Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Π. Διαθήκη

ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Σκληρὴ δοκιμασία

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2157, 15 Ἰουνίου 2017

 .                  Δὲν εἶναι σπάνιο τὸ φαινόμενο, πιστοὶ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι νὰ περνοῦν στὴ ζωή τους δοκιμασίες. Θλίψεις, ὀδύνες, πειρασμοὶ ποικίλοι ἀποτελοῦν συχνὰ τὸν κλῆρο τῶν δικαίων. Ὁ ἅγιος Θεός, ποὺ τὰ πάντα οἰκονομεῖ πρὸς τὸ συμφέρον μας, ἐπιτρέπει νὰ μᾶς συν­αντοῦν τέτοιες καταστάσεις, ὄχι ἐπειδὴ μᾶς ἔχει λησμονήσει ἢ μᾶς ἔχει ἀπορρίψει ἀπὸ τοῦ προσώπου Του, ἀλλὰ ἀντιθέτως, ἐπειδὴ ἡ ἀγαθή Του πρόνοια ἐπιζητεῖ νὰ μᾶς ἀνεβάσει σὲ ἀνώτερα πνευματικὰ ἐπίπεδα. «Εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ», μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ἑβρ. ιβ΄ [12] 10). Γιὰ νὰ γίνουμε δηλαδὴ μέτοχοι, κοινωνοὶ τῆς ἁγιότητός Του, ἅγιοι καὶ ἐμεῖς.
.                  Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἡ δοκιμασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ κορυφώνεται, εἶναι ὅταν ὁ πειρασμός, ἡ θλίψη, ἡ ὀδύνη ἐπέλθει ἐπειδὴ ἀκριβῶς αὐτὸς θέλησε νὰ εἶναι πιστὸς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· μὲ ἄλλα λόγια, ὅταν ἡ συμμόρφωση μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὁδηγήσει σὲ δοκιμασία. Ὑπάρχουν περιπτώσεις ποὺ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, τὴν ὥρα ποὺ μὲ αὐταπάρνηση, θυσία, κόστος ζωῆς ἐπιτελεῖ τὴ θεία ἐντολή, περιπίπτει σὲ πειρασμὸ ἐξαιτίας ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς ἐπιτελέσεως… Καὶ πέραν ἀπὸ τὴ δοκιμασία αὐτὴ καθεαυτήν, πρέπει ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς νὰ ἀντιμετωπίσει καὶ τοὺς λογισμούς του, ποὺ σὰν ἄγρια, μανιασμένα κύματα σηκώνονται νὰ τὸν καταποντίσουν: «Αὐτὸς λοιπὸν εἶναι ὁ Θεός; Ἔτσι πληρώνει ὅσους ἐπιτελοῦν τὸ θέλημά Του;» καὶ τὰ ὅμοια.
.                  Ἕνα τέτοιο περιστατικὸ μὲ ἄνθρωπο κατεξοχὴν θεοσεβὴ διασώζει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη. Πρόκειται γιὰ τὸν εὐσεβὴ Τωβίτ, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὸν 8ο αἰώνα π.Χ. Καταγό­ταν ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Νεφθαλὶμ καὶ κατοικοῦσε στὸ βόρειο βασίλειο τῆς Παλαιστίνης, τὸ βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ. Ἦταν τότε ἡ ἐποχὴ ποὺ οἱ κάτοικοι τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ εἶχαν συρθεῖ πίσω ἀπὸ τὴ βδελυκτὴ λατρεία τῶν εἰδώλων, τοῦ θεοῦ Βάαλ καὶ τῆς Ἀστάρτης.
.                  Ὁ ἴδιος ὅμως ἔμενε σταθερὸς στὴν πίστη καὶ τὴ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Δὲν παρέλειπε νὰ ἐπισκέπτεται τὰ Ἱεροσόλυμα, μάλιστα κατὰ τὶς μεγάλες ἑορτές, προκειμένου νὰ ἀποδίδει στὸ Θεὸ τὶς θυσίες ποὺ ὁρίζονταν ἀπὸ τὸ Νόμο τοῦ Μωυσῆ. Ἰδιαιτέρως μάλιστα, ὅπως σημειώνεται στὸ θεόπνευστο κείμενο, ἐν­δια­­φερόταν καὶ φρόντιζε ὅσους βρίσκον­ταν σὲ ἀνάγκη, μὲ τὸ νὰ τοὺς δίνει ἐλεημοσύνη. Πρόσφερε χρήματα γιὰ δεῖπνα ὀρφανῶν καὶ φτωχῶν.
.                  Ἀλλὰ καὶ ὅταν οἱ Ἀσσύριοι συνέτριψαν τὸ βασίλειο τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔσυραν αἰ­χμαλώτους τοὺς Ἰσραηλίτες στὴ χώρα τους (μαζὶ καὶ τὸν Τωβὶτ μὲ τὴ γυναίκα του Ἄννα καὶ τὸν γιό του Τωβία), κι ἐκεῖ ὁ δίκαιος Τωβὶτ δὲν ἄφησε τὸν θεο­σεβὴ τρόπο ζωῆς του. Στὴ Νινευὴ ποὺ βρισκόταν, ἀπέφευγε νὰ τρώει ἀπὸ τὰ φαγητὰ τῶν εἰδωλολατρῶν ποὺ ἀπαγόρευε ὁ θεϊκὸς Νόμος, καὶ προτιμοῦσε νὰ μένει κάποτε νηστικὸς παρὰ νὰ παραβεῖ τὴ θεία ἐντολή.
.                  Αὐτὸ ὅμως ποὺ περισσότερο τὸν ἀνεδείκνυε στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ ἦταν τὸ ὅτι ὁ ἴδιος μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του φρόντιζε γιὰ τὴν ταφὴ τῶν ἀδικοσκοτωμένων ἀπὸ τὴ θηριωδία τοῦ Ἀσσύριου βασιλιᾶ ὁμοεθνῶν του, τῶν ὁποίων τὰ σώματα πετοῦσαν ὡς τροφὴ στὰ θηρία καὶ τὰ ὄρνια. Δὲν τὸ παρέλειπε τὸ ἔργο αὐτὸ ὁ εὐσεβὴς Τωβίτ, παρόλο ποὺ κάποτε κίνησε τὴ μανία τοῦ βασιλιᾶ – ὁπότε καὶ ἀναγκάστηκε νὰ φύγει γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα μὲ τὴν οἰκογένειά του γιὰ νὰ γλυτώσει τὸν θάνατο – καὶ τελικὰ ἡ ὑπόθεση αὐτὴ τοῦ στοίχισε τὴ δήμευση τῆς περιουσίας του.
.                  Αὐτὸς ἐν τούτοις συνέχιζε τὸ θεοφιλὲς ἔργο του, ἀψηφώντας μάλιστα κάποτε καὶ τὰ εἰρωνικὰ σχόλια κάποιων συμπατριωτῶν του. Τότε ἦταν ποὺ τοῦ ἦρθε ὁ μεγάλος πειρασμός, ἡ φοβερὴ δοκιμασία· ἀκριβῶς τὴν ὥρα τῆς τελέσεως τοῦ ἁγίου αὐτοῦ ἔργου.
.                  Εἶχε θάψει πάλι, μᾶς λέει τὸ ἱερὸ κείμενο, κάποιον Ἰσραηλίτη, καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη δὲν μπῆκε μέσα στὸ σπίτι του νὰ ἀναπαυθεῖ – καθότι ἐθεωρεῖτο ἀκάθαρτος, κατὰ τὸ Νόμο – ἀλλ’ ἔμεινε ἔξω, δίπλα στὸν τοῖχο τῆς αὐλῆς. Ἐκεῖ ἔπεσε νὰ πλαγιάσει. Προτοῦ ὅμως κλείσει τὰ μάτια του, οἱ ἀκαθαρσίες κάποιων πουλιῶν ποὺ εἶχαν κάνει φωλιὰ στὸν τοῖχο, ἔπεσαν μέσα στὰ μάτια τοῦ Τω­βίτ. Ἔτρεξε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ στοὺς γιατρούς, ἀλλὰ δυστυχῶς ἦταν ἀρ­γά. Τὰ μάτια του εἶχαν καεῖ. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς ὁ Τωβὶτ ἔπρεπε νὰ ζήσει τὴν ὑπόλοιπη ζωή του τυφλός!… (βλ. Τωβ., κεφ. α΄-β΄).
.                  Τυφλός! Παρόλο ποὺ ἐπιτελοῦσε ἔργο θεάρεστο, καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐπιτελοῦ­σε ἔργο τέτοιο. Καὶ μετὰ ἀπὸ τόσες ἄλλες δοκιμασίες…
.                  Φοβερό!
.                  Τί Θεὸς τέλος πάντων εἶναι Αὐτός;
.                  Καὶ ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ δώσει μιὰ ἐξήγηση στὸν Τωβίτ, νὰ τοῦ ἀναπαύσει τὸν λογισμό; ποὺ τὸ φυσικὸ θὰ ἦταν νὰ τὸν συντάραζε μέσα του μὲ σκέψεις ὀλιγοπιστίας, γογγυσμοῦ πρὸς τὸν Θεό: «Γι’ αὐτὸ λοιπόν, Θεέ μου, ὑπῆρξα θεο­σεβής; Γιὰ νὰ περιπέσω σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση ποὺ εἶμαι; Γι’ αὐτὸ θυσίαζα τὰ πάντα ἀπὸ ὑπακοὴ στὸ Νόμο Σου, στὸ θέλημά Σου; Γι’ αὐτὸ δὲν ὑπολόγιζα τὸν ἑαυτό μου, τὰ χρήματά μου, τὴν ἄνεση καὶ ἀνάπαυσή μου; Γι’ αὐτό;…». Ὅλα αὐτὰ θὰ μποροῦ­σαν νὰ κλονίσουν τὴν ψυχὴ τοῦ ὁ­ποι­ου­δήποτε.
.                  Ὄχι ὅμως καὶ τοῦ Τωβίτ. Ἀγόγγυστα, ὑπομονετικά, εὐχαριστιακά, μὲ ἀπόλυτη ὐποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὰ ὑπέμεινε ὅλα. Ἀκόμα καὶ τὴν γκρίνια, μεμψιμοιρία καὶ εἰρωνεία τῆς γυναίκας του: «Ποῦ εἰσιν αἱ ἐλεημοσύναι σου καὶ αἱ δικαιοσύναι σου; ἰδοὺ γνωστὰ πάντα μετὰ σοῦ» (Τωβ. β΄ 14). Νά τα μας! Πολὺ ὡραῖα λοιπόν! Σπουδαῖα πράγματα ἔκανες· τέτοια ποὺ νὰ σὲ συνιστοῦν στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ!
.                  Σκληρή, πράγματι, δοκιμασία γιὰ τὸν δίκαιο Τωβίτ. Ἀλλὰ ἂς κάνει ὁ ἀναγνώστης τὸν κόπο νὰ διαβάσει τί ἀπέγινε τελικά, καὶ τότε θὰ καταλάβει τί μεγαλεῖα ἐργάζεται ὁ Θεός. Στὰ δέκα κεφάλαια ποὺ ἀκολουθοῦν στὸ ὁμώνυμο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, φαίνεται ἀπίστευτο τὸ πῶς ὁ Θεὸς ὄχι μόνο θαυματουργικὰ τὸν ἀπήλλαξε ἀπὸ τὴν τύφλωσή του, ἀλλὰ καὶ τί εὐλογίες τοῦ χάρισε: Ἄγγελο κοντὰ στὴν οἰκογένειά τους (τὸν ἀρχάγγελο Ραφαὴλ νὰ συνοδεύει τὸν γιό του Τωβία σὲ μακρινό, πολυχρόνιο ταξίδι), δῶρα καὶ χρήματα ἀπὸ μακρινοὺς τόπους, ἐξαίρετη νύφη – γυναίκα στὸ γιό τους, καθὼς καὶ ἄλλες θαυματουργικὲς ἐπεμβάσεις…
.                  Νά τί κάνει τελικὰ ὁ Θεός! Σ’ αὐτοὺς ποὺ στὶς σκληρὲς δοκιμασίες τους δὲν παύουν νὰ Τὸν ἐμπιστεύονται πλήρως, ἔστω κι ἂν ἀδυνατοῦν νὰ ἐννοήσουν.
.                  Ὅπως ὁ Τωβίτ…

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΚΤΗ Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΤΩΝ «ΕΘΝΙΚΩΝ»

ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΚΤΗ
Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΤΩΝ «ΕΘΝΙΚΩΝ»

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.                 Οἱ συγκεκριμένοι «ἐθνικοί», δηλ. ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας, δὲν σταματοῦν νὰ ἀναποδογυρίζουν, μέσα σὲ ἄγνοια καὶ σύγχυση εὐρισκόμενοι, τὰ πράγματα.
.                 Βασικὰ ἔχουν μεγάλο πρόβλημα μὲ τὴν Π. Διαθήκη καὶ τοὺς Ἑβραίους. Ἀπὸ κοντὰ δὲν ἀποδέχονται τὸ Χριστιανικὸ Ἑορτολόγιο καὶ τὸ Ἱερατεῖο παρόλο ποὺ καὶ αὐτοὶ στὶς κορυφὲς καὶ τὰ πλάγια τῶν ἑλληνικῶν βουνῶν καὶ στὰ ἐναπομείναντα ἱερά τὴς ἀρχαιότητας κάνουν καὶ γιορτὲς καὶ ἔχουν δικό τους ἱερατεῖο.
.                 Λοιπόν, ἂς τὸ ποῦμε γιὰ ἄλλη μία φορά: ἡ Π. Διαθήκη εἶναι πρωτίστως ἡ Ἐθνικὴ Ἱστορία τῶν Ἑβραίων. Κάθε λαὸς ἔχει τὴν ἱστορία του. Καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν τὴ δική τους ποὺ κατὰ βάση εἶναι καταγεγραμμένη στὴν Π. Διαθήκη.
.                 Ἐπειδὴ ὅμως ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους προῆλθε ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας καὶ Σωτήρας τοῦ Κόσμου, ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου καὶ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ναζωραῖος, ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας, ὁ Ἀρχηγὸς καὶ Τελειωτὴς τῆς Πίστεώς μας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς ἐκ τούτου ἡ Π. Διαθήκη εἶναι καὶ ἡ Προϊστορία τοῦ Χριστοῦ. Προφητεύει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ εἶναι «Παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν».
.                 Ἡ Π. Διαθήκη λοιπὸν μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ἔλθει, ἡ Κ. Διαθήκη μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς ἦλθε καὶ ἡ Ἀποκάλυψη μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ξανάρθει.
.                 Ἔτσι ἡ Π. Διαθήκη ἔχει καὶ τὴν ἱστορία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἔχει ὅμως καὶ τὶς προφητεῖες γιὰ τὸν Κύριο καὶ τὸ νέο Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος, τὸν λαὸ τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχει γεγονότα, ἔχει ὅμως καὶ ἀλληγορίες καὶ προτυπώσεις. Πολλὰ πράγματα καὶ πρόσωπα δὲν ἑρμηνεύονται ξερὰ – ἱστορικὰ μόνο, ἀλλὰ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Κ. Διαθήκης, χωρὶς ὅμως νὰ αἴρεται καὶ ἡ ἱστορικότητά τους.
.                 Οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας ὅμως κάνουν τὸ ἴδιο λάθος ποὺ ἔκαναν καὶ συνεχίζουν νὰ κάνουν οἱ Ἑβραῖοι: βλέπουν τὰ πράγματα ἱστορικὰ καὶ ἐθνικὰ μόνο. Χωρὶς τὴ Χριστολογικὴ καὶ Ἐσχατολογικὴ ἑρμηνεία τους.
.                 Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ φαίνεται ὅτι οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας παραδέχονται κάπως τὴν Κ. Διαθήκη, δηλαδὴ τὸ Εὐαγγέλιο – ποὺ τὸ ἔγραψαν Ἑβραῖοι βεβαίως, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὅμως – καὶ τὸν Χριστιανισμό.
.                 Ναί, ἀλλά, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Ἐκκλησία ὁμιλοῦν διὰ στόματος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων ὑπὲρ τῆς θεοπνευστίας τῆς Π. Διαθήκης καὶ ἐξυμνοῦν τὰ κατορθώματα τῶν ἀρχαίων ἀριστέων καὶ ἡρώων της Πίστεως, ποὺ ὑπῆρξαν οἱ πρόγονοι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ σκαλοπάτια ἐκεῖνα στὴν σκάλα τῆς ἱστορίας τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ «δι᾽ ἧς κατέβη ὁ Θεός».
.                 Ὅλοι δὲ οἱ συγγραφεῖς τῆς Κ. Διαθήκης ἐκθειάζουν τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, ὄχι στενὰ ἐθνικιστικά, ἀλλὰ ὡς τὰ σημεῖα ἐκεῖνα ποὺ ἀποτελοῦν τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ, σαράντα χρόνια της ἔρημο, ἀλλὰ καὶ μετά,  προκειμένου νὰ δεχθεῖ ὁ κόσμος τὸν Χριστό. Ἔτσι παραδείγματος χάρη τὸ Πάσχα δὲν εἶναι μόνο πέρασμα ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ἀλλὰ καὶ πέρασμα ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας στὴν ἐλευθερία τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, εἶναι πέρασμα ἀπὸ τὸ θάνατο στὴν Ἀνάσταση, εἶναι τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα κ. α. Τὸ αἷμα τοῦ ἀμνοῦ στὴν πόρτα τῶν Ἑβραίων δὲν εἶναι ἁπλὰ καὶ μόνο γιὰ νὰ δεῖ ὁ Ἄγγελος τὰ ἰουδαϊκὰ σπίτια, ἀλλὰ εἶναι καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς σώζει ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τῆς ἁμαρτίας.
.                 Ὅποιος πηγαίνει τὴ Μ. Ἑβδομάδα στὴν Ἐκκλησία ἀκούει ἐκεῖ τὴν ἐπαλήθευση ὅλων τῶν προφητειῶν τῆς Π. Διαθήκης στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Η Π. Διαθήκη ξεπερνᾶ ἔτσι τὸν ἱστορικό της ρόλο καὶ φωτίζει μὲ τὸν προφητικό της λόγο μέσα ἀπὸ τὴ σήραγγα τῆς ἱστορίας τὸ πρόσωπο τοῦ ἐρχομένου Χριστοῦ.
.                 Τὸ ὅτι στὴν πορεία τῶν χρόνων μετακινήθηκαν λαοί, πολέμησαν οἱ Ἑβραῖοι τοὺς Αἰγυπτίους, τοὺς ὁποίους ὅμως Ἑβραίους εἶχαν δοῦλοι τετρακόσια τριάντα χρόνια οἱ Αἰγύπτιοι καὶ πῆγε μετὰ ὁ Μ. Ἀλέξανδρος καὶ οἱ διάδοχοί του καὶ ἀντιστάθηκαν οἱ Μακκαβαῖοι, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ἀποτελοῦν συνηθισμένο καμβὰ  στὸ γεγονὸς καὶ στὴν ἐπιστήμη τῆς ἱστορίας.
.                 Τέλος οἱ «ἐθνικοὶ» “πάλιν καὶ πολλάκις” ἀσχολοῦνται μὲ τὴ μυθολογία τῆς καθόδου τῆς Περσεφόνης στὸν Ἅδη καὶ τὴν ἐπιστροφή της στὴ γῆ,  καὶ τούμπαλιν…
.                 Λοιπόν! Τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὸ τὸ μύθευμα  μὲ τὴν χιλιομαρτυρημένη ἱστορικότητα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ τὴν γενομένη σὲ ἱστορικοὺς χρόνους καὶ ὄχι στὸ θολὸ παρελθὸν τῆς μυθολογίας, χάριν μάλιστα τῆς ὁποίας Ἀναστάσεως ἑκατομμύρια μαρτύρων θυσίασαν τὴ ζωή τους; Πέθανε ποτὲ κανένας γιὰ τὴν Περσεφόνη;
.            Καὶ ἐπειδὴ μᾶς καλοῦν συνεχῶς νὰ γυρίσουμε πίσω στὰ παλιά, στὴν πλάνη τοῦ Δωδεκαθέου καὶ στὴ θρησκεία τῶν εἰδώλων, τοὺς λέμε ὅτι γεννήθηκαν σὲ λάθος ἐποχή. Ἔπρεπε νὰ ζοῦσαν τότε ἐπὶ ἀποστόλου Παύλου στὸν Ἄρειο Πάγο καὶ νὰ μετέστρεφαν τοὺς ὀλίγους ἀρχικὰ ποὺ πίστεψαν εἰρηνικὰ καὶ χωρὶς βία καὶ ἐγκατέλειψαν τὸ ψέμα καὶ τὸ σκοτάδι καὶ εἶδαν τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινὸ καὶ τὰ ἑκατομμύρια μετὰ τῶν Ἑλλήνων ποὺ πίστεψαν ἀβίαστα στὸ Χριστό. Τότε ἔπρεπε νὰ ζοῦσαν, για  νὰ βλέπαμε «πόσα ἀπίδια πιάνει ὁ σάκος τους».
.           Εὐτυχῶς ὅμως καὶ γιά μᾶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ αὐτοὺς – γιατί ὑπάρχει ἕνα ἀδιαμφισβήτητο ἱστορικὸ προηγούμενο – οἱ Ἕλληνες ἔκαναν τὴν ἐπιλογή τους καὶ διάλεξαν τὸν Χριστό, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἰς αἰώνας αἰώνων καὶ δὲν τὰ ἀλλάζουν ποτέ !»
.           Μένουμε Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι γιὰ πάντα!!!

 

,

Σχολιάστε

ΤΥΠΟΙ καὶ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ τοῦ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Τύποι καί προφητεῖες τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Στεργίου Σάκκου
«Ὁ Σταυρός στήν Παλαιά Διαθήκη»,
β´ ἔκδ. βελτιωμένη, σελ. 218-225,
ἐκδ. «Χριστιανικὴ Ἐλπίς»,
Θεσσαλονίκη 2005

βλ. σχετ.: 
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –1,
Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ 2,
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –3 «Δὲν ἦταν ἡ μυστικὴ κίνηση τῶν χειλέων ἀλλὰ ὁ σχηματισμὸς τοῦ σταυροῦ, αὐτὸς ποὺ δεχόταν τὴν δόξα τῆς νίκης».

.                 Πολλοί οἱ τύποι τοῦ σταυροῦ, καί σέ μία μελέτη δύσκολα κατορθώνει κανείς νά τούς συμπεριλάβει ὅλους. Ὅσο μελετᾶ κανείς, τόσο περισσότερους ἀνακαλύπτει. ῾Ο ἀριθμός τους δέν εἶναι ὁρισμένος, ὅπως δέν εἶναι ὁρισμένος καί ὁ ἀριθμός τῶν σημείων πού ἀναφέρονται στήν ἁγία Γραφή. Διότι, ἄν κανείς ἐπιχειρήσει νά τά μετρήσει ἀρχίζοντας ἀπό τίς θεραπεῖες καί τίς ἀναστάσεις, θά φθάσει νά μετρήσει καί τά «τάδε λέγει Κύριος…», καί τά «ἦσαν προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ… καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Πρξ 2,42), διότι καί κάθε ἀποκάλυψη θείων λόγων εἶναι σημεῖο καί κάθε τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι σημεῖο.
.                 Στόν πνευματικό μας περίπατο μέσα στήν Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε τό σταυρό τοῦ Κυρίου νά ἐμφανίζεται μυστηριωδῶς καί κατά ποικίλους τρόπους στούς ἄνδρες καί στό λαό, πού ἐπί χιλιάδες χρόνια ἦταν οἱ φορεῖς τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ. Τόν βλέπουμε νά ἐμφανίζεται
► στόν ᾿Αδάμ ὡς «ξύλον τῆς ζωῆς» (Γέ 2,9· 3,22-24) καί ὡς πρωτευαγγέλιο (3,15),
► στόν ᾿Αβραάμ ὡς φυτό σαβέκ (Γέ 22,13),
► στόν ᾿Ιακώβ ὡς ράβδος (Γέ 47,31) καί σχῆμα εὐλογίας (48,13-20),
► στόν Μωυσῆ στήν ᾿Ερυθρά θάλασσα καί στήν ἔρημο ὡς ράβδος (῎Εξ 14,16), ὡς ξύλο πού γλυκαίνει τά νερά (῎Εξ 15,22-27), ὡς ξύλο πού ἀνοίγει πηγή νεροῦ στό βράχο (῎Εξ 17,1-7· ᾿Αρ 20,11), ὡς ξύλο ὅπου ὑψώνεται ὁ χάλκινος ὄφις (᾿Αρ 21,8-9), ὡς σχῆμα προσευχῆς (῎Εξ 17,8-16),
► στόν ᾿Ααρών ὡς ράβδος πού βλάστησε (᾿Αρ 17,16-27),
► στό λαό ὡς παράταξη (᾿Αρ 2-3),
► στόν Δαβίδ ὡς βακτηρία καί ράβδος σιδηρᾶ (Ψα 2,9· 22,4· 44,7· 73,2· 109,2), ὡς ἄφεση (Ψα 102, 11-12), ὡς ὑποπόδιο (Ψα 98,5· 131,7), ὡς σημεῖο (Ψα 59,5-6· 85,17),
► στούς προφῆτες ὡς «ἀξίνη» Δ´ Βασ. 6,1-7), ὡς θανατηφόρο βότανο (᾿Ιε 11,19), ὡς γράμμα ταῦ (Τ) (᾿Ιζ 9,4).

Ἐπιπλέον:

  • Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε, διότι ἦταν ἀπό ξύλο, ὅπως ὁ σταυρός, κι ἔγινε μέσο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους (Γέ 6-8).

  •  Τύπο τοῦ σταυροῦ διέγραψε ἡ διάσωση τοῦ Μωυσῆ ἀπό τήν ἐντολή τοῦ παιδοκτόνου τυράννου (῎Εξ 2,1-10).

  •  Τύπο τοῦ σταυροῦ ὑποδήλωσε καί ὁ ᾿Ιησοῦς τοῦ Ναυῆ, ὅταν ὕψωσε τά χέρια στόν οὐρανό καί ζήτησε ἀπό τόν Θεό τήν παράταση τῆς ἡμέρας, μέ ἀποτέλεσμα νά καθηλώσει τόν ἥλιο καί τή σελήνη στίς θέσεις τους (᾿Ιη 10,12-13). Τότε παρατάθηκε τό φῶς καί ἐξολοθρεύθηκαν οἱ ἐχθροί τοῦ Θεοῦ· κατά τή σταύρωση τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ σκοτίσθηκε τό φῶς, γιά νά ἐξουδετερωθοῦν οἱ νοητοί ἐχθροί τοῦ Θεοῦ μέ τήν κατάβαση τοῦ Κυρίου στόν ἅδη.

  •  Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν τά δύο ξύλα πού ἀναζητοῦσε ἡ πτωχή χήρα ἀπό τά Σαρεπτά τῆς Σιδωνίας, ἡ ὁποία κατά τόν καιρό τῆς πείνας φιλοξένησε στό σπίτι της τόν προφήτη ᾿Ηλία (Γ´ Βα 17,12-15).

  •  Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν ὁ ᾿Ηλίας μέ τό πύρινο ἅρμα, ὅταν ἀνέβαινε στόν οὐρανό Δ´ Βασ 2,11).

  •  Καί ὁ προφήτης ᾿Ιωνᾶς, ὅταν μέσα στό κῆτος ἀνέπεμπε ἱκεσία πρός τόν Θεό, τό σταυρό προδιέγραφε (᾿Ιν 2). Δέν λέγει βέβαια ἡ Γραφή, ἄν ὕψωσε τά χέρια του, ἀλλά ἔτσι τόν φαντάζεται ἡ ἐκκλησιαστική παράδοση. Αὐτό ψάλλει καί ὁ μελωδός Κοσμᾶς·

    «Νοτίου θηρός ἐν σπλάγχνοις παλάμας ᾿Ιωνᾶς σταυροειδῶς διεκπετάσας τό σωτήριον πάθος προδιετύπου σαφῶς».

  •  Σταυρός σχηματιζόταν καί ὅταν, καθώς λέγει ἡ παράδοση, οἱ δήμιοι πριόνιζαν τόν προφήτη ᾿Ησαΐα.

  •  Σταυρό σχημάτιζαν οἱ φλόγες μέ τούς τρεῖς παῖδες στήν κάμινο (Δα 3).

        Πάντοτε ἐμφανιζόταν ὁ τύπος τοῦ σταυροῦ σέ περιστάσεις δύσκολες, σέ καιρούς θλίψεως ἔκτακτης ἤ συνηθισμένης. Πάντοτε ἔδινε πνοή ἐλπίδος, τῆς ὁποίας ἡ δύναμη καί τό μέγεθος δέν ἐξηγοῦνται, ἄν ἐκληφθοῦν ὡς προερχόμενα μόνον ἀπό τά ὁρατά γεγονότα.

.                 ῾Η θλίψη, ὁ κίνδυνος, ἡ ταλαιπωρία μπῆκαν στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου μετά τή διατάραξη τῶν σχέσεών του μέ τόν Θεό. ῾Ο τύπος τοῦ σταυροῦ, πού σώζει ἀπό τή δύσκολη θέση τούς ἀφοσιωμένους δούλους τοῦ Θεοῦ, δέν ἦταν ἁπλῶς μία σωτήρια ἐπέμβασή του, ἀλλά μία ἐπέμβασή του πού ἐκφράζει πνεῦμα συμφιλίωσης. ῏Ηταν ἐπανάληψη τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἔρχεται ἡ ἡμέρα τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν σχέσεών μας· φθάνει ὁ καιρός τῆς καταλλαγῆς τοῦ παραστρατημένου ἀνθρώπου μέ τόν οὐράνιο Πατέρα. ῾Η καταλλαγή ἔμελλε νά γίνει μέ τό σταυρό, καί τά προοίμια τῆς καταλλαγῆς βεβαιώνονταν ἀπό τούς τύπους του. «῾Ο τοῦ Χριστοῦ σταυρός», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, «προανεκηρύττετο καί προετυποῦτο μυστικῶς ἐκ γενεῶν ἀρχαίων, καί οὐδείς ποτε κατηλλάγη τῷ Θεῷ χωρίς τῆς τοῦ σταυροῦ δυνάμεως»[2]. ῾Η δωρεά, πού δόθηκε ὁριστικά μέ τό σταυρό, δινόταν ἐν μέρει ὡς πρόγευση καί ὡς ἐγγύηση τῆς μεγάλης ἐπαγγελίας.
.                 Βέβαια, στήν Παλαιά Διαθήκη δέν προτυπώνεται, μόνον ὁ σταυρός. ῞Ολα τά πρόσωπα, τά γεγονότα καί οἱ καταστάσεις τῆς Καινῆς Διαθήκης ἔχουν στήν Παλαιά Διαθήκη τόν τύπο τους· κυρίως ὅμως ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστός καί ἔπειτα ἡ ἁγία του ᾿Εκκλησία, ὁ ζωηφόρος σταυρός, ἡ κυρία Θεοτόκος Μαρία, ὁ τίμιος ᾿Ιωάννης ὁ Πρόδρομος, οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, τά ἱερά μυστήρια.
• Τύπος τοῦ Χριστοῦ ἐπισημότερος ὅλων τῶν ἄλλων εἶναι ὁ ᾿Αδάμ ὡς ἀρχηγός τῆς ἀνθρώπινης γενιᾶς. Γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος ἀποκαλεῖται νέος ᾿Αδάμ, δεύτερος ᾿Αδάμ καί πνευματικός ᾿Αδάμ.

῎Επειτα, τύποι τοῦ Χριστοῦ εἶναι·

• ῾Ο δίκαιος ῎Αβελ ὡς θῦμα φθόνου.
• ῾Ο Νῶε ὡς σωτήρας τοῦ γένους.
• ῾Ο ᾿Αβραάμ ὡς πατριάρχης.
• ῾Ο ᾿Ισαάκ ὡς υἱός ἀγαπητός πού ὁδηγήθηκε στή θυσία.
• ῾Ο ᾿Ιακώβ ὡς γενάρχης.
• ῾Ο πάγκαλος ᾿Ιωσήφ ὡς ἄκακος καί πουλημένος μέ χρήματα.
•῾Ο Μωυσῆς ὡς νομοθέτης τοῦ παλιοῦ νόμου.
•῾Ο ᾿Ααρών ὡς ἀρχιερέας τῆς παλιᾶς ἱεροσύνης.
•῾Ο Δαβίδ ὡς βασιλιάς τῆς παλιᾶς βασιλείας τοῦ ᾿Ισραήλ.
Οἱ τρεῖς τελευταῖοι τύποι προτυπώνουν ὁ καθένας τους ἕνα ἀπό τά τρία ἀξιώματα τοῦ Κυρίου.
• ᾿Επιπλέον, τύπος τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ὡς πρός τήν καινούργια ἱεροσύνη εἶναι ὁ Μελχισεδέκ· γι’ αὐτό ὁ Κύριος λέγεται «ἱερεύς κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ» (Ψα 109,4· ῾Εβ 5,6).
᾿Αναρίθμητοι εἶναι οἱ τύποι τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει (Α´ Κο 10,1-4) ἀνάμεσα σ’ αὐτούς ὄχι μόνο πρόσωπα ἀλλά καί
• τήν πέτρα πού ἀκολουθοῦσε τούς ᾿Ισραηλίτες στήν ἔρημο καί
• τό νερό, πού ἀνέβλυζε ἀπό ἐκείνη τήν πέτρα καί
• τό μάννα.
.                 Τύποι τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι·
♦ὁ παράδεισος,
♦ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε,
♦ὁ λαός τοῦ ᾿Ισραήλ,
♦ἡ νύμφη τοῦ ῎Ασματος τῶν ἀσμάτων,
♦τό μικρό κατάλοιπο τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν μακριά ἀπό τή γενική ἀποστασία, ἀφοσιωμένοι πάντοτε σ’ Αὐτόν.
Τύποι τῆς Θεοτόκου Μαρίας εἶναι·
♦ ἡ προμήτωρ Εὔα,
♦ ἡ ἄφλεκτη βάτος πού εἶδε ὁ Μωυσῆς,
♦ ὁ πόκος τοῦ Γεδεών,
♦ ἡ ἀδιάβατη πύλη τοῦ ᾿Ιεζεκιήλ, κ.ἄ.
.                 Οἱ τύποι κυριαρχοῦν στήν Παλαιά Διαθήκη. ῾Ο σκοπός τους προφανής. ῾Η Παλαιά Διαθήκη ὁλόκληρη εἶναι μία προειδοποίηση καί ὑπόσχεση ὅτι ἔρχεται, ἔρχεται ὁ Λυτρωτής τῆς πεσμένης ἀνθρωπότητος. ῾Η ἀγγελία αὐτή δίνεται, ὅπως εἴδαμε, γιά πρώτη φορά κατά τή θλιβερή ὥρα τῆς πτώσεως τῶν προπατόρων μας. Στή συνέχεια ἐπαναλαμβάνεται μέχρι τή γέννηση τοῦ Σωτήρα, καί δίδεται εἴτε μέ μυστικούς τύπους εἴτε μέ ἐκτενέστερες προφητεῖες.
.                 Κατά τά πανάρχαια χρόνια τῶν γεναρχῶν τῆς ἀνθρωπότητος καί τῶν πατριαρχῶν τοῦ ᾿Ισραήλ δίνεται ἡ ἀγγελία τῆς ἐλεύσεως τοῦ Σωτήρα περισσότερο μέ τύπους καί λιγότερο μέ λόγια. ῞Οσο οἱ καιροί περνοῦν καί πλησιάζει τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, πληθύνονται οἱ προφητεῖες καί ὑποχωροῦν οἱ τύποι. Αὐξάνεται ἡ ἐναγώνια προσμονή τοῦ Μεσσία, ὡριμάζει ὁ πόθος τῆς ἀπολυτρώσεως. Κατά τό μέτρο τῆς προσδοκίας δίνεται ὁ πλοῦτος καί ἡ λεπτομέρεια τοῦ μεγάλου ἀγγέλματος. Στήν προφητική ἐποχή οἱ προφητεῖες γίνονται ὁλόκληρα κηρύγματα καί περιγραφές, ἐνῶ οἱ τύποι σπανίζουν. ῾Ο τύπος, λοιπόν, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία σιωπηρή καί ἀμυδρή προφητεία· εἶναι τό λυκαυγές τῆς προφητείας.
.                 ᾿Από τή σκοπιά αὐτή πρέπει νά βλέπουμε καί τούς τύπους τοῦ σταυροῦ, πού προανήγγειλαν
• τό σχῆμα του,
• τό βαθύτερο νόημά του καί
• τό εἶδος τῆς περιστάσεως, κατά τήν ὁποία ἐπρόκειτο νά ἐμφανισθεῖ.
.                 ῾Ο ἐσταυρωμένος καί ἀναστημένος Κύριός μας νά δώσει, ὥστε ὁ σταυρός νά εἶναι γιά μᾶς τό κύριο γνώρισμα τῆς ζωῆς μέχρι τήν ὥρα τοῦ θανάτου μας.

ΠΗΓΗ: apolytrosis.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ-1

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ
ΚΑΙ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Νικ. Π. Βασιλειάδη:
«Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη στὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν»
– ἀπάντησι στοὺς κατηγόρους της
ἔκδ. Ἀδελφ. Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ»,
Ἀθῆναι 2002

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

βλ. σχετ.: O ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΔΕΝ ΚΑΤΗΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ

.             Ἀναφέραμε στὸ προηγούμενο κεφάλαιο ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη διὰ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου καθίσταται συμπάρεδρος τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ κληροδοτεῖται πλέον στὸν νέο Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὰ ἀκόλουθα:
.         1. Στὴν Καινὴ Διαθήκη ἀναφέρονται περίπου 600 χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εἴτε κατὰ γράμμα εἴτε καθ’ ὑπαινιγμόν, ἀρκετὰ σαφῆ. Τοῦτο βεβαιώνει ὅτι Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη ἀποτελοῦν ἀχώριστο, ἑνιαῖο, ἀδιαίρετο καὶ ζωντανὸ σύνολο.

.       2. Ὑπάρχει πλῆθος προτυπώσεων γεγονότων ποὺ ἔχουν πραγματοποιηθῆ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως π.χ. ἡ προτύπωσι τῆς ὑπερφυσικῆς συλλήψεως τοῦ Κυρίου «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου» μὲ τὸ ποκάρι τοῦ Γεδεών, τὸ ὁποῖο, ἂν καὶ στεγνὸ καὶ ξηρό, καὶ ἐνῶ γύρω του ἐπικρατοῦσε ξηρασία, ἐγέμισε ἀπὸ δροσιά, σημεῖο δηλωτικὸ τοῦ θαύματος τοῦ Θεοῦ (βλ. Κριτ. ϛ´ 36-40).
.             Ἐπίσης προτύπωσι τοῦ σωτηρίου καὶ λυτρωτικοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ Σταυροῦ εἶναι ἡ ὕψωσι τοῦ χάλκινου φιδιοῦ ἐκ μέρους τοῦ Μωϋσῆ στὴν ἔρημο, προκειμένου νὰ σωθοῦν οἱ Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὸ δηλητήριο τῶν φιδιῶν ποὺ τοὺς ἐδάγκωσαν (Ἀριθ. κα´ [21] 8-9). Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἑρμηνεύει ἄριστα τὴν ὁμοιότητα καὶ ἀνταπόκρισι τοῦ τύπου πρὸς τὸ ἀντίτυπο μὲ τὰ ἀκόλουθα, τὰ ὁποῖα ἀναφέραμε καὶ σὲ προηγούμενο κεφάλαιο. Παραθέτομε ὅμως πάλι καὶ ἐδῶ τὸν ἴδιο Πατερικὸ λόγο, διότι εἶναι πολὺ ταιριαστὸς στὴν ἔννοια ποὺ ἀναπτύσσομε.
.             Ἐκεῖ (στὴν Παλαιὰ Διαθήκη) οἱ Ἰουδαῖοι διέφυγαν τὸν θάνατο, ἀλλὰ τὸν πρόσκαιρο θάνατο· ἐδῶ (στοὺς χρόνους τῆς Καινῆς Διαθήκης) ὅσοι πιστεύουν στὸν Ἐσταυρωμένο διαφεύγουν τὸν αἰώνιο θάνατο. Ἐκεῖ ὁ ὄφις ποὺ ὑψώθη ἐθεράπευε δαγκώματα φιδιῶν· ἐδῶ ὁ σταυρωθεῖς Ἰησοῦς ἐθεράπευσε τὶς πληγὲς τοῦ νοητοῦ δράκοντος, τοῦ Διαβόλου. Ἐκεῖ ἐθεραπεύετο ἐκεῖνος ποὺ προσέβλεπε πρὸς τὸ φίδι μὲ τὰ αἰσθητὰ μάτια· ἐδῶ ἀπαλλάσσεται ἀπὸ ὅλα τὰ ἁμαρτήματά του ἐκεῖνος ποὺ προσβλέπει μὲ τὰ πνευματικὰ μάτια στὸν ἐσταυρωμένο Κύριο. Ἐκεῖ ἐκεῖνος ποὺ ὑψώθη ἦταν χαλκός, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ σχῆμα φιδιοῦ· ἐδῶ ὑψώνεται σῶμα Δεσποτικόν, «ὑπὸ Πνεύματος κατασκευασθέν». Ἐκεῖ φίδι ἐδάγκωσε καὶ φίδι ἐθεράπευε· ἔτσι καὶ ἐδῶ, «θάνατος ἀπώλεσε, καὶ θάνατος ἔσωσεν». Ἀλλὰ τὸ μὲν ἕνα φίδι, αὐτὸ ποὺ ἐθανάτωνε, εἶχε δηλητήριο· ἐνῶ τὸ ἄλλο, αὐτὸ ποὺ ἔσωζε, ἦταν ἀπαλλαγμένο καὶ καθαρὸ ἀπὸ δηλητήριο. Καὶ ἐδῶ τὸ ἴδιο πάλι συνέβαινε. Διότι ὁ μὲν ἕνας θάνατος, αὐτὸς ποὺ ἔφερε τὴν καταστροφή, εἶχε ἁμαρτία, ὅπως ἀκριβῶς τὸ φίδι εἶχε δηλητήριο· ἐνῶ ὁ ἄλλος, ὁ θάνατος τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ἦταν ἀπαλλαγμένος ἀπὸ κάθε ἁμαρτία, ὅπως ἀκριβῶς ἦταν ἀπαλλαγμένο ἀπὸ δηλητήριο τὸ χάλκινο φίδι1.
.             Χαρακτηριστικὴ προτύπωσι εἶναι καὶ ἡ προφητεία τοῦ Ἡσαΐου περὶ αὐξήσεως τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐξαγγέλλεται μὲ τὴν ὡραία εἰκόνα τῆς στείρας γυναίκας, ἡ ὁποία δὲ ἐδοκίμασε τοὺς πόνους καὶ τὴ χαρὰ τοῦ τοκετοῦ καὶ τῆς μητρότητος, τὴν ὁποία ὅμως ὁ Προφήτης καλεῖ νὰ εὐφρανθῆ καὶ νὰ ἀφήση κραυγὴ καὶ φωνὴ εὐφρόσυνη γιὰ τὴν ἀνέλπιστη πολυπαιδία (Ἡσ. νδ΄ [54] 1). Ἡ εἰκόνα ἀφορᾶ τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρὶν ἀπὸ τὴν «ἔνσαρκον ἐπιδημίαν» τοῦ Σωτῆρος ἦταν χήρα, ἀφοῦ δὲν εἶχε ἄνδρα· ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν Ἰουδαϊκὴ Συναγωγή, ἡ ὁποία εἶχε πνευματικὸν Νυμφίον τὸν Θεόν. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἡ ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία ἦταν χήρα, ἦταν ἄγονη, δὲν ἐτεκνοποιοῦσε. Ὅταν ὅμως ἐπίστευσε καὶ ἐδέχθη ὡς πνευματικὸν Νυμφίον τὸν Χριστόν, ἀπέκτησε πολλὰ τέκνα· πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὴν Συναγωγὴ τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ εἶχε «τὸν άνδρα», καὶ ἡ ὁποία «ἠτεκνώθη» πλέον, διότι ἀρνήθηκε καὶ ἐσταύρωσε τὸν Χριστόν, τὸν οὐράνιον Νυμφίον της.
.          3. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐξ ἄλλου ἐπικαλεῖται συχνὰ αὐτούσια χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στὰ ὁποῖα παραπέμπει· ἢ προφητεῖες, ἄμεσες ἢ ἔμμεσες, ἢ πρόσωπα, ἢ γεγονότα, ἢ «τύπους» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (βλ. Ματθ. κϛ´ [26] 54, Μάρκ. ιδ´ [14] 49, Ματθ. ιβ´ [12] 39, κδ´ [24] 38). Τοῦτο εἶναι χαρακτηριστικὸ στὴ ζωντανὴ ἀφήγησι περὶ τῶν πειρασμῶν τοῦ Κυρίου, ὅπως μᾶς τὴν ἱστοροῦν οἱ τρεῖς συνοπτικοὶ εὐαγγελισταί, Ματθαῖος, Μᾶρκος καὶ Λουκᾶς (βλ. Ματθ. δ´ 1-11, Μάρκ. α´ 12, Λουκ. δ´ 1-13). Ὁ Κύριος μετὰ τὸ βάπτισμά του στὸν Ἰορδάνη ἀπεσύρθη στὴν ἔρημο καί, ἀφοῦ ἐνήστευσε ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, ἐδέχθη τὴν ἐπίθεσι καὶ τὸν τριπλὸ πειρασμὸ τοῦ διαβόλου. Ὁ μισόθεος καὶ πάγκακος διάβολος, προκειμένου νὰ παραπείση τὸν Κύριο, ἐχρησιμοποίησε σκοπίμως, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ κολοβωμένο χωρίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (Ψαλ. ϟ΄ [90] 11). Ἀλλ’ ὁ Κύριος τὸν ἀπέκρουσε διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τοῦ ἀντέταξε καὶ στὶς τρεῖς φορὲς χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: στὴν πρώτη τὸ Δευτ. η´ 3· στὴ δεύτερη τὸ Δευτ. ϛ´ 13· καὶ στὴν τρίτη τὸ Δευτ. ς´ 16.
.             Χαρακτηριστικὰ τῆς σημασίας ποὺ ἀπέδιδε ὁ Κύριος στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι καὶ τὰ λόγια τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ἔθεσε στὴν ὡραιότατη παραβολὴ «τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου» στὰ χείλη τοῦ Ἀβραάμ. Ὁ πατριάρχης Ἀβραάμ, ἀντὶ νὰ πέμψη τὸν Λάζαρο πίσω στὴ γῆ, στοὺς ἀδελφούς τοῦ πλουσίου, γιὰ νὰ τοὺς διδάξη καταλλήλως ὥστε νὰ ἀποφύγουν τὰ δεινὰ τῶν ἀσεβῶν στὴ μέλλουσα ζωή, ἀπαντᾶ στὸν πλούσιο: Δὲν εἶναι ἀπαραίτητο· διότι «ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας» (δηλαδὴ τὸν Μωσαϊκὸ νόμο καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Προφητῶν), οἱ ὁποῖοι τοὺς βεβαιώνουν γι’ αὐτά· «ἀκουσάτωσαν αὐτῶν»· ἂς ἀκούσουν λοιπὸν ἐκείνους (Λουκ. ιϛ´ [16] 29).
.            4.     Ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὴν ὀνομάζει «γραφὴν» («γραφάς»). Δηλαδὴ τὴν θεωρεῖ ὡς τὸ βιβλίο στὸ ὁποῖο ἔχει καταγραφῆ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ πάνσοφο σχέδιό του γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου. Ὅταν δὲ ἐπικαλῆται χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, συνήθως συνοδεύει τὴν ἐπίκλησι μὲ τὸ ρῆμα «πληρῶ» (= ἐκπληρῶ, ἐπαληθεύω) (βλ. Ματθ. κϛ´ [26] 54, Μάρκ. ιδ´ [14] 49).
.             Ἀναφέραμε ἤδη σὲ προηγούμενο κεφάλαιο τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ἐρευνᾶτε τὰς γραφὰς (…) ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ» (Ἰω. ε´ 39). Βεβαίως ἡ παραπομπὴ εἰς «τὰς γραφὰς» ὑπονοεῖ σαφῶς τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Στὴν συνέχεια τῆς ἀνωτέρω βαρυσημάντου προτροπῆς του «καθορίζει καὶ περαιτέρω τὴν χριστολογικὴν κατανόησιν τῆς Παλαιᾶς Γραφῆς, ἀλλὰ καὶ τὸν ρόλον της καὶ μάλιστα καὶ τὴν στενήν, εἰς ἀδιάσπαστον ἑνότητα, σχέσιν της πρὸς τὴν Καινὴν Διαθήκην, διακηρύσσων»2 πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἀπιστοῦσαν στὸ κήρυγμά του τὰ ἑξῆς: Μὴ φαντάζεσθε ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω στὸν Πατέρα. Ὑπάρχει ἄλλος ποὺ σᾶς κατηγορεῖ, ὁ Μωϋσῆς, στὸν ὁποῖον σεῖς ἔχετε στηρίξει τὶς ἐλπίδες σας. Ὁ Μωυσῆς εἶναι κατήγορός σας, διότι οὔτε στοὺς λόγους ἐκείνου πιστεύετε. Διότι ἂν ἐπιστεύατε στὸν Μωϋσῆ, θὰ ἐπιστεύατε καὶ εἰς ἐμέ· ἐπειδὴ περὶ ἐμοῦ ἔγραψε ἐκεῖνος προφητικῶς, καὶ σὲ πολλὰ μέρη τῶν συγγραμμάτων του (Γένεσις, Ἔξοδος, Λευϊτικόν, Ἀριθμοί, Δευτερονόμιον), εἴτε μὲ τύπους καὶ εἰκόνες εἴτε μὲ σαφεῖς προρρήσεις, προλέγεται ἡ ἔλευσί μου στὸν κόσμο. Ἐὰν δὲ δὲν πιστεύετε σὲ ὅσα ἔγραψε ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον τόσο πολὺ ἐκτιμᾶτε καὶ σέβεσθε, πῶς θὰ πιστεύσετε εἰς ἐμὲ καὶ τὰ ἰδικά μου λόγια, τὸν ὁποῖον γιὰ πρώτη φορὰ βλέπετε καὶ ἀκούετε; (Ἰω. ε´ 45-47).
.             Ὁ Κύριος δηλαδὴ ἔλεγε στοὺς Ἰουδαίους: Καυχᾶσθε γιὰ τὸν Μωϋσῆ· στηρίζεσθε μὲ πεποίθησι στὸ ὄνομά του. Δὲν ἀποδέχεσθε ὅμως τὴν διδασκαλία του! Δὲν κατανοεῖτε ὀρθῶς ὅσα ἔχει γράψει περὶ ἐμοῦ τοῦ Μεσσίου στὰ συγγράμματά του, ὅπου δὲν ὑπάρχει μέρος στὸ ὁποῖον νὰ μὴ σκιαγραφοῦμαι: «Ἐγὼ ἐν τοῖς ἐκείνου σκιαγραφοῦμαι βιβλίοις», ἑρμηνεύει ὁ θεῖος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας. Ὁ Μωϋσῆς λοιπὸν θὰ σᾶς κατηγορήση στὸν Πατέρα, διότι «πρὸ ἐμοῦ ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ὑβρισμένος ἐν τοῖς εἰς ἐμέ. Μωϋσεῖ γὰρ μᾶλλον ἠπιστήσατε ἢ ἐμοί»3· πρὶν ἀπὸ ἐμὲ ἐκεῖνος εἶναι ποὺ ἔχει ὑποστῆ τὴν προσβολὴ καὶ τὴν περιφρόνησι μὲ ὅσα λέγετε καὶ πράττετε εἰς βάρος μου· διότι στὸν Μωϋσῆ μᾶλλον ἐδείξατε ἀπιστία παρὰ εἰς ἐμέ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΥΡΙΝΟΣ ΟΔΗΓΟΣ

Ὁ θαυμαστὸς στύλος

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: ῞Ο,τι “ὁδηγὸ” διαλέγει ἕνας Λαός, τέτοιο δρόμο καὶ ἀκολουθεῖ! Καὶ σὲ ἀντίστοιχο προορισμὸ καταλήγει! ! !

  Ὁ θαυμαστὸς στύλος .             Οἱ Ἰσραηλίτες μόλις εἶχαν βγεῖ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, καὶ ­ἔλαβαν πάλι πείρα τῆς στοργικῆς κηδεμονίας τοῦ Θεοῦ: «Ὁ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν, ἡμέρας μὲν ἐν στύλῳ νεφέλης, δεῖ­­ξαι αὐτοῖς τὴν ὁδόν, τὴν δὲ νύκτα ἐν στύλῳ πυρός» (Ἐξ. ιγ´ 21).
.             Στὸ ταξίδι τους μέσα στὴν ἔρημο τοὺς συνόδευε ἕνας τεράστιος στύλος! Σὲ τί χρησίμευε; Τὴν ἡμέρα γινόταν δροσερὸ σύννεφο ποὺ σκέπαζε ὁλόκληρο τὸν λαὸ καὶ τὸν προστάτευε ἀπὸ τὸν καυστικὸ ἥλιο τῆς ἐρήμου· ἐνῶ τὴ νύχτα γινόταν «στῦλος πυρός», φλογισμένος στύλος, φωτεινός. Χρησίμευε στὸ φωτισμό τους. Διέλυε τὸ ἄγριο καὶ βαθὺ σκοτάδι τῆς νύχτας στὴν ἔρημο. Ἀλλὰ καὶ τὴ μέρα καὶ τὴ νύχτα ὁ στύλος αὐτὸς χρησίμευε ὡς ὁδηγός. Προπορευόταν καὶ σκέπαζε ἢ φώτιζε, καὶ καθοδηγοῦσε τὸν περιούσιο λαὸ πρὸς τὴ «γῆ τῆς ἐπαγγελίας», διότι δὲν γνώριζαν τὴν πορεία ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθήσουν. Ὅταν ἡ νεφέλη σκέπαζε τὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης, ἔπρεπε νὰ σταματήσουν τὴν πορεία. Καὶ ὅταν σηκωνόταν ἀπὸ τὴ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου καὶ τὴν ­Κιβωτό, ἔδινε στοὺς Ἰσραηλίτες τὸ σύνθημα νὰ ξεκινήσουν πάλι (βλ. Ἀριθ. θ´ 15-23).
.             Στὸ βιβλίο τῆς Σοφίας Σολομῶντος ὁ θεόπνευστος συγγραφέας ἀναπολεῖ τὸ γεγονὸς μὲ ἰδιαίτερη εὐγνωμοσύνη. Κύριε, γράφει, τοὺς μὲν Αἰγυπτίους εἶχες βυθίσει σὲ βαθὺ σκοτάδι (πρόκειται γιὰ τὴν ἔνατη πληγή), ἐνῶ στοὺς Ἰσραηλίτες «πυριφλεγῆ στῦλον, ὁδηγὸν μὲν ἀγνώστου ὁδοιπορίας, ἥλιον δὲ ἀβλαβῆ φιλοτίμου ξενιτείας παρέσχες» (Σοφ. Σολ. ιη´ 3· βλ. καὶ κεφ. ιζ´)· τοὺς χάρισες πύρινο στύλο, ποὺ ἦταν ὁδηγὸς στὸ ταξίδι τους μέσα ἀπὸ ἄγνωστα μέρη, καὶ ἥλιο ποὺ δὲν τοὺς ἔβλαπτε οὔτε τοὺς ἐνοχλοῦσε, ἥλιο εὐεργετικὸ κατὰ τὴν τιμία ἀποδημία τους, τὴν τιμημένη μετανάστευσή τους ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου στὴ «γῆ τῆς ἐπαγγελίας».
.             Μάλιστα «οὐκ ἐξέλιπεν ὁ στῦλος τῆς νεφέλης ἡμέρας καὶ ὁ στῦλος τοῦ πυρὸς νυκτὸς ἐναντίον τοῦ λαοῦ παντός» (Ἐξ. ιγ´ 22). Δὲν τοὺς ἐγκατέλειψε ποτὲ ὁ στύλος, οὔτε τὴ μέρα οὔτε τὴ νύχτα. Ἀχώριστος συνοδοιπόρος ποὺ συντρόφευε τὸν λαὸ στὸ σύνολό του. Ὅλους τοὺς σκέπαζε τὴν ἡμέρα, καὶ ὅλους τοὺς φώτιζε τὴ νύχτα· δρόσιζε καὶ ­φώτιζε «ἐναν­τίον τοῦ λαοῦ παντός». Ἂν ­μποροῦμε νὰ τὸ φαντασθοῦμε! Ἕνας λαὸς ἑνὸς καὶ μισοῦ ἑκατομμυρίου περίπου νὰ βαδίζει μέσα στὴν ἀφιλόξενη ἔρημο, κι ἕνα τεράστιο σύννεφο νὰ τὸν προστατεύει ἀπὸ τὸν καυστικὸ ἥλιο· καὶ τὴ νύχτα νὰ γίνεται φῶς ποὺ δὲν φώτιζε μόνο ὅσους προηγοῦνταν στὴν πορεία, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸν λαό! Ἕνα τεράστιο καραβάνι μέσα στὴν κατασκότεινη ἔρημο ποὺ καθοδηγοῦνταν ἀπὸ πανύψηλο φωτεινὸ στύλο! Θαῦμα ἀδιάλειπτο καὶ ἐντυπωσιακό! Τὸ φῶς «τὸ ἡμερῶσαν τὴν ἔρημον», ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (PG 36, 365A)· τὸ φῶς ποὺ ἡμέρωσε τὴν ἄγρια ἔρημο γιὰ τὸν ἐκλεκτὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.
.             Τὸ συγκινητικότερο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ παρουσιάζει αὐτὸν τὸν στύ­­­­­­λο ὡς αὐτοπρόσωπη παρουσία τοῦ Θεοῦ: «Ὁ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν» (Ἐξ. ιγ´ 21). Ὁ Θεὸς τοὺς καθοδηγοῦσε. Στὴ Σοφία Σολομῶντος πάλι λέγεται κάτι πιὸ συγκεκριμένο: «[Ἡ Σοφία] ἐγένετο αὐτοῖς εἰς σκέπην ἡμέρας καὶ εἰς φλόγα ἄστρων τὴν νύκτα» (Σοφ. Σολ. ι´ 17). Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ἐγένετο αὐτοῖς», Αὐτὸς ἔγινε γι᾿ αὐτοὺς σκέπασμα, στέγη τὴν ἡμέρα καὶ φλόγα ἄστρων τὴ νύχτα…
.             Καθὼς τὰ διαβάζουμε αὐτά, ἴσως μιὰ ἐπιθυμία, μιὰ εὐχὴ νὰ ξεπηδᾶ ἀπὸ τὴν ψυχή μας: Νὰ ζούσαμε τότε γιὰ νὰ δοῦ­με καὶ νὰ ἀπολαύσουμε κι ἐμεῖς τὴ στοργικὴ προστασία τοῦ Θεοῦ! Νὰ εἴχαμε στὴν καθημερινότητά μας συνοδοιπόρο μας τὸν Κύριο!
.             Καὶ ὅμως ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἔχει στερήσει αὐτὴν τὴν εὐλογία! «Ἐὰν ­νήφωμεν, ἔχομεν καὶ ἡμεῖς στῦλον πυρός, τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν· ὁ αὐτὸς καὶ φωτίζει, καὶ σκιάζει», σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (PG 62, 166). ­Ἔχουμε κι ἐμεῖς στύλο. Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ τὸ ἅγιο Χρίσμα λάβαμε τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἐνδυθήκαμε τὸν Χριστό – «ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσ­θη­τε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. γ´ 27)
– Ἐκεῖνον ὁ Ὁποῖος εἶναι «τὸ φῶς τὸ ἀ­­­­λη­θινόν» (Ἰω. α´ 9), καὶ εἶχε γίνει τότε γιὰ τοὺς Ἰσραηλίτες καὶ «στῦλος ­πυρός».
.             Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς νοητὸς πύρινος στύλος καταυγάζει τὸν λαό Του ὡς σύνολο καὶ τὸν καθένα μας ξεχωριστὰ μ᾿ ἕνα φῶς ἄλλης φύσεως, ποὺ παρηγορεῖ, εἰρηνεύει, ἁγιάζει, ἀνακαινίζει. Προπορεύεται καὶ μᾶς ὁδηγεῖ σέ ὁδὸ παράδοξη, μυστική, στὴν τιμημένη μετανάστευσή μας ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς ἁμαρτίας μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο τοῦ παρόντος αἰῶνος πρὸς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ὁ πύρινος στύλος εἶναι μέσα μας (πρβλ. Ψαλ. ρμβ´ 10, Γαλ. δ´ 6, Ἐφ. γ´ 17 )! Μαζί μας κατακλίνεται καὶ μαζί μας ἐγείρεται, εἰσέρχεται καὶ ἐξέρχεται. Πάν­τοτε μᾶς φροντίζει καὶ μᾶς ­εὐεργετεῖ. Ἀ­­­σφαλὴς ὁδηγὸς καὶ στοργικὸς συνοδοι­­πόρος στὸ ταξίδι τῆς ζωῆς μας.
.             Ὅμως θ᾿ ἀπολαμβάνουμε τὸ εὐεργε­τικό Του φῶς μὲ μία προϋπόθεση: «ἐὰν νήφωμεν», μᾶς συμβούλευσε ὁ χρυσορ­ρήμων Πατήρ. γρηγοροῦμε, ἐ­­­­­ὰν ἀ­­πέχουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἡ ὁ­­­ποία μᾶς κρύβει αὐτὸ τὸ φῶς, ἐ­­­­­ὰν δὲν ἀ­­­κο­­­λου­θοῦμε τὰ θελήματα τῶν καρδιῶν μας ἀλ­λὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐ­­­­­ὰν σεβόμαστε αὐτὸν τὸν πύρινο στύλο ὡς ἀξιόπιστο ὁδηγό μας πρὸς τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τότε θὰ ζήσουμε τὴ ζωή μας μέσα στὸ θαυμαστὸ φῶς τῆς παρου­σίας τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ φθάσουμε μὲ ἀ­­σφάλεια στὴ Βασιλεία τοῦ ἀνεσπέρου φωτός.

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –3 «Δὲν ἦταν ἡ μυστικὴ κίνηση τῶν χειλέων ἀλλὰ ὁ σχηματισμὸς τοῦ σταυροῦ, αὐτὸς ποὺ δεχόταν τὴν δόξα τῆς νίκης».

Μέρος Β´: Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –2 «Δὲν ἀρκεῖ ἡ προσευχὴ τοῦ Μωυσῆ, ὅσο δυνατὴ κι ἂν εἶναι. Χρειάζεται νὰ κρέμεται ἀπὸ τὴν ράβδο, τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ἢ νὰ σχηματίζει σταυρό, κρατώντας ἀνοιχτὰ τὰ χέρια του».

Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ 3

, , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –2 «Δὲν ἀρκεῖ ἡ προσευχὴ τοῦ Μωυσῆ, ὅσο δυνατὴ κι ἂν εἶναι. Χρειάζεται νὰ κρέμεται ἀπὸ τὴν ράβδο, τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ἢ νὰ σχηματίζει σταυρό, κρατώντας ἀνοιχτὰ τὰ χέρια του».

Μέρος Α´: Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –1

Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ 2

Μέρος Γ´: Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –3 «Δὲν ἦταν ἡ μυστικὴ κίνηση τῶν χειλέων ἀλλὰ ὁ σχηματισμὸς τοῦ σταυροῦ, αὐτὸς ποὺ δεχόταν τὴν δόξα τῆς νίκης».

, , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –1

Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ
(Ἐξ. ΙΖ´ 8-16)

Στ. Ν. Σάκκου
Καθηγ. Παν/μίου
ἀπὸ τὸ βιβλίο «ὁ Σταυρὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη»,
ἐκδ. «Χριστιανικὴ Ἐλπίς», Θεσσαλονίκη 2005, σελ. 103-118

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» 

βλ. σχετ.: 1. « ΤΟ «ΞΥΛΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»: Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο θὰ παίρναµε ἀπὸ τὸ ξύλο τῆς ζωῆς, καὶ τὸ στερηθήκαµε μὲ τὴν ἁµαρτία, τὸ λάβαμε ἀπὸ τὸν σταυρὸ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ.

 2. Ο ΣΤΑΥΡΟΣ τὸ σύμβολο δύο ἐντελῶς ἀντίθετων κόσμων καὶ συγχρόνως τὸ σύμβολο τῆς μεγαλύτερης ἀλλαγῆς, ἡ ὁποία συντελέσθηκε στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος.

.                 Μετὰ τὴν ἔξοδο τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ κατὰ τὴν πορεία του πρὸς τὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας, ὁ προτυπούμενος σταυρὸς ἔσωσε τὸν περιούσιο λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ διαφόρους κινδύνους καὶ ἀνάγκες. Τὸν πέρασε μέσα ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, γλύκανε τὰ νερὰ τῆς Μερρᾶς, ἔβγαλε νερὸ ἀπὸ τὴν πέτρα. Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἡ δύναμη τοῦ σταυροῦ ἐκδηλωνόταν ἐπάνω στὴν ἄψυχη φύση. Στὴν προτύπωση ποὺ θὰ μελετήσουμε στὴ συνέχεια ἐκδηλώνεται ἐπάνω σὲ ἀνθρώπους καὶ μάλιστα ἐχθρικοὺς πρὸς τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ.
.                 Στὸν δρόµο τοῦ Ἰσραὴλ ἐµφανίζεται τὸ πρῶτο ἐχθρικὸ ἔθνος, ὁ Ἀµαλήκ. Κατάγεται ἀπὸ τὸν ἐγγονὸ τοῦ Ἠσαῦ, τὸν Ἀµαλήκ, καὶ ἀπὸ αὐτὸν παίρνει τὸ ὄνοµά του, ὅπως ὁ Ἰσραὴλ πῆρε τὸ ὄνοµα ἀπὸ τὸν δικό του πατριάρχη, τὸν Ἰσραὴλ ἢ Ἰακώβ. Οἱ δύο λαοὶ εἶναι σπέρµατα τῶν διδύµων ἀδελφῶν, ποὺ ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς µητέρας τους ἀκόµη µάχονταν. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Θεὸς εἶπε στὴ Ρεβέκκα «Δύο ἔθνη ἐν γαστρί σου εἰσί…» (Γεν. ΚΕ´ 23). Ὅπως οἱ δύο ἀδελφοὶ ἦταν ἐχθροί, ἔτσι καὶ τὰ σπέρµατά τους, οἱ ἀπόγονοί τους, ἦταν ἐχθροὶ κατ᾽ ἐξοχὴν ἄσπονδοι. Ἡ ἁγία Γραφὴ ὀνοµάζει τὸν Ἀµαλήκ «ἀρχὴ ἐθνῶν» (Ἀρ. ΚΔ´ 20). Ὅλα τὰ ἔθνη βέβαια ἦταν ξένα ἢ καὶ ἐχθρικὰ πρὸς τὸν Ἰσραήλ. Ὁ ἀντιπροσωπευτικότερος ὅµως ἐχθρός του ἀποδείχτηκε ὁ Ἀµαλήκ. Μάλιστα, ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Ἰσραὴλ ὑπάρχει ὡς ἀνεξάρτητος λαὸς καὶ προχωρεῖ γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς γῆς τῆς ἐπαγγελίας, οἱ Ἁµαληκίτες πρῶτοι τοῦ ἀντιστέκονται σθεναρά.
.                Μετὰ τὸ θαῦµα στὸ Χωρήβ, ὅπου ἀνέβλυσε νερὸ ἀπὸ τὸν βράχο, ἐνῶ ὁ Ἰσραὴλ πορεύεται µέσα στὴν ἔρηµο Ραφιδείν, ὁ Ἀµαλήκ ἐπιχειρεῖ ἀλλεπάλληλες ἐπιθέσεις ἐναντίον του (Ἐξ ΙΖ´ 8). Ἀπὸ τὴ µιὰ τὸν ἐµποδίζει νὰ προχωρήσει πρὸς τὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας, ἀπὸ τὴν ἄλλη συλλαµβάνει καὶ κατασφάζει «τὴν οὐραγίαν» του, δηλαδὴ ἐκείνους ποὺ ἀποκαµωµένοι ἀπὸ τὴν κούραση περπατοῦν ἀργὰ καὶ µένουν πίσω (Δευτ. ΚΕ´ 17-19). Ὁ Μωυσῆς παραγγέλλει στὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ νὰ ἐπιλέξει λίγους ἄνδρες δυνατοὺς καὶ νὰ πολεμήσει μαζί τους τὸν Ἀµαλήκ.
.             Ἐδῶ γιὰ πρώτη φορὰ ἐμφανίζεται ὁ Ἰησοῦς ὡς στρατηλάτης κατὰ τοῦ Ἀµαλήκ. Ὁ ἴδιος ὁ Μωυσῆς ἀνεβαίνει στὸ κοντινὸ βουνὸ μαζὶ μὲ τὸν Ἀαρὼν καὶ τὸν Ὤρ. Κρατώντας τὴν «ράβδον τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ χειρὶ» (Ἐξ. ΙΖ´ 9) ὑψώνει τὰ χέρια του στὸν οὐρανὸ καὶ προσεύχεται γιὰ τοὺς μαχητὲς τοῦ Ἰσραήλ. Πάλι ἡ γνώριμη ράβδος ἐγγυᾶται θαυματουργία. Καὶ τὸ θαῦμα ἐπιτελεῖται. Ἀλλὰ πῶς; Ὅση ὥρα κρατᾶ ὁ Μωυσῆς τὰ χέρια ὑψωμένα, νικᾶ ὁ Ἰσραήλ. Μόλις κουράζεται καὶ τὰ κατεβάζει, νικᾶ ὁ Ἀµαλήκ. Τὸ ἀντιλαμβάνονται οἱ δυὸ συνοδοὶ τοῦ Μωυσῆ κι ἔρχονται νὰ βοηθήσουν. Τοποθετοῦν κατάλληλα μία πέτρα, γιὰ νὰ καθίσει ὁ Μωυσῆς, πού ᾽ναι ἑκατὸν εἴκοσι ἐτῶν (Δευτ. ΛΑ´ 2). Ὁ ἕνας ἀπὸ τὰ δεξιά, ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ ὑποβαστάζουν ὑψωμένα τὰ χέρια του, γιὰ νὰ μὴν κουράζονται.
.             Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νίκησε ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαχητές του κατατρόπωσαν τὸν Ἀµαλήκ. Ἡ ἧττα καὶ ἡ σφαγὴ τῶν Ἀμαληκιτῶν ἦταν τόσο μεγάλη, ὥστε τὸ ἔθνος ἐκεῖνο παρὰ λίγο θὰ ἐξαφανιζόταν τότε ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ὑποσχέθηκε στὸν Μωυσῆ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐξαφάνιση τοῦ Ἀμαλὴκ στὸ μέλλον «Ἀλοιφῇ ἐξαλείψω τὸ μνημόσυνον Ἀµαλήκ ἐκ τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανὸν» (Ἐξ. ΙΖ´14). Ἐπανέλαβε δὲ τὴν ὑπόσχεση μὲ τὸ στόμα τοῦ ἐθνικοῦ μάντη Βαλαάμ, ὁ ὁποῖος προφήτευσε: «Ἀρχὴ ἐθνῶν Ἀμαλήκ, καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν ἀπολεῖται» (Ἀρ. ΚΔ´ 20).
.               Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια, μόλις ὁ Ἰσραὴλ ἀπέκτησε τὸν πρῶτο βασιλιὰ του Σαούλ, ὁ Θεὸς τὸν διέταξε νὰ ἀφανίσει τὸν Ἀµαλήκ, τὶς γυναῖκες, τὰ νήπια καὶ τὰ κτήνη του. Ὁ Σαοὺλ ὅμως ἔδειξε ἀνυπακοή. Ἂν καὶ κατατρόπωσε τὸν Ἀµαλήκ, δὲν ἔσφαξε τὸν αἰχμάλωτο βασιλιά του Ἀγάγ (Α´Βασ. ΙΕ´ 1-33). Γιὰ τὴν πράξη του αὐτὴ ξέπεσε ἀπὸ τὴν εὔνοια τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ τὸν Ἀγὰγ τὸν σκότωσε ὁ γέροντας Σαμουήλ. Ἀργότερα, κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ὁ εὐσεβὴς Δαβὶδ ἐξολόθρευσε τὸ ἔθνος Ἀµαλήκ. Ξέφυγαν ὅμως ἀπὸ τὸ μαχαίρι του «τετρακόσια παιδάρια» (Α´ Βασ. Λ´ 1-18). Τέλος, ἄλλος εὐσεβὴς βασιλιάς, ὁ Ἐζεκίας, ἐξαφάνισε κάθε κατάλοιπο τοῦ Ἀµαλήκ (Α´Παρ. Δ´ 43) καὶ ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ ἐκπληρώθηκε.
.               Πολλὲς καὶ ὁπωσδήποτε εὔλογες ἀπορίες γεννᾶ τὸ γεγονὸς τῆς ἐρήμου Ραφιδεὶν καὶ ἡ ἱστορία τοῦ Ἀμαλήκ. Ὁ Θεὸς ξεχώρισε τὸν περιούσιο λαό του ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ καθόρισε τὴν στάση τοῦ Ἰσραὴλ ἀπέναντί τους: ἀπὸ ἄλλα ἔθνη δὲν ἐπέτρεψε νὰ παίρνουν συζύγους οἱ Ἰσραηλίτες, μὲ ἄλλα ἀπαγόρευσε νὰ ἔχουν ὁποιαδήποτε σχέση ἐνῶ μὲ ἄλλα συνέστησε φιλία ἢ συμπάθεια. Ὁ Ἀµαλήκ ὅμως εἶναι τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀπείλησε ὅτι θὰ τὸ ἐξαφανίσει παντελῶς. Ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς Ἰσραηλίτες νὰ τὸ μισοῦν πάντοτε (Δευτ. ΚΕ´17-19). Σὲ ὅσους ὑπηρέτησαν τὸ σχέδιο αὐτὸ ἔδειξε τὴν εὐαρέσκειά του καὶ τιμώρησε ὅσους συμπάθησαν Ἀμαληκίτη.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΣΤΑΥΡΟΣ Ὅπλο κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ –2 «Δὲν ἀρκεῖ ἡ προσευχὴ τοῦ Μωυσῆ, ὅσο δυνατὴ κι ἂν εἶναι. Χρειάζεται νὰ κρέμεται ἀπὸ τὴν ράβδο, τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ἢ νὰ σχηματίζει σταυρό, κρατώντας ἀνοιχτὰ τὰ χέρια του».

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ
π. Μιχαὴλ Σπ. Καρδαμάκη (+)
[Γ´]

«Ἀεὶ μένει μυστήριον»

σελ. 100 κ. ἑξ.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´: 

ΠΟΣΟ ΕΡΗΜΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΞΟΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ»

Β´: «ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ»

.         Οἱ Χριστιανοὶ λοιπὸν εἶναι Προφῆτες. Ἀλλὰ τὸ νὰ προφητεύουμε δὲν σημαίνει νὰ μιλοῦμε ἁπλῶς γιὰ κάποια μελλοντικὰ συμβάντα, ἀλλὰ νὰ φανερώσουμε τὰ κατὰ Χριστὸν νοήματα τῶν πραγμάτων. Τὸ νὰ προφητεύουμε δὲν σημαίνει νὰ ἀπειλοῦμε τοὺς ἀνθρώπους μὲ τοὺς τρομεροὺς λόγους μας στὸ ὄνομα ἑνὸς τρομεροῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή μας, στὸ ὄνομα τοῦ ἀπείρου ἐλέους Του, ποὺ κατακλύζει τὸν καιρὸ ἀνάμεσα στὴν πρώτη καὶ τὴν δεύτερη παρουσία τοῦ Χριστοῦ Του:

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΕΙΛΗ, ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ-5 («Ὅταν ἡ ὑπομονὴ τοῦ Θεοῦ ξεπεράσει κάθε ὅριο ἀνοχῆς, τότε Ἐκεῖνος μεταχειρίζεται φωτιά, ὄχι δροσιά»)

Νικόλαος Βασιλειάδης
Θεολόγος-συγγραφέας

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

[Ε´]

ἀπὸ τὸν Τόμο : «Πρακτικὰ β´ Ἡμερίδος
“ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ ψεύδη”
(Κυριακὴ 12 Φεβρουαρίου 2012)»
,

ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/11/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-1/

Μέρος Β´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/12/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-2/

Μέρος Γ´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/13/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-3/

Μέρος Δ´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/15/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-4/

9. Τὸ θαῦμα τοῦ ἑνιαίου Παλαιᾶς καὶ Κ. Διαθήκης

ΠΡΑΚΤ. Π. ΔΙΑΘ.

.           Τονίζω καὶ πάλι ὅτι ὁ Θεὸς τῆς Π.Δ. εἶναι ὁ ἴδιος μὲ τὸν Θεὸ τῆς Κ.Δ. Καὶ εἶναι μεγάλο θαῦμα τὸ ὅτι ἐνῶ ἡ Ἁγ. Γραφὴ ἀποτελεῖται ἀπὸ 76 βιβλία, τὰ ὁποῖα ἔχουν γραφεῖ σὲ διαφορετικοὺς τόπους καὶ σὲ διαφορετικὲς γλῶσσες σὲ μιὰ χρονικὴ περίοδο περίπου 1.400 ἐτῶν καὶ ἀπὸ περισσότερους ἀπὸ 37 συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι κατάγονταν ἀπὸ διάφορα κοινωνικὰ περιβάλλοντα, ὡστόσο παραμένει βιβλίο ἑνιαῖο, χωρὶς ἀντιθέσεις καὶ ἀντιπαραθέσεις!
.           Ἡ Π.Δ. δὲν εἶναι ἱστορία τῶν Ἑβραίων. Εἶναι προϊστορία τοῦ Κ.Η.Ι. Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰώνας» (Ἑβρ. ιγ´ 8). Οἱ Χριστιανοὶ εἴμαστε ὁ κατὰ πνεῦμα Ἰσραήλ. Οἱ δίκαιοι τῆς Π.Δ. εἶναι κατὰ πνεῦμα δικοί μας πρόγονοι. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐδίδασκε στὸν λαό, ἀντλώντας ἢ παραπέμποντας στὴν Π.Δ. (Λουκ. δ´ 15-21· κδ΄ 25-29). Μᾶς βεβαίωσε ὅτι ἦλθε νὰ συμπληρώσει καὶ ὄχι νὰ καταργήσει τὸ νόμο ἢ τοὺς προφῆτες τῆς Π.Δ. (Ματθ. ε´ 17). Ὁ Χριστὸς δὲν ἀρνήθηκε τὴν Π.Δ. Ἡ Ἁγ. Γραφὴ εἶναι στὸ σύνολό της προοδευτικὴ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη εἶναι κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, «δύο παιδίσκαι καὶ δύο ἀδελφαὶ» ποὺ ἀκολουθοῦν ὡς δορυφόροι «τὸν ἕνα δεσπότην»[14].
.           Ἡ σταθερὴ θέση τῆς Π.Δ., ποὺ ἐκφράζεται, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, μὲ τὴν καταπληκτικὴ φράση τοῦ Ψαλμωδοῦ Δαβὶδ στὸν θαυμαστὸ Προοιμιακὸ Ψαλμὸ «ἐκλείποιεν ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἄνομοι, ὥστε μὴ ὑπάρχειν αὐτοὺς» (Ψαλμ. ργ´ 35) καὶ ἔτσι οἱ πάντες νὰ ὑποταχθοῦν στὸν Θεὸν καὶ μὲ ὅλη τὴν φύση νὰ ἀναπέμπουν σύμφωνον αἶνον σ’ Αὐτόν, εἶναι ὁ πόθος ὅλων τῶν δικαίων, τῶν ὁσίων καὶ τῶν ἁγίων, ὅλης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Διότι ἡ ὕπαρξη τῶν ἀμετανοήτων ἁμαρτωλῶν καὶ ἀνόμων ἀσχημίζει τὴν ὡραία δημιουργία τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης[15].

 10. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὁ Θεὸς ἀγαπάει τὸν ἄνθρωπο

.           Τελειώνοντας ὑπενθυμίζω ὅτι ὁ πρωτομάρτυς Στέφανος ὀνόμασε τοὺς Ἰουδαίους λαὸ «σκληροτράχηλον καὶ ἀπερίτμητον τῇ καρδίᾳ» (Πράξ. ζ´ 51), δηλ. λαὸν ἀνυπότακτο, σκληρό, ἀπειθή, γογγυστή, φονευτὴ τῶν προφητῶν (βλ. Πράξ. ζ´ 52), λαὸ ποὺ ἦταν ἐκ φύσεως ἄξιος τῆς θείας ὀργῆς, κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο (βλ. Ἐφ. β´ 3). Ὅμως «ὁ πλούσιος ἐν ἐλέει Θεός, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ» μὲ τὴν ὁποία τοὺς ἀγάπησε καὶ ὅταν ἀκόμη ἦταν ἠθικῶς νεκροί, τοὺς ἔσωσε διὰ τῆς χάριτός του, ὅπως καὶ ὅλους ὅσοι ἤμασταν εἰδωλολάτρες καὶ μᾶς ἀνέστησε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μᾶς ἔβαλε νὰ καθήσουμε μαζί του στὰ ἐπουράνια (Ἐφ. 6´ 4-6). Ἡ ἔλευση τοῦ Κ.Η.Ι. Χριστοῦ στὴν γῆ μας, ποὺ θὰ παραμείνει αἰσθητὴ μέχρι τὰ τέλη τοῦ παρόντος αἰῶνος, σημαίνει γιὰ μᾶς ζωὴ στὴ θέση τοῦ θανάτου· δόξα στὴν θέση τῆς αἰσχύνης· εὐλογία ἀντὶ γιὰ κατάρα.
.           Ἐμεῖς ὅμως ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς ἀξίωσε νὰ ζοῦμε στὴν περίοδο τῆς χάριτος ἂς προσέξουμε αὐτὸ ποὺ γράφει ἕνας ἅγιος τῆς Κ. Διαθήκης, σύγχρονός μας, ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Ὅσα δῶρα ἀναμένουν τοὺς πιστούς, τόσες πολλὲς πληγὲς ὑφαίνονται γιὰ τοὺς πονηρούς. Τὰ λιβάδια τοῦ Ἀδὰμ ποτίζονται μὲ ἁπαλὲς δροσοσταλίδες, ἀλλὰ τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα τὰ θέρισε μιὰ πύρινη ρομφαία. Πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ πλάσματά Του ὁ Θεὸς ἀγαπάει τὸν ἄνθρωπο– γι’αὐτὸ τὸν περιμένει πολύ! Ὅταν ὅμως ἡ ὑπομονὴ τοῦ Θεοῦ ξεπεράσει κάθε ὅριο ἀνοχῆς, τότε Ἐκεῖνος μεταχειρίζεται φωτιά, ὄχι δροσιά»[16]!

1. Βλ. περισσότερα γιὰ τὴν μετάφραση αὐτὴ εἰς Νικ. Π. Βασιλειάδη, Ἀρχαιολογία καὶ Ἁγία Γραφή, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 19993, σσ. 278-280.

 2. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ματθ., Ὁμ. 17, 5 καὶ 6, PG 57, 261- 262.

 3. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Γένεσιν Ὁμ. 44, 4-5 PG 54, 411-413.

 4. Θεοδωρήτου Κύρου, Εἰς τὰ ἄπορα τῆς θείας Γραφῆς κατ’ ἐκλογὴν εἰς ἐρωτήσεις καὶ ἀποκρίσεις, Εἰς τοὺς Κριτάς, Ἐρώτ. Z´, PG 80, 489C.

 5. M. Ἀθανασίου, Λόγ. κατὰ Ἑλλήνων, 7 PG 25, 16A.

6. Μ. Βασιλείου, Εἰς τὴν Ἑξαήμερον Ὁμ. 2, ἔκδ. «Ὠφελίμου Βιβλίου», Ἀθῆναι 1980 (ἔκδ. Ἰω. Διώτη), Μ.Βασιλείου Ἅπαντα, Τόμ. 13, σελ. 46.

7. Ἰω. Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Βιβλ. Β´, κεφ. Λ´ (ΜΔ´), Περὶ προγνώσεως PG 94, 972-973).

8. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Γεν. Ὁμ. 44 PG 54, 408.

9. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ρωμ. Ὁμ. 5, 2, PG 60,424.

10. Π.Ν.Τρεμπέλα, Δογματικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Τόμ. Α´ ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», σελ. 221.

11. Μ.Βασιλείου, Εἰς Ψαλμ. λζ´ 1 PG 30, 85Α. Περισσότερα περὶ ὀργῆς καὶ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ πῶς αὐτὰ συμβιβάζονται πρὸς τὴν ἀγαθότητα, πραότητα καὶ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ βλ. Νικ. Π. Βασιλειάδη, Ἡ Π.Διαθήκη στὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20032, σελ. 101-106, 112, 116, κ.α. Ἐπίσης τοῦ Ἰδίου, Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20112, σελ. 499-500.

12. Πρβλ. Γρ. Νύσσης, Εἰς τὴν ἐπιγραφὴν τῶν Ψαλμ. PG 44, 557D.

13. Περισσότερα καὶ τὶς σχετικὲς Πατερικὲς παραπομπὲς βλ. εἰς Νικ. Π.Βασιλειάδη, ἡ Π.Διαθήκη στὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, σελ. 57-64.

14. Ἰω. Χρυσοστόμου, Ὁμ. εἰς τὸ «Ἐξῆλθε δόγμα παρὰ Καίσαρος Αὐγούστου» – καὶ εἰς τὴν ἀπογραφὴν τῆς Θεοτόκου, 1 PG, 50, 796.

15. Γρ. Νύσσης, Λόγος εἰς τὴν Προσευχήν, PG 44, 1132ΑΒ.

 16. Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος, Νοέμβριος, ἔκδ. «Ἄθως», σελ. 54-55.

, , ,

Σχολιάστε