Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πόντος

ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

Σὰν ὄνειρο στὸν Πόντο

Τί νὰ σοῦ πῶ, ἀδελφέ μου Γιορίκα! Αὐτὰ ποὺ ζήσαμε φέτος στὴν ἀλησμόνητη Πατρίδα μας, στὸν Πόντο μας, δὲν λέγονται! Εἶναι φανταστικά. Μοιάζουν μὲ παραμύθι, κι ὅμως εἶναι πέρα ὣς πέρα ἀληθινά!
–Πότε πῆγες, φίλε μου Πάντσο, καὶ δὲν τὸ ἤξερα;
–Στὶς ἀρχὲς τοῦ καλοκαιριοῦ. Κι ἂν θές, νὰ σοῦ πῶ μερικὲς ἐντυπώσεις μου.
–Καὶ τὸ ρωτᾶς;
–Εἴχαμε γεμίσει ἕνα μεγάλο πούλμαν, σχεδὸν ὅλοι Πόντιοι, οἱ περισσότεροι ἀντρόγυνα. Ξεκινήσαμε ἀπὸ ­Θεσσαλονίκη καὶ σὲ λίγες ὧρες περάσαμε τὰ ­σύνορα καὶ μπήκαμε στὴν Τουρκία. Οἱ δρόμοι καὶ οἱ δικοί μας καὶ οἱ δικοί τους εἶναι πολὺ κα­λοὶ καὶ σύντομα φτάσαμε στὴν Πόλη. Ἄλ­λο νὰ σ’ τὰ λέω καὶ ἄλλο νὰ τὰ ­βλέπεις τὸ τί εἶναι ἡ Πόλη! Χάνεσαι. Αὐτοκίνητα, κίνηση, ἐξέλιξη, γέφυρες, οὐρανοξύστες, τεράστια ὑπερσύγχρονα καταστήματα, κόσμος πολύς, λαοί, φυλὲς καὶ γλῶσσες! Ὁ ὁδηγός μας ἦταν ἔμπειρος καὶ ­κατευ­θείαν μᾶς πῆγε στὴν Ἁγια – Σοφιά. Σκίρτη­σε ἡ καρδιά μου, ­ἀδελφέ μου, ὅταν μπή­καμε μέσα. Μᾶς εἶπαν, ­ἀ­­­παγορεύεται νὰ κάνουμε τὸ σταυρό μας, ἐγὼ ὅμως τὸν ἔκανα. Ἂς μὲ κάνουν ὅ,τι θέλουν, εἶπα μέ­σα μου.
Μετὰ τὴν ξενάγηση πήγαμε στὸ Φανάρι νὰ πάρουμε τὴν εὐχὴ τοῦ Πατριάρχη μας, ὁ ὁποῖος μᾶς δέχτηκε καὶ μᾶς εὐλόγησε μὲ πατρικὴ ἀγάπη καὶ συγκίνηση.
Ἐκεῖ ἦταν κι ἕνας Δεσπότης νησιώτης ποὺ ἤξερε τὰ Τούρκικα. Ὅταν ἔμαθε τὸν σκοπὸ τοῦ ταξιδιοῦ μας, θέλησε νά ’ρθεῖ κι αὐτὸς μαζί μας. Καὶ μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Πατριάρχη μπῆκε στὸ λεωφορεῖο μας.
Παίρνοντας τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχη ξεκινήσαμε καὶ σὲ λίγες ὧρες φτάσαμε στὰ ὡραῖα παράλια τοῦ Πόντου.
–Σώζονται ἀκόμη οἱ παραλιακὲς ποντιακὲς πόλεις Σινώπη, Σαμψούντα, Τραπεζούντα;
–Σώζονται. Καὶ εἶναι πολὺ ἀναπτυγμένες. Τὰ τοπία εἶναι ἐξαιρετικά. Σκιρτοῦσε ἡ καρδιά μου ἀπὸ συγκίνηση, καθὼς ἔ­­βλεπα τὰ ἁγιασμένα αὐτὰ χώματα τῶν πατέρων μας.
–Στὴν Παναγία Σουμελᾶ πήγατε;
–Μπορούσαμε νὰ μὴν πᾶμε, ἀδελφέ; Αὐ­­­­τὴ εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω τῶν Ποντίων, ἡ Προ­στάτις μας, τὸ στήριγμα καὶ ἡ ἐλπίδα μας. Καὶ ξέρεις πόσο κόσμο συναντήσαμε ἐκεῖ; Ἀμέτρητος λαός! Ἡ χάρη τῆς Παν­αγίας σὰν ἄλλος δυνατὸς μαγνήτης τραβάει ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο πλήθη ψυχῶν κοντά της καὶ τὶς παρηγορεῖ.
Νὰ σοῦ πῶ ὅμως καὶ κάτι ποὺ ἔγινε ἕνα βράδυ, ποὺ δὲν θὰ τὸ ξεχάσω ποτέ. Τὸ θεωρῶ θαῦμα τῆς Παναγίας. Πήγαμε στὸ ξενοδοχεῖο νὰ τακτοποιηθοῦμε γιὰ τὸν ὕπνο. Εἶχε μαζευτεῖ πολὺς κόσμος. Ὁ ξενοδόχος ἔκανε, μᾶλλον, λάθος καὶ δὲν μπόρεσε νὰ μᾶς τακτοποιήσει ὅλους. Περίσσευαν πέντε καὶ ὁ Δεσπότης ἕξι. Ἐγὼ ἔδωσα τὴ θέση μου σὲ μιὰ μοναχικὴ κυρία γιὰ νὰ μείνει μαζὶ μὲ τὴ γυναίκα μου, μὲ τὴν ὁποία συνεννοήθηκα βέβαια, κι ἔμεινα νὰ συμπαρασταθῶ στὸ Δεσπότη, ὁ ὁποῖος δὲν ἤθελε νὰ τακτοποιηθεῖ πρὶν τακτοποιηθοῦν ὅλοι. Ὁ ξενοδόχος μᾶς εἶπε νὰ μὴν ἀνησυχοῦμε, διότι τηλεφώνησε σὲ δυὸ γνωστούς του καὶ θὰ μᾶς τακτοποιήσουν.
Καὶ πράγματι καθὼς περιμέναμε ἔξω ἀπὸ τὸ ξενοδοχεῖο, ἦλθε ἕνα κλειστὸ ἡμιφορτηγὸ μικρὸ αὐτοκίνητο καὶ πῆρε τοὺς ἄλλους ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Δεσπότη κι ἐμένα. Καὶ σὲ πέντε λεπτὰ ἔρχεται ἕνα μαῦρο κλειστὸ μεγάλο τζὶπ γιὰ μᾶς καὶ μᾶς πῆγε πρὸς ἄγνωστη κατεύθυνση, καθὼς εἶχε ἀρχίσει νὰ σκοτεινιάζει.
Σταματήσαμε κάπου κι ὁ ὁδηγός, ἕνας γεροδεμένος ἄντρας, κοιτάζοντας ὁλόγυρα προσεκτικά, μᾶς ἔβγαλε γρήγορα ἀπὸ τὸ τζὶπ καὶ μᾶς ἔβαλε σ’ ἕνα σπίτι. Ἦρθε καί μᾶς χαιρέτησε μιὰ κυρία ποὺ μᾶς εἶπε στὰ Τούρκικα ὅτι εἶναι ἡ γυναίκα του καί ἔστρωσαν τραπέζι νὰ φᾶμε. Τὸ ἐκπληκτικό, φίλε μου, εἶναι ὅτι σὰν ἄλλο τραπεζο­μάντηλο ἔβαλαν μιὰ ἑλληνικὴ σημαία καὶ ἀπὸ πάνω ἕνα διαφανὲς νάυλον γιὰ νὰ μὴ λερωθεῖ. Ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε στὰ Τούρκικα τὸ «Πάτερ ἡμῶν» καὶ ὁ Δεσπότης εὐλόγησε τὸ φαγητό μας. Μὲ λίγα Τούρκικα καὶ λίγα Ποντιακὰ ὁ οἰκοδεσπότης μᾶς εἶπε ὅτι ὁ παππούς του καί ὁ πατέρας του ἦταν ἱερεῖς καὶ ὁ ἴδιος εἶχε μιὰ δημόσια θέση.
Ἀφοῦ φάγαμε, μᾶς εἶπε νὰ κοιμηθοῦμε γρήγορα, γιατὶ εἶχε σχέδιο νὰ μᾶς ξυπνήσει πολὺ νωρίς.
Αὐτὸ καὶ ἔγινε. Μᾶς ξύπνησε στὶς 4 περίπου χαράματα καὶ μᾶς κατέβασε σ’ ἕνα ὑπόγειο πολὺ βαθιὰ κάτω ἀπὸ τὸ ­σπίτι του. Μείναμε ἔκπληκτοι, διότι ἦταν διασκευασμένο σὰν ἐκκλησία καὶ τὴν ὥρα ἐκείνη ἦταν καθισμένοι περισσότεροι ἀπὸ 150 ἄνθρωποι.
–Δέσποτα, θέλουμε νὰ μᾶς κοινωνήσεις, εἶπε ὁ οἰκοδεσπότης. Τοὺς εἰδοποίη­σα καὶ ἦλθαν ὅλοι αὐτοὶ μυστικὰ γι’ αὐτὸν τὸν σκοπό. Πιστεύουμε ὅλοι στὸ Χριστό!
–Εἶστε βαπτισμένοι; ρώτησε συγκινημένος ὁ Δεσπότης, ἀγκαλιάζοντας ὅλους πατρικὰ μὲ τὸ βλέμμα του.
–Ὄχι, ἀλλὰ πιστεύουμε στὸ Χριστὸ καὶ στὴν Παναγία, ἀπάντησε ὁ οἰκοδεσπό­της. Διαβάζουμε μάλιστα τὸ ­Εὐαγγέλιο καὶ τροπάρια γιὰ τὴν Παναγία στὰ ­Τούρκικα ἐδῶ ποὺ μαζευόμαστε κρυφά.
–Τὸ μόνο ποὺ μπορῶ νὰ κάνω, εἶναι νὰ τελέσω Ἁγιασμό, εἶπε ὁ Δεσπότης. Γιὰ τὴ θεία Κοινωνία ποὺ ποθεῖτε θὰ τὸ πῶ στὸν Πατριάρχη κι ἐκεῖνος θὰ σκεφθεῖ τί μπορεῖ νὰ γίνει. Εἶμαι βέβαιος ὅτι κάτι θὰ γίνει. Κάντε προσευχὴ καὶ θὰ βοηθήσει ἡ Παναγία. Γιὰ τώρα ὅμως μόνο Ἁγιασμό. Αὐτὸ καὶ ἔγινε μέσα σὲ μιὰ πολὺ συγ­κι­νητικὴ ἀτμόσφαιρα. Τοὺς ράντισε μὲ τὸν Ἁγιασμὸ καὶ ἀσπάστηκαν τὸν Τίμιο Σταυ­ρὸ μὲ δάκρυα στὰ μάτια.
–Ἔκλαιγα κι ἐγὼ μαζί τους, ἀδελφέ μου Γιορίκα! Ξέρεις τί θὰ πεῖ τόσες ψυχὲς μέ­σα στὴν Τουρκία νά δακρύζουν γιὰ τὴν Παναγία μας καὶ γιὰ τὴ θεία Κοινωνία; Εἶ­ναι θαῦμα αὐτό, ἀδελφέ μου! Δὲν θὰ τὸ ξεχάσω ποτὲ ὅσο θὰ ζῶ αὐτὸ ποὺ ἔζησα φέτος! Ζεῖ ὁ Χριστὸς καὶ στὸν Πόντο! Μεγάλη ἡ χά­ρη καὶ ἡ δύναμή Του!

 

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

Advertisements

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΜΝΗΜΗΣ: ΕΚΤΟΣ ΕΞΕΤΑΣΤΕΑΣ ΥΛΗΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ!

Ἐκτὸς ἐξεταστέας ὕλης ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων

  Ἀριστείδης Γκαλέτσης

.               Γνωστοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ἡ ὕλη γιὰ τὰ πανελλαδικῶς ἐξεταζόμενα μαθήματα τῆς ἐπερχόμενης σχολικῆς περιόδου 2015-16. Ἀλγεινὴ ἐντύπωση προκάλεσε  μία «μικρὴ ἀλλαγὴ» στὴν ὕλη τῆς Ἱστορίας Κατεύθυνσης. Οἱ μαθητὲς τῆς Γ´ Λυκείου δὲν θὰ διδαχθοῦν τὸ κεφάλαιο «Ὁ Παρευξείνιος Ἑλληνισμὸς τὸ 19ο καὶ 20ο αἰώνα», στὸ ὁποῖο περιλαμβάνεται ἡ γενοκτονία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Πρόκειται γιὰ ἕνα κεφάλαιο σχετικὰ εὔκολο ὡς πρὸς τὴν κατανόησή του καὶ μικρὸ ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸ τῶν σελίδων – μόλις 10 στὸν ἀριθμό. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, προστέθηκαν ἐπιπλέον 31 σελίδες ἀπὸ τὸ Κεφάλαιο «Ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴ Οἰκονομία στὴν Ἀστικοποίηση» καὶ συγκεκριμένα οἱ ἑνότητες «Ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία μετὰ τὴν Ἐπανάσταση» καὶ «Ἡ Οἰκονομία κατὰ τὸ 19ο αἰώνα», οἱ ὁποῖες δὲν διδάσκονταν τὰ προηγούμενα ἔτη.
.           Δὲν θὰ ἐπιδιώξω σὲ καμία περίπτωση νὰ βάλω στὸ «ζύγι» τὶς προαναφερθεῖσες ἱστορικὲς περιόδους καὶ νὰ κρίνω ποιὸ ἔπρεπε νὰ μείνει ἐντὸς ἢ ἐκτὸς ὕλης. Διερωτῶμαι ὅμως γιατί δὲν περιλαμβάνεται ἕνα κεφάλαιο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ ἀκόμη ἀντικείμενο συζήτησης, ἀφορᾶ ἐκφάνσεις τῆς καθημερινῆς ζωῆς (ἐκδηλώσεις μνήμης), καὶ τέλος, ἀναμένεται νὰ παίξει καθοριστικὸ ρόλο σὲ ζητήματα γεωπολιτικῆς σημασίας (εἴσοδος Τουρκίας στὴν ΕΕ).

ΠΗΓΗ: infospoudes

Γενοκτονία λλήνων το Πόντου κα Γενοκτονία Μνήμης
Ἐκτὸς ἐξεταστέας ὕλης στὰ σχολεῖα ἡ Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου!

Γράφει ὁ Νίκος Λυγερός.

.             Ὅταν ἔχεις ὑποστεῖ μία γενοκτονία λόγῳ τῆς βαρβαρότητας κι ἔχεις καταφέρει ὡς λαὸς νὰ ἐπιζήσεις σὲ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητας δὲν ἔχεις μόνο χρέος πρὸς τοὺς νεκροὺς νὰ θυμᾶσαι, ἀλλὰ καὶ καθῆκον πρὸς τοὺς ἀγέννητους νὰ τοὺς διδάξεις νὰ μὴν ξεχάσουν τὰ γεγονότα ποὺ ἄλλαξαν τὴ ζωή σου λόγῳ θανάτου.
.             Ἔτσι ἱστορικοὶ καὶ εἰδικοί της γενοκτονίας, ὅπως εἶναι ὁ Ἀντώνης Παυλίδης καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Φωτιάδης κατάφεραν ὄχι μόνο νὰ καταγράψουν τὴν ἱστορία ποὺ μελέτησαν, ἀλλὰ νὰ δώσουν καὶ χειροπιαστὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν παιδεία τῶν παιδιῶν μας μέσῳ τοῦ πολιτισμοῦ.
.             Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἐδῶ καὶ χρόνια ὑπάρχει στὴ διδακτέα ὕλη τῆς τρίτης λυκείου ἕνα εἰδικὸ κεφάλαιο γιὰ τὴν γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ ἑλληνισμοῦ.
.             Αὐτὸ πέτυχε νὰ ὑπάρχει παρόλες τὶς ἀντίξοες συνθῆκες ποὺ περάσαμε μὲ ἀλλαγὲς στὰ βιβλία ἱστορίας ποὺ προσπάθησαν νὰ μετατρέψουν σὲ μὴ ἱστορικὰ βιβλία λὲς κι ἔπρεπε νὰ μαθαίναμε μόνο καὶ μόνο ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες λήθης.
.             Κι ὅμως ἀντισταθήκαμε ὅλοι καὶ καταφέραμε νὰ κρατήσουμε τὴν ἱστορία μας μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια δίχως νὰ ὀπισθοχωρήσουμε οὔτε βῆμα πίσω.
.             Ἀπὸ τότε ἡ Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου ἀπέκτησε ἐπιτέλους μία διεθνῆ ἐμβέλεια μὲ διεθνεῖς ἀναγνωρίσεις σὲ ἐθνικὸ καὶ πολιτειακὸ ἐπίπεδο καὶ μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς προσέγγισης τῆς τριάδας γενοκτονιῶν μὲ τὴν ὁποία οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Ἀσσύριοι καὶ οἱ Ἕλληνες ἑνώνονται, συσπειρώνονται καὶ κινοῦνται ὡς στρατηγικὸ μεῖγμα, γιὰ νὰ πετύχουν ἀποτελέσματα ποὺ ἦταν ἐντελῶς ἀδιανόητα πρὶν μερικὰ χρόνια μόνο.
.             Ἀφοῦ ἔχουμε φτάσει σὲ αὐτὸ τὸ στάδιο ἀντιλαμβανόμαστε τώρα ὅτι τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων προσπαθεῖ νὰ τὸ βγάλει ἀπὸ τὴν ἐξεταστέα ὕλη τοῦ προγράμματος.
.             Ἃν αὐτὴ ἡ βάρβαρη κίνηση ὑλοποιηθεῖ ἐπὶ τοῦ πρακτέου δὲν θὰ εἶναι μία ὀπισθοχώρηση πολλῶν ἐτῶν μόνο, ὅπως θὰ τὸ ἔλεγαν οἱ πιὸ διπλωμάτες ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ θὰ ἀρχίσει ἕνας ἀγώνας ἀκάθεκτης ἀντίστασης γιὰ νὰ ἀνατραπεῖ αὐτὴ ἡ ἀπόφαση.
.             Δὲν πρόκειται γιὰ μία λεπτομέρεια γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, οὔτε ἕνα στίγμα ραγιαδισμοῦ μόνο, ἀλλὰ γιὰ ἕναν ἐκφυλισμό.
.             Διότι ὅλοι ὅσοι ἀγωνίζονται στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ τὶς ἀναγνωρίσεις τί θὰ ποῦν ὅταν θὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ Γενοκτονία Ἑλλήνων τοῦ Πόντου ἔχει ὑποστεῖ μέσω ἐγκλήματος εἰρήνης στὴν ἴδια τὴν πατρίδα τοῦ Ἑλληνισμοῦ μία γενοκτονία μνήμης μὲ τὴν πρωτοβουλία τῆς χώρας, πολὺ ἁπλά:
Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς.

ΠΗΓΗ: lygeros.org

,

Σχολιάστε

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ – ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ

Γενοκτονία τν λλήνων το Πόντου
να γκλημα πο περιμένει τὴν δικαίωσή του

 Τὸ σχέδιο

.               Χαράζει ἡ ἀνατολὴ τοῦ 20ού αἰώνα καὶ οἱ λαοὶ τῆς Βαλκανικῆς ὁραματίζονται ἕνα ἐλπιδοφόρο μέλλον χωρὶς τὸν Ὀθωμανὸ δυνάστη πάνω ἀπὸ τὶς κεφαλές τους. Τὴν ἴδια περίοδο, οἱ Νεότουρκοι ἀρχίζουν νὰ σχεδιάζουν ἕνα ἀποτρόπαιο ἔγκλημα ποὺ ἔμελλε νὰ καταγραφεῖ στὴν ἱστορία ὡς ἡ πρώτη γενοκτονία τῆς σύγχρονης ἀνθρωπότητας. Βλέποντας ὅτι εἶναι πρὸ τῶν θυρῶν ἡ διάλυση τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀποφασίζουν τὴ δημιουργία μίας νέας Τουρκίας στὰ ἐδάφη τῆς Ἀνατολῆς, «ἀποκαθαρμένης» ἀπὸ τοὺς χριστιανικοὺς καὶ τοὺς μὴ μουσουλμανικοὺς πληθυσμούς.
.             Οἱ λεπτομέρειες αὐτοῦ τοῦ ἀποτρόπαιου σχεδίου, ποὺ σημειώνεται ὅτι σχεδιάστηκε ἐν ψυχρῷ καὶ ὄχι κατὰ τὴ διάρκεια πολεμικῶν γεγονότων, συζητεῖται στὰ μυστικὰ συνέδρια τῶν Νεοτούρκων ποὺ διεξάγονται στὴ Θεσσαλονίκη τὸ 1908, 1909, 1910 καὶ 1911, καὶ προβλέπει τὴν ἀπομάκρυνση ὅλων τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν, ἤτοι Ἑλλήνων, Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων ἀπὸ τὰ ἐδάφη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀκόμα καὶ μὲ τὴ χρήση βίας, γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ ἐκεῖ τὸ νέο τουρκικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο θὰ κατοικεῖται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ Τούρκους καὶ μουσουλμάνους. Τελικῶς οἱ διεργασίες καὶ οἱ σχεδιασμοὶ ὁλοκληρώνονται καὶ οἱ Νεότουρκοι, στὸ τελευταῖο συνέδριό τους, τοῦ 1911, λαμβάνουν τὴν ἑξῆς ἀπόφαση:
.                 Ἡ Τουρκία πρέπει νὰ γίνει μωαμεθανικὴ χώρα, ὅπου ἡ μωαμεθανικὴ θρησκεία καὶ οἱ μωαμεθανικὲς ἀντιλήψεις θὰ κυριαρχοῦν καὶ κάθε ἄλλη θρησκευτικὴ προπαγάνδα θὰ καταπνίγεται. […] Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ πρέπει νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ πλήρης ὀθωμανοποίηση ὅλων τῶν ὑπηκόων τῆς Τουρκίας. Καὶ εἶναι ὁλοκάθαρο ὅτι αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μὲ τὴν πειθώ. Ἄρα πρέπει νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἔνοπλη βία […]. Τὸ δικαίωμα τῶν ἄλλων ἐθνοτήτων νὰ ἔχουν δικές τους ὀργανώσεις θὰ πρέπει νὰ ἀποκλειστεῖ. Κάθε μορφὴ ἀποκέντρωσης καὶ αὐτοδιοίκησης θὰ θεωρεῖται προδοσία πρὸς τὴν τουρκικὴ αὐτοκρατορία.
.             Μετά τὴν τελικὴ ἀπόφαση τοῦ συνεδρίου τοῦ 1911, ἀρχίζουν οἱ συσκέψεις καὶ οἱ προετοιμασίες σὲ ἐπιτελικὸ καὶ πρακτικὸ ἐπίπεδο. Σὲ μυστικὴ σύσκεψη τῶν Νεοτούρκων, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Ταλαὰτ Πασᾶ εἷς ἐκ τῶν συμμετεχόντων, ὁ δρ Σακὶρ Μπεχαεντίν, ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: Τὰ ἔθνη ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ παλιὰ στὴν Αὐτοκρατορία μας, μοιάζουν μὲ ξένα καὶ βλαβερὰ χόρτα ποὺ πρέπει νὰ ξεριζωθοῦν. Νὰ ξεκαθαρίσουμε τὴ γῆ μας. Αὐτὸς ἄλλωστε εἶναι καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ἐπανάστασής μας.
.             Στὴν ἴδια σύσκεψη ἕνας ἄλλος συμμετέχων, ὁ δρ Ναζίμ, λέει: Θέλω νὰ ἐπιζήσει ὁ Τοῦρκος. Καὶ θέλω νὰ ζήσει μόνο σ᾽ αὐτὰ τὰ ἐδάφη καὶ νὰ εἶναι ἀνεξάρτητος. Ἐκτὸς τῶν Τούρκων, ὅλα τὰ ἄλλα στοιχεῖα νὰ ἐξοντωθοῦν, ἄσχετα σὲ ποιὰ θρησκεία ἢ πίστη ἀνήκουν. Αὐτὴ ἡ χώρα πρέπει νὰ καθαρίσει ἀπὸ τὰ ξένα στοιχεῖα. Οἱ Τοῦρκοι πρέπει νὰ κάνουν τὴν ἐκκαθάριση.

Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ σχεδίου

.                   Τὸ σχέδιο ἀρχίζει νὰ τίθεται σὲ ἐφαρμογὴ στὰ τέλη τοῦ 1913 καὶ τὸ 1914, μὲ τὸν Μεγάλο Διωγμό, ὁπότε, παραμονὲς τοῦ Α´ Παγκοσμίου Πολέμου –ὑποτίθεται γιὰ «λόγους ἀσφαλείας»–, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῶν συμμάχων Γερμανῶν, ἐκτοπίζονται καὶ χάνουν τὴ ζωή τους πολλὲς δεκάδες χιλιάδες Ἕλληνες τῆς Θράκης καὶ τῶν παραλίων.

Ἡ ἐκκένωση τῆς Θράκης

.               Ἐνῶ εἶναι σὲ ἐξέλιξη ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων, στὶς 24 Ἀπριλίου τοῦ 1915 ἀρχίζει  ἡ γενοκτονία 1,5 ἑκατομμυρίου Ἀρμενίων καὶ 700.000 Ἀσσυρίων. Οἱ Ἀρμένιοι καὶ οἱ Ἀσσύριοι, δύο ἱστορικοὶ καὶ αὐτόχθονες λαοὶ τῆς Ἀνατολῆς, ἐλλείψει δικοῦ τους ἐθνικοῦ κράτους καὶ ἰσχυρῶν διεθνῶν συμμάχων, ὁδηγοῦνται ἀνυπεράσπιστοι στὸ θάνατο ἀπὸ ἕναν λαὸ ποὺ εἶναι εἰσβολέας. Οἱ θανατηφόροι ἐκτοπισμοὶ καὶ οἱ σφαγὲς ὁλοκληρώνονται μέσα στὴν ἴδια χρονιά, γιὰ νὰ τελεστεῖ ἔτσι ἡ πρώτη γενοκτονία τοῦ 20οῦ αἰώνα.
.             Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων συνεχίζεται χωρὶς διακοπή. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀναγκαστικοὺς ἐκτοπισμούς, ἐφαρμόζεται ἡ ἀναγκαστικὴ στράτευση τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἀντὶ νὰ ὑπηρετοῦν σὲ κανονικὲς μονάδες, τοποθετοῦνται στὰ περίφημα «ἀμελὲ ταμπουρού» (τάγματα ἐργασίας), τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μονάδες θανάτου. Ἐκεῖ, στὰ κάτεργα τοῦ Ἐρζερούμ, τοῦ Ἄσκαλε, τοῦ Χαρποὺτ καὶ τοῦ Ἐρζινγικάν, χάνει τὴ ζωή του ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ ἀνδρικοῦ πληθυσμοῦ τῶν Ἑλλήνων τῆς Θράκης, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀνατολῆς.

Ἀμελὲ ταμπουρού

.                 Εἰδικὰ στὴν περιοχὴ τοῦ Πόντου ἀναπτύσσεται τὸ ἀντάρτικο, ἀπὸ φυγόστρατους, οἱ ὁποῖοι βγῆκαν στὰ βουνά, ἀφοῦ εἴτε δραπέτευσαν ἀπὸ τὰ κάτεργα τῶν ταγμάτων ἐργασίας εἴτε ἀρνήθηκαν νὰ ὁδηγηθοῦν σ’ αὐτά. Τὴν ἴδια περίοδο, τὸ βαθὺ κράτος τῶν Νεοτούρκων ἀναπτύσσει παρακρατικὲς καὶ παραστρατιωτικὲς ὁμάδες καὶ ὁμάδες ἔμμισθων «ἀτάκτων», οἱ ὁποῖοι ἐπιτίθενται καὶ λεηλατοῦν καὶ καταστρέφουν ἑλληνικὰ χωριὰ τοῦ Πόντου στὶς περιοχὲς τῆς Τραπεζούντας, τῆς Ἀργυρούπολης, τῆς Νικόπολης, τῆς Κερασούντας, τῶν Κοτυώρων (Ὀρντοῦ), τῆς Ἔρπαας, τῆς Ἀμάσειας, τῆς Ἀμισοῦ καὶ τῆς Παύρας.
.               Τὴ δράση τῶν παρακρατικῶν καὶ τῶν παραστρατιωτικῶν ὁμάδων καὶ τῶν «ἀτάκτων» ἐνισχύει μὲ χρῆμα, ὄπλα καὶ πυρομαχικά, καὶ νομιμοποιεῖ ὁ Μουσταφὰ Κεμάλ, μετὰ τὴν ἀποβίβασή του στὴ μαρτυρικὴ Ἀμισό, τὶς 19 Μαΐου 1919. Λίγες μέρες μετὰ συναντᾶται μὲ τὸν ἀρχισφαγέα Τοπὰλ Ὀσμὰν καὶ ἀφοῦ ἐνημερώνεται γιὰ τὴν κατάσταση στὴν περιοχή, τοῦ δίνει ὑλικὴ καὶ πολιτικὴ στήριξη καθὼς καὶ νομιμοποίηση νὰ ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο του.
.             Δύο χρόνια μετά, καὶ ἀφοῦ ἔχει ὁδηγηθεῖ στὴ σφαγὴ μεγάλο μέρος τῶν Ἑλλήνων τοῦ μαρτυρικοῦ Πόντου, μὲ ἐντολὴ τοῦ Κεμὰλ συστήνονται τὰ περιβόητα Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας (Istiklal Mahkemeleri), στὰ ὁποῖα δικάζονται μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες καὶ ὁδηγοῦνται στὴν ἀγχόνη οἱ πιὸ σημαντικοὶ Ἕλληνες, ἡ πνευματικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἡγεσία τῶν πόλεων καὶ τῶν κοινοτήτων τοῦ Πόντου.

Εἰκόνα ἀπὸ τὰ Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας.

.               Τὸ ἔγκλημα συνεχίζεται καὶ τὰ ἑπόμενα χρόνια, καὶ ὁλοκληρώνεται μέχρι τὸ 1923 καὶ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν. Ὁ ἀπολογισμὸς εἶναι τραγικός. Ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου γενοκτονίας τῶν Ἑλληνικῶν πληθυσμῶν τῆς Θράκης, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀνατολῆς, ἔχουν χάσει τὴ ζωὴ τοὺς 353.000 Ἕλληνες τοῦ Πόντου καὶ περισσότεροι ἀπὸ ἕνα ἑκατομμύριο Ἕλληνες τῆς Θράκης καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

Μερικὲς ἀπὸ τὶς μαρτυρίες ξένων διπλωματῶν

 .             Τὰ γεγονότα τῶν σφαγῶν καὶ τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀνατολῆς, παρὰ τὴν κάλυψη ποὺ ἔδιναν στὴν σύμμαχο Τουρκία, ἀπαθανατίζονται σὲ ἐπίσημες ἀναφορὲς διπλωματῶν ποὺ ὑπηρετοῦσαν σὲ διπλωματικὲς Ἀρχὲς τῆς περιοχῆς.
.             Σὲ ἔγγραφο τοῦ Αὐστριακοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν γιὰ τοὺς διωγμοὺς τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἀπευθύνεται πρὸς τὸν ὁμόλογό του στὸ Βερολίνο, ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς: Ἡ πολιτικὴ τῶν Τούρκων εἶναι μέσῳ μίας γενικευμένης καταδίωξης τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου, νὰ ἐξοντώσει τοὺς Ἕλληνες ὡς ἐχθρούς τοῦ κράτους, ὅπως πρὶν τοὺς Ἀρμενίους. Οἱ Τοῦρκοι ἐφαρμόζουν τακτικὴ ἐκτόπισης τῶν πληθυσμῶν, δίχως διάκριση καὶ δυνατότητα ἐπιβίωσης, ἀπ’ τὶς ἀκτὲς στὸ ἐσωτερικό τῆς χώρας, ὥστε οἱ ἐκτοπιζόμενοι νὰ εἶναι ἐκτεθειμένοι στὴν ἀθλιότητα καὶ τὸ θάνατο ἀπὸ πείνα.
.            Τὰ ἐγκαταλειπόμενα σπίτια τῶν ἐξοριζομένων λεηλατοῦνται ἀπὸ τὰ τουρκικὰ τάγματα τιμωρίας ἢ καίονται καὶ καταστρέφονται.
.             Καὶ ὅλα τὰ ἄλλα μέτρα τὰ ὁποῖα εἰς τοὺς διωγμοὺς τῶν Ἀρμενίων εὐρίσκοντο εἰς ἡμερησίαν διάταξιν, ἐπαναλαμβάνονται τώρα ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων.
.             Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ μαρκήσιος Παλαβιτσίνι σὲ ἀναφορά του τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1918 γράφει τὰ ἑξῆς: Εἶναι σαφὲς ὅτι οἱ ἐκτοπισμοὶ τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου δὲν ὑπαγορεύονται οὐδαμῶς ἀπὸ στρατιωτικοὺς λόγους καὶ ἐπιδιώκουν κακῶς ἐννοουμένως πολιτικοὺς σκοπούς.
.             Τὴν ἴδια περίοδο ὁ Αὐστριακὸς πρόξενος τῆς μαρτυρικῆς Ἀμισοῦ, Κβιατόφσκι, ἀναφέρει στοὺς προϊσταμένους του τὰ ἑξῆς: Ὅπως ἐπανειλημμένως ἐτόνισα, θεωρῶ τὸν ἐκτοπισμὸν τῶν Ἑλλήνων τῆς ποντιακῆς παραλίας ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος τῶν Νεοτούρκων, τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκει τὴν ἐξασθένησιν τοῦ χριστιανικοῦ στοιχείου ὡς μίαν καταστροφὴν μεγίστης ἀπηχήσεως, ἥτις θὰ ἔχη εἰς τὴν Εὐρώπην ζωηρότερον ἀντίκτυπον ἀπὸ τὰς ἀγριότητας ἐναντίον τῶν Ἀρμενίων.
.             Τὸ 1921 ὁ Βρετανὸς ἁρμοστὴς τῆς Κωνσταντινούπολης ἐνημερώνει ἐγγράφως τὸν ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρετανίας: Οἱ Τοῦρκοι φαίνεται ὅτι δροῦν βάσει προμελετημένου σχεδίου γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν μειονοτήτων […]. Ὅλοι οἱ ἄνδρες ἡλικίας ἄνω τῶν 15 ἐτῶν τῆς περιφερείας Τραπεζοῦντος καὶ τῆς ἐνδοχώρας ἐκτοπίστηκαν στὰ τάγματα ἐργασίας τοῦ Ἐρζερούμ, Κὰρς καὶ Σαρήκαμις.

Ἀναφορὰ στὰ περιβόητα Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας τῆς Ἀμάσειας

.         Βρισκόμαστε στὸ 1921. Τὸ νεόκοπο κεμαλικὸ καθεστώς, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ ἔγκλημα, σχεδιάζει τὴν ἐξολόθρευση τῆς οἰκονομικῆς, πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ τοῦ Πόντου.
.         Στὸ πλαίσιο τοῦ σχεδιασμοῦ αὐτοῦ ἱδρύει τὰ περιβόητα Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας, στὰ ὁποῖα ὁδηγοῦνται ὅλα τὰ ἡγετικὰ στελέχη τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου. Ἔτσι ἡ Ἀμάσεια ἀπὸ τὸν Μάιο μέχρι τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1921 γίνεται τόπος ἐγκλεισμοῦ καὶ θανάτου.
.         Γιὰ πέντε μῆνες τὸ φρενοκομεῖο τῆς πόλης μετατρέπεται σὲ φυλακή. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συλληφθέντες πεθαίνουν κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἐγκλεισμοῦ.
.         Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἐκ Πόντου διανοούμενος καὶ συγγραφέας Γεώργιος Κανδηλάπτης: Τὸ δικαστήριο στήνεται μὲ πρόφαση τὴν καταδίωξη τῶν δημιουργῶν τοῦ Ποντιακοῦ ζητήματος, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ μὲ σκοπὸ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἄνθους τῶν ὁμογενῶν τοῦ Πόντου, δηλαδὴ τῶν ἐμπόρων, δικηγόρων, γιατρῶν, φαρμακοποιῶν, δασκάλων, ἱερέων, δημοσιογράφων.
.         Ὁρισμένοι ἀπὸ τοὺς μελλοθανάτους μᾶς ἔχουν ἀφήσει βαριὰ παρακαταθήκη τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἔστειλαν σὲ οἰκεῖα τους πρόσωπα, ἀνάχωμα στὴ λήθη!

 α) Ἐπιστολὴ τοῦ Ματθαίου Κωφίδη προς τη σύζυγό του, 19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 3 «Ἐξωμολογήθην, ἐγένετο λειτουργία καὶ ἐκοινώνησα»
β) Ἐπιστολὴ τοῦ Τραπεζούντιου Ἀλέξανδρου Ἀκριτίδη (19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 1 «Γλυκυτάτη μου Κλειὼ, σήμερον ἐτελέσθη ἐν τῇ φυλακῇ λειτουργία καὶ ἐκοινωνήσαμε ὅλοι»)
Διαβάστε ἐπίσης τὶς συγκλονιστικὲς ἐπιστολὲς ποὺ ἄφησαν ὁ Ἀντώνιος Τζινόγλου 19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 3 «Ἐξωμολογήθην, ἐγένετο λειτουργία καὶ ἐκοινώνησα» καὶ ὁ Γεώργιος Κακουλίδης. 19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 2 «Δὲν θὰ σᾶς ἐπανίδω εἰς τὸν κόσμον τὸν ἐπίγειον».

Ἐπίλογος

.           Ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ ἦταν ἀφιερωμένη στὰ θύματα τῆς Γενοκτονίας ποὺ διέπραξαν οἱ Τοῦρκοι ἀπὸ τὸ 1914 μέχρι τὸ 1923 ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, τῶν Ἀρμενίων, τῶν Ἀσσυρίων καὶ τῶν λοιπῶν μὴ μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν τῆς Ἀνατολῆς.
.               Ἐπικεντρώθηκε στὴ Γενοκτονία τοῦ Ἑλληνισμοῦ τοῦ Πόντου καὶ στὴν περίπτωση τῶν μελλοθανάτων ποὺ ἀπέστειλαν ἐπιστολὲς στοὺς οἰκείους τους, λίγες ἡμέρες πρὶν ὁδηγηθοῦν στὴν ἀγχόνη, μετὰ ἀπὸ μία δίκη παρωδία στὰ Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας τῆς μαρτυρικῆς Ἀμάσειας, τὸ 1921.
.               Οἱ ἀναφορὲς αὐτὲς καὶ οἱ ἐκδηλώσεις μνήμης ποὺ γίνονται γιὰ τὴ Γενοκτονία δὲν στοχεύουν στὴν ἀναμόχλευση καὶ τὴ διαιώνιση τοῦ μίσους.
.             Εἶναι πράξεις ἀνάχωμα σὲ πολιτικὲς ποὺ ὁδηγοῦν σὲ νέες γενοκτονίες.
.           Εἶναι πράξεις δικαίωσης τῶν ἀδικοχαμένων νεκρῶν καὶ λύτρωσης τῶν λαῶν τῆς περιοχῆς.
.           Εἶναι πράξεις εὐθύνης γιὰ τὶς γενιὲς ποὺ θὰ ἔρθουν.

ΠΗΓΗ: pontos-news.gr

,

Σχολιάστε

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

         Ἑκατοντάδες χιλιάδες Πόντιοι διαμαρτύρονται

 τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

Ἑκατοντάδες χιλιάδες Πόντιοι διαμαρτύρονται

.          «Ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας πρὸς τὸν ὑ­­πουργὸ Δικαιοσύνης, Διαφάνειας καὶ Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ­Χαράλαμπο Ἀθανασίου ἀπέστειλε ἡ Παμποντιακὴ Ὁμοσπονδία Ἑλλάδος, μὲ ἀφορμὴ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν γίνεται ἀναφορὰ τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸ ἀντιρατσιστικὸ νομοσχέδιο ποὺ τίθεται πρὸς ψήφιση ἀπὸ τὴν Ὁλομέλεια τῆς Βου­λῆς.
Μὲ αὐστηρὸ ὕφος ἡ Παμποντιακὴ Ὁ­­­μο­­σπονδία ἐπισημαίνει στὴν ἐπιστολὴ ὅτι “καταδικάζει μὲ τὸν πλέον ἔντονο τρό­πο τὴν παράλειψη τῆς ­Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀλλὰ καὶ τῶν ὑπόλοιπων χριστιανικῶν λαῶν τῆς ­πά­λαι πο­­­τὲ Ὀθωμανικῆς ­Αὐτοκρατορίας ἀπὸ τὶς πρόνοιες τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νο­μο­σχε­δίου”.
Ἡ Παμποντιακὴ Ὁμοσπονδία ἐπιση­μαίνει στὸν κ. Ἀθανασίου: “Ἡ ­παράλειψη αὐτὴ στερεῖ ἀπὸ τὴ φαρέτρα μας στὸν ἀγώνα ποὺ δίδεται γιὰ τὴ διεθνῆ ἀναγνώριση τοῦ ἐγκλήματος τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καὶ ἐμφανίζει τὴ συντεταγμένη Πολιτεία ἀνακόλουθη, καθὼς ἀφήνει σαφέστατα ἐρωτηματικὰ σχετικὰ μὲ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ στάση της στὸ ζήτημα τῆς Γενοκτονίας τοῦ Πον­τιακοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀναγνωρίζον­τας ἀφενὸς τὴ Γενοκτονία, ἀρνούμενη ἀφετέρου νὰ συμπεριλάβει τὴν ἀναγνώρισή της στὶς πρόνοιες τοῦ ἐν λόγῳ νομοθετήματος.
Σᾶς ἐφιστοῦμε τὴν προσοχή, καθὼς οἱ βουλευτὲς ποὺ θὰ ψηφίσουν τὸ ἐπίμαχο νομοσχέδιο μὲ τὴ μορφὴ ποὺ ἔχει σήμερα, θὰ εἶναι οἱ πρῶτοι ποὺ ἐγκωμιάζουν, ἀρνοῦνται καὶ ἐκμηδενίζουν τὰ ἐγκλήματα τῆς γενοκτονίας. Σᾶς καλοῦμε ἔστω καὶ τὴν ὕστατη στιγμὴ νὰ ­διορθώσετε τὴν παράλειψή σας”» («Δημοκρατία» 2-5-2014).
.                 Ἑνώνουμε κι ἐμεῖς τὴ φωνή μας μὲ τὶς φωνὲς τῶν χιλιάδων Ποντίων ἀδελφῶν μας καὶ διαμαρτυρόμαστε ἐντονότατα γιὰ τὴν παράλειψη αὐτή. Εἶναι ἐθνικὸ ἔγ­­­­κλη­μα. Τὸ αἷμα χιλιάδων ἀδελφῶν μας βοᾶ. Ἡ Παναγία τοῦ Σουμελᾶ ἂς μᾶς ­βοηθήσει νὰ φανοῦμε ἀντάξιοι τῆς ­ἱ­­­στο­­ρίας μας. Κανένα ἄλλο συμφέρον δὲν εἶναι ἀ­­νώ­τερο ἀπὸ τὸ συμφέρον τοῦ Ἔ­­­θνους!

Σχολιάστε

«ΤΑ ΜΟΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, ΠΟΥ ΘΥΜΟΤΑΝ, ΗΤΑΝ ΤΟ “ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ”» (Ἡ ἀπώλεια τῆς γλώσσης ἰσοδυναμεῖ μὲ γενοκτονία)

[…] Ἡ κα Θεία Χάλο (βλ. σχετ.: Η «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΟΡΕΙΑ» ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΣ ΓΙΑΓΙΑΣ-“ΘΡΥΛΟΥ” (Σάνο Χάλο: “Οὔτε Κἂν τὸὌνομά Μου”) ὑπενθύμισε τὴν ἱστορία τῆς μητέρας της, ποὺ δεκάχρονο κορίτσι μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένεια τῆς ἐκτοπίστηκε ἀπὸ τὸ χωριό της Ἅγιος Ἀντώνιος τῆς Κερασούντας καὶ βρέθηκε στὶς πορεῖες θανάτου. Ἡ κα Θεία Χάλο εἶπε: «ὅταν ἤμουνα παιδὶ ἄκουγα ὅτι εἴμαστε “Ρούμ”, ὅμως δὲν ἤξερα τίποτα γιὰ τὴν καταγωγή μου. Μὲ τὴν ἀπώλεια τῆς κοινότητας, κυρίως ὅμως μὲ τὴν ἀπώλεια τῆς γλώσσας, ποὺ εἶναι ἄμεσες ἀπόρροιες τῆς γενοκτονίας, δὲν ξέρεις ποῦ ἀνήκεις. Ἔτσι, ἔπρεπε νὰ ἐπινοήσουμε ἐκ νέου τὸ παρελθόν μας». (Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.: «Ἡ ἀπώλεια τῆς γλώσσα εἶναι ἀπόρροια τῆς Γενοκτονίας», ἀλλὰ καὶ ἀντιστρόφως ἡ μεθοδευμένη ἀπώλεια τῆς γλώσσας ΣΥΝΙΣΤΑ καὶ ΠΡΟΚΑΛΕΙ μιὰ ΝΕΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ. Εὖγε στοὺς Ἐργολάβους τῆς Ἀλλοτριώσεως. Αὐτοὺς ποὺ κατὰ συρροὴν ψεύδονται, ἐξαπατοῦν καὶ τοὺς ὁποίους ὁ λωβοτομημένος Λαὸς θὰ πάει νὰ ψηφίσει σὲ λίγες μέρες.)
.          Στὴν συνέχεια μνημόνευσε τὰ λόγια της μητέρας της, ἡ ὁποία, ὅταν ἀφηγεῖτο τὴν μαρτυρικὴ πορεία της πρὸς τὸ ἄγνωστο ἔνιωθε ὅτι εἶχε μαζί της τὸν Θεό. Ἡ κα Θεία Χάλο στὴν ἀρχὴ ἀπέδιδε διάφορα γεγονότα ποὺ συνέβησαν στὴν μητέρα της, στὶς συμπτώσεις. Ὅμως ὅσο μάθαινε περισσότερα, πείσθηκε καὶ ἡ ἴδια ὅτι εἶχε δίκιο ἡ μητέρα της, πὼς ἦταν προορισμένη νὰ ζήσει γιὰ νὰ εἶναι ὁ μάρτυρας τῆς γενοκτονίας.
.           Εἶπε ὅτι, ὅταν ὑποσχέθηκε στὴ μητέρα της νὰ τὴν πάει στὸ σπίτι της στὸ χωριό, δὲν πίστευε καὶ ἡ ἴδια ὅτι συνέβαινε αὐτό. Τὸ ταξίδι τους στὸν Πόντο καὶ ἡ ἀναζήτηση τῆς χαμένης ἑστίας ἦταν ἕνα οὐράνιο σημεῖο κατὰ τὴν κα Χάλο.
.         Ἕνα ἄλλο στοιχεῖο τοῦ μεγαλείου ψυχῆς ποὺ χαρακτηρίζει τὴν γιαγιὰ τοῦ Πόντου ἀναδείχθηκε ἀπὸ τὰ λόγια τῆς Θεία Χάλο. Ὅπως εἶπε ἡ μητέρα τους δὲν τοὺς μεγάλωσε μὲ μίσος. Ἂν συνέβαινε κάτι τέτοιο θὰ εἶχε κηλιδωθεῖ ἡ μνήμη μὲ αὐτὸ τὸ συναίσθημα. Παρ’ ὅτι ἦταν παιδί, ὅταν ἔζησε τὴν τραγωδία τοῦ ἐκτοπισμοῦ, ἤξερε νὰ διακρίνει μεταξὺ λαοῦ καὶ κυβερνώντων, πρόσθεσε ἡ κα Χάλο.
.           Τελειώνοντας εἶπε, εἴμαστε περήφανες ποὺ ἀνήκουμε καὶ ἐπίσημα στὴν κοινότητα ποὺ ἀνήκουμε καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία ἀποσπαστήκαμε βίαια. Ὁλοκλήρωσε τὴν συγκινητικὴ ὁμιλία της μὲ τὰ λόγια «…Εἶμαι Πόντια, εἶμαι Ἑλληνίδα».
.           Ὅπως εἶχε ἀναφέρει ἡ κα Χάλο ἡ μητέρα της τὰ μόνα ἑλληνικὰ ποὺ θυμόταν ἦταν ἡ προσευχή: «Πάτερ ἡμῶν…». Γι’ αὐτὸ ἐπικράτησε συγκίνηση στὴν αἴθουσα ὅταν ἡ Σάνο Χάλο ζήτησε νὰ πεῖ τὴν προσευχὴ πρὶν τὴν ἔναρξη τοῦ γεύματος. Νὰ σημειώσουμε ὅτι ἡ Σάνο καὶ ἡ Θεία Χάλο δὲν ὁμιλοῦν ἑλληνικά. (Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.: Μέσα στὶς λίγες λέξεις τοῦ “Πάτερ ἡμῶν” διαφυλάχθηκε ἡ ἑλληνικὴ αὐτοσυνειδησία. Εὖγε λοιπὸν καὶ στοὺς θιασῶτες τῆς ἀντικαταστάσεως τῶν (ἑλληνικῶν) λειτουργικῶν κειμένων μὲ  μεταφρασμένα. Εὖγε τους , διότι ἔτσι, ἐκτὸς τῶν ἄλλων «καλῶν», στηρίζουν τοὺς Μεγαλοεργολάβους τῆς Ἀλλοτριώσεως.)

 SANO-ΕΥΘΥΜΙΑ HALO: “ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ”

Τοῦ ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ

.           “Οἱ Τοῦρκοι μοῦ ὀφείλουν μία πολὺ μεγάλη, πραγματικὰ μεγάλη συγγνώμη. Οὔτε κἂν μία μικρὴ συγγνώμη, ἀλλὰ μία μεγάλη συγγνώμη, ποὺ πῆραν μακριά μου ὅλους ὅσους ἀγαποῦσα. Ὅ,τι εἶχα. Εἴχαμε τὴ γῆ μας, τὰ ζῶα μας, τὶς ἀγελάδες μας, τὶς κότες μας, εἴχαμε τὶς δουλειές μας, καὶ ὅμως μᾶς ἔκαναν νὰ πεθάνουμε στὸ δρόμο. Αὐτὸ ποὺ ἔκαναν ἦταν θηριῶδες, νὰ καταστρέψουν οἰκογένειες καὶ περιουσίες. Δὲν θὰ μποροῦσα ποτέ μου νὰ ξεχάσω. Θέλω νὰ θυμᾶμαι τὴν οἰκογένειά μου. Ἀλλιῶς θὰ ἦταν σὰ νὰ ξεχνοῦσα τοὺς ἀνθρώπους μου. Δὲν θὰ τὸ κάνω ποτὲ αὐτό.” Αὐτὰ εἶχε δηλώσει τὸ 2001 ἡ Sano Halo σὲ μία συνέντευξή της στὸ περιοδικὸ “Πανσέληνος”.
.           Ἡ 100χρονη σήμερα Sano -Εὐθυμία ἦταν τὸ ἑλληνικό της ὄνομα- εἶναι ἡ μόνη ποὺ ἐπέζησε ἀπὸ τὴν οἰκογένειά της ποὺ ἐκτοπίστηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀντώνιο τῆς Κερασούντας στὸ ἐσωτερικό τῆς Ἀνατολίας. Δεκάχρονο κορίτσι βρέθηκε ὁλομόναχο στὸ Χαλέπι τῆς Συρίας, ὅπου τὴν περιέθαλψε μία οἰκογένεια Ἀσσυρίων. Παντρεύτηκε ἕναν Ἀσσύριο, μὲ τὸν ὁποῖο μετανάστευσε στὴν Ἀμερικὴ τὸ 1925.
.         Ἡ τραγική της ἱστορία ἔγινε γνωστὴ μὲ τὸ βιβλίο “Not even my name” καὶ ὑπότιτλο “From a death march in Turkey to a new home in America. A young girl’s true story of genocide and survival.” (“Οὔτε κἂν τὸ ὄνομά μου. Ἀπὸ τὴν πορεία θανάτου στὴν Τουρκία σὲ ἕνα νέο σπίτι στὴν Ἀμερική. Ἡ ἀληθινὴ ἱστορία τῆς Γενοκτονίας καὶ τῆς ἐπιβίωσης ἑνὸς μικροῦ κοριτσιοῦ.) Τὸ βιβλίο γράφτηκε ἀπὸ τὴν κόρη της Thea Halo, ἐκδόθηκε τὸ 2000 ἀπὸ ἕνα μεγάλο ἐκδοτικὸ οἶκο τῶν ΗΠΑ καὶ ἔγινε σύντομα μπέστ σέλερ. Ἡ δημοσιογράφος Ὄλγα Τσαντήλα ἔγραψε τὰ ἑξῆς γιὰ τὸ βιβλίο καὶ τὴ συγγραφέα: “Ἡ ἱστορία τῆς 90χρονης σήμερα Sano Halo θὰ παρέμενε ἄγνωστη, ἂν δὲν ἀποφάσιζε ἡ ζωγράφος Thea νὰ τὴν γράψει καὶ νὰ ἐπιτύχει τὴν ἔκδοσή του ἀπὸ τὸν ἐκδοτικὸ κολοσὸ τῶν ΗΠΑ “Picador” τῆς St. Martin‘s Press. Τὸ βιβλίο ἔγινε μπεστ σέλερ, πῆρε ἐξαιρετικὲς κριτικές, ἐπιστολὲς συμπεράστασης καὶ ὁρισμένες διαμαρτυρίες. Ἡ συγγραφέας καὶ ἡ μητέρα της ἀγκαλιάστηκαν μὲ θέρμη ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ ἄρχισαν νὰ δίνουν ὁμιλίες καὶ διαλέξεις, ἐνῶ ὁ κυβερνήτης τῆς Νέας Ὑόρκης βράβευσε τὴ Sano Halo γιὰ τὸ κουράγιο της καὶ τὸ ὅραμά της.”

534534__.           Ἡ ἔκδοση τοῦ συγκεκριμένου βιβλίου ἔχει ἐξαιρετικὴ σημασία. Καταρχάς λόγῳ τῆς λογοτεχνικῆς πληρότητας. Ἐπιπλέον, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀμερικὴ μία ἔκδοση, ποὺ δὲν προέρχεται ἀπὸ τοὺς κύκλους τῆς ἑλληνοαμερικανικῆς κοινότητας, μίλησε ἀνοιχτὰ γιὰ τὴν πολιτικὴ γενοκτονιῶν ποὺ ἀκολούθησαν οἱ τουρκικὲς κυβερνήσεις. Παρότι ἀναφέρεται κυρίως στὴ γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ ἑλληνισμοῦ, ἐν τούτοις ἔχει ἐκτεταμένες ἀναφορὲς γιὰ τὴ γενοκτονία τοῦ συνόλου τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀνατολίας.

.             Ἡ ἑλληνικὴ ἔκδοση κυκλοφόρησε τὸ 2000 ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Γκοβόστη. Ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου εἶναι “Οὔτε τὸ ὄνομά μου” καὶ ὑπότιτλο: “Γενοκτονία καὶ ἐπιβίωση. Μία ἀληθινὴ ἱστορία τοῦ Πόντου”. Μεταφράστρια ἡ Μαρίνα Φράγκου […]

ΠΗΓΗ: kars1918.wordpress.com

, , , , ,

Σχολιάστε

Η «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΟΡΕΙΑ» ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΣ ΓΙΑΓΙΑΣ-“ΘΡΥΛΟΥ” (Σάνο Χάλο: “Οὔτε Κἂν τὸ Ὄνομά Μου”)

Ἔφυγε ἀπὸ τὴ ζωὴ ἡ Γιαγιὰ τοῦ Πόντου

βλ. σχετ.:  «ΤΑ ΜΟΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, ΠΟΥ ΘΥΜΟΤΑΝ, ΗΤΑΝ ΤΟ “ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ”» (Ἡ ἀπώλεια τῆς γλώσσης ἰσοδυναμεῖ μὲ γενοκτονία)

EDDC3C2CD49229AE90BB6DEA3C4BFF45.                 Ἡ Ἀρχόντισσα τοῦ Πόντου, ἡ Γιαγιὰ ὅλων τῶν Ποντίων, ὅπως τὴν ἀποκαλοῦσαν οἱ ἁπανταχοῦ Πόντιοι, ἡ Σάνο Χάλο (Εὐθυμία Βαρυτιμίδου τοῦ Χαραλάμπους, σύζυγος Ἀβραὰμ Χάλο) ἔφυγε ἀπὸ τὴ ζωὴ σὲ ἡλικία 105 ἐτῶν.
.                 Σύμφωνα μὲ ἀνακοίνωση τῆς Παμποντιακῆς Ὁμοσπονδίας ΗΠΑ καὶ Καναδᾶ, «ὑπῆρξε μία ἐξέχουσα προσωπικότητα, ἕνας ζωντανὸς θρύλος μαχητικότητας καὶ κουράγιου, μία γυναίκα μὲ ὅραμα καὶ πίστη». Ὅπως τονίζεται, «ἡ Σάνο Χάλο μὲ τὴν προσωπική της μαρτυρία γιὰ τὰ πάθη ποὺ εἶχε ὑποστεῖ πρὶν 90 χρόνια στὴ γενέτειρά της, στὸν Πόντο, ὅπως αὐτὲς καταγράφηκαν ἀπὸ τὴ κόρη της, Θία Χάλο (Thea Halo) στὸ βιβλίο «Not Even My Name» (“Οὔτε Κἂν τὸ Ὄνομά Μου”), προέβαλε σὲ ὅλο τὸν κόσμο τὸ μεῖζον ἐθνικὸ ζήτημα τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ γενικότερα ὅλων τῶν χριστιανικῶν λαῶν τῆς τότε παραπαίουσας Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας».
.                 imageΤὸ βιβλίο ἐξιστορεῖ τὴν δραματικὴ πορεία θανάτου ἀπὸ τὸν Πόντο μέχρι τὸν Λίβανο τῆς δεκάχρονης τότε Σάνο, κατὰ τὴν ὁποία ξεκληρίστηκε ὅλη ἡ οἰκογένειά της καὶ τὴν συνταρακτικὴ ἀναζήτηση τῶν πατρογονικῶν της ἑστιῶν ἑβδομήντα χρόνια μετά, ὥστε νὰ ἀνακαλύψει τὴν ἐθνική της ταυτότητα καὶ τὸ οἰκογενειακό της ὄνομα μέσα ἀπὸ κάποιες θολὲς παιδικὲς ἀναμνήσεις.
.                 Ἡ Παμποντιακὴ Ὁμοσπονδία ἀναφέρει ὅτι «ἡ Σάνο Χάλο ἤθελε μὲ “θεῖο” πεῖσμα, ὄχι ἁπλὰ νὰ μὴν ξεχάσει, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο νὰ αὐτοπροσδιοριστεῖ ἐθνικά, κοινωνικὰ καὶ ἱστορικά. Καὶ τὸ πέτυχε μέσα ἀπὸ τὴν ἐνδελεχῆ ἀναζήτηση τῆς κόρης της Θία. Ἡ Γιαγιὰ τοῦ Πόντου ἔμαθε ἐπιτέλους τὸ πραγματικό της ὄνομα, ἔμαθε ποιὰ εἶναι. Δὲν ἔκανε τὸ χατίρι τῶν γενοκτόνων της. Ἐπέζησε, κράτησε σὰν φυλακτὸ τὶς θύμησες, τὶς διηγήθηκε καὶ τὶς κατέγραψε μὲ τὴν πένα τῆς κόρης της καὶ δίδαξε τὴν οἰκουμένη τὸ ἀνείπωτο δράμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, τῶν χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἡ Σάνο Χάλο ὑπῆρξε ἀναμφισβήτητα μία θρυλικὴ μορφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ (ἴσως ἡ μεγαλύτερη τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ), ἕνα τεράστιο ἐθνικὸ κεφάλαιο τῆς Ὁμογένειάς μας, ποὺ δυστυχῶς δὲν ἔχει μελετηθεῖ σοβαρὰ καὶ δὲν ἔχει ἀξιοποιηθεῖ κατάλληλα ἀκόμη. Ὁ ἀδυσώπητος χρόνος προσπερνοῦσε τὴν ὑπεραιωνόβια Γιαγιὰ τοῦ Πόντου, ὄχι ἁπλὰ μὲ κατανόηση ἀλλά, μὲ βαθὺ σεβασμὸ γιατί γνώριζε ὅτι ἡ παρουσία της καὶ τὸ μήνυμά της ἀποτελοῦν πολύτιμες διαχρονικὲς ἀξίες ποὺ συμβάλλουν στὴ διαμόρφωση μίας οἰκουμενικῆς συνείδησης γιὰ σεβασμὸ στὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη καὶ τὶς ἀξίες της».
.                 Στὴν ἀνακοίνωση σημειώνεται ἐπίσης ὅτι «σὲ μία συμβολικὴ καμπὴ τῆς ἱστορίας τῆς Γιαγιᾶς τὸ Πόντου, στὰ ἑκατοστὰ γενέθλιά της, ἀποφάσισαν φίλοι καὶ συγγενεῖς της, ἐκφράζοντας τὸν πόθο τῆς ἴδιας, νὰ ἑορτάσουν τὴν 9η Μαΐου τοῦ 2009 τὰ ἑκατοστὰ γενέθλια της στὴ Μονὴ τῆς Παναγίας Σουμελᾶ στὸ Νιοῦ Τζέρσεϊ τῶν ΗΠΑ».
.                 Τέλος, ἐπισημαίνεται ὅτι «ἦταν ἡμέρα Πέμπτη, 12η Ἰουνίου 2009 στὶς 1:00 μμ στὸ Γενικὸ Προξενεῖο τῆς Ἑλλάδας στὴ Νέα Ὑόρκη, ὅπου οἱ κυρίες Σάνο καὶ Θία Χάλο ὁρκίστηκαν ἐνώπιον τῆς Γενικῆς Προξένου Ἄγης Μπαλτᾶ καὶ τοὺς ἀπονεμήθηκε τιμητικὰ ἡ ἑλληνικὴ ὑπηκοότητα. Ἡ τακτοποίηση τῆς πολιτογράφησης τῶν δύο κυριῶν, τῆς μητέρας καὶ κόρης, ἀποτελοῦσε διακαῆ πόθο καὶ τῶν δύο καὶ βέβαια πάγιο αἴτημα τῶν Ποντίων τῆς Ἀμερικῆς. Ἡ ἀπόδοση ἐπιτέλους τῆς ἑλληνικῆς ἰθαγένειας σὲ δύο γυναῖκες πού, ὄχι ἁπλὰ εἶναι Ἑλληνίδες, ἀλλὰ προέβαλαν τὶς ἀξίες καὶ τὰ πάθη τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, ἦταν ἐπιβεβλημένη γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πολιτεία καὶ χρέος γιὰ τοὺς Ποντίους της Ἀμερικῆς νὰ ἀπαιτοῦν κάτι τέτοιο».

 

ΠΗΓΗ: protothema.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 3 «Ἐξωμολογήθην, ἐγένετο λειτουργία καὶ ἐκοινώνησα»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/18/γλυκυτάτη-μου-κλειὼ-σήμερον-ἐτελέσθ/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/18/δὲν-θὰ-σᾶς-ἐπανίδω-εἰς-τὸν-κόσμον-τ/

Ἐπιστολὴ μελλοθάνατου Ματθαίου Κωφίδη, βουλευτὴς Τραπεζοῦντος

15 Σεπτεμβρίου 1921, Φυλακαὶ Τιμαρχανὲ – Ἀμασείας

Φιλτάτη Οὐρανία,
.         Χθὲς ἡμέραν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως ἐπαρουσιάσθην εἰς τὸ δικαστήριον Ἰστικλάλ, καμίαν ἐλπίδα δὲν ἔχω πλέον.
.         Σήμερον θὰ δοθῆ ἡ ἀπόφασις ἡ ὁποία βεβαίως θὰ εἶναι καταδικαστική.
.         Σᾶς ἀφίνω ὑγείαν καὶ εἰς τὴν προστασίαν το Παναγάθου, περιττὰ τὰ πολλὰ λόγια.
.         Θάρρος καὶ γκαρτέρησις κα λπς π Κύριον, διὰ νὰ ἠμπορέσης τὸ κατὰ δύναμιν νὰ σηκώσης τὸ βαρὺ φορτίον σου.

Σᾶς γλυκοφιλῶ ὅλους
Ὁ Ματθαῖος σου

Υ. Γ. Εἰς τὰ φίλτατα τὴν εὐχήν μου, καλὴν πρόοδον καὶ καλὴν διαγωγὴν πως ψυχή μου κα μακρόθεν γάλλεται.

Ἐπιστολὴ Ἀντωνίου Τζινόγλου, Διευθυντοῦ τοῦ ΓραφείουΠροσφύγων ἐν Ἀμισῷ

Φυλακὲς Ἀμασείας, Δευτέρα 6 Ὀκτωβρίου 1921

Σεβαστοί μου γονεῖς, προσφιλής μου σύζυγος, τέκνα μου ἀγαπητά, λοιποὶ συγγενεῖς καὶ φίλοι.
.           Κατεδικάσθην ἀθῶος ὢν εἰς θάνατον, το θέλημα Θεο, διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ δὲν λυποῦμαι, καὶ σεῖς μὴ λυπηθῆτε.
.         χω πίστιν, τι θ συναντηθομε ες τν λλην ζωήν.
.         Σᾶς στέλλω τὸν χαιρετισμὸ καὶ τὴν ἀγάπη μου. Ἐν ὅσῳ ζεῖτε νὰ μὲ μνημονεύετε.
.         Ἀντιόπη, ὁ Θεὸς δὲν μὲ ἠξίωσε νὰ γηροκομήσω τοὺς γονεῖς μας, τὸ ἔργον τοῦτο τὸ ἀφήνω μόνον εἰς σέ.
.         Διὰ σὲ καὶ διὰ τὰ τέκνα μας εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ φροντίσει ὁ καλὸς Θεός. Νὰ μὴ λυπηθῆς καὶ ἀγανακτήσεις ἐναντίον τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.
.         Ἐὰν ἐπιζήσητε τῆς καταιγίδος αὐτῆς, νὰ πᾶτε στοὺς γονεῖς μας κοντὰ καὶ νὰ γράψεις δὲ καὶ στὸν Φώτιον καὶ τὸν Χρύσανθον τὴν παράκλησίν μου, ὅπως λάβωσιν ὑπὸ τὴν μέριμνάν των τὴν Ἰουλίαν καὶ τὴν Χρυσάνθην.
.         Τὴ βεργέτα καὶ τὸ ὡρολόγι μου παρέδωσα εἰς τὸν κ. Π. Βαλιούλην νὰ σὲ φέρει. Τὰ ροῦχα μου θὰ διαμοιρασθοῦν ἐδῶ. Πῆρα τὴν τελευταία σου ἐπιστολὴν καὶ εἶμαι ἥσυχος ἐν τῇ φυλακῇ.
.         ξωμολογήθην, γένετο λειτουργία κα κοινώνησα. Θὰ ἀποθάνω ἥσυχος καὶ ἀτάραχος.
.         Ἐπιθυμῶ νὰ μὴ κλαύσητε πολύ.

Ὁ Θεὸς μαζί σας
Σᾶς φιλῶ ὅλους ἐκ ψυχῆς

Ὁ ἰδικός σας

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΤΖΙΝΟΓΛΟΥ

ΠΗΓΗ: imverias.blogspot.com

, ,

Σχολιάστε