Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πρωτεῖο

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-4 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ] «Ἂν ἡ νέα ἑτοιμαζομένη “Πανορθόδοξος” καί γιά τούς Ὀρθοδόξους “Οἰκουμενική” Σύνοδος δέν ἀναγνωρίσει τίς Συνόδους αὐτές ὡς Οἰκουμενικές, δέν θά εἶναι ὀρθόδοξη Σύνοδος, ἀλλά ληστρική»

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA
Δ´

τοῦ πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
ὁμοτ. Καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν

εἰδικῶς γραφὲν γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ἀρ. φ. 68, ΙΟΥΛΙΟΣ-ΣΕΠΤ. 2015

Μέρος Α´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-1 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]
Μέρος Β´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-2 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]
Μέρος Γ´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-3 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]

.               6.   Ὡς πρός τό ὄνομα Φράγκος, φραγκική κ.λπ., τώρα. Ἡ «Δυτική Ἐκκλησία» διαμορφώθηκε μέ τήν ἐπίδραση τοῦ φραγκικοῦ στοιχείου (Καρλομάγνος κ. ἑ.). Αὐτό εἶναι ἱστορικά βεβαιότατο καί δέν χρειάζεται περαιτέρω ἀνάλυση. Τό φραγκικό καί τευτονικό (Deutsch) στοιχεῖο ἰσχύει στήν χριστιανική Δύση διά τῶν αίώνων. Τά ὀνόματα «γαλλικός» ἢ «γερμανικός», Γαλλία ἢ Γερμανία, εἶναι τά ἀρχαῖα. Ἡ Γαλλία σήμερα ὀνομάζεται Φραγκία (France) καί ὁ Γάλλος (Francais). Οἱ δυτικίζοντες δικοί μας (18ος αἰ.) ἐπέβαλαν τά «Γάλλος»-«Γαλλία», γιά νά χαθεῖ ἡ ἔννοια τοῦ “Φράγκος”, ἐνῶ οἱ πληγές μας τοῦ 1204 δέν ἔχουν κλείσει ἀκόμη. Τό ἲδιο ἰσχύει ὡς πρός τό Τεύτων ἢ Deutsch καί τό «γερμανός». Στήν ὀρθόδοξη-ρωμαίικη Ἀνατολή ὀρθά χρησιμοποιήθηκαν καί χρησιμοποιοῦνται τά ὀνόματα Φράγκος ἢ Τεύτονας (ἀραιότερα) γιά τόν χαρακτηρισμό συλλήβδην ὅλων τῶν Δυτικῶν καί τῆς Δύσεως. Σήμερα, μάλιστα, πού ἡ Δυτική Εὐρώπη καί ἡ «Γερμανία» ἀπεκάλυψαν καί πάλι τό ἀληθινό πρόσωπό τους, δέν μποροῦμε νά τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Δέν μᾶς πταίουν, συνεπῶς, τά ὀνόματα, ἀλλά ἡ νοοτροπία, πού δυστυχῶς καί ἐκκλησιαστικά καί πολιτικά δέν ἀλλάζει…
.       Δύο οἰκουμενικές μας σύνοδοι, ἡ Ὀγδόη (789) καί ἡ Ἐνάτη (1351) ἤλεγξαν καί κατεδίκασαν τίς «δυτικές» πλάνες ὡς αἱρέσεις καί τόν «Δυτικό Χριστιανισμό» ὡς Αἵρεση. Ἂν ἡ νέα ἑτοιμαζομένη «Πανορθόδοξος» καί γιά   τούς Ὀρθοδόξους «Οἰκουμενική» Σύνοδος δέν ἀναγνωρίσει τίς Συνόδους αὐτές ὡς Οἰκουμενικές, δέν θά εἶναι ὀρθόδοξη Σύνοδος, ἀλλά ληστρική, ὅπως ἐκείνη τοῦ 449, ἢ ψευδοσύνοδος, ὅπως ἡ τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας (1438/39). Ἂν ἡ «Δυτική Ἐκκλησία» ἐπανασυνδεθεῖ μέ τήν Ὀρθόδοξη-Καθολική πρό τοῦ σχίσματος καί ἐπανεύρει τήν ὁδό τῶν ἀρχαίων Ὀρθοδόξων Πατέρων καί Ἁγίων της, τότε θά ἑνωθεῖ μέ τήν συνέχεια τῆς Ἀποστολικοπατερικῆς Ἐκκλησίας καί ταυτόχρονα μέ τήν Ἀνατολική-Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ τήν συνεχίζει, παρά τίς ἀδυναμίες καί ἁμαρτίες ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων. Ὀρθόδοξοι καί Καθολικοί (χωρίς εἰσαγωγικά) εἶναι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἀνατολῆς καί Δύσεως (οἱ πρό τοῦ σχίσματος γιά τή Δύση), τούς ὁποίους προσπαθοῦμε νά ἀκολουθοῦμε.

 

, , , , , ,

Σχολιάστε

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-3 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA
Γ´

τοῦ πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
ὁμοτ. Καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν

εἰδικῶς γραφὲν γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ἀρ. φ. 68, ΙΟΥΛΙΟΣ-ΣΕΠΤ. 2015

Μέρος Α´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-1 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]
Μέρος Β´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-2 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]

.           4. Λατινική Ἐκκλησία: Περί τήν Β´ Οἰκουμενική Σύνοδο (381) ἐπικρατεῖ τελικά ἡ ἑλληνική γλῶσσα στήν Ἀνατολική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία καί ἡ Λατινική στή Δυτική. Στήν ἐποχή, δηλαδή, καί τοῦ πρώτου (867) καί τοῦ μεγάλου σχίσματος (1054) ἡ μέν Δυτική Χριστιανοσύνη ἔχει ταυτισθεῖ μέ τήν Λατινική Γλῶσσα, ἡ δέ Ἀνατολική μέ τήν Ἑλληνική. Ὑπάρχει συνεπῶς Λατινική Χριστιανοσύνη πρό τοῦ 1054, πού εἶναι Ὀρθόδοξη, καί Λατινική μετά τό σχίσμα, πού δέν εἶναι Ὀρθόδοξη. Οἱ λατινόφωνοι Πατέρες πρό τοῦ Σχίσματος, σ’ ὅλη τήν φιλολογική παράδοση τῆς Ἀνατολῆς, εἶναι Ὀρθόδοξοι, ἐνῶ αἱρετικοί εἶναι ἐκεῖνοι μετά τό σχίσμα (Σχολαστικοί π.χ.).

α.            5. Παπική Ἐκκλησία: Στή Δύση, πού σπούδασα καί ἐγώ, συνεχῶς γίνεται λόγος γιά Παπισμό καί Παπική Ἐκκλησία. Καί αὐτό, πέρα ἀπό κάθε πολεμική τάση, διότι δέν ὑπάρχει «Δυτική Ἐκκλησία» χωρίς Πάπα (μέ τό συγκεκριμένο περιεχόμενο τοῦ ὅρου: Πρωτεῖο, Ἀλάθητο, βασιλική ἰδιότητα). Ὅσο καί ἂν κάποιοι, στήν Ἀνατολή καί στή Δύση, χρησιμοποιοῦν τό ἐπίθετο «παπική» μειωτικά, γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, τό ἐπίθετο αὐτό τῆς περιποιεῖ τιμή, ἀφοῦ χωρίς «Πάπα» δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει!
.   Οἱ περί Πάπα δυτικές ἀντιλήψεις δέν ἔχουν στό ἐλάχιστο ἀλλάξει, ὅπως δείχνει ἡ ἐπίσημη (μετά τήν Β´Βατικανή) «Ρωμαιοκαθολική Κατήχηση», μέ διευθυντή συντάξεως-συγγραφῆς τόν πρ. Πάπα Βενέδικτο ΙϚ´. Γιατί, λοιπόν, θεωροῦν οἱ «ρωμαιοκαθολικοί» προσβολή τόν χαρακτηρισμό «Παπική Ἐκκλησία», ἀφοῦ τά μεσαιωνικά δόγματα περί «Πάπα» διδάσκονται ἀπό αὐτούς μέχρι σήμερα καί ὁ Πάπας/Παπισμός εἶναι τό θεμέλιο τῆς πίστεώς τους; Μή ξεχνᾶμε, ὅτι ὁ τίτλος “Vicarius Christi” εἶναι ἀπαξιωτικό γιά τόν ἴδιο τόν Χριστό, πού δέν ἔχει «ἀντιπροσώπους» (ὁ ὅρος εἶναι αἱρετικός καί ἀντιχριστιανικός), ἀλλά, ὅπως δεχόμεθα ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, εἶναι ὁ Κύριος καί Βασιλεύς τῆς Ἐκκλησίας ὡς σώματός Του «μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων». Γιά μᾶς οἱ Πατριάρχες καί ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι μαζί μέ τόν Κλῆρο ὁλόκληρο εἶναι διάκονοι καί δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό δέν μπορεῖ νά γίνει λόγος στήν Ὀρθοδοξία γιά «πρωτεῖο» (καί μάλιστα, ἐξουσίας). Μήπως, λοιπόν, ἀντί νά ἐρίζουμε γιά τούς χρησιμοποιούμενους ὅρους, καλόν θά ἦτο ἡ «δυναμική ἐπιστροφή» στήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας; Ὅπως ἔλεγε ὁ Μ. Ἀθανάσιος, «τό πρόβλημα δέν ἔγκειται στίς λέξεις, ἀλλά στά πράγματα»!

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-4 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ] 

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο «ΙΔΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΨΥΧΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ» ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΔΙΑΒΑΖΕΙ” …ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟ

 Ἀπόσπασμα τοῦ λόγου τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Πρὸς τὸν χειροτονηθέντα Μητροπολίτη Αὐστρίας Ἀρσένιο
κατὰ τὴν σημερινὴ Πατριαρχικὴ Θ. Λειτουργία στὸ Φανάρι ἐπὶ τῇ θρονικῇ ἑορτῇ (30.11.2011):

.          «… Μὴ λησμονῇς ὅτι ἔχεις καθῆκον νὰ δεικνύῃς ἀγάπην οὐ μόνον πρὸς τὸ ποίμνιόν σου, ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως καὶ μάλιστα πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους ἀδελφοὺς ἡμῶν. Ἐνθυμοῦ καὶ αὖθις τοὺς κάτωθι λόγους τοῦ γίου Νεκταρίου Πενταπόλεως κ τς «Ποιμαντικς» του: “Α δογματικα διαφορα ς ναγόμεναι πρς μόνον τ κεφάλαιον τς πίστεως φίενται λεύθερον κα πρόσβλητον τ τς γάπης κεφάλαιον· τ δόγμα δν καταπολεμε τν γάπην, δ γάπη χαρίζεται τ δόγματι, διότι “πάντα στέγει, πάντα πομένει”· χριστιανικ γάπη στν ναλλοίωτος, δι’ οδ’ τν τεροδόξων χωλαίνουσα πίστις δύναται ν λλοιώσ τ πρς ατος τς γάπης συναίσθημα. Δι τς γάπης στ λίαν πιθανν ν λκύσ πρς αυτν κα τν ξ σφαλμένης περιωπς κρίνουσαν δογματικόν τι ζήτημα τερόδοξον κκλησίαν. γάπη οδέποτε χάριν δογματικς τινος διαφορς πρέπον ν θυσιάζηται. Παράδειγμα στω πόστολος τν θνν, στις ξ γάπης κα πρς ατος τος σταυρωτς το Χριστο ηχετο νάθεμα εναι ατν. μ γαπν τος τεροδόξους πίσκοπος, μ κα πρ ατν ργαζόμενος, π ψευδος κινεται ζήλου κα στερημένος στν γάπης· διότι που γάπη, κε κα λήθεια κα τ φς, δ ψευδς ζλος κα πεπλανημένη δόξα ξελέγχονται π το φωτς κα τς γάπης κα ποκρούονται. Τ τς πίστεως ζητήματα οδ’ λως δέον στ ν μεισι τ τς γάπης συναίσθημα. Ο διδάσκαλοι το μίσους εσ μαθητα το πονηρο, διότι κ τς ατς πηγς δν ξέρχεται γλυκ κα πικρόν. διδάσκαλος τς γάπης, οός στιν πίσκοπος, δν δύναται ν μ γαπ, δυνατε δ λως ν μισ, διότι τ πλήρωμα τς γάπης κδιώκει τ μσος”.
.          Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης μᾶς δίδει τὴν περιγραφὴν τοῦ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ καὶ τῶν ἄκρων τὰ ὁποῖα δέον νὰ ἀποφεύγῃ ὁ Ἐπίσκοπος κατὰ τὴν ποιμαντικήν του διακονίαν: “ μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτς κέκτηται μν ζλον, λλ’ ο κατ’ πίγνωσιν, πλανται ν τας σκέψεσι κα νεργείαις ατο κα ργαζόμενος δθεν πρ τς δόξης το Θεο παραβαίνει τν νόμον τς πρς τν πλησίον γάπης. μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτς διαπράττει τ κακόν, πως πέλθ τ π’ ατο νοούμενον γαθόν. ζλος το μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτο εναι πρ διαφθερον, πρ καταναλίσκον· καταστροφ προπορεύεται ατο κα ρήμωσις πεται ατ. μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτς εχεται τ Θε ν ρίψ πρ ξ ορανο κα ν κατακαύσ πάντας τος μ δεχομένους τς ρχς κα πεποιθήσεις ατο. Τν μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτν χαρακτηρίζει μσος πρς τος τεροθρήσκους τεροδόξους, φθόνος κα πίμονος θυμός, μπαθς ντίστασις πρς τ ληθς πνεμα το θείου νόμου, παράλογος πιμον ν τ περασπίσει τν δίων φρονημάτων, παράφορος ζλος πρς κατίσχυσιν ν πσιν, φιλοδοξία, φιλονικία, ρις κα τ φιλοτάραχον. μ κατ’ πίγνωσιν ζηλωτς εναι νθρωπος λέθριος” (Νεκταρίου Πενταπόλεως, Τὸ γνῶθι σαυτόν). Τὰς νουθεσίας ταύτας ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου, ὁσάκις συναναστρέφεσαι καὶ συνδιαλέγεσαι μετὰ τῶν ἑτεροδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι λίαν ἀγαθὴν διάθεσιν ἐπιδεικνύουν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἡμῶν, εἰς ἐκπλήρωσιν τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης πρὸς πάντας, διὰ νὰ καταστήσωμεν πρὸς πάντας σαφὲς ὅτι εἴμεθα μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ».

 ΠΗΓΗ: fanarion.blogspot.com

 Ὀξυδερκέστατες ἐπισηµάνσεις
τοῦ «
ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου»
ἁγίου Νεκταρίου,

ὅπως τὶς διατύπωσε στὸ ἐπιστηµονικότατο δίτοµο ἔργο του «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτίων τοῦ Σχίσµατος», ὁ πρῶτος τόµος τοῦ ὁποίου ἐκδόθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ ἔτος 1911. (Βλ. σχετ. Καταχωρήσεις «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/,  https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/,  https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/01/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου-2/)
.           Σ᾽ αὐτὸ τὸ σπουδαιότατο ἔργο  
«Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»  ἀνατέµνει εἰς βάθος τὸ τραγικὸ σχίσµα µεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Ἕνα σχίσµα ποὺ συντάραξε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρὶν ἀπὸ µία χιλιετία καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ τὸ φοβερότερο σκάνδαλο τῆς ἱστορίας τοῦ χριστιανισµοῦ µέχρι σήµερα. Μὲ ἐκπληκτικὴ εὐθυκρισία, ἀκλόνητη ἐπιχειρηµατολογία καὶ ἀδιάσειστα ἱστορικὰ στοιχεῖα ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἀποδεικνύει ὅτι ἠ µόνη οὐσιαστικὴ αἰτία τοῦ Σχίσµατος ὑπῆρξαν οἱ θρασύτατες ἀξιώσεις τῶν παπῶν γιὰ ἀπόλυτη κυριαρχικὴ ἐξουσία πάνω στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

.          «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος δὲν γνωρίζει  γλῶσσα διπλωµατίας. Ἀπαντώντας εὐθέως στὸ ἐρώτηµα λέει ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον οἱ δύο πλευρὲς παραµένουν πιστὲς στὶς ἀρχές τους, «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! Γιὰ νὰ πραγµατοποιηθεῖ ἕνωση εἶναι ἀπαραίτητο κάποια ἀπὸ τὶς δύο νὰ ἀρνηθεῖ τὶς βασικὲς ἀρχές της: ἡ µὲν παπικὴ τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἡ δὲ Ὀρθόδοξη τὶς Οἰκουµενικὲς Συνόδους. Αὐτὸ ὅµως σηµαίνει ὅτι κάποια ἀπὸ τὶς δύο πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της.

.       Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, τονίζει, εἶναι χωρὶς σηµασία οἱ παραχωρήσεις ποὺ κάνει ἡ κάθε πλευρὰ στὴν ἄλλη. (…).        Πηγὴ ὅλων τῶν κακοδοξιῶν τοῦ Παπισµοῦ θεωρεῖ ὁ Ἅγιος τὶς κυριαρχικὲς ἀξιώσεις τῶν παπῶν, οἱ ὁποῖες «χεῖρον πάσης αἱρέσεως ἔβλαψαν τὴν Ἐκκλησίαν»! (…)
.       «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος συνέλαβε τὸ πρόβληµα τοῦ Παπισµοῦ στὴν οὐσία του. Εἶχε ἤδη διαπιστώσει τὸ ἀποκορύφωµα τῆς παπικῆς ἐκτροπῆς στὴν Α´ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ τὸ ἔτος 1870. Γι᾽ αὐτὸ καὶ µὲ τὴν µελέτη του ἀνατρέπει πλήρως καὶ ἐκ βάθρων αὐτὸ ποὺ ἡ Σύνοδος ἔφθασε νὰ καθιερώσει γιὰ πρώτη φόρα ὡς δόγµα πίστεως: τὸ παπικὸ δηλαδὴ Πρωτεῖο καὶ Ἀλάθητο.
.         Τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου εἶναι αὐστηρά, ἀλλὰ δὲν γράφει µὲ ἐµπάθεια. Γράφει µὲ πόνο καὶ ἀγάπη. Δὲν ψάχνει νὰ ἀνακαλύψει πλαγίους δρόµους ἢ ἀπατηλὰ µοντέλα ἑνότητας. Ἡ θέση του κρυστάλλινη σὰν τὴν ζωὴ του εἶναι σαφέστατη, ἀκριβὴς καὶ ἀπόλυτη: Κάτω ἀπὸ τὶς γνωστὲς καὶ ἀµετακίνητες θέσεις τῶν δύο πλευρῶν «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! (βλ. περισσότεραhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/15/«ἡ-ἕνωσις-εἶναι-ἀδύνατος»/)

Λέγει ἀλλοῦ
«ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»:

 .     Ατς περβολικς τύφος το Πάπα, ατ μοναρχομανία του γέννησε τόσας αρέσεις. Πο χρυσ παραγγελία πο μς φησε Κύριος, «μάθετε π’ μο τι πρός εμι κα ταπεινς τ καρδί, κα ερήσετε νάπαυσιν τας ψυχας μν»; Πο μακαρισμς «μακάριοι ο πτωχο τ πνεύματι», δηλαδ ο ταπεινο ; Πο τόσα κα τόσα παραδείγματα χρυσ κα λαμπρά τς ταπεινοφροσύνης ;
 περηφάνεια εναι ρνησις τς ζως το Χριστο, μίμησις το διαβόλου. ταπεινοφροσύνη εναι γεννήτρια τροφς πασν των ρετν, μίμησις τς ζως το Χριστο. παπικ κκλησία εναι νόθος ργανισμός. Σ ναν θνητν κα μαρτωλν νθρωπον συγκεντρώθηκε πόλυτη ξουσία κα τ λάθητο. παπικ κκλησία δν εναι Χριστοκεντρικ λλ Παποκεντρική. Πάπας πέκυψε στν τρίτο κα τελευταο πειρασμ το Κυρίου στν ρημο. (βλ. περισσότεραhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/)

Καὶ ἀλλοῦ
«ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»:

.       Ἐν τούτῳ δὲ κεῖται ὁ λόγος τοῦ σχίσματος, ὅστις ἀληθῶς εἶναι μέγιστος, διότι ἀνατρέπει τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὁ σπουδαιότατος δογματικὸς λόγος, διότι εἶναι ἄρνησις τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου. (βλ. περισσότερα: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν μελέτη
τοῦ
Μητροπ. πρώην Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης κ. Ἀθανασίου Γιέβτιτς

«  γιος Νεκτάριος ναντι τς παπικς κκλησίας»

.         Εἶναι χαρακτηριστικὸ πὼς στὸν ἅγιό μας δὲν κυριαρχεῖ οὔτε ζῆλος οὔτε ἀδιαφορία. Καὶ στν ποχή μας, σήμερα, πρέπει ν προσέξουμε πολ στ σημεο ατ ν μ καλλιεργεται μία ποψη: τι μόνον ο ζηλωτς εναι κακο κα δν χουν γάπη. Διότι κα ο λλοι, ο λεγόμενοι Οκουμενιστές, δν χουν ληθιν γάπη μ τ ν μιλνε γι γάπη χωρς τν γάπη τς ληθείας. πόλωση ατ δν εναι καλή.
.     γιος Νεκτάριος τονίζει τι γάπη εναι τ πν. Δν φτανε τ δόγματα. Ἐὰν νας μισε τν αρετικό, φταίει περισσότερο τ πνεμα του, τοποθέτησή του. Ὁ ἅγιος, χωρὶς νὰ καταργεῖ τὴν ἀγάπη, θεωρεῖ τὴν παπικὴ ἐκκλησιολογία σὰν ἕνα εἶδος φιλοσοφικοῦ θεσμοῦ, μία φιλοσοφικὴ θεωρία ποὺ παραδέχεται τὸν Θεὸν ὡς Δημιουργό του κόσμου, ἀλλὰ ὄχι καὶ σὰν Προνοητὴ αὐτοῦ. Ἡ παπικὴ Ἐκκλησία θέτει σὲ δεύτερη μοίρα τὸν ἴδιο τὸν Χριστόν. Αὐτὸ τὸ ἔχει τονίσει καὶ ὁλόκληρη ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλὰ ἔχει τονιστεῖ καὶ στὴ Σερβικὴ Θεολογία, στὸν π. Ἰουστίνο Πόποβιτς. πάπας κτοπίζει τν κκλησία ς Σμα Χριστο κα Κοινωνία το γίου Πνεύματος, κα ρχεται ατς ν κυριαρχήσει, ν Χριστς βρίσκεται κάπου πίσω κα τ γιον Πνεμα δν χει τν κεντρικ θεοπρεπ θέση Του. Ὁ Φλωρόφσκυ ἔλεγε ὅτι πράγματι χωλαίνει ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Ρώμης, μὰ περισσότερο ἡ Χριστολογία τους. Τό ᾽χει γράψει καὶ ἡ μηδαμινότητά μου ὅτι δὲν ἔχει Χριστοκεντρισμὸ ἡ ρωμαϊκὴ θεολογία, ἔχει περισσότερο Χριστομονισμό, χωλαίνει στὴ Χριστολογία. Καὶ ὁ ἅγιος Νεκτάριος, χωρὶς νὰ τὸ λέει ἐπὶ λέξει, τὸ ἐννοεῖ, πὼς τ ν πωθεται Χριστς κα ν γίνεται πάπας ντικαταστάτης του εναι ρνηση το Χριστο ς παρχς κα Κεφαλς κα κρογωνιαίου Λίθου τς κκλησίας, ς Πρωτοτόκου ν πολλος δελφος. […]
.        Τὰ κείμενα τοῦ ἁγίου εἶναι λίαν σημαντικά. Δὲν εἶναι γραμμένα μὲ μίσος, ἀλλὰ ἀποτελοῦν ἔκφραση τῆς ἴδιας ἀγάπης καὶ μέριμνας τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου» ἁγίου Νεκταρίου καὶ προῆλθαν ἀπὸ μία σπουδαία μελέτη, ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο ποὺ ἤθελε πραγματικὰ τὸ διάλογο: «Διὰ τοῦ δόγματος τοῦ ἀλαθήτου ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία ἀπώλεσε τὴν πνευματική της ἐλευθερία, τὸν στολισμόν της, ἐκλονίσθη ἐκ βάθρων, ἐστερήθη τοῦ πλούτου τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀπὸ πνεύματος καὶ ψυχῆς κατέστη ἄναυδον σῶμα […] Ἀπὸ καρδίας θλιβόμεθα γιὰ τὴν γενομένην ἀδικίαν τὴ Ἐκκλησία καὶ ἐκ τῶν μυχίων […] εὐχόμεθα νὰ φωτίση τὸ νοῦν καὶ τὴν καρδίαν τοῦ Μακαριωτάτου Ποντίφηκος τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅπως ἀποδόση τιμὴ τὴ Ἁγία Καθολικὴ Ἐκκλησία, ὅ,τι παρ’ αὐτῆς ἀφήρεσεν ὡς μὴ ὤφειλεν».
.          Εἶναι μεγάλος ὁ πόνος τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου» ἁγίου μας γιὰ τὴν πτώση καὶ μὴ μετάνοια τῆς Ρώμης. Λέει στὸ βιβλίο του: «…ὅπως ἔχουν στὴν πρώτη σειρὰ τὸ πρωτεῖο, τὴν ἐξουσία τοῦ Πέτρου, μακάρι ν εχαν κα στν πρώτη σειρ τὴν μετάνοια το Πέτρου γι ν εναι λόκληρο τ Εαγγέλιο, ν εναι πράγματι εαγγελικ κκλησία». (ΠΗΓΗ: egolpion.com)

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΛΛΑ “ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ”»

.         Στὸ προηγούμενο ἄρθρο [περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» τ. 2015, 15.01.2011] ἀναφερθήκαμε στὴν προβληματικὴ κατάληξη ποὺ εἶχε ἡ 12η συνάντηση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὶς 20 ἕως τὶς 27 Σεπτεμβρίου τοῦ 2010 στὴ Βιέννη τῆς Αὐστρίας. Κλείνοντας τὸ ἄρθρο μας διατυπώσαμε τὸν προβληματισμό μας γιὰ τὰ ὅσα δήλωσαν οἱ δύο Συμπρόεδροι τῆς Ἐπιτροπῆς στὴν κοινὴ συνέντευξη τύπου ποὺ ἔδωσαν. Σ᾿ αὐτὰ θὰ ἐπιμείνουμε τώρα περισσότερο.
.           Στὴ συνέντευξη, ὅπως εἴδαμε, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Koch ξεκαθάρισε καὶ κάτι πολὺ σημαντικὸ ὡς πρὸς τὴν ἀπόλυτη ἐμμονὴ τοῦ Παπισμοῦ στὴν ὑπέρτατη καὶ κυριαρχικὴ ἐξουσία τοῦ πάπα ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας: «Αὐτὸ συμβαίνει, εἶπε, γιατὶ τὸ ζήτημα τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ρώμης δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ὀργανωτικὸ ζήτημα, ἀλλὰ καὶ μιὰ θεολογικὴ ἔννοια». Φοβερὸς λόγος! Φοβερὸς ἀλλὰ καὶ εἰλικρινής! Θέτει τὸ ζήτημα τοῦ Πρωτείου στὴν πλήρη διάστασή του, ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἔχουν ἐκφράσει ἡ Α΄ καὶ ἡ Β΄ Σύνοδοι τοῦ Βατικανοῦ, ποὺ ἀπὸ τοὺς Παπικοὺς ἀναγνωρίζονται ὡς Οἰκουμενικές. Αὐτὲς οἱ δύο Σύνοδοι διακήρυξαν ὅτι ὁ πάπας ὄχι μόνο ἔχει Πρωτεῖο ἐξουσίας πάνω σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ ὅτι αὐτὸς στὶς ἀπὸ καθέδρας ἐπίσημες ἀποφάσεις του εἶναι ἀλάθητος – κάτι πραγματικὰ φρικιαστικό!
.          Ποιό ἑπομένως εἶναι τὸ συμπέρασμα; Ὅλοι προφανῶς ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἐδῶ βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ ἀδια πέραστο σινικὸ τεῖχος! Ὁ πάπας γιὰ τὸν Ρωμαιοκαθολικισμὸ εἶναι ἀλάθητος καὶ μὲ παγκόσμια ἐξουσία, βάσει ἀποφάσεων «οἰκουμενικῶν» (κατ᾿ αὐτούς) Συνόδων. Ἡ ἐξουσία του εἶναι δόγμα! Ἑπομένως κάτι ἀδιαπραγμάτευτο γιὰ τοὺς Παπικούς. Τὸ πράγμα φωνάζει δυνατὰ ἀπὸ μόνο του. Παπισμὸς χωρὶς ἐξουσία τοῦ πάπα εἶναι ἀδιανόητος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ ἄμυνα τῶν Παπικῶν ἐνστικτωδῶς συγκεντρώνεται πάντοτε σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Τὸ παρατηρεῖ κανεὶς σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τους. Ὅποιο κι ἂν εἶναι τὸ θέμα ἢ ἡ ἐκδήλωση, θὰ τὸ πᾶνε ἀπὸ κεῖ, θὰ τὸ φέρουν ἀπὸ δῶ, μὲ κάθε τρόπο πάντως θὰ ἀναφερθοῦν στὸ Πρωτεῖο τοῦ πάπα.
.         Νά καὶ ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἀπὸ τὴ συνάντηση τῆς Βιέννης: Τὸ Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου τὰ μέλη τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἀντιπροσωπείας τέλεσαν τὴ θεία Εὐχαριστία στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Στεφάνου, προεξάρχοντος τοῦ Καρδιναλίου Christoph Schönborn, παρουσίᾳ τῶν μελῶν τῆς Ὀρθοδόξου ἀντιπροσωπείας. Στὴν ὁμιλία του, ὁ Καρδινάλιος εἶπε ὅτι «ἔχουμε καὶ χρειαζόμεθα πρωτεῖον ὑπὸ τὴν κανονικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ὑπεράνω ὅλων εἶναι τὸ πρωτεῖον τῆς ἀγάπης. Ὅλες οἱ κανονικὲς διατάξεις ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπηρετοῦν αὐτὸ τὸ πρωτεῖον τῆς ἀγάπης». Παντοῦ καὶ πάντα τὸ Πρωτεῖο. Ἄσχετο ἂν τώρα τὸ ὀνομάζουν, Πρωτεῖο ἀγάπης ἢ ἄλλοτε Πρωτεῖο διακονίας. Ὅπως κι ἂν τὸ ὀνομάζουν, ὡς Πρωτεῖο ἐξουσίας τὸ ἀντιλαμβάνονται, διότι χωρὶς αὐτὸ δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν. Καὶ ἀπ᾿ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς εἶναι εὐτύχημα τὸ ὅτι ὁ Διάλογος ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Πρωτεῖο πρὶν ἀπὸ τὸ δογματικὸ ζήτημα τῆς ἐκπορεύσε ως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Filioque). Διότι σ᾿ αὐτό (τὸ Filioque) οἱ Παπικοὶ μπορεῖ νὰ ὑποχωροῦσαν, ὁπότε θὰ πίεζαν κατόπιν ἀσφυκτικὰ τοὺς Ὀρθοδόξους νὰ ὑποχωρήσουν στὸ θέμα τοῦ Πρωτείου. Δὲν ἀντιλαμβάνονται οἱ παπικοὶ θεολόγοι τὴν ὀρθότητα τῶν Ὀρθοδόξων θέσεων; Εἶναι ἀστεῖο καὶ νὰ τὸ σκέφτεται κανείς. Ἀσφαλῶς καὶ ἀντιλαμβάνονται οἱ παπικοὶ θεολόγοι, κορυφαῖες διάνοιες ὅλοι τους, τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀκόμη κι ἂν παλαιότερα, τυφλωμένοι ἀπὸ τὴν πλάνη τους, δὲν ἤθελαν νὰ τὸ δοῦν, σήμερα ποὺ διαπιστώνουν τὴ ζωντάνια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴ ραγδαία κατάρρευση τοῦ Παπισμοῦ, ἀσφαλῶς τὸ καταλαβαίνουν. Τὸ καταλαβαίνουν ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ τὸ δεχτοῦν. Δὲν εἶναι ζήτημα θελήσεως. Εἶναι θέμα ἀδυναμίας. Καταλαβαίνουν, ἀλλὰ ἀκόμα κι ἂν θελήσουν, δὲν μποροῦν νὰ ἀρνηθοῦν τὸ Πρωτεῖο. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ζητᾶμε οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατο! Τοὺς ζητᾶμε οὐσιαστικὰ νὰ αὐτοκτονήσουν, νὰ αὐτοκαταστραφοῦν. Ἡ παπικὴ αὐτοκρατορία χωρὶς τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα θὰ καταρρεύσει μέσα σὲ μιὰ μόνο νύχτα καὶ θὰ διαλυθεῖ.
.           Δὲν βρίσκεται στὶς προθέσεις μας νὰ ἐκφράσουμε ἀμφισβήτηση γιὰ τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας μας. Θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι καταβάλλουν πολὺ μεγάλες προσπάθειες νὰ πείσουν γιὰ τὴν ὀρθότη τα τῶν ὀρθοδόξων θέσεων τοὺς ἄριστα ὀργανωμένους παπικοὺς θεολόγους. Ὅμως ὀφείλουμε νὰ μιλήσουμε μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνεια. Ματαιοπονοῦν!
.           Προσπαθοῦν νὰ ἀναγκάσουν τὸν ἥλιο νὰ ἀνατείλει ἀπὸ τὴ δύση! Ἀκόμη κι ἂν κάποτε μποροῦσε νὰ ἐπιτευχθεῖ κάτι τέτοιο γιὰ τὸν ἥλιο, ὁ Παπισμὸς ὅμως ἀνθρωπίνως εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα. Ὁ ἴδιος ὁ Συμπρόεδρος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης τὸ ἀναγνώρισε αὐτὸ μιλώντας στὴν «Ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα» μὲ θέμα «Ὁ Θεολογικὸς Διάλογος μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου καὶ Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας», ποὺ ὀργάνωσε ὁ Τομέας Δογματικῆς Θεολογίας (τοῦ Τμήματος Θεολογίας) τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στὶς 20.5.2009: «Ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὸ ἀδύνατο, εἶπε. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει στὴ Ρώμη», ἡ ὁποία μὲ τὴν διὰ μέσου τῶν αἰώνων στάση της «κατέστησε τὴν προσέγγιση ἀδύνατη» καὶ «μὲ τὴ Φερράρα – Φλωρεντία σκληρύνθηκε».
Ἑπομένως ἀδιέξοδο διαφαίνεται στὸν Διάλογο. Καὶ κατὰ συνέπειαν μόνο δύο λύσεις ἀπομένουν: ἢ νὰ σταματήσει ἄδοξα ὁ Διάλογος ἤ… Ἢ κάποιο ἐπικίνδυνο πείραμα συμβιβασμοῦ νὰ γίνει ἀπὸ μέρους μας.
ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2016, 01.02.2011

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

.          «Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης.Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης. Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ.Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.Ὅταν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρωτοκαθεδρία, νὰ καθήσουν ὁ ἕνας δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος ἀριστερά του (Μάρκ.ι´35-38), ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον, διότι τὴν πρωτοκαθεδρία τὴν ἔχω δώσει στὸν Πέτρο, ἀλλά, ὅτι «ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται διάκονος ὑμῶν, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος».Ὅταν οἱ ἀπόστολοι κατὰ τὸν μυστικὸν Δεῖπνον ἔπεσαν σὲ φιλονικία, διὰ τὰ πρωτεῖα, ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε πὼς ὁ Πέτρος εἶναι ὁ μεγαλύτερος, ἐπειδὴ αὐτὸν ἀφήνω ἐπίτροπον εἰς τὸ ποίμνιον, αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ ὅλων σας. (Λουκ. κβ’ 24-26). Ἀλλὰ τοὺς εἶπε ὅτι “οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται, ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾽ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γενέσθω ὡς ὁ νεώτερος καὶ ὁ ἀνακείμενος ὡς ὁ διακονῶν”. Ἔφερε καὶ παράδειγμα ὁ Κύριος τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ λέγονται Ραββί, ὅμως ἐσεῖς, οἱ δικοί μου μαθηταὶ μὴν πέσετε στὸ πάθος αὐτό, μὴ ζητεῖτε τὸ πρωτεῖον αὐτό, ὑμεῖς μὴ κληθῆτε καθηγηταί, «εἷς γάρ ἐστιν ὁ καθηγητὴς Χριστός, καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ἐπὶ τῆς γῆς. Εἷς ἐστιν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὑμεῖς δὲ πάντες ἀδελφοὶ ἐστέ».Οἱ  Ἀπόστολοι ἔπεμψαν τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην στὴν Σαμάρεια, ὅταν ἄκουσαν πὼς ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἄρχων πάντων, πῶς πέμπεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους; πράγμα ποὺ δὲν τὸ δέχεται οὔτε ἡ συνήθεια οὔτε τὸ δίκαιον; Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι τοῦτοι οἱ καπνοὶ τῆς φιλοδοξίας, καὶ πρωτοκαθεδρίας δὲν ἐχώρησαν μέσα εἰς τὰς θεοφόρους κεφαλὰς τῶν Ἀποστόλων, ἀλλ᾽ ὅλοι ἦταν ὁμοταγεῖς, ἀδελφοὶ κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίοu, ἐπίσης διδάσκαλοι πάσης τῆς οἰκουμένης. Ὄχι διῃρημένως ὁ ἕνας στὴ Ρώμη, ὁ ἄλλος ἀλλαχοῦ, ἀλλὰ πανταχοῦ καθ᾽ ἕνας τὴν αὐτὴ ἐξουσία εἶχε καὶ τὸ αὐτὸ Ἀποστολικὸ προνόμιο.Ἔτσι ὁ Πάπας διὰ νὰ στήση τὴν κεφαλήν του, ὄχι μόνον συκοφαντεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ καταφρονεῖ καὶ τὸν μακάριο Πέτρο σμικρύνοντάς του τὸ Ἀποστολικόν του προνόμιο, ἐπειδὴ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦταν χειροτονημένος διδάσκαλος πάσης της οἰκουμένης καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι, αὐτὸς τὸν περικλείει εἰς τὴν Ρώμην. Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἀρχή, πῶς ὁ Παῦλος ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς δώδεκα ἀντεστάθη κατὰ πρόσωπον εἰς τὸν Πέτρον; Πῶς τὸν ἐλέγχει καθὼς ὁ ἴδιος γράφει στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολήν του; «ὅτε ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ ἀντέστην» (Γαλατ. β΄11).Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν πρῶτος πῶς εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Σύνοδον δὲν ἀποφασίζει ὁ Πέτρος ὡς κεφαλὴ πάντων, ἀλλὰ ὁ Ἰάκωβος; (Πράξ. ιε΄10-28). Οἱ Ἀπόστολοι ἦσαν οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι, καὶ ἰσότιμοι πάντες, καὶ οὐδένας εἶχε διωρισμένον θρόνον. Οἱ Ἀπόστολοι χειροτονοῦσαν παντοῦ Ἀρχιερεῖς, καὶ ἔδιδαν εἰς αὐτοὺς τέσσαρα χαρίσματα: πρῶτον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, δεύτερον τὴν Ἱερωσύνην, τρίτον τὴν χειροτονίαν, τέταρτον τὴν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Καὶ αὐτὰ μερικῶς, καὶ ὄχι οἰκουμενικῶς, ἀλλὰ καθένας εἰς τὴν ἐπαρχίαν του ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο, ἐνεργοῦσε τὰ τῆς Ἱερωσύνης, ἔπραττε τὰ τῆς χειροτονίας, ἐτέλει τὰ τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν του οὐδείς. Ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν ἀποστολικὸ χάρισμα. Οἱ Ἀπόστολοι Ἀρχιερεῖς χειροτονοῦσαν, καὶ ὄχι Ἀποστόλους. Οὐδεὶς τῶν χειροτονηθέντων ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἔγινε διάδοχος καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματος. Δόγμα τῶν Παπικῶν εἶναι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπαν, ταυτὸν ἐστὶ τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν», ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν, δηλαδὴ θεοποιεῖ τὸν ἑαυτόν του. Ὁ Πάπας εἶναι κτίσμα, καὶ ἐπειδὴ ζητεῖ προνόμιον ὁπού τὸ ἔχει μόνος ὁ Θεός, τὸ νὰ πιστεύουν εἰς αὐτὸν τὰ κτίσματα, εἶναι ἱερόσυλος, καὶ παντάπασι τυφλός, ὅταν θέλει νὰ εἶναι ἀνώτερος τῶν Συνόδων; ὅταν φαντάζεται πὼς εἶναι ἀναμάρτητος; τί ἄλλο ὅταν διδάσκει πὼς εἶναι μονάρχης τῶν Ἐκκλησιῶν; παρὰ τὸ ὅτι εἶναι Θεός; καὶ διὰ τοῦτο μὲ ἀναίσχυντον καὶ ἄθεον ἀπόφασιν θέλει νὰ προσκυνῆται καὶ νὰ πιστεύεται ὡς Θεός; Τοῦτο τί ἄλλο εἶναι παρὰ φαντασία ἀθεΐας, τύφλωσις νοὸς εἰδωλολάτρου;Ὁ 35ος Ἀποστολικὸς κανὼν βοᾶ : «Εἴ τις Ἐπίσκοπος τολμήσειε χειροτονίαν ποιῆσαι ἐν ταῖς μὴ ὑποκειμέναις αὐτῷ χώραις καὶ πόλεσι, παρὰ γνώμην τῶν κατεχόντων αὐτάς, καθαιρείσθω, ὅ τε χειροτονήσας καὶ χειροτονηθείς».
.       Ἐὰν ἦταν ὁ Ρώμης πρῶτος, πὼς αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κλήμης ἔγραφε τὸν Ἀποστολικὸ κανόνα ποὺ λέει:«Τοὺς Ἐπισκόπους ἑκάστου ἔθνους, εἰδέναι χρὴ τὸν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καὶ ἡγεῖσθαι αὐτὸν ὡς κεφαλήν, καὶ μηδέν τι πράττειν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης. Ἐκεῖνα δὲ πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ ἐπιβάλλει καὶ ταῖς ὑπ᾽ αὐτὴν χώραις. Ἀλλὰ μηδὲ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποείτω τι. Οὕτω γὰρ ὁμόνοια ἔσται, καὶ δοξασθήσεται ὁ Θεός». Ἀλλ᾽ ἡ φιλαρχία τοῦ Πάπα καὶ τοῦτον τὸν κανόνα καθὼς καὶ ἄλλους πολλοὺς καταπάτησε (9ον τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου). Ὁ Πάπας ἀπὸ κενὴ φιλοδοξία, διὰ νὰ στήσῃ τὴν μοναρχικὴ ἐξουσία, ἰδιοποιῆται τὰ Ἀποστολικὰ χαρίσματα. Ἡ φιλοδοξία τοῦ Πάπα τὸν ἔφερε σὲ τέτοιο σημεῖο νὰ λέῃ ὅτι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπα, ταυτὸν ἔστι τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν, ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν”. Θεοποιεῖ τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸς ὁ ὑπερβολικὸς τύφος τοῦ Πάπα, αὐτὴ ἡ μοναρχομανία του ἐγέννησε τόσας αἱρέσεις. Ποῦ ἡ χρυσὴ παραγγελία ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ Κύριος, «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»; Ποῦ ὁ μακαρισμὸς «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι», δηλαδὴ οἱ ταπεινοὶ ; Ποῦ τόσα καὶ τόσα παραδείγματα χρυσὰ καὶ λαμπρά τῆς ταπεινοφροσύνης ;
.          Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἄρνησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, μίμησις τοῦ διαβόλου, διότι οἱ ἀποστατικὲς δυνάμεις, καθὼς ἔλεγε ἡ μακαρία Συγκλητική, τὶς ἄλλες ἀρετὲς δύνανται κατά τινα τρόπον, νὰ μιμηθοῦν, τὴν δὲ ταπεινοφροσύνη οὐδέποτε. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι γεννήτρια τροφὸς πασῶν των ἀρετῶν, μίμησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Σὲ ἕναν θνητὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον συγκεντρώθηκε ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ τὸ ἀλάθητο. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο.

Ἁγ. Νεκταρίου: «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος», ἐκδ. Ν. Παναγοπούλου, τόμ. Α’., Ἀθῆναι.

, , ,

Σχολιάστε

AΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΕΙΟΥ (2)

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ
ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ
Β. Ἡ ἑνότης τῶν ἐκκλησιῶν

Ἑνότης τῆς ἐκκλησίας κατὰ τὰς ἁγίας Γραφὰς εἶναι ὁ μυστικὸς ἱερὸς σύνδεσμος τῶν εἰς Χριστὸν πιστευόντων διὰ τῆς κοινῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος, τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν νυμφίον Χριστὸν καὶ διὰ τῆς αὐτῆς λατρείας. Τὸν χαρακτήρα τῆς ἑνότητος ταύτης εὑρίσκομεν ἐν ταῖς  ἁγίαις γραφαῖς. Ἐν τῇ προσευχῇ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν πρὸς τὸν Οὐράνιον αὐτοῦ πατέρα καταδείκνυται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἰησοῦς μέλλων πρὸς τὸ ἑκούσιον αὐτοῦ νὰ πορευθῇ πάθος ἀναπέμπει ὑψηλὴν καὶ πλήρη στοργῆς δέησιν πρὸς τὸν πατέραν αὐτοῦ καὶ αἰτεῖται παρ᾽ αὐτοῦ, ἵνα τηρῇ πάντας τοὺς εἰς αὐτὸν πιστεύοντας καὶ πιστεύσοντας ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης. «Πάτερ ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθεία σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστι… Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ (=παρακαλῶ) μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ. Ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί, καγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλας. Καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἓν ἐσμέν, κἀγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἓν, καὶ ἵνα γιγνώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας. Πάτερ, οὓς δέδωκάς μοι, θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ᾽ ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμὴν ἣν δέδωκάς μοι, ὅτι ἠγάπησάς με πρὸ καταβολῆς κόσμου. Πάτερ δίκαιε, καὶ ὁ κόσμος σὲ οὐκ ἔγνω, ἐγὼ δὲ σὲ ἔγνων, καὶ οὗτοι ἔγνωσαν ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλας. Καὶ ἐγνώρισα αὐτοῖς τὸ ὄνομά σου καὶ γνωρίσω, ἵνα ἡ ἀγάπη ἣν ἠγάπησάς με ἐν αὐτοῖς ᾖ, κἀγὼ ἐν αὐτοῖς». (Ἰωάν. ιζ´ 17-26).

Ἡ ἑνότης ἄρα τῆς Ἐκκλησίας ἔγκειται ἐν τῇ μετὰ τοῦ Κυρίου ἑνώσει τῶν μελῶν αὐτῆς. Πάντες οἱ εἰς Χριστὸν πιστεύσαντες διὰ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων ἡνώθησαν μετὰ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἡγιάσθησαν ἐν τῇ ἀληθείᾳ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός.
Ἡ ἑνότης ἄρα εἶναι ἐσωτερική, μυστική, ἄμεσος, θεία, τελεία, τετελειωμένη θεία εὐδοκία καὶ ἀγάπη καὶ οὐδενὸς δεῖται ἐξωτερικοῦ συνδέσμου πρὸς σύστασιν τῆς ἑνότητος.
Οἱ πιστεύσαντες ἔλαβον τὴν χάριν καὶ τὴν ἀλήθειαν, τὸ φῶς καὶ τὴν ζωὴν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡνώθησαν μετ᾽ αὐτοῦ. Τί δύναται νὰ χωρίσῃ αὐτοὺς ἀπὸ τῆς ἑνότητος τῆς μετὰ τοῦ Κυρίου; Ἐὰν δὲ ὁ δεσμὸς οὗτος ἐστὶ τέλειος, τίς ἡ χρεία ἑτέρων δεσμῶν, ἑτέρας πίστεως;
Οἱ πιστεύσαντες εἱλκύσθησαν πρὸς τὸν Σωτήρα ὑπὸ τοῦ πέμψαντος αὐτὸν πατρὸς (Ἰωάν. ϛ’ 44) καὶ ἔλαβον τὴν χάριν τῆς ἀπολυτρώσεως· ὡς δὲ ἡ ἀλήθεια ἠλευθέρωσεν αὐτοὺς ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς ἁμαρτίας, τίς δύναται νὰ στερήσῃ αὐτοὺς τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας;
Οἱ πιστεύσαντες ἐγένοντο υἱοὶ φωτὸς καὶ μέτοχοι δόξης αἰωνίου, τίς δύναται νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπ᾽ αὐτῶν τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν δόξαν;
Οἱ πιστεύσαντες ἐγένοντο υἱοθετοὶ Θεοῦ διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τίς τὴν υἱοθεσίαν ταύτην δύναται νὰ ἀρνηθῇ ἢ νὰ ἄρῃ;
Οἱ πιστεύσαντες ἐγένοντο διὰ τῆς θείας μεταλήψεως κοινωνοὶ τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου, μένουσι δὲ ἐν τῷ Χριστῷ καὶ ὁ Χριστὸς ἐν αὐτοῖς, τίς ἰσχυρὸς νὰ διαρρήξη τὰ θεία ταῦτα δεσμὰ τῆς ἑνότητος;
Οἱ πιστεύοντες λαμβάνουσι Πνεῦμα ἅγιον, τὸ πάντα συγκροτοῦν τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀναδεικνύον ταύτην Μίαν, Ἁγίαν καὶ Καθολικήν, τίς δύναται νὰ διασπάση τὴν ἑνότητα αὐτῆς; Ματαία ἄρα ἡ ἀπαίτησις ἐξωτερικοῦ συνδέσμου καὶ ἑτέρας πίστεως ἐκ τῶν γραφῶν μάλιστα ἀποκρουομένης πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς σωτηρίας τῶν πιστευόντων εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

(συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: egolpion.gr

, ,

Σχολιάστε

AΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ
ΠΕΡΙ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

.           Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, συγκροτουμένη ἐκ τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν, ἡνωμένων τῇ πίστει, τῇ ἐλπίδι, τῇ ἀγάπῃ καὶ τῇ λατρείᾳ ὑπῆρξεν ἀείποτε ἐλευθέρα καὶ ἀνεξάρτητος, οὐδὲ ὑπετάγη ποτὲ τῷ Πάπα Ρώμης, οὐδ᾽ ἀνεγνώρισε ποτὲ αὐτῷ μείζονα ἱεραρχίαν καὶ πνευματικὰ χαρίσματα καὶ πνευματικὴν ὑπεροχήν, ἀλλ᾽ ἐθεώρησεν αὐτὸν ἐπίσκοπον, ὡς πάντας τοὺς ἐπισκόπους, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς τὴν αὐτὴν ἔλαβε χειροτονίαν, οἵαν καὶ οἱ λοιποὶ ἐπίσκοποι παρὰ τῶν ἀποστόλων, οἵτινες δὲν ἀπεστάλησαν παρὰ τοῦ Σωτῆρος ἐπίσκοποι καθεδρῶν, ἀλλ᾽ ἀπόστολοι τοῦ ἱεροῦ Αὐτοῦ Εὐαγγελίου, φέροντες τὴν δύναμιν τοῦ ἱδρύειν ἐκκλησίας.

.         Οἱ ἀπόστολοι ἦσαν ὅ,τι ὁ θεόπτης Μωϋσῆς, ὅστις ᾠκοδόμησε θυσιαστήριον καὶ κατεσκεύασε τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου καὶ διέταξε τὰ τῆς λατρείας καὶ πάσας τὰς ἱερὰς τελετὰς· καὶ συγχρόνως ἀρχιθῦται ὡς ὁ Ἀαρών· καὶ τοιοῦτοι ἔδει νὰ ὦσιν, ἀφοῦ ἡ παλαιὰ λατρεία τύπος καὶ σκιὰ ἦν τῆς νέας λατρείας, τῆς γνωσθείσης τοῖς ἔθνεσι διὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων· ἐν τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις ὑπῆρχε τὸ πλήρωμα τῶν χαρισμάτων, οὐδὲ ἦν δυνατὸν ἄλλως νὰ ἔχῃ, ἀφοῦ πάντες ἐξ ἴσου ἀπεστέλλοντο· «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα, ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾽ ὑμῶν εἰμὶ πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμὴν» (Ματθ. κη´ 19-20).

Πῶς ἦν δυνατὸν νὰ ἐξαρτῶνται οἱ ἀπόστολοι ἀπὸ τοῦ Πέτρου, ὅστις ἐξ ἴσου πρὸς τοὺς ἄλλους ἀπεστέλλετο εἰς τὸ κήρυγμα, ὅπως ἱδρύσωσι τὴν Ἐκκλησίαν καὶ διδάξωσι τὴν λατρείαν τοῦ Χριστοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσιν, ἀφοῦ ἕκαστος ἔμελλε νὰ ἐνεργῇ ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τῶν λοιπῶν; Ἀλλὰ τίς ἡ χρεία τοῦ πρωτείου τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, ἀφοῦ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρχωσι δευτερεία, διὰ τὴν διασπορὰν τῶν ἀποστόλων; Τίς ἡ χρεία τῆς ὑπεροχῆς τοῦ Πέτρου, ἀφοῦ ἕκαστος ἀπόστολος ἰδίαν εἶχεν ἀποστολήν; Τίς ἡ χρεία ἱεραρχικῆς βαθμολογίας μεταξύ των ἀποστόλων, ἀφοῦ ἐν τῇ διασπορὰ ἔμελλον νὰ ἀποθάνωσι μακρὰν ὁ εἷς τοῦ ἄλλου; Τίς ἡ χρεία τῆς δυνάμεως τοῦ Πέτρου, ἀφοῦ ὁ Κύριος ὑπεσχέθη εἰς τοὺς ἀποστόλους, ὅτι ἔσεται μετ᾽ αὐτῶν πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος; Βεβαίως οὐδεμία χρεία ὅλων τούτων τῶν φανταστικῶν προσόντων τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, ὅστις ἐξ ἅπαντος θὰ διαμαρτύρηται κατὰ τῆς τοιαύτης ὑπεροχῆς.

Ἐὰν τὰ προσόντα τοῦ Πέτρου, οἷα ἀξιοῖ ἡ ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία, ἦσαν ἀληθῆ, τὸ πνεῦμα τοῦ εὐαγγελίου θὰ καθίστατο λίαν προβληματικὸν καὶ ἀδιανόητον, διότι θὰ παρουσίαζε σύγχυσιν ἐννοιῶν καὶ σύγκρουσιν ἀρχῶν· θὰ ἦτο ἀκατανόητος ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητος, καὶ ἰσότητος μέχρι ταπεινώσεως καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀνισότητος, μέχρι ἡγεμονίας καὶ ὑπεροψίας. Ἐὰν διετάσσετο τοιαύτη ὑπεροχὴ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, πῶς θὰ ἠδυνάμεθα νὰ νοήσωμεν τὸ ἑξῆς χωρίον τοῦ Εὐαγγελίου; «Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾽ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐχ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Μάρκ. ι´ 42-45)· καὶ ἵνα ἀφήσωμεν τὰ πολλὰ χωρία, διότι δὲν θὰ ἐπαρκέση ὁ χρόνος, ἐρωτῶμεν: Πῶς θὰ ἐπληροῦτο ὁ σκοπὸς τῆς ἀποστολῆς τῶν ἀποστόλων μὴ ἐχόντων κοινωνίαν μετὰ τοῦ ἀνωτάτου ἀποστόλου, παρ᾽ οὗ θὰ ἐλάμβανε κύρος τὸ ἀποστολικὸν αὐτῶν κήρυγμα;  Ἀλλ᾽ ἀφοῦ συνέστησεν ἱεραρχίαν μεταξὺ τῶν ἀποστόλων καὶ ἀνέδειξε τὸν Πέτρον ἀνώτατον ἀπόστολον καὶ ἡγεμόνα, διατὶ ὁ Κύριος νὰ μὴ γνωστοποιήσῃ τοῦτο καὶ τοῖς λοιποῖς μαθηταῖς, λέγων αὐτοῖς· “ἰδοὺ καθίστημι Πέτρον τουτονὶ ποιμένα ὑμῶν καὶ ἄρχοντα καὶ ἡγεμόνα· αὐτὸς ποιμανεῖ ὑμᾶς αὐτοῦ ἀκούσασθαι· καὶ πᾶς ὅστις παρακούσει αὐτοῦ ἐξολοθρευθήσεται”; Τοῦτο ἔπρεπε νὰ ποιήσηται γνωστὸν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὁ Σωτήρ, ἐὰν ὄντως καθίστα αὐτὸν ποιμένα ποιμένων καὶ ἄρχοντα τῶν ἀποστόλων· ἀλλὰ δυστυχῶς ἢ εὐτυχῶς οὐδὲν τοιοῦτον εἴρηκε, καὶ ἑπομένως οὐδεμίαν ἱεραρχίαν ἀποστολικὴν συνέστησε, διὸ οὐδ’ ὑπάρχει τις φόβος ἀπωλείας τῷ μὴ πειθομένῳ τῷ διαδόχῳ τοῦ Πέτρου, εἴπερ ἔστι τοιοῦτος ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης.

Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας οὐχὶ τῷ ἑνιαίῳ προσώπῳ ἑνὸς τῶν ἀποστόλων θεμελιοῦται καὶ ἑδράζεται, ἀλλ᾽ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃς ἐστὶν ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐν ἑνὶ πνεύματι, ἐν τῇ μιᾷ πίστει, ἐλπίδι, ἀγάπῃ καὶ λατρείᾳ.

Ἡ οἰκουμενικὴ Ἐκκλησία οὕτως ἐννόησε τὴν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἑνότητα καὶ ταύτην ἐπεζήτησε καὶ ἐπεδίωξε· μαρτύρια τρανὰ οἱ πρῶτοι δέκα αἰῶνες. Ἐκ τῆς οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας μόνη ἡ ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία ἄλλως ἀντελάβετο τὸ πνεῦμα τῆς ἑνότητος καὶ δι᾽ ἄλλων ἐπεζήτησε καὶ ἐπεδίωξε ταύτην μέσων. Ἡ διάφορος αὕτη ἀντίληψις τοῦ τρόπου τῆς ἑνότητος προὐκάλεσε τὸ σχίσμα, ὅπερ λαβὸν τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τῶν πρώτων αἰώνων ηὐξάνετο σὺν τῷ χρόνῳ καὶ προέβαινε κατὰ τὸ μέτρον τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἀρχῶν τῆς ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, μέχρις οὗ ἀφήκετο εἰς τὴν τελείαν ἀπόσχισιν, ἕνεκα τῆς ἀπαιτήσεως τῶν Παπῶν τῆς ὑποταγῆς τῆς οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Μιᾶς, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῇ ἐπισκοπῇ τῆς Ρώμης.

Ἐν τούτῳ δὲ κεῖται ὁ λόγος τοῦ σχίσματος, ὅστις ἀληθῶς εἶναι μέγιστος, διότι ἀνατρέπει τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὁ σπουδαιότατος δογματικὸς λόγος, διότι εἶναι ἄρνησις τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ λοιποὶ δογματικοὶ λόγοι, καίτοι σπουδαιότατοι, δύνανται θεωρηθῶσιν ὡς δευτερεύοντες καὶ ἀπόρροια τοῦ πρώτου τούτου λόγου. Ἴδωμεν ἤδη τίνες αἱ ἀρχαὶ καὶ πῶς διετηρεῖτο ἡ ἑνότης ἐν τῇ Μιᾷ, Καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ.(Ἀπόσπασμα ἀπό το βιβλίο: Μελέτη Ἱστορική Περί τῶν αἰτίων τοῦ Σχίσματος…, Ἀθῆναι 1911)

(συνεχίζεται)

http://www.egolpion.com

, ,

1 Σχόλιο