Ἄρθρα σημειωμένα ὡς π. Αὐγουστίνος Καντιώτης

ΡΙΓΟΣ καὶ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ γιὰ τὴν ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

,

Σχολιάστε

ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ, ΠΑΤΕΡ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΕ! (Λ. Νάνης)

Πόσο μᾶς λείπεις, παππούλη μας!

Γράφει ὁ Λυκ. Νάνης , Ἰατρός

.            Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σου ἡ μητρόπολή σου ἦταν προμαχώνας τοῦ ἀντιοικουμενισμοῦ. Τὰ ἱερατικὰ συνέδρια, ποὺ γίνονταν τότε, καυτηρίαζαν καὶ στηλίτευαν τὸν οἰκουμενισμό, τὴν ἐκκοσμίκευση, τὴ νοθεία καὶ παραφθορὰ τοῦ λατρευτικοῦ Ἤθους καὶ ὄχι μόνο! Τὸ ἴδιο καὶ τὸ περιοδικὸ “Σάλπιγξ Ὀρθοδοξίας”. Δημοσίευε μνημειώδη ἀντιοικουμενιστικὰ κείμενα τοῦ μακαριστοῦ Μιλτιάδη Μπατιστάτου, τοῦ π.Δανιὴλ Ἀεράκη, τοῦ Νικολάου Σωτηρόπουλου, τοῦ Στέργιου Σάκκου καὶ ἄλλων  ποὺ “ἔσπαγαν κόκκαλα” κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο. Τὸ ἴδιο καὶ τὸ περιοδικὸ τῆς ἐκλεκτῆς σου ἀδελφότητας τοῦ “Σταυροῦ” (συνιστῶ τοὺς ἀγαπητοὺς φίλους ποὺ θὰ ἀναγνώσουν τὸ παρὸν νὰ προμηθευτοῦν τοὺς μνημειώδεις τόμους τοῦ θαυμάσιου αὐτοῦ περιοδικοῦ). Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ἄμβωνας!
.               Στὴ “Χριστιανικὴ Σπίθα” τοῦ Ἰουλίου-Αὐγούστου 1991, ἀριθμὸς φύλλου 481 μὲ θέμα τὸν ἐπάρατο καὶ βλάσφημο μονοφυσιτισμό, ἀφοῦ ἐπεσήμαινες τὸν κίνδυνο ποὺ συνεπάγεται ὁ οἰκουμενισμὸς γιὰ τὸ Ὀρθόδοξο Δόγμα ζητοῦσες θεοφιλῶς καὶ μὲ ἐνεργοποιμένο τὸ αἴσθημα τῆς ποιμαντικῆς σου εὐθύνης τὴ διακοπὴ τῶν περιττῶν καὶ ἐπιζημίων διαλόγων μὲ τοὺς αἱρετικοὺς “χριστιανούς”. Τηλεγραφήματα, ἐπιστολές, ὑπομνήματα, παρεμβάσεις,εἰσηγήσεις στὴν Ἱεραρχία καὶ τὴ Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο γιὰ τὸ θέμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, μηνύσεις σὲ βάρος κακοδόξων ἐπισκόπων ὅπως π.χ. τοῦ Χαλκηδόνος Μελίτωνος, διατελέσαντος δεξιᾶς χειρὸς τοῦ κεκοιμημένου ἀποστάτη τῆς Ὀρθοδοξίας Ἀθηγαγόρα, πνευματικοῦ πατρὸς τοῦ νῦν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου καὶ ἐξωραϊστοῦ τοῦ δαιμονικοῦ καρναβάλου καὶ τοῦ Αὐστραλίας Στυλιανοῦ, ἀμφισβητήσαντος τὴν ἀναμαρτησία τοῦ Θεανθρώπου, ὁμολογιακή σου ὁμιλία στὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ προκάλεσε τὴ δυσφορία τῶν παρισταμένων τότε ἐκπροσώπων τῆς Μονῆς Ἰβήρων καὶ τοῦ τότε πολιτικοῦ διοικητῆ τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ φυσικὰ ἡ ὁμολογιακὴ διακοπὴ μνημοσύνου τοῦ Ἀθηναγόρα μαζὶ μὲ ἄλλους δύο ὁμόφρονες καὶ ὁμοτρόπους μητροπολίτες, ὅλα τὰ παραπάνω ἀποτελοῦν ἐλάχιστη ἀνάμνηση τῶν ἀντιοικουμενιστικῶν σου ἀγώνων.
.              Μποροῦμε, ἄραγε, νὰ φαντασθοῦμε πῶς θὰ ἀντιδροῦσες ἐπὶ τῇ ἀναγνώσει καὶ μελέτῃ καὶ ἐπεξεργασίᾳ, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς του, τῶν φρικαλέων ἐτεροδιδασκαλιῶν, τῶν διατυπωθεισῶν ὑπὸ τῶν γνωστῶν καὶ μὴ ἐξαιρετέων μητροπολιτῶν ἄνευ ποιμνίου Περγάμου καὶ Προύσης οἱ ὁποῖοι δὲν ἐφείσθησαν οὐδὲ τοῦ δόγματος τῆς Ἁγίας Τριάδος μεταφέροντας στὴν ἀπρόσιτη περιοχὴ τῶν ἐνδοτριαδικῶν σχέσεων τὰ ἰδεοληπτικᾶ περὶ πρωτείου ληρήματα καὶ φαντασιοκοπήματά τους; Ἢ πῶς θὰ ἀντιδροῦσες γιὰ τὶς ἀσχημίες τοῦ Ἐλπιδοφόρου σὲ οὐνίτικο ναὸ τῆς Ἰταλίας;
.           Ἢ τίνι τρόπῳ θὰ στηλίτευες τὶς οἰκουμενιστικὲς ἀκροβασίες τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ἀλβανίας Ἀναστασίου, καθὼς καὶ ἄλλων “προκαθημένων” Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καὶ τοπικῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως ἐπίσης καὶ τῶν γνωστῶν καὶ μὴ ἐξαιρετέων Μεσσηνίας, Ἀλεξανδρουπόλεως, Δημητριάδος καὶ Σύρου, εἰδικῶς τῶν δύο τελευταίων;
.                 Ἢ πῶς θὰ ξιφουλκοῦσες κατὰ τῆς δυσώνυμης “Ἀκαδημίας Δημητριάδος”, ποὺ ἀπεργάζεται ὑπούλως καὶ τεχνηέντως τὴν ἀποδόμηση τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου πατερικῆς θεολογίας καὶ τοῦ θεοπνεύστου  οἰκοδομήματος τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων;
.               Ἢ πῶς θὰ στηλίτευες τὴ νόθευση τοῦ Ὀρθοδόξου Ἤθους καὶ τὸν ἐμπαιγμὸ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων μὲ τὴν ταυτόχρονη τέλεση τοῦ γάμου καὶ τῆς βαπτίσεως τοῦ ἐξωγάμου τέκνου τοῦ ζεύγους; Καὶ μιᾶς καὶ περὶ Ὀρθοδόξου Ἤθους ὁ λόγος, ὅλοι θυμόμαστε τοὺς ἀνένδοτους ἀγῶνες σου ἐναντίον τοῦ γιανναρικοῦ νέο-νικολαϊτισμοῦ. Τί δὲ νὰ πεῖ κανεὶς καὶ γιὰ τὸ δριμὺ ἔλεγχο ποὺ ἄσκησες στοὺς “πανηγυρτζῆδες” ἐπισκόπους…
.      Σείεται ὁ τόπος μακαριστὲ δέσποτα ἐξ αἰτίας τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς συνακόλουθης προδοσίας τῆς Ὀρθοδοξίας ἀλλὰ καὶ ἕνεκα τῆς ἐκκοσμικεύσεως. Ὁ οἰκουμενισμὸς καὶ μὲ “συνοδική βούλα”, πλέον, “νομιμοποιήθηκε” ἐκκλησιαστικά. Ὁ συγκρητισμὸς λυμαίνεται, πλέον, καὶ τὶς εὔπλαστες ψυχὲς τῶν Ἑλληνοπαίδων διὰ τοῦ μεταλλαγμένου καὶ ἐκτρωματικοῦ μορφώματος τῶν “νέων Θρησκευτικῶν” ὅπως ἐμπεριστατωμένως κατήγγειλε ἡ ΠΕΘ, μοναδικὸ ἀξιόπιστο  ὄργανο ἐκπροσωπήσεως τοῦ σώματος τῶν ἐν Ἑλλάδι θεολόγων. Τὸ Ὀρθόδοξο Ἦθος ὑπονομεύεται, ἡ πολυποίκιλη ἁμαρτία ἐξωραΐζεται, ὁ συσχηματισμὸς μὲ τὸ δαιμονοκρατούμενο κόσμο καὶ τὸ φρόνημά του ἔχει προσλάβει ἐπιδημικὲς διαστάσεις ἐντός τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ!
.                 Πόσο ἐπίκαιρος εἶσαι μακαριστέ μας ἐπίσκοπε! ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ ΠΑΠΠΟΥΛΗ ΜΟΥ!

,

Σχολιάστε

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΖΩΗ!

Ἡ στάσι μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν
Κυριακή τῶν Ἁγ. Πατέρων τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

τοῦ (†) Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ.γ´10-11)

.                 Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ὥρισε, ἀγαπητοί μου, ἡ πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν 11η Ἰουλίου, ἡ σημερινὴ δηλαδή, νὰ εἶναι ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν πατέρων τῆς Τετάρτης (Δ´) Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Σήμερα ἑορτάζουν ὄχι ἕνας ἢ δύο ἀλλὰ 630 πατέρες, 630 «ἀστέρια» ὅπως λέει τὸ δοξαστικό. Συνῆλθαν στὴ Χαλκηδόνα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τὸ 451 μ.Χ., στερέωσαν τὴν ὀρθόδοξο πίστι, καὶ κατεδίκασαν τοὺς τότε αἱρετικοὺς, τὸν Εὐτυχῆ καὶ τὸν Διόσκουρο, ποὺ προσέβαλλαν τὸ δόγμα τῆς θεανδρικότητος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.                 Ἂν θέλουμε ν᾽ ἀναλύσουμε τί δίδαξε ἡ Τετάρτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, δὲν θὰ γίνουμε καταληπτοί. Ἔπαψε πιὰ ὁ κόσμος νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικά. Ἐνῷ τότε οἱ πιστοὶ παρακολουθοῦσαν μὲ ἐνδιαφέρον.
.                 Στὴν Τετάρτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο οἱ ἅγιοι πατέρες κατεδίκασαν τὴν αἵρεσι ποὺ προσέβαλλε τὴ θεανδρικὴ ὑπόστασι τοῦ Χριστοῦ καὶ δίδαξαν πῶς ἑνώθηκαν οἱ δύο φύσεις στὸ πρόσωπό του· ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τέλειος ἄνθρωπος ἀλλὰ συγχρόνως καὶ τέλειος Θεός· ὅτι ἐν τῷ Χριστῷ ὑπάρχουν δύο φύσεις, ἡ ἀνθρωπίνη καὶ ἡ θεία, κι αὐτὲς εἶναι ἑνωμένες «ἀχωρίστως» καὶ «ἀδιαιρέτως», «ἀτρέπτως» καὶ «ἀσυγχύτως». Ὅπως στὸν ἄνθρωπο εἶναι μυστήριο πῶς ἔχει σμίξει τὸ κορμὶ καὶ ἡ ψυχή, ἡ ὕλη καὶ τὸ ἄυλο, κατὰ παρόμοιο καὶ ἀκόμη πιὸ ἀνεξήγητο τρόπο εἶναι μυστήριο πῶς ἐν τῷ Χριστῷ ὑπάρχει Θεὸς καὶ ἄνθρωπος. Ἡ θεία καὶ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἑνώθηκαν «ἀτρέπτως» καὶ «ἀσυγχύτως». Δηλαδή; Οἱ πατέρες χρησιμοποιοῦν ἕνα βοηθητικὸ παράδειγμα. Ἂν πάρῃς ἕνα κομμάτι σίδερο καὶ τὸ βάλῃς μέσα στὴ φωτιά, θὰ γίνῃ κατακόκκινο, θὰ πάρῃ τὴ φωτιὰ ὅλη ἐπάνω του. Τὸ σίδερο ὅμως δὲν παύει νὰ εἶναι σίδερο, οὔτε ἡ φωτιὰ παύει νὰ εἶναι φωτιά· κρατοῦν καθένα τὴν ἰδιότητά του. Κάπως ἔτσι μποροῦμε νὰ νοήσουμε πῶς στὸν Χριστὸ τὸ ἀνθρώπινο ἑνώθηκε μὲ τὸ θεῖο. Αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια δίδαξε ἡ Τετάρτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν.
.                 Ὅλη ἡ ἀκολουθία σήμερα ψάλλει τὸ ἐγκώμιο τῶν πατέρων. Ἀπ᾽ ὅλα ὅμως αὐτὰ θέλω, ἀγαπητοί μου, νὰ προσέξετε τὸ θεόπνευστο ῥητὸ τοῦ ἀποστόλου «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξ έστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. γ´10-11). Τί μᾶς συμβουλεύει; Μᾶς λέει, ποιά πρέπει νά ᾽ναι ἡ συμπεριφορά μας ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς.

* * *

.                 Ἂς ρωτήσουμε κατ᾽ ἀρχήν· ποιός λέγεται αἱρετικός; Αἱρετικὸς εἶναι ὅποιος δὲν συμφωνεῖ μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία· ὅποιος διαφωνεῖ μὲ τὴν Ἐκκλησία λέγεται αἱρετικός.
.                 Ὑπάρχουν ὅμως δύο κατηγορίες αἱρετικῶν. Ἡ μιὰ κατηγορία εἶναι τὰ θύματα, οἱ ἁπλοϊκοὶ δηλαδὴ ἐκεῖνοι Χριστιανοὶ ποὺ δὲν πᾶνε ἐκκλησία, δὲν ἔχουν διαβάσει Εὐαγγέλιο καὶ πνευματικὰ βιβλία, καὶ μόλις ἀκούσουν κανένα προτεστάντη ἢ φράγκο ἢ χιλιαστὴ νὰ μιλάῃ, πιάνονται στὰ δίχτυα τους. Εἶναι ὅπως οἱ χάνοι, κάτι ψάρια ποὺ κινοῦνται μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτὸ καὶ ὁ ψαρᾶς τὰ πιάνει ἀμέσως. Αὐτοὶ εἶναι τὰ θύματα, ποὺ εὔκολα τοὺς προσηλυτίζουν οἱ αἱρετικοί. Αὐτούς, ἂν τοὺς πλησιάσῃ ἕνας Χριστιανὸς καταρτισμένος καὶ τοὺς πῇ πέντε λόγια, ὅτι ἡ διδασκαλία τῶν αἱρετικῶν εἶναι τροφὴ δηλητηριασμένη, συχνὰ καταλαβαίνουν τὴν πλάνη τους καὶ φεύγουν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Γι᾽ αὐτὸ μὴ ἀδιαφοροῦμε· νὰ διαφωτίζουμε. Ἡ Γραφὴ λέει· Ἂν βρῇς κάποιον πλανεμένο καὶ τὸν ἐπαναφέρῃς στὴν Ἐκκλησία, θὰ σώσῃς «ψυχὴν ἐκ θανάτου» καὶ θὰ καλύψῃς «πλῆθος ἁμαρτιῶν» (Ἰακ. ε´ 20).
.                 Ἡ ἄλλη ὅμως κατηγορία αἱρετικῶν δὲν εἶναι θύματα· εἶναι θῦται, ὀλετῆρες ψυχῶν. Ποιοί εἶν᾽αὐτοί; Εἶναι δάσκαλοι, οἱ κράχτες τῆς πλάνης. Ἡ γλῶσσα τους στάζει μέλι, ἀλλὰ ἡ καρδιά τους εἶναι φαρμάκι. Ἀπ᾽ ἔξω τοὺς βλέπεις προβατάκια, ὅλο εὐγένεια, ἀλλὰ μέσα κρύβουν τὸ λύκο. Ἀπ᾽ ἔξω φαίνονται ἄγγελοι, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα εἶναι σατανᾶς ὁλόκληρος. Μᾶς ἔρχονται ἀπὸ διάφορα μέρη, ἀφοῦ γίναμε ἀμπέλι ξέφραγο. Αὐτοὶ εἶναι «βαμμένοι» μέχρι τὸ κόκκαλο· τὸ μικρόβιο ἔχει μπῆ βαθειὰ μέσα τους καὶ δὲν ἀλλάζουν. Ἐνῷ οἱ πρῶτοι εἶναι θύματα, αὐτοὶ εἶναι θῦται, σφαγεῖς. Αὐτοὺς δὲν μπορεῖς νὰ τοὺς ἐπηρεάσῃς, δὲν τοὺς ἀλλάζεις τὸ μυαλό. Εἶναι σὰν τὸν Ἄρειο, ποὺ οἱ πατέρες προσπάθησαν νὰ τοῦ δείξουν τὴν Ὀρθοδοξία, μὰ αὐτὸς δὲν ἄλλαζε. Εἶναι ἀμετάπειστοι. Ἔχουν ὑποστῆ ῥιζικὴ διαστροφὴ μέσα τους κι εἶναι ἀδύνατον νὰ τοὺς μεταβάλουμε.
.                 Ἀπέναντι λοιπὸν σ᾽ αὐτοὺς τοὺς αἱρετικούς, τῆς δευτέρας κατηγορίας, τί μποροῦμε νὰ κάνουμε; Νὰ βάλουμε φωτιὰ νὰ τοὺς κάψουμε, νὰ πάρουμε ῥόπαλα νὰ τοὺς χτυπήσουμε; Τέτοια πράγματα δὲν συνιστᾷ τὸ Εὐαγγέλιο.
.                 Ἂν εἴμαστε Χριστιανοί, ἂν νιώθουμε ὅτι ἀνήκουμε στὴν ἀληθινὴ πίστι, τὰ καθήκοντά μας εἶναι τὰ ἑξῆς.
.                 Ἂν δῇς κανένα αἱρετικὸ ἰνστρούχτορα, ποὺ νομίζει ὅτι μπορεῖ μέσα σ᾽ ἕνα ποτήρι νὰ χωρέσῃ τὴ θάλασσα καὶ μὲ τὸ μυαλουδάκι του νὰ λύσῃ τὰ μυστήρια τῆς θρησκείας, μὴν ἀνοίγεις κουβέντα μαζί του· ἔτσι λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Εἶναι χαμένος καιρός. Καὶ ἐπὶ ὧρες νὰ μιλᾷς καὶ ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα νὰ τοὺς κατεβάσῃς, δὲν πρόκειται αὐτοὶ ν᾽ ἀλλάξουν. Πρῶτον λοιπόν, μὴ χάνεις τὸν καιρό σου μ᾽ αὐτούς.
.                 Τὸ δεύτερον. Αὐτοὶ παίρνουν μιὰ τσάντα, τὴ γεμίζουν βιβλία αἱρετικά, καὶ πηγαίνουν ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι. Ἂν λοιπὸν κάποιος πλασιὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἔρθῃ καὶ σοῦ χτυπήσῃ τὸ κουδούνι, μὴ τὸν δεχθῇς στὸ σπίτι σου· μὴ τὸν ἀφήσῃς ν᾽ ἀνεβῇ τὰ σκαλιά, μὴν πάρῃς κανένα ἔντυπο.
.                 Τρίτον νὰ εἰδοποιήσῃς τὸν ἱερέα τῆς ἐνορίας ὅτι παρουσιάστηκε «λύκος», γιὰ νὰ λάβῃ μέτρα. Ἂν ὁ ἱερεὺς εἶναι πραγματικὸς ποιμένας, θὰ τὸν κυνηγήσῃ. Ἀκόμα, νὰ εἰδοποιήσῃς καὶ ἄλλους Χριστιανούς, νὰ ἔχουν τὸ νοῦ τους.
.                 Ἀλλ᾽ αὐτὰ εἶναι τὰ εὔκολα· τὸ δύσκολο ποιό εἶναι; Αὐτὸ ποὺ λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο· ὅτι πρέπει κι ἐγὼ ποὺ φορῶ τὸ ῥάσο κι ἐσεῖς, κλῆρος καὶ λαός, ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς νὰ εἶναι φῶς, ἡ ζωή του νὰ λάμπῃ· «Οὕτω λαμψάτω», λέει, «τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ε´16).
.                 Ἐδῶ λοιπὸν τί συμβαίνει; Μᾶς νικοῦν οἱ αἱρετικοί. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, αὐτοὶ τρέχουν δεξιὰ – ἀριστερά, σὲ φτωχοὺς – ἀρρώστους καὶ δίνουν βοηθήματα, ἐνῷ ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τὴν ἀγάπη ποὺ θὰ ἔπρεπε. Κι ἀπὸ τὸ ἄλλο, ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι συχνὰ δὲν ἔχουμε ζωὴ χριστιανική· ἔτσι αὐτοὶ βρίσκουν δικά μας κακὰ παραδείγματα καὶ διαβάλλουν τὴν πίστι μας. Ἂν ἐμεῖς ἤμασταν ἐν τάξει, τηρούσαμε τὸ Εὐαγγέλιο, ζούσαμε κατὰ Χριστόν, σὰν τοὺς ἀποστόλους, τοὺς πατέρας, τοὺς ἁγίους, σὰν τοὺς προγόνους καὶ τοὺς παπποῦδες μας τοὺς ἀγραμμάτους, ἂν ἤμασταν συνεπεῖς, κανένας αἱρετικὸς δὲν θὰ ὑπῆρχε· ἐμεῖς μὲ τὴν ἄτακτη ζωή, τὰ σκάνδαλα καὶ τὶς διαιρέσεις μας ζημιώνουμε τὴν Ὀρθοδοξία.
.                 Ἐπιβάλλεται, ἀγαπητοί μου, νὰ κρατήσουμε μία αὐστηρὴ στάσι στὸν αἱρετικό, ὅπως συμβουλεύει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης· «Μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (Β´ Ἰω. 10-12). Στὶς 14 Ἰουλίου ἑορτάζει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἐκ τῶν νεωτέρων ἁγίων μας. Ἂν δὲν θέλετε ν᾽ ἀκούσετε ἐμένα τὸν ἁμαρτωλό, ἀκοῦστε αὐτόν. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί, λέει, ὅταν ἄκουγαν αἱρετικό, ἔφευγαν μακριά, ὅπως φεύγει κανεὶς ἀπὸ τὸ φίδι. Ὅταν πήγαιναν σὲ δημόσια λουτρὰ –δὲν εἶχαν τότε λουτρὰ στὰ σπίτια– καὶ τοὺς ἔλεγε κάποιος ὅτι μέσα στὸ λουτρὸ εἶναι κάποιος αἱρετικός, ἀπομακρύνονταν μὲ φρίκη. Ἂν ἐσὺ θέλῃς νὰ νοικιάσῃς ἕνα ὡραῖο σπίτι, ἀλλὰ μάθῃς ὅτι μέσα σ᾽ αὐτὸ πέθανε ἕνας φθισικός, πᾷς νὰ κατοικήσῃς ἐκεῖ; Ἂν σοῦ πῇ κάποιος «Μὴν πιάσῃς τὸ ποτήρι αὐτὸ νὰ πιῇς νερό, για τὶ ἀπ᾽ αὐτὸ ἤπιε ἕνας λεπρός», τὸ πλησιάζεις; Ἔ, ὅπως προσέχεις νὰ μὴ προσβληθῇ τὸ σῶμα ἀπὸ μικρόβια, ἔτσι φυλάξου κι ἀπ᾽ τὰ μικρόβια τῆς αἱρέσεως. Αὐτὰ διδάσκει ὁ ἅγιος Νικόδημος, αὐτὰ οἱ πατέρες, αὐτὰ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Νὰ προσέξουμε, γιατὶ σήμερα ὑπάρχουν πολλὲς αἱρέσεις. Προσοχὴ ἰδίως ἀπὸ τοὺς ἰεχωβῖτες ἢ χιλιαστάς. εἶναι «λύκοι βαρεῖς», ὅπως λέει σήμερα ἕνα τροπάριο τῶν αἴνων. Ἤθελαν νὰ κάνουν διεθνὲς συνέδριο στὸ Μόναχο, μεγάλη πόλι τῆς Γερμανίας, καὶ τοὺς ἔδιωξαν ἀπὸ ᾽κεῖ. Ἂν ἔρθουν ἐδῶ, ἐμεῖς τί θὰ κάνουμε; Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ τοὺς ποῦμε· Κύριοι, ἄλτ! πηγαίνετε ὅπου θέλετε, ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα ὄχι.

* * *

.          Σᾶς μίλησα, ἀγαπητοί μου, μὲ ζωηρότητα, γιατὶ πονῶ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸ λαό μας. Σᾶς παρακαλῶ, προσευχηθῆτε νὰ νιώσουμε καλὰ τὸ ῥητὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον με τὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ…»· ἀμήν.

ΠΗΓΗ: tideon.org

, ,

Σχολιάστε

“ΚΑΤΩ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ! ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ!”

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΤΑ  ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΟΣ
  ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ 1972
ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗΣ τῆς ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ τῆς Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τῆς ΕΛΛΑΔΟΣ
εἰλημμένο ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ ἐπισκόπου Φλωρίνης Αὐγουστίνου
μὲ τίτλο “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ”,
Ἀθῆναι 1973, ἔκδ. Ο.Ι.Α “Ο ΣΤΑΥΡΟΣ”.

.             Οὗτος ὀρθῶς ἐχαρακτηρίσθη ὡς παναίρεσις, διότι κατὰ τὴν θεωρίαν τῶν Οἰκουμενιστῶν ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἡ τελεία ἔκφρασις τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας, δὲν εἶναι ἡ “μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία”, ἀλλ᾽ εἶναι μία ἐκ τῶν πολλῶν Ὁμολογιῶν καὶ Θρησκειῶν, εἰς τὰς ὁποίας εἶναι κατατετμημένη ἡ ἀνθρωπότης. Διὰ δὲ τῆς ἑνώσεως ὅλων τῶν Ὁμολογιῶν καὶ Θρησκειῶν θὰ προέλθη κατὰ τοὺς οἰκουμενιστὰς ἡ πλήρης θρησκευτικὴ ἀλήθεια. Διὸ καὶ ὡς βάσις τῆς ἑνώσεως τίθεται ὁ λεγόμενος δογματικὸς μινιμαλισμός.
.             Ἀλλ᾽ ὡς παρατηρεῖ ὁ Ὀρθόδοξος Ρῶσος Μητροπολίτης Νικόλαος Κουτρίσκης, “ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Η ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΗ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ MINIMUM ΩΣ ΒΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ, ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΜΙΚΡΥΝΣΙΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΜΕΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΕΝ Τῌ ΟΡΘΟΔΟΞΙᾼ ΔΕΔΟΜΕΝΗΣ ΠΛΗΡΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ. ΒΑΣΙΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΗΡΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΕΙΣ MINIMUM ΑΝΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΠΡΑΓΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΘΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΘΟΝ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ”.
.         Ὡς δὲ παρατηρεῖ καὶ ὁ Μητροπολίτης Σάμου Εἰρηναῖος, ὁ περισσότερον ὅλων μελετήσας καὶ κατανοήσας τὸν ἐκ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κίνδυνον, «δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἐξωθῆται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ πολιτικοὺς καὶ ἄλλους ὑπολογισμούς, νὰ συμμετέχει εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Συμβούλιον καὶ νὰ εἶναι ὀργανικὸν μέλος καὶ νὰ ψηφίζη καὶ νὰ ψηφίζεται καὶ νὰ ὀνομάζη ἡ Γενικὴ Συνέλευσις τοὺς Ἀρχιερεῖς τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ὡς μέλη τῶν ἐπιτροπῶν πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν ἀποφάσεών της, κὰθ ὂν χρόνον ἡ πρωτοβουλία διὰ τὸν ὁρισμὸν τῶν θεμάτων τῆς ἡμερησίας διατάξεως ἀνήκει μόνον εἰς τὴν διοίκησιν τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως. Ἕνας ἐκ τῶν ἡμετέρων καιθηγητῶν, ἐκτιμώμενος βαθέως ὑπ᾽ αὐτῆς, ἠθέλησε νὰ ὑποδείξη μίαν ἀναγκαίαν προσθήκην εἰς τὸ κύριον θέμα τῆς ἐν Ἔβανστον Γενικῆς Συνελεύσεως, ποὺ ἦτο “ὁ σταυρωθεὸς Χριστὸς ἡ ἐλπὶς τοῦ κόσμου”, τὴν προσθήκην καὶ “ἀναστὰς Χριστός”, καὶ ἐν τούτοις ἀπεκρούσθη ἡ τοιαύτη πρότασις» (Ἰδὲ Μητροπολίτου Σάμου Εἰρηναίου, Ἡ Ὀρθοδοξία ἔναντι τῆς Οἰκουμενικῆς Χριστιανικῆς Κινήσεως, Ἀθῆναι 1959, σελ.14, 20).
.             Διαφωτιστικὸν περὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ βιβλίον ἐξέδωκε καὶ ὁ ζηλωτὴς κῆρυξ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ὑπὸ τὸν τίτλον “Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ”. Καταπληκτικὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἐκτίθενται εἰς τὸ βιβλίον τοῦτο. Δίδουν μίαν ζωηρὰν εἰκόνα, ἥτις ἐμβάλλει εἰς φόβον καὶ εἰς τρόμον πᾶσαν Ὀρθόδοξον ψυχήν. Τὰς ἡμέρας δὲ αὐτὰς ἐκυκλοφόρησεν καὶ ἕτερον βιβλίον περὶ Οἰκουμενισμοῦ τοῦ θεολόγου κ. Α. Δελήμπαση, ὑπὸ τὸν τίτλον “Ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ”.
.           Τὸ σύνθημα τῶν Οἰκουμενιστῶν ὡς πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν, τὴν ὁποίαν μισοῦν θανασίμως, εἶναι τοῦτο: “ΚΑΤΩ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ! ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ!”. Φωνὴ ὁμοία πρὸς τὴν φωνὴν τῶν ἀπάτριδων, οἱ ὁποῖοι φωνάζουν: “ΚΑΤΩ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ!”. Καὶ ἡ μὲν φωνὴ τῶν ἀπάτριδων, ὀλιγότερον σημαντικὴ καὶ ἐπικίνδυνος, ταράσσει πᾶσαν πατριωτικὴν ψυχήν. ΕΝΩ Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΔΕΝ ΤΑΡΑΣΣΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ ΤΙ ΕΠΑΘΟΝ ΚΑΙ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΣ ΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ ΕΚ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.
.              Διὰ τοῦτο τὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΣΟΒΑΡΑ, ΣΟΒΑΡΩΤΑΤΗ, ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΘΗ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΕΝ Τῌ ΣΥΝΟΔῼ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ, ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΝΑ ΛΑΒῌ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΘΕΣΙΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΣΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ ΩΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΝ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΣΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ, ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΓΚΑΤΑΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΤΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ. ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΟΝ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣῌ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΣ ΠΑΣΑΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ, ΩΣ ΕΙΝΑΙ Π.Χ. ΑΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΑΙ. Ἤδη τὸ Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας ἀπηγόρευσε τὴν συμμετοχὴν τῶν κληρικῶν του εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν. Τοῦτο ὀφείλει νὰ πράξῃ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

,

Σχολιάστε

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΜΗΤΡΟΠ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ «ἀὴρ δηλητηριώδης, ἐξ Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς προερχόμενος, μία θεολογία, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τὴν θείαν ἀποκάλυψιν ἢ θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὰ θέματα τῆς Πίστεως».

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ
ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ,
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΠΑΠΙΣΜΟ,
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1969

.                   Ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις κινδυνεύει, δὲν εἶναι σχῆμα λόγου, τὸ ὁποῖον δύναταί τις νὰ ἀναφέρη πρὸς δημιουργίαν ἐντυπώσεων. Ἴσως καὶ ὁμιλοῦντες περὶ κινδύνου τῆς Πίστεως νὰ μὴ ἔχομεν συνειδητοποιήση ὅσον πρέπει τὸν κίνδυνον τοῦτον. Εἴθε ὁ Κύριος νὰ διανοίξη τοὺς ὀφθαλμούς μας διὰ νὰ ἴδωμεν εὐκρινῶς τὸν κίνδυνον καὶ λάβωμεν τὰ ἀναγκαῖα μέτρα.
.                   Δίδομεν μίαν σύντομον εἰκόνα τοῦ κινδύνου. Ὄχι ἡ αὔρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ δροσίζουσα τὰς ψυχάς, ἀλλ᾽ ἀὴρ δηλητηριώδης, ἐκ τῶν θεολογικῶν σχολῶν Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς προερχόμενος, ἤρχισεν ἀπό τινος νὰ πνέη καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Φορεῖς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, οἱ ἐκεῖ μετεκπαιδευθέντες θεολόγοι. Οὗτοι, ρηχὰ καὶ ἐπιπόλαια πνεύματα, ὡς πολικὸν ἀστέρα τῆς θεολογικῆς τῶν σκέψεων δὲν ἔχουν τὴν πατερικὴν διδασκαλίαν. Δὲν θαυμάζουν τοὺς οἰκουμενικοὺς διδασκάλους Βασίλειον, Γρηγόριον, Χρυσόστομον, Δαμασκηνόν, Φώτιον, Μάρκον Εὐγενικόν, Γρηγόριον Παλαμᾶν. Ἀλλ᾽ ὡς μικρὰ καὶ ἀνόητα παιδία χάσκουν πρὸ τῶν πεφυσιωμένων ἀσκῶν, πρὸ τῶν μπαλονίων τῆς Δύσεως. Τέκνα αὐτοὶ τῆς Ὀρθοδοξίας θαυμάζουν διαφόρους ὀρθολογιστὰς καὶ ἀρνητικοὺς θεολόγους τύπου Harnack, Tillich καὶ Bultmann. Φρίττει τις ἀναλογιζόμενος ὁποῖον θὰ εἶναι τὸ μέλλον τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου, ἐὰν οἱ νεαροὶ θεολόγοι, οἱ δηλητηριασθέντες ἐκ τῶν μιασμάτων τῆς ἀρνητικῆς θεολογίας τῆς Δύσεως, ἐξακολουθήσουν νὰ καταλαμβάνουν θέσεις καὶ ἐνσυνειδήτως ἢ ἀσυνειδήτως νὰ διαχέουν τὸν ἰὸν τῆς ἀμφιβολίας καὶ ἀπιστίας εἰς τὰς ψυχὰς τῶν Ἑλλήνων.
.                   Μία θεολογία, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τὴν θείαν ἀποκάλυψιν ἢ θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὰ θέματα τῆς Πίστεως καὶ ἐντρέπεται νὰ ἀναφέρη τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου «ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἢ νὰ κάμνη τὸ σημεῖον τοῦ τιμίου Σταυροῦ, ΜΙΑ ΤΟΙΑΥΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΤΑΝΙΚΗ, καὶ εἶναι ἡ μεγαλυτέρα συμφορὰ διὰ τὸν τόπον μας. Μόνον μία ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ, ἐξαρτωμένη ἐκ τῆς Ἐκκλησίας καὶ μόνον δύναται νὰ ἐξουδετερώση τὸν κίνδυνον τοῦτον τῆς Πίστεως.
.                   Ἀλλ᾽ οὐχ ἧττον ἡ Πίστις κινδυνεύει καὶ ἐκ τοῦ ρεύματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅστις κατὰ τὸν ἀείμνηστον Μητροπολίτην Σάμου Εἰρηναῖον εἶναι ἡ αἵρεσις τῶν ἡμερῶν μας, σείουσα ἐκ θεμελίων τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Κατὰ τὴν θεωρίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι ἡ ἀπόλυτος Θρησκεία. Εἶναι μία σχετικὴ θρησκεία. Ἔχει καλὰ στοιχεῖα. Ἀλλὰ μήπως -λέγει- καλὰ στοιχεῖα δὲν ἔχει καὶ ὁ Μωαμεθανισμὸς καὶ ὁ Βουδδισμὸς καὶ ὁ Κομφουκιανισμὸς καὶ εἴ τις ἄλλη παλαιοτέρα καὶ νεωτέρα Θρησκεία; Διὰ τῆς ἀναμίξεως τῶν ἀγαθῶν στοιχείων ὅλων τῶν Θρησκειῶν θὰ σχηματισθῆ, λέγουν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ μία καὶ τελεία Θρησκεία, ἡ πανθρησκεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
.                  Ἄλλη δέ, παρεμφερὴς πρὸς τὸν Οἰκουμενισμὸν κίνησις, εἴναι  ἡ λεγομένη Οἰκουμενικὴ Κίνησις πρὸς προαγωγὴν τῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν διαφόρων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν. Κατὰ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς κινήσεως ταύτης ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ μόνη Ἐκκλησία. Δὲν εἶναι ἡ συνέχεια τῆς μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποίαν ἴδρυσεν ὁ Χριστός. Ἀλλ᾽ εἶναι μία ἐκ τῶν πολλῶν Ἐκκλησιῶν. Πρὸς τί λοιπὸν ἡ ἀποκλειστικότης καὶ οἱ φραγμοί; Δυνάμεθα ἀφόβως, λέγουν, νὰ ἐκκλησιαζώμεθα εἰς οἱανδήποτε Ἐκκλησίαν.
.                Ἕτερος κίνδυνος διὰ τὴν Πίστιν εἶναι ὁ ἐκ τοῦ Πάπα προερχόμενος. Ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία, χωρὶς κατ᾽ οὐσίαν νὰ ἀπομακρυνθῆ οὔτε κατὰ ἓν βῆμα ἀπὸ τὰς πεπλανημένας διδασκαλίας της, ἀλλὰ κρύπτουσα κάτω ἀπὸ περίτεχνον φρασεολογίαν τὰς κακοδοξίας της, ἤνοιξε τὸν διάλογον, ἥπλωσε τὰ δίκτυά της εἰς τὸν ὠκεανὸν τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ συλλαμβάνει τοὺς ἀφελεῖς καὶ ἀμαθεῖς ὡς χάνους. Θέλει τὸν διάλογον μετὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὁ Παπισμός. Ἀλλ᾽ ὁ διάλογος ἐγένετο πολλάκις κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ πάντοτε κατέληξεν εἰς ἀρνητικὰ ἀποτελέσματα καὶ διήνοιξε βαθύτερον τὸ χάσμα. Ἀντὶ νὰ ἑνώση, ἀπεμάκρυνεν περισσότερον τὰς δύο Ἐκκλησίας ἀπ᾽ ἀλλήλων. Καθ᾽ ὃν χρόνον ὁ Ὀρθόδοξος κόσμος, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἐν αἷς καὶ ἡ μικρὰ γωνία τῆς γῆς ἐν τῇ ὁποίᾳ ζῶμεν, εὑρίσκονται ὑπὸ τὸ πέλμα τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ἀθέου κομμουνισμοῦ, καὶ ἐλευθερία καὶ ἄνεσις δὲν ὑπάρχει διὰ θεολογικὰς συναντήσεις καὶ συζητήσεις, ἡμεῖς ἐρωτοτροποῦμεν πρὸς τὸν Πάπα, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιδιώξομεν πρῶτον τὴν ἕνωσιν τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου καὶ νὰ λύσωμεν ἐκκρεμοῦντα ἐντός τοῦ κόσμου τούτου θέματα, καὶ ἔπειτα νὰ σκεφθῶμεν περὶ διαλόγου μετὰ τῶν ἑτεροδόξων.
.                Δυστυχῶς ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ἀδιαφορῶν διὰ τὴν κατάστασιν τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου, ἀδιαφορῶν ἀκόμη καὶ διὰ δόγματα τῆς Πίστεως, ἤνοιξε θύραν εἰς τοὺς ἑτεροδόξους, καὶ δὴ εἰς τοὺς Παπικούς, διὰ νὰ εἰσέρχονται οὗτοι καὶ νὰ ἐξέρχωνται ἀκωλύτως εἰς τὴν μάνδραν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ ἐπιφέρουν ἀνυπολόγιστον φθοράν. Αἱ δηλώσεις του περὶ ἐπικειμένης ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ περὶ κοινοῦ ποτηρίου, εἰς διαφόρους συναντήσεις καὶ τόπους γενόμεναι, ἔχουν συνταράξει τὴν ἀδιάφθορον συνείδησιν τῶν Ὀρθοδόξων. Οἱ πιστοὶ διερωτῶνται, ποῦ βαίνομεν;
.                   Διορατικὰ πνεύματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς ἀντιστάσεως τῶν ποιμένων διαρκῶς ἐλαττουμένης, διαβλέπουν ὅτι ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν θὰ συντελεσθῆ de facto. Ἑκατοντάδας ἐπιστολῶν ἔχω λάβει, ἐξ ὅλων τῶν μερῶν τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνισμοῦ, διὰ τῶν ὁποίων πιστὰ τῆς Ἐκκλησίας τέκνα ἐκφράζουν τὴν ἀνησυχίαν των ἐξ ἀφορμῆς τῶν διαφόρων ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καὶ μὲ ἐρωτοῦν, πῶς ἡ συνείδησίς μου ὡς Ὀρθοδόξου ἐπισκόπου ἐπιτρέπει νὰ μνημονεύω τοῦ ὀνόματος Ἀθηναγόρου. Τὸ Ἅγιον Ὄρος συνταράσσεται. Τὸ μνημόσυνον τοῦ Ἀθηναγόρου ἔπαυσεν ἐκεῖ. Μέγας κίνδυνος ἐπίκειται διασπάσεως τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου ἐκ τῶν ἀκαίρων, ἀντικανονικῶν καὶ ἀντορθοδόξων ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχου. Εἰς τὰς ψυχὰς πολλῶν Ὀρθοδόξων λειτουργῶν ἔχει δημιουργηθεῖ κρίσις συνειδήσεως. Καὶ ἐν τούτοις ἡμεῖς ἑτοιμαζόμεθα νὰ ἑορτάσωμεν τὴν εἰκοσαετηρίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου!

, , , ,

Σχολιάστε

«ΘΑ ΔΙΩΧΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΧEΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡH»

AN ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ,
ΘΑ ΔΙΩΧΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΧEΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡH
 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ»
Ἔκδοση Γ´ ἐπηυξημένη

.           Λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: Ξέρετε καλὰ ποιός μᾶς κυβερνάει, ποιόν ἔχουμε ἀφέντη τώρα, ποιός ἔχει ἀπόλυτη ἐξουσία. Διότι δὲν ἦταν μόνο δικτάτωρ ὁ Νέρων. Ἦταν κάτι χειρότερο ἀπὸ δικτάτωρ. Οἱ σημερινοὶ δικτάτορες θὰ ἦταν παιχνιδάκια καὶ ἀθῳότητες μπροστὰ σ᾿ ἐκεῖνον.
.           Γιατί ἆραγε ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν τὸν ὀνομάζει; Λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὅτι δὲν ὀνομάζει τὸ Νέρωνα, γιατὶ δὲν ἤθελε ν᾿ ἀνακατευτῇ σὲ πολιτικὲς διαμάχες. Ἔπεσε ὁ Νέρων, καὶ παρουσιάστηκαν ἄλλοι Νέρωνες. Ἔπεσε ὁ Χίτλερ· δὲν παρουσιάστηκε ἄλλος Χίτλερ; Ἔπεσε ὁ Μουσσολίνι· δὲν παρουσιάστηκε ἄλλος Μουσσολίνι; Ἔπεσε ὁ Στάλιν· δὲν παρουσιάστηκε ἄλλος Στάλιν;
.           Τὸ κακὸ εἶνε ἀπὸ μέσα. Καὶ εἶνε ὡραιότατος ἐκεῖνος ὁ μῦθος τῶν ἀρχαίων προγόνων μας, ποὺ μιλάει γιὰ τὴ Λερναία Ὕδρα. Μῦθος εἶνε, ἀλλ᾿ ἐκφράζει μιὰ ἀλήθεια. Λέει, ὅτι κάτω στὴν Πελοπόννησο ἦταν ἕνα φοβερὸ θεριό, ποὺ εἶχε ἐννιὰ κεφάλια. Κόβανε τὸ ἕνα κεφάλι, κ᾿ ἔβγαινε ἄλλο. Κουράζονταν νὰ κόβουν κεφάλια. Ὅσο αὐτοὶ κόβανε, βγαίνανε συνεχῶς ἄλλα. Μέχρις ὅτου παρουσιάστηκε ὁ Ἡρακλῆς· ὁ ὁποῖος, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ ἐξοντώσῃ τὸ θηρίο, πῆρε βοηθὸ ἕνα φίλο του, τὸν Ἰόλαο. Καὶ ἐνῷ ὁ Ἡρακλῆς ἔκοβε τὰ κεφάλια, ὁ φίλος του τὰ ἐκαυτηρίαζε.
.           Αὐτὸ κάνει καὶ ἡ ἀνθρωπότητα σήμερα. Κόβουν ἕνα τύραννο ἢ μιὰ διεφθαρμένη ἐξουσία, καὶ βγαίνουν ἄλλες. Καὶ χρειάζεται ἕνας Ἡρακλῆς κ᾿ ἕνας Ἰόλαος, γιὰ νὰ ἐξοντώσουν αὐτὴ τὴ Λερναία Ὕδρα.

Τὸ κακὸ βρίσκεται μέσα στὸν ἄνθρωπο

.           Τὸ κακὸ ὅμως δὲν εἶνε τόσο ἐξωτερικὸ ὅσο ἐσωτερικό. Σφάλλουν ὅλες αὐτὲς οἱ θεωρεῖες ποὺ λένε, ὅτι τὸ κακὸ εἶνε τὸ χρῆμα, εἶνε τὰ συστήματα, εἶνε ἄλλα ἐξωτερικὰ πράγματα. Ἀσφαλῶς εἶνε κι αὐτὰ μεγάλα κακά, δὲν τὸ ἀρνούμεθα. Ἀλλὰ τὸ μεγαλύτερο κακὸ εἶνε μέσα μας. Καὶ ἂν δὲν ἀγωνιστοῦμε, γιὰ νὰ βγῇ τὸ κακὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, θὰ κόβουμε συνεχῶς κεφάλια καὶ θ᾿ ἀλαλάζουμε ἀπὸ χαρὰ ὅτι ἔπεσε ἐπὶ παραδείγματι ὁ Μουσσολίνι καὶ ὁ Χίτλερ, ἀλλὰ κοντὰ σ᾿ αὐτοὺς θὰ βγαίνουν ἄλλοι χειρότεροι. Καὶ θὰ μοιάζουμε μὲ τὴν ἁπλοϊκὴ παροιμία, ποὺ ἔλεγε ἕνας βλάχος. Νὰ τὴν ἀκούσετε κ᾿ ἐσεῖς, γιατὶ μερικὲς παροιμίες τοῦ λαοῦ μας ἐκφράζουν βαθειὲς ἀλήθειες. Ἕνας γάιδαρος, λέει, παροπονιόταν γιὰ τὸ σαμάρι ποὺ εἶχε. Τὸν συμβούλευσε κάποιος, νὰ τὸ πετάξῃ ἀπὸ πάνω του. Ὄχι, λέει ἐκεῖνος, δὲν τὸ πετῶ. Μὲ κόβει βέβαια τὸ σαμάρι· ἀλλὰ ἅμα τὸ πετάξω, δὲν ἀποκλείεται νὰ μοῦ βάλουν ἄλλο χειρότερο…
.           Αὐτὸ παθαίνει κι ὁ ἄνθρωπος. Πετάει ἕνα σαμάρι, μιὰ ἐξουσία, ἀπὸ πάνω του· καὶ τοῦ βάζουν ἄλλη χειρότερη.
.           Σαμάρι εἶνε ἡ ἐξουσία. Γι᾿ αὐτὸ τὸ μῖσος ἐναντίον της εἶνε παγκόσμιο. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ἐλεύθερος, καὶ ὁποιαδήποτε ἐξουσία εἶνε μιὰ τυραννία.
Λέει ὁ Παῦλος, ἐγὼ δὲν ἀσχολοῦμαι μὲ τὸ ποιός εἶνε «ὁ κατέχων»· ἂν εἶνε ὁ Νέρων στὴν ἐξουσία ἢ ἄλλος. Ἔχω ἄλλη δουλειά. Ποιά δουλειά; Νὰ ἐξαπλώσω τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, , , ,

Σχολιάστε

«ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ» Ὁ σατανᾶς ἔχει τοποθετήσει ὄργανά του μέσα στὸ ἱ. θυσιαστήριο, βδελύγματα ἐρημώσεως.

Γαλῆ (=γάτα) – νύμφη

Περιοδικό «Σπίθα»,
Ἰανουάριος-Φεβρουάριος 2015

(Περιληπτικὴ μεταφορὰ παλαιοῦ ἄρθρου τοῦ μακαριστοῦ Μητροπ. Αὐγουστίνου Καντιώτου
ἀπὸ τὴν «Σπίθα» [φ. 122/Φεβρ. 1952],

ἀφιερωμένου στοὺς σπουδαστὰς τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς θεολογίας,
στὸ ὁποῖο μιλάει γιὰ τοὺς ὑποψηφίους κληρικούς. Ἡ κεντρική του ἰδέα εἶνε· Προσοχὴ στὶς χειροτονίες!)

.               Ὁ Χριστιανισμός, ἀγαπητοί μου, ὅταν σταμάτησαν οἱ διωγμοί, κηρύχθηκε ἐπίσημη θρησκεία τοῦ κράτους τὸ ἔτος 313 μ.Χ. καὶ σιγὰ – σιγὰ ἡ πίστις πῆρε νὰ προοδεύῃ. Χτίζονται ναοί, βαπτίζονται καὶ ἀξιωματοῦχοι…. Ἀλλὰ ἡ ἐξωτερικὴ αὐτὴ ἄνεσι καὶ ἡ λαμπρότητα ἔγιναν πειρασμοὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ἄνθρωποι ποὺ τὸν καιρὸ τῶν διωγμῶν ἔμειναν μακριά, τώρα, ὄχι ἀπὸ ἁγνὴ πίστι ἀλλ᾽ἀπὸ ταπεινὴ συμφεροντολογία, εἶπαν· Θὰ γίνουμε Χριστιανοί, ἀκόμα καὶ κληρικοί, γιὰ νὰ ζήσουμε.
.               Ἀλλ᾽ αὐτοὶ δὲν εἶχαν καμμιά σχέσι μὲ τὸν Θεῖο ἱδρυτὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν λύκοι μὲ ἔνδυμα προβάτου, ἔκαναν μεγάλη ζημιά. Οἱ εὐσεβεῖς σκανδαλίζονταν, οἱ ἄπιστοι χαίρονταν. Τὴν σκανδαλώδη ζωή τους συζητοῦσαν καὶ διακωμῳδοῦσαν στὰ θέατρα. Ὁ Χριστιανισμὸς ἐβάλλετο ἐκ τῶν ἔσω. Ὁ σατανᾶς εἶχε τοποθετήσει ὄργανά του μέσα στὸ ἱ. θυσιαστήριο, βδελύγματα ἐρημώσεως.

* * *

 .               Ἀκούστηκαν διαμαρτυρίες· Ἔξω οἱ λυκοποιμένες! Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀπ᾽ τὸ ἐρημητήριό του ἔρριξε κεραυνούς· Προσέχετε, ἐπίσκοποι, στὶς χειροτονίες! ἄνθρωποι ἀδοκίμαστοι δὲν πρέπει νὰ προάγωνται. Γιὰ νὰ γίνῃ κάποιος ὀργανοπαίκτης ἀπαιτεῖται ἄσκησι, γιὰ νὰ γίνῃ ἀθλητὴς χρειάζεται προπόνησι, γιὰ νὰ γίνῃ καπετάνιος ναυτικὴ ἐκπαίδευσι, γιὰ νὰ γίνῃ στρατηγὸς γυμνάσια καὶ μάχες· καὶ γιὰ νὰ γίνῃ κληρικὸς καμμιά δοκιμασία; Ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσῃ κάποιος, καὶ θὰ βρεθοῦν ἐπίσκοποι νὰ τὸν χειροτονήσουν. Ὦ σεῖς ἐπίσκοποι, εἶστε φονιάδες, σφάζετε ψυχὲς «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε» (῾Ρωμ. ιδ´ 15· πρβλ. Α´ Κορ. η´ 11)· γιὰ νὰ μὴ φέρετε λοιπὸν εὐθύνη γιὰ τέτοιους φόνους, σταθῆτε προσεκτικοὶ στὶς χειροτονίες. Καὶ γιὰ νὰ κάνῃ ζωηρότερη τὴν προτροπή του, ὁ ἅγ. Γρηγόριος ἀναφέρει τὸν ἀκόλουθο μῦθο τῆς γαλῆς (=γάτας).
.               Μιὰ γάτα, λέει, ἔγινε κάποτε νύφη. Στολισμένη πήγαινε γιὰ τὴ στέψι. Ἀλλὰ ξαφνικά, πάνω στὴ σπουδαιότερη στιγμή, βλέπει ἀπὸ κάποια τρύπα νὰ βγαίνῃ ἕνας ποντικός. Ἡ νύφη ἀναστατώνεται, τὸ ἔνστικτο τὴν κάνῃ νὰ ξεχάσῃ τὴν ἐπισημότητα καί, ὅπως εἶνε, μὲ τὰ πέπλα τῆς νυφικῆς στολῆς, ὁρμάει, χώνεται σὲ σχισμές, κυλιέται, λασπώνεται, γιὰ νὰ συλλάβῃ τὸ θήραμα.
.               Μιὰ γάτα-νύφη· αὐτὴ εἶνε κατὰ τὸν Γρηγόριο τὸν Θεολόγο ἡ εἰκόνα τοῦ νέου ἐκείνου ποὺ χωρὶς νὰ δοκιμασθῇ, χωρὶς νὰ ἐλεγχθῇ ἂν ἀπέβαλε τὸν «παλαιὸν ἄνθρωπον» (῾Ρωμ. 6,6. Ἐφ. 4,22. Κολ. 3,9), ὁδηγεῖται νὰ τελέσῃ τοὺς πνευματικοὺς γάμους του μὲ τὴν Ἐκκλησία, νὰ γίνῃ κληρικός.
.               Καὶ νάτον γίνεται. Μόλις ἔχει χειροτονηθῆ· ἀστράφτει ἡ ἱερατικὴ στολή. Ἀλλὰ κλάψτε τον! Ὁ νέος κληρικός, μὲ τὰ στιχάρια, τὰ ἐπικαλύμμαυχα, τὰ ἐγκόλπια καὶ τὶς μίτρες, ὅλη τὴ νυφικὴ στολὴ ποὺ τὸν ἔντυσε ἡ Ἐκκλησία, δὲν εἶνε τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνας «παλαιὸς ἄνθρωπος», μία γάτα. Εἶνε νὰ μὴ δῇ τὸν ποντικό, τὸ ἀντικείμενο δηλαδὴ ἐκεῖνο, πρόσωπο ἢ πρᾶγμα, ποὺ θὰ ἐρεθίσῃ τὸ πάθος ποὺ κρύβεται στὴν καρδιά του. Τὸ εἶδε; ὁ ταλαίπωρος θὰ ζαλιστῇ, θὰ λησμονήσῃ τοὺς φρικτοὺς ὅρκους, θὰ ὁρμήσῃ πρὸς ἱκανοποίησιν τοῦ πάθους του· καὶ ὁ λαός, ποὺ θὰ τὸν βλέπῃ νὰ κατρακυλᾷ στὰ βάραθρα τῆς ἀτιμίας, θὰ γελᾷ καὶ θὰ ἐλεεινολογῇ ἐκείνους ποὺ μὲ ἐλαφρὰ τὴ συνείδησι τὸν χειροτόνησαν· Μὰ δὲν τὸν βλέπατε; τόσο ἀνίδεοι ἀπὸ ψυχολογία εἶστε; ἦταν γάτα, ἔτρωγε ποντίκια τῶν ὑπονόμων, κ᾽ἐσεῖς θελήσατε νὰ τὸν παρουσιάσετε σὰν νύφη στὸν οἶκο τοῦ Κυρίου. Πόση εἶνε ἡ εὐθύνη σας!
.               Προσοχὴ στὶς χειροτονίες! αὐτὸ φωνάζει στὰ ποιήματά του ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, αὐτὸ ἐπαναλαμβάνουν καὶ οἱ ἄλλοι δύο ἱεράρχαι, ὁ Μ. Βασίλειος καὶ ὁ ἱ. Χρυσόστομος, ἑρμηνεύοντας τὸ θεόπνευστο ῥητὸ τοῦ ἀπ. Παύλου «Χεῖρας ταχέως μηδενὶ ἐπιτίθει, μηδὲ κοινώνει ἁμαρτίαις ἀλλοτρίαις» (Α´ Τιμ. ε´ 22).
.               Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔλαβε μέτρα, γιὰ νὰ μὴ εἰσέρχωνται στὸ ἱ. θυσιαστήριο ἀνάξιοι ποὺ θὰ παίζουν τὴν κωμῳδία τῆς νύφης – γάτας. Σὲ τοπικὲς καὶ οἰκουμενικὲς Συνόδους ψήφισε ἱ. κανόνες, ὥρισε σωματικά, ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ προσόντα ἐκείνων ποὺ θὰ χειροτονοῦνται. Κανένας νεόφυτος, ἀδοκίμαστος, ἀμύητος στὴν ὑψηλὴ θεωρία, νὰ μὴ εἰσέρχεται στὰ ἅγια τῶν ἁγίων. Οἱ πατέρες, γνωρίζοντας τὴ φύσι τοῦ ἀνθρώπου, πόσο ἡ νεανικὴ ἡλικία εἶνε ῥευστὴ μὲ μύριες μεταπτώσεις, ὥρισαν ὡς κατώτερο ὅριο ἡλικίας γιὰ μὲν τὸν διάκονο τὸ 25ο ἔτος συμπληρωμένο, γιὰ δὲ τὸν πρεσβύτερο τὸ 30ὸ ἔτος. Καὶ τονίζουν ὅτι, καὶ ἂν ὑπάρχῃ κάποιος νέος ποὺ ἐμφανίζει ἐξαιρετικὰ ἠθικὰ προσόντα, νὰ μὴ χειροτονῆται πρὶν τὰ κανονισμένα ὅρια ἡλικίας, ἀλλὰ νὰ περιμένῃ τὴν τελείωσι ποὺ φέρνει ὁ χρόνος.

* * *

.               Ἐάν, ἀγαπητοί μου, ζοῦσε σήμερα ὁ ἅγιος Γρηγόριος, τί θὰ ἔλεγε καὶ τί θὰ ἔγραφε;
.               Σήμερα, ποὺ τὸ κῦμα τῆς διαφθορᾶς παφλάζει, ποὺ καὶ γέροι παρασύρονται καὶ πέφτουν, ποὺ ἀμφισβητεῖται ἡ ἠθικὴ ὑπόστασι ὅλων λόγῳ ἐξογκώσεως σκανδάλων, ποὺ οἱ ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας περιπατοῦν κύκλῳ, σήμερα ποὺ οἱ λεγεῶνες τοῦ ᾅδου βγῆκαν γιὰ νὰ διαλύσουν τὸ πνευματικὸ οἰκοδόμημα, σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἀδαμαντίνων ψυχῶν, καὶ ἄρα χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχὴ στὶς χειροτονίες.
.               Καὶ ὅμως καμμία προσοχή. Ἱεράρχες, μὲ ἀβασάνιστες χειροτονίες, πλημμύρισαν τὴν Ἑλλάδα μὲ κληρικοὺς ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλοι μὲν πέταξαν τὰ ῥάσα καὶ ἐτράπησαν εἰς θήραν ποντικῶν, ἄλλοι δὲ φέροντας τὰ ῥάσα ἔγιναν δημιουργοὶ σκανδάλων συνταρακτικῶν. Ἐν τούτοις καμμία τιμωρία, καμμία ἐπίπληξι δὲν τοὺς ἐπιβλήθηκε. Τὰ κατσουλάκια τῶν μητροπολιτικῶν αὐλῶν ἔγιναν νύφες, φόρεσαν στολὲς διακόνων, πρεσβυτέρων, ἀρχιμανδριτῶν, καὶὁ διάβολος ἄναψε φωτιὰ μεγάλη στὴν Ἐκκλησία.
.               Χειροτονοῦνται ἄγαμοι διάκονοι νεαροὶ σπουδασταὶ 22-23 ἐτῶν. Γιατί, παρακαλῶ, τέτοια βιασύνη; Μήπως εἴμαστε σὲ καιρὸ διωγμοῦ, ἐσφάγησαν ὅλοι οἱ κληρικοὶ κ᾽ εἶνε ἀπόλυτη ἀνάγκη νὰ ἐπανδρωθοῦν τὰ κενά; Μήπως οἱ νεαροὶ πρόκειται νὰ πᾶνε σὲ χωριὰ τῆς παραμεθορίου ποὺ ἔχουν χρόνια νὰ δοῦν παπᾶ; ἢ μήπως κάποιος ἀπ᾽ αὐτοὺς θὰ γίνῃ ἐφημέριος λεπροκομείου σὲ κάποιο ἀπομονωμένο νησί;
.               Ἡ βιασύνη εἶνε γιὰ ν᾽ἀποφύγουν τὴ στράτευσι καὶ τὴ θητεία. Δυστυχισμένα πλάσματα! δὲν σᾶς δίδαξε κανείς, ὅτι τὸ βάρος τῆς ἱερωσύνης εἶνε χίλιες φορὲς μεγαλύτερο κι ἀπ᾽τὴν πιὸ δύσκολη στρατιωτικὴ θητεία; Δὲν σᾶς τόνισε κανείς, ὅτι ὑπάρχουν ἀπαγορευτικοὶ κανόνες – νόμοι τῆς Ἐκκλησίας κι ὅτι δὲν μπορεῖτε ἀτιμωρητὶ νὰ ἐγκαινιάζετε τὴ σταδιοδρομία σας μὲ ἀντικανονικὲς πράξεις; Δὲν σᾶς εἶπε κανεὶς γιὰ τοὺς πειρασμοὺς ποὺ θὰ πέσετε ἂν ὑποσχεθῆτε πρὶν τὴν ὥρα σας ἐνώπιον Θεοῦ παρθενικὴ ζωή; Δὲν σᾶς ἀνέφερε κανεὶς τὸ ὄνομα κάποιου Θεοδώρου, τοῦ μετέπειτα ἐπισκόπου Μοψουεστίας, ποὺ λόγῳ μιᾶς Ἑρμιόνης ξέπεσε κι ἀγάπησε τὸν κόσμο, καὶ τὸν ὁποῖο μετὰ βίας κατώρθωσε νὰ ἐπαναφέρῃ στὴ μοναχικὴ ζωὴ ὁ ἱ. Χρυσόστομος; Εἶστε σεῖς ἀνώτεροί του; ἢ ὑπάρχουν σήμερα Χρυσόστομοι νὰ σᾶς ἐπαναφέρουν στὸ δρόμο σας;
.               Ἀλλ᾽αὐτοὶ ποὺ σᾶς χειροτόνησαν ἔχουν μεγαλύτερο κρίμα. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ ὀνόματά τους· ὅποιοι κι ἂν εἶνε, δὲν εἶνε ἀνώτεροι ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Καὶ νέα Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἂν κάποτε συνεκαλεῖτο, θὰ ἔπρεπε ὄχι μόνο νὰ μὴ μειώσῃ τὸ ὅριο ἡλικίας γιὰ ἱερωσύνη, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ αὐξήσῃ, ἔχοντας ὑπ᾽ὄψιν τὴ διαφθορὰ τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν. Ὅπως εἶπε κάποιος καθηγητής, τέτοιες χειροτονίες ἀποτελοῦν ἔγκλημα ἐσχάτης προδοσίας ἱερῶν θεσμῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ προκαλοῦν, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος, τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ σὲ ἄρχοντες καὶ ἀρχομένους. Ἂς ποῦμε κ᾽ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὸν συγγραφέα τοῦ Πηδαλίου ἅγ. Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη· «Ἵλεως γένοιτο ὁ Θεὸς διὰ τὴν τωρινὴν παράβασιν τῶν κανόνων τούτων».

* * *

.               Φοιτηταὶ τῆς θεολογίας, σπουδασταὶ τῶν ἱερατικῶν σχολῶν, εὐέλπιδες τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς πατρίδος, σ᾽ἐσᾶς τώρα ἀπευθύνομαι. Ὅσοι ἔχετε ἐπιθυμία νὰ ντυθῆτε τὸ ῥάσο τοῦ κληρικοῦ, μὴ βιαστῆτε. Μὴ παρασυρθῆτε ἀπὸ προηγούμενα παραδείγματα. Σεβαστῆτε τὴν τάξι τῆς Ἐκκλησίας, νόμους ποὺ θέσπισαν ἅγ. πατέρες «τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες» (῾Ρωμ. ιβ´11). Προτοῦ ν᾽ἀποφασίσετε, πάρτε στὰ χέρια σας τὴ Γραφή, τὸ Πηδάλιο, τοὺς Περὶ ἱερωσύνης λόγους τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου, τὸν Ἀπολογητικὸ καὶ τὰ Ἔπη τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τὰ Ἀσκητικὰ τοῦ Μ. Βασιλείου. Πάρτε φτερὰ καὶ πετάξτε, ἀναζητῆστε μέρος ἀπομακρυσμένο – ἐρημικό, κ᾽ ἐκεῖ «ἑαυτοῖς καὶ τῇ ἁγίᾳ Τριάδι συστρεφόμενοι» μελετῆστε, γνωρίστε τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τῆς τόσο ἀπατηλῆς, καταληφθῆτε ἀπὸ τὸ δέος τῆς θεότητος, καὶ ἀκούγοντας τὴ φωνὴ τῆς κλήσεως τρέμοντας γιὰ τὶς εὐθῦνες βαδίστε, ἡγεμονεύοντας ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ σας καὶ τοῦ λαοῦ, σῴζοντας τοὺς ἑαυτούς σας καὶ τὴν ἀγαπητή μας πατρίδα.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

,

Σχολιάστε

ΛΑΖΑΡΟΣ καὶ ΛΑΖΑΡΟΙ

Λάζαρος καὶ Λάζαροι
«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται»

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

.               Ἡ σημερινὴ ἡμέρα, ἀγαπητοί μου, εἶνε Σάββατο τοῦ Λαζάρου. Τὸ ὄνομα Λάζαρος σημαίνει «Ὁ Θεὸς εἶνε ἡ ἐλπίδα μου». Πρὶν πολλὰ χρόνια στὴ Θεσσαλονίκη, περπατώντας μιὰ μέρα στὸ Ἑπταπύργιο, εἶδα πρωῒ – πρωῒ ἕνα πλανώδιο λαχανοπώλη μὲ τὸ καροτσάκι του φορτωμένο. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι μιὰ ἐπιγραφή, ποὺ εἶχε πάνω στὸ καροτσάκι. Ἔγραφε· «Ἔχει ὁ Θεός». Ἔπιασα κουβέντα μαζί του. Ἦταν καμμιὰ τριανταπενταριὰ χρονῶν. Εἶχε 6-7 παιδιά· νοίκιαζε σπιτάκι στὸ ἄκρο τῆς πόλεως. Γύριζε ἔτσι ὅλους τοὺς δρόμους· χωρὶς κανένα ἄλλο ἔσοδο. «Μ᾿ αὐτὸ τὸ καροτσάκι», λέει, «ζῶ τὴν οἰκογένεια. Ἂς ἔχῃ δόξα ὁ Θεός, ποὺ δὲν μ᾿ ἐγκατέλειψε. Γι᾿ αὐτὸ ἔγραψα τὸ “Ἔχει ὁ Θεός”». Τί μεγάλο πρᾶγμα νὰ ἔχῃ κανεὶς τὴν ἐλπίδα του στὸν Θεό!
.               Θὰ μιλήσουμε λοιπὸν γιὰ τὸν Λάζαρο. Ἢ μᾶλλον θὰ σᾶς παρουσιάσω δύο Λαζάρους. ―Περίεργο πρᾶγμα, θὰ πῆτε· δυὸ Λάζαροι ὑπάρχουν;… Ναί. Τὸν ἕνα τὸ γνωρίζετε· εἶνε αὐτὸς ποὺ ἑορτάζουμε. Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάποιος ἄλλος. Θὰ τὸν ἀκούσετε στὸ τέλος· ἤ, ἐὰν προσέξετε τὰ ὡραῖα τροπάρια ποὺ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, θὰ τὸν ἀνακαλύψετε μόνοι σας.
.               Ἀλλ᾿ ἂς ἀρχίσουμε ἀπὸ τὸν πρῶτο Λάζαρο.

* * *

.               Ἔξω ἀπ᾿ τὰ Ἰεροσόλυμα ὑπάρχει, μέχρι καὶ σήμερα, ἕνα μικρὸ χωριό, ἡ Βηθανία. Ἐκεῖ ζοῦσε μιὰ εὐλογημένη οἰκογένεια μὲ τρία πρόσωπα· ὁ Λάζαρος, ἡ ἀδελφή του Μαρία, καὶ ἡ ἄλλη ἀδελφή του Μάρθα. Σ᾿ αὐτοὺς πήγαινε συχνὰ ὁ Χριστός· στὸ θερμὸ περιβάλλον τῆς ἀγάπης τους εὕρισκε ἀνάπαυσι. Ὡς Θεὸς δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀναπαύσεως, ἀλλ᾿ ὡς ἄνθρωπος, ποὺ δοκίμαζε τόσες πικρίες, εἶχε καὶ αὐτὸς ἀνάγκη ἀναπαύσεως· καὶ οἱ ψυχὲς αὐτὲς τὸν περιέβαλλαν μὲ μεγάλη ἀγάπη καὶ στοργή.
.               Ὁ Λάζαρος μιὰ μέρα ἔπεσε στὸ κρεβάτι ἄρρωστος βαρειά. Καὶ κινδύνευε νὰ πεθάνῃ· ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα περίμεναν τὸ θάνατό του. Ποῦ ἦταν τότε ὁ Χριστός; Μᾶς ἐνδιαφέρει.
.               Ὡς Θεὸς ἐγνώριζε, ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς θυσίας του. Πέρασε λοιπὸν τὸν Ἰορδάνη καὶ βρέθηκε στὴν ἔρημο, μὲ τὰ λιοντάρια. Ἀλλὰ τὰ θεριὰ ἐκεῖνα ἔσκυβαν καὶ τοῦ φιλοῦσαν τὰ πόδια. Στὰ Ἰεροσόλυμα ὅμως ὑπῆρχαν ἄλλα θεριὰ πιὸ ἄγρια, κακοὶ ἄνθρωποι, οἱ γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι. Καὶ εἶνε προτιμότερο νὰ κατοικῇς στὴν ἔρημο μὲ τ᾿ ἄγρια θηρία, παρὰ σὲ μιὰ πολιτεία ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἔχουν γίνει χειρότεροι ἀπὸ θηρία· «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,13,21). Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς τὶς παραμονὲς τῶν παθῶν του βρισκόταν ἐκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του. Οἱ δύο ἀδελφὲς ἐγνώριζαν ποῦ εἶνε. Ἔστειλαν λοιπὸν καὶ τοῦ μήνυσαν· Ὁ ἀγαπητός σου Λάζαρος κινδυνεύει· ἔλα. Ὁ Χριστὸς εἶπε στοὺς μαθητάς· ―Εἶνε ἀνάγκη νὰ πᾶμε στὰ Ἰεροσόλυμα. Ἐκεῖνοι λένε· ―Μὰ τί λές, δάσκαλε; δὲν εἶνε πολὺς καιρὸς ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι ἤθελαν νὰ σὲ λιθοβολήσουν· πάλι ἐκεῖ θὰ πᾷς; ―Ναί, τοὺς λέει, διότι ὁ φίλος μας ὁ Λάζαρος ἐκοιμήθη. ―Ἔ, λένε ἐκεῖνοι, ἂν κοιμήθηκε, θὰ ξυπνήσῃ μόνος του. Τότε ὁ Χριστός, ἐπειδὴ δὲν κατάλαβαν, τοὺς λέει· ―Ὁ Λάζαρος πέθανε. Καὶ ὁ Θωμᾶς λέει στοὺς ἄλλους μὲ μελαγχολικὴ διάθεσι· ―Ἀφοῦ τὸ θέλει, ἂς πᾶμε κ᾿ ἐμεῖς νὰ πεθάνουμε μαζί του. Ἀφήνουν λοιπὸν τὴν ἔρημο καὶ ξεκινοῦν.
.               Ὅταν πλησίασαν στὴ Βηθανία καὶ τό ᾿μαθε ἡ Μάρθα, ἔτρεξε ἀπὸ τὸ σπίτι, ἦρθε καὶ προϋπάντησε τὸ Χριστό. Ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ λέει· ―Κύριε, ἂν ἤσουν ἐδῶ, δὲ᾿ θὰ πέθανε ὁ ἀδερφός μου. Τῆς λέει ὁ Χριστός· ―«Ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου», θ᾿ ἀναστηθῇ ὁ ἀδελφός σου. ―Τὸ ξέρω, λέει, δάσκαλε· ἀλλὰ θ᾿ ἀναστηθῇ «ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ», στὸ τέλος τοῦ κόσμου· πρὸς τὸ παρὸν εἶνε νεκρός (πιστεύανε δηλαδὴ στὴν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν). ―Ἐγὼ εἶμαι «ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάν. ια´ 23-25), τῆς ἀπαντᾷ ὁ Χριστός.
.               Ἀμέσως ἡ Μάρθα τρέχει καὶ εἰδοποιεῖ τὴ Μαρία. Ἔτρεξε κι αὐτή, καὶ πίσω της ὅλος ὁ κόσμος. Πέφτει στὰ πόδια του καὶ λέει τὰ δια λόγια· ―Κύριε, ἂν ἤσουν ἐδῶ, δὲ᾿ θὰ πέθαινε ὁ ἀδερφός μου. Συγκινήθηκε ὁ Χριστὸς καὶ δάκρυσε. Ἔτσι, καὶ ἐνῷ εἶχε μαζευτῆ πολὺς κόσμος, ἔφθασαν καὶ στάθηκαν μπροστὰ στὸ μνῆμα τοῦ Λαζάρου. (Πρέπει νὰ ξέρουμε, ὅτι οἱ Ἑβραῖοι σκάβανε μιὰ σπηλιά· ἐκεῖ μέσα βάζανε τὸ νεκρό, καὶ στὴ θύρα τοῦ τάφου ἔβαζαν ἕνα μεγάλο λιθάρι γιὰ νὰ φράζῃ τὴν εσοδο). Ἐκεῖ στάθηκε ὁ Χριστός. Κ᾿ ἐνῷ ὅλοι κλαίγανε, διέταξε ν᾿ ἀνοίξουν τὸ μνῆμα. ―Δάσκαλε, λέει ἡ Μάρθα, μυρίζει, «τεταρταῖος γάρ ἐστι» (ἔ.ἀ. ια´ 39). Σήκωσε κατόπιν τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ ἔκανε τὴν προσευχή· ―Πάτερ, σ᾿ εὐχαριστῶ ποὺ πάντοτε μ᾿ ἀκοῦς, καὶ τώρα σὲ παρακαλῶ νὰ μ᾿ ἀκούσῃς· ὄχι γιὰ ᾿μένα, ἀλλὰ γιὰ τὸ λαὸ ποὺ εἶνε ἐδῶ, γιὰ νὰ πιστέψουν ὅτι ἐσὺ μὲ ἀπέστειλες. Καὶ τότε ἔγινε κάτι ἀπίστευτο μὰ ἀληθινό. Ἔδωσε διαταγή· ―«Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (ἔ.ἀ. ια´ 43). Καὶ μὲ τὴ φωνὴ αὐτὴ καὶ μόνο, παίρνει ζωὴ τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Λαζάρου, σὰ᾿ νὰ τὸ πέρασε ἠλεκτρισμός. Ἄνοιξε τὰ μάτια κι ἄρχισε νὰ περπατάῃ, νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ μνημεῖο. Τρόμος κατέλαβε τὸ πλῆθος, καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους πίστεψαν σ᾿ αὐτόν.
.               Ἄλλοι ὅμως δὲν πίστεψαν. Καὶ οἱ ἐχθροί του, ὅταν ἔμαθαν τὸ θαῦμα αὐτό, μαζεύτηκαν ὅλοι· τότε πλέον ἀποφάσισαν νὰ τὸν θανατώσουν. Καὶ ὁ Χριστὸς πῆγε πάλι στὴν ἔρημο.

* * *

 .               Αὐτό, ἀγαπητοί μου, μὲ ἁπλᾶ λόγια εἶνε τὸ θαῦμα, ἡ ἀνάστασις τοῦ Λαζάρου. Ἀλλὰ εἶπα ὅτι ὑπάρχει κ᾿ ἕνας ἄλλος Λάζαρος. Ἢ μᾶλλον ὄχι ἕνας, ἀλλὰ πολλοὶ Λάζαροι. Ποιοί εἶνε αὐτοὶ οἱ Λάζαροι, οἱ τεταρταῖοι νεκροί, ποὺ σκορπᾶνε πτωμαΐνη μέσα στὴν κοινωνία καὶ στὸν κόσμο; Λαζάρους; ὅσους θέ᾿ς!
.               Τὸν βλέπεις ἐκεῖνον; Ἔχει 5, 10, 15 χρόνια νὰ πάῃ στὸ σπίτι του. Φωνάζουν ἡ γυναίκα, τὰ παιδιά του, ἡ κοινωνία· τίποτα αὐτός! Ποῦ εἶνε; Στὸν τάφο του. Ποιός εἶνε ὁ τάφος; Εἶνε τὸ σπίτι τῆς ξένης γυναίκας. Δὲν ξεκολλᾷ ἀπὸ ᾿κεῖ. Τεταρταῖος Λάζαρος εἶνε ὁ μοιχός, ποὺ διέσπασε τὸν ἱερὸ δεσμὸ τοῦ γάμου.
.              Τὸν βλέπεις τὸν ἄλλο; Βραδιάζει, περνοῦν τὰ μεσάνυχτα, τὸν περιμένει τὸ σπίτι του, κι αὐτὸς ποῦ εἶνε; Στὸν τάφο του, στὴν ταβέρνα. Κι ὅταν ἐπιστρέφει τὸ πρωΐ, κάνει σὰν βρυκόλακας· δὲ᾿ στέκει στὰ πόδια του, βγάζει ἄναρθρες φωνές, βρίζει, βλαστημάει, κάνει ὄργια. Τεταρταῖος Λάζαρος εἶνε ὁ μέθυσος.
.               Βλέπεις τὸν ἄλλο; Εἶνε στὸ δικό του τάφο, στὸ χαρτοπαίγνιο. Εἶνε σὰ᾿ νά ᾿χῃ πεθάνει γιὰ τὸ σπίτι του. Λάζαρος καὶ ὁ χαρτοπαίκτης. Βλέπεις τὸν ἄλλο;… Μποροῦμε ν᾿ ἀναφέρουμε πολλοὺς τέτοιους Λαζάρους, ποὺ ὁ καθένας εἶνε νεκρὸς σὲ κάποιο τάφο. Ὅλοι αὐτοὶ εἶνε ζωντανοὶ νεκροί. Τὸ λέει ἡ Ἀποκάλυψις· «ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ», σὲ θεωροῦν ζωντανὸ μὰ σὺ εἶσαι νεκρός (Ἀπ. 3,1). Γιατί; Διότι ζωντανὰ εἶνε καὶ τὰ ζῷα, τὰ ποντίκια οἱ ἀρκοῦδες τὰ λιοντάρια τὰ θηρία. Ἀλλὰ ζωὴ ἀπὸ ζωὴ διαφέρει. Αὐτοὶ ἔχουν μάτια, αὐτιά, στομάχια, ἔντερα, ὅλα ὅσα ἔχει ἕνα ζῷο· δὲν ἔχουν ὅμως ζωὴ πνευματική.
.               Ὁ Λάζαρος μέσ᾿ στὸν τάφο δὲ᾿ μιλοῦσε, δὲ᾿ σκεπτόταν, δὲν περπατοῦσε. Ἔτσι κι αὐτοί. Σὰ᾿ νὰ μὴν ἔχουν γλῶσσα· ὅσο κι ἂν καθήσῃς κοντά τους, δὲ᾿ θ᾿ ἀκούσῃς ἕνα λόγο πίστεως, μιὰ θρησκευτικὴ κουβέντα. Τὸ μυαλό τους; ἀπ᾿ τὸ πρωῒ ὣς τὸ βράδυ ὅλα τὰ σκέπτεται, ὄχι ὅμως τὸ Θεό. Ἡ καρδιά τους; δὲν πάλλει γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο. Δὲν ἔχουν αὐτὸ ποὺ λέει ὁ προοιμιακὸς ψαλμός, «Ἡδυνθείη αὐτῷ ἡ διαλογή μου, ἐγὼ δὲ εὐφρανθήσομαι ἐπὶ τῷ Κυρίῳ», ἡ σκέψι μου εὐφραίνεται ὅταν πετͺᾶ στὸν Κύριο (Ψαλμ. 103,34). Λοιπόν, ἡ γλῶσσα δὲ᾿ μιλάει γιὰ τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, τὸ μυαλὸ δὲν Τὸν σκέπτεται, τὰ πόδια δὲν πᾶνε στὴν ἐκκλησία, τὸ χέρι δὲν κάνει σταυρό· δὲν εἶνε νεκροὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι; δὲν εἶνε Λάζαροι τεταρταῖοι; δὲν εἶνε ἄξιοι θρήνων καὶ κοπετῶν; Ἀσφαλῶς.

* * *

.               Τί πρέπει νὰ γίνῃ; Ἄχ νά ᾿χαμε τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ, νὰ πᾶμε στὶς ταβέρνες καὶ στὰ κέντρα, στὰ ἁμαρτωλὰ σπίτια καὶ στὶς χαρτοπαικτικὲς λέσχες, παντοῦ, νὰ σταθοῦμε ἀπ᾿ ἔξω καὶ νὰ φωνάξουμε «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω»· ἐλᾶτε ἔξω, βγῆτε ἀπὸ τοὺς τάφους σας. Τέτοιες ἅγιες μέρες ἐλᾶτε στὴν ἐκκλησία νὰ προσκυνήσετε τὸν Ἐσταυρωμένο. Δὲν ἔχουμε τέτοια δύναμι, γιατὶ είμεθα ἁμαρτωλοί. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς ἔχει τὴ δύναμι· καὶ φωνάζει τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ τοὺς καλεῖ κοντά του. Αὐτὴ εἶνε ἡ πραγματικὴ ἀνάστασι, ἀνάστασι τῶν ψυχῶν, στὴν ὁποία κατ᾿ ἐξοχὴν ἀρέσκεται ὁ ἀναστὰς Κύριός μας. Ἀμήν.

(ἑσπερινὴ ὁμιλία στὸν ἱ. ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης Σάββατο τοῦ Λαζάρου 5-4-1969)

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

,

Σχολιάστε

ΠΟΙOΣ Θ᾽ ΑΠΑΛΛΑΞΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ;

ΠΟΙOΣ Θ᾽ ΑΠΑΛΛΑΞΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ;
(Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου
στὸν Ἱ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου & Ἑλένης Ἀμυνταίου 31-3-1985 πρωί)

«Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ… καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι» (Ἑβρ. θ´ 14)

.               Κάθε φορά, ἀγαπητοί μου, ποὺ γίνεται θεία Λειτουργία, διαβάζονται δύο περικοπὲς ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή· μία τὸ εὐαγγέλιο καὶ μία ὁ ἀπόστολος. Τὸ εἴπαμε καὶ τὸ ξαναλέμε, δὲν ὑπάρχει ἄλλο βιβλίο ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή. Χιλιάδες βιβλία νὰ διαβάσῃς, ἂν δὲν διαβάσῃς τὴν ἁγία Γραφή, τίποτα δὲν ἔκανες.
.               Ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε ἀναγκαία. Τόσο ἀναγκαία ὅσο καὶ ἡ θεία κοινωνία. Ὅπως ἐὰν κάποιος δὲν κοινωνῇ, δὲν μπορεῖ νὰ εἶνε Χριστιανός, ἔτσι καὶ ἂν δὲν διαβάζῃ ἢ δὲν ἀκούῃ τὴν ἁγία Γραφή. Προτιμότερο νὰ μὴν ἔχῃς ψωμὶ νὰ φᾷς παρὰ νὰ μὴν ἔχῃς ἁγία Γραφὴ νὰ μελετᾷς· Ἡμέρα χωρὶς ψωμὶ νὰ περνάῃ, ἡμέρα χωρὶς ἁγία Γραφὴ νὰ μὴν περνάῃ.
.               Ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε προστασία. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι ὅπου ὑπάρχει Εὐαγγέλιο, ἐκεῖ διάβολος δὲν πατάει· ὅπου ὑπάρχει Εὐαγγέλιο, δηλαδὴ ἀνάγνωσις ἢ ἀκρόασις καὶ ἐφαρμογή του καὶ προσπάθεια νὰ μεταδοθῇ καὶ σὲ ἄλλους τὸ φῶς του, ἐκεῖ διάβολος δὲν πατάει.
.               Ἀλλὰ στὰ σημερινὰ χρόνια ἐλάχιστα εἶνε τὰ σπίτια ποὺ κάθε βράδυ προτοῦ νὰ κοιμηθοῦν διαβάζουν οἰκογενειακῶς τὴν ἁγία Γραφή. Κλείσαμε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἀπ᾽ αὐτὸ προέρχονται ὅλα τὰ κακά. Δῶστε μου ἕνα σπίτι ποὺ διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ προσπαθοῦν ὅλοι νὰ ἐφαρμόσουν τὰ διδάγματά του· τὸ σπίτι αὐτό, καὶ καλύβα ἂν εἶνε, θὰ λάμπῃ σὰν παράδεισος. Δῶστε μου κ᾽ ἕνα σπίτι ποὺ δὲν διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο· σ᾽ αὐτό, ἔστω κι ἂν εἶνε μέγαρο καὶ ἀνάκτορο, θὰ εἶνε κόλασις.
.               Δὲν διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ἔκλεισαν· καὶ τί ἄνοιξαν; τὴν τηλεόρασι. Μιὰ ὥρα, δυὸ ὧρες, τρεῖς ὧρες τηλεόρασι, ποὺ σκορπίζει τὰ «κόπριά» της καὶ διδάσκει τὰ πιὸ αἰσχρὰ καὶ ἀκατονόμαστα. Ἡ τηλεόρασι, ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, εἶνε τὸ κουτὶ ποὺ βρῆκε ὁ διάβολος γιὰ νὰ ἐκφαυλίσῃ ὅλους, τὸ χαζοκούτι.
.               Ἀκούσατε λοιπὸν τὸ εὐαγγέλιο, ἀκούσατε καὶ τὸν ἀπόστολο. Δὲν μποροῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε καὶ τὰ δύο. Θὰ πῶ λίγα λόγια ἐπάνω στὸν ἀπόστολο. Τὸν ἀκούσατε, ἀλλὰ τὰ λόγια του φαίνονται σὰν κινέζικα. Ἄλλοτε τὰ καταλάβαιναν οἱ πιστοὶ καὶ τὰ ἤξεραν ἀπ᾽ ἔξω. Τώρα δυστυχῶς δὲν διαβάζουμε. Καὶ οἱ μόνοι ποὺ φαίνεται νὰ διαβάζουν εἶνε οἱ χιλιασταί. Ἀλλ᾽ αὐτοὶ διαστρεβλώνουν τὸ ἱερὸ κείμενο· ἄλλα ἐννοεῖ καὶ ἄλλα λένε αὐτοί.
.               Πόσες λέξεις εἶνε σήμερα ὁ ἀπόστολος; Ὀγδόντα περίπου λέξεις εἶνε· ὀγδόντα λέξεις – ὀγδόντα χρυσᾶ νομίσματα, κάθε λέξι καὶ μιὰ λίρα. Ἐὰν στὸ ἐκκλησίασμα πετοῦσε κάποιος λίρες, ὅλες θὰ προσπαθοῦσαν νὰ τὶς πιάσουν· δὲν θὰ ἔχαναν καμμία, οὔτε μιὰ λίρα δὲν θά ᾽πεφτε κάτω. Ἀλλὰ τί εἶνε οἱ λίρες καὶ τί εἶνε τὰ χρυσᾶ νομίσματα μπροστὰ στὰ λόγια, τὰ ἀνεκτίμητα λόγια τῆς ἁγίας Γραφῆς; Πρέπει νὰ ἀγαποῦμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ παραπάνω ἀπὸ χρυσίον καὶ ἀργύριον. Ἀπὸ τὶς ὀγδόντα λέξεις ποὺ ἔχει ὁ ἀπόστολος, ἐγὼ μία λέξι μόνο θέλω νὰ προσέξετε, στὸ τέλος τῆς περικοπῆς, ποὺ ἔχει μεγάλη σπουδαιότητα. Εἶνε ἡ λέξι «συνείδησις» (Ἑβρ. θ´14).

* * *

.               Τί θὰ πῇ «συνείδησις»; Ἡ συνείδησις δὲν εἶνε κάτι ὑλικό· εἶνε κάτι πνευματικό, ἀόρατο. Εἶνε μία πνευματικὴ αἴσθησι καὶ μία κρίσι, ἕνα ζύγισμα τοῦ ἑαυτοῦ μας, ποὺ ἄλλοτε μᾶς ἐπαινεῖ καὶ ἄλλοτε μᾶς κατακρίνει. Ἡ συνείδησις εἶνε ἕνα φαινόμενο ψυχολογικό, μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχολοῦνται οἱ θεολόγοι, οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ ψυχολόγοι. Συνείδησις ὑπάρχει σὲ κάθε ἄνθρωπο. Δηλαδὴ ἁπλούστερα· κάνει κάποιος κάποιο κακό, π.χ. κλέβει· ἢ κάτι χειρότερο, πάει τὴ νύχτα σὲ ξένο σπίτι καὶ ἀτιμάζει τὴ γυναῖκα τοῦ ἄλλου· ἢ κάτι ἀκόμα χειρότερο, σκοτώνει. Δὲν τὸν εἶδαν, οὔτε ἀστυνομία, οὔτε εἰσαγγελεύς, κανείς· δὲν τὸ ξέρει οὔτε ἡ γυναίκα του. Εἶνε λοιπὸν ἥσυχος; Καθόλου. Νιώθει ἀνησυχία, σὰν κάποιος νὰ τὸν κυνηγάῃ. Μόλις κάνῃ τὸ κακό, μέσα του αἰσθάνεται στενοχώρια, ἔχει κάποιο σκουλήκι ποὺ τὸν τρώει. Ἀκούει μιὰ φωνὴ νὰ τοῦ φωνάζῃ αὐστηρά· ―Γιατί τὸ ἔκανες; Εἶσαι ἔνοχος, εἶσαι ἁμαρτωλός!… Ἔχουμε πολλὰ τέτοια παραδείγματα.
.               Πρῶτο παράδειγμα εἶνε ὁ Κάιν. Τί ἔκανε ὁ Κάιν; Σκότωσε τὸν ἀδελφό του τὸν Ἄβελ καὶ νόμισε πὼς δὲν τὸν εἶδε κανείς. Ἄκουσε ὅμως τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ· «Ποῦ εἶνε ὁ Ἄβελ ὁ ἀδελφός σου;» (Γέν. δ´ 9). Αὐτὴ ἡ φωνὴ τὸν τάραζε πλέον μέσα στὴ συνείδησί του καὶ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ ἡσυχάσῃ. Ἔτρεμε σὰν τὰ φύλλα τῶν δέντρων· προτιμοῦσε νὰ πεθάνῃ παρὰ νὰ τὴν ἀκούῃ.
.               Θέλετε ἄλλο παράδειγμα; Ἀναφέρει ὁ Ἠλίας Μηνιάτης, ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου Κώνστας Β΄ (641-668) σκότωσε τὸν ἀδελφό του Θεοδόσιο καὶ ἔτσι ἀνέβηκε στὸ θρόνο. Τιμές, δόξες, τὰ πάντα εἶχε. Ἦταν εὐτυχής; Κάθε ἄλλο. Διότι τὴ νύχτα ἔβλεπε σὰν φάντασμα τὸν ἀδελφό του νὰ κρατάῃ ἕνα ποτήρι γεμᾶτο μὲ αἷμα του ποὺ ἄχνιζε καὶ νὰ τοῦ λέῃ· «Ἀδελφέ, πίε», πιὲς τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ σου.
.               Τὸ πιὸ φοβερὸ παράδειγμα εἶνε ὁ Ἰούδας. Πούλησε τὸν Διδάσκαλό του ἀντὶ 30 ἀργυρίων. Τὰ νομίσματα κουδούνιζαν στὰ χέρια του, ἀλλὰ ἡ συνείδησί του τὸν ἔτυπτε τόσο, ὥστε πῆρε σκοινὶ καὶ κρεμάστηκε – αὐτοκτόνησε.
.               Στὴν Ἀθήνα κάποιος ἔπεσε στὸ Φάληρο στὴ θάλασσα καὶ αὐτοκτόνησε. Ὅταν τὸν ἀνέσυραν πνιγμένο, βρῆκαν στὴν τσέπη του ἕνα χαρτὶ ποὺ ἔγραφε· Δὲν μπορῶ νὰ ὑποφέρω τὸν ἔλεγχο τῆς συνειδήσεως….
.               Τρομερὸ πρᾶγμα ἡ συνείδησις. Τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ λεφτά, τὰ ἀξιώματα καὶ τὶς θέσεις, ὅταν αὐτὴ ἔχῃ τὸν ἄνθρωπο κατηγορούμενο καὶ ὑπὸ ἔλεγχο; Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει· Προτιμότερο νὰ σὲ κεντήσῃ σκορπιὸς παρὰ ἡ συνείδησί σου. Κ᾽ ἕνας παλαιὸς γυμνασιάρχης, καλὸς καθηγητής, ὅταν τελειώναμε τὸ γυμνάσιο (τὸ σημερινὸ λύκειο) στὴ Σύρο, μᾶς εἶπε· Παιδιά μου, μιὰ εὐχὴ σᾶς λέγω· νὰ μὴ δοκιμάσετε, νὰ μὴ αἰσθανθῆτε τύψεις συνειδήσεως!
.               Ἐρωτοῦμε τοὺς ἀπίστους καὶ ἀθέους, ἐρωτοῦμε τοὺς πάντας· ποιός φύτεψε μέσα μας μιὰ τέτοια φωνή; Ἕνας μεγάλος φιλόσοφος εἶπε· Δυὸ πράγματα μὲ κάνουν νὰ πιστεύω ὅτι ὑπάρχει Θεός· ὁ ἔναστρος οὐρανὸς ποὺ εἶνε ἀπὸ πάνω μας καὶ ὁ ἠθικὸς νόμος (ἡ συνείδησι=) ποὺ εἶνε μέσα μας.
.               Ὁ ἄνθρωπος σήμερα, ὅπως βλέπουμε, λεφτὰ ἔχει, ἀξιώματα ἔχει, γυναῖκα ἔχει, παιδιὰ ἔχει, σπίτια ἔχει, χωράφια ἔχει, τὰ πάντα ἔχει. Εἶνε εὐτυχής; Δὲν εἶνε. Γιατί; Ἔχει λύσει τὰ ἐξωτερικὰ προβλήματα, μένουν ὅμως ἄλυτα ἐσωτερικὰ προβλήματα, ποὺ τοῦ δημιουργοῦν ψυχολογικὲς καὶ νευρολογικὲς διαταραχὲς καὶ παθήσεις, αὐτὸ ποὺ οἱ ψυχολόγοι λένε ἄγχος. Ποτέ ἄλλοτε ὁ κόσμος δὲν εἶχε τόσο ἄγχος. Ταραγμένοι εἶνε οἱ ἄνθρωποι, τρικυμία, ἀνησυχία ἔχουν γιὰ κάτι ποὺ τοὺς τύπτει.
.               Καὶ τρέχουν στοὺς γιατρούς. Γέμισε ὁ κόσμος ἀπὸ ψυχιάτρους καὶ νευρολογικὲς κλινικές. Κ᾽ ἐκεῖ τί κάνουν; συνήθως δίνουν χάπια καὶ πλουτίζουν. Ὡρισμένοι ὅμως ψυχίατροι πρῶτοι αὐτοὶ ἔχουν ἀνάγκη ἰατροῦ. Καὶ ἡ ἀνησυχία ἐξακολουθεῖ νὰ βασανίζῃ τὸν κόσμο.

* * *

.               Τί λοιπόν, ἀδελφοί μου; Δὲν ὑπάρχει γιατρός, φάρμακο, θεραπεία τοῦ ἄγχους τῆς συνειδήσεως; Ὑπάρχει! Ποιός εἶνε; Τὸ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος· εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν» (θ. Λειτ.), ποὺ σταυρώθηκε, ἔδωσε τὸ τίμιό του αἷμα. Ὁ σταυρός του σβήνει τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου καὶ τὸ αἷμα του ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὶς τύψεις καὶ ἀναπαύει.
.               Ἀμφιβάλλετε; Ἂν ἀμφιβάλλετε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ μέγας ψυχίατρος ποὺ λύνει ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα, δοκιμάστε. Πλησιάζουν οἱ ἅγιες ἡμέρες. Τὸ φάρμακο ποιό εἶνε· ἡ ἐξομολόγησις. Νὰ πᾷς μετανοημένος νὰ ἐξομολογηθῇς, νὰ πῇς τὰ κρίματά σου, νὰ κλάψῃς ἐμπρὸς στὸν πνευματικό σου. Κι ὅταν πῇς τὰ κρίματά σου μὲ εἰλικρίνεια, τὴν ὥρα ἐκείνη ―δὲν εἶνε ψέμα― ἕνα βουνὸ ποὺ πλακώνει τὴν καρδιά σου, τὸ ἄγχος αὐτὸ ποὺ λένε οἱ ψυχολόγοι, θὰ φύγῃ ἀπὸ πάνω σου. Μέσα στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς σου θ᾽ ἀκούσῃς μιὰ φωνὴ γλυκειά, φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό, νὰ σοῦ λέῃ «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5), «παιδί μου, σοῦ συγχωροῦνται τὰ ἁμαρτήματά σου», καὶ θὰ αἰσθανθῇς ἀνακούφισι, λύτρωσι, γαλήνη.
.            Ὅποιος, ἀδελφοί μου, πιστεύει στὸν Χριστό, ὅποιος ἐξομολογεῖται εἰλικρινά, ὅποιος κοινωνεῖ τὰ ἄχραντα μυστήρια «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» (θ. Λειτ.), ὅπως ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία τὴν ὁποία ἑορτάζουμε σήμερα, αὐτὸς αἰσθάνεται τὴν ἀπαλλαγὴ τῆς συνειδήσεως ἀπὸ τὸ ἄγχος. Αὐτὸ λέει ὁ ἀπόστολος σήμερα· ὅτι ὁ Χριστὸς, ποὺ προσέφερε τὸν ἑαυτό του θυσία, καθαρίζει τὴ συνείδησί μας ἀπὸ τὰ πονηρὰ ἔργα ποὺ τὴ μολύνουν (βλ. Ἑβρ. θ´14)· ἀμήν.

 ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ

Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω (Α´ Κορ. η´ 8 – θ´ 2)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ

«Οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω» (Α´ Κορ. η´ 13)

.               Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε Κυριακὴ τῶν Ἀ­πόκρεων. Σὲ ὅλους τοὺς ναοὺς τῆς Ὀρθο­δοξίας διαβάζεται ἡ περικοπὴ τῆς μελλούσης Κρίσεως. Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶνε τρομερό. Ποιός ἁμαρτωλὸς δὲν τρομάζει; Ὅσο κι ἂν προσπαθῇ κανεὶς νὰ διώξῃ τὴν ἰδέα τοῦ θανά­του καὶ τῆς κρίσεως, ἡ ἡμέρα ἐκείνη ἔρχεται, εἶνε βέβαιο. Θὰ ἔρθῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ κρίνῃ «τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ» (Ψαλμ. 9,9). Θὰ κρίνῃ εἰ­δωλολάτρες, Ἰουδαίους, Χριστιανούς. Τοὺς εἰδωλολάτρες μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδή­σεως, τοὺς Ἰουδαίους μὲ τὸ Δεκάλογο. Ἡ δική μας ὅμως θέσι, τῶν Χριστι­ανῶν, τῶν βα­πτισμένων, ποὺ κοινωνοῦμε τὰ ἄχραντα μυστήρια καὶ «μπροστὰ στὰ μάτια μας ζωγραφίστηκε ὁ Χριστὸς ἐσταυρω­μένος» (Γαλ. γ´ 1), θὰ εἶνε τραγική. Γιατὶ θὰ κριθοῦμε καὶ μὲ τὴ φωνὴ τῆς συνειδήσεως, καὶ μὲ τὸ Δεκάλογο, ἀλλὰ πρὸ παντὸς μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ποὺ εἶνε ζυγαριὰ ἀ­κριβείας· θὰ ζυγιστῇ καὶ τὸ τελευταῖο δράμι ἀρετῆς καὶ τὸ τελευταῖο δράμι κακίας.
.               Δὲν τρέμετε, δὲ φοβᾶστε; Ἐγὼ εἶμαι ἁμαρτωλὸς καὶ τρέμω τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ποὺ θὰ στηθῇ τὸ δικαστήριο, θ᾽ ἀνοιχθοῦν βιβλία, καὶ ἄγγελοι θὰ τρέχουν γιὰ νὰ συλλέξουν «τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν καὶ τὰ σκάνδαλα» (Ματθ. ιγ´ 41). Ναὶ «τὰ σκάνδαλα»! Καὶ γιὰ σκάνδαλα λέει σήμερα καὶ ὅλο τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα.

* * *

.               Ἀκοῦμε «σκάνδαλο». Τί εἶνε τὸ σκάνδαλο; Στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀγαπητοί μου, σκάνδα­λο στὴν κυριολεξία εἶνε μία πέτρα ποὺ ῥίχνει κάποιος στὸ δημόσιο δρόμο, καὶ καθὼς περνάει ὁ ἀνύποπτος διαβάτης σκοντάφτει πάνω της, πέφτει καὶ τσακίζεται. Σκάνδαλο λοιπὸν εἶνε τὸ πρόσκομμα στὸ δημόσιο δρόμο.
.               Ἀλλ᾽ ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δρόμους αὐτοὺς ὑ­πάρ­χει καὶ μία ἄλλη ὁδός, πνευματική, ἡ ὁδὸς πρὸς τὸν οὐρανό. Ἀρχίζει ἀπὸ τὴ γῆ καὶ φθάνει ἐκεῖ! Εἶνε ὡραία ὁδός, ἀλλὰ ὁ δι­άβολος προσπαθεῖ νὰ τὴν κάνῃ ἀδιάβατη. Ὁ Κύριος μᾶς λέει ὅτι δὲν εἶνε ἀδιάβατη, εἶνε ἁ­πλῶς «στενὴ καὶ τεθλιμμέ­νη» (Ματθ. ζ´14). Ἡὁδὸς αὐ­τὴ ἦταν κλεισμένη· ἕνα τεράστιο ὁδόφραγμα ἀπέκλειε τὴν ὁδὸ πρὸς τοὺς οὐρανούς· ἦταν τὸ ἁμάρτημα τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα. Κλειστὸς λοιπὸν ὁ δρόμος. Δὲ μπόρεσαν νὰ τὸν ἀ­νοίξουν οὔτε προφῆτες, οὔτε πατριάρχες, οὔ­τε ἄγγελοι. Τὸν ἄνοιξε – ποιός; τὸ αἷμα τοῦ Ἰ­ησοῦ Χριστοῦ, ἡ θυσία τοῦ Ἐσταυρωμένου (πρβλ. Ἑβρ. ι´ 20)· ἀπὸ τότε πλέον ὁ δρόμος αὐτὸς εἶνε βατός (πρβλ. «τρίβον βατὴν Πόλου τίθησιν ἡμῖν» εἱρμ. – καταβ. ἰαμβ. καν. Χριστουγ. α´ ᾠδ.), καὶ τὸν βάδισαν καὶ τὸν βαδίζουν ἀμέτρητοι ἅγιοι.
.               Ἀλλ᾽ ὅπως στὸ δημόσιο δρόμο κακοποιοὶ ῥί­χνουν πέτρες ἢ βάζουν νάρκες, ἔτσι καὶ στὸ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανό, ἔρχεται ὁ σατανᾶς καὶ τὰ ὄργανά του καὶ παρεμβάλλουν σκάνδαλα. Τί σκάνδαλα; Τὰ σκάνδαλα ἐδῶ εἶνε τὰ λόγια καὶ τὰ ἔργα ἐκεῖνα, ποὺ σπρώχνουν ἰδίως τοὺς πιὸ ἀδύναμους στὸ βάραθρο τῆς ἀπωλείας. Σκάνδαλο γιὰ τὸ παιδὶ γίνονται οἱ κακοὶ γονεῖς, ὅταν δὲν προσέχουν καὶ μπροστὰ στὸ ἀ­θῷο ἐκεῖνο ἀγγελούδι αἰσχρολογοῦν, βωμολοχοῦν, ὅταν τὸ ἀντρόγυνο μαλώνῃ διαρκῶς. Σκάνδαλο γιὰ τὸ μαθητὴ εἶνε ὁ δάσκαλος, ὅ­ταν στὸ σχολεῖο εἰρωνεύεται ἱεροὺς θεσμούς, ἐμπαίζῃ τὰ θεῖα, διδάσκῃ ἀθεΐα. Ἀκόμη χειρό­τερο σκάνδαλο γίνεται ὁ κληρικός, ὅταν ὡς ἱ­ερεὺς δὲν ἐκτελῇ τὰ καθήκον­τά του, ὅταν ὡς ἀρχιερεὺς καταλαμβάνῃ θρόνο ὄχι γιὰ νὰ διδά­ξῃ καὶ φωτίσῃ ἀλλὰ μᾶλλον γιὰ νὰ θησαυρίσῃ. Σκάνδαλο γίνεται ὁ ἄρχοντας, ποὺ κατέχει ἀ­ξίωμα, ἀλλὰ δὲν δείχνει ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ κοινά. Σκάνδαλο γίνεται γενικὰ ὁ καθένας γιὰ τὸν πλησίον του, ὅταν δὲν προσέχῃ τὴ ζωή του.
.               Γεμᾶτος ὁ κόσμος ἀπὸ σκάνδαλα. Δὲν ὑ­πάρ­χει κάποιο μέρος, κάποιο λιμάνι ἤρεμο ἀπὸ σκάνδαλα; Ἂς πᾶμε λοιπὸν στὴν Ἐκκλησία! Ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ ἐκκλησία μας δὲν βρίσκεται σήμερα στὸ ὕψος τῆς ἀποστολῆς της. Κι ὅταν λέω ἐκκλησία δὲν ἐννοῶ τὸ θεῖο καθίδρυμα, ἐννοῶ τὴν ἀνθρώπινη πλευ­ρά του μὲ τὶς ἀτέλειες ποὺ παρουσιάζει. Μπαίνει κανεὶς στὸ ναὸ νὰ ἐκκλησιαστῇ, καὶ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὸ παγκάρι καὶ οἱ ἐπίτροποι, ἀπὸ τὸ ἄλλο οἱ ψαλτάδες μὲ τὶς φωνασκί­ες καὶ τὴν εὐρωπαϊκὴ μουσικὴ ποὺ μετέτρεψε τὴν ἐκκλησία σὲ θέατρο, ἀπὸ τὸ ἄλλο οἱ ἱερεῖς μὲ τὴν ἀνευλάβεια καὶ τὴ φιλοχρηματία τους, ὅλα αὐτὰ διώχνουν τοὺς Χριστιανοὺς ἀ­πὸ τὴν Ἐκκλησία, καὶ πηγαίνουν ἄλλοι στοὺς φράγκους, ἄλ­λοι στοὺς προτεστάντες, ἄλλοι στοὺς ἰεχωβῖτες· ἔτσι ἡ Ἐκκλησία συνεχῶς ἀραιώνει.

* * *

.               Τὸ σκάνδαλο, εἴτε τὸ κάνει παπᾶς ἢ τὸ κάνει ἐπίσκοπος ἢ τὸ κάνει ἡ μάνα ἢ τὸ κάνει ὁ πατέρας ἢ τὸ κάνει ἀξιωματικὸς ἢ τὸ κάνει ὑ­πουργὸς ἢ τὸ κάνει ὁποιοσδήποτε ἄλλος, εἶ­νε ἁμαρτία μεγάλη. Καὶ εἶνε τόσο μεγαλύτερη ὅ­σο ὑψηλότερη εἶνε ἡ θέσις ποὺ κατέχει ὁ σκανδα­λοποιός. Δὲ μᾶς ἔφερε ὁ Θεὸς σ᾽ αὐ­τὸ τὸν κό­σμο γιὰ νὰ γκρεμίζουμε καὶ νὰ κατα­στρέφουμε· δὲ μᾶς ἔφερε γιὰ νὰ βαπτίζουμε «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁ­γίου Πνεύματος» καὶ μετὰ νὰ τοὺς «ξεβαφτίζουμε» μὲ τὰ σκάνδαλά μας. Δὲ μᾶς ἔ­φερε γιὰ νὰ εἴμαστε σκότος, ἀλλὰ γιὰ νὰ εἴ­μαστε φῶς· ὁ κάθε Χριστια­νὸς πρέπει νὰ εἶνε «φῶς» καὶ «ἅλας» μέσα στὴν κοινωνία (βλ. Ματθ. ε´ 13-14), νὰ προσπαθῇ μὲ τὴ ζωή του νὰ φέρῃ καὶ ἄλ­λους στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Νά ποιό εἶνε τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο στὴν ἐξάπλωσι τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὰ σκάνδαλα τῶν «χριστιανῶν».
.               Πῆγαν ἱεραπόστολοι στὴν Ἀφρικὴ νὰ διδάξουν τὸν Χριστιανισμό. Καὶ θὰ ἦταν σήμερα Χριστιανοὶ ὄχι μόνο ἡ Ἀφρικὴ ἀλλὰ καὶ ὅ­λος ὁ κόσμος. Βλέπουν ὅμως τὴν ἀσυνέπεια, τὰ σκάνδαλα τῶν λεγομένων «χριστιανῶν», καὶ λένε· Καλὸ τὸ Εὐαγγέλιο, θαυμάσιος ὁ Χριστός, ἀλλὰ φυλαχτῆτε ἀπὸ τοὺς «χριστιανούς»!… Συνεπῶς τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο στὴν ἱεραποστολὴ εἶ­νε ἡ δική μας ὑποκριτικὴ ζωή. Καὶ ἐδῶ στὴν πατρίδα μας, ἐὰν ἐμεῖς οἱ κληρικοὶ ποὺ φοροῦμε τὸ ῥάσο ἀλλὰ καὶ κάθε ὀρ­θόδοξος ἤμασταν ὑπόδειγμα βίου, ἡ Ἑλ­λὰς θὰ ἦταν παράδεισος, οὐράνιο βασίλειο. Μὲ τὰ σκάνδαλα ὁ λαός μας σπρώχνεται στὴν ἀ­θεΐα, στὴν ἀπιστία, στὴν ἄβυσσο.
.               Γι᾽ αὐτὸ ὁ Χριστὸς τονίζει τὴν εὐθύνη τῶν σκανδαλοποιῶν. Δὲ θέλω ν᾽ ἀκούσετε ἐμένα, ἀκοῦστε τί λέει ὁ Χριστός. Σὲ λίγες περιπτώσεις ὁ Κύριος ἤλεγξε τόσο αὐστηρὰ ὅσο στὴν περίπτωσι τῶν σκανδαλοποι­ῶν. Γιὰ τὸν Ἰούδα, ποὺ ἔγινε σκάνδαλο στὸν κύκλο τῶν μαθη­τῶν, ὁ Χριστὸς εἶπε, ὅτι ὁ ἄν­θρωπος αὐτὸς προτιμότερο νὰ μὴ ἐγεννᾶτο (βλ. Ματθ. κϛ´ 24). Καὶ ἄλ­λοτε εἶπε· «Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων»· ὅποιος μὲ λόγια καὶ ἔργα σκανδαλίζει κάποιον, καὶ τὸν πιὸ ἀσήμαντο, εἶνε προτιμότερο νὰ κρεμάσῃ στὸ λαιμό του μυλόπετρα καὶ νὰ καταποντιστῇ στὴ θάλασσα. «Ὃς δ᾽ ἂν σκαν­δαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόν­των εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύ­λος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης» (Ματθ. ιη´ 6-7).
.               Τί θέλει ὁ Χριστὸς νὰ πῇ μ᾽ αὐτά; Συνιστᾷ, ὅπως λένε μερικοί, τὴν αὐτοκτονία; Ἄπαγε τῆς βλασφημίας! Δὲ λέει τέτοιο πρᾶγμα, ὄχι. Ἐννοεῖ τοῦτο· ἂν κάποιος ἔχῃ γίνει δημόσιο σκάνδαλο καὶ ἔχῃ ταραχθῆ μιὰ ὁλόκληρη κοινωνία, αὐτὸς ν᾽ ἀποσυρθῇ στὴν ἀφάνεια, νὰ φύ­γῃ, νὰ κλειστῇ σ᾽ ἕνα μοναστήρι ἢ νὰ πάῃ μακριὰ στὸ ἐξωτερικό, ὅπως γινόταν παλαιότερα, νὰ μὴν ἀκούγεται τὸ ὄνομά του καὶ σκανδα­λίζῃ. Τώρα ἀντιθέτως σκανδαλοποιοὶ μεγάλοι ἔχουν τὴν ἀξίωσι νὰ βρίσκωνται στοὺς θρόνους καὶ τὶς θέσεις τους καὶ νὰ κυβερνοῦν.

* * *

.               Ἀλλὰ πέστε μου, ἀγαπητοί μου, ὑπάρχει καν­εὶς ποὺ δὲν σκανδάλισε ποτέ κανένα, οὔτε ἕ­να μικρὸ παιδί, οὔτε μιὰ γυναῖκα; Ἀμφιβάλλω. Ὅλοι μας κατὰ κάποιο τρόπο σκανδαλίσαμε τὸν πλησί­ον, εἴτε μὲ λόγια εἴτε μὲ ἔργα εἴτε μὲ τὴν ἐν γένει συμπεριφορά μας. Ὅλοι εἴμαστε σκανδαλοποιοί, στὸ βαθμὸ μόνο διαφέρουμε.
.               Πῶς μπορεῖ ν᾽ ἀποφευχθῇ ἢ νὰ θεραπευθῇ ὁ σκανδαλισμός; Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ ἔφτασε σὲ μεγάλο ὕψος ἀρετῆς, στὴ σημερι­νὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ λέει, ὅτι ὁ ἴδιος ἔκανε γι᾽ αὐτὸ μεγάλες θυσίες· καὶ δικαιώματα καὶ ἐξυπηρετήσεις καὶ ἀνέσεις, ὅλα τὰ θυσί­ασε. «Οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα», λέει, εἶ­μαι διατεθειμένος νὰ μὴ φάω ποτέ κρέας, «ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω» (Α΄ Κορ. 8,13).
.               Ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψιν αὐτὰ ἂς προσπαθήσουμε νὰ ῥυθμίσουμε τὴ ζωή μας. Γονεῖς, ἐκπαιδευτικοί, κληρικοί, ἄρχοντες, μὴ γινώμαστε σκάνδαλο. Νὰ ζοῦμε μὲ πίστι καὶ ἀρετή, μὲ ἁ­γνότητα, μὲ ἐγκράτεια, μὲ σωφροσύνη, μὲ δικαιοσύνη, πρὸ παντὸς μὲ ἀγάπη. Νὰ ζοῦμε ἐ­δῶ σὰν φωτεινὰ ἀστέρια, κι ὅταν ἔρθῃ ἡ ὥ­ρα νὰ φύγουμε ἀπ᾽ τὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ νὰ φτάσουμε στοὺς οὐρανούς, νὰ μᾶς ἀξιώσῃ ὅλους ὁ Θεὸς ν᾽ ἀκούσουμε ἐκεῖ τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου· «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. κε´34)· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Ἰωάννου Γαργαρέττας – Ἀθηνῶν τὴν 17-2-1963

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, ,

Σχολιάστε