Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πρὸς τὸν Λαό

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ (Γιὰ τὴν ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ) «Κάθε οἰκογένεια διατηρεῖ μίαν ἱερή, μοναδική καί ἀνεπανάληπτη ἀξία, ἐφ’ ὅσον εἰκονίζει τό μυστήριο πού συνέχει καί συγκροτεῖ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».

ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΕΝΑΔΙΟΥ 14 – 115 21 ΑΘΗΝΑ

«ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ»

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.            Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας συνῆλθε τόν παρελθόντα Ὀκτώβριο ἐν μέσῳ καί πάλι ποικίλων κοινωνικῶν καί οἰκονομικῶν προβλημάτων, σέ μία καμπή κρίσιμων ἀνακατατάξεων. Ὡς κοινωνία, καλούμαστε νά ὑπερβοῦμε σύνθετα προσκόμματα καί σοβαρές παθογένειες καί στρεβλώσεις.
.            Ὡς Ἐκκλησία, καταθέτουμε τήν κοινή μας ἀγωνία γιά τό παρόν καί τό μέλλον τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καί ἀναλογιζόμαστε τίς εὐθύνες μας καί τίς δυνατότητες ἐκπληρώσεως τῆς ἀποστολῆς μας σέ στιγμές φθορᾶς καί εὐτελισμοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ὑποτιμήσεως τοῦ ἱεροῦ χαρακτήρα του καί ἀπαξιώσεως οὐσιωδῶν πνευματικῶν ἀξόνων τοῦ κοινοῦ μας βίου.
.            Καί ἐνῶ ἡ κοινωνία νοσεῖ βαθύτατα, τό βασικό της κύτταρο, ἡ οἰκογένεια, ἀργά ἀλλά σταθερά, ἀλλοιώνεται καί διαλύεται. Δέν γίνεται ὅμως νά μᾶς διαφεύγει τό γεγονός ὅτι ὁ θεσμός τῆς οἰκογένειας ἀποτελεῖ διαχρονικά τό πιό ἐγγυημένο καί ἀσφαλέστερο κοινωνικό πλαίσιο γιά τήν ὀρθή διαπαιδαγώγηση καί τήν ἀγωγή τῶν νέων μελῶν τῆς κοινωνίας μας. Ἡ οἰκογένεια διαπλάθει τίς παιδικές ψυχές «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου» καί προετοιμάζει τά ἐνεργά μέλη τῆς κοινωνίας, τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐπαγγελμάτων, τούς κάθε εἴδους ἡγέτες ἑνός τόπου.
.            Ἀποτελεῖ κοινό τόπο ἡ διαπίστωση ὅτι στίς μέρες μας ὁ οἰκογενειακός θεσμός δοκιμάζεται δεινά καί πλήττεται, καθημερινά καί συχνά ἀθέατα, ἀπό πολλές ἐκπτώσεις καί στρεβλώσεις. Κάθε ἐκτροπή ἀπό τήν ὑγιῆ πορεία τῆς οἰκογένειας ὁδηγεῖ σέ διάφορες ἀλλοιώσεις. Βεβαίως, ὁ κίνδυνος νά ἐκπέσει ἡ οἰκογενειακή συμβίωση σέ γυμνή σύμβαση ὑπῆρχε καί σέ παλαιότερες ἐποχές.
.            Σήμερα ὅμως, ὅλοι ἀναφέρονται κυρίως καί κατ’ ἐξοχήν στά ἀτομικά δικαιώματά τους καί λησμονοῦν τίς ὑποχρεώσεις τους. Ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τοῦ φύλου ἤδη θεωρεῖται μεταβλητή καί ἐπαμφοτερίζουσα. Ἡ ἱκανότητα νά διακρίνει κανείς τήν ἱερότητα τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύλων στόν σύγχρονο κόσμο μοιάζει νά χάνεται βαθμηδόν.
.            Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, βεβαίως, ὁ γάμος δέν ἐγκαθιδρύει μόνο μία κοινή καί ἐμπειρική πορεία πρός τή θέωση καί τόν μεταμορφωμένο κόσμο τοῦ Θεοῦ· ἐγγυᾶται, μέ τήν γέννηση καί τήν ἀνατροφή τῶν τέκνων, ὄχι ἁπλῶς τή βιολογική ἐπέκταση τῆς ἀνθρωπότητας, ἀλλά κυρίως τήν πνευματική διαιώνιση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. 
.            Ὁ γάμος καί ἡ οἰκογένεια καθιστᾶ, συνεπῶς, τόν ἄνθρωπο συνδημιουργό τοῦ Θεοῦ καί τόν ἐπιφορτίζει μέ τή μεγαλύτερη εὐθύνη ἀπό ὅλες, τήν εὐθύνη ἔναντι τῶν παιδιῶν μας. 
.            Ὁ ἱερός Χρυσόστομος προτρέπει τόν ἀκροατή του μέ τά ἀκόλουθα λόγια: «Ἐκκλησίαν ποίησόν σου τήν οἰκίαν· καί γάρ ὑπεύθυνος εἶ καί τῆς τῶν παιδίων σωτηρίας»· δηλαδή: «Κάνε τό σπίτι σου ἐκκλησία· γιατί εἶσαι ὑπεύθυνος καί γιά τή σωτηρία τῶν παιδιῶν σου». Μέ τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (Ἐφ. ε´ 32), τό μυστήριο τοῦ Γάμου «μέγα ἐστίν», «εἰς Χριστόν καί εἰς τήν ἐκκλησίαν». Κάθε οἰκογένεια διατηρεῖ μίαν ἱερή, μοναδική καί ἀνεπανάληπτη ἀξία, ἐφ’ ὅσον εἰκονίζει τό μυστήριο πού συνέχει καί συγκροτεῖ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. 
.            Τοῦτο ὅμως σημαίνει ὅτι δέν μπορεῖ κανείς νά τήν ὑποβαθμίζει ἤ ἀκόμη καί νά τήν ὑποκαθιστᾶ. Μπροστά στή σύγχρονη καί πολυποίκιλη κρίση καί ἀγωνία τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, «ἐν ἡμέραις πονηραῖς, ἐν αἷς ἡ τῶν πολλῶν ἀγάπη ἐψύγη», ἡ χριστιανική ἀνασυγκρότηση τοῦ θεοΐδρυτου θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας μπορεῖ νά ἀποτελέσει τό καλύτερο φάρμακο σέ ὁποιαδήποτε διαβρωτική κατάσταση. Χρειάζεται ὅμως νά μαρτυρήσουμε καί νά ἐπαναδιατυπώσουμε τή βαρύτατη ἀλλά σώζουσα, ζωοποιοῦσα καί λυτρωτική ἀλήθεια, ἡ ὁποία προκύπτει ἀπό κάθε σωστά δομημένη οἰκογένεια, ἀπό κάθε κατ’ οἶκον Ἐκκλησία.
.            Οἱ «ἐκτροπές τοῦ οἰκογενειακοῦ θεσμοῦ» ἤ οἱ ἀναδυόμενες «ἐναλλακτικές μορφές οἰκογένειας» στή σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα συνιστοῦν φαινόμενα πού ἀποδεικνύουν τήν ἐκκοσμίκευση καί τόν ἀποχριστιανισμό τῶν σύγχρονων δυτικῶν κοινωνιῶν –κοινωνιῶν καί λαῶν, ἐν τούτοις, μέ πλούσιο χριστιανικό παρελθόν. Αὐτό, ἐν πολλοῖς, ἰσχύει καί γιά τήν ἑλληνική κοινωνία. Ἀπαιτεῖται, συνεπῶς, προβληματισμός καί μελέτη σοβαρή γιά τή διαφύλαξη καί τήν προκοπή τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ θεσμοῦ, τόν ὁποῖον ὀρθά ὀνομάζουμε καί «μικρή Ἐκκλησία».
.            Ἄλλωστε, καί αὐτό πού θεωρεῖται ὡς «κρίση» μπορεῖ τελικά, ἄν τό θελήσουμε, νά γίνει εὐκαιρία γιά ἀνασυγκρότηση. Νά σημάνει τήν κατάρρευση καί τό τέλος τοῦ παλαιοῦ τρόπου ζωῆς καί τήν ἀρχή μιᾶς νέας δημιουργίας ἐν Χριστῷ, τῆς ἀναπλάσεως τοῦ πεπτωκότος κόσμου.
.            Ὁ ὑλιστικός καί μηδενιστικός τρόπος ζωῆς, ἡ ἔκλειψη ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους καί ἀληθινῆς ἀγάπης, τά νέα ἐργασιακά καί οἰκονομικά δεδομένα, οἱ ἀλλαγές τῶν ρόλων καί ἄλλοι ἐνδεχομένως παράγοντες, ἀλλοίωσαν καί «σμίκρυναν» τήν οἰκογένεια. Ὁ μυστηριακός χαρακτήρας της, ἡ ὑπερβατική της ἀναφορά «εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν», μοιάζει νά ἀτονεῖ ἤ νά μήν ὑφίσταται γιά πολλούς συνανθρώπους μας.
.            Ὅλοι αὐτοί οἱ λόγοι, ἴσως καί ἄλλοι, συνετέλεσαν στήν ἐμφάνιση μορφῶν γάμου καί ὀργάνωσης τοῦ οἰκογενειακοῦ βίου, οἱ ὁποῖοι, ὑπό τό φῶς τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας, θεωροῦνται ἐκτροπές τῆς οἰκογένειας καί, κατά τή σύγχρονη ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη, ἐναλλακτικές μορφές της. Πρόκειται γιά τόν πολιτικό γάμο, τή μονογονεϊκή οἰκογένεια, τήν ἐλεύθερη συμβίωση καί τόν λεγόμενο γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων.
.            Κατά τήν πρόσφατη θέσπισή του, τό λεγόμενο Σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης ἀποτελεῖ καθεστώς διαφορετικό ἀπό τόν γάμο: πρόκειται γιά ἐναλλακτική μορφή μόνιμης συμβίωσης καί ὄχι γιά μορφή «χαλαροῦ» γάμου. Κατά τή νομική προσέγγιση, ἐπιχειρεῖται νά ρυθμιστεῖ νομοθετικά ἕνα ὑπαρκτό κοινωνικό φαινόμενο, δηλαδή ἡ γέννηση παιδιῶν ἐκτός γάμου, οἱ μονογονεϊκές οἰκογένειες, πού συνεχῶς αὐξάνονται, καί οἱ ἀπροστάτευτες γυναῖκες ἀπό τή μακροχρόνια πολλές φορές ἐλεύθερη συμβίωση.
.            Ἀναμφίβολα, στήν κατηγορία αὐτή θά βρεθοῦν καί πολίτες πού εἶναι βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι ὅμως εἴτε δέν γνωρίζουν εἴτε ἐμφοροῦνται ἀπό ἰδέες καί ἀντιλήψεις ξένες καί ἀντίθετες πρός τή διδασκαλία, τήν παράδοση καί τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας.  Ὡστόσο, τό συγκεκριμένο σχῆμα συμβίωσης, νομοθετικά πλέον κατοχυρωμένο, μπορεῖ νά ἐπηρεάσει ἀρνητικά τή χριστιανική ἀντίληψη περί γάμου καί οἰκογένειας τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ὁρισμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἐκεῖνα πού γιά διάφορους λόγους, ἐπιπόλαια κι ἀβασάνιστα, θά ἐπιλέξουν γιά κάποιο διάστημα ἤ καί μονίμως τόν συγκεκριμένο τρόπο ἐλεύθερης συμβίωσης, πρόκειται νά ἀρνηθοῦν τήν ἐκκλησιαστική ἱερολογία τῆς συζυγίας τους.
.            Ἡ Ἐκκλησία μελετᾶ εἰς βάθος τά φαινόμενα αὐτά καί μέ τή συμβολή στελεχῶν της, κληρικῶν καί λαϊκῶν, μέ ἐξειδικευμένες γνώσεις καί θεολογική συγκρότηση, διαμορφώνει τήν ἐκκλησιαστική μαρτυρία της, καθώς καί τήν ποιμαντική ἀντιμετώπιση ὅλων αὐτῶν τῶν νέων ἐναλλακτικῶν πρός τή συμβατική οἰκογένεια σχημάτων ὀργάνωσης τοῦ ἰδιωτικοῦ βίου στήν ἐποχή μας.
.            Στήν περίπτωση τῆς ἐλεύθερης συμβίωσης, βιώνουμε πλέον τή βαθιά θεολογική καί κοινωνική ἀλλοίωση τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας. Ἡ οἰκογένεια δέν θεωρεῖται πλέον «μικρή Ἐκκλησία», ἀλλά ἁπλή συμβίωση τοῦ ἑνός μέ τόν ἄλλον. Ἡ ἱερολογία τοῦ Γάμου δίνει τήν ἐντύπωση βαρύτατης δέσμευσης καί φαντάζει σάν ἀναχρονιστικό γεγονός, σάν πράξη πού δέν ἔχει νόημα, ἐν τέλει ἁπλῶς σάν μία φολκλορική τελετή. Δέν ἐκφράζει γιά ἐκείνους τίποτε τό ὑπαρξιακό οὔτε ἐνέχει ἐσχατολογικές ἤ ἄλλες μεταφυσικές προσδοκίες.
.            Ἡ αὔξηση τῶν διαζυγίων, ἀξιοπρόσεκτη στίς μέρες μας, ἀποκαλύπτει τήν ἐπιπολαιότητα τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων καί τή ρηχότητα τῶν αἰσθημάτων σέ σχέση μέ τούς παλαιοτέρους, οἱ ὁποῖοι, ἀσφαλῶς δέν ἦταν τέλειοι, ὅμως οἱ γάμοι τους διαρκοῦσαν μιά ζωή. Παρατηρεῖται ἐπίσης στήν ἐποχή μας τό φαινόμενο οἱ ἄνθρωποι δύσκολα νά ἀποφασίζουν νά προχωρήσουν σέ γάμο, συνεπῶς καί στή δημιουργία οἰκογένειας, ὄχι μόνον ἐξ αἰτίας ἀντικειμενικῶν δυσκολιῶν, τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, τῆς ἀνεργίας καί τῆς δυσκολίας νά ἐνταχθοῦν στήν ἀγορά ἐργασίας, ἀλλά καί γιά ἄλλους δευτερεύοντες λόγους.
.                  Παρά τήν κρίση τῶν μορφῶν τοῦ σύγχρονου κοινωνικοῦ βίου, ὁ κόσμος πάντοτε θά προσδοκᾶ ἀπό τήν οἰκογένεια καλούς καί καλλιεργημένους ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι θά τοῦ προσφέρουν τήν καλή καί δημιουργική του «ἀλλοίωση». Σέ αὐτήν τήν ἀγωνιώδη προσδοκία τῆς ἐποχῆς, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἐκφράζει δημοσίως τή θεολογική της μαρτυρία καί συγχρόνως τήν συχνά ἀθέατη καί ἀθόρυβη ποιμαντική της διακονία καί προσφορά. Σέ αὐτό τό πλαίσιο, ἡ ἐπαναθεώρηση τῆς οἰκογένειας, ἡ ὁποία εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαία γιά τήν κατά Χριστόν ζύμωση τῆς κοινωνίας καί τήν ἐπί τά βελτίω ἀλλαγή, δέν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρά τόν ἐκ νέου «ἐκκλησιασμό» της καί τήν ἐπανασύνδεσή της μέ τήν εὐχαριστιακή ἐμπειρία τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ «μικρά Ἐκκλησία», ὅπως ὀνομάζει τήν οἰκογένεια ὁ ἱερός Χρυσόστομος, καλεῖται νά διευρυνθεῖ βιωματικά καί ὑπαρξιακά στίς διαστάσεις τῆς μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἀπαραίτητες εἶναι ἀκόμη τόσο ἡ πνευματική προετοιμασία τῶν νέων ζευγῶν στήν πορεία τους πρός τόν γάμο, ὅσο καί ἡ διαρκής στήριξή τους στήν οἰκοδόμηση τῆς μικρῆς τους Ἐκκλησίας, ὥστε νά μήν αἰσθάνονται ἐγκαταλελειμμένα ἀποκλειστικά στίς δικές τους δυνάμεις.
.            Ἡ ἀποστολή καί ἡ προσφορά τῆς Ἐκκλησίας πρός τήν κατεύθυνση αὐτή εἶναι ἡ δημόσια, μετά παρρησίας καί πρός κάθε κατεύθυνση κατάθεση τῆς μαρτυρίας της γιά ὅλον τον κόσμο, χωρίς διακρίσεις φύλου, ἡλικίας, κοινωνικῆς θέσης, ἐθνότητας ἤ πίστης, περί τοῦ νοήματος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί τῆς ὑπερβάσεως τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου• περί τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως στόν Χριστό• περί τῆς οἰκογενείας ὡς εὐλογημένης μορφῆς κοινωνίας προσώπων, ὄχι ὡς αὐτοαναφορικῆς ἑνώσεως ἀτόμων, καί ἡ παντοειδής στήριξη καί ὑπεράσπισή της.
.            Κάθε οἰκογένεια εἶναι ἀληθινά μία «μικρή ἐκκλησία» καί, ἑπομένως, ἀποτελεῖ πρόγευση καί δρόμο πρός τό μυστήριο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας (Μτ. θ´ 15· κε´ 1 κ.ἕ· Μκ β´ 19-20· Λκ. ε´ 34-35· Ἰω. γ´ 29) καί ὁ Ἴδιος ἀναφέρει στήν παραβολή τοῦ γαμήλιου δείπνου ὅτι «ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησεν γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ» (Μτ κβ´ 2).
.            Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει τούς ἄνδρες νά ἀγαποῦν τίς γυναῖκες τους «καθώς καί ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν τήν ἐκκλησίαν καί ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπέρ αὐτῆς, ἵνα αὐτήν ἁγιάσῃ καθαρίσας τῷ λουτρῷ τοῦ ὕδατος ἐν ῥήματι, ἵνα παραστήσῃ αὐτός ἑαυτῷ ἔνδοξον τήν ἐκκλησίαν, μή ἔχουσαν σπίλον ἤ ῥυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων, ἀλλ’ ἵνα ᾖ ἁγία καί ἄμωμος» (Ἐφ. ε´ 25-27).
.            Ἡ «κατ’ οἶκον» μικρή αὐτή ἐκκλησία ὑφίσταται στήν πληρότητα καί τήν αὐθεντικότητά της ὡς ὀργανικό τμῆμα τῆς κατά τόπους Ἐκκλησίας καί ὄχι ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτή.
.            Στή χριστολογική καί ἐκκλησιολογική της προοπτική ἡ οἰκογένεια βρίσκει τήν πραγματική της ἀξία καί γίνεται κοιτίδα γιά τήν ὁλοκλήρωση καί τελείωση τῶν μελῶν της. Ἔξω ἀπό αὐτήν, κινδυνεύει νά μεταβληθεῖ σέ ἑστία ἀνάπτυξης ὁμαδικοῦ ἐγωισμοῦ καί ἰδιοτέλειας. Μέσα στήν ἴδια προοπτική ἐνεργεῖται ἡ ἑνότητα τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας καί ἡ ἱεράρχηση τῶν μελῶν της. Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ «εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καί πάντων διάκονος» (Μκ 9, 35) δέν ἰσχύει μόνο γιά τήν Ἐκκλησία, ἀλλά καί γιά τήν οἰκογένεια.
.            Τό πραγματικό πρόβλημα τοῦ Γάμου σήμερα δέν εἶναι τόσο ἡ διάσπαση τῶν σχέσεων, ἡ ἀσυμφωνία ἤ ἡ βαναυσότητα τοῦ ἑνός συζύγου πρός τόν ἄλλον, ὅσο ἡ εἰδωλοποίηση καί ἡ αὐτονόμηση τῆς οἰκογένειας, ἡ ἔλλειψη πορείας, μαρτυρίας καί προσανατολισμοῦ τοῦ Γάμου πρός τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
.            Στήν περίπτωση αὐτή, ἡ οἰκογένεια ἔχει πάψει νά ὑπάρχει γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί νά ἀποτελεῖ μυστηριακή εἴσοδο στήν παρουσία Του. Αὐτό πού διαλύει τόσο εὔκολα τή σύγχρονη οἰκογένεια καί κάνει τό διαζύγιο σχεδόν φυσική σκιά της, δέν εἶναι ἡ ἔλλειψη σεβασμοῦ πρός τόν οἰκογενειακό θεσμό, ἀλλά ἡ εἰδωλοποίησή του, ἡ ἄρνηση νά ἀποδεχθοῦμε τόν Σταυρό μέσα στόν Γάμο.
.            Εἶναι ἀλήθεια ὅτι τά τελευταῖα χρόνια ἐκδηλώνεται περισσότερο τό ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν κατάσταση τῆς οἰκογένειας καί τή στήριξή της. Σέ Συνοδικό ἐπίπεδο, στήν πατρίδα μας λειτουργεῖ, ὡς γνωστόν, ἀπό τό 1999, ἡ Εἰδική Ἐπιτροπή Γάμου, Οἰκογενείας, προστασίας τοῦ παιδιοῦ καί τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος, ἡ ὁποία, μέ τή σοβαρή καί ἐθελοντική ἐργασία τῶν μελῶν της, προσφέρει ἱκανό καί σπουδαῖο ἔργο, μέ τή διοργάνωση πανελλαδικῶν συνεδρίων, τήν ἐφαρμογή πιλοτικῶν ποιμαντικῶν προγραμμάτων, τήν κατάρτιση στελεχῶν καί ἄλλες δραστηριότητες.
.            Παράλληλα καί πρός τήν ἴδια κατεύθυνση ἐργάζεται καί ἡ Εἰδική Συνοδική Ἐπιτροπή Γυναικείων ζητημάτων. Ἐκτός τῶν ἄλλων, ἐξ ἴσου σημαντικό εἶναι καί τό πιλοτικό πρόγραμμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιά τήν οἰκονομική ἐνίσχυση τῶν τρίτεκνων οἰκογενειῶν τῆς Θράκης, τό ὁποῖο ἀγόγγυστα ἐνισχύουν ἐδῶ καί 14 ἔτη ὅλες οἱ Ἱερές Μητροπόλεις.
.            Ἤδη πολλές ἀπό αὐτές, μέ τήν πρόθυμη καί ἀξιόλογη βοήθεια κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἔχουν δημιουργήσει νέες δομές γιά τήν κατάρτιση τῶν γονέων καί τήν παροχή συμβουλευτικῆς στήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν. Σχολές προετοιμασίας τῶν ὑποψηφίων γιά γάμο, Σχολές Γονέων, Συμβουλευτικοί Σταθμοί, Κέντρα Στηρίξεως τῆς Οἰκογενείας (ΚΕ.Σ.Ο.), Βιωματικές Ὁμάδες, Συνέδρια, ὁμιλίες, ραδιοφωνικές καί τηλεοπτικές ἐκπομπές, ἐκδόσεις βιβλίων, κατασκηνώσεις, νεανικές συναντήσεις καί κατηχητικές συντροφιές, προσωπική-ἀτομική συμβουλευτική στό ἱερό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, στήριξη τῶν πολυτέκνων, τῶν ἄγαμων μητέρων καί παροχή ὑλικῆς βοήθειας ὅπου χρειάζεται, σέ χρήματα, τρόφιμα, ρουχισμό καί φάρμακα.
.            Ἡ ἐνημέρωση τῶν νέων καί τῶν μεγαλύτερων ζευγαριῶν καί ὁ διάλογος μαζί τους κρίνονται ποιμαντικά ἀπαραίτητες πρωτοβουλίες, ὥστε νά ὁδηγοῦνται πρός τήν «τελείαν ἀγάπην» καί νά προλαμβάνονται παράνομες σχέσεις, διαζύγια καί ἐκτρώσεις μεταξύ ἐκείνων πού, ἐνῶ δηλώνουν πιστοί καί προτιμοῦν τό ἐκκλησιαστικό μυστήριο, τό βιώνουν ὅμως μᾶλλον ἐπιφανειακά, ὡς πολιτιστικό αὐτονόητο. Ἀκόμη, ἡ διεκδίκηση δικαιωμάτων ὑπέρ τῶν εὐπαθῶν κυρίως ὁμάδων δέν μπορεῖ νά εἶναι ἔξω ἀπό τό στοργικό ἐνδιαφέρον τῶν Ποιμένων.
.              Σέ κάθε περίπτωση, ἡ Ἐκκλησία μελετᾶ νέες μορφές ποιμαντικῆς δράσης προκειμένου νά ἀναζητήσει τούς ἐγγύς καί τούς μακράν καί νά μήν ἀφήσει καμία εὐκαιρία ἐπικοινωνίας μέ τίς οἰκογένειες νά χαθεῖ ἀνεκμετάλλευτη, ἀλλά νά εἶναι οὐσιαστικά καί ἐποικοδομητικά παροῦσα σέ κάθε χαρά ἤ θλίψη τῶν παιδιῶν της.
.            Δίχως νά ἐφησυχάζει ἀπό τή σπανιότητα τῶν περιπτώσεων, ἑτοιμάζεται νά ἀντιμετωπίσει ποιμαντικά τίς προσωπικές καί γαμικές σχέσεις πού ἀναπτύσσονται μεταξύ χριστιανῶν καί ἀλλοπίστων στό πλαίσιο τῆς θρυλούμενης ἀλλά ὑπαρκτῆς πλέον πολυπολιτισμικότητας καί τοῦ σαγηνευτικά προβαλλόμενου πλουραλισμοῦ.
.            Ἡ Ἐκκλησία, στίς σύγχρονες αὐτές συνθῆκες τῆς ραγδαίας ἐκκοσμίκευσης, θά συνεχίσει νά κατηχεῖ τόσο τούς πιστούς, ὅσο κι ἐκείνους πού ἐπιθυμοῦν νά ζοῦν ἐκτός τῶν κόλπων της, πρός τό βαθύτερο νόημα καί τή σημασία τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας, σέ μιά προσπάθεια ἐπανευαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων στήν ἐποχή τοῦ ἄκρατου μηδενισμοῦ καί τῆς γενικευμένης ἔκπτωσης κάθε νοήματος.
.            Στήν ἀποκατάσταση καί τήν ἐπανεύρεση τῆς χριστιανικῆς συνείδησης σχετικά μέ τό νόημα τῆς προσωπικῆς πίστης καί τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων τῶν ἀνθρώπων βρίσκεται καί τό νόημα τῆς οἰκογένειας σήμερα.

Μέ ἄπειρες ἐν Κυρίῳ Εὐχές

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

+ Ο ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, Πρόεδρος

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
+ Ὁ Διαυλείας Γαβριήλ

, , ,

Σχολιάστε

Ι. ΣΥΝΟΔΟΣ: «ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΑΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΔΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΟΒΟΥΛΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΜΟΧΘΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»

.         Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εὑρισκομένη σὲ Συνεδρία κατὰ τὴν ἐτήσια συνέλευση Αὐτῆς ἀπὸ 4 ἕως 7 Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ., ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως νὰ ἀπευθυνθῆ πρὸς τὸ Ποίμνιο Αὐτῆς, μὲ ἀποκλειστικὸ θέμα τὴν ὀξυτάτη οἰκονομικὴ κρίση ποὺ ξέσπασε στὴν Πατρίδα μας, μὲ ἀβάσταχτες καὶ δυσμενέστατες συνθῆκες γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά μας, ὡς  Γένους στὴν κονίστρα τῶν λαῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.
.         Πρὶν ἀπὸ ὁποιαδήποτε λεκτικὴ διατύπωση ἐπικοινωνίας μαζί σας καὶ  ἀναφορᾶς στὸ ἐπίμαχο αὐτὸ θέμα, θέλουμε νὰ σᾶς διαβεβαιώσουμε μέσα ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας, ὅτι ὅλοι ἐμεῖς οἱ Ἐπίσκοποι καὶ πνευματικοὶ Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οἱ Πατέρες καὶ Ἀδελφοί σας, μετὰ τῶν συλλειτουργῶν καὶ συνεργατῶν μας Ἱερέων ἀπὸ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Πατρίδος μας, προσευχόμεθα ἀδιαλείπτως πρὸς τὸν Τριαδικὸν Θεόν, τὴν Παναγία πανάχραντον Μητέρα τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοὺς προστάτες Ἁγίους μας, γιὰ νὰ ἐπιβλέψουν ἐπὶ τὴν ταπείνωσή μας καὶ νὰ μᾶς ἐξαγάγουν ἀπὸ τὴν δεινὴ αὐτὴ περιπέτεια στὰ δύσβατα μονοπάτια καὶ τὰ ἑλώδη θολὰ νερὰ τῆς ἀνελπίστου αὐτῆς πραγματικότητος.

Ἀδέλφια μας καὶ παιδιά μας

.         Τούτη τὴν ὥρα τῆς σκληρῆς δοκιμασίας μας, τῶν ἀμφιβολιῶν καὶ τῶν ἀπογοητεύσεων, τῶν φημῶν καὶ τῶν εἰκασιῶν γιὰ τὸ πιθανὸ ζοφερὸ μέλλον τῆς Πατρίδος μας καὶ γιὰ τὶς δυσάρεστες συνέπειες ἀπὸ τὴν ἀφαίρεση ἀτομικῶν δικαιωμάτων μας, σᾶς προτρέπουμε καὶ σᾶς παρακαλοῦμε νὰ ἀκούσετε οὐσιαστικὲς ἀλήθειες, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται στν προβληματικὴ τῆς παρούσης φιαλτικς ντως καταστάσεως, πο κατ γενικ κτίμηση δν εναι μόνον οκονομική, λλ κα βαθύτατα θικ κα πνευματική, φο κυριαρχία τς μαρτίας, χωρς μετάνοια, εναι ατία παντς κακο σ κάθε νθρώπινη κοινωνία κα ποχή.
.         Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, διαχρονικά, καὶ ἀναλόγως πρὸς τὶς ἀνάγκες κάθε ἐποχῆς, συμπαρίσταται στοὺς ἀδυνάτους καὶ στοὺς ἐνδεεῖς καὶ παρηγορεῖ τοὺς πονεμένους μὲ ἔμπρακτες ἐνέργειες συναντιλήψεως καὶ ἀγάπης ἐν Χριστῷ.
.         Ἔτσι καὶ τώρα ἡ Ἐκκλησία μας συμπαρίσταται καὶ θὰ συνεχίση νὰ βοηθῆ ὅσον δύναται, μὲ τὰ μέσα ποὺ διαθέτει, ὅσους πλήττονται καίρια ἀπὸ τὴν λαίλαπα τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως.
.         Καὶ βεβαίως τὰ ἐκκλησιαστικὰ ἱδρύματα, τὰ ἐξατομικευμένα βοηθήματα, τὰ ἐξειδικευμένα κέντρα προνοίας καὶ τὰ συσσίτια μὲ τὶς χιλιάδες μερίδες φαγητοῦ στοὺς ἀπόρους, χωρὶς φυλετικὲς ἡ θρησκευτικὲς διακρίσεις, συνεχίζονται.
.         Ἡ Ἐκκλησία ὅμως σεβομένη τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὴν προσωπικότητα τῶν ἐμπεριστάτων ἀδελφῶν μας οὐδέποτε ἐπεδίωξε τὸν σχολαστικὸ προσδιορισμὸ τοῦ ὕψους καὶ τῆς ἔκτασης τοῦ προνοιακοῦ, κοινωνικοῦ καὶ φιλανθρωπικοῦ ἔργου Της, παρὰ τὶς κατὰ καιροὺς προκλήσεις καὶ ἀμφισβητήσεις, ἀπὸ μέρους ἰδιοτελῶν κέντρων παραπληροφόρησης.
.         Δὲν ἀγνοοῦμε καὶ δὲν παραβλέπουμε σὲ καμμιὰ περίπτωση τὴν σκληρὴ πραγματικότητα γιὰ τοὺς χαμηλομίσθους, τοὺς χαμηλοσυνταξιούχους, τοὺς ἀνέργους καὶ τοὺς ἀπολυθέντες ἀπὸ τὶς δουλειές τους, τοὺς ἀγανακτισμένους καὶ τοὺς δοκιμαζόμενους ἀδελφούς μας, γι’ αὐτὸ καὶ τοὺς συμπαραστεκόμεθα χωρὶς καμία ἰδιοτέλεια ἢ ἀλλότριες ἐπιδιώξεις.
.         Φθάνουν πιὰ οἱ ἐπιβαρύνσεις στοὺς ἀδελφούς μας ποὺ ἔχουν χαμηλὸ εἰσόδημα καὶ χαμηλὴ σύνταξη.
.         Φθάνουν πιὰ οἱ φόροι καὶ οἱ περικοπὲς τῶν χαμηλῶν εἰσοδημάτων.
.         Φθάνουν πιὰ οἱ στρατιὲς τῶν ἀνέργων.
.         Ἀναζητῆστε τοὺς φοροφυγάδες καὶ ἐλέγξτε τὸ κεφάλαιο.
.       Σὲ πολλὲς τοπικὲς κοινωνίες ἡ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὸ ἐπίπεδο τῆς πρόνοιας καὶ τῆς κοινωνικῆς μέριμνας ἀντικαθιστᾶ ἀπόλυτα καὶ αὐτὸ τὸ Κράτος, στὸ ὁποῖο ὁ Ἕλληνας πολίτης καταθέτει τὴν φορολογία του καὶ τὶς ἀσφαλιστικὲς εἰσφορές του.
.         Ἂν καὶ δὲν κρίνουμε σκόπιμο στὴν παροῦσα συγκυρία νὰ καταθέσουμε ἀπολογιστικὲς θέσεις γιὰ τὴν διαχρονικὴ προσφορὰ πρὸς τὸν λαὸ καὶ τὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας, ἐν τούτοις τ συνεχς παραλήρημα τς γνοιας τς μυθοπλασίας σχετικ μ τν μύθητο πλοτο τς κίνητης περιουσίας Της, «τὸν ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ μοιράσει στὸ λαό», μᾶς ὁδηγεῖ νὰ δηλώσουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία θὰ δώσει ὅ,τι τῆς ἀπέμεινε, ὅμως ὅταν Αὐτὴ κρίνει χρονικὰ καὶ μὲ τὸν τρόπο ποὺ Αὐτὴ γνωρίζει.
.         Ατ τ ποο πρέπει ν διατηρήσουμε εναι νότητα κα μοψυχία μας, γιατί μόνο τσι θ μπορέσουμε ν ξεπεράσουμε τ δεινὰ τῆς κρίσης, κα συγχρόνως ν ναζητήσουμε πρότυπα πιβίωσης μέσα π μία διαδικασία νθρωπίνων σχέσεων λληλεγγύης κα λληλοβοηθείας, ποία ποτελε κα τν κατξοχν τρόπο παρξης κα ζως. Συγχρόνως ν παναπροσδιορίσουμε τν στόχο κα τν σκοπ τς ζως.
.         Νὰ ἀλλάξουμε τὸν τρόπο σκέψης καὶ συμπεριφορᾶς καὶ ν πανέλθουμε στς διαχρονικς κα πατρογονικές μας ρίζες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες θὰ ἀντλήσουμε πρότυπα ζωῆς καὶ κοινωνίας.
.         Ἡ ὑπέρβαση τῶν ἐγωισμῶν μας, ἡ ἀποδοχὴ τοῦ συνανθρώπου μας, ἡ προσφορά μας πρὸς αὐτόν, ὁ σεβασμός μας πρὸς τὴν ἰδιοπροσωπία του, ἡ καταλλαγὴ καὶ ἡ συμβίωση ὅλων μαζί, σηματοδοτοῦν τὸ νέο μοντέλο κοινωνίας, τὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς εὐαγγελίζεται καὶ ἡ Ἐκκλησία προβάλλει, μέσα στὴ σκληρὴ σημερινὴ καὶ ἀπάνθρωπη κοσμικὴ πραγματικότητα. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε τὸν ἁγιογραφικὸ λόγο «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε» (Γαλ. ϛ´ , 2).
.         Πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε ὅλοι, ὅτι νεπλάκημεν στ πλοκάμια τς σύγχρονης καταναλωτικς κοινωνίας, τι παραμερίσαμε τν Θε κα τς εαγγελικς διδαχές Του, τι μπιστευθήκαμε τος αυτούς μας νεπιφύλακτα σ λους τοὺς διαχειριστς τν καρπν κα τν μόχθων το λληνικο λαο κα ο ποοι, πειδ εχαν τς δικές τους στεροβουλίες, δν πεδείχθησαν δίκαιοι κα ελικρινες.
.         Ἀδέλφια μας καὶ παιδιά μας, ἡ Ἐκκλησία ὡς Μητέρα δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ σᾶς ἀπογοητεύσει καὶ νὰ σᾶς ἐγκαταλείψει. Ἀγρυπνεῖ. Συνεχῶς θὰ προσφέρει καὶ θὰ προσφέρεται ἔμπρακτα, ἔστω καὶ ἂν τὴν ἀμφισβητοῦν. Σταθεῖτε κοντά Της, στηριχθεῖτε σὲ Αὐτήν.
.         Κλεῖστε τὰ αὐτιά σας στὶς σειρῆνες τῶν σκοπιμοτήτων καὶ ἀκοῦστε τὸ μήνυμα τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς προσδοκίας ποὺ σᾶς ἀπευθύνει γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο, περισσότερο ἀνθρώπινο καὶ κοινωνικό.
.         Τὸ λοιπὸν ἀδελφοί, «Χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλεῖσθε, εἰρηνεύετε, τὸ αὐτὸ φρονῆτε καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν. Ἀμήν».

Ἐκ τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

, ,

Σχολιάστε

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

«Χ.Β.»: Ἀπάντηση στὸ “ψαχνὸ” μὲ νέο φυλλάδιο «Πρὸς τὸν Λαό» (ὑπ᾽ἀρ. 46). τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπέναντι στὴν ΙΤΑΜΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ τῆς ΙΣΤΟΡΙΑΣ τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821
«Ὁ λαός μας δὲν πρέπει νὰ παραπληροφορεῖται
ἢ νὰ πέφτει θύμα ἰδεολογικῶν προπαγανδῶν
καὶ μονομερῶν θεωρήσεων τῆς ἱστορίας μας»

γιὰ νὰ διαβάσετε ὅλο τὸ νέο φυλλάδιο «Πρὸς τὸν Λαό»,
πατῆστε ἐδῶ: proslao2011martios

ΠΗΓΗ: http://www.ecclesia.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ: «Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»

Διαβάστε ὅλο τὸ νέο φυλλάδιο «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ» (ὑπ᾽ἀριθμ. 45)
τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
πατώντας ἐδῶ:
pros_lao_2011

, ,

Σχολιάστε

ΝΕΟ «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ» ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ

  • Μακάρι νὰ ἀληθεύει ἡ κατωτέρω πληροφορία.

κκλησία τς λλάδος: κδίδει γκύκλιο γι τν πανάσταση το ᾽21
Τῆς ΜΑΡΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ (Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011)

.        Νέα γκύκλιο «Πρς τ Λαό», πο ατ τ φορ θ ναφέρεται στν πανάσταση το 1821, ποφάσισε ν κδώσει ερ Σύνοδος τς κκλησίας τς λλάδος, παρεμβαίνοντας στὴν ἀνάγνωση καὶ τὴ μελέτη τῆς Ἱστορίας, μὲ ἀφορμὴ καὶ τὸ θόρυβο ποὺ ξέσπασε ἀπὸ τὴν προβολὴ τοῦ ντοκιμαντὲρ γιὰ τὸ 1821 ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ «Σκάι».
.       Ἡ ἀπόφαση ἐλήφθη τὴν περασμένη ἑβδομάδα καὶ δὲν ἀνακοινώθηκε, ὅμως, σύμφωνα μὲ πληροφορίες, ἡ σύνταξη τῆς ἐγκυκλίου ἔχει ἤδη ἀνατεθεῖ σὲ Συνοδικὴ Ἐπιτροπή, στὴν ὁποία θὰ συμμετέχουν καὶ καθηγητές.
.      Ὅπως ἐπισημαίνει στὸ «Βῆμα on – line» Συνοδικὸς Μητροπολίτης, «τὸ κείμενο θὰ συνταχθεῖ ἐπὶ τῇ βάσει παλαιοτέρων ἐγκυκλίων ποὺ εἶχε ἐκδώσει γιὰ τὸ θέμα ἡ Σύνοδος. Θὰ ἐγκριθεῖ ἀπὸ τὴν 12μελῆ Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο ποὺ θὰ συνεδριάσει στὸ πρῶτο δεκαήμερο τοῦ Μαρτίου καὶ στὴ συνέχεια, ἀφοῦ τυπωθεῖ, θὰ διανεμηθεῖ στοὺς Ναοὺς τῶν Μητροπόλεων, ποὺ ὑπάγονται στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, πιθανότατα τὴν 25η Μαρτίου, ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἑλληνισμὸς ἑορτάζει τὴν Ἐπανάσταση καὶ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου».
.          Σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο Ἱεράρχη, ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἔκδοση τῆς ἐγκυκλίου ἐλήφθη μετὰ ἀπὸ ἑκατοντάδες διαμαρτυρίες, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ποὺ ἔφτασαν στὶς Συνοδικὲς ὑπηρεσίες.
.        Ἐνδεικτικὴ τοῦ κλίματος, ποὺ κυριαρχεῖ, εἶναι ἡ ἐπιστολὴ ποὺ ἀπέστειλε ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος στὸν πρωθυπουργὸ κ. Γιῶργο Παπανδρέου. «Ἡ προσπάθεια», ἐπισήμαινε ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν, «ἀπὸ κάποιους, νὰ σπιλώσουν πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἔπαιξαν καταλυτικὸ ρόλο στὴν πορεία τῶν ἐθνικῶν μας πραγμάτων καὶ ἔδωσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν πίστη μας καὶ τὴν πατρίδα μας, προδίδει μᾶλλον ἐξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων». Καὶ ὁ κ. Χρυσόστομος μεταξὺ ἄλλων προσθέτει: «Λυπούμεθα βαθύτατα διότι, ἐνῶ πλησιάζει ἡ Ἐθνικὴ Ἐπέτειος τῆς 25 Μαρτίου, κάποιοι ἀνιστόρητοι, δυστυχῶς ἀνενόχλητοι, χαρακτηρίζουν ὡς μύθο τὴν εὐλογία τοῦ ξεσηκωμοῦ τῶν Ἑλλήνων στὴν Ἁγία Λαύρα καὶ τὸν Ἐθνεργέτη Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸ καὶ ὑβρίζουν τὸν ἱερὸ ἀγώνα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς καὶ τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης. (…) Φτάνει πιὰ ἡ ἀσύστολη προσβολὴ τῶν Ἱερῶν καὶ τῶν Ὁσίων τῆς φυλῆς μας καὶ ἡ παραχάραξη τῆς ἱστορίας».
.       Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ, ὅτι ἡ προηγούμενη ἐγκύκλιος «πρὸς τὸν Λαὸ» τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐκδόθηκε τὸν περασμένο Δεκέμβριο καὶ ἀφοροῦσε στὴν οἰκονομικὴ κρίση καὶ τὶς εὐθύνες τῶν πολιτικῶν (μὲ ἰδιαίτερα αἰχμηρὰ σχόλια μάλιστα) γιὰ τὴν κατάσταση, στὴν ὁποία ἔχει βρεθεῖ ἡ χώρα. Μάλιστα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁρισμένοι μητροπολίτες ἔσπευσαν τότε, νὰ πάρουν ἀποστάσεις, μόλις χθές, τὸ κείμενο ἐπανακυκλοφόρησε, αὐτὴ τὴ φορὰ μέσῳ τοῦ ἐπισήμου ἐντύπου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «Ἐκκλησία», τὸ ὁποῖο ἀποστέλλεται μεταξὺ ἄλλων σὲ ὅλες τὶς αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.

ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΕ» Η ΣΥΓΧΥΣΗ

Ἱερὸ «κατηγορῶ» τοῦ Μητροπ. Μεσσηνίας σὲ Μητροπολίτες

.      Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἀπευθυνθήκαμε «Πρὸς τὸν λαό… » καὶ ἐπιβεβαιώσαμε τὴν ἀνωριμότητα τοῦ «σκέπτεσθαι» καὶ τοῦ «ἐνεργεῖν» γιὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἅπτονται τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι καὶ θίγουν τὴν σύγχρονη πραγματικότητα.
.     Ἡ ἀνωριμότητα αὐτὴ θὰ πρέπει ἐξ ἀρχῆς νὰ τονίσουμε ὅτι ὀφείλεται στὴν ἔλλειψη δυνατότητας γιὰ διάλογο καὶ συζήτηση, ὥστε τελικὰ νὰ ἀποφανθοῦμε ὥριμα καὶ ἐποικοδομητικά, γιὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν καὶ ἀναφέρονται στὸν ἄνθρωπο, τὴν κοινωνία καὶ τὴν ἱστορία.
.      Αὐτὴ ἡ «μετὰ σπουδῆς» διάθεση ὠρισμένων ἐπισκόπων νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ ἕνα θέμα, πολυδιάστατο, πολυεπίπεδο, εὐαίσθητο κοινωνικά, γιὰ τὸ ὁποῖο, δυστυχῶς, δὲν γνωρίζουμε οὔτε τὸ βάθος, οὔτε τὸ πλάτος ἀλλὰ οὔτε καὶ τὰ desous τῆς ὅλης προβληματικῆς του, ὡδήγησε σὲ μία ἀπογοήτευση, ἀφοῦ δὲν ἐπέφερε τοὺς ἀναμενόμενους καρπούς του. (σ. «Χ.Β.»: Σὰν ποιοί εἶναι οἰ ἀναμενόμενοι καρποί;)
.       Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ δὲν εἰσακούστηκαν οἱ φωνὲς ἐκεῖνες, οἱ ὁποῖες ἐξέφρασαν τὶς ἐπιφυλάξεις τους γιὰ τὴν ἐνασχόληση μὲ ἕνα τέτοιο ζήτημα, γιὰ τὸ ὁποῖο οὔτε τὴν ἁρμοδιότητα ἔχουμε, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴ δυνατότητα γιὰ μία ὁλιστικὴ προσέγγιση, ἀντικειμενικὴ καὶ κυρίως ἐποικοδομητικὴ γιὰ τὸ λαὸ καὶ τὴν κοινωνία. (σ. «Χ.Β.»: Γιὰ πρώτη φορὰ εἰσάγεται ἰδιοτύπως ἡ ἀναρμοδιότητα τῶν Ἱεραρχῶν νὰ ἀπευθύνονται  στὸν Λαὸ τοῦ Θεοῦ)
.         Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν προδιαγεγραμμένο. Ἐκδόθηκε ἕνα κείμενο, τὸ ὁποῖο ἀφ᾽ ἑνὸς ὑπέστη κριτικές, μὲ τὶς ὁποῖες ἐπιβεβαιώθηκε καὶ ἡ διχαστικὴ λειτουργικότητά του, καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου ἔδρασε ἀντιδραστικὰ καὶ διχαστικὰ καὶ πρὸς τὸ ἴδιο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ κατάφερε νὰ ἐπαναφέρει, νὰ ἐπιβάλει καὶ πάλι τὰ ἐρωτήματα: συντηρητισμὸς ἢ φιλελευθερισμός, δεξιὰ ἢ ἀριστερά, ἀποδοχὴ ἢ ἀπόρριψη.
.         Καὶ ἡ συνέχεια;;; !!! Ἕνα κείμενο, στὸ ὁποῖο ἐπενδύθηκαν πολλὲς «ἐλπίδες», πέρασε στὴν ἱστορία, χωρὶς τελικὰ νὰ καταφέρει νὰ ἐπιτύχει κάποιον ἀπὸ τοὺς ἐπιδιωκόμενους σκοπούς του. (σ. «Χ.Β.»: Σὰν ποιοί θὰ ἦταν οἰ ἐπιδιωκόμενοι σκοποί;)
.       Γιατί; Ἐπειδὴ ἔπαιξε σὲ ἤδη γνωστὰ «τερὲν» ἄλλων χώρων, ἐπιχειρημάτων, διαπιστώσεων καὶ διατυπώσεων καὶ δὲν κατάφερε νὰ δώσει τὸ διαφορετικό, τὸ «ἄλλο», ὅπως ἦταν καὶ τὸ προσδοκώμενο. Ἐπιβεβαίωσε, ἁπλά, τὴν ἀνωριμότητά μας γιὰ μία φορὰ ἀκόμα καὶ τὴν ἀδυναμία μας νὰ διαχειριστοῦμε ζητήματα ἀνάλογης σοβαρότητας. Τὸ μόνο ποὺ προσγράφουμε εἶναι ὁ ἀρνητικὸς ἀπόηχος, τὶς συνέπειες τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ δοῦμε σὲ βάθος χρόνου!!!
.         Μήπως, λοιπόν, χάσαμε ἀκόμη μία εὐκαιρία γιὰ νὰ σκεφθοῦμε ἐκκλησιαστικὰ καὶ ὄχι κοσμικά; Νὰ καθορίσουμε τὴν ἐκκλησιαστική μας ταυτότητα καὶ αὐτοσυνειδησία, τὸν ἐπίκαιρο καὶ κρίσιμο λόγο μας, σὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ πρὸς τὴν κοινωνία, καὶ ὁπωσδήποτε ὄχι μέσα ἀπὸ ἀντιγραφὲς καὶ ἐπαναλήψεις;
.           Νὰ ἀποδείξουμε, δηλαδή, τὴν ὡριμότητα τοῦ ρόλου καὶ τοῦ λόγου μας, ὡς παραγόντων κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ ἀνθρώπινης ἀλληλεγγύης.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»:
.        Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἐπιβεβαιώθηκε ἡ ἀνωριμότητα τῆς εὔκολης κριτικῆς καὶ τῆς παράλληλης ἐλλείψεως ἀντιπροτάσεως «ἄλλου λόγου», διαφορετικοῦ.
.            Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ χάθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ ἐμφανισθεῖ ὁ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ὁμόγνωμη.
.         Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἕνας ἐπισκοπικὸς λόγος ἔχασε ἐντελῶς τὴν εὐκαιρία νὰ μιλήσει γιὰ τὸν Χριστό καὶ τὴν Πίστη καὶ ἀπέδειξε πὼς εὔκολα τὰ θέσμια χωρίζονται ἀπὸ τὰ χαρίσματα.
.         Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἐπιβεβαιώθηκε ἁπλὰ ὁ ἀρνητικὸς ἀπόηχος ἀρχιεπισκοπικῶν ἐπιλογῶν μὲ συνέπειες τὶς ὁποῖες βλέπουμε ἤδη καὶ θὰ μποροῦμε νὰ βλέπουμε ἀχόρταγα σὲ βάθος χρόνου!!!
.          Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἐφάνη καθαρὰ ἡ νέα στοχοθεσία «μας» (συγκεχυμένο τὸ ὑποκείμενο· οἱ Ἱεράρχες, οἱ Χριστιανοί, οἱ Θεολόγοι καθηγητές, οἱ διανοητές, οἱ  …ποιοί;): νὰ γίνουμε ἀπὸ ἁλάτι (ποὺ νοστιμεύει ἀλλὰ καὶ τσούζει) τοῦ κόσμου «παράγοντες κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ ἀνθρώπινης ἀλληλεγγύης»!
.          Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἐπετεύχθη νὰ ἐπανακαθορισθεῖ πιλοτικὰ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ταυτότητα καὶ αὐτοσυνειδησία, ὁ ἐπίκαιρος καὶ κρίσιμος λόγος , σὲ μιὰ ἀναφορὰ πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ πρὸς τὴν κοινωνία χωρὶς Θεό.
.          Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ κατεδείχθη περίτρανα ἡ ἑλκτικὴ δύναμη τῆς ἀνθρωπαρεσκείας καὶ τοῦ συσχηματισμοῦ.
.       «ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΕ» Η ΣΥΓΧΥΣΗ.

 

, ,

Σχολιάστε

Ο «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ» ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας
Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.       Τὸ «Πρὸς τὸν Λαὸ» πρόσφατο κείμενο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὴν σύγχρονη οἰκονομικὴ κρίση μιλᾶ “μὲ τὴν γλώσσα τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ἀγάπης”. Εἶναι γεγονὸς πὼς εἶναι ἕνα κείμενο ξεκάθαρο, εἰλικρινές, ἄφοβο καὶ προσεγμένο. Θέτει ἐρωτήματα σοβαρά, κάνει κρίσεις ἀκριβεῖς, τονίζει ἀμέλειες, πραγματοποιεῖ πικρὲς διαπιστώσεις. Ἐντοπίζει ὀρθὰ ὅτι τῆς οἰκονομικῆς κρίσης προηγήθηκε ἡ πνευματική, μὲ τὸν εὔκολο πλουτισμό, τὴν καλοπέραση καὶ τὴν ἐξαπάτηση. Μία ζωὴ ἄσκοπη καὶ παράλογη ἔγινε τραγική. Δὲν φοβᾶται τὴν αὐτοκριτική, τὴν παραδοχὴ λαθῶν καὶ σκανδάλων. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δίνει ὑψηλὸ νόημα ζωῆς, βέβαιη ἐλπίδα, σταθερὸ προσανατολισμό, φιλοστοργία, φιλανθρωπία καὶ φιλοτεκνία.
.       Ἡ κυβέρνηση ἐνοχλήθηκε ἀρκετὰ ἀπὸ τὸ κείμενο τῆς Ἐκκλησίας αὐτό. Τὴν Ἐκκλησία τὴν θέλει νὰ σιωπᾶ καὶ νὰ μιλᾶ μόνο ὅταν εἶναι γιὰ τὴν ἐπαινεῖ. Ὁ κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος μάλιστα τὴν εἰρωνεύτηκε, ὅτι συμβαδίζει μὲ τὶς λεγόμενες προοδευτικὲς δυνάμεις, τὴν ὀνόμασε ἐξωπραγματικὴ καὶ σκοταδιστική. Οἱ ἀριστεροὶ φαίνεται ἐνοχλήθηκαν κι αὐτοί, βλέποντας τὴν Ἐκκλησία νὰ ἐλέγχει τοὺς κρατοῦντες, καὶ τώρα δὲν θὰ μπορεῖ νὰ τὴν χτυπήσει. Ἡ ἑλληνικὴ ἀριστερὰ πάντως ἐπιμένει ὅτι ἡ Ἐκκλησία συμπορεύεται μὲ τὴν πολιτικὴ τῆς συντήρησης. Τὸ κείμενο δὲν ἄρεσε, φαίνεται, καὶ σὲ κάποιους ἐκκλησιαστικοὺς μεγαλοσχήμονες, ὅτι δὲν πρέπει νὰ τὰ βάζουμε μὲ τὴν Πολιτεία, κα σ κάποιους λλους, μικροσχημους-μικρόψυχους, πο δν δίστασαν ν κατηγορήσουν σκόπιμα κα διοτελς τος συντάκτες το ξιόλογου ατο κειμένου μέσα π στοσελίδες μ γλώσσα νόσια, νούσια κα κακόγουστα κολακευτικ γι λλους
.       Κύριος συντάκτης τοῦ κειμένου εἶναι ὁ μητροπολίτης Σινανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀπὸ ἐτῶν γνωστὸς γιὰ ἕναν λόγο γνήσιο, ἀνυπόκριτο, τίμιο, θεοφοβούμενο, ἁπλό, μεστὸ καὶ σαγηνευτικό. Σὲ πρόσφατη συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα αὐτὴ εἶπε δυνατά: “Ἡ Ἐκκλησία ἔχει δικαίωμα νὰ ἐκφράζει δημόσια τὴν ἄποψη της”. Συνεχίζοντας, ἀναφέρει: “Ἂν θέλουμε κάποια στιγμὴ σ’ αὐτὸν τὸν τόπο νὰ καταλήξουμε κάπου, πρέπει νὰ μὴ φοβηθοῦμε τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εὐθύνες μας”.
.        Σὲ πρόσφατη ὁμιλία του ὁ ἴδιος μητροπολίτης ἀνέφερε: “Θέλετε ἐπισκόπους συμβιβασμένους μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα; Αὐτὴ τὴν ἐπιλογὴ πρέπει νὰ ἀποφασίσετε, γιὰ νὰ μὴν ἀκούω ἀνοησίες. Νὰ μὴν ἀκούω αὐτὰ ποὺ κάποιοι, ἐπειδὴ κινδυνεύουν τὰ δικά τους συμφέροντα σήμερα, λένε νὰ μὴ μιλάει ἡ Ἐκκλησία. Καὶ ποιός νὰ μιλάει; Νὰ μιλᾶτε ἐσεῖς; Νὰ μιλάει ἡ δημοσιογραφικὴ ἀλητεία τῶν Ἀθηνῶν; Καὶ ὁ ἐπίσκοπος δὲν θὰ μιλάει; Εἶναι γελασμένοι ὅλοι τους; Γιατί; Γιατί ἔχουμε πρότυπο καὶ παράδειγμα τοὺς ἁγίους μας. Καὶ μὲ βάση τὸ δικό τους παράδειγμα, καὶ ὄχι τοῦ κάθε ἐξωνημένου δημοσιογράφου ἢ ὁποιουδήποτε ἄλλου, ἀκόμη καὶ πολιτικῶν, θὰ ὑπηρετήσουμε τὴν Ἐκκλησία. Καὶ αὐτὸ ἂς τὸ καταλάβουν ὅλοι. Γιὰ νὰ καταλάβουν γιατί εἶναι πρώτη αὐτὴ ἡ εὐθύνη τοῦ ἐπισκόπου, νὰ ὑπερασπίζεται τὸ ἄδικο, δηλαδὴ τὸν ἀδικούμενο μᾶλλον ἄνθρωπο, ὅπου κι ἂν βρίσκεται καὶ ὅ,τι καὶ ἂν συμβαίνει”.
.        Μερικὲς φορές, ἀγαπητοί μου, ἡ ἀλήθεια εἶναι πικρή, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ λέγεται. Ἡ ρωσικὴ κυβέρνηση διὰ νόμου ἐπιστρέφει ὅλη τὴν περιουσία στὴν Ἐκκλησία, ποὺ τὴν εἶχε πάρει πρὶν ἀπὸ μερικὲς δεκαετίες παράνομα. Στὴν Ἑλλάδα τὸ κράτος ἐπιχειρεῖ συστηματικὰ νὰ δυσκολεύει τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ τὴν παρουσιάζει ὡς ἔχουσα μυθικὴ περιουσία. Ἡ Τουρκία, κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, ἐπέστρεψε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δημευθεῖσα περιουσία του. Ἡ Πολιτεία ἀπὸ μηνῶν παρακρατεῖ χρήματα ἀπὸ ἀνήκουν στὸ Ἅγιον Ὄρος ἀπὸ τὰ μετοχικὰ μισθώματα, τὴν ἐτήσια οἰκονομικὴ χορηγία.
.        Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀνακοινωθὲν της σχετικὰ μὲ τὴ νέα κάρτα τοῦ πολίτη ἐκφράζει ἐπιφυλάξεις σοβαρές, σεβόμενη τὴ θεόσδοτη ἐλευθερία τῆς μοναδικότητος καὶ ἱερότητος τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καὶ τῆς ἀξιοπρέπειάς του. Χρειάζεται λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία νὰ λύνει τὴ σιωπή της, ὄχι γιὰ νὰ φλυαρεῖ καὶ νὰ φωνάζει νευριασμένα, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταθέτει μὲ γνώση καὶ πείρα λόγο ἀλήθειας καὶ ἀγάπης.
.         Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει διακοσμητικὸ ρόλο σὲ αὐτὸν τὸν τόπο ἢ ρόλο κομπάρσου. Ἡ Ἐκκλησία δὲν φιλοδοξεῖ νὰ κάνει τὸν πρωταγωνιστή. Δὲν ἐπαίρεται ὅτι εἶναι πρωταγωνιστής, κυρίαρχος καὶ φοβερός. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία ζεστὴ μητρικὴ ἀγκαλιά. Ὁ ρόλος της στηρίζει, ἐνισχύει, παρηγορεῖ καὶ διώχνει μακριά της τὴν ἀπελπισία. Χρειάζεται ὁ εἰλικρινὰ τρυφερός, δίκαιος καὶ ἀτόφιος λόγος της. Ὄχι νὰ χαζοχαμογελᾶ πρὸς ὅλους καὶ ὅλα, νὰ ὑποχωρεῖ, γιὰ νὰ κερδίσει κάτι καὶ στὸ τέλος νὰ τὰ χάνει ὅλα. Μιλοῦν κάποιοι λίγοι, λένε πικρὲς ἀλήθειες, καὶ ἐπειδὴ δὲν ἀρέσουν στοὺς πολλούς, προσπαθοῦν νὰ τοὺς μειώσουν, νὰ τοὺς εἰρωνευθοῦν καὶ νὰ τοὺς ἀπειλήσουν.
.        Ἡ Ἐκκλησία θὰ κερδίσει μὲ τὴν ταπείνωση, τὴ σεμνότητα, τὸν διακριτικό, ἄφοβο, γνήσιο, εὐαγγελικὸ λόγο, τὸν ἀποστολικὸ καὶ ἁγιοπατερικὸ λόγο. Ἕνας λόγος ἀσαφής, χλιαρός, κολακευτικός, κουλτουριάρικος δὲν ἀναπαύει ψυχές, δὲν χαροποιεῖ ἀπαιτητικὰ πνεύματα. Εναι καιρς ν κατατεθε περισσότερη λήθεια μ μεγαλύτερη γάπη.

ΠΗΓΗ: ἐφημ.«ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 16.01.11

, , ,

Σχολιάστε