Ἄρθρα σημειωμένα ὡς προφ. Δαβίδ

ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ

Tοῦ προσφέρουμε τὰ δικά Του

.                Στὸ βιβλίο «Α´ ­Παραλειπομένων» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ­ὑπάρχει μιὰ θαυμάσια προσευχὴ τοῦ προφήτου καὶ βασιλιᾶ Δαβίδ. Τὴν ἀπη­ύθυνε στὸν ἅγιο Θεὸ γιὰ νὰ Τὸν εὐ­χαριστήσει καὶ δοξάσει, ὅταν συγκεν­τρώθηκαν τεράστιες προσφορὲς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸν λαό του γιὰ τὸν περίφημο ναὸ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ κτισθεῖ ἀπὸ τὸν υἱό του Σολομώντα.
.                Σὲ κάποιο σημεῖο τῆς προσευχῆς ὁ Δαβὶδ μιλάει πολὺ ταπεινὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὶς ­προσφορές του. Θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν λαό του ἀνάξιους τῆς τιμῆς ποὺ τοὺς ἔκαμε ὁ Θεός, νὰ προσφέρουν σ’ Ἐκεῖνον τὰ δῶρα τους: «καὶ τίς εἰμι ἐγὼ καὶ τίς ὁ λαός μου, ὅτι ἰσχύσαμεν ­προθυμηθῆναί σοι κατὰ ταῦτα; ὅτι σὰ τὰ πάντα, καὶ ἐκ τῶν σῶν δεδώκαμέν σοι» (κθ΄ [29] 14). Δηλαδή: Ποιὸς εἶμαι ἐγὼ καὶ ποιὸς εἶναι ὁ λαός μου, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε μὲ προθυμία καὶ νὰ προσφέρουμε σὲ σένα τὰ δῶρα αὐτά; Διότι δικά σου εἶναι ὅλα, ἀπὸ σένα ὅλα προέρχονται, καὶ ἐμεῖς σοῦ προσφέρουμε ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ σὺ μᾶς χάρισες πλούσια.
.                 Ὁ Δαβὶδ δὲν θεωρεῖ ὅτι στερεῖται ὅσα προσφέρει γιὰ τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Οὔτε βλέπει ἁπλὰ ὅτι εἶναι δίκαιη αὐτὴ ἡ προσφορά, ἀφοῦ ὅσα ἔχουμε τοῦ Θεοῦ εἶναι. Αἰσθάνεται βαθύτατη εὐγνωμοσύνη, διότι ὁ Θεὸς δέχεται τὶς προσφορές του. Φαίνεται νὰ τὸν συγκλονίζει ἡ σκέψη ὅτι αὐτὸς μπορεῖ κάτι νὰ δώσει στὸ Θεὸ καὶ ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δεχθεῖ τὴν προσφορά του.
.                Ὁ μικρὸς ἄνθρωπος δίνει στὸ Θεό! Τί δίνει; Δίνει μήπως πλούτη ποὺ ἀπέκτησε μὲ μόνες τὶς δικές του δυνάμεις; Δίνει κάτι ποὺ δὲν τὸ ἔχει ὁ Θεὸς καὶ τὸ χρειάζεται; Δίνει πράγματα ποὺ ἀνήκουν δικαιωματικὰ στὸν ἴδιο; Ὄχι βέβαια. Ὅ,τι δίνει στὸ Θεό, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἴδιο: «σὰ τὰ πάντα, καὶ ἐκ τῶν σῶν δεδώκαμέν σοι»! Τὰ δικά Σου δῶρα Σοῦ δωρίζουμε, Κύριε! Αὐτὰ ποὺ ἁπλόχερα μᾶς χαρίζεις, αὐτὰ Σοῦ χαρίζουμε. Σοῦ ἐπιστρέφουμε τὰ δῶρα Σου, Σοῦ χαρίζουμε τὰ δικά Σου!
.                Εἶναι θαυμαστό. Ὁ παντέλειος Θεὸς δέχεται τὶς προσφορὲς τοῦ ἀνθρώπου! Γιατί; Μήπως ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο; Μήπως δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτελεῖ τὰ ἔργα Του χωρὶς τὴ συμμετοχὴ καὶ συνέργεια τοῦ ἀνθρώπου;
.                Ὁπωσδήποτε ὄχι. Ὁ Θεὸς εἶναι ἄπειρος, πλήρης καὶ τέλειος. Εἶναι ἀνενδεής, δηλαδὴ δὲν ἔχει καμιὰ ἔλλειψη, καμιὰ ἀνάγκη, δὲν χρειάζεται τὴ βοήθεια κανενός, εἶναι αὐτάρκης. Γιατί τότε δέχεται τὰ δῶρα μας;
.                Τὰ δέχεται ὄχι ἀπὸ ἀνάγκη, ἀλλὰ ἀ­­­-πὸ ἀγάπη. Τὰ δέχεται γιὰ νὰ τὰ αὐξάνει. Τὰ δέχεται ὄχι γιὰ νὰ τὰ κρατήσει γιὰ τὸν ἑαυτό Του, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ ἐπιστρέψει σ’ ἐμᾶς, ἀνώτερα καὶ περισσό-
τερα.
.                Τὸ νὰ μὴν τὰ κρατεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό Του, ἀλλὰ νὰ μᾶς τὰ δίνει ὅλα, καὶ ἐμεῖς νὰ τὰ ἐπιστρέφουμε πάλι σ’ Ἐκεῖνον, εἶναι κάτι ποὺ δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ ζήτηση καὶ προσφορά, μὲ ἀπόκτηση ἢ μὲ στέρηση, ἀλλὰ μὲ τὴ σχέση τῆς ἀγάπης τοῦ Πατρὸς πρὸς τὰ τέκνα καὶ τὴ στάση ἐμπιστοσύνης τῶν τέκνων πρὸς τὸν Πατέρα.
.                Προσφέρουμε ὑλικὰ ἀγαθά, καὶ Ἐκεῖ­νος τότε μᾶς πλουτίζει μὲ περισσότερα καὶ συγχρόνως μᾶς δίνει καὶ πνευματικὰ ἀγαθά. Μᾶς δίνει τὴν εὐλογία Του, τὴν εἰρήνη καὶ τὴ χαρά Του, τὴν αἴσθηση τῆς ἀγάπης Του. Τοῦ δίνουμε τὸ νοῦ μας, καὶ Ἐκεῖνος φωτίζει τὶς σκέψεις μας. Τοῦ δίνουμε τὴν καρδιά μας, καὶ τὴν ἀναδεικνύει δικό Του κατοικητήριο, ἅγιο ναό Του. Τοῦ δίνουμε τὸν χρόνο μας, καὶ μᾶς χαρίζει τὴν αἰωνιότητα. Προσφέρουμε κόπους γιὰ τὴ δόξα Του, καὶ μᾶς χαρίζει τὴν ἐσωτερικὴ ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς. Τοῦ δίνουμε τὴν πρόσκαιρη ζωή μας, καὶ μᾶς χαρίζει τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή. Τοῦ προσφέρουμε τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο στὴ θεία Λειτουργία, καὶ Ἐκεῖνος μᾶς δω­ρίζει τὸ Ἄχραντο Σῶμα καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα Του, ὅ,τι ἀκριβότερο καὶ πολυτιμότερο ὑπάρχει πάνω στὴ γῆ. «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν σοὶ προσφέρομεν», λέγει ὁ λειτουργὸς ἱερέας στὴν πιὸ ἱερὴ στιγμὴ τῆς θείας Λειτουργίας. Παίρνουμε ἀπὸ τὰ δικά Σου δῶρα καὶ Σοῦ προσφέρουμε τὰ δικά Σου. Ἐσὺ μᾶς χαρίζεις τοὺς καρποὺς τῆς γῆς, δικό Σου εἶναι τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασί μας. Καὶ ὅταν Σοῦ τὰ προσφέρουμε, Ἐσὺ τὰ εὐλογεῖς, τὰ ἁγιάζεις καὶ τὰ μεταβάλλεις σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Σου, ὥστε νὰ τὰ μεταλαμβάνουμε ὄχι γιὰ τὸν στηριγμὸ τῆς πρόσ­καιρης ζωῆς μας, ἀλλὰ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
.                «Δὸς ὀλίγον, παρ’ οὗ τὸ πλεῖον ἔ­­­χεις», διδάσκει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θε­­ο­λόγος· «δὸς καὶ τὸ πᾶν, τῷ τὰ ­πάν­τα χαρισαμένῳ. Οὐδέποτε ­νικήσεις μεγαλοδωρεὰν Θεοῦ, κἂν πάντα πρόῃ τὰ ὄντα, κἂν τοῖς οὖσι σεαυτὸν προσθῇς. Καὶ τοῦτο γὰρ ἐστι λαβεῖν, τὸ τῷ Θεῷ δοθῆναι» (PG 35, 885). Δῶσε λίγα σ’ Αὐτὸν ἀπὸ τὸν Ὁποῖον ἔχεις τὸ περισσότερο. Δῶσε καὶ τὸ πᾶν σ’ Αὐτὸν ποὺ σοῦ χάρισε τὰ πάντα. Ποτὲ δὲν θὰ νικήσεις τὴ μεγάλη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ἀκόμη καὶ ἂν δώσεις ὅλα ὅσα ἔχεις, καὶ ἂν μαζὶ μ’ αὐτὰ δώσεις καὶ τὸν ἑαυτό σου. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ νὰ ­λάβεις, τὸ νὰ δοθεῖς στὸ Θεό.
.                Νὰ τολμοῦμε νὰ δίνουμε στὸ Θεό. Αὐ­τὸ ἀπαιτεῖ τὸ συμφέρον μας. Νὰ προσ­φέρουμε, ὅλο καὶ περισσότερα νὰ προσφέρουμε. Καὶ ἐπιπλέον νὰ προσ­φε­ρόμαστε, νὰ δίνουμε καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, μὲ τὴν ­πεποίθηση ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη ἀπολαβή. «Τοῦτο γὰρ ἐστι λαβεῖν, τὸ τῷ Θεῷ δοθῆναι». Ὅποιος προσφέρει τὰ πάντα στὸ Θεό, αὐτὸς εἶναι ὁ πιὸ ­κερδισμένος.

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ» Ὁ Θεός μας, ποὺ λίγο Τὸν θυμόμαστε καὶ λίγο Τὸν ἀναζητοῦμε.

«Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ» 

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2054, 01.11.12

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           « Ὁ Θεός, ὁ Θεὸς ἡμῶν … ». Ἡ φράση εἶναι ἀπὸ Ψαλμό, τὸν 66ο (ξϛ´ 7), τοῦ προφήτου καὶ βασιλιᾶ Δαβίδ. Ἔτσι ἀπευθύνεται στὸν Θεό: Θεέ μου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι ὁ Θεός μας, ὁ δικός μας Θεὸς … Ἡ ἀναφορά του μὲ τέτοιο τρόπο στὸν Θεὸ δὲν εἶναι τυχαία, κάτι στιγμιαῖο. Ὄχι. Εἶναι ἡ ἔκφραση ὁλόκληρης πολυκύμαντης ζωῆς. Εἶναι τὸ τραγούδι τῆς ζωῆς του. Εἶναι μουσικὸ τραγούδι μὲ τὴν κιθάρα, μὲ τὴν λύρα καὶ τὰ δάκτυλα καὶ τὸ στόμα του. Εἶναι λόγια βγαλμένα «ἐκ βαθέων» καὶ «ἐκ μυελοῦ ὀστέων». Εἶναι ἡ  ὁλοκληρία τῆς ζωῆς του, τὰ πάντα τῆς ζωῆς του. Αὐτὸ τὸ «ὁ Θεός, ὁ Θεὸς ἡμῶν» αἰῶνες αἰώνων ψάλλεται ἀπὸ ἀνθρώπους κάθε ἐποχῆς, ἀπὸ τότε ποὺ γράφτηκε. Λένε, τὸ αἷμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ζωή του, ἀλλὰ τὸ αἷμα τοῦ Δαβὶδ  εἶναι ἡ ἐπίκληση τοῦ Θεοῦ. Λένε, ἡ ἀναπνοὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ζωή του, ἀλλὰ ἡ ἀναπνοὴ τοῦ Δαβὶδ εἶναι ἡ ἐπίκληση τοῦ Θεοῦ.
.           Αὐτὰ τὰ ἔλεγε καὶ τὰ ἔγραφε ὁ Δαβiδ τὸ 1000 περίπου πρὸ Χριστοῦ.
.           Ποιός ὅμως εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Δαβίδ, ὁ Θεὸς γιὰ τὸν ὁποῖο γράφει: εἶσαι ὁ δικός μας Θεός; Εἶναι ὁ Θεὸς τῶν Ἑβραίων, ὁ Θεὸς τῶν Πατριαρχῶν, τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Ἰακώβ. Εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Μωυσέως, τοῦ Σαμουήλ, ποὺ ἔχρισε βασιλέα τὸν Δαβίδ. Εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ πῆρε τὸν λαό του ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὸν ὁδήγησε στὴν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας.
.           Στὴν πορεία αὐτὴ τῶν Ἑβραίων πρὸς τὴν χώρα τῆς Ἐπαγγελίας ὁ Θεὸς φανερώνει τὴν προστατευτικὴ παρουσία του ὡς νεφέλη τὴν ἡμέρα καὶ ὡς στύλος πυρὸς τὴν νύχτα. Τὴν ἡμέρα ἡ νεφέλη τοὺς σκεπάζει καὶ τοὺς δείχνει τὸν δρόμο, τὴν νύχτα ὁ στύλος πυρὸς μένει πίσω τους, τοὺς  φωτίζει καὶ τοὺς προστατεύει ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί τους. Ἀνοίγει τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα καὶ περνοῦν χωρὶς νὰ βρέξουν τὰ πόδια τους. Ὁ Θεὸς τοὺς συνοδεύει μέχρι τὸ τέρμα τῆς πορείας τους.
.           Εἶναι ὁ δικός τους Θεός, ὁ Θεὸς ποὺ τοὺς προστατεύει ἀλλὰ καὶ τοὺς τιμωρεῖ. Τοὺς τιμωρεῖ, ὅταν δείχνουν ἀνυπακοὴ στὸ θέλημά του. Τοὺς τιμωρεῖ, ὅταν καταφεύγουν στὰ εἴδωλα, ὅταν ἀναζητοῦν θεοὺς ἀλλοτρίους. Διότι ὁ Θεὸς θέλει τὴν ἀποκλειστικότητα, θέλει ἀποκλειστικὴ ἀγάπη. Ὁ Θεὸς εἶναι ζηλωτὴς (Ναούμ α´ 2), ποὺ σημαίνει δὲν θέλει νὰ προσκυνοῦν ἄλλους, ψεύτικους θεούς, θεοὺς ἀλλοτρίους.
.           Ὁ Δαβὶδ τί ἔκανε στὴν διαδρομὴ τῆς ζωῆς του; Ὡς ἄνθρωπος καὶ αὐτὸς ἁμάρτησε, ὅμως δὲν προσκύνησε ποτὲ θεοὺς ἀλλότριους. Κάποτε ἔκανε τὸ λάθος νὰ μετρήσει τὸν στρατό του. Ἡ πράξη του αὐτὴ φανέρωνε ὅτι εἶχε ἐμπιστοσύνη στὶς δικές του δυνάμεις, στὴν δύναμη τοῦ στρατοῦ του. Ὁ Θεὸς τὸν ἐλέγχει καὶ τοῦ λέει ὅτι θὰ τιμωρηθεῖ γι᾽ αὐτό. Διάλεξε, τοῦ λέει, μία ἀπὸ τὶς ἑξῆς τρεῖς ποινὲς ἢ πείνα τοῦ λαοῦ ἐπὶ 3 χρόνια ἢ ἐπὶ 3 μῆνες νὰ σᾶς νικοῦν οἱ ἐχθροί σας ἢ τριῶν ἡμερῶν θανατηφόρα ἐπιδημία. Ὁ Δαβὶδ λέει: Παρὰ νὰ πέσω στὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων, καλύτερα νὰ εἶμαι στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Καὶ διαλέγει τὴν τρίτη ποινή.
.           Ὅλη ἡ ζωή του, εἴπαμε, ἦταν τὸ ἴδιο τραγούδι: ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ δικός μας Θεός, ὁ Θεὸς τῶν πατριαρχῶν μας, τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Ἰακώβ.
.           Ὅμως ἂς ἔρθουμε σὲ μᾶς, στὸν ἑαυτό μας. Ποιός εἶναι ὁ Θεός μας; Εἶναι αὐτὸς ποὺ ὁμολογήσαμε στὸ Βάπτισμά μας, ὁ Πατήρ, ὁ Υἰὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ δέχεται τὴν μετάνοιά μας, ὁ Θεὸς τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ τῶν ἄλλῶν ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ὀρθοδοξίας μας.
.           Ἔχει γράφει πὼς εἶναι περίεργο ποὺ ἐμεῖς οἱ πιστοὶ πολὺ λίγο χρησιμοποιοῦμε τὶς πνευματικὲς εὐλογίες ποὺ μᾶς προσφέρει τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Ὕπαρχει ὅμως καὶ κάτι ἀκόμη πιὸ περίεργο: ὅτι κάνουμε πολὺ λίγη “χρήση” τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Παρ᾽ ὅλα αὐτὰ Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Θεός μας. Ὁ Θεός μας, ποὺ λίγο Τὸν θυμόμαστε καὶ λίγο Τὸν ἀναζητοῦμε. Ἀλήθεια, πόσο σπάνια ζητοῦμε τὴν συμβολή του, τὴν βοήθειά του! Πόσο συχνὰ κάνουμε τὶς ἐργασίες μας χωρὶς νὰ Τὸν ρωτᾶμε. Στὶς στενοχώριες μας συνηθίζουμε νὰ σηκώνουμε μόνοι μας τὸ φορτίο, ἀντὶ νὰ κάνουμε κάτι ἁπλό, νὰ ἐπιρρίψουμε στὸν Κύριο τὸ φορτίο μας, γιὰ νὰ τὸ σηκώσει Αὐτός. Ὁ Χριστὸς λέει: «Εἶμαι δικός σου. Ψυχή, ἔλα νὰ σὲ βοηθήσω ὅπως ἐσὺ θέλεις, ἔλα ἐλεύθερα στὸν πλοῦτο τῶν ἀποθηκῶν μου. Ὅσο πιὸ συχνὰ ἔρχεσαι, τόσο τὸ καλύτερο γιὰ σένα». Εἶναι δικό μας λάθος ποὺ δὲν καταφεύγουμε στὰ πλούτη τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ φίλος μας, ὁ ἀδελφός μας, ὁ πατέρας μας, ὁ Θεός μας. Μὴ φοβόμαστε, μὴ λιποψυχοῦμε, ἂς τρέχουμε στὸν θησαυρὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός μας εἶναι ὁ ἥλιος στὴν καταχνιά, ἡ ζεστασιὰ στὸ ψύχος, ἡ βροχὴ στὴν ξηρασία, τὸ μελτέμι στὴν ἄπνοια. Ἂν χάσαμε τὸ δρόμο μας, ἂς κοιτάξουμε τὸν οὐρανὸ καὶ ὁ Θεὸς θὰ πεῖ στὸν ἄγγελό μας ποιὸ μονοπάτι νὰ πάρουμε. Ὅ,τι κι ἂν εἴμαστε καὶ ὅπου κι ἂν εἴμαστε, νὰ θυμόμαστε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀκριβῶς ΕΚΕΙΝΟ ποὺ μᾶς χρειάζεται καὶ ἀκριβῶς ΕΚΕΙ ποὺ μᾶς χρειάζεται καὶ ὅτι θὰ κάνει ΚΑΘΕ ΤΙ ποὺ μᾶς χρειάζεται.
.           Λοιπὸν ἐμεῖς ἔχουμε τὸ τραγούδι μας; Ναί, τὸ ἔχουμε: «Ὁ Θεός, ὁ Θεὸς ἡμῶν»!
.           Κύριε, «οὐ διεπετάσαμεν τὰς χεῖρας ἡμῶν πρὸς θεὸν ἀλλότριον». Εἴμαστε κοντά σου. Εἶσαι ὁ Θεός μας. Τὸ ὁμολογοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Δαβὶδ καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ ψάλλουν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες «ὁ Θεός, ὁ Θεὸς ἡμῶν»!

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΚΛΟΓΗ «Μαρία τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο» (Τῆς Ἁγ. Σκέπης)


ΤΗΣ ΑΓ. ΣΚΕΠΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΚΛΟΓΗ

«Μαρία τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο»

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4261, Ὀκτώβριος 2012

 Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.             Ὁ Κύριος γίνεται δεκτὸς γιὰ φιλοξενία στὸ σπίτι δύο ἀδελφῶν, τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας. Γεγονὸς σημαντικό. Χαίρονται καὶ οἱ δύο. Κατὰ βάθος τρέφουν καὶ οἱ δύο τὰ ἴδια αἰσθήματα πρὸς τὸν θεῖο Διδάσκαλο. Ἔχουν τὶς ἴδιες διαθέσεις λατρείας καὶ ὑποταγῆς. Διαφέρουν μόνο στὸν τρόπο ἐκφράσεως. Διαφορετικὰ ἐκφράζει τὸν πλούσιο ἐσωτερικό της κόσμο ἡ μία καὶ διαφορετικὰ ἡ ἄλλη. Κάνουν διαφορετικὴ ἐκλογὴ ἡ κάθε μιά!

 Τὰ πολλὰ

.             Κοιτάξτε τὴν Μάρθα. Τρέχει ἐδῶ καὶ ἐκεῖ καὶ προετοιμάζει μὲ ὅλη τὴν καρδιὰ τὸ γεῦμα. Θέλει νὰ εὐχαριστήση τὸν μεγάλο της Ἐπισκέπτη μὲ τὸ παραπάνω. Αὐτὴ εἶναι ἡ λαχτάρα της. Σ’ αὐτὸ ἀποβλέπει ὁ χαρούμενος κόπος της. Καὶ ὅμως ὁ Ἰησοῦς τὴν παρατηρεῖ: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾶς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία»! Ὁ Κύριος δὲν ἐπιδοκιμάζει τὴν ὑπερβολική της ἀπορρόφηση ἀπὸ τὰ ὑλικὰ πράγματα.
.             Πόσες φορὲς καὶ στὶς μέρες μας ὁ Ἰησοῦς βρίσκεται στὴν δυσάρεστη θέση νὰ κάνη τὴν ἴδια παρατήρηση! Πόσες φορὲς κι ἐμεῖς, ὅπως ἡ Μάρθα τὸν ἀναγκάζουμε νὰ μᾶς ἐπιτιμήση μὲ τὰ ἴδια λόγια! Πόσες φορὲς θὰ μποροῦσε νὰ πῆ καὶ σὲ μᾶς: Παιδί μου, ἀσχολεῖσαι μὲ χίλια δυὸ πράγματα. Δὲν εἶναι ἁμαρτωλά, αὐτὰ καθ’ ἑαυτά. Ὅμως δὲν εἶναι τὸ ἕνα, τὸ μοναδικό, τὸ ἀναγκαῖο, ἐκεῖνο ποὺ ὠφελεῖ. Πράγματι. Προσέξατε τὴν βιβλιοθήκη ἑνὸς φίλου σας. Μπορεῖ νὰ μὴν ἔχη βιβλία-νάρκες, ποὺ γκρεμίζουν συθέμελα τὴν οἰκογένεια, ποὺ χτυποῦν τὴν πίστη. Περιέχει βιβλία ἀχρωμάτιστα, ἠθικῶς ἀδιάφορα.
.             Πάντως δὲν θὰ βρῆτε ἕνα βιβλίο χριστιανικῆς μορφώσεως καὶ οἰκοδομῆς. Δὲν θὰ συναντήσετε τὸ Βιβλίο, τὸ ἕνα καὶ μοναδικό, τὴν Ἁγία Γραφή. Καὶ θὰ θυμηθῆτε τὴν ἐπιτίμηση τοῦ Κυρίου: «Μεριμνᾶς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά…». Συζητήσατε μὲ ἕνα γονέα. Ποιὰ εἶναι τὰ ὄνειρά του, ποιὲς φιλοδοξίες τρέφει, ποῦ ξοδεύει τὸν ἱδρώτα του σχετικὰ μὲ τὰ παιδιά του. Νὰ μάθουν κάποια ξένη γλώσσα, νὰ ἀποκτήσουν γενικὴ μόρφωση, ἀνάλογη μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς.
.             Εἶναι κακὸ αὐτό; Ὄχι. Πότε ὅμως; Ὅταν δὲν θυσιάζεται τὸ μάθημα τοῦ κατηχητικοῦ στὸ βωμὸ τῆς ξένης γλώσσας. Ὅταν ἡ παρουσία σὲ κάποιο φροντιστήριο, δὲν γίνεται μὲ ἀπουσία ἀπὸ τὴν θεία Λειτουργία. Διαφορετικὰ ἰσχύει τό: «Μεριμνᾶς…»
.             Τί νὰ πῆ κανεὶς γιὰ ὅσους περιφρονοῦν τὴν θεία Λειτουργία καὶ προτιμοῦν τὸ κυνήγι, τὴν ἐκδρομή. Ἢ γιὰ τὶς νοικοκυρὲς ἐκεῖνες ποὺ ἀκοῦνε τὴν Λειτουργία ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο ἐνῶ τακτοποιοῦν διάφορες δουλειὲς στὸ σπίτι;

 Ὁ Ἕνας!

.             Ὁ Κύριος ὅμως προσθέτει καὶ κάτι ἄλλο στὴν παρατήρησή του πρὸς τὴν Μάρθα: «Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο», τῆς λέει. Ἐσὺ φροντίζεις γιὰ τὰ ὑλικὰ φαγητά. Ἡ ἀδελφή σου ὅμως ἔκανε πιὸ ἐπιτυχημένη ἐκλογή. Διάλεξε γιὰ τὸν ἑαυτό της τὴν «ἀγαθὴν μερίδα», τὰ πνευματικὰ καὶ αἰώνια ἀγαθά, ἐμένα τὸν ἴδιο, ποὺ εἶμαι τὸ μόνο καὶ ἄκρο ἀγαθὸ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή.
.             Πόσο λίγοι, καὶ ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους, κάνουν τὴν ἐπιτυχημένη ἐκλογὴ τῆς Μαρίας! Ἀγωνιοῦν καὶ κοπιάζουν νὰ διαλέξουν τὸ πιὸ καλὸ ψυγεῖο ἢ τὴν πιὸ καλὴ θερμάστρα, τὸ καλύτερο αὐτοκίνητο ἢ τὰ ὡραιότερα ἔπιπλα. Καὶ ἀποτυγχάνουν νὰ διαλέξουν γιὰ τὴν ζωή τους τὸν Ἕνα καὶ μοναδικὸ θησαυρό, τὸν Ἕνα καὶ πολύτιμο μαργαρίτη, τὸν Κύριο Ἰησοῦ! Προσπαθοῦν νὰ διαλέξουν ὡς σύζυγο, ἄνδρα ἢ γυναίκα, γιὰ νὰ ἀφοσιωθοῦν σ’ αὐτὸ ἰσοβίως (καὶ πόσες φορὲς δὲν τὸ ἐπιτυγχάνουν!) καὶ παραλείπουν νὰ διαλέξουν γιὰ ἰσόβιο σύντροφο τῆς ζωῆς τους τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς, τὸν Ἐμμανουήλ!
.             Ἕνας βασιλιάς, ποὺ εἶχε κάνει αὐτὴ τὴν ἐπιτυχημένη ἐκλογὴ στὴν ζωή του, ὁ Δαβίδ, ἔψαλλε γεμάτος θεῖο ἔρωτα πρὸς τὸν ἐκλεκτό της καρδιᾶς του: «Τί γάρ μοι ὑπάρχει ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ παρὰ σοῦ τί ἠθέλησα ἐπὶ τῆς γῆς; Ἐξέλιπεν ἡ καρδία μου καὶ ἡ σάρξ μου, ὁ Θεὸς τῆς καρδίας μου καὶ ἡ μερίς μου… Ἐμοὶ δὲ τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθόν ἐστι» (Ψαλμ. οβ΄ 25, 28). Τίποτε ἄλλο δὲν μπορεῖ νὰ ἑλκύση καὶ νὰ θέλξη τὴν ψυχή μου ἐκτὸς ἀπὸ Ἐσένα λατρευτέ, Κύριέ μου. Νὰ μποροῦσε καὶ ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ μιμηθῆ τὸν φλογερὸ αὐτὸν ἐραστὴ τοῦ οὐρανίου Νυμφίου μας!

, , ,

Σχολιάστε

ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ

Ἐξαφανίστηκαν οἱ ἅγιοι!

.    Ἐξαφανίστηκαν οἱ ἅγιοι! Σκίζοντας τὸν ἀέρα ἀπὸ τὰ βάθη τριῶν χιλιάδων χρόνων μιὰ ἀπελπισμένη, μιὰ σπαρακτικὴ κραυγὴ φτάνει μέχρι καὶ τὴν δική μας ὄντως ἀποκαλυπτικὴ ἐποχὴ καὶ μᾶς πληροφορεῖ γι ̓ αὐτὸ τὸ ἴδιο, τὸ τόσο θλιβερὸ γεγονός. Ποιὸ γεγονός; Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ὑπάρχουν πιὰ ἐνάρετοι καὶ ἀφοσιωμένοι στὸν Θεὸ ἄνθρωποι: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος», κραύγασε τότε ὁ Δαβίδ. Χίλια χρόνια πρὸ Χριστοῦ, σὲ συνθῆκες ἀποστασίας τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸ σωτηριῶδες θέλημα τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ὁ μεγάλος προφήτης καὶ βασιλιάς, ὁ ποιητὴς καὶ ψαλμωδός, ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος κάνει τὴν πιὸ πικρὴ διαπίστωση· τὴν διαπίστωση ὅτι ἐξαφανίστηκαν, δὲν ὑπάρχουν πιὰ ἀληθινοὶ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι.
.      Δὲν ὑπῆρχαν; Ὑπῆρχαν ἀναμφιβόλως, ἀλλὰ εἶχαν λιγοστέψει πολύ, ἀποτελοῦσαν σχεδὸν εἶδος πρὸς ἐξαφάνιση. Καὶ αὐτὴ ἡ πονεμένη διαπίστωση τραυμάτισε βαθιὰ τὰ σπλάχνα τοῦ θεόπνευστου ψαλμωδοῦ. Πόνεσε, ἔκλαψε, ἀπογοητεύθηκε. Γι ̓ αὐτὸ καὶ κραύγασε σπαρακτικά: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος»· σῶσε με, Θεέ μου, διότι χάθηκε, ἐξαφανίστηκε, δὲν ὑπάρχει πλέον ἐνάρετος ἄνθρωπος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ ὡραίου, τοῦ πονεμένου καὶ τόσο περιεκτικοῦ ἑνδέκατου Ψαλμοῦ. Ὁ Ψαλμὸς φέρει τὴν ἐπιγραφὴ «ὑπὲρ τῆς ὀγδόης», ποὺ σημαίνει τὸν τρόπο ψαλμωδίας του, νὰ ψαλεῖ δηλαδὴ «κατὰ ὀκτὼ τόνους κάτω». Ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους ὅμως ἑρμηνευτὲς καὶ τοὺς ἱεροὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐκλαμβάνεται μὲ ἀλληγορικό, συμβολικὸ νόημα καὶ σημαίνει ἱκεσία πρὸς τὸν Θεὸ νὰ ἔλθει σύντομα ἡ ὄγδοη ἡμέρα. Ὄγδοη δὲ ἡμέρα θεωρεῖται εἴτε ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ ἡ περίοδος ποὺ ἀκολουθεῖ, εἴτε ἡ μετὰ τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου ἀτέλειωτη αἰωνιότητα.
.     «Ἐκλέλοιπεν ὅσιος»! Σὲ ἄλλο Ψαλμό, στὸν 13ο, ὁ Δαβὶδ περιγράφει λεπτομερέστερα αὐτὴ τὴν κατάσταση τῆς ἀποστασίας (στίχ. 3): «Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός»· ὅλοι ξέφυγαν ἀπὸ τὸν ἴσιο δρόμο, ὅλοι ἐξαχρειώθηκαν, δὲν ὑπάρχει κανένας ποὺ νὰ ἐργάζεται τὸ ἀγαθό, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας!
.     Οὔτε ἕνας; Καὶ ἐδῶ τὸ ἴδιο φαινόμενο ἔχουμε. Ὑπῆρχαν ἀλλὰ λίγοι, ὑπῆρχαν ἀλλὰ κινδύνευαν σχεδὸν νὰ ἐξαφανιστοῦν. Θέλει δηλαδὴ ὁ Δαβὶδ νὰ φανερώσει τὸ μέγεθος τῆς ἀποστασίας, προσπαθεῖ νὰ περιγράψει τὸν τρόμο ἀπὸ τὴν ἀνησυχητικὴ μείωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πραγματικὰ εὐσεβῶν ἀνθρώπων.
.      Ἂν ζοῦσε σήμερα; Ἂν ἔπαιρνε καὶ πάλι τὴν κιθάρα του καὶ ἀποσυρόταν σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες πλέον ἥσυχες γωνιὲς γιὰ νὰ ὑμνήσει μὲ πάθος τὸν Δημιουργό του, τί θὰ ἔλεγε ἀντικρίζοντας αὐτὴ τὴν μανιώδη λαίλαπα ἀντιχριστιανικῆς ἀποστασίας ποὺ πλήττει ὅλο καὶ θρασύτερα τὸν κόσμο;
.       «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος»! Σῶσε με, Θεέ μου! Ἐξαφανίστηκαν οἱ πραγματικὰ εὐσεβεῖς, οἱ ὄντως ἐνάρετοι, οἱ ταπεινοὶ καὶ οὐρανόφρονες ἄνθρωποι, οἱ ἅγιοι! Ἐξαφανίστηκαν; Δὲν ἐξαφανίστηκαν! Ἀλλὰ πλέον ἔχουν μειωθεῖ πάρα πολύ. Ἔχουν μείνει λίγοι, πολὺ λίγοι, ἐλάχιστοι μέσα στὰ περίπου 7 δισεκατομμύρια τοῦ σημερινοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς.
.      Τὴν ὥρα ποὺ γράφονται αὐτὲς οἱ γραμμὲς τὰ δελτία εἰδήσεων μεταδίδουν ὅτι πρωτοφανεῖς πλημμύρες πλήττουν τὴν Αὐστραλία. Ἄνθρωποι πνίγονται, πόλεις ἐκκενώνονται, τεράστιες ἐκτάσεις καλύπτονται ἀπὸ τὰ ὁρμητικὰ νερὰ τῶν ποταμιῶν. Ἀλλὰ ἡ πλημμύρα τοῦ κακοῦ στὸν κόσμο εἶναι πολὺ μεγαλύτερη, ἀπείρως καταστροφικότερη. Κάτι σὰν δαιμονικὴ μανία ἔχει καταλάβει τὸν πλανήτη. Καὶ ἡ μανία αὐτὴ στὴν πατρίδα μας ἔχει πάρει τὴν μορφὴ χιονοστιβάδας. Ἐνῶ ἡ φοβερὴ οἰκονομικὴ κρίση ποὺ μαστίζει τὸν τόπο ἔπρεπε νὰ ὁδηγήσει τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸ λαό μας σὲ ἀλλαγὴ πρὸς τὸ καλό, σὲ μετάνοια, σὲ ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Θεό, μᾶλλον τὸ ἀντίθετο συμβαίνει.
.       Τὸ ἀντίθετο! Οἱ μὲν κυβερνῆτες μας μοιάζουν νὰ ἔχουν καταληφθεῖ ἀπὸ σύνδρομο καταστροφῆς. Ψηφίζουν νόμους φρικτούς, καθιερώνουν συστήματα ὑποδουλώσεως τοῦ λαοῦ προδρομικὰ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου, παραληροῦν καταφερόμενοι κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ λαός μας… Ὁ μυρωμένος μὲ τὸ βασιλικὸ χρίσμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λαός μας ποῦ βρίσκεται; Τί κάνει; Ὁ λαός μας βρίσκεται σὲ μιὰ πρωτοφανῆ κατάπτωση. Ὑπάρχουν βεβαίως καὶ σήμερα πολλοὶ ἀληθινοὶ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι ποὺ ἀντιστέκονται στὸ χείμαρρο τοῦ κακοῦ. Ἀλλὰ εἶναι μειοψηφία. Στὸ μεγαλύτερο μέρος του ὁ λαός μας ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ναρκωμένος ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ ὑποκουλτούρα, ποὺ τοῦ σερβίρεται καθημερινά, προσηλωμένος στὴν ἀπελπισμένη προσπάθεια νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ἐπίμονη καταναλωτικὴ πρόκληση, ἀποχαυνωμένος καὶ ἀμήχανος μπροστὰ στὰ πελώρια προβλήματα ποὺ τοῦ θέτουν, φοβισμένος ἀπὸ τὴν προοπτικὴ μιᾶς καταστροφῆς… μένει ἄβουλος καὶ ὑποταγμένος στὴ νοοτροπία τῶν ἡγετῶν του.

.   Ὁπότε τί γίνεται;
.  Ὁ καθένας μας ἂς ἀναμετρήσει τὸ χρέος του. Ὁ καθένας μας ἂς ἀναρωτηθεῖ ἂν ἀνταποκρίνεται στὴν κλήση νὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὅσιος. Καὶ ὅλοι μας ἂς ἱκετεύουμε τὸν Θεό μας σὰν τὸν Δαβίδ: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος». Σῶσε μας, Θεέ μου, διότι ἔχουν χαθεῖ οἱ ἀφοσιωμένοι σὲ Σένα ἄνθρωποι. Σῶσε μας, διότι ἐξαφανίζονται οἱ ἅγιοι. Σῶσε μας!

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2025, 15.06.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΕΪΝΗ

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ [1], ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΕΪΝΗ
ὑπὸ  Βασ. Πετρουλέα, Δρ. Φυσικοῦ,
Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»

Πόσο εὔκολο εἶναι νὰ γραφεῖ ἕνα ποίημα; … Ἐὰν ἔχεις ταλέντο, ἴσως μερικὰ λεπτά. Ἐὰν δὲν ἔχεις ταλέντο; … οὔτε κὰν νοημοσύνη; … Πόσες προσπάθειες χρειάζονται γιὰ νὰ συναρμολογηθεῖ τυχαία ἕνα γνωστὸ ποίημα ἀπὸ τὰ εἴκοσι-τέσσερα γράμματα τοῦ ἀλφαβήτου; Ὁ 52ος Ψαλμὸς τοῦ Δαυίδ: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεὸς … » ἀποτελεῖται ἀπὸ 500 περίπου γράμματα (λίγο παραπάνω γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀλλάζει τὸν συλλογισμό μας). Ποιά εἶναι ἡ πιθανότητα αὐτὸ τὸ ποίημα νὰ συντεθεῖ μὲ τυχαία πληκτρολόγηση τῶν γραμμάτων τοῦ ἀλφαβήτου; … Μικρή, ἀπίστευτα μικρή! Οἱ συνδυασμοὶ τῶν γραμμάτων ποὺ δὲν βγάζουν νόημα εἶναι ἀπείρως περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν νόημα. Πρέπει νὰ κάνουμε 10700 προσπάθειες, γιὰ νὰ ὑπάρχει ἡ πιθανότητα νὰ βγοῦν μία φορὰ ὅλα τὰ γράμματα μὲ τὴν σωστὴ σειρά!! [2] 

Μία πρωτεΐνη εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο ἕνα ποίημα. Τὸ ἀλφάβητο ἀπ᾽ τὸ ὁποῖο συντίθεται ἀποτελεῖται ἀπὸ 20 «γράμματα» (ἀμινοξέα), τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ μποῦν σὲ σωστὴ σειρὰ γιὰ νὰ κάνει ἡ πρωτεΐνη τὸ ἔργο, γιὰ τὸ ὁποῖο εἶναι προορισμένη. Οἱ πρωτεΐνες ποικίλλουν σὲ μέγεθος, ἀπὸ μερικὲς ἑκατοντάδες μέχρι μερικὲς χιλιάδες ἀμινοξέα. Γιὰ νὰ συναρμολογηθεῖ τυχαία μία μεσαίου μεγέθους πρωτεΐνη, θὰ χρειαστεῖ περίπου ἴδιος ἀριθµὸς προσπαθειῶν μὲ τὸ ποίηµα ποὺ προαναφέραµε [3]. Γιὰ νὰ ἐκτιµήσουµε τὸ µέγεθος τῆς προσπάθειας: ἐὰν κάθε δοκιµὴ διαρκεῖ 1 δευτερόλεπτο, θὰ χρειαστοῦν 10700 δευτερόλεπτα γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἀναζήτηση. Ἡ ἡλικία τοῦ σύµπαντος εἶναι µόλις 1018 δευτερόλεπτα (13,7 δισεκατοµµύρια χρόνια)! Θὰ µπορούσαµε νὰ ἐπιστρατεύσουµε τὸν ταχύτερο ὑπολογιστὴ ποὺ ὑπάρχει (1015 δοκιµὲς τὸ δευτερόλεπτο) καὶ πάλι θὰ χρειαζόµαστε 10667 ἡλικίες τοῦ σύµπαντος. Θὰ µπορούσαµε τότε νὰ αὐξήσουµε τὶς πιθανότητες, βάζοντας ὅλο τὸ σύµπαν νὰ προσπαθεῖ. Ἡ µάζα τοῦ σύµπαντος εἶναι 1056 γραµµάρια. Ἂν µετατρέψουµε κάθε γραµµάριο σὲ ἕνα δισεκατοµµύριο ὑπολογιστές, ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς ὁποίους κάνει ἕνα δισεκατοµµύριο δοκιµὲς τὸ δευτερόλεπτο χωρὶς διακοπή, θὰ χρειαστοῦµε 10500 ἡλικίες τοῦ σύµπαντος, δηλ. δισεκατοµµύρια δισεκατοµµυρίων … δισεκατοµµυρίων (ἐπαναλαµβάνεται 55 φορὲς) ἡλικίες τοῦ σύµπαντος!! … Τὸ σύµπαν µας δὲν ἔχει καµία πιθανότητα νὰ συναρµολογήσει μὲ τυχαῖο τρόπο ἕνα ποίηµα ἢ µια πρωτεΐνη στὸν χρόνο τῆς ζωῆς του [4] ! Τότε, τί ἐννοοῦν ὅσοι ὑποστηρίζουν ὅτι, ὄχι ἁπλῶς µία πρωτεΐνη, ἀλλὰ τὸ ἀσύλληπτης πολυπλοκότητας µυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου, τὸ µυαλὸ ποὺ γράφει λογοτεχνικὰ ἀριστουργήµατα ὄχι ἁπλῶς πεντακοσίων ἀλλὰ πεντακοσίων ἑκατοµµυρίων γραµµάτων, ποὺ κατασκεύασε πανίσχυρες µηχανές, ποὺ διερευνᾶ τὶς ἐσχατιὲς τοῦ σύµπαντος, προῆλθε ἀπὸ «τυχαία» συναρµολόγηση τῶν συστατικῶν του [5]; Αὐτὸ θὰ τὸ ἐξετάσουµε σὲ ἑπόµενο ἄρθρο. Ἐπὶ τοῦ παρόντος θὰ θέλαµε νὰ κάνουµε µερικὲς γενικὲς σκέψεις.

Οἱ «λόγοι τῶν ὄντων»

Ὅταν γράφουµε ἕνα κείµενο, δὲν σκεφτόµαστε τὰ γράµµατα ἀλλὰ τὶς ἔννοιες, µετὰ ἐπιλέγουµε τὶς λέξεις καὶ στὸ τέλος τὰ σωστὰ γράµµατα. Αὐτὸς ποὺ διαβάζει τὸ κείµενο λειτουργεῖ ἀνάστροφα. Διαβάζει τὰ γράµµατα, τὶς λέξεις καὶ µετὰ ἀνάγεται στὰ νοήµατα. Σὲ ἕνα µικρὸ παιδὶ τὸ κείµενο ἴσως µοιάζει σὰν τυχαία συρραφὴ γραµµάτων. Ἕνας ὥριµος ὅµως ἄνθρωπος θὰ ἀναζητήσει τὰ νοήµατα ποὺ κρύβονται πίσω ἀπ᾽ τὶς λέξεις. Παρόµοια, ὅποιος προσεγγίζει τὸ ἀσύλληπτο µεγαλεῖο τῆς ζωῆς µἠχανιστικὰ χάνει τὸ βαθύτερο νόηµα τῆς Δηµιουργίας. Ἐὰν δὲν βλέπουµε τὴν Δηµιουργία … ὡς ἀποτέλεσµα τῆς δηµιουργικῆς ἐνερ-γείας τοῦ Θεοῦ, … χάνουµε µια ἀπὸ τὶς ὀµορφότερες σελίδες, µέσα στὶς ὁποῖες ὁ Πατέρας µας ἀποτυπώνει τὰ ἴχνη τῆς πατρικῆς Του ἀγάπης»[6] χάνουµε τοὺς, κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιµο τὸν Ὁµολογητή, «λόγους τῶν ὄντων» (PG 90,296).

1. Πρόσφατο βίντεο τοῦ Ἀµερικανικοῦ Μουσείου Φυσικῆς Ἱστορίας, ξεκινάει ἀπὸ τὰ Ἰµαλάϊα γιὰ νὰ φτάσει στὸ ἀπώτατο ἄκρο τοῦ Κόσµου (ἕνα κόσµο ποὺ ἔχει διάµετρο περίπου 40 δισ. ἔτη φωτὸς) χρησιµοποιώντας δορυφορικὲς εἰκόνες τῆς γῆς καὶ ἀστρονοµικὲς ἀπεικονίσεις. Μπορεῖ νὰ τὸ ἀναζητήσει κανεὶς στὸ διαδίκτυο ὡς «The known universe by ΑΜΝΗ».
2. Τὸ παραδειγµα εἶναι τοῦ Ἰσραηλινοῦ κοσµολόγου Gerald Schroeder. Φτιάχνουµε 500 σακοῦλες, ποὺ ἡ κάθε µία περιέχει τὰ 24 γράµµατα τοῦ ἀλφαβήτου καὶ τραβᾶµε ἕνα γράµµα ἀπὸ κάθε σακούλα. Ἡ πιθανότητα νὰ βγῆ ἀπ᾽ τὴν πρώτη σακούλα τὸ γράµµα «ε» εἶναι µία στὶς 24 προσπάθειες. Ἡ πιθανότητα νὰ βγεῖ  ἀπ᾽ τὴν πρώτη τὸ γράµµα «Ε» καὶ συγχρόνως  ἀπ᾽ τὴν δεύτερη τὸ γράµµα «Φ» εἶναι μία στὶς 24 Χ 24 = 576, κ.ο.κ.. Γιὰ νὰ ὑπάρχει ἡ πιθανότητα νὰ βγοῦν μία φορὰ ὅλα τὰ σωστὰ γράµµατα ἀπ᾽ τὶς σακοῦλες, θὰ πρέπει νὰ γίνουν 24Χ24 …Χ24 (τὸ 24 πολλαπλασιασµένο 500 φορὲς μὲ τὸν ἑαυτό του) προσπάθειες. Αὐτὸ ἰσοῦται περίπου μὲ 1000 (τὸ 1 μὲ 700 µηδενικά).
3. Ἴσως κάποιος πεῖ, ὅτι τὸ νὰ ἀναπαραχθεῖ τυχαία ὄχι μία συγκεκριµένη, ἀλλὰ μία ὁποιαδήποτε πρωτεΐνη θὰ ἔχει περισσότερες πιθανότητες. Ὅµως οἱ πρωτεΐνες εἶναι συγκεκριµένες. Ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισµὸς ἔχει 80.000 περίπου διαφορετικὲς πρωτεΐνες καὶ τὶς χρειάζεται ὅλες. Ἀλλὰ ἔστω καὶ νὰ ἐξετάζαµε τὴν πιθανότητα νὰ ἀναπαραχθεῖ τυχαία μία ὁποιαδήποτε  ἀπ᾽ τὶς πρωτεΐνες αὐτές, πάλι θὰ καταλήγαµε σὲ ἀνέφικτες πιθανότητες.
4. Χρησιµοποιήσαµε αὐτὸ τὸ ἁπλὸ παράδειγµα γιὰ νὰ τονίσουµε μία ἁπλῆ ἀλήθεια, τὴν ὁποία πολλοὶ παραβλέπουν. Ἡ καθαρὴ τύχη (χωρὶς τὴν ἐπενέργεια τῶν φυσικῶν νόµων) δὲν θὰ µποροῦσε νὰ δηµιουργήσει ἀπολύτως τίποτε χρήσιµο στὴν διάρκεια ζωῆς τοῦ σύµπαντος.
5. Βεβαίως, ἡ ἁπλουστευµένη ὑπόθεση, ὅτι τὰ µακροµόρια τῆς ζωῆς συντέθηκαν, ὅπως περιγράψαµε πιὸ πάνω, ἐγκαταλείφθηκε µετὰ τὴν ἀνακάλυψη ὅτι τὸ σύµπαν ἔχει πεπερασµένη ἡλικία … Οἱ σύγχρονες θεωρίες γιὰ τὴν αὐτόµατη γέννηση τῆς ζωῆς στηρίζονται σὲ πιὸ πολύπλοκες ὑποθέσεις.
6. Ἱεροµονάχου Λουκᾶ Γρηγοριάτου, «Πνευµατικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὴν προσέγγιση τῆς «θεωρίας τῆς ἐξελίξεως» (Ἐπιστολὴ πρὸς Ὀρθόδοξο Ἀµερικανὸ Ἱερέα)» 26 Ἰουλίου 2009. Τὸ κείµενο µπορεῖ νὰ ἀναζητηθεῖ στὸ διαδίκτυο: http://www.tideon.org/, Θεµατικὴ Βάση: Ἐπιστήµη Τεχνολογία Ἠθικὴ/ Θεωρία Ἐξελίξεως.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τ. 484, Δεκέμβριος 2010
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , ,

Σχολιάστε