Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πρωτοχρονιά

ΕΥΧΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΗ καὶ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ἐπὶ τῇ ἀρχῇ ἑκάστου ἔτους (Χαρ. Μπούσιας)

,

Σχολιάστε

ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Ζητιάνος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                        Ὁ Χριστός μας, ὁ Λυτρωτής μας, ἡ αἰώνια ἀγάπη, εἶναι ὁ εὔσπλαγχνος Θεός, ἀλλὰ καὶ ὁ ἱκετευτικὸς ζητιάνος. Μᾶς κτυπᾶ τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς καὶ μᾶς ἱκετεύει νὰ τοῦ προσφέρουμε κάτι. Τί μᾶς ζητᾶ; Μᾶς παρακαλεῖ λέγοντας: «Υἱέ μου, δός μοι σὴν καρδίαν» (Σοφ. Σολ. 18΄ 26)!  Τί κρίμα, ἐμεῖς δὲν τὸν ἀκοῦμε καί, φυσικά, δὲν τοῦ προσφέρουμε τίποτα, οὔτε τὴν καρδιά μας, ποὺ μᾶς ζητᾶ, ἀλλὰ οὔτε ἕνα λεπτὸ τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας, ἕνα λεπτὸ μετανοίας· ἕνα λεπτὸ ποὺ εἶναι ὑπεραρκετὸ νὰ φωνάξουμε τὸ τοῦ εὐγνώμονος Λῃστοῦ: «Μνήσθητί  μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου» (Λουκ. κγ΄ 42).
.                 Ζητιάνος ὁ Θεός μας, Αὐτὸς ποὺ μᾶς παρέχει πλούσια τὰ ἀγαθά Του καὶ τὸ μεγαλύτερο ἀγαθό, τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, τὸν χρόνο γιὰ ἐκζήτηση μετανοίας, ὥστε νὰ μᾶς ἀγκαλιάσει στὴν ὁλόθερμη ἀγκαλιά Του καὶ μᾶς μᾶς χαρίσει τὸ δῶρο τῆς αἰωνιότητος, τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
.                 Ἔγινε ζητιάνος ὁ Θεός μας, γιὰ νὰ μᾶς κάνει ἄρχοντες, πλούσιους, εὐγενεῖς, ἁγίους, νὰ μᾶς δείξει τὸν μόνο προορισμό μας, τὴν μετάβασή μας ἀπὸ τὸ «κατ’ εἰκόνα» στὸ καθ’ ὁμοίωσιν», στὴν θέωση. Ζητιάνος ὄχι γιὰ δικό Του ὄφελος, ἀλλὰ γιὰ δικό μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὕψιστη ἀγάπη.
.                 Ἔγινε ζητιάνος, Αὐτὸς ποὺ δημιούργησε τὰ σύμπαντα, τὸν ἥλιο, τὴν σελήνη, τὴν γῆ μας, τὰ ἄστρα, ὅλο τὸ στερέωμα, ποὺ δουλεύει σὰν καλοκουρδισμένη μηχανὴ ἔχοντας κάθε δημιούργημα ἕνα προορισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο δὲν ξεφεύγει οὔτε κατ’ ἐλάχιστον.
.                 Καὶ ἐνῶ ὅλα στὸ στερέωμα ἔχουν τὸν προορισμό τους, τὸ ἀκριβότερο, ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας, ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι ξεφεύγουμε ἀπὸ τὸν προορισμό μας, ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τοῦ ζητιάνου Δημιουργοῦ ποὺ μᾶς  προτρέπει: «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Α΄Πέτρ.α΄ 16).
.                 Πλούσιος δωρεοδότης ὁ Χριστός μας σὲ κάθε ἕνα δίνει τὸ δῶρο τῆς ζωῆς. Τὸ κάθε ἔτος ποὺ μᾶς χαρίζει, θέλει νὰ τὸ ἀξιοποιήσουμε, νὰ τὸ κάνουμε χρόνο μετανοίας. Σὲ κάθε ἔτος μᾶς ἔχει δώσει 365 ἡμέρες ποὺ περιέχουν 8760 ὧρες καὶ 525.300 λεπτά. Ἀπ’ αὐτὲς τὶς χιλιάδες τὰ λεπτὰ ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς χαρίζει μὲ ἀγάπη ἔρχεται ζητιανεύοντας νὰ μᾶς ζητήσει νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα λεπτό. Καὶ αὐτὸ ἐμεῖς ἢ δὲν τὸ δίνουμε, ἢ τὸ δίνουμε μὲ τσιγγουνιὰ καὶ γογγυσμό. Εἴμαστε ἀχάριστοι, ἀγνώμονες, ἀπέναντι στὴν εὐεργεσία τοῦ χρόνου ποὺ μᾶς χαρίζει. Καὶ αὐτὸ γιατὶ ἔχουμε ξεχάσει τὸν προορισμό μας, τὴν ἐπιδίωξη τῆς θεώσεως. Στὸν ἐτήσιο χρόνο μας δὲν ἐργαζόμαστε πνευματικά, δὲν ἀναλωνόμαστε σὲ ἔργα ἀγάπης, στὴν ψυχοτρόφο προσευχὴ ποὺ μᾶς ἀνεβάσει στὸν οὐρανό, σὲ ἔργα εἰρήνης, συμπαραστάσεως ἀσθενῶν, ἐνισχύσεως πτωχῶν, ψυχικῆς κενώσεως στὶς ἀνάγκες τῶν ἐμπεριστάτων. Εἴμαστε σπάταλοι τοῦ χρόνου μας. Τὸν καταναλώνουμε σὲ ἔργα πρόσκαιρων ἠδονῶν, καλοπεράσεως, ἀκολουθώντας τὸ «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν» (Ἡσ. κβ΄ 13).
.                 Γιὰ πολλὰ ζητήματα δίνουμε μεγάλη σημασία στὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, ζητήματα, ὅμως, μικρότερης σημασίας ἀπὸ τὴν ἀξιοποίησή του γιὰ τὴν ἐπιδίωξη τοῦ προορισμοῦ τῆς ὑπάρξεώς μας. Προσέχουμε γιατὶ γιὰ λίγα λεπτὰ μπορεῖ νὰ χάσουμε τὸ μεταφορικὸ μέσο, λεωφορεῖο, τραῖνο, καράβι, ἀεροπλάνο, ποὺ θὰ μᾶς μεταφέρει σὲ κάποιον ἀπὸ τοὺς πρόσκαιρους προορισμούς μας. Προσέχουμε, γιατὶ λίγα λεπτὰ καθυστέρηση μπορεῖ ἕναν ἀσθενῆ μας νὰ τὸν ὁδηγήσουμε στὸν θάνατο, μιὰ μικρὴ φωτιὰ νὰ τὴν μετατρέψουμε σὲ πυρκαϊά, ὁκανὴ νὰ κάψει μιὰ τεράσια ἔκταση. Προσέχουμε, γιατὶ λίγα λεπτὰ ἀναμονῆς βοηθείας σὲ μιὰ μάχη μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ συντριπτικὴ ἧττα.
.                 Ἐὰν τὰ λεπτὰ τῆς ζωῆς μας ἔχουν τόσο μεγάλη σημασία στὴν καθημερινότητα πόσο μεγάλη σημασία ἔχουν γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ προορισμοῦ μας, γιὰ τὴν ὁποία, δυστυχῶς, δείχνουμε ἀμέλεια! Αὐτὴν βλέποντας ὁ Χριστός μας ἔρχεται ζητιάνος καὶ μᾶς παρακαλεῖ νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα λεπτὸ μετανοίας, ἕνα λεπτὸ ποὺ δὲν εἶναι δικό μας, δικό Του εἶναι αὐτό, ἀλλὰ δὲν Τοῦ τὸ χαρίζουμε. Δὲν τοῦ λέμε: «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν»!
.                 Ὁ σοφὸς Χίλων ὁ Λακεδαιμόνιος ἔλεγε: «Χρόνου φείδου» καὶ ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δομβοΐτης, ὁ οἰκονόμος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς ἔγραφε:
Θὰ διέλθω ἅπαξ μόνον
φεῦ! τοῦ βίου τὴν ὁδὸν
κι’ ἂς προσέχω πάντα χρόνον
πᾶν μου βῆμα τῶν ποδῶν.
Κι’ ἀπὸ  τὴν ζωὴν τὴν ἄλλην
εἰς τὴν γῆν δὲν θἄλθω πάλιν.
.                 Ὁ χρόνος μας εἶναι ἀνεκτίμητος. Γιὰ τὴν σπατάλη του θὰ δώσουμε λόγο στὸν ζητιάνο Χριστό μας, ποὺ στέκει μπροστὰ στὴν πόρτα καὶ τῆς καρδιᾶς μας καὶ μᾶς παρακαλεῖ νὰ τοῦ δώσουσε, ἔστω ἕνα λεπτό. Ἕνα λεπτὸ μετανοίας, ἕνα λεπτὸ σωτηρίας, γιὰ νὰ γιατρευτοῦμε ψυχικὰ καὶ σωματικά, γιὰ νὰ μὴν καοῦμε στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερο,  γιὰ νὰ μὴν χάσουμε τὸ τραῖνο τοῦ ποθεινοῦ προορισμοῦ μας, τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Δρ Χαραλάμπης Μ.Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, ,

Σχολιάστε

ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μεγάλο πράγμα ἡ αὐτοκριτικὴ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                Τέτοιες ἡμέρες δημοσιεύονται ἀπολογισμοὶ δραστηριοτήτων γιὰ τὸν χρόνο ποὺτελειώνει, καθὼς καὶ προγραμματισμοὶ καὶ προσδοκίες γιὰ τὸν ἐρχόμενο. Ὁ λήγων ἐπετειακὸς ἔδωσε τὴν εὐκαιρία στοὺς ἀναθεωρητὲς τῆς ἀληθοῦς ἱστορίας νὰ καταθέσουν γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὴν ἰδεολογικὰ φορτισμένη ἄποψή τους στὰ γεγονότα τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας. Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει εἶναι ὑπερφίαλος ἐγωισμός, ποὺ δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ κάνουν τὴν αὐτοκριτική τους καὶ νὰ δοῦν καθαρὰ τὰ γεγονότα. Αὐτοκριτικὴ ποὺ ἔκαμαν οἱ Ἀγωνιστὲς τοῦ 1821.
.                Ὁ Γεώργιος Τερτσέτης στὴν ὁμιλία του στὸ ἀναγνωστήριο τῆς βιβλιοθήκης τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, τὸ 1846, κατὰ τὴν παρουσίαση τῶν Ἀπομνημονευμάτων τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ποὺ τοῦ τὰ εἶχε ὑπαγορεύσει, εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Ἔμπειροι ἀπὸ τὰ παθήματά μας γνωρίζομεν καὶ τὰ αἴτια τῶν κακῶν… ἀδυνάτισε ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἔλειψε ὁ ἔρως τῆς πατρίδος, μὲτὴν φυγὴν τῶν δύο στοιχείων λείπει καὶ ἡ συνοδεία τους, ἡ καλὴ ὁμόνοια, τὸ φιλότιμο, ἀλήθεια καὶμεγαλεῖο».
.                Ὁ ἴδιος ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ τὸ 1838 μιλώντας στοὺς μαθητές του Α΄ Γυμνασίου τῆς Ἀθήνας ἀναγνώρισε τὰ λάθη ποὺ συνέβησαν κατὰ τὴν Ἐπανάσταση: «Εἰς τὸν πρῶτον χρόνο τῆςἘπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι τρέχαμε σύμφωνοι… Καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοιαἐβαστοῦσε ἀκόμη δύο χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία, καὶ τὴν Μακεδονία καὶ ἴσωςἐφθάναμεν καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁπού ἄκουγανἝλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακριά… Ἀλλὰ δὲν ἐβαστάξαμε. Ἦλθαν μερικοὶ καὶ ἠθέλησαν νὰγίνουν μπαρμπέρηδες εἰς τοῦ κασίδη τὸ κεφάλι… Ἀπὸ τότε ἄρχισε ἡ διχόνοια καὶ ἐχάθη ἡ πρώτη προθυμία καὶ ὁμόνοια… Καὶ ἐπειδὴ εἴμεθα εἰς τέτοια κατάσταση, ἐξ αἰτίας τῆς διχόνοιας, ἔπεσε ἡΤουρκιὰ ἐπάνω μας καὶ κοντέψαμε νὰ χαθοῦμε καὶ εἰς τοὺς στερνοὺς ἑπτὰ χρόνους δὲν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα…».
.                 Ὁ Μακρυγιάννης, ἥρωας καὶ αὐτὸς πού, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης, δὲν ἀρέσει στοὺς ἰδεολόγους ἀναθεωρητὲς τῆς Ἱστορίας μας, προκάλεσε στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του τοὺς Μεταξᾶ, Κωλέττη καὶ Μαυροκορδάτο, ἂν ἔγραψε κάποιο ψέμα, νὰ τὸ ἀναιρέσουν. Παράλληλα κάνει τὴν αὐτοκριτική του: «Μπορεῖ ὡς ἄνθρωπος ἀγράμματος κι ἁπλὸς νάκαμα περισσότερα (λάθη) καὶ δὲν τὸ αἰσθάνομαι, ἢ δὲν μπορῶ νὰ δικάσω τοῦ λόγου μου μόνος μου. Κάθε ἄνθρωπος εἰς τὸν ἑαυτότου κάνει τὸν συνήγορο…».
.                Μεγάλο πράγμα ἡ αὐτοκριτική, ἀλλὰ δύσκολα κατορθωτό. Θέλει καθαρὴ ψυχή. Θέλει πνεῦμα ἐλευθερίας καὶ ἀνεξαρτησίας ἀπὸ κάθε ὑλιστικὴ ἕλξη. Θέλει δύναμη ψυχῆς. Θέλει διάθεση ἐξουδετέρωσης ἀδυναμιῶν καὶ ἐπανόρθωσης λαθῶν. Ἡ φιλοσοφικὴ ἐμπειρία διδάσκει ὅτι μόνο μὲτὴν αὐτοκριτικὴ προσεγγίζεται ἡ αὐτογνωσία. Ὁ Πυθαγόρας μὲ τὸ «Πῇ παρέβην;…», ὁ Ἡράκλειτος μὲ τὸ «Ἀναζήτησα τὸν ἑαυτό μου», ὁ Σωκράτης μὲ τὸ «Γνῶθι σαὐτόν», ὁ Μάρκος Αὐρήλιος μὲ«Ἔνδον σκάπτε…» ἀποτελοῦν ἁπτὰ παραδείγματα. Πρὸ πάντων ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς δίδαξε πὼς ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου βασίζεται στὴν ταπείνωση, στὴ μετάνοια, στὴν παιδικὴψυχικὴ ἀθωότητα. Ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι μακάρι νὰ ἀποκτήσουμε αὐτογνωσία, γιὰ νὰ ἔχει σκοπὸἡ ζωή μας. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

, ,

Σχολιάστε

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 
(1989)
 Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου,
Ὁμιλίες σὲ ἀκίνητες Δεσποτικὲς
καὶ Θεομητορικὲς Ἑορτές” (τῶν ἐτῶν 1981-1991), τ. Α´,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 2015, σελ. 71-75

.                   Ὁ χρόνος γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν χρόνος νοσταλγίας, διότι ὁ Λυτρωτὴς δὲν εἶχε φανεῖ ἀκόμη. Ὅμως μετὰ ἀπὸ τὴν Ἔνσαρκο Οἰκονομία τοῦ Κυρίου ὁ χρόνος γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι χρόνος σωτηρίας, διότι ο Σωτήρας ἦλθε καὶ ἡ σωτηρία εἶναι προσιτὴ σὲ ὅλους.
.                   Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ σωτηρία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατορθωθεῖ παρὰ μόνον διὰ τῆς συνεχοῦς μετανοίας. Ἡ μετάνοια εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μᾶς βοηθεῖ νὰ ἀναγνωρίσουμε, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ Σωτήρας μας καὶ ὅτι μόνο σ’ Αὐτὸν ἐλπίζοντες μποροῦμε νὰ ἐλεηθοῦμε καὶ νὰ σωθοῦμε. Ἡ μετάνοια εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μᾶς ταπεινώνει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄρα ἑλκύει τὸν Θεὸ σ’ ἐμᾶς. Ἡ μετάνοια εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μᾶς κάνει να βλέπουμε τὰ ἁμαρτήματά μας, καὶ ἄρα νὰ ζητοῦμε συγχώρηση γι’ αὐτὰ καὶ νὰ τὰ ἐπανορθώνουμε μὲ τὸν ἀγώνα τὸν πνευματικό.
.                   Ἄρα λοιπὸν γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανούς ὁ μετὰ Χριστὸν καιρὸς καὶ χρόνος εἶναι καιρὸς καὶ χρόνος μετανοίας καὶ σωτηρίας. […]
.                   Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις ὑποδεχόμαστε τὸν νέο χρόνο, ὁ ὁποῖος βέβαια εἶναι κάτι τὸ συμβατικό. Ο χρόνος εἶναι ἀέναος. Εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, μέχρις ὅτου φθάσουμε τὴν αἰωνιότητα. Ἀλλὰ συμβατικῶς οἱ ἄνθρωποι χωρίζουμε τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας. Ἀλλὰ ἔστω καὶ αὐτό, αὐτὸς ὁ συμβατικὸς χωρισμὸς τοῦ χρόνου σὲ διαστήματα χρονικά, μᾶς διευκολύνει, ἂν ἐμεῖς θέλουμε νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦμε καὶ νὰ βιώνουμε πράγματι τὸν χρόνο αὐτό, τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ, ὡς χρόνο μετανοίας καὶ ὡς χρόνο σωτηρίας.
.                   Καὶ ἐπειδὴ κάθε χρόνο αὐτὴν τὴν ἡμέρα συνηθίζω νὰ σᾶς λέω κάτι σὰν προμετωπίδα γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα ὅλου τοῦ ἔτους, καὶ ἄλλοι μὲν τὸ ἐνθυμοῦνται καὶ ἀγωνίζονται, ἄλλοι δὲ τὸ λησμονοῦν –ἐλπίζω οἱ περισσότεροι νὰ τὸ ἐνθυμοῦνται– θὰ ἤθελα ἐφέτος ἀντὶ ἄλλης συμβουλῆς νὰ ὑπομνήσω στὴν ἀγάπη σας ἐκείνη τὴν εὐχή, μὲ τὴν ὁποία τελειώνει ἡ εὐχὴ τοῦ τρισαγίου ὕμνου, καὶ ποὺ νομίζω ὅτι εἶναι καλὸ ἐφέτος νὰ τὴν ἔχουμε πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν.
.                   Καταλήγει λοιπὸν ὡς ἑξῆς ἡ ἁγία ἐκείνη εὐχή: «ἁγίασον ἡμῶν τὰς ψυχὰς καὶ τὰ σώματα, καὶ δὸς ἡμῖν ἐν ὁσιότητι λατρεύειν σοι πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν, πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος σοι εὐαρεστησάντων. Ὅτι ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
.                   Ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεός μας εἶναι Ἅγιος –μὲ ἀπόλυτη ἔννοια Ἅγιος– καὶ ἐμεῖς εἴμαστε δικά Του πλάσματα, ἔχουμε καὶ ἐμεῖς ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς μας τὴν ἁγιότητα. Τὴν ὁποία ἁγιότητα ὅμως δὲν μποροῦμε νὰ ἐπιτύχουμε, παρὰ μόνον ἐὰν τὴν ζητήσουμε ἀπ᾽ Αὐτόν, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἁγιότητος. Γι’ αὐτὸ καὶ ζητᾶμε ἀπ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἁγιότητος νὰἁγιάσει καὶ ἐμᾶς: «ἁγίασον ἠμῶν τὰς ψυχὰς καὶ τὰ σώματα», καὶ τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα. Ὅλοι νὰ εἴμαστε ἁγιασμένοι, ὅλοι καθαροί, ὅλοι σκεύη τίμια του Παναγίου Πνεύματος. «Καὶ δὸς ἡμῖν ἐν ὁσιότητι λατρεύειν σοι», μὲ ὁσιότητα, μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ εὐλάβεια, «πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν, πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων».
.                   Ζητᾶμε λοιπὸν ἀπὸ τὸν Θεὸ ἁγιότητα ψυχῆς καὶ σώματος, ἁγιότητα καθ’ ὅλον τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, νὰ μὴ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος νὰ πέσουμε σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μισητὰ στὸν Θεὸ πάθη, τὰ ὁποῖα μολύνουν καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε καθαροὶ καὶ εὐάρεστοι ἐνώπιόν Του, καὶ αὐτὸ νὰ γίνεται καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας μας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων.
.                   Ἂς ἀγωνισθοῦμε λοιπόν, ἀδελφοί, γιὰ τὴν ἁγιότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, διὰ τῆς μετανοίας καθαιροντες ἀμέσως τὰ τυχὸν ὀλισθήματά μας καὶ τὰ τυχὸν παραπτώματά μας, ὥστε εἰ δυνατὸν ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν νὰ εἴμαστε σκεύη τίμια, κατηρτισμένα ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, διότι αὐτὸ περιμένει ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Ἅγιος Θεός, ὁ Πλάστης καὶ Δημιουργὸς καὶΣωτήρας μας.[…]
.                   Εὔχομαι ὁ νέος χρόνος νὰ εἶναι χρόνος σωτηρίας, μετανοίας, ἁγιασμοῦ καὶ τελείας εὐαρεστήσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας. Ἔτη πολλὰ σὲ ὅλους.[…]

 ΠΗΓΗ: alopsis.gr

,

Σχολιάστε

«ΕΚΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΛΑ, ἀκόμη καί οἱ πανηγυρισμοί τῆς ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ, ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ καὶ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου
Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος Πρωτοχρονιᾶς 2019

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

.                 Ἀρχή τοῦ νέου πολιτικοῦ ἔτους εἶναι ἡ σημερινή ἡμέρα καί πανηγυρίζουμε μέ θεία Λειτουργία, Δοξολογία καί χαρά. Σέ ὅλο τόν κόσμο διοργανώνονται ἐκδηλώσεις μέ φαντασμαγορικές πράξεις, γιά νά ὑποδεχθοῦν τό νέον ἔτος. Ὅμως, ὅ,τι καί νά κάνουμε, κανείς δέν εἶδε ποτέ κάποιον χρόνο νά ἔρχεται ἀπό τήν ἀνατολή καί κάποιον παλαιό χρόνο νά φεύγη στήν δύση. Ὅταν δέ οἱ ἄνθρωποι συμμετέχουν σέ τέτοιες χαρούμενες ἐκδηλώσεις, ἔπειτα ἐπιστρέφουν στό σπίτι τους μέ μιά πίκρα καί συναντοῦν τόν πόνο, τήν θλίψη, τήν ἀπόγνωση, τήν τραγικότητα.
.                 Τί εἶναι, λοιπόν, αὐτός ὁ νέος χρόνος; Τί σημαίνει ὅτι σήμερα ἔχουμε τήν ἀρχή τοῦ νέου ἔτους; Ποιό εἶναι τό νόημα τῆς Πρωτοχρονιᾶς;
.                 Ὅταν πρίν χρόνια, καί συγκεκριμένα τό ἔτος 2000, εἰσερχόμασταν, σάν σήμερα, στήν τρίτη χιλιετία, αἰσθανόμασταν ὄχι ἁπλῶς ὅτι πέρασε ἕνας χρόνος, ἀλλά ὅτι πέρασαν δύο χιλιετίες ἀπό τήν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, καί πανηγυρίζαμε ὄχι ἐπειδή ἄρχιζε ἕνας νέος χρόνος, ἀλλά ἐπειδή ἄρχιζε ἡ τρίτη χιλιετία. Θυμᾶμαι τότε, δηλαδή τήν Πρωτοχρονιά τοῦ 2000, μετά τήν θεία Λειτουργία καί τήν Δοξολογία τοῦ Νέου ἔτους, στόν Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πήγαμε στό Δημαρχεῖο, γιά νά παραστοῦμε στήν πρώτη ἑορταστική Συνεδρίαση τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου γιά τήν ἀρχή τῆς νέας χιλιετίας, ὥστε νά εἶναι χαρούμενη καί δημιουργική ὅλη αὐτή ἡ περίοδος, χωρίς, ὅμως, νά γνωρίζουμε ἐάν θά ἤμασταν ζωντανοί τήν ἑπομένη ἡμέρα.
.                 Ἀπό τότε, δηλαδή τήν Πρωτοχρονιά τοῦ 2000, πέρασαν 19 χρόνια χωρίς νά τό καταλάβουμε, ἀφοῦ ὁ χρόνος τρέχει σάν ὁρμητικό ποτάμι καί φεύγει τόσο χρήγορα, ὅπως κτυποῦν τά δευτερόλεπτα τοῦ ρολογιοῦ μας. Καί στό διάστημα αὐτό ἔφυγαν ἀπό τόν κόσμο αὐτόν ἀγαπητοί μας ἄνθρωποι, ἄλλαξαν πολλές καταστάσεις στήν ζωή μας, ἀλλά καί γεννήθηκαν νέοι ἄνθρωποι. Ὅλα τά παιδιά πού εἶναι σήμερα μαθητές μέχρι τήν τελευταία τάξη τοῦ Λυκείου καί εἰσῆλθαν στό πρῶτο ἔτος τοῦ Πανεπιστημίου γεννήθηκαν σέ αὐτό τό διάστημα τῶν δεκαεννέα ἐτῶν, ἀπό τό 2000 μέχρι σήμερα. Ἔτσι, ὁ θάνατος συμπλέκεται μέ τήν ζωή.
.                 Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ὅτι ὁ χρόνος εἶναι ταχύτατος, ἔρχεται καί φεύγει γρήγορα, δέν μποροῦμε νά τόν πιάσουμε, δέν ἔχουμε τήν δυνατότητα νά τόν σταματήσουμε, τρέχει συνεχῶς καί παρασύρει καί μᾶς σέ αὐτήν τήν γρήγορη πορεία του. Ἔχουν χαρακτηρίσει τόν χρόνο ὡς «πανδαμάτορα», ἐπειδή δαμάζει τά πάντα, καί κανείς δέν μπορεῖ νά τόν δαμάση, παρά μόνον ὁ Θεός, πού εἶναι ὁ δημιουργός τοῦ χρόνου καί βρίσκεται ἔξω ἀπό τόν χρόνο. Ἐμεῖς εἴμαστε μέσα στόν χρόνο καί ἐκεῖνος μᾶς δαμάζει, μᾶς ἐξουσιάζει, μέ ὅλες τίς συνταρακτικές συνέπειες.
.                 Ἤδη, ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς συλλήψεώς μας τά κύτταρα τοῦ σώματος ἔχουν τήν δική τους κίνηση, ὅπως κίνηση ἔχουν καί τά ὄργανα τοῦ σώματός μας. Αὐτό μποροῦμε νά τό καταλάβουμε κυρίως ἀπό τήν κίνηση τῆς καρδιᾶς μας. Εἴμαστε κάτω ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ χρόνου, καί ὅταν ὁ χρόνος τῆς καρδιᾶς σταματήση, μέ τήν βούληση τοῦ Θεοῦ, τότε σταματᾶ καί ἡ βιολογική ζωή, χωρίς, βέβαια, νά ἀφανίζεται ἡ ψυχή καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ὡς ὕπαρξη.
.                 Ἔτσι, βιώνουμε τόν χρόνο στήν ζωή μας ὡς ἕνα χαρούμενο γεγονός, ἀφοῦ ζοῦμε βιολογικά, ἀλλά καί ὡς ἕνα τραγικό γεγονός, ἀφοῦ κάποτε θά σταματήση ὁ κτύπος τῆς καρδιᾶς μας. Καί στό σημεῖο αὐτό ὑπάρχει τό φαινόμενο τῆς χαρμολύπης.
.                 Αὐτό τό καταλαβαίνουμε πολύ καλά ἀπό διάφορες ἐκφράσεις πού χρησιμοποιοῦμε. Ὅταν εὐχόμαστε «χρόνια πολλά» στό βάθος αἰσθανόμαστε ὅτι κάποτε θά σταματήση νά μετράη ὁ χρόνος. Ὅταν λέμε τήν εὐχή «καί τοῦ χρόνου» αἰσθανόμαστε ὅτι μπορεῖ νά μή φθάσουμε στήν ἑπόμενη Πρωτοχρονιά. Ὅταν συμμετέχουμε στά ἑορταστικά τραπέζια καί χαιρόμαστε, ὑποβόσκει ἡ λύπη ὅτι παραμονεύει ὁ θάνατος ἤ ὅτι λείπει ἕνας ἀγαπητός μας ἄνθρωπος πού δέν ζῆ.
.                 Ὅμως, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί πιστεύουμε στόν Θεό πού εἶναι ὁ ἄρχοντας τοῦ χρόνου, ἀλλά καί μᾶς βοηθᾶ νά ὑπερβαίνουμε τόν χρόνο καί νά περνᾶμε στό αἰώνιο. Γιά ὅσους ζοῦν ἐν Χριστῷ ὁ χρόνος δέν εἶναι βασανιστικός, δέν εἶναι τροχοπέδη, δέν εἶναι τύραννος, ἀλλά εἶναι χρόνος προετοιμασίας γιά τό πέρασμα στήν αἰώνια ζωή μέ τόν Χριστό. Οἱ μάρτυρες καί οἱ ἅγιοι μᾶς ἔδειξαν ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού ζῆ μέ τόν Χριστό, δέν φοβᾶται τόν θάνατο καί τήν δυναστεία τοῦ χρόνου, ἀλλά θεωρεῖ τόν χρόνο ὡς τό ἀκρωτήριο τῆς καλῆς ἐλπίδος, ὡς ἕνα πέρασμα στήν ἐν Χριστῷ αἰωνιότητα. Μέ τόν Χριστό τίποτε δέν εἶναι βασανιστικό ἤ προβληματικό. Ἀντίθετα, ἐκτός Χριστοῦ ὅλα, ἀκόμη καί οἱ πανηγυρισμοί τῆς Πρωτοχρονιᾶς, βρίσκονται στήν σκοτεινή φυλακή τοῦ χρόνου καί τοῦ θανάτου.
.                 Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἀρχῆς τοῦ νέου ἔτους, εὔχομαι σέ ὅλους σας χρόνια πολλά μέ τόν Χριστό, πού εἶναι ὁ ἐξουσιαστής τοῦ χρόνου καί ὁ νικητής τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου.

Μέ ἑόρτιες εὐχές
Ὁ Μητροπολιτης
† Ὁ Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ἀναμένουμε καὶ προσμένουμε

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           Καινούργιος χρόνος μπροστά μας. Ἀνέτειλε τὸ ἔτος 2017. Ἀποχαιρετίσαμε τὸ 2016 καὶ τὸ στοιβάξαμε στὰ προηγούμενα χρόνια, στὸ παρελθόν. Ὑποδεχθήκαμε τὸ 2017 χαρούμενοι, μὲ ἐλπίδα καὶ προσδοκία ὅτι θὰ εἶναι καλύτερο ἀπὸ τὰ προηγούμενα. Ὅτι θὰ εἶναι εἰρηνικό, δημιουργικό, γεμάτο ἀπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους σὲ ὅλα τὰ πλάτη καὶ τὰ μήκη τῆς γῆς.
.           Αὐτὸς ὁ χρόνος, ὅπως τὸν ζοῦμε οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ μέσα στὸ φῶς τῆς ἀλήθειας τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ἔχει μεγάλη, ἀνεκτίμητη ἀξία. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς μας ἐδῶ στὸν κόσμο πραγματώνεται ἡ σωτηρία, ὁ ἁγιασμός μας. Ὡς συν­ειδητὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ γνωρίζουμε ὅτι ἡ ζωή μας ἐδῶ εἶναι προετοιμασία γιὰ τὴν αἰωνιότητα.
.           Γνωρίζουμε δηλαδὴ πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα ὅτι στὴν καρδιὰ τοῦ καθενός μας ἐδῶ στὴ γῆ πρέπει νὰ καρποφορήσει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ μορφωθεῖ ὁ Χριστὸς μέσα μας.
.           Ὅπως ἀκριβῶς τὸ περιγράφει ἡ γνω­στὴ παραβολὴ τοῦ Σπορέως, ποὺ λέ­­ει ὅτι οἱ σπόροι ποὺ ἔπεσαν στὴν εὔ­φορη γῆ συμβολίζουν «τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ καρδιὰ καλοπροαί­ρετη, εὐθεία καὶ ἀγαθὴ ἄκουσαν τὸν λό­γο, τὸν κρατοῦν σφιχτὰ μέσα τους καὶ καρποφοροῦν τὶς ἀρετές, δείχνοντας ὑ­πομονὴ καὶ καρτερία στὶς θλίψεις, στοὺς πειρασμοὺς καὶ σ᾿ ὅλα τὰ ἐμπόδια ποὺ συναντοῦν στὴν ἄσκηση τῆς πνευματικῆς ζωῆς» (Λουκ. η´ 15). Νὰ γίνει δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Γαλατίας, ὅταν τοὺς ὑπενθυμίζει τοὺς κόπους στοὺς ὁποίους ὑποβάλλεται, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ συντελέσει στὸ νὰ μορφωθεῖ ὁ Χριστὸς μέσα τους: «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν!»· παιδάκια μου, ποὺ σᾶς ἀναγέννησα πνευματικὰ καὶ ποὺ ξαναδοκιμάζω τώρα πόνους καὶ ὠδίνες γιὰ τὴν ἀναγέννησή σας, μέχρι νὰ σχηματισθεῖ μέσα σας ὁ χαρακτήρας καὶ ἡ μορφὴ τοῦ Χριστοῦ! (Γαλ. δ´ 19). Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε οἱ πιστοὶ ὡς χρέος μας στὸν καινούργιο χρόνο.
.           Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ νὰ γεμίσει ἡ καρδιά μας ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ πραγματικὸς πιστὸς κατανοεῖ τὸν καιρὸ τοῦ παρόντος κόσμου ὡς ἕνα ἄλλο «ὑπερῷον» τῆς Ἱερουσαλήμ, στὸ ὁποῖο οἱ Ἀπόστολοι δέχθηκαν «τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Πατρός», τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
.           Ἐκεῖνοι κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκο­στῆς εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους νὰ διαμοιράζονται σ᾿ αὐτοὺς γλῶσσες σὰν τὶς φλόγες τῆς φωτιᾶς, καὶ στὸν καθένα τους κάθισε ἀπὸ μία γλώσσα. Πλημμύρισε τὸ ἐσωτερικό τους μὲ Πνεῦμα Ἅγιο (βλ. Πράξ. α´ 4, β´ 1-3). Καὶ ὁ πιστὸς Χριστιανὸς ἀναμένει στὸ «ὑπερῷον» τοῦ παρόντος κόσμου, τὴν Ἐκκλησία, συμμετέχοντας στὰ ἅγια Μυστήρια, τὴ θεία Λατρεία καὶ ὅλα τὰ ἄλλα μέσα τῆς Χάριτος, νὰ πληρωθεῖ ὁ ἐσωτερικός του κόσμος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.
.           Τὸ τρίτο ποὺ συνειδητοποιοῦμε οἱ πιστοὶ ὡς χρέος μας στὸν καινούργιο χρόνο εἶναι τὸ ὅτι ἡ παράταση τῆς ζωῆς μας σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο εἶναι καὶ χρόνος προσ­­μονῆς. Προσμένουμε «τὴν μακαρίαν ἐλ­πίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»· περιμένουμε μὲ χαρὰ τὴ μακαριότητα ποὺ ἐλπίζουμε καὶ τὴ φανέρωση τῆς δόξας τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Τίτ. β´ 13). Γι᾿ αὐτὸ μὲ τὴ βοήθεια τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ νὰ προσπαθοῦμε, μὲ ἐπιμελῆ πνευματικὸ ἀγώνα, νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν ἀσέβεια καὶ τὶς ἐπιθυμίες τοῦ μάταιου καὶ ἁμαρτωλοῦ αὐτοῦ κόσμου· νὰ ζήσουμε σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο μὲ ἐγκράτεια στὴ ζωή μας, μὲ δικαιοσύνη πρὸς τοὺς γύρω μας ἀνθρώπους καὶ μὲ εὐσέβεια πρὸς τὸν Θεό (Τίτ. β´ 11-12).
.           Ἰδιαίτερα στὴν ἀρχὴ κάθε καινούργιου χρόνου στοχαζόμαστε καὶ προβληματιζόμαστε γιὰ τὴ ζωή μας, ποὺ ξεδιπλώνεται μέσα στὸ χρόνο. Ὁ χρόνος εἶναι μυστήριο. Ἐνῶ τὸν θεωροῦμε γνωστὸ καὶ αὐτονόητο, ὅταν θελήσουμε νὰ τὸν περιγράψουμε, νὰ καθορίσουμε τὴ φύση του ἢ νὰ τὸν ἑρμηνεύσουμε, δυσκολευόμαστε ἢ καὶ ἀδυνατοῦμε.
.           Ὅμως, ἂν καὶ δὲν τὸν κατανοοῦμε στὴ φύση του, μποροῦμε νὰ τὸν ἐκμεταλλευθοῦμε:
.           Νὰ ἐπιδιώκουμε νὰ καρποφορήσει μέσα μας ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
.           Νὰ ἀναμένουμε νὰ ἔλθει μέσα στὸ «ὑ­περῷον» τῆς ψυχῆς μας ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.         Καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε, προσμένοντας «τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀποβιβαστοῦμε στὴν ἀπεραν­τοσύνη τῆς αἰωνιότητας, ἀφοῦ «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ´ 20).
«Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν… ὁ ἐν τῇ ἀφάτῳ σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέον ἐνιαυτὸν εἰσελθεῖν· αὐτός, πανάγαθε Δέσποτα… δὸς ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ βεβαίᾳ τὸν κύκλον αὐτοῦ διελθεῖν, τῷ στεφάνῳ τῆς δόξης τῶν ἀρετῶν κοσμουμένους, τῷ φωτὶ τῶν ἐντολῶν σου εὐσχημόνως ὡς ἐν ἡμέρᾳ καλῶς ὁδεύ­οντας» (Εὐχὴ τῆς Δοξολογίας στὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους).

.           Κύριε, ἐνίσχυσέ μας καὶ βοήθησέ μας κατὰ τὴ νέα αὐτὴ χρονιά.

 

,

Σχολιάστε

ΚΑΘΕ MEΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

 Ἐπίσκοπος Ἀχελώου Εὐθύμιος Κ. Στύλιος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «δευτερόλεπτα τῆς ψυχῆς» 

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

.              Μιὰ μέρα ἕνας ὁλόκληρος χρόνος! Γιὰ τὴν μικρὴ ζωή μου ἕνας χρόνος δὲν εἶναι τίποτε. Στὶς στιγμὲς ὅμως μιᾶς μέρας κρίνεται, πολλὲς φορές, ἡ αἰωνιότης.
.            Πρέπει νὰ μάθω ν’ ἀντιμετωπίζω τὴν κάθε μέρα, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, σὰν τὴν πρώτη μέρα τοῦ χρόνου. Νὰ κάνω ὅ,τι μπορῶ γιὰ νὰ δώσω στὴ μέρα τέτοιο περιεχόμενο ποὺ νὰ ἔχη τὴν βαρύτητα καὶ τὴν ποιοτικὴ ἀξία μιᾶς ὁλόκληρης χρονιᾶς.
.               Ὅταν ἀκούω τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μὲ καλεῖ κάθε στιγμή, κερδίζω ὁλόκληρη τὴ χρονιά…… Ὁλόκληρη τὴν αἰωνιότητα.
.             Βοήθησέ με, Κύριε, νὰ ζῶ κάθε μέρα μὲ τὴν αἴσθηση τῆς αἰωνιότητος.

ΠΗΓΗ: tideon.org

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

,

Σχολιάστε

ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

,

Σχολιάστε

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΡΟΔΟΥ

,

Σχολιάστε