Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πρωτοχρονιά

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 
(1989)
 Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου,
Ὁμιλίες σὲ ἀκίνητες Δεσποτικὲς
καὶ Θεομητορικὲς Ἑορτές” (τῶν ἐτῶν 1981-1991), τ. Α´,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 2015, σελ. 71-75

.                   Ὁ χρόνος γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν χρόνος νοσταλγίας, διότι ὁ Λυτρωτὴς δὲν εἶχε φανεῖ ἀκόμη. Ὅμως μετὰ ἀπὸ τὴν Ἔνσαρκο Οἰκονομία τοῦ Κυρίου ὁ χρόνος γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι χρόνος σωτηρίας, διότι ο Σωτήρας ἦλθε καὶ ἡ σωτηρία εἶναι προσιτὴ σὲ ὅλους.
.                   Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ σωτηρία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατορθωθεῖ παρὰ μόνον διὰ τῆς συνεχοῦς μετανοίας. Ἡ μετάνοια εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μᾶς βοηθεῖ νὰ ἀναγνωρίσουμε, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ Σωτήρας μας καὶ ὅτι μόνο σ’ Αὐτὸν ἐλπίζοντες μποροῦμε νὰ ἐλεηθοῦμε καὶ νὰ σωθοῦμε. Ἡ μετάνοια εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μᾶς ταπεινώνει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄρα ἑλκύει τὸν Θεὸ σ’ ἐμᾶς. Ἡ μετάνοια εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μᾶς κάνει να βλέπουμε τὰ ἁμαρτήματά μας, καὶ ἄρα νὰ ζητοῦμε συγχώρηση γι’ αὐτὰ καὶ νὰ τὰ ἐπανορθώνουμε μὲ τὸν ἀγώνα τὸν πνευματικό.
.                   Ἄρα λοιπὸν γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανούς ὁ μετὰ Χριστὸν καιρὸς καὶ χρόνος εἶναι καιρὸς καὶ χρόνος μετανοίας καὶ σωτηρίας. […]
.                   Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις ὑποδεχόμαστε τὸν νέο χρόνο, ὁ ὁποῖος βέβαια εἶναι κάτι τὸ συμβατικό. Ο χρόνος εἶναι ἀέναος. Εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, μέχρις ὅτου φθάσουμε τὴν αἰωνιότητα. Ἀλλὰ συμβατικῶς οἱ ἄνθρωποι χωρίζουμε τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας. Ἀλλὰ ἔστω καὶ αὐτό, αὐτὸς ὁ συμβατικὸς χωρισμὸς τοῦ χρόνου σὲ διαστήματα χρονικά, μᾶς διευκολύνει, ἂν ἐμεῖς θέλουμε νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦμε καὶ νὰ βιώνουμε πράγματι τὸν χρόνο αὐτό, τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ, ὡς χρόνο μετανοίας καὶ ὡς χρόνο σωτηρίας.
.                   Καὶ ἐπειδὴ κάθε χρόνο αὐτὴν τὴν ἡμέρα συνηθίζω νὰ σᾶς λέω κάτι σὰν προμετωπίδα γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα ὅλου τοῦ ἔτους, καὶ ἄλλοι μὲν τὸ ἐνθυμοῦνται καὶ ἀγωνίζονται, ἄλλοι δὲ τὸ λησμονοῦν –ἐλπίζω οἱ περισσότεροι νὰ τὸ ἐνθυμοῦνται– θὰ ἤθελα ἐφέτος ἀντὶ ἄλλης συμβουλῆς νὰ ὑπομνήσω στὴν ἀγάπη σας ἐκείνη τὴν εὐχή, μὲ τὴν ὁποία τελειώνει ἡ εὐχὴ τοῦ τρισαγίου ὕμνου, καὶ ποὺ νομίζω ὅτι εἶναι καλὸ ἐφέτος νὰ τὴν ἔχουμε πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν.
.                   Καταλήγει λοιπὸν ὡς ἑξῆς ἡ ἁγία ἐκείνη εὐχή: «ἁγίασον ἡμῶν τὰς ψυχὰς καὶ τὰ σώματα, καὶ δὸς ἡμῖν ἐν ὁσιότητι λατρεύειν σοι πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν, πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος σοι εὐαρεστησάντων. Ὅτι ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
.                   Ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεός μας εἶναι Ἅγιος –μὲ ἀπόλυτη ἔννοια Ἅγιος– καὶ ἐμεῖς εἴμαστε δικά Του πλάσματα, ἔχουμε καὶ ἐμεῖς ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς μας τὴν ἁγιότητα. Τὴν ὁποία ἁγιότητα ὅμως δὲν μποροῦμε νὰ ἐπιτύχουμε, παρὰ μόνον ἐὰν τὴν ζητήσουμε ἀπ᾽ Αὐτόν, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἁγιότητος. Γι’ αὐτὸ καὶ ζητᾶμε ἀπ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἁγιότητος νὰἁγιάσει καὶ ἐμᾶς: «ἁγίασον ἠμῶν τὰς ψυχὰς καὶ τὰ σώματα», καὶ τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα. Ὅλοι νὰ εἴμαστε ἁγιασμένοι, ὅλοι καθαροί, ὅλοι σκεύη τίμια του Παναγίου Πνεύματος. «Καὶ δὸς ἡμῖν ἐν ὁσιότητι λατρεύειν σοι», μὲ ὁσιότητα, μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ εὐλάβεια, «πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν, πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων».
.                   Ζητᾶμε λοιπὸν ἀπὸ τὸν Θεὸ ἁγιότητα ψυχῆς καὶ σώματος, ἁγιότητα καθ’ ὅλον τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, νὰ μὴ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος νὰ πέσουμε σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μισητὰ στὸν Θεὸ πάθη, τὰ ὁποῖα μολύνουν καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε καθαροὶ καὶ εὐάρεστοι ἐνώπιόν Του, καὶ αὐτὸ νὰ γίνεται καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας μας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων.
.                   Ἂς ἀγωνισθοῦμε λοιπόν, ἀδελφοί, γιὰ τὴν ἁγιότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, διὰ τῆς μετανοίας καθαιροντες ἀμέσως τὰ τυχὸν ὀλισθήματά μας καὶ τὰ τυχὸν παραπτώματά μας, ὥστε εἰ δυνατὸν ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν νὰ εἴμαστε σκεύη τίμια, κατηρτισμένα ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, διότι αὐτὸ περιμένει ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Ἅγιος Θεός, ὁ Πλάστης καὶ Δημιουργὸς καὶΣωτήρας μας.[…]
.                   Εὔχομαι ὁ νέος χρόνος νὰ εἶναι χρόνος σωτηρίας, μετανοίας, ἁγιασμοῦ καὶ τελείας εὐαρεστήσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας. Ἔτη πολλὰ σὲ ὅλους.[…]

 ΠΗΓΗ: alopsis.gr

,

Σχολιάστε

«ΕΚΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΛΑ, ἀκόμη καί οἱ πανηγυρισμοί τῆς ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ, ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ καὶ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου
Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος Πρωτοχρονιᾶς 2019

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

.                 Ἀρχή τοῦ νέου πολιτικοῦ ἔτους εἶναι ἡ σημερινή ἡμέρα καί πανηγυρίζουμε μέ θεία Λειτουργία, Δοξολογία καί χαρά. Σέ ὅλο τόν κόσμο διοργανώνονται ἐκδηλώσεις μέ φαντασμαγορικές πράξεις, γιά νά ὑποδεχθοῦν τό νέον ἔτος. Ὅμως, ὅ,τι καί νά κάνουμε, κανείς δέν εἶδε ποτέ κάποιον χρόνο νά ἔρχεται ἀπό τήν ἀνατολή καί κάποιον παλαιό χρόνο νά φεύγη στήν δύση. Ὅταν δέ οἱ ἄνθρωποι συμμετέχουν σέ τέτοιες χαρούμενες ἐκδηλώσεις, ἔπειτα ἐπιστρέφουν στό σπίτι τους μέ μιά πίκρα καί συναντοῦν τόν πόνο, τήν θλίψη, τήν ἀπόγνωση, τήν τραγικότητα.
.                 Τί εἶναι, λοιπόν, αὐτός ὁ νέος χρόνος; Τί σημαίνει ὅτι σήμερα ἔχουμε τήν ἀρχή τοῦ νέου ἔτους; Ποιό εἶναι τό νόημα τῆς Πρωτοχρονιᾶς;
.                 Ὅταν πρίν χρόνια, καί συγκεκριμένα τό ἔτος 2000, εἰσερχόμασταν, σάν σήμερα, στήν τρίτη χιλιετία, αἰσθανόμασταν ὄχι ἁπλῶς ὅτι πέρασε ἕνας χρόνος, ἀλλά ὅτι πέρασαν δύο χιλιετίες ἀπό τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, καί πανηγυρίζαμε ὄχι ἐπειδή ἄρχιζε ἕνας νέος χρόνος, ἀλλά ἐπειδή ἄρχιζε ἡ τρίτη χιλιετία. Θυμᾶμαι τότε, δηλαδή τήν Πρωτοχρονιά τοῦ 2000, μετά τήν θεία Λειτουργία καί τήν Δοξολογία τοῦ Νέου ἔτους, στόν Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πήγαμε στό Δημαρχεῖο, γιά νά παραστοῦμε στήν πρώτη ἑορταστική Συνεδρίαση τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου γιά τήν ἀρχή τῆς νέας χιλιετίας, ὥστε νά εἶναι χαρούμενη καί δημιουργική ὅλη αὐτή ἡ περίοδος, χωρίς, ὅμως, νά γνωρίζουμε ἐάν θά ἤμασταν ζωντανοί τήν ἑπομένη ἡμέρα.
.                 Ἀπό τότε, δηλαδή τήν Πρωτοχρονιά τοῦ 2000, πέρασαν 19 χρόνια χωρίς νά τό καταλάβουμε, ἀφοῦ ὁ χρόνος τρέχει σάν ὁρμητικό ποτάμι καί φεύγει τόσο χρήγορα, ὅπως κτυποῦν τά δευτερόλεπτα τοῦ ρολογιοῦ μας. Καί στό διάστημα αὐτό ἔφυγαν ἀπό τόν κόσμο αὐτόν ἀγαπητοί μας ἄνθρωποι, ἄλλαξαν πολλές καταστάσεις στήν ζωή μας, ἀλλά καί γεννήθηκαν νέοι ἄνθρωποι. Ὅλα τά παιδιά πού εἶναι σήμερα μαθητές μέχρι τήν τελευταία τάξη τοῦ Λυκείου καί εἰσῆλθαν στό πρῶτο ἔτος τοῦ Πανεπιστημίου γεννήθηκαν σέ αὐτό τό διάστημα τῶν δεκαεννέα ἐτῶν, ἀπό τό 2000 μέχρι σήμερα. Ἔτσι, ὁ θάνατος συμπλέκεται μέ τήν ζωή.
.                 Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ὅτι ὁ χρόνος εἶναι ταχύτατος, ἔρχεται καί φεύγει γρήγορα, δέν μποροῦμε νά τόν πιάσουμε, δέν ἔχουμε τήν δυνατότητα νά τόν σταματήσουμε, τρέχει συνεχῶς καί παρασύρει καί μᾶς σέ αὐτήν τήν γρήγορη πορεία του. Ἔχουν χαρακτηρίσει τόν χρόνο ὡς «πανδαμάτορα», ἐπειδή δαμάζει τά πάντα, καί κανείς δέν μπορεῖ νά τόν δαμάση, παρά μόνον ὁ Θεός, πού εἶναι ὁ δημιουργός τοῦ χρόνου καί βρίσκεται ἔξω ἀπό τόν χρόνο. Ἐμεῖς εἴμαστε μέσα στόν χρόνο καί ἐκεῖνος μᾶς δαμάζει, μᾶς ἐξουσιάζει, μέ ὅλες τίς συνταρακτικές συνέπειες.
.                 Ἤδη, ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς συλλήψεώς μας τά κύτταρα τοῦ σώματος ἔχουν τήν δική τους κίνηση, ὅπως κίνηση ἔχουν καί τά ὄργανα τοῦ σώματός μας. Αὐτό μποροῦμε νά τό καταλάβουμε κυρίως ἀπό τήν κίνηση τῆς καρδιᾶς μας. Εἴμαστε κάτω ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ χρόνου, καί ὅταν ὁ χρόνος τῆς καρδιᾶς σταματήση, μέ τήν βούληση τοῦ Θεοῦ, τότε σταματᾶ καί ἡ βιολογική ζωή, χωρίς, βέβαια, νά ἀφανίζεται ἡ ψυχή καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ὡς ὕπαρξη.
.                 Ἔτσι, βιώνουμε τόν χρόνο στήν ζωή μας ὡς ἕνα χαρούμενο γεγονός, ἀφοῦ ζοῦμε βιολογικά, ἀλλά καί ὡς ἕνα τραγικό γεγονός, ἀφοῦ κάποτε θά σταματήση ὁ κτύπος τῆς καρδιᾶς μας. Καί στό σημεῖο αὐτό ὑπάρχει τό φαινόμενο τῆς χαρμολύπης.
.                 Αὐτό τό καταλαβαίνουμε πολύ καλά ἀπό διάφορες ἐκφράσεις πού χρησιμοποιοῦμε. Ὅταν εὐχόμαστε «χρόνια πολλά» στό βάθος αἰσθανόμαστε ὅτι κάποτε θά σταματήση νά μετράη ὁ χρόνος. Ὅταν λέμε τήν εὐχή «καί τοῦ χρόνου» αἰσθανόμαστε ὅτι μπορεῖ νά μή φθάσουμε στήν ἑπόμενη Πρωτοχρονιά. Ὅταν συμμετέχουμε στά ἑορταστικά τραπέζια καί χαιρόμαστε, ὑποβόσκει ἡ λύπη ὅτι παραμονεύει ὁ θάνατος ἤ ὅτι λείπει ἕνας ἀγαπητός μας ἄνθρωπος πού δέν ζῆ.
.                 Ὅμως, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί πιστεύουμε στόν Θεό πού εἶναι ὁ ἄρχοντας τοῦ χρόνου, ἀλλά καί μᾶς βοηθᾶ νά ὑπερβαίνουμε τόν χρόνο καί νά περνᾶμε στό αἰώνιο. Γιά ὅσους ζοῦν ἐν Χριστῷ ὁ χρόνος δέν εἶναι βασανιστικός, δέν εἶναι τροχοπέδη, δέν εἶναι τύραννος, ἀλλά εἶναι χρόνος προετοιμασίας γιά τό πέρασμα στήν αἰώνια ζωή μέ τόν Χριστό. Οἱ μάρτυρες καί οἱ ἅγιοι μᾶς ἔδειξαν ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού ζῆ μέ τόν Χριστό, δέν φοβᾶται τόν θάνατο καί τήν δυναστεία τοῦ χρόνου, ἀλλά θεωρεῖ τόν χρόνο ὡς τό ἀκρωτήριο τῆς καλῆς ἐλπίδος, ὡς ἕνα πέρασμα στήν ἐν Χριστῷ αἰωνιότητα. Μέ τόν Χριστό τίποτε δέν εἶναι βασανιστικό ἤ προβληματικό. Ἀντίθετα, ἐκτός Χριστοῦ ὅλα, ἀκόμη καί οἱ πανηγυρισμοί τῆς Πρωτοχρονιᾶς, βρίσκονται στήν σκοτεινή φυλακή τοῦ χρόνου καί τοῦ θανάτου.
.                 Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἀρχῆς τοῦ νέου ἔτους, εὔχομαι σέ ὅλους σας χρόνια πολλά μέ τόν Χριστό, πού εἶναι ὁ ἐξουσιαστής τοῦ χρόνου καί ὁ νικητής τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου.

Μέ ἑόρτιες εὐχές
Ὁ Μητροπολιτης
† Ὁ Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ἀναμένουμε καὶ προσμένουμε

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           Καινούργιος χρόνος μπροστά μας. Ἀνέτειλε τὸ ἔτος 2017. Ἀποχαιρετίσαμε τὸ 2016 καὶ τὸ στοιβάξαμε στὰ προηγούμενα χρόνια, στὸ παρελθόν. Ὑποδεχθήκαμε τὸ 2017 χαρούμενοι, μὲ ἐλπίδα καὶ προσδοκία ὅτι θὰ εἶναι καλύτερο ἀπὸ τὰ προηγούμενα. Ὅτι θὰ εἶναι εἰρηνικό, δημιουργικό, γεμάτο ἀπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους σὲ ὅλα τὰ πλάτη καὶ τὰ μήκη τῆς γῆς.
.           Αὐτὸς ὁ χρόνος, ὅπως τὸν ζοῦμε οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ μέσα στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ἔχει μεγάλη, ἀνεκτίμητη ἀξία. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς μας ἐδῶ στὸν κόσμο πραγματώνεται ἡ σωτηρία, ὁ ἁγιασμός μας. Ὡς συν­ειδητὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ γνωρίζουμε ὅτι ἡ ζωή μας ἐδῶ εἶναι προετοιμασία γιὰ τὴν αἰωνιότητα.
.           Γνωρίζουμε δηλαδὴ πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα ὅτι στὴν καρδιὰ τοῦ καθενός μας ἐδῶ στὴ γῆ πρέπει νὰ καρποφορήσει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ μορφωθεῖ ὁ Χριστὸς μέσα μας.
.           Ὅπως ἀκριβῶς τὸ περιγράφει ἡ γνω­στὴ παραβολὴ τοῦ Σπορέως, ποὺ λέ­­ει ὅτι οἱ σπόροι ποὺ ἔπεσαν στὴν εὔ­φορη γῆ συμβολίζουν «τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ καρδιὰ καλοπροαί­ρετη, εὐθεία καὶ ἀγαθὴ ἄκουσαν τὸν λό­γο, τὸν κρατοῦν σφιχτὰ μέσα τους καὶ καρποφοροῦν τὶς ἀρετές, δείχνοντας ὑ­πομονὴ καὶ καρτερία στὶς θλίψεις, στοὺς πειρασμοὺς καὶ σ᾿ ὅλα τὰ ἐμπόδια ποὺ συναντοῦν στὴν ἄσκηση τῆς πνευματικῆς ζωῆς» (Λουκ. η´ 15). Νὰ γίνει δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Γαλατίας, ὅταν τοὺς ὑπενθυμίζει τοὺς κόπους στοὺς ὁποίους ὑποβάλλεται, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ συντελέσει στὸ νὰ μορφωθεῖ ὁ Χριστὸς μέσα τους: «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν!»· παιδάκια μου, ποὺ σᾶς ἀναγέννησα πνευματικὰ καὶ ποὺ ξαναδοκιμάζω τώρα πόνους καὶ ὠδίνες γιὰ τὴν ἀναγέννησή σας, μέχρι νὰ σχηματισθεῖ μέσα σας ὁ χαρακτήρας καὶ ἡ μορφὴ τοῦ Χριστοῦ! (Γαλ. δ´ 19). Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε οἱ πιστοὶ ὡς χρέος μας στὸν καινούργιο χρόνο.
.           Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ νὰ γεμίσει ἡ καρδιά μας ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ πραγματικὸς πιστὸς κατανοεῖ τὸν καιρὸ τοῦ παρόντος κόσμου ὡς ἕνα ἄλλο «ὑπερῷον» τῆς Ἱερουσαλήμ, στὸ ὁποῖο οἱ Ἀπόστολοι δέχθηκαν «τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Πατρός», τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
.           Ἐκεῖνοι κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκο­στῆς εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους νὰ διαμοιράζονται σ᾿ αὐτοὺς γλῶσσες σὰν τὶς φλόγες τῆς φωτιᾶς, καὶ στὸν καθένα τους κάθισε ἀπὸ μία γλώσσα. Πλημμύρισε τὸ ἐσωτερικό τους μὲ Πνεῦμα Ἅγιο (βλ. Πράξ. α´ 4, β´ 1-3). Καὶ ὁ πιστὸς Χριστιανὸς ἀναμένει στὸ «ὑπερῷον» τοῦ παρόντος κόσμου, τὴν Ἐκκλησία, συμμετέχοντας στὰ ἅγια Μυστήρια, τὴ θεία Λατρεία καὶ ὅλα τὰ ἄλλα μέσα τῆς Χάριτος, νὰ πληρωθεῖ ὁ ἐσωτερικός του κόσμος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.
.           Τὸ τρίτο ποὺ συνειδητοποιοῦμε οἱ πιστοὶ ὡς χρέος μας στὸν καινούργιο χρόνο εἶναι τὸ ὅτι ἡ παράταση τῆς ζωῆς μας σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο εἶναι καὶ χρόνος προσ­­μονῆς. Προσμένουμε «τὴν μακαρίαν ἐλ­πίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»· περιμένουμε μὲ χαρὰ τὴ μακαριότητα ποὺ ἐλπίζουμε καὶ τὴ φανέρωση τῆς δόξας τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Τίτ. β´ 13). Γι᾿ αὐτὸ μὲ τὴ βοήθεια τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ νὰ προσπαθοῦμε, μὲ ἐπιμελῆ πνευματικὸ ἀγώνα, νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν ἀσέβεια καὶ τὶς ἐπιθυμίες τοῦ μάταιου καὶ ἁμαρτωλοῦ αὐτοῦ κόσμου· νὰ ζήσουμε σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο μὲ ἐγκράτεια στὴ ζωή μας, μὲ δικαιοσύνη πρὸς τοὺς γύρω μας ἀνθρώπους καὶ μὲ εὐσέβεια πρὸς τὸν Θεό (Τίτ. β´ 11-12).
.           Ἰδιαίτερα στὴν ἀρχὴ κάθε καινούργιου χρόνου στοχαζόμαστε καὶ προβληματιζόμαστε γιὰ τὴ ζωή μας, ποὺ ξεδιπλώνεται μέσα στὸ χρόνο. Ὁ χρόνος εἶναι μυστήριο. Ἐνῶ τὸν θεωροῦμε γνωστὸ καὶ αὐτονόητο, ὅταν θελήσουμε νὰ τὸν περιγράψουμε, νὰ καθορίσουμε τὴ φύση του ἢ νὰ τὸν ἑρμηνεύσουμε, δυσκολευόμαστε ἢ καὶ ἀδυνατοῦμε.
.           Ὅμως, ἂν καὶ δὲν τὸν κατανοοῦμε στὴ φύση του, μποροῦμε νὰ τὸν ἐκμεταλλευθοῦμε:
.           Νὰ ἐπιδιώκουμε νὰ καρποφορήσει μέσα μας ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
.           Νὰ ἀναμένουμε νὰ ἔλθει μέσα στὸ «ὑ­περῷον» τῆς ψυχῆς μας ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.         Καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε, προσμένοντας «τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀποβιβαστοῦμε στὴν ἀπεραν­τοσύνη τῆς αἰωνιότητας, ἀφοῦ «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ´ 20).
«Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν… ὁ ἐν τῇ ἀφάτῳ σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέον ἐνιαυτὸν εἰσελθεῖν· αὐτός, πανάγαθε Δέσποτα… δὸς ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ βεβαίᾳ τὸν κύκλον αὐτοῦ διελθεῖν, τῷ στεφάνῳ τῆς δόξης τῶν ἀρετῶν κοσμουμένους, τῷ φωτὶ τῶν ἐντολῶν σου εὐσχημόνως ὡς ἐν ἡμέρᾳ καλῶς ὁδεύ­οντας» (Εὐχὴ τῆς Δοξολογίας στὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους).

.           Κύριε, ἐνίσχυσέ μας καὶ βοήθησέ μας κατὰ τὴ νέα αὐτὴ χρονιά.

 

,

Σχολιάστε

ΚΑΘΕ MEΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

 Ἐπίσκοπος Ἀχελώου Εὐθύμιος Κ. Στύλιος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «δευτερόλεπτα τῆς ψυχῆς» 

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

.              Μιὰ μέρα ἕνας ὁλόκληρος χρόνος! Γιὰ τὴν μικρὴ ζωή μου ἕνας χρόνος δὲν εἶναι τίποτε. Στὶς στιγμὲς ὅμως μιᾶς μέρας κρίνεται, πολλὲς φορές, ἡ αἰωνιότης.
.            Πρέπει νὰ μάθω ν’ ἀντιμετωπίζω τὴν κάθε μέρα, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, σὰν τὴν πρώτη μέρα τοῦ χρόνου. Νὰ κάνω ὅ,τι μπορῶ γιὰ νὰ δώσω στὴ μέρα τέτοιο περιεχόμενο ποὺ νὰ ἔχη τὴν βαρύτητα καὶ τὴν ποιοτικὴ ἀξία μιᾶς ὁλόκληρης χρονιᾶς.
.               Ὅταν ἀκούω τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μὲ καλεῖ κάθε στιγμή, κερδίζω ὁλόκληρη τὴ χρονιά…… Ὁλόκληρη τὴν αἰωνιότητα.
.             Βοήθησέ με, Κύριε, νὰ ζῶ κάθε μέρα μὲ τὴν αἴσθηση τῆς αἰωνιότητος.

ΠΗΓΗ: tideon.org

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

,

Σχολιάστε

ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

,

Σχολιάστε

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΡΟΔΟΥ

,

Σχολιάστε

NEA ΑΡΧΗ (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) «Τί νέα ἀρχὴ θὰ τεθεῖ; Μήπως τὰ γέλια θὰ πρέπει νὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ δάκρυα;»

Νέα ἀρχὴ

Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 30.12.2012

.        Εἶναι μία χαρὰ κάθε νέα ἀρχή. Πρόκειται γιὰ ἕνα καινούργιο ξεκίνημα. Ἕναν φωτεινὸ ἥλιο ποὺ ἀνατέλλει μὲ νόημα καὶ ἐλπίδα. Κάθε νέο ξεκίνημα εἶναι ἕνα εὐχάριστο ἄθλημα
.        Ὁ νέος χρόνος δημιουργεῖ ἀπολογισμούς, σκέψεις, σχέδια, προγράμματα, συγκινητικοὺς ἐνθουσιασμούς. Χρειάζεται ὁπωσδήποτε γιὰ ὅλα αὐτὰ ὑπεύθυνος ἀγώνας. Ἡ κάθε ἀρχὴ μᾶς ἀνανεώνει σημαντικά. Λησμονοῦμε τὰ παλαιὰ κι ἐπεκτεινόμαστε στὰ νέα.
.        Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὡραία πὼς ὁ χρόνος θὰ περάσει εὐτυχισμένα, ἂν ποιεῖς εὐχάριστα τὸ θεῖο θέλημα. Ἂν ἐργάζεσαι τὴ δικαιοσύνη, ἡ ἡμέρα σου θὰ εἶναι καλή. Ἂν ἁμαρτάνεις, ἡ ἡμέρα σου θὰ εἶναι πονηρή, ταραγμένη καὶ σκοτεινή. Ἂν πιστεύεις στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἐφαρμόζεις, ὅλος ὁ χρόνος σου θὰ πηγαίνει καλά. Ἂν ὅμως παραμελεῖς τὴν ἀρετὴ κι ἐξαρτᾶσαι ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ἡμερῶν, θὰ μείνεις ἔρημος καὶ φτωχὸς ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθά.
.        Τὸ πρόσφατο παρελθὸν ποὺ ἔφυγε πῆρε μαζί του πολλὰ στοιχεῖα ἱερότητος, ὡραιότητος, εἰρήνης, ἡσυχίας καὶ χαρᾶς. Ἑορτάζουμε τί; Τὴν ἀπώλεια τῆς σοφίας, τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ πραγματικοῦ πλούτου; Ἑορτάζουμε τὴν εἴσοδο τοῦ νέου χρόνου γιὰ νὰ ἐπαναλάβουμε πρόσφατα κακὰ καὶ νὰ ὁλοκληρώσουμε καταστροφές; Ὁ χρόνος ποὺ πέρασε εἶχε θυμό, μίσος, κακία, οἴηση καὶ μεγάλη ταραχή. Δυστυχῶς ἡ ἴδια κατάσταση συνεχίζεται. Ἐπικρατεῖ τὸ συμφέρον, ὁ ἀτομισμός, ἡ κερδοσκοπία καὶ μόνο ἡ προσωπικὴ καλοπέραση.
.        Οἱ χριστιανοὶ ἔμειναν θεατὲς ἁπλοὶ τῶν πικρῶν γεγονότων, κάποιοι ἐπηρεάστηκαν κιόλας καὶ ἄλλοι παρασύρθηκαν. Δὲν χαμογελᾶμε πιά, δὲν λέμε ζεστὰ καλημέρα, δὲν συμπαραστεκόμαστε εἰλικρινά. Δὲν ἀφήσαμε τὴν πονηριά, τὴν παραξενιά, τὴν γκρίνια, τὸ κουτσομπολιό, τὴν κατάκριση καὶ τὴν ἀχόρταγη ἐγωκεντρικότητά μας. Παρασυρθήκαμε ἀπὸ τὴν νοσηρὴ ἀπληστία, τὴν δαιμονοκίνητη χαιρεκακία καὶ τὸ κλείσιμο στὸ καβούκι τοῦ ἐγώ μας.
.        Ἂν συνεχιστεῖ ὁ τρόπος σκέψεως καὶ ζωῆς τοῦ παλιοῦ χρόνου καὶ στὸν νέο, τότε τί νόημα ἔχει κάθε εἶδος ἑορτῆς; Ἂν ὁ νέος χρόνος εἶναι ὁλόϊδιος, γιὰ νὰ μὴν πῶ χειρότερος, τί διαφορὰ ὑπάρχει; Τί νέα ἀρχὴ θὰ τεθεῖ; Μήπως τὰ γέλια θὰ πρέπει νὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ δάκρυα; Μήπως θὰ πρέπει νὰ ξαναμιλήσουμε σοβαρὰ γιὰ εἰλικρινῆ μετάνοια; Ἀξίζει νὰ κάνουμε αὐτὸ τὸ πολύτιμο δῶρο στὸν ἑαυτό μας. Ἂς ἀναχωρήσει ὁ παλιὸς χρόνος μὲ τὶς κακίες του ἀνεπίστρεπτα. Ἂς εἶναι ὁ νέος χρόνος ἀρχὴ οὐσιαστικῆς ἀλλαγῆς. Ἂς ἀποτελέσει σταθμὸ τῆς πνευματικῆς μας πορείας. Νὰ ἀναγεννηθεῖ ἕνας νέος ἐαυτὸς καὶ νὰ παραμείνει νέος στὸ πέρασμα τῶν χρόνων.
.        Δὲν γνωρίζουμε καθόλου τί μᾶς κρύβει τὸ νέο ἔτος. Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Χριστὸς εὐλογεῖ χρόνους καὶ καιρούς. Εἶναι Αὐτὸς ποὺ γεννήθηκε καὶ βαπτίσθηκε ὡς ἄνθρωπος. Πειράχθηκε ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ νίκησε ὡς Θεὸς καὶ μᾶς παρακινεῖ σὲ ἀντίσταση. Πείνασε, δίψασε, κουράστηκε, ἀποκοιμήθηκε, πλήρωσε φόρους, γιὰ νὰ πλησιάσει πιὸ πολὺ τὸ πλάσμα του. Τὸν ὀνομάζουν Σαμαρείτη, τὸν θεωροῦν δαιμονισμένο, τὸν πετροβολοῦν καὶ ὑπομένει ἀγέρωχα. Τὸν πετροβολοῦν, τὸν πουλοῦν, τὸν τραυματίζουν, τὸν κακοποιοῦν, τὸν ποτίζουν ξίδι, τὸν σταυρώνουν, τὸν λογχίζουν καὶ τὸν θάβουν. Προσεύχεται, δακρύζει, κατεβαίνει στὸν Ἅδη, ἀνίσταται, ἀναλαμβάνεται στοὺς οὐρανούς. Ἀποτελεῖ τὸ αἰώνιο πρότυπο καὶ γιὰ τὸν καινούργιο χρόνο καὶ γιὰ μία νέα ἀρχή.

, ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «H ΔΙΑΓΡΑΦΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ». Πῶς μέσα σέ ἕνα τέτοιο κλῖμα μπορεῖ κανείς νά ἐλπί­ζει, ὅτι ὁ νέος χρόνος 2013 θά εἶναι καλύτερος;

 ΜΗΝΥΜΑ ΔΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2013

 Τοῦ  Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.

ΠΑΝΤΟΚΡ.         Δρασκελίσαμε τό κατῶφλι τοῦ νέου χρόνου ἀφήνοντας πίσω μας τόν παλαιό καί ἤδη μετρᾶνε στή ζωή μας τά δικά του λεπτά καί οἱ δικές του ὧρες.
.         Ὅλα τά εὐχάριστα καί τά δυσάρεστα τοῦ 2012 εἶναι πιά παρελθόν. Ἡ προο­πτι­κή τοῦ καινούργιου χρόνου, πού διανοίγεται μπροστά μας ἔχει πολ­λές ἐλπί­δες καί πολλούς πόθους. Μακάρι ὁ Θεός νά εὐλογήσει, ὥστε τό 2013 νά εἶναι ἔτος πνευματικῆς καί οἰκονομικῆς ἀνακάμψεως. Ὁλοψύχως ἱκετεύομε καί πα­ρα­καλοῦμε τόν χορηγό παντός ἀγαθοῦ: «Εὐλόγησον τόν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε. Παντός τοῦ λαοῦ μνήσθητι Κύριε, ὁ Θεός ἡμῶν, καί ἐπί πάντας ἔκχεον τό πλούσιόν σου ἔλεος, πᾶσι παρέχων τά πρός σωτηρίαν αἰτήματα. Σύ γάρ εἶ ἡ βοήθεια τῶν ἀβοηθήτων, ἡ ἐλπίς τῶν ἀπηλπισμένων, ὁ τῶν χειμαζομένων σωτήρ, ὁ τῶν πλεόντων λιμήν, ὁ τῶν νοσούντων ἰατρός».

.         Ἡ διαγραφομένη πορεία δέν φαίνεται νά εἶναι εὐχάριστη. Ὁ Γολγοθᾶς συνεχίζεται. Οἱ ποιμαντικές καταιγίδες μαίνονται. Ὁ λαός ἐξαπορεῖ καί μένει ἐμ­βρόντητος μπροστά στίς ἀπροσδόκητες ἐξελίξεις. Αἴσθημα βα­θειᾶς ἀναστα­τώ­σεως κυριαρχεῖ στούς ἀνέργους, στούς πολυτέκνους, στούς πτω­χούς μέ ὅσα κυο­φοροῦνται καί ἀποφασίζονται. Διαφαίνονται στόν ὀρί­ζο­ντα ἀκτῖνες φωτός, ἀλλά πρίν ἀκόμα ἀπλωθοῦν στή γῆ τίς καλύ­πτουν τά παχιά μαῦρα σύννεφα τῆς ἀπογνώσεως. Πῶς λοιπόν μέσα σέ ἕνα τέτοιο κλῖμα μπορεῖ κανείς νά ἐλπί­ζει, ὅτι ὁ νέος χρόνος 2013 θά εἶναι καλύτερος;

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί.

.         Τό χειρότερο στήν παροῦσα κατάσταση εἶναι ἡ ἀπαισιοδοξία. Χρειάζε­ται ὅλοι μαζί νά ἀνανήψουμε καί νά βάλλουμε ἀρχή. Νά θέσουμε στόχους καί νά ἐργασθοῦμε μέ πεῖσμα γιά τήν κατάκτησή τους.
.         α) Τό πρῶτο καί κύριο, πού πρέπει νά ἐπιδιώξουμε, εἶναι ἡ ἑνότητα. Ἡ συμπαγής ἑνότητα καί ὁμοψυχία τοῦ λαοῦ εἶναι ὀχύρωμα κατά τῶν ἐχ­θρῶν μας. Οἱ ἀκρότητες καί οἱ κατακερματισμοί τῶν δυνάμεων διευ­κο­λύ­νουν τούς ἐπιβούλους τῆς πατρίδος μας. Νά διατηρήσουμε τήν ψυχική καί κοι­νωνική ἑνότητα. Νά ἀναζητήσουμε τά σημεῖα, πού μᾶς ἑνώνουν καί νά ὀργανωθοῦμε ξανά.
.         β) Ὁ λαός μας χρειάζεται καί ἀπαιτεῖ ἀπό τούς ἡγέτες του εἰλικρίνεια. Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τά δεσμά τῆς διαφθορᾶς. Νά γνω­ρί­σουμε τήν πραγματική κατάσταση τῆς πατρίδος μας γιά νά ἀνα­συγκρο­τή­σουμε τίς δυνάμεις μας καί νά ὁρμήσουμε πρός τά ἐμπρός.
.         γ) Χωρίς ἐργασία προκοπή δέν ὑπάρχει. Ἐμάθαμε νά ζοῦμε σέ μιά κατά­στα­ση ραστώνης. Νά ξυπνήσουμε ἀπό αὐτό τόν λήθαργο καί νά προγραμ­μα­τισθοῦμε. Ὑπάρχει τό πρόβλημα τῆς ἀνεργίας, πού συνεχῶς αὐξά­νε­ται. Ὑπάρ­χουν, ὅμως, πολλοί τρόποι καί τόποι γιά ἐκεῖνον, πού ἔχει ὄρεξη γιά δουλειά. Ἡ ἀνάπτυξη μή περιμένουμε, ὅτι θά ἔλθει μόνο ἀπό τούς ἔξω, θά ἔλθει, ἐάν καί ἐφ’ ὅσον καί ἐμεῖς αὐτενεργήσουμε.
.         δ) Ἡ κοινωνική ἀναταραχή εἶναι δυνατόν νά μᾶς ὁδηγήσει σέ μεγάλα καί ὀλέθρια ἀδιέξοδα. Γι᾽αὐτό οἱ καιροί ἐπιτάσσουν περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά σεβασμό καί τήρηση τῆς νομιμότητος. Οἱ φρικαλεότητες τῆς διαφθορᾶς καί τῆς παρανομίας ὁδήγησαν τήν Ἑλληνική κοινωνία στό χεῖλος τῆς καταστροφῆς. Ἐάν οἱ ἡγέτες καί ὁ λαός ἐπαναλάβουμε τά λάθη τοῦ παρελθόντος, θά εἴμεθα ὑπόλογοι ἀπέναντι στήν ἱστορία καί στίς νέες γενιές, πού δικαιοῦνται νά ζήσουν καλύτερα ἀπό ἐμᾶς.
.         ε) Προσόν τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς εἶναι τό θάρρος καί ἡ ἐπινοητικότης. Ἀπό τόν πολυμήχανο Ὀδυσσέα μέχρι τόν πιό ἄξιο σημερινό Ἕλληνα ὑπάρ­χει στά κύτταρα τοῦ Γένους μας αὐτή ἡ δύναμη, πού ἀνεβάζει τό φρόνημα, φωτίζει τή σκέψη καί δυναμώνει τήν ψυχή, γιά νά ὑπερβεῖ ὅλες τίς δυσκο­λίες. Ἐλπίζουμε ὅτι ὅλα θά τά ἀντιμετωπίσουμε καί θά ἐπανεύρουμε τόν ρυθμό τῆς προόδου καί τῆς εὐτυχίας.

Ἀδελφοί μου.

.         Μή ξεχνᾶτε, ὅτι ἐπάνω ἀπό ὅλους μας ὑπάρχει ὁ Θεός πρός τόν ὁποῖο ἄς καταφύγουμε γιά νά μᾶς ἀποστείλλει τό κουράγιο, πού χρειαζόμαστε, ὥστε νά περάσουμε ἀκινδύνως τίς συμπληγάδες.
.         Μαζί μέ τόν Θεό ἄς πορευθοῦμε καί κατά τήν νέα αὐτή χρονιά.

«Κύριος τῶν δυνάμεων μεθ᾽ ἡμῶν, ἀντιλήπτωρ ἡμῶν ὁ Θεός» (Ψ. 45) Εὐλογημένος καί χαρούμενος νά εἶναι ὁ καινούργιος χρόνος.

Μετά πατρικῶν ἐνθέρμων εὐχῶν καί ἀγάπης.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: imfth.gr

, , ,

Σχολιάστε

«ΗΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν

Ἀντιφώνησι 
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου  κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν Δεξίωσιν ἐπί τῇ Πρώτῃ τοῦ Ἔτους
(1 Ἰανουαρίου 2012).

.        Ἐὰν στρέψωμεν τὰ ὄμματα ἡμῶν εἰς τὴν πορείαν τοῦ κόσμου συχνάκις ἀπογοήτευσις καὶ ἀπόγνωσις καταλαμβάνει ἡμᾶς. Θλίψεις, ταραχαί, ἀδελφοκτόνοι πόλεμοι, ἀδικίαι, οἰκονομικὴ κρίσις καὶ ἐξαθλίωσις, πεῖνα καὶ ἕτερα πολλὰ ὧν οὔκ ἐστιν ἀριθμός. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ λησμονῶμεν ὅτι ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὰ ἀτελείωτα παθήματα αὐτοῦ. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἀδυνατεῖ νὰ κατανοήσῃ ὅτι αἱ συνέπειαι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀποστασίας του εἶναι τραγικαὶ διὰ τὸν ἴδιον καὶ διὰ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου. Διότι αἱ συνέπειαι τῆς ἁμαρτίας, ὡς καὶ τῆς ἁγιότητος, εἶναι παγκόσμιοι. Θέτων ἑαυτὸν ὁ ἄνθρωπος εἰς τὴν θέσιν τοῦ Θεοῦ, ἐφευρίσκει ἐξύπνους ὅρους ἵνα ὀνομάσῃ καὶ ἐξωραΐσῃ τὰ πάθη αὐτοῦ καὶ τὴν πεπτωκυῖαν ζωήν του, νομίζων ὅτι οὕτω θὰ ἀποφύγῃ τοὺς ἐλέγχους τῆς συνειδήσεως καὶ τὰ τραγικὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀποστασίας. Ὅμως ὁ Κύριος λέγει ὅτι «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι» (Ματθ. κδ΄ 35).

.            Διὰ τοῦτο, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, ἂς μείνωμεν κατὰ τὸ παρὸν ἔτος ἡνωμένοι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία παρέχει εἰς ἡμᾶς τὴν βεβαίαν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Ἂς πολιτευθῶμεν καὶ κατὰ τὸ νέον ἔτος ἀξίως τῆς κλήσεως ἡμῶν καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης ἧς ἐτύχομεν παρὰ τῆς Μητρὸς ἡμῶν Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ὁ Κύριος ἡμῶν, «ᾧ ἐδόθη πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς» (Ματθ. κη΄ 18), ἐνέδυσεν ἡμᾶς μὲ τὴν τριπλῆν ἐξουσίαν τῆς ἀρχιερωσύνης καὶ τῆς ἱερωσύνης, ἐν μέσῳ τοῦ ἐξαγορασθέντος διὰ τοῦ τιμίου Αὐτοῦ αἵματος λαοῦ Του. Διωρίσθημεν ἵνα οἰκονομῶμεν καὶ τελῶμεν τὰ ἐκκλησιαστικά μυστήρια, ἀναλόγως πρὸς τὰς πνευματικὰς ἀνάγκας τοῦ ποιμνίου ἡμῶν, ἵνα κηρύττωμεν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ὑφ’ ἡμῶν ποιμαινομένους καὶ ἵνα λύωμεν τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ. Οὕτως ἂς προσφέρωμεν καθαρὰς τὰς ψυχὰς ἡμῶν τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ἐνθυμούμενοι τὴν παραίνεσιν τοῦ Χρυσορ¬ρήμονος Προκατόχου ἡμῶν ἐν τῷ ἁγιωτάτῳ ἀρχιεπισκοπικῷ Θρόνῳ τῆς Κωνσταντινουπόλεως: «τῶν ἀκτίνων αὐτῶν καθαρωτέραν τῷ ἱερεῖ τὴν ψυχὴν εἶναι δεῖ, ἵνα μήποτε αὐτὸν ἔρημον καταλιμπάνῃ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἵνα δύνηται λέγειν· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».

.          Ἂς ἀφιερώσωμεν ὅλους ἑαυτοὺς εἰς τὴν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἂς ἀφήσωμεν ὅλην τὴν καρδίαν καὶ τοὺς διαλογισμοὺς ἡμῶν εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἂς ἀγωνισθῶμεν ἵνα ἔχωμεν πρὸς πάντας ἀγάπην εἰλικρινῆ καὶ ἀνυπόκριτον, ὑπάρχοντες πάντοτε συγκαταβατικοὶ καὶ προσηνεῖς πρὸς τοὺς πλησίον ἡμῶν, ἔχοντες πρὸ ὀφθαλμῶν τοὺς λόγους τοῦ Ἀποστόλου: «δοῦλον Κυρίου οὐ δεῖ μάχεσθαι, ἀλλ’ ἤπιον εἶναι πρὸς πάντας, διδακτικόν, ἀνεξίκακον». Ἂς διαλαττώμεθα ταχέως μετ’ ἐκείνων ὅσοι λυποῦν ἡμᾶς, ἵνα δυνηθῶμεν εὐσυνειδήτως νὰ κηρύξωμεν τὴν εἰρήνην εἰς τοὺς πιστεύοντας ἡμῖν καὶ ἀταράχως νὰ ἐπιτελῶμεν τὴν φρικτὴν μυσταγωγίαν τῆς αἰωνίου πρὸς Θεὸν καταλλαγῆς. Ἂς ἐπαγρυπνήσωμεν ἐπιμελῶς εἰς τὰς ἐπάλξεις τῆς Μητρὸς ἡμῶν Ἐκκλησίας, φυλάττοντες τὴν ποίμνην τοῦ Κυρίου ἀπὸ ἐρίδων καὶ ταραχῶν, καὶ πάσης ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου, μὲ τὴν συνείδησιν ὅτι «ἐὰν ρομφαία λάβῃ ψυχήν, αὕτη μὲν διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτῆς ἐλήφθη, τὸ δὲ αἷμα αὐτῆς ἐκ χειρὸς τοῦ σκοποῦ ἐκζητήσει Κύριος τῶν δυνάμεων» (Ἰεζ. ιβ΄ 15).

.        Ἂς γυμνάσωμεν καὶ ἐφέτος τὰς ψυχὰς ἡμῶν εἰς τὴν φιλοπονίαν τῶν ἀρετῶν, ἱστάμενοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μετὰ καθαρᾶς συνειδήσεως, ἐννοοῦντες ὁπόσην ἁγιότητα βίου καὶ ἁγνείαν ἀπαιτεῖ ἐξ ἡμῶν ἡ διακονία τῶν μυστηρίων τῆς δόξης Αὐτοῦ, ἐξομολογούμενοι ἀλλήλοις τὰς ἁμαρτίας καὶ τὰ παραπτώματα ἡμῶν καὶ γνωρίζοντες ὅτι οὕτω πράττοντες θὰ ἔχωμεν τὴν εὐλογίαν καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἴς τε τὴν παροῦσαν καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν. Ἂς φυλάττωμεν τὴν παράδοσν καὶ τὴν εὐταξίαν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, λόγοις καὶ ἔργοις, ὑπήκοοι μέχρι θανάτου εἰς τὰς παραδόσεις καὶ ἐπιταγὰς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων, διὰ νὰ ἔχῃ καὶ ὁ Θεὸς τὴν φροντίδα ἡμῶν.

.          Ἂς τελῶμεν τὰς ἑορτὰς πνευματικῶς καὶ οὐχὶ κοσμικῶς, ὥστε αὗται νὰ εἶναι δι’ ἡμᾶς φωτισμὸς καὶ ἁγιασμὸς ψυχῆς. Οὕτω, θὰ λαμβάνωμεν τὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας τῶν ἁγίων, ὡς τοῦ σήμερον τιμωμένου Μεγάλου Βασιλείου, οἵτινες ἀδιαλείπτως πρεσβεύουσιν ὑπὲρ ἡμῶν τῇ Ἁγίᾳ Τριάδι.

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

,

Σχολιάστε