Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Προφῆτες

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ (τότε) ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, δηλ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΟΝ ΓΙΑΧΒΕ «Ἢ ὁ Γιαχβὲ ἢ ὁ Βάαλ εἶναι Θεός. Τρίτον τι δὲν χωρεῖ! Εἶναι ὡς νὰ λέγουμε σήμερα: Ἢ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἢ οἱ Παπικοὶ εἶναι Ἐκκλησία. ΜΙΑ εἶναι ἡ Ἐκκλησία» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας)

Ο γνες τν Προφητν γι τν καθαρότητα τς πίστης στν Γιαχβ

Εἰσήγηση τοῦ Μητροπ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου
στὴν  ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ
«ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ»
Με­γά­λη προ­ε­τοι­μα­σί­α, χω­ρίς προσ­δο­κί­ες
Τε­τάρ­τη, 23 Μαρ­τί­ου 2016, 09.00-21.00
Στά­διο Εἰ­ρή­νης καί Φι­λί­ας
Αἴ­θου­σα: «Με­λί­να Μερ­κού­ρη», Πει­ραι­ᾶς

 

Σεβασμιώτατοι Πατέρες, Συλλειτουργοὶ Ἱερεῖς, Ὁσιώτατοι Μοναχοὶ καὶ Μοναχές, Ἐλλογιμώτατοι Καθηγητὲς καὶ ἐκλεκτὲ λαὲ τοῦ Θεοῦ,

.             Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν τιμὴ νὰ ὁμιλήσει καὶ ἡ ταπεινότητά μου στὴν Ἡμερίδα αὐτή, τὴν ὁποία διοργάνωσε ἡ ἀγωνία Πατέρων Ἱεραρχῶν, Ἱερέων καὶ Μοναχῶν καὶ Θεολόγων Καθηγητῶν γιὰ τὸν στηριγμὸ τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
.             Τὸ θέμα μου εἶναι «Οἱ ἀγῶνες τῶν Προφητῶν γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς πίστης στὸν Γιαχβέ». Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι πολὺ σοβαρό, εἶναι ὅλη ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, καί, ὅπως τὸ ἐννοοῦμε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαντληθεῖ στὰ στενὰ καὶ περιορισμένα ὅρια μιᾶς 20/λέπτου ὁμιλίας, ὅπως καθορίζει τὸ πρόγραμμα γιὰ τοὺς ὁμιλητές. Ὀλίγα μόνο γενικὰ θὰ πῶ γιὰ τὸ θέμα καὶ παρακαλῶ νὰ τὰ δεχθεῖτε.

1.Ὅπως μᾶς εἶναι γνωστόν, ὁ Μωυσῆς, στὴν θεοφάνειά του ἐκείνη στὸ ὄρος Σινᾶ, ἔλαβε τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον καὶ παρέδωσε στοὺς Ἰσραηλίτες. Αὐτὴ τὴν «Μωσαϊκὴ θρησκεία», ἂς τὴν ποῦμε ἔτσι, τὴν κράτησαν οἱ Ἰσραηλίτες κατὰ τὴν πορεία τους στὴν ἔρημο καθαρή, ἀλλὰ ὅταν εἰσῆλθαν στὴν Χαναάν, βρῆκαν τὸν ἀνθηρὸ πολιτισμὸ τῶν Χαναναίων μὲ τὴν πολυθεϊστική τους θρησκεία. Ἡ Χαναανιτικὴ αὐτὴ θρησκεία εἶχε τοπικοὺς θεούς, ἀλλὰ ἐλάτρευε καὶ πλῆθος ἄλλων Βαβυλωνιακῶν καὶ Αἰγυπτιακῶν θεῶν. Ἐπειδὴ κύριος θεὸς τῶν Χαναναίων ἦταν ὁ Βάαλ καὶ ἡ Ἀστάρτη, θεοὶ τῆς βλαστήσεως, γι᾽ αὐτὸ ἡ λατρεία τῶν Χαναναίων ἦταν ὀργιαστική. Οἱ Ἰσραηλίτες λοιπὸν τώρα, ἐγκατασταθέντες στὴν Χαναάν, ὅπως παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς Χαναναίους τὸν πολιτισμό τους, ἔτσι παρέλαβαν ἀπ᾽ αὐτοὺς καὶ στοιχεῖα ἀπὸ τὴν θρησκεία τους καὶ τὴν λατρεία τους. Στὴν ἀρχὴ μὲν ἡ ἐπίδραση αὐτὴ ἦταν ἐξωτερική. Οἱ Ἰσραηλίτες, δηλαδή, τελοῦντες τὴν λατρεία τους, ἐμιμοῦντο τὸν τρόπο λατρείας τῶν Χαναναίων, χρησιμοποιοῦντες καὶ αὐτοὶ ξυλόγλυπτες παραστάσεις τοῦ Θεοῦ καὶ ἐτέλουν αὐτὴν σὲ ὑψώματα, σὲ λόφους καὶ ὅρη, ὅπως τὸ ἔκαναν οἱ Χαναναῖοι (βλ. Κριτ. 8,2. 9,6. 17,1 ἑξ. 18,30 κ.λπ. Α´ Βασ. 9, 12 ἐξ.). Ἀργότερα ὅμως ὁ κίνδυνος γιὰ τὴν θρησκεία ἔγινε σοβαρότερος, γιατί οἱ Ἰσραηλίτες δὲν εἶχαν μόνο ἐξωτερικὴ ἐπίδραση ἀπὸ τὴν Χαναανιτικὴ θρησκεία, ἀλλὰ καὶ ἐσωτερική. Ἀνέμειξαν, δηλαδή, καὶ τὸν Θεό τους Γιαχβὲ μὲ τοὺς θεοὺς τῶν Χαναναίων. Ἔτσι στὸν λαὸ τοῦ Ἰσραὴλ δημιουργήθηκε μιὰ ἄλλου εἴδους θρησκεία, ποὺ εἶχε μὲν κατὰ βάσιν μωσαϊκὰ στοιχεῖα, ἀνάμεικτα ὅμως μὲ στοιχεῖα καὶ ἄλλων θρησκειῶν, καὶ ἄλλων θεῶν καὶ θεοτήτων, αὐτῶν ποὺ ἐλατρεύοντο στὴν Χαναάν. Συγκρητισμός! Οἰκουμενισμός! Τὸν τύπον αὐτὸν τῆς θρησκείας οἱ εἰδικοὶ τὸν ὀνομάζουν «λαϊκὴ θρησκεία». Παράλληλα λοιπὸν πρὸς τὴν καθαρὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία ἔχουμε καὶ τὴν δημιουργηθεῖσα στὸν λαὸ «λαϊκὴ θρησκεία», δηλαδὴ τὴν Μωσαϊκὴ θρησκεία νοθευμένη μὲ ξένα θρησκεύματα.

2.Ὅπως τὸ καταλαβαίνουμε, γι᾽ αὐτὴν τὴν δημιουργηθεῖσα κατάσταση προῆλθε ἀντίδραση. Ἡ ἀντίδραση αὐτὴ ἦταν ἀπὸ κύκλους καὶ ὁμάδες ὀπαδῶν τῆς καθαρᾶς Μωσαϊκῆς θρησκείας. Ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἐμφάνιση τῶν προφητῶν. Οἱ προφῆτες ἐμφανίζονται ρητὰ κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Σαμουὴλ (11ος αἰών). Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ οἱ προφῆτες μας ἐμφανίζονται καθ᾽ ὁμάδες. Ἀλλά, ἂν τὴν ἐποχὴ τοῦ Σαμουὴλ οἱ προφῆτες μας παρουσιάζονται ὁμαδικά, θὰ πρέπει τὴν ἐμφάνιση ἀπομεμονωμένων προφητῶν νὰ τὴν ἀποδώσουμε πολὺ ἀρχαιότερα, ὥστε νὰ ὑπάρξει χρόνος κατὰ τὸν ὁποῖον οἱ μεμονωμένοι προφῆτες συνενώθησαν καὶ συνεκρότησαν ὁμάδες. Ἕνας μικρὸς κύκλος γνησίων ὀπαδῶν τῆς Μωσαϊκῆς θρησκείας μᾶς παρουσιάζεται γύρω ἀπὸ τὴν Δεββώρα, ἡ ὁποία καλεῖται ρητῶς «προφῆτις» (Κριτ. 4,4) καὶ δρᾶ ἐν ὀνόματι τοῦ Γιαχβέ! Πολὺ ὅμως σπουδαιότερος εἶναι ὁ κύκλος τῶν ἱερέων στὸ προσκύνημα στὴ Σηλώ. Τὰ χρόνια, γιὰ τὰ ὁποῖα μιλᾶμε, τὸ ἱερό τῆς Σηλὼ ἀποτελεῖ τὸ κέντρον, γύρω ἀπὸ τὸ ὁποῖον συσπειροῦνται οἱ συνεχιστὲς τῆς Μωσαϊκῆς παραδόσεως ἱερεῖς καὶ προφῆτες. Καὶ ἀπὸ τὸν κύκλο αὐτὸν προῆλθε ὁ μεγάλος κριτὴς καὶ προφήτης Σαμουήλ.
.          Ὁ Σαμουὴλ διέγνωσε ὅτι ὅλος ὁ Ἰσραὴλ εἶχε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν καθαρὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία καὶ γι᾽ αὐτὸ γίνεται ἱεραπόστολος καὶ αὐλακώνει ὅλη τὴν χώρα, ἀπὸ τὴν Μασσηφὰθ στὴν Βαιθὴλ καὶ ἀπὸ αὐτὴν στὴν Γιλγὰλ καὶ ἀπὸ τὴν Γιλγὰλ στὴν Ραμὰ καὶ πάλι στὴν Μασσηφὰθ (Α´ Βασ. 7,6. 7,16), κηρύττοντας τὴν ἐπιστροφὴ στὴν πατρῷα θρησκεία. Τὰ χρόνια ὅμως παρέρχονται, ὁ Σαμουὴλ γηράσκει καὶ βλέπει ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ συγκρητισμοῦ εἶναι μεγάλο, γι᾽ αὐτό, ἀπὸ τὴν ἀγωνία του γιὰ τὴν πίστη τοῦ λαοῦ, προβαίνει σὲ μία σπουδαία καὶ σημαντικὴ πράξη γιὰ τὸ Ἰσραήλ, τὴν ἵδρυση τῆς βασιλείας σ᾽ αὐτό. Ἡ ἵδρυση τοῦ θεσμοῦ τῆς βασιλείας δὲν προῆλθε μόνο γιὰ τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν περιοίκων ἐχθρῶν τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ ἀπὸ θρησκευτικοὺς λόγους. Ὁ Σαμουὴλ σκέφθηκε ὅτι ἡ φυσικὴ ἀντίθεση τοῦ νέου βασιλείου πρὸς τοὺς γειτονικοὺς λαοὺς θὰ συνέβαλε καὶ πρὸς τὴν ἀντίθεση τῆς θρησκείας τοῦ βασιλείου αὐτοῦ πρὸς τὴν θρησκεία τῶν ἄλλων λαῶν καὶ ἡ ἀντίθεση αὐτὴ θὰ συγκρατοῦσε τὸ ρεῦμα τοῦ συγκρητισμοῦ καὶ θὰ βοηθοῦσε πρὸς τὴν ἐπάνοδο τῆς καθαρᾶς Μωσαϊκῆς θρησκείας. Ἔτσι λοιπὸν ὁ Σαμουὴλ ἔχρισε τὸν Σαοὺλ ὡς πρῶτον βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, φίλα προσκείμενον πρὸς τοὺς προφητικοὺς κύκλους. Ὡς πολιτικὸς ὅμως τώρα ὁ Σαοὺλ εἶδε ὅτι γιὰ νὰ σταθεῖ ὡς βασιλεὺς δὲν μπορεῖ νὰ ἔλθει σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ θρησκευτικὸ κατασκεύασμα τοῦ λαοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ φαίνεται νὰ συμπορεύεται μὲ αὐτό. Δὲν μποροῦσε ὅμως νὰ ἐναντιωθεῖ καὶ στὸν ἰσχυρὸ Σαμουήλ, γι᾽ αὐτὸ καὶ κινεῖται μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν πόλων (βλ. ἀντιθέτους ἐνεργείας του εἰς Α´ Βασ. 14,35. 14,41. 13,12. 28,3. 9. 14,3. 18. 19,13. 29,9 ἑξ. 14,3. 18. 22,9 ἑξ.). Ἔτσι δημιουργήθηκε ἕνας τρίτος τύπος θρησκείας, ἡ «θρησκεία τῶν ἐπισήμων», ἡ ὁποία κλίνει καὶ πρὸς τὴν παραδοσιακὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία, ἀλλὰ καὶ δὲν ἐναντιοῦται πρὸς τὴν «λαϊκὴ θρησκεία». Ὁ Σαοὺλ λοιπὸν εἶδε τὴν θρησκεία μὲ πολιτικὸ φακὸ καὶ θέλησε νὰ τὴν ὑποτάξει στὴν πολιτική! γι᾽ αὐτὸ καὶ τελικὰ ὁ Σαμουὴλ ἀπεκήρυξε τὸν Σαοὺλ καὶ προέβη σὲ ἄλλη ἐκλογή, τοῦ Δαβίδ· ὁ Δαβίδ, προερχόμενος ἀπὸ ποιμενικοὺς κύκλους, ἦταν σαφῶς ὀπαδὸς τῆς Μωσαϊκῆς θρησκείας, γι᾽ αὐτὸ καὶ φαίνεται νὰ ἔχει στενὴ ἐπαφὴ καὶ συνεργασία μὲ τοὺς προφῆτες Γὰδ καὶ Νάθαν.

3.Γιὰ τὸ θέμα μας μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐποχὴ τοῦ προφήτου Ἠλία (9ος αἰών). Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἡ «θρησκεία τῶν ἐπισήμων», ὅπως τὴν ὀνόμασαν, ὄχι μόνον ἔχει κλίνει πρὸς τὴν «λαϊκὴ θρησκεία», ἀλλὰ καὶ ἔχει ταυτιστεῖ πρὸς αὐτὴν καὶ ἦλθε λοιπὸν καὶ αὐτὴ ἄκρως ἀντιμέτωπη πρὸς τὴν Μωσαϊκὴ θρησκεία. Αὐτὸ συνέβη, γιατί τώρα προστέθηκε κα νέος λόγος πρς τν συγκρητισμό, ο πιγαμίες τν βασιλέων. Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ κράτους Ἀχὰβ νυμφεύθηκε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως τῶν Φοινίκων, τὴν Ἰεζάβελ, καὶ ἵδρυσε ὑπὲρ αὐτῆς ναὸ τοῦ Βάαλ τῆς Τύρου, μεγάλων διαστάσεων ναό, μαζὶ βέβαια μὲ τὸ ἀναγκαῖο θυσιαστήριο (Δ´ Βασ. 10,19 ἑξ. 16,32). Ἀλλὰ καὶ ὁ πατέρας αὐτοῦ Ὀμρί, ἐπιδιώκοντας τὴν φιλία μὲ τοὺς Ἀραμαίους, ἐπέτρεψε στὴν πρωτεύουσα Σαμάρεια τὴν δημιουργία συνοικίας τῶν Σύρων, οἱ ὁποῖοι ἔκτισαν σ᾽ αὐτὴν ἱερὰ ξένων θεῶν (Γ´ Βασ. 21, 34). Καὶ τώρα ἔχουμε ἐδῶ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνες τοῦ προφήτου Ἠλία κατὰ τοῦ βασιλέως Ἀχάβ. Ὁ προφήτης συναντήθηκε μὲ τὸν βασιλέα, ὁ ὁποῖος ταράχθηκε μὲ τὴν παρουσία του καὶ τοῦ ἐπιτέθηκε ἀποκαλώντας τον «καταστροφέα τοῦ Ἰσραήλ»!… Ἀπεκάλεσε ἔτσι ὁ Ἀχὰβ τὸν Ἠλία, γιατί μὲ τὸν λόγο του καὶ τὴν ὅλη του δράση ὁ προφήτης τὸν ἐμπόδιζε γιὰ νὰ κάνει τὸ φθοροποιό του ἔργο. Ἀλλὰ καὶ ὁ προφήτης, ἀνταποδίδων τὰ ἴσα, ἀπεκάλεσε τὸν Ἀχὰβ «διαφθορέα τοῦ Ἰσραὴλ» (βλ. Γ´ Βασ. κέφ. 17-18. Β. Βέλλα, Θρησκευτικαὶ Προσωπικότητες, Α´ τόμος, σελ. 138)!
.         Στὴν σύγχυση ποὺ ὑπῆρχε στὸ Ἰσραὴλ τοῦ Γιαχβὲ μὲ τὸν Βάαλ, ὁ προφήτης Ἠλίας ἔθεσε ὀρθὰ τὸ πρόβλημα: Γιαχβ Βάαλ εναι Θεός. Τρίτον τι δν χωρε! Εναι ς ν λέγουμε σήμερα: μες ο ρθόδοξοι ο Παπικο εναι κκλησία. ΜΙΑ εναι κκλησία. – Ὁ Ἠλίας μὲ ὑπέρμετρο ζῆλο, μὲ ἄφθαστο ἐνθουσιασμό, ποὺ τὸν ἐμπνέει ἡ ἰδεώδης ἐκείνη Μωσαϊκὴ ἐποχή, ἀγωνίζεται νὰ ἀποδείξει ὅτι ὁ Γιαχβὲ εἶναι ὁ πραγματικὸς Θεὸς καὶ ἀναλαμβάνει γι᾽ αὐτὸ σκληρὸ ἀγώνα κατὰ τοῦ Βάαλ. Ἀπαράδεκτο γιὰ τὸν προφήτη Ἠλία νὰ λατρεύεται ὁ Γιαχβὲ μαζὶ μὲ τὸν Βάαλ. Εἶναι σὰν νὰ κουτσαίνει κανεὶς καὶ μὲ τὰ δύο τὰ πόδια. «Ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ᾽ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις» (Γ´ Βασ. 18,21), ἔλεγε ὁ προφήτης στοὺς Ἰσραηλίτες, γιατί μαζὶ μὲ τὸν Γιαχβὲ λάτρευαν καὶ ἄλλους θεούς, γιατί δηλαδὴ ἦσαν Οἰκουμενιστές!

4.Γιὰ ἕναν ἄλλο μετέπειτα προφήτη, τὸν προφήτη Ὠσηέ, τὸ νὰ προσεταιρίζονται οἱ Ἰσραηλίτες καὶ ἄλλον ἢ καὶ ἄλλους θεοὺς καὶ νὰ λατρεύουν καὶ αὐτοὺς συγχρόνως (οἰκουμενισμὸς) αὐτὸ καλεῖται καθαρὰ «πορνεία»! Εἶναι πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἡ διδασκαλία τοῦ προφήτη Ὠσηέ, γιὰ τὸ θέμα μας, ἀλλὰ κατανοεῖται μόνο ἀπὸ τὸ προσωπικό του οἰκογενειακὸ ἐπεισόδιο. Τὸ λέγω σύντομα μὲ ὀλίγα λόγια, γιατί ἀποτελεῖ κλειδὶ ἑρμηνείας τοῦ ὅλου βιβλίου του, ἀναφερομένου ἀκριβῶς στὸ θέμα μου. Ὁ προφήτης νυμφεύθηκε μὲ μία γυναίκα, τὴν Γῶμερ. Καλὴ αὐτὴ ἡ γυναίκα στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ἔπειτα ἔγινε ἐρωμένη ἑτέρου ἀνδρός. Ὁ προφήτης τὸ διεπίστωσε αὐτό, ἐπειδὴ ὅμως ἀγαποῦσε τὴν Γῶμερ, τὴν ἀνεχόταν, ἐλπίζοντας στὴν μετάνοιά της. Ὅταν ὅμως τελικὰ εἶδε τὸ ἀδιόρθωτο τῆς γυναίκας του, τὴν ἀπεδίωξε ἀπὸ τὸν οἶκο του. Ἀλλὰ τότε ἡ Γῶμερ, μακράν τοῦ συζυγικοῦ οἴκου εὑρισκόμενη, μετενόησε καὶ ἐπεθύμησε τὸν Ὠσηέ, ὡς τὸν νόμιμο ἄνδρα της, καὶ ἐπέστρεψε ἐν μετανοίᾳ σ᾽ αὐτόν. Καὶ ὁ προφήτης ἐδέχθη τὴν μετάνοιά της καὶ τὴν προσέλαβε ὡς σύζυγό του. Ἁπλὸ καὶ καταληπτὸ εἶναι τὸ ἐπεισόδιο αὐτό, ἀλλὰ προφήτης τν οκογενειακή του ατ περιπέτεια τν εδε μ θρησκευτκ μμα ς εκονίζουσα τ συμβαίνοντα στν σραήλ. Σ᾽ αὐτὸ ποὺ θὰ πῶ τώρα πλέκεται τὸ ὅλο βιβλίο τοῦ προφήτου Ὠσηέ. Ἀκοῦστε: Ὅπως ὁ προφήτης ἀπὸ ὅλες τὶς γυναῖκες ἐξέλεξε μιὰ καὶ συνῆψε μαζί της διαθήκη γάμου, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ἐξέλεξε ἕνα ἔθνος, τὸ Ἰσραήλ, μὲ τὸ ὁποῖο συνῆψε διαθήκη στὸ ὄρος Σινᾶ. Ὅπως ἡ Γῶμερ ἦταν πιστὴ ἀρχικὰ στὸν ἄνδρα της, ἔτσι καὶ ὁ Ἰσραὴλ ἦταν πιστὸς στὴν ἀρχὴ στὸν Θεό του. Τότε κατὰ τὴν πορεία του στὴν ἔρημο, ἰδανικὴ ἐποχή, κατὰ τὸν προφήτη Ὠσηὲ ἀπὸ θρησκευτικὴ ἄποψη· γι᾽ αὐτὸ καὶ στὸ βιβλίο τοῦ προφήτου τονίζεται πολὺ ἡ ἔρημος. Ἀλλὰ ὅπως ἔπειτα ἡ γυναίκα τοῦ προφήτου ἀρνήθηκε τὸν νόμιμο ἄνδρα της καὶ ἀγάπησε ἄλλον, ἔτσι καὶ ὁ Ἰσραὴλ ἀρνήθηκε τὸν Γιαχβέ, μὲ τὸν ὁποῖον συνῆψε στενὴ διαθήκη στὸ ὄρος Σινᾶ καὶ στράφηκε στὰ εἴδωλα. Καὶ ὅπως ὁ προφήτης ἀνεχόταν τὴν πορνεία τῆς γυναίκας του, γιατί τὴν ἀγαποῦσε, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς ἀνέχεται τώρα τὸν ἀποστάτη λαό του, γιατί ἀναμένει τὴν μετάνοιά του. Ἀλλά, ὅπως ὁ προφήτης ἀπεδίωξε τὴν γυναίκα του, γιατί δὲν ἔβλεπε τὴν μετάνοιά της, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς θὰ ἀποδιώξει τὸν Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸν οἶκό του, θὰ τὸν ὁδηγήσει αἰχμάλωτο στὴν Ἀσσυρία. Ἐδῶ ἔχουμε προφητεία τοῦ προφήτου Ὠσηὲ περὶ καταστροφῆς τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς Ἀσσυρίους καὶ τὸν ἐκπατρισμό του, πράγμα ποὺ συνέβη τὸ 722 π.Χ. Ἀλλὰ ὁ προφήτης, ὁρμώμενος ἀπὸ τὸ προσωπικό του χαροποιὸ συμβάν, τῆς μετανοίας τῆς γυναικός του, δὲν σταματᾶ τὴν ἱστορία τοῦ Ἰσραὴλ στὴν αἰχμαλωσία του, ἀλλά, ἐλπίζοντας καὶ αὐτοῦ τὴν μετάνοια, προφητεύει τὴν ἐπάνοδό του ἀπὸ τὴν ἐξορία στὴν πάτριο γῆ.

5.Τὴν ἴδια ἐποχή, τὸν 8ο δηλαδὴ αἰώνα, ἔχουμε καὶ ἄλλο πρόσθετο λόγο, πιὸ δυναμικὸ μάλιστα, γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ συγκρητισμοῦ στὸ Ἰσραήλ, τὴν λεγομένη «πολιτικὴ τῶν συμμαχιῶν». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ ἀδύναμο Ἰσραηλιτικὸ κράτος, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἀποκρούσει τοὺς ἀπειλοῦντας ἐχθρούς του, συνῆπτε συμμαχία μὲ τὰ διάφορα ἰσχυρὰ κράτη. Συμμαχία ὅμως ἐκείνη τὴν ἐποχὴ μὲ ἕνα ἔθνος ἐσήμαινε ὅτι πρέπει νὰ δεχθοῦν καὶ τοὺς θεοὺς τοῦ ἔθνους αὐτοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ προφῆτες ἦταν σφόδρα ἐνάντιοι πρὸς τὴν πολιτικὴ τῶν συμμαχιῶν καὶ ἀπέτρεπαν τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸ ἐγχείρημα αὐτό, γιατί κινδύνευε ἡ πίστη. Γι τος προφτες προτιμώτερο θ ταν ν καταστραφε τ θνος, παρ ν χαθε ν φθαρε πίστη το λαο. Εἶναι αὐτό, δηλαδή, ποὺ ἔγραφε ὁ μακαριστὸς ἅγιος πατὴρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος πρὸς τὸν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν: «Μυριάκις προτιμώτερον – τοῦ ἔγραφε – νὰ ἐκριζωθῆ ὁ ἱστορικός τῆς Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος καὶ νὰ μεταφυτευθῆ εἴς τινα ἔρημον νησίδα τοῦ Πελάγους, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ καταποντισθῆ εἰς τὰ βάθη τοῦ Βοσπόρου, ἢ νὰ ἐπιχειρηθῆ ἔστω καὶ ἡ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν Πατέρων γραμμῆς, ὁμοφώνως βοώντων: “Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως”». Γι᾽ αὐτὸ λοιπὸν καὶ οἱ προφῆτες ἦταν ἐνάντιοι μὲ τὶς δημιουργούμενες στὸ Ἰσραὴλ φιλο-ἀσσυριακὲς ἢ φιλο-αἰγυπτιακὲς μερίδες, οἱ ὁποῖες μὲ ἀντιπροσώπους τους κατέφευγαν στὰ ἔθνη αὐτά, γιὰ νὰ πετύχουν τὴν συμμαχία τους. Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ ἐξ ἄλλου προέδιδε καὶ ἀπιστία στὸν παντοδύναμο Θεὸ Γιαχβέ, καὶ κατ᾽ οὐσίαν ἄρνησή του, ἀφοῦ ἐδέχοντο τὸν ὅρο τῆς συμμαχίας νὰ δεχθοῦν τοὺς θεοὺς τοῦ συμμάχου κράτους. γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Ἠσαΐας λέγει μὲ ἀγανάκτηση καὶ πόνο:

«Οὐαὶ στοὺς καταβαίνοντας
στὴν Αἴγυπτο γιὰ βοήθεια!
………………………………….
Δὲν προσβλέπουν στὸν Ἅγιο τοῦ Ἰσραὴλ
καὶ τὸν Γιαχβὲ δὲν ἐκζητοῦν
………………………………….
Οἱ Αἰγύπτιοι εἶναι ἄνθρωποι
καὶ ὄχι Θεὸς
οἱ ἵπποι τους εἶναι σάρκα
καὶ ὄχι πνεῦμα» (Ἠσ. 31,1-3)!
.        Κατὰ ταῦτα καὶ ὁ Ἠσαΐας ἀποκαλεῖ «πόρνη» τὴν Ἱερουσαλήμ, γιατί μαζὶ μὲ τὸν Γιαχβὲ λατρεύει καὶ ἄλλους θεούς. Σὲ ἕνα θρηνώδη του στίχο ὁ προφήτης παρουσιάζει τὸν Θεὸ νὰ λέγει περίλυπος: «Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστὴ Σιών, ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ νῦν δὲ φονευταὶ» (1,21). Καὶ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο πάλι, τῆς ἀναμείξεως τῆς λατρείας τοῦ Γιαχβὲ μὲ τὴν λατρεία τῶν ξένων θεῶν (γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό, δηλαδή), ὁ προφήτης λέγει: «Οἱ κάπηλοι μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι» (1,22).

6. Τὸ χειρότερο ὅμως ὅλων εἶναι ὅτι τὴν θρησκευτικὴ αὐτὴ πτώση τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων καὶ τοῦ λαοῦ ἀκολουθοῦσαν καὶ ἱερεῖς καὶ ψευδοπροφῆτες. Τὸ κακὸ αὐτὸ ἔγινε ὅταν τὰ ἱερὰ ἔγιναν «βασιλικὰ» καὶ περιῆλθαν στὴν κυριότητα τοῦ βασιλέως. Ἔτσι, πλεῖστοι ἱερεῖς τῆς Ἰσραηλιτικῆς θρησκείας γιὰ νὰ εἶναι εὐάρεστοι στὸν βασιλέα καὶ γιὰ ὑλικό τους συμφέρον δὲν εἶχαν τὴν δύναμη νὰ ἀντιδράσουν κατὰ τοῦ βασιλέως καὶ ὑπεστήριζαν τὴν τακτική του. «Οἱ ποιμένες ἠφρονεύσαντο», ὅπως λέγει ὁ προφήτης Ἱερεμίας (10,21). Οἱ ἀληθινοὶ προφῆτες τοῦ Γιαχβέ, οἱ ἀκολουθοῦντες τὴν καθαρὰ Μωσαϊκὴ θρησκεία, διεξάγουν τώρα πολυμέτωπο ἀγώνα ὄχι μόνον κατὰ τῶν πολιτικῶν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν θρησκευτικῶν ἀρχόντων, τῶν ἱερέων καὶ αὐτοῦ του μεγάλου ἀρχιερέως. Οἱ πηγές μας μᾶς παρέχουν ἄφθονο ὑλικό, πολλὰ χωρία, στὰ ὁποῖα μαρτυρεῖται ἡ προδοτικὴ στάση τῶν ἱερέων καὶ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἱ ὁποῖοι συμμαχοῦσαν μὲ τοὺς ἄρχοντες ἐπιτιθέμενοι κατὰ τοῦ κηρύγματος τῶν πιστῶν προφητῶν τοῦ Γιαχβέ. Ἐλλείψει χρόνου ἀναφέρω μόνο μία περικοπή, ἡ ὁποία διασώζεται στὸ βιβλίο τοῦ προφήτου Ἠσαΐου. Ἡ σκηνὴ διεξάγεται μᾶλλον στὴν αὐλὴ τοῦ Σολομῶντος ἢ σὲ κάποιο ἄλλο ἱερό, ὅπου μετὰ ἀπὸ μία προσφερθεῖσα θυσία εἶχε παρατεθεῖ πολυτελέστατο δεῖπνο μὲ ἄφθονα σφάγια καὶ κρασί, στὸ ὁποῖο δεῖπνο συνέτρωγαν καὶ συνέπιναν οἱ ἱερεῖς καὶ ψευδοπροφῆτες μὲ τοὺς ἄρχοντες. Στὸ εὔθυμο αὐτὸ δεῖπνο ἐμφανίστηκε Ἠσαΐας, ὁ ὁποῖος τοὺς ἤλεγξε λέγοντάς τους ὅτι «σκοτίζονται ἀπὸ τὰ ποτὰ καὶ παρακρούουν ἀπὸ τὸ κρασί. Σκοτισμένοι εἶναι κατὰ τὰς ὁράσεις καὶ ζαλισμένοι ὅταν πρόκειται νὰ κρίνουν». Ἀκόμη τοὺς εἶπε ὅτι οἱ τράπεζές τους εἶναι γεμάτες ἀπὸ «ἀκάθαρτες τροφές». Ὑποθέτω ὅτι αὐτὴ ἡ τελευταία ἔκφραση, «ἀκάθαρτες τροφές», ὑποδηλώνει ὅτι ἡ θρησκευτικὴ πτώση εἶχε προχωρήσει τόσο πολύ, ὥστε κατὰ τὶς θυσίες στὸν Γιαχβὲ προσεφέροντο θυσίες καὶ σὲ ἄλλους θεοὺς καὶ γι᾽ αὐτὸ τὰ σφάγια αὐτὰ τῶν ξένων θυσιῶν λέγονται ἀκάθαρτα. Αὐτὸ δὲ εἶναι ποῦ ταράσσει περισσότερο τὸν προφήτη μας, τὸ ὅτι δηλαδὴ ἡ λατρεία τοῦ Γιαχβὲ ἐνεπλέκετο μὲ τὴν λατρεία καὶ θυσία τῶν ἄλλων θεῶν. Στὸν ἔλεγχο αὐτὸ τοῦ προφήτου ἔχουμε ἀνταπάντηση τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ψευδοπροφητῶν πρὸς τὸν προφήτη μας, τὸν ὁποῖο ἀπεκάλεσαν ὁμοὺ ὡς «ἀποκεκομμένο πρὸ ὀλίγου ἀπὸ τὸ γάλα», ὡς «ἀποσπασμένο πρὸ μικροῦ ἀπὸ τὸν μαστὸν» (Ἠσ. 28,7-9). Μὲ τὶς ἐκφράσεις αὐτὲς ἤθελαν οἱ προδότες καὶ ἐμπαῖκτες ἡγέτες τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ταπεινώσουν τὸν προφήτη χαρακτηρίζοντάς τον ὡς νήπιο, ποὺ δὲν ξέρει νὰ ὁμιλεῖ, ὅτι δηλαδὴ στὰ κηρύγματά του λέγει παιδαριώδη πράγματα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἀπαντήσεως τῶν ἐμπαικτῶν αὐτῶν, ὅπως φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὴν ἑπομένη δυσνόητη φράση τους, «διότι στὰβ λατσὰβ τσὰβ λατσὰβ κὰβ λακὰβ ὀλίγον ἐδῶ ὀλίγον ἐκεῖ» (στίχ. 10). Στὸ χωρίο αὐτὸ παρατηροῦμε ὅτι ὅλος ὁ στίχος αὐτὸς πλέκεται περὶ τὰς συλλαβὰς «τσὰβ» καὶ «κάβ». Στὶς σειρὰ δὲ τοῦ ἑβραϊκοῦ ἀλφαβήτου γνωρίζουμε ὅτι τὸ τσάδαι προηγεῖται ἀμέσως τοῦ κώφ. Ἄρα μὲ τὸν λόγο τους αὐτὸ οἱ ψευδοπροφῆτες σὰν νὰ θέλουν νὰ ποῦν στὸν Ἠσαΐα ὅτι εἶναι ἀγράμματος, ὅτι τώρα μαθαίνει τὴν ἀλφαβήτα, καὶ πῶς λοιπὸν τολμάει αὐτός, τὸ ἀγράμματο νήπιο, νὰ ἐλέγξει αὐτοὺς τοὺς ἐπισήμους καὶ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ; Ἂς σημειώσουμε δὲ μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ λόγου ὅτι ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ὅπως τὸ δεικνύει τὸ βιβλίο του μὲ τὰ ὑψηλά του νοήματα καὶ τὴν καλλιέπεια τῆς γλώσσης, ἦταν πολὺ μορφωμένος, ἦταν μᾶλλον, ὅπως ὑποθέτουν οἱ ἑρμηνευτές, ἰατρὸς στὴν ἰδιότητα.
.           Ἡ ἴδια πολεμικὴ καὶ ὁ ἐμπαιγμὸς καὶ ἡ ὑβρεολογία ἔγινε καὶ σὲ προηγούμενα χρόνια ἐναντίον τοῦ προφήτου Ὠσηέ. Ὁ λαός, παρασυρόμενος βεβαίως ἀπὸ τοὺς ἄρχοντές του, ἀποκαλοῦσε τὸν προφήτη Ὠσηὲ «ἀνόητο» καὶ «τρελλό». Καὶ ἀκόμη περισσότερο διοργάνωναν συνωμοσίες γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ ἴδιος ὁ προφήτης, περιγράφοντας τὴν δίωξη καὶ τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα ὑφίστατο λόγω τοῦ κηρύγματός του, λέγει σὲ μία περικοπή:
«Ὁ Ἰσραήλ (μοῦ) φωνάζει:
Ἀνόητος εἶναι ὁ προφήτης,
τρελλὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος.
………………..
Ὁ Ἐφραὶμ παραμονεύει
παρὰ τὴν σκηνὴν τοῦ προφήτου
παγίδες στήνει σὲ ὅλους τους δρόμους τοῦ» (Ὠσ. 9,7-8).

7.Ἀγαπητοί μου ἀκροατές, τελείωσα τὸν ταπεινό μου λόγο, ἔχοντας πλήρη τὴν συναίσθηση ὅτι δὲν ἀνέπτυξα ἐπαρκῶς τὸ θέμα μου, ἀλλὰ ἁπλὰ τὸ ἔθιξα καὶ μάλιστα ἀκροθιγῶς. Ὁ μελετητὴς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γνωρίζει ἀπὸ τὰ ἱερά της βιβλία τοὺς δυνατοὺς ἀγῶνες τῶν προφητῶν γιὰ τὴν διατήρηση τῆς θρησκείας τοῦ Γιαχβέ, ὅπως ὁ Ἴδιος τὴν παρέδωσε στὸ ὅρος Σινά· ὅπως καὶ πάλι ἀπὸ τὰ κείμενά μας φαίνεται ἡ σκληρὴ πολεμικὴ κατὰ τῶν προφητῶν, πολεμικὴ ἐκ μέρους τῶν θρησκευτικῶν καὶ πολιτικῶν ἀρχόντων, γιὰ τὸ κήρυγμά τους, τὸ ὁποῖο ἐσάλπιζε στὴν ἀποστάτιδα κοινωνία τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν πατρώα θρησκεία.
.           Ἡ ἱερὰ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται, ἀναδιπλοῦται καὶ ἀνακυκλοῦται. Ἔτσι τὸ διαβάζουμε στὴν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία. Πάντοτε ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μᾶς ἀντιμετώπιζε τὸν κίνδυνο αὐτὸ τῆς ἀλλοιώσεως καὶ τῆς νοθεύσεως τῆς ἀληθείας της ἀπὸ τὶς ψευδοδιδασκαλίες τῶν αἱρετικῶν. Ἀλλά, ὅπως τὸ γνωρίζουμε, ὁ Θεὸς πάντοτε ἀνεδείκνυε προφῆτες, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν διδασκαλία τους, γραπτὴ καὶ προφορική, καὶ μὲ τὸν ἅγιο βίο τους, κράτησαν τὴν πίστη καθαρή, χωρὶς τὸ παραμικρὸ ξένο στοιχεῖο, ἀκολουθοῦντες τὴν γραμμή, ὅτι δὲν χωρεῖ οὐδεμία παραχώρηση, οὐδὲ ἡ παραμικρή, στὰ θέματα τῆς πίστεως. Καὶ βέβαια δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ νοθευθεῖ ἡ πίστη μας, διότι αὐτὴ δὲν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ὥστε νὰ μεταβάλλεται, ἀλλὰ ἔχει ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν προέλευσή της καὶ γι᾽ αὐτὸ εἶναι αἰωνία, διότι εἶναι ἀληθής. Καὶ σήμερα βεβαίως βλέπουμε πολλὰ προδοτικὰ κινήματα, περισσότερα ἴσως ἀπὸ κάθε ἄλλη φορᾶ. Καὶ σήμερα «κάπηλοι μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι», ὅπως ἔλεγε ὁ προφήτης Ἠσαΐας γιὰ τοὺς ψευδοπροφῆτες τῆς ἐποχῆς του.
.           Ἀλλὰ ὑπενθυμίζουμε στοὺς ἥρωες τῶν κινημάτων αὐτῶν ὅτι εἶναι «σκληρὸ πράγμα νὰ χτυπάει κανεὶς τὰ καρφιὰ μὲ γυμνὰ τὰ πόδια»! Εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό, γιατί ὅπως πάντοτε ἔτσι καὶ σήμερα ἔχει ἀναδείξει προφῆτες, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ἱεράρχες καὶ μοναχούς, ἐναρέτους καὶ ἰσχυροὺς στὸ φρόνημα θεολόγους, οἱ ὁποῖοι δίδουν ἰσχυρὴ μαρτυρία γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας ἐνάντια πρὸς τὸν ἐκχαναανιτισμό, γιὰ τὸν ὁποῖο μίλησα, δηλαδή, γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό. Οἱ σημερινοὶ αὐτοὶ ἀγωνιστὲς τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας μᾶς ὑπενθυμίζουν μὲ τὴν ἰσχύ τους τὸν προφήτη Μιχαία, ὁ ὁποῖος, παρὰ τὴν πολεμικὴ τῶν συγχρόνων του νὰ σιγάσει, αὐτὸς ἔλεγε: «Τοὐναντίον ἐγὼ εἶμαι πλήρης δυνάμεως καὶ ἰσχύος, γιὰ νὰ ἐξαγγέλλω τοῦ Ἰακὼβ τὴν ἀσέβεια καὶ τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἁμαρτία» (Μιχ. 3,8).

, ,

Σχολιάστε

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΜΟΛΙΣ ΧΘΕΣ! «Δὲν ἔχει πολλοὺς μιμητὲς ὁ πύρινος προφητικὸς λόγος. Πολλοὶ προτιμοῦν νὰ ψαρεύουν σὲ ἥσυχα νερὰ καὶ νὰ κολυμποῦν σὲ γνωστὲς παραλίες. Ὁ Θεὸς ὅμως ζητεῖ ζηλωτὲς καὶ χτυπημένους ἀπὸ τὴν ἁλμύρα τῆς ζωῆς. Σὰν τοὺς ψαράδες τῆς Γαλιλαίας. Ἕτοιμους νὰ πεθάνουν, παρὰ νὰ προδώσουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ».

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΜΟΛΙΣ ΧΘΕΣ!

Tῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.                     Εἶναι ἀπόλυτα μεγάλο, ἀλλὰ καὶ ἐξόχως ἐπικίνδυνο τὸ προφητικὸ ἔργο. Τὸ ἔργο τῶν Προφητῶν τῆς Π. Διαθήκης, ἀλλὰ καὶ κάθε ἐποχῆς. Γιὰ νὰ δοῦμε σὲ ἁδρὲς γραμμὲς ποιὸ ἦταν τὸ ἔργο τους καὶ ἡ ἀποστολή τους:
.                     Νὰ ἐλέγξουν τὰ κακῶς κείμενα καὶ νὰ φανερώσουν τὶς παραβάσεις καὶ παρεκκλίσεις ἑνὸς λαοῦ ἀπὸ τὸ θεῖο νόμο.
.                     Νὰ καλέσουν σὲ μετάνοια ἔμπρακτη καὶ νὰ ὑποδείξουν τοὺς τρόπους αὐτῆς.
.                     Νὰ ἐλέγξουν τὴν παραβατικὴ συμπεριφορὰ τῶν βασιλέων, τὴν εἰδωλολατρία τους καὶ τὴν κατάχρηση ἐξουσίας καὶ νὰ τοὺς ἐπαναφέρουν στὴν πατροπαράδοτη πίστη.
.                     Νὰ σημάνουν τὸν κίνδυνο ἀπὸ τὰ ἐπερχόμενα δεινὰ ἕνεκα τῆς ἀμετανοησίας τοῦ λαοῦ καὶ νὰ φανερώσουν τὸν καιρὸ καὶ τὸν τρόπο τῆς ἐκδήλωσης τῆς θείας ὀργῆς.
.                     Νὰ διδάξουν τὸ θεῖο θέλημα καὶ νὰ καλέσουν σὲ μετάνοια τοὺς ἀνθρώπους πρὶν εἶναι ἀργά.
.                     Νὰ μιλήσουν γιὰ τὴν πρώτη, ἀλλὰ καὶ τὴ δεύτερη ἔλευση τοῦ παμβασιλέως Χριστοῦ, ποὺ θὰ κάνει ἀπέραντο καλὸ στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ θὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη.
.                     Νὰ προαναγγείλουν τὸ μέλλον τοῦ λαοῦ συγκεκριμένα.
.                     Δὲν ἦταν ἁπλὸ πράγμα ἡ κλήση στὸ προφητικὸ ἀξίωμα. Ἦταν ζήτημα ζωῆς ἢ θανάτου. Ζωὴ μὲ ἀκραία ρίσκα καὶ σὲ ὁριακὲς καταστάσεις. Ὁ προφήτης ἔπαιζε κορῶνα-γράμματα τὸ κεφάλι του.
.                     Ὅπως ἀκριβῶς λέγει ὁ ἱερὸς συγγραφέας στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή του γιὰ τοὺς ἀρχαίους ἀριστεῖς καὶ μάρτυρες. Ἀλήθεια, τί ἔπαθε ὁ Ἰωνᾶς, πῶς πέθανε ὁ Ἠσαΐας, τί πέρασε ὁ Πρόδρομος; …
.                     Ὁ προφητικὸς λόγος ἐρχόμενος κατ᾽ εὐθείαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ράγιζε τὶς καρδιὲς καὶ τίναζε τὸ ἐπικάλυμμα τῶν παθῶν στὸν ἀέρα. Ἡ ἀλήθεια στοίχιζε πολύ. Κόστιζε σὲ ὅλους καὶ πρῶτα στὸν προφήτη. Μεγάλη φωτιὰ ἡ πίστη καὶ ἡ ἀλήθεια!
.                     Τ ντιρατσιστικ νομοσχέδιο δν εναι τίποτε μπροστ στν πειλ κα τν ξευτελισμ πο δοκίμαζε τότε κάθε προφήτης Ἐμεῖς σήμερα φοβόμαστε καὶ ντρεπόμαστε νὰ μιλήσουμε γιὰ ἁμαρτία καὶ γιὰ κόλαση…
.                     Τὸ ἀντίθετο ὅμως ἔκαναν οἱ Προφῆτες τοῦ Θεοῦ. Γιὰ  παράδειγμα ὁ προφήτης Ἰωήλ. Δὲν ἐξαιρεῖται κι αὐτὸς ἀπὸ τὴ βαριὰ ἀποστολὴ τῶν προφητῶν, νὰ σημάνουν τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἁμαρτία τοῦ λαοῦ.
.                     «Σαλπίσατε σάλπιγγι ἐν Σιών, κηρύξατ’ ἐν ὄρει ἁγίῳ μου, καὶ συγχυθήτωσαν πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν, διότι πάρεστιν ἡμέρα Κυρίου, ὅτι ἐγγύς…» (Ἰωήλ β΄1).
.                     Ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ ἀπεσταλμένος σημαίνει τὸ συναγερμὸ ἐμπρὸς στὴ θεομηνία, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ νηφαλιότητα τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Θεοῦ ὑποδεικνύει τὴ θεραπεία.
.                     Νὰ τί λέει περὶ μετανοίας: «Καὶ νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν ἐπιστράφητε πρός με ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν καὶ ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν κοπετῷ καὶ διαρρήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ μὴ τὰ ἱμάτια ὑμῶν καὶ ἐπιστράφητε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ὑμῶν, ὅτι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων ἐστι, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος». (Μετάφραση: Καὶ τώρα, λέει ὁ Κύριος καὶ Θεός σας: Ἐπιστρέψτε μὲ μετάνοια σ” ἐμένα μὲ ὅλη σας τὴν καρδιά, μὲ νηστεία καὶ μὲ δάκρυα μετανοίας. Σχίστε τὶς καρδιές σας ἀπὸ πόνο μετανοίας καὶ συναίσθηση τῆς ἐνοχῆς σας, καὶ ὄχι τὰ ἐνδύματά σας. Ἐπιστρέψτε στὸν Κύριο καὶ Θεό σας, διότι αὐτὸς εἶναι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος).
.                     Πρόκληση ταν κα θ εναι γι τν νθρώπινη λογικ συμπεριφορ τῶν προφητῶν, τὸ θάρρος τῆς ὑπάρξεώς τους καὶ ἡ δυναμικὴ τοῦ λόγου τους. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχει πολλοὺς μιμητὲς ὁ πύρινος προφητικὸς λόγος. Πολλοὶ προτιμοῦν νὰ ψαρεύουν σὲ ἥσυχα νερὰ καὶ νὰ κολυμποῦν σὲ γνωστὲς παραλίες. Ἔτσι ὅμως φτάσαμε ἐδῶ ποὺ καταντήσαμε, δηλ. νὰ λέγει φωναχτὰ ἢ μέσα του ὁ καθένας: «Θεὸν δὲν φοβοῦμαι καὶ ἄνθρωπον δὲν ἐντρέπομαι. Ἐδῶ εἶναι ὁ παράδεισος καὶ ἡ κόλαση εἶναι ἐδῶ».
.                     Πρόκληση ἦταν καὶ θὰ εἶναι ἐπίσης γιὰ τὴν ἀνθρώπινη λογικὴ καὶ ἡ γνώση τοῦ μέλλοντος, τοῦ ἐγγύτερου καὶ τοῦ ἀπώτερου. Ὁ τεχνοκράτης καὶ ἀποστάτης ἀπὸ τὴ γνώση τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπινος νοῦς ἀγωνιᾶ καὶ ὠχριᾶ μπροστὰ στὸ αὔριο καὶ ἀποτολμᾶ μὲ θρασύτητα νὰ συμβουλεύεται τὸν σκοτιστὴ διάβολο, τὴ μαγεία καὶ τὴν ἀστρολογία, γιὰ νὰ διεισδύσει στὸ σκοτάδι πέραν τοῦ τώρα. «Οἱ προφῆτες ὅμως, στόματα καὶ ὄμματα τοῦ Θεοῦ, διασποῦν ριζοσπαστικὰ τὸ φράγμα τοῦ χρόνου, γιατί ἁπλὰ καὶ ταπεινὰ εἶναι ταγμένοι ὑπηρέτες τοῦ Παντογνώστη Θεοῦ ποὺ δημιουργεῖ, καλλιεργεῖ, ἀναπλάθει τὸν ἱστορικὸ χρόνο καὶ τὸν ἀναβιβάζει στὸ θρόνο τῆς αἰωνιότητας», γράφει σύγχρονος θεολόγος. Ὁ διάβολος δὲν γνωρίζει ποτὲ τὸ μέλλον, οὔτε λέγει ποτὲ τὴν ἀλήθεια οὔτε θέλει ποτὲ τὸ καλό μας. Ὁ διάβολος δὲν ἀναιρεῖ τὸν διάβολο οὔτε ὁ μάγος τὸν ἄλλο μάγο. Ἁπλὰ μπορεῖ κάποτε κάποτε νὰ τὸν ἀντικαθιστᾶ, νὰ τοῦ παραχωρεῖ τὴ θέση του. Τ μεγάλο πιχείρημα τς παληθεύσεως τν προφητειν κάλλιστα μπορε ν ποτελέσει πολογητικ πλο στ χέρια τν χριστιανν. ποδεικνύει περίτρανα τ θεοπνευστία τς Βίβλου κα πωσδήποτε τν παρξη το Θεο. Κείμενα πο γράφτηκαν ποδεδειγμένα πρν π αἰῶνες παληθεύονται κατ γράμμα σ λλους καιρούς, ὥστε νὰ ὀνομάζεται ἐπὶ παραδείγματι ὁ μεγαλοφωνότατος Ἠσαΐας, Πέμπτος Εὐαγγελιστής. Τὸ προφητικὸ μάλιστα χάρισμα ὡς ἐξαγγελία τοῦ μέλλοντος δὲν ἔλειψε ποτὲ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ στοὺς σημερινοὺς καιρούς.
.                     Ἀσφαλῶς δὲν ἔλειψε, ἀλλὰ δυστυχς λιγόστεψε πολὺ τ προφητικ χάρισμα ς λεγκτικς λόγος κατ τς κοινωνικς δικίας κα τς ποστασίας «ἀπὸ τὰς ὁδοὺς τοῦ Κυρίου».
.                     Εἴπαμε ὅτι αὐτὴ ἡ ἀποστολὴ «τσακίζει κόκκαλα». Χαρακτηριστικὰ ἐπιβεβαιωτικὴ τῆς ἀλήθειας αὐτῆς θὰ εἶναι καὶ ἡ περίπτωση τῶν δύο τελευταίων προφητῶν τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου Ἐνὼχ καὶ Ἠλία, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποσταλοῦν στὴ γῆ, γιὰ νὰ ἀποκαλύψουν τὸν ὑποκριτικὸ ρόλο τοῦ ἀντιχρίστου καὶ οἱ ὁποῖοι θὰ σφαγιασθοῦν καὶ θὰ ἐκτεθοῦν τὰ πτώματά τους γιὰ τρεῖς ἡμέρες σὲ κοινὴ θέα (μέσῳ τηλεοράσεως προφανῶς) στην  ἁγία Πόλη τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπως λέγει καὶ ἡ Ἀποκάλυψη.
.                     Ἀσφαλῶς ἡ προφητικὴ ἀποστολὴ εἶναι πρωτίστως κλήση Θεοῦ. Ἀλλὰ ὅπως καὶ κάθε κλήση δὲν λειτουργεῖ μηχανικὰ καὶ αὐτοτελῶς. Ὁ Θεός μας ψάχνει ποιὸν νὰ ἀποστείλει στὸν κόσμο γιὰ νὰ ἐξαγγείλει τὸ θέλημά Του. Ζητε ζηλωτς κα χτυπημένους π τν λμύρα τς ζως. Σν τος ψαράδες τς Γαλιλαίας. τοιμους ν πεθάνουν, παρ ν προδώσουν τν λήθεια το Θεο. 

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. 24.06.12, Γενέσιον Τ. Προδρόμου)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24.06.2012
(Γενέσιον τοῦ Τ. Προδρόμου)

ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
«Ἡ ἡµέρα ἤγγικεν» (Ρωμ. ιγ´ 11-ιδ´ 4)

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2047, 15.06.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Ἑορτάζει σήµερα ἡ ἁγία µας Ἐκκλησία τὸ Γενέθλιον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόµου καὶ Βαπτιστοῦ. Τὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσµα ποὺ ἀναγνώσθηκε πρὸς τιµήν του ἔχει ὡς κεντρικὸ νόηµα αὐτὸ ποὺ ἦταν τὸ βασικὸ κήρυγµα τοῦ Τιµίου Προδρόµου, τὴν πνευµατικὴ ἐγρήγορση, τὴν µετάνοια. «Ἡ ἡµέρα ἤγγικεν» πλησιάζει ἡ ἡµέρα τοῦ Κυρίου, γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος «ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», δηλαδὴ πλησίασε ἡ ἡµέρα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποία θὰ ἔλθει ὁ Μεσσίας καὶ θὰ ἐγκαθιδρύσει τὴν Βασιλεία του, κήρυττε ὁ ἅγιος Ἰωάννης.
.          Ἂς δοῦµε λοιπὸν ποιὸς ἦταν ὁ Τίµιος Προδροµος καὶ ποιὸ εἶναι τὸ μἠνυμά του στὴν ἐποχή μας.

1. Ὁ μεγαλύτερος Προφήτης

.         Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἀναφερόµενος στὸν Τίµιο Πρόδροµο, τὸν χαρακτήρισε ὄχι µόνον προφήτη ἀλλὰ «καὶ περισσότερον προφήτου». Τόνισε µάλιστα ὅτι «οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν µείζων Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ»· µέχρι τώρα δὲν ἔχει γεννηθεῖ ἄλλος µεγαλύτερος στὴν ἀξία ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ (Ματθ. ια´ 11). Γιατί ὅµως ὁ ἅγιος Ἰωάννης θεωρεῖται ὁ µεγαλύτερος ἀπ᾽ ὅλους τοὺς προφῆτες;
.         Πρῶτον, διότι ἐνῶ οἱ ἄλλοι προφῆτες ἁπλῶς µίλησαν γιὰ τὸν Μεσσία, αὐτὸς ἀξιώθηκε ὄχι µόνο νὰ προαναγγείλει τὴν ἔλευσή του ἀλλὰ καὶ νὰ Τὸν δεῖ καὶ νὰ Τὸν δείξει στοὺς µαθητές του. Ἔτσι ὁ Τίµιος Πρόδροµος ἔγινε ἡ γέφυρα ποὺ ἑνώνει τὴν Παλαιὰ µὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη ἤ, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης σ᾽ ἕνα θαυµάσιο ἐγκωµιαστικό του λόγο, ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἶναι «τὸ ἄνθος ποὺ φύτρωσε κι ἄνθισε στὸ µεσοδιάστηµα τοῦ Νόµου καὶ τῆς Χάριτος τὸ ἀστέρι ποὺ προανήγγειλε τὴν ἀνατoλὴ τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης ὁ στρατιώτης ποὺ προέτρεξε γιὰ νὰ κηρύξει τὸν ἐρχοµὸ τοῦ βασιλιᾶ ὅλης τῆς κτίσεως».
.             Ἐπιπλέον ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἶναι ὁ µὄνος Προφήτης τοῦ ὁποίου ἡ δράση καὶ ἡ ἀποστολὴ προφητεύθηκε πρὶν γεννηθεῖ. Πράγµατι, αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος γιὰ τὸν ὁποῖο εἶχε γράψει ὁ προφήτης Μαλαχίας: «Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελον µου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔµπροσθέν σου» (Λουκ. ζ´ 27) δηλαδή, ἰδοὺ ἐγὼ θὰ στείλω πρὶν ἀπὸ Σένα τὸν ἀπεσταλµένο µου, ὁ ὁποῖος θὰ προετοιµάσει τὸν δρόµο µπροστά σου καὶ θὰ προπαρασκευάσει τὶς ψυχὲς νὰ Σὲ δεχθοῦν.
.        Ἄλλωστε, ὅπως διαβάζουµε καὶ στὸ σηµερινὸ Εὐαγγέλιο, τόσο ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ µὲ τὴν ἐµφάνισή του στὸν πατέρα τοῦ Προδρόµου τὸν ἱερέα Ζαχαρία, ὅσο καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ζαχαρίας προφήτευσαν τὴν εἰδικὴ ἀποστολὴ τοῦ Τιµίου Προδρόµου. «Καὶ σύ, παιδίον, προφήτης ὑψίστου κληθήσῃ … », εἶπε φωτισµένος ὁ Ζαχαρίας ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦµα, ὅταν γεννήθηκε ὁ υἱός του (Λουκ. α´ 76). Ὅλα ἔδειχναν ὅτι τὸ παιδὶ αὐτὸ ἐπρόκειτο νὰ ἀναλάβει µεγάλη ἀποστολή: νὰ προετοιµάσει τὶς ψυχὲς γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Μεσσία.

2. Ἡ Ἡμέρα πλησιάζει

.         Κι ἦλθε κάποτε ἡ ἡμέρα ποὺ ἀπὸ τὴν ἔρημο τῆς Ἰουδαίας ἄρχισε ν’ ἀκούγεται ὡς ἐγερτήριο σάλπισμα μετανοίας ἡ φωνὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. γ´ 2). Ἀλλάξτε ἀποφασιστικὰ σκέψεις καὶ φρονήματα καὶ ζωή, διότι πλησιάζει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν! Αὐτὴ τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἐγκαθίδρυσε ὁ Χριστὸς στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν ἐρχομό του στὴν γῆ, καὶ παράλληλα ἐγγυήθηκε τὴν φανέρωσή της σὲ τέλειο βαθμὸ στὴν αἰωνιότητα.
.          Αὐτήν ἀκριβῶς τὴν μεγάλη ἡμέρα τῆς αἰωνίου ζωῆς προσδοκοῦμε πλέον κι ἐ μεῖς. Κι ἡ ἡμέρα αὐτὴ πλησιάζει! Διότι κι ἂν ἀκόμη δὲν ἔλθει ὁ Κύριος σύντομα μὲ τὴν ἔνδοξη Δευτέρα Παρουσία του, ἔρχεται ὅμως γιὰ τὸν καθένα μας μὲ τὸν θάνατο, τοῦ ὁποίου εἶναι ἄγνωστη ἡ ἀκριβὴς ὥρα. Ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀπὸ τὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα εἶναι ἀφυπνιστικός: Ἀδελφοί, εἶναι ὥρα νὰ ξυπνήσουμε!, γράφει. «Ἡ νῦξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν»· ἡ ζωὴ αὐτή, ποὺ μοιάζει μὲ νύχτα σκοτεινή, προχώρησε, ἐνῶ ἡ ἡμέρα τῆς ἄλλης ζωῆς, ποὺ λάμπει μέσα στὸ φῶς τῆς αἰωνιότητος, πλησίασε. Ἂς πετάξουμε λοιπὸν ἀπὸ πάνω μας τὰ σκοτεινὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας κι ἂς φορέσουμε τὰ φωτεινὰ ἐνδύματά μας, τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς: τὴν θερμὴ πίστη, τὴν ζωντανὴ προσευχή, τὴν θυσιαστικὴ ἀγάπη, τὴν συνειδητὴ συμμετοχή μας στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ πλέον ἐπίκαιρο μήνυμα καὶ τοῦ Τιμίου Προδρόμου γιὰ τὴν ἐποχή μας.

* * *

.         Ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ὁ Προφήτης καὶ Πρόδρομος καὶ Βαπτιστὴς τοῦ Κυρίου, εἶναι ὁ μοναδικὸς ἅγιος, μετὰ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Κοίμηση ἑορτάζει καὶ τὰ Γενέθλια. Ἡ εἰδικὴ αὐτὴ ἐξαίρεση φανερώνει τὴν ἰδιαίτερα τιμητικὴ θέση ποὺ καταλαμβάνει μέσα στὴν ἁγία μας Ἐκκλησία. Εἶναι ὁ προάγγελος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἂς ἀκούσουμε τὴν προφητικὴ φωνή του κι  ἂς ἑτοιμάζουμε τὶς ψυχές μας, γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Νυμφίο Χριστὸ στὴν ἀνέσπερη ἡμέρα τῆς Βασιλείας του.

, , ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟ» (Λόγος Βασιλείου Σελευκείας Εἰς τὴν Χαναναίαν)

Λόγος Βασιλείου Ἐπισκόπου Σελευκείας

«Εἰς τὴν Χαναναίαν» 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον»,
Εἰσαγωγὴ -Ἐπιμέλεια Ἱ. Κελλίον Ἁγ. Νικολάου Μπουραζέρη,
Ἅγιον Ὄρος,
σελ. 295 καὶ ἑξῆς.

 .          Ἰδοὺ ὅτι ὑπῆρξε καὶ συμφορά, ἡ ὁποία ἔγινε ἀφορμὴ μεγάλης εὐφροσύνης, καὶ πένθος ποὺ προξένησε εὐθυμία, καὶ λύπη ποὺ ἔφερε ὑπερβολικὴν χαρά. Ἐπειδὴ ὅπου παρευρίσκεται ὁ Ἰησοῦς, καὶ ὁ θρῆνος μεταβάλλεται σὲ ἡδονήν, καὶ ὁ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς μεταλλάσσεται σὲ εὐφροσύνην. Τὸ μαρτυρεῖ αὐτὸ μὲ τὰ λόγια της κραυγάζοντας ἡ Χαναναία, τὴν ἱστορία τῆς ὁποίας μὲ θαυμασμὸν ἡ βίβλος τῶν Εὐαγγελίων τὴν ἐπιδεικνύει μέχρι τώρα, καὶ διατηρεῖ τὴν κραυγή της γραμμένη σὰν σὲ στήλη, ὥστε ὁ ἐπίβουλος χρόνος νὰ μὴν παρασύρη τὴν μνήμη, ἐπειδὴ ὁ καρπὸς τῆς πίστεως εἶναι πιὸ δυνατός. «Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς», λέγει, «ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος». Ὁ Θεὸς παρευρίσκεται παντοῦ, καὶ κανένας τόπος δὲν ἐτόλμησε νὰ τὸν περιορίση. Καὶ ἐπειδὴ εἶναι κατὰ φύσιν ἀόρατος, ἐπιβεβαιώνει τὴν παρουσία του σ’ ἐκείνους ποὺ τὸν ἔβλεπαν, προβάλλοντας τὸν ναὸ ποὺ ἐνεδύθη πρὸς χάριν μας. Ἦλθε στ μέρη τς Τύρου κα τς Σιδνος, στ παλαι καταγώγια τν δαιμόνων, στς περιοχς τν εδώλων, στς χρες τς εδωλολατρίας, στ ντικείμενο τς κατηγορίας τν Προφητν.
.          π τν ουδαία στν Σιδώνα κα τν Τύρον. π τ ργαστήρια τς εσεβείας στν βυθ τς σεβείας. π τος μαθητς το Μωυσέως, στος ργάτες τν δαιμόνων. Καὶ γιὰ ποῖον λόγον μεταβαίνει ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος στὸ ἄλλο; λεγχος τν ουδαίων εναι μετάβασις το Κυρίου. ς εεργέτης συγχρόνως κα δικαστής, περιοδεύει Σωτήρ. Εἶναι ἀληθῶς ἀδυσώπητος κατηγορία ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων ἡ ἐπίγνωσις τῶν ἐθνικῶν. πειδὴ μως καταιγισμς τν θαυμάτων δν κατόρθωσε ν κάμψη τν ουδαϊκν λαόν, στε ν στραφ στν πίστη, λλ ν πλώνετο τ παράδοξον θεραπευτικ δίχτυ, μόνο τ θνος τν ουδαίων, ξ ατίας τς γρίας βασκανίας τους, πέφυγε τν θύρα τς σωτηρίας, τί καμεν σοφς ατρός; Πς μεθοδεύει τν αση τς ρρωστημένης γνώμης; Μεταφέρει στν Σιδώνα τ φάρμακα τς θεραπείας της, γι ν ρεθίση τν πιστον, ντιπαραθέτοντας ατν μ τ θνη. Εἶναι παλαιό, νομίζω, τὸ τέχνασμα αὐτὸ τοῦ Κυρίου, νὰ κάνη δηλαδὴ τὸν ἀχάριστο νὰ ἐντραπῆ, συγκρίνοντάς τον μὲ τὰ χειρότερα. Θέλοντας κάποτε νὰ ἐλέγξη τὴν ἀπείθεια τῶν Ἰουδαίων, ηὔξησε τὸν ἔλεγχον, ἀντιπαραθέτοντας αὐτοὺς μὲ τοὺς Νινευίτες. Καὶ στέλλει τὸν Ἰωνᾶ νὰ παρακολουθήση τὴν μεταβολὴν τῶν ἀσεβῶν, προβάλλοντας τὸν Προφήτην τῶν Ἰουδαίων, ὑπηρέτην τῆς κατακρίσεως τῶν Ἰουδαίων. Ἀλλὰ ἐκεῖνος λυπούμενος ἄκαιρα τοὺς ὁμοεθνεῖς του, κλέπτει τὸν ἔλεγχο καὶ δραπετεύει ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τὸν ἔστειλε. Δὲν ἐγνώριζε ὅτι θὰ τὸν ἁλιεύση τὸ κῆτος καὶ θὰ τὸν παρουσιάση δέσμιον στὸν Δεσπότη. Καὶ πάλι συστελλόμενος ἀπὸ φόβον ἔγινε θεατὴς τῆς εὐγνωμοσύνης τῶν εἰδωλολατρῶν. Μίαν φωνὴ μόνον ἄφησε, καὶ αἰχμαλώτισε ὅλων τὶς γνῶμες. Καὶ εἶδε τὴν προφητεία του νὰ διαψεύδεται, μαθαίνοντας στὴν πράξη πόσο πιὸ καλόπιστοι εἶναι οἱ ἐθνικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Καθ’ ὅσον αὐτοὶ μὲν κατέσφαξαν τοὺς Προφῆτες τους, ἐνῶ ἐκεῖνοι καὶ αὐτὸν ἀκόμη, τοῦ ὁποίου ἀγνοοῦσαν τὴν ὕπαρξη, ἔφριξαν ἀκούγοντάς τον. Ὅταν δὲ ἡ μεταβολὴ τῆς γνώμης ἐματαίωσε τὴν ἀπειλὴν τοῦ Προφήτου, ἔπαυσαν νὰ σαλεύωνται τὰ τείχη τῆς πόλεως, ἀπεσύρθη τὸ ξίφος ποὺ ἦταν ἕτοιμο νὰ πέση, καὶ ἡ ἀπόφασις τοῦ θανάτου ἀνεκλήθη, ἀπὸ σεβασμὸν πρὸς τὴν πίστη τῶν καταδίκων. Ἐνικήθη θυμὸς προφητικός, βλέποντας τὸν ὑπεύθυνο νὰ νικᾶ μὲ τὴν εὐγνωμοσύνην.
.          Ἔτσι καὶ τώρα ὁ Σωτὴρ βαδίζει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴν Σιδώνα καὶ τὴν Τύρο, γιὰ νὰ στηλιτεύση τὴν Ἰουδαϊκὴν ὑποκρισίαν, ἀντιπαραθέτοντας αὐτοὺς μὲ τοὺς ἀσεβεῖς. Πρόσεξε παρακαλῶ τὸν Εὐαγγελιστὴν πῶς κομπάζει μὲ τὴν διήγηση, καὶ ἀποκαλύπτει τὸ νόημα τῆς μεταβάσεως τοῦ Κυρίου: «Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν, ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. π πο κεθεν; π κε που θαυματουργώντας δέχετο συκοφαντίες, θεραπεύοντας κουεν βρεις, κα εεργετώντας ντιμετώπιζε τν πιστία. «Καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἐκ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγαζε λέγουσα: Υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησόν με». Χαναναία τὸ γυναικάριον, ἀλλὰ μὲ τὴν προαίρεσιν ἠρνήθη τὸ γένος της. Ἡ πίστις ἐνίκησε τὴν φύση. Κανείς, λέγει, πλέον ἂς μὴν κατηγορῆ τοὺς Χαναναίους. Ἡ γυναίκα αὐτὴ ἔλυσε τὰ ἐγκλήματα τῶν πατέρων της, γίνεται ἀρχὴ εὐσεβείας, κραυγάζοντας στοὺς εὐσεβεῖς: «Υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησόν με». Πόσες μυριάδες Ἰουδαίων ἐθεράπευσε ὁ Χριστὸς καὶ ἀντὶ εὐχαριστίας ἤκουσε: «Οὗτος πόθεν ἐστὶν οὐκ οἴδαμεν». Ἐνῶ μία ἄσημος γυναίκα Χαναναία καὶ πρὶν τὴν θεραπεία, μὲ ἀναπτερωμένην πίστη ἔφθασε σὲ ὕψος εὐαγγελιστοῦ. «Κύριε, υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησον μέ. Ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται». Πένθος ἐλεεινὸν καὶ θέαμα γιὰ τὴν μητέρα πιὸ πικρὸν καὶ ἀπὸ τὸν θάνατο. Δαιμόνιον πολεμοχαρὲς παλεύει μὲ τὴν κόρη, καὶ ὁ ἐχθρὸς παραμένοντας ἀόρατος, παρατάσσεται κατὰ τοῦ παιδιοῦ.
— Πῶς νὰ ἀναγγείλω τὸ δεινόν, πῶς νὰ κηρύξω τὸ πάθος; Δὲν ὑποφέρω νὰ τὴν βλέπω. Πηδᾶ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, περιφέρεται στὴν πόλιν ἐκτείνοντας τὰ χέρια στὸν ἀέρα, μὲ βλέμμα ἀπλανὲς καὶ ἀκάλυπτα τὰ μαλλιά. Γιὰ καταγώγιον τοῦ δαίμονος τὸ ἐγέννησα τὸ παιδί μου; Παραβλέπει τὴν αἰσχύνην ἡ συμφορά, καὶ τὸ πάθος αἰχμαλώτισε τὴν φυσικὴν ἐντροπήν. Ἀφήνει κραυγὲς ποὺ προκαλοῦν τὸν φόβο. Τρέχει στὸν δρόμο, ἐλεεινῶς σιωπᾶ καὶ ἀκόμη χειρότερα ὁμιλεῖ. Δὲν ἔχει προθεσμίαν ἡ τιμωρία, καταναλώνονται οἱ νύκτες στὴν ἀγρυπνία. Εὑρίσκοντας δὲ τὶς ἡμέρες φοβερότερες ἀπὸ τὶς νύκτες, πηδᾶ ἀπὸ τὴν κλίνη καὶ ἀρχίζει νὰ διαλαλῆ τὴν συμφορά:
—Ἐλέησόν με, ποὺ μαστιγώνομαι ἀπὸ τὴν θυγατέρα μου. Ἐκείνης τὸ πάθημα, ἰδικός μου ὁ πόνος, ἐκείνην διαπομπεύει τὸ δαιμόνιον, ἡ φύσις ὅμως διὰ μέσου ἐκείνης γίνεται ὅπλον ἐναντίον μου. Ὁ δαίμων εἰσῆλθε στὴν θυγατέρα πολεμώντας τὴν μητέρα, σ’ ἐμένα ρίπτει τὰ βέλη διὰ μέσου αὐτῆς. Εἴθε νὰ μὴ μοῦ γεννοῦσε αὐτὴν τὴν κυοφορίαν ἡ φύσις! Νὰ ἐτελείωνε ἡ ζωή μου μὲ τὸν τοκετό. Θὰ ἦταν παρηγορία γιὰ τὸν θάνατον ὁ νόμος τῆς φύσεως. Ἐλέησόν μας.
.           «Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον». Ὢ φιλάνθρωπος σιωπὴ μὲ σχῆμα ἀπάνθρωπον! Ὢ σιωπὴ μεγαλόφωνος, ποὺ εἶναι κατήγορος τῶν Ἰουδαίων! Μὲ αὐτὴν ἔλεγε ὁ Σωτὴρ στοὺς Ἰουδαίους: Βλέπεις, Ἰουδαῖε, Χαναναίας εὐγένεια; Βλέπεις ἀπὸ ρίζα διαβεβλημένην καρπὸν ἐπαινετόν; Δν δέχθη τν Μωυσ γι νομοθέτη κα νεγνώρισε το Μωυσέως τν Δεσπότην. Δν γνωρίζει Προφτες κα πιστεύει σ’ ατν πο προφητεύθη. Καὶ σημεῖα δὲν εἶδε, καὶ τὸν ἀπόγονό του Δαυὶδ ὁμολόγησε. Τὸν Θεὸν τὸν ἠρνήθης ἔπειτα ἀπὸ τόσα θαύματα, καὶ αὐτὴ πρὶν ἰδεῖ θαῦμα τὸν ἐπίστευσε. Ἀλλὰ κοίτα ποὺ κλαίει καὶ ἐγὼ τὴν παραβλέπω πρὸς χάριν σου. Ἂν καὶ λυποῦμαι τὸ πένθος, ὅμως κρύβω τὸ ἔλεος. Φωνάζει σὰν ἐθνική, τὴν στέλλω σ’ ἐσὲ παίρνοντάς σου ἀπὸ πρὶν τὴν πρόφαση τῆς ἀπιστίας. Δὲν τὴν ἀπαλλάσσω ἀπὸ τὸ πάθος, γιὰ νὰ μὴ σοῦ προκαλέσω φθόνο. Συγκρατῶ τὴν θεραπεία, γιὰ νὰ μὴ σοῦ δώσω λαβὴν ἀπιστίας, γιὰ νὰ μὴ λέγω, κατηγορώντας σὰν ἄπιστος: τὴν Χαναναίαν ἐλεοῦσες; Γιατί ἐθεράπευες τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Μωυσέως; Κοίτα ποὺ τὴν ἀφήνω νὰ κλαίη, καὶ γιὰ νὰ τιμήσω ἐσέ, παραβλέπω μητέρα ποὺ τιμωρεῖται μὲ τὰ παθήματα τῆς κόρης!
.           «Υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησον μέ. Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον». ναβολ τς θεραπείας, δοκιμασία τς πίστεως, χωνευτήριο τῆς προαιρέσεως τῆς γυναικός. Μᾶλλον ἡ σιωπὴ τοῦ Κυρίου γίνεται ἔπαινος στὴν Χαναναία. Μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ χορὸς τῶν Ἀποστόλων, μὴ γνωρίζοντας τὴν σοφία τῆς Δεσποτικῆς σιωπῆς, καὶ ἀδυνατώντας νὰ ὑποφέρη τὴν φωνὴ τῆς πονεμένης μητέρας, γίνεται μεσίτης πρὸς τὸν Σωτήρα, καὶ πρεσβεύουν γιὰ τὴν γυναίκα οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ. Δέχονται αὐτοὶ τὶς ἱκεσίες της, καὶ παρακαλοῦν τὸν Κύριον: «Ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἠμῶν». Τί ἀπαντᾶ ἡ ἀνέκφραστος φιλανθρωπία, ἡ ἀπόρρητος σοφία; «Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις».
.           Βαρυτέρα ἀπὸ τὴν σιωπὴν ἡ ἀπόκρισις. Ἀνάλογος ὅμως μὲ τὴν πίστιν τῆς Χαναναίας. Διότι ἂν δὲν ἦταν ἡ πίστις της μεγάλη, θὰ κατηγοροῦσε τὸν Σωτήρα γιὰ ἀπανθρωπίαν ἢ γιὰ ἀδυναμίαν, θὰ ἀπεμακρύνετο καὶ θὰ ἔλεγε: τί φοβερὰ ἀπανθρωπία! Δὲν μὲ ἐλυπήθη ποὺ κλαίω, δὲν ἐλέησε μητέρα ποὺ πληγώνεται μὲ τὰ παθήματα τῆς κόρης, δὲν ἐλέησε τὸ δράμα τῆς φύσεως. Ἱκέτευα καὶ μὲ ἀπεστρέφετο, ἐφώναζα καὶ μὲ ἀπέφευγε. Καὶ πρῶτα μὲν ἀπέκρουσε τὶς φωνές μου μὲ τὴν σιωπήν. Οὔτε ὅταν ἐφώναζα τὴν ὥρα ποὺ σιωποῦσε τὸν συνεκίνησα, τότε ποὺ εἶχα καλὲς ἐλπίδες γιὰ τὴν θεραπείαν, ὅταν τὸ πάθημά μου εὐρῆκε συνηγόρους, ὅταν προσδοκοῦσα φιλάνθρωπο λόγον, ὅταν ὀνειροπολοῦσα πὼς μόλις ὁμιλήσει θὰ ἀπαλλαγῆ ἡ θυγατέρα μου. Μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα ἀνέμενα φωνὴν ποὺ θὰ φέρη τὴν ἄνεση. Καὶ τότε ὁμίλησε καὶ διέλυσε τὶς ἐλπίδες μου. Φορτωμένη μὲ λύπη φεύγω. Μοῦ πρόσθεσε συμφορὲς μὲ τὶς ὕβρεις του. Κυνάριο μὲ εἶπε μέσα σὲ τόσον κόσμο. Φαίνεται κι αὐτὸς δικαιώνει τὸν δαίμονα. Φαίνεται τῆς κόρης μου ἡ συμφορὰ ἐνίκησε κι αὐτοῦ τὴν δύναμη. Ἴσως μὲ τὶς ὕβρεις ἔκρυψε τὴν ὁμολογία τῆς ἥττας του. Ἕνα μόνον ἐκέρδισα ἀπὸ τὴν ἱκεσία μου. Ηὔξησα τοῦ δημίου τῆς κόρης μου τὴν ἀγανάκτησιν, ἄναψα τὸν θυμόν του μὲ τὰ λόγια ἐκείνου, ἔκαμα ἀγριότερον τὸν ἐχθρὸν τοῦ παιδιοῦ μου. Ἀλλὰ δὲν ὀλίσθησε σὲ παρομοίους λόγους, οὔτε μὲ τὶς ὕβρεις ἡ πίστις ἀτόνησε. Μεγάλη ἡ πίστις τῆς γυναικός, γι’ αὐτὸ καὶ ἐθησαυρίσθη στὰ Εὐαγγέλια. «Οὐκ ἔξεστιν βαλεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων τοῖς κυναρίοις». Αὐτὴ δὲ προσπαθώντας νὰ μεταπείση τὸν Δεσπότην ἔλεγε: Ναὶ Κύριε, παίρνω τὴν ὕβρη σὰν ὑπόσχεση θεραπείας. «Καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν». Μοῦ ἐγγυᾶται τὴν σωτηρίαν ἡ προσφώνησις τοῦ ζώου αὐτοῦ. Ἂς γίνη τὸ μέγεθος τῆς ὕβρεως μέτρον γι’ αὐτὸ ποὺ θὰ μοῦ δώσης. Κυνάριο μὲ ὀνόμασες. Σὰν κατοικίδιο θὰ ἀπολαύσω τὴν τράπεζα τοῦ Κυρίου μου. Ἔχει μερίδιον ἀπὸ τὰ ψίχουλα τῶν τέκνων καὶ τὸ κυνάριο. Δὲν ἁρπάζω τὸν ἄρτο, τὰ ψίχουλα ζητῶ. Δὲν πηδῶ ἐπάνω στὴν τράπεζα, αὐτὰ μοῦ φθάνουν. Δὲν ὁμιλῶ γιὰ ἀπόλαυσιν. Ἂς ἀπολαύση ὁ κληρονόμος σου ἐκεῖνο τὸ τραπέζι, ἂς πέση ὅμως ἀπὸ τὸ χέρι σου κάποιο ψίχουλο καὶ γιὰ ἐμᾶς. Ὢ πίστις! Ὢ σύνεσις! Ὢ εὐλάβεια Χαναναίας! Τί κάνει λοιπὸν ὁ Σωτήρ; Ἀποκαλύπτει τί ἔκρυβε ἡ σιωπή: «Ὢ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις»! Γι’ ατ νέβαλα τν χάρη, γι ν δείξω τν πίστη σου. Δν σιωποσα ς πάνθρωπος, λλ σύχαζα ς προγνώστης. Περίμενα ν φανε λη σου πίστις. θελα ν διδαχθον ο παρόντες τί μαργαρίτης κρύπτετο σ γυναίκα Χαναναία. Σοῦ ἀνοίγω ὅλο τὸ τραπέζι τῆς θεραπείας, καὶ σοῦ χαρίζω ὄχι σὰν σὲ κυνάριο τὰ ψίχουλα, ἀλλὰ ὡς θυγατέρα τὸν ἄρτον. Ἐσὺ μὲν ἐνίκησες μὲ τὴν πίστη τοὺς Ἰουδαίους, ἐγὼ δὲ μὲ τὴν δωρεὰ τὸ αἴτημά σου. «Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις». Γίνε σὺ ἰατρὸς τῆς κόρης σου, μέσα σου ἔχεις τῆς θεραπείας τὸ φάρμακο. Βάδιζε νικήτρια κατὰ τῶν Ἰουδαίων καὶ τοῦ δαίμονος. Λάβε ἔπαθλο τῆς πίστεως, τὴν θεραπεία τῆς φύσεως.
.           Ἂς ἀναζητήσωμε τὴν πίστη, τὸν στέφανον τῆς Ἐκκλησίας. Ἂς ἀγαπήσωμε τὴν πίστη, τὴν ἀστραπὴ τῆς ὁποίας δὲν ὑποφέρουν οἱ δαίμονες. Τὴν πίστη, τὸ κεφάλαιον τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Ἂς ἀκούσωμε τὸν Παῦλο ποὺ φωνάζει: «Στήκετε ἐν τῇ πίστει». «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε», ὥστε νὰ ἀκούσωμε καὶ ἐμεῖς τὸν Δεσπότη νὰ μᾶς λέγη: «Γενηθήτω ὑμῖν ὡς θέλετε». Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώμων.

.           Ἀμήν.

Ἐπιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Δημουλᾶς



 ΠΗΓΗ:  «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ» (orp.gr/?p=325)

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ [Δ´] (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου)

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ [Δ´]
Tοῦ Μητροπoλίτου  Ναυπάκτου Ἱεροθέου
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο:“Οἱ Δεσποτικὲς Ἑορτές”, Κεφ. Α7, 
Ἐκδόσεις Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου)

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/06/οἱ-θεολογικὲς-άλήθειες-τῆς-μεταμορφ/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/06/οἱ-θεολογικὲς-ἀλήθειες-τῆς-μεταμ-β´/
Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/06/οἱ-θεολογικὲς-ἀλήθειες-τῆς-μεταμ-γ´/

IB´ Οἱ τρεῖς Μαθητὲς στὸ Θαβὼρ

 .      Στὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ ἦταν παρόντες μόνο οἱ τρεῖς Μαθητές, ἤτοι ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Τὰ τρία αὐτὰ πρόσωπα παραλαμβάνονται ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ σὲ ἄλλες μεγάλες στιγμές, ὅπως κατὰ τὴν ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου καὶ τὴν προσευχή Του στὴν Γεθσημανή.
.      Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῆ ὡς προσωποληψία. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδώσουμε στὸν Χριστὸ διαθέσεις ἀνθρώπινες καὶ ἐμπαθῆ αἰσθήματα. Ὑπάρχει μία βαθύτατη θεολογικὴ αἰτιολογία. Γνωρίζουμε πολὺ καλὰ ὅτι ἡ ἀποκάλυψη καὶ φανέρωση τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ εἶναι Παράδεισος γιὰ τοὺς καταλλήλους γιὰ τὴν θεωρία αὐτὴ καὶ Κόλαση γιὰ τοὺς ἀκαθάρτους ἢ τουλάχιστον γιὰ τοὺς μὴ προετοιμασθέντας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ πρέπει κανεὶς νὰ βρίσκεται σὲ κατάλληλη πνευματικὴ κατάσταση γιὰ νὰ δεχθῆ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ θεοπτικὰ καὶ ὄχι κολαστικά. Φαίνεται, λοιπόν, ὅτι οἱ τρεῖς Μαθητὲς ἦταν πιὸ κατάλληλοι γιὰ νὰ δεχθοῦν αὐτὴν τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Γιὰ τοὺς ἄλλους ἔπρεπε νὰ μείνη κρυφὴ καὶ νὰ ἀποκαλυφθῆ μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του.
.     Οἱ τρεῖς Μαθητὲς εἶχαν μερικὰ προσόντα ποὺ τοὺς ἔκαναν καταλλήλους γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὴν θεωρία αὐτή. Καὶ οἱ τρεῖς ὑπερεῖχαν ἀπὸ τοὺς ἄλλους Μαθητάς (ἄγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος). Καὶ ἡ ὑπεροχή τους φαίνεται στὸ ὅτι ὁ Πέτρος ἀγαποῦσε πολὺ (σφόδρα) τὸν Χριστὸ μὲ τὴν θερμότητα τῆς πίστεως, ὁ Ἰωάννης ἀγαπιόταν πολὺ (σφόδρα) ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἕνεκα τῆς ὑπερβολῆς τῶν ἀρετῶν, καὶ ὁ Ἰάκωβος ἀπὸ τοῦ ὅτι ἦταν σφόδρα βαρὺς στοὺς Ἰουδαίους, ἀφοῦ καὶ ὁ Ἡρώδης τὸν ἐφόνευσε (Ζυγαβηνός).
.      Οἱ δύο τουλάχιστον ἀπὸ τοὺς τρεῖς Μαθητὲς ποὺ παρευρέθησαν στὸ Θαβὼρ τὴν φοβερὰ ἐκείνη ὥρα ἔδωσαν τὴν μαρτυρία τους γιὰ τὸ γεγονός. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος γράφει σὲ ἐπιστολή του: “οὐ γὰρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δύναμιν καὶ παρουσίαν, ἀλλ᾽ ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος”. Καὶ ἀφοῦ ἀναφέρεται στὴν φωνὴ τοῦ Πατρὸς γράφει: “καὶ ταύτην τὴν φωνὴν ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν, σὺν αὐτῷ ὄντες ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ…” (Β´ Πέτρ. α´ 16-20). Ἀλλὰ καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴν καθολική του ἐπιστολὴ γράφει: “Ὃ ἦν ἀπ᾽ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς, καὶ ἡ ζωὴ ἐφανερώθη, καὶ ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον ἥτις ἦν πρὸς τὸν πατέρα καὶ ἐφανερώθη ἡμῖν” (Α´ Ἰω. α´ 1-2). Πέρα ἀπὸ τὰ δύο αὐτὰ χωρία μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι ὅλα τὰ κείμενα ποὺ συνέγραψαν οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι εἶναι ἀπόδειξη τῆς θείας ἐποψίας, εἶναι ἀπαύγασμα τῆς ἐμπειρίας ποὺ εἶχαν στὸ ὄρος Θαβὼρ καὶ στὴν Πεντηκοστή.
.      Οἱ τρεῖς Μαθητὲς βλέποντας τὸν Χριστὸ μεταμορφωθέντα, ἐνῶ χαίρονταν καὶ ἔλεγαν “καλὸν ἐστιν ἠμᾶς ὧδε εἶναι, εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνᾶς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ”, στὴν συνέχεια, ὅταν τοὺς ἐπεσκίασε ἡ φωτεινὴ νεφέλη καὶ ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ πατρός, “ἔπεσον ἐπὶ προσώπου αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα” (Ματθ. ιζ´ 6). Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (Μ. Βασίλειος, ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος καὶ ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς) λέγουν ὅτι ἔπεσαν στὴν γῆ ἀπὸ τὴν ὑπερβολὴ τοῦ φωτός. Ἄλλωστε, ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἦταν θεωρία τοῦ Θεοῦ, καὶ μάλιστα σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ ἀπὸ τὴν προηγούμενη ποὺ εἶχαν οἱ Μαθητές. Φοβήθηκαν, λοιπόν, γιὰ τὴν ὑπερέχουσα φανότητα.
.      Στὰ λειτουργικὰ κείμενα τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται σὲ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἄλλοτε μὲν λέγεται ὅτι οἱ Μαθητὲς αἰσθάνθηκαν φόβο καὶ ἄλλοτε ὅτι αἰσθάνθηκαν χαρά. Ἀλλά, ὅπως ἐξηγοῦν οἱ Πατέρες, ατς φόβος ταν στεν συνδεδεμένος μ τν χαρά, φο δν ταν δουλικός, λλ υικς κα τν τελείων. Γιατί, ὑπάρχει ὁ εἰσαγωγικὸς φόβος καὶ ὁ φόβος τῶν τελείων. Ἐδῶ πρόκειται γιὰ χαρά, σεβασμό, προσκύνηση τοῦ μεγάλου μυστηρίου τοῦ ὁποίου ἀξιώθηκαν νὰ γίνουν θεατές.

 ΙΓ´ Ὁ Χριστός, Κέντρο τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης

.      Ἤδη ἔχουμε τονίσει ὅτι οἱ δύο Προφῆτες ἦταν ἐκπρόσωποι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ οἱ τρεῖς Ἀπόστολοι ἦταν ἐκπρόσωποι τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ὁπότε φαίνεται καθαρὰ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ κέντρο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη περιγράφει τὶς ἀποκαλύψεις τοῦ ἀσάρκου Λόγου καὶ προφητεύει τὴν ἐνανθρώπησή Του, καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη περιγράφει τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὄχι μόνο τὴν παρουσιάζει, ἀλλὰ δίνει τὴν μαρτυρία ὅτι καὶ οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ μεθέξουν τῆς ἐνσαρκώσεως, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι μποροῦν νὰ γίνουν μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.
.      Ἔτσι, τὸ κεντρικὸ σημεῖο τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ὁ Χριστός, καὶ μάλιστα ὁ ἔνδοξος Χριστός. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν πρέπει νὰ στεκόμαστε σὲ μερικὲς ἱστορίες καὶ νὰ ἐξάγουμε ἠθικὰ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα, βέβαια, εἶναι ἀπαραίτητα καὶ ἀναγκαῖα, καὶ νὰ παραθεωροῦμε τὸ βασικὸ μήνυμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ κέντρο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὁ ἄσαρκος καὶ σεσαρκωμένος Λόγος, καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, γι᾽ αὐτὸ γία Γραφ ρμηνεύεται λάνθαστα μόνο π τν κκλησία κα π κείνους πο ζον μέσα στν θεοπτικ τμόσφαιρα τς κκλησίας. Ο θεούμενοι, πο εναι τ ζωνταν μέλη το Χριστο μπορον ν ρμηνεύσουν τν γία Γραφή.
.      Κατὰ τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως, ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος “ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς” (Ματθ. ιζ´ 2). Ὁ Εὐαγγελιστὴς Μάρκος μᾶς δίνει περισσότερες λεπτομέρειες, λέγοντας: “καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο στίλβοντα λευκὰ λίαν ὡς χιών, οἷα γναφεὺς ἐπὶ τῆς γῆς οὐ δύναται οὕτω λευκάναι” (Μάρκ. θ´ 2-3). Ἐνῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔλαμψε ὡς ὁ ἥλιος, τὰ ἱμάτιά Του λαμπρύνθηκαν καὶ φάνηκαν σὰν τὸ χιόνι. Ἦταν τόσο λευκά, ὅσο δὲν μπορεῖ κανεὶς βαφεὺς νὰ λευκάνη.
.      Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει ὅτι τὰ λαμπρὰ ἱμάτια εἶναι τὸ γράμμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο ὅμως φαίνεται λαμπρὸ σὲ αὐτοὺς ποὺ βλέπουν ἐν πνεύματι τὰ τοῦ πνεύματος. Ἀντίθετα, οἱ ἄλλοι ποὺ εἶναι στοχαστές, δὲν μποροῦν νὰ τὰ ἐξηγήσουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ τὰ καταλάβουν, ἐνῶ τὰ ἐξηγοῦν οἱ θεόπτες. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μόνο ο θεούμενοι μπορον ν καταλάβουν τν λόγο το Θεο κα τν λόγο τν θεουμένων.
.      Τὰ ἴδια διδάσκει καὶ ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. Λέγει ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ νόμου εἶναι ἡ ψυχὴ καὶ τὸ γράμμα τοῦ νόμου εἶναι τὸ σῶμα καὶ τὰ ἱμάτια. Χωρὶς κανεὶς νὰ περιφρονῆ τὰ ἱμάτια καὶ τὸ σῶμα, πρέπει νὰ προχωρῆ στὸ πνεῦμα, στὴν ψυχή.
.      Ἑπομένως, χρειάζεται μεγάλη προσοχή, ταν μελετομε τν γία Γραφή, στε φ᾽ νς μν ν μ περιφρονομε τ μάτιά της, φ᾽ τέρου δ τ μάτια ν μ γίνουν φορμ ν γνοομε τ λαμπρ πρόσωπό της.

 ΙΔ´ Τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁμόθεο

 .      Εἶναι σημαντικὸ νὰ ὑπογραμμισθῆ ὅτι καὶ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ στὸ ὄρος Θαβώρ, ὅπως καὶ γενικὰ σὲ ὅλη τὴν ζωή Του, ἔγινε πηγὴ τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δυνάμει τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως θείας καὶ ἀνθρωπίνης φύσεως. Πρὶν τὴν ἐνανθρώπηση, πηγὴ τῆς ἀκτίστου Χάριτος ἦταν οἱ θεῖες ὑποστάσεις, τώρα πηγὴ γίνεται καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση στὸ Πρόσωπο τοῦ Λόγου. Ἔτσι καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ “ἔλαμψεν ὡς ὁ ἥλιος”.
.      Ο γιοι Πατέρες νομάζουν τ σμα πο προσελήφθη π τν Χριστ κα θεώθηκε μόθεο, κριβς γιατί κατέστη πηγ τς κτίστου Χάριτος. Ἕνα παράδειγμα κατ᾽ ἀναλογίαν εἶναι ὁ αἰσθητὸς ἥλιος. Τὸ φῶς ὑπῆρχε ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς δημιουργίας, ἐνῶ ὁ ἥλιος ἔγινε πηγὴ τοῦ φωτὸς τὴν τετάρτη ἡμέρα τῆς δημιουργίας, ὅταν ἑνώθηκε μὲ τὸ φῶς. Ἔτσι, τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁμόθεο. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θὰ πῆ: “διὰ τὴν πρόσληψιν τὴν χρισθεῖσαν θεότητι καὶ γενημένην ὅπερ τὸ χρῖσαν, καὶ θαρρῶ λέγειν ὁμόθεον”. Αὐτὸ λέγεται καὶ σὲ συνοδικὰ καὶ λειτουργικὰ κείμενα.
.      Παρὰ τὸ ὅτι τὸ σῶμα εἶναι καὶ λέγεται ὁμόθεο, παρὰ τὸ ὅτι θεώθηκε, ἐν τούτοις δὲν ἐξῆλθε ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως γιὰ νὰ τραπῆ σὲ θεότητα. Αὐτὸ τὸ λέγουν οἱ Μονοφυσίτες, ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ θεία φύση ἀπερρόφησε τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ὅμως, ἂν καὶ τὸ σῶμα θεώθηκε, ἐν τούτοις παρέμεινε ἄτρεπτο καὶ δὲν ἀπέβαλε οὔτε τὰ φυσικὰ ἰδιώματά του, οὔτε καὶ τὰ λεγόμενα ἀδιάβλητα πάθη ποὺ ὁ Χριστὸς ἀνέλαβε ἑκουσίως. Ἔτσι, ὁ Χριστὸς καὶ μετὰ τὴν θέωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, κράτησε τὸ παθητό, τὸ φθαρτὸ καὶ τὸ θνητό. Βέβαια, αὐτὰ λέγονται γιὰ τὸν καιρὸ πρὸ τῆς Ἀναστάσεως, γιατί μετὰ τὴν Ἀνάσταση ὁ Χριστὸς ἀπέβαλε τὸ φθαρτὸ καὶ τὸ θνητό, ὅλα τὰ λεγόμενα ἀδιάβλητα πάθη. Γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα θὰ λεχθοῦν τὰ ἀπαραίτητα, ὅταν θὰ γίνη λόγος γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
.      Τ τι τ σμα το Χριστο κατέστη πηγ τς κτίστου Χάριτος χει συνέπειες συνταρακτικς στν κκλησιαστικ ζωή. Μπορομε ν κοινωνήσουμε το Σώματος κα το Αματος το Χριστο κριβς γι᾽ ατν τν λόγο. Μ τν θεία Κοινωνία νθρωπος δν λαμβάνει φηρημένα τν Χάρη το Θεο, λλ τ μόθεο σμα το Χριστο, πο εναι πηγ τς κτίστου Χάριτος. Βέβαια, ατ λέγεται π τν ποψη τι δν γιάζεται κάθε Χριστιανς πο κοινωνε, λλ μόνο κενος πο χει προετοιμασθ, ταν εναι μέλος, πραγματικ κα ζωντανό, τς κκλησίας, δηλαδ το Σώματος το Χριστο. θεία Κοινωνία νεργε νάλογα μ τν πνευματικ κατάσταση το νθρώπου.

 ΙΕ´ Διαφορετικὴ μετοχὴ στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ 

.     Ἑρμηνεύοντας τὸ γεγονὸς τῆς θείας Μεταμορφώσεως βλέπουμε τὴν διαφορὰ στὴν μετοχὴ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Τὸ σῶμα ποὺ προσέλαβε ὁ Χριστός, δυνάμει τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως θείας καὶ ἀνθρωπίνης φύσεως, ἔγινε πηγὴ τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτὸ τὸ πρόσωπό του ἔλαμψε ὡς ὁ ἥλιος. Τοὺς Μαθητᾶς Του, καὶ γενικά τους ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι ἄξιοι νὰ μεθέξουν τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας Του, τοὺς θέωσε καὶ τοὺς θεώνει, ὅποτε μετέχουν κατὰ χάριν καὶ εὐδοκία τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. Τὰ ἱμάτια λαμπρύνονται ἀπὸ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ κτίση φαιδρύνεται. Ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς ὁ ποιητὴς σὲ ἕνα τροπάριο λέγει ὅτι τὸ ἄδυτο φῶς τοῦ Θεοῦ ποὺ φανερώθηκε στὸ Θαβὼρ “τὴν κτίσιν φαιδρύναν, τοὺς ἀνθρώπους ἐθέωσε”. Δηλαδὴ ἡ κτίση λαμπρύνεται, φαιδρύνεται, ἀλλὰ μόνο οἱ ἄνθρωποι θεώνονται.
.      Αὐτὸ φανερώνει ὅτι ὁλόκληρη ἡ δημιουργία διαφοροτρόπως μετέχει στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μιλοῦμε γιὰ θέωση τῆς κτίσεως, ἀλλὰ γιὰ ἁγιασμὸ τῆς κτίσεως καὶ θέωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Δὲν μποροῦμε νὰ θέτουμε στὴν ἴδια προοπτικὴ τὴν κτίση καὶ τὸν ἄνθρωπο, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι λογικός, ἐνῶ ἡ κτίση ἄλογη, καὶ ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἡ περίληψη ὅλης τῆς κτίσεως καὶ ὁ μικρόκοσμος μέσα στὸν μεγαλοκόσμο.

 ΙϚ´ Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ ποιὸς ὁ σκοπός της

.      Μεταμόρφωση το Χριστο δείχνει τί κριβς κα ποι εναι κκλησία, λλ κα ποις εναι σκοπός της. Στὴν Ἐκκλησία ἀνήκουν οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ἀπόστολοι καὶ ἐκεῖνοι ποὺ δέχονται τὴν ἀποκαλυπτική τους θεολογία καὶ ἀγωνίζονται νὰ βρίσκωνται στὴν ἴδια προοπτική. Ὑπάρχουν, βέβαια, πολλοὶ βαθμοὶ μεθέξεως, ἀλλὰ τουλάχιστον ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ βρίσκεται στὸ στάδιο τῆς καθάρσεως.

.      Φαίνεται ἀκόμη καὶ ποιὸς εἶναι βαθύτερος κα οσιαστικότερος σκοπς τς κκλησίας. Κα ατς εναι ν δηγήση τν νθρωπο στν θέωση, πο εναι ραση το κτίστου φωτός. λο τ ργο τν ποιμένων ποβλέπει σ ατν τν ψηλ στόχο. θέωση, λοιπόν, δν ποτελε πολυτέλεια γι τν χριστιανικ ζωή, λλ εναι μυστικ ντελέχεια κα βαθύτερος σκοπός της. Τόσο τ μυστήρια σο κα σκηση ποβλέπουν σ ατν τν κατάσταση. ταν πομονωθον π ατήν, τότε εδωλοποιονται.
.      Τὸ ἄκτιστο φῶς εἶναι βίωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, εἶναι τὸ βρῶμα τῶν ἐπουρανίων. Παράλληλα, ὅμως, εἶναι πρόγευση τῶν μελλόντων ἀγαθῶν. Ἡ Μεταμόρφωση δείχνει τί εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τί θὰ εἶναι ἡ μελλοντικὴ κατάσταση. Ὁ Θεάνθρωπος θὰ βρίσκεται στὸ μέσον τῶν θεουμένων, οἱ ὁποῖοι θὰ εὐφραίνωνται ἀπὸ τὴν παρουσία καὶ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, κατὰ διαφόρους βαθμοὺς καὶ κατὰ ποικίλη μέθεξη τῆς ἀκτίστου Χάριτος. Θὰ ἐφαρμοστῆ κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ ψαλμὸς τοῦ Δαυίδ: “Ὁ Θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν, ἐν μέςῳ δὲ θεοὺς διακρινεῖ” (Ψαλμ. ΠΑ´ 1). Ὁ Χριστός, καὶ γενικὰ ὁ Τριαδικὸς Θεός, θὰ εἶναι ὁ κατὰ φύσιν Θεός, καὶ οἱ ἅγιοι θὰ εἶναι θεοὶ κατὰ μετοχὴ καὶ κατὰ Χάρη. πομένως, μέλλουσα Βασιλεία, πως κα παρουσία μας μέσα στν κκλησία, δν εναι μία συνάθροιση εσεβν νθρώπων, λλ μία συναγωγή, νας κκλησιασμς κατ χάριν θεν, στν πραγματικότητα “θεουμένων κ το κατ φύσιν ντος Θεο (Ἅγ. Συμεὼν Θεσσαλονίκης).

 ΙΖ´ Προσωπικὴ μέθεξη τῆς θεώσεως

.      Ὅπως ὅλες οἱ Δεσποτικὲς ἑορτὲς δὲν εἶναι μόνον ἀπόλυτα Χριστολογικές, ἀλλὰ ἀνθρωπολογικὲς καὶ σωτηριολογικές, τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ μὲ τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Μεταμόρφωσή Του ἔδειξε τὴν θέωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἀλλὰ καὶ τὴν δόξα ὅσων θὰ ἑνωθοῦν μὲ Αὐτόν. Γι᾽ αὐτό, ἄλλωστε, τ γεγονς τς Μεταμορφώσεως ποτελε κεντρικ σημεο τς σωτηριολογικς διδασκαλίας τς κκλησίας, φο δείχνει ποις εναι σκοπς τς πάρξεως το νθρώπου.
.      Γιὰ νὰ φθάση ὅμως κανεὶς στὴν βίωση τῆς δόξας τῆς θεώσεώς του, στὴν μέθεξη, δηλαδή, τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ περάση ἀπὸ τὴν κάθαρση τῆς καρδιᾶς. Καὶ αὐτὸ γίνεται γιατί ὁ Χριστὸς φωτίζη τὸν ἄνθρωπο κατὰ τὴν ἀναλογία τῆς καθαρότητος τῆς καρδιᾶς του. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θὰ πῆ χαρακτηριστικά: “Διὰ τοῦτο καθαρτέον πρῶτον ἑαυτόν, εἶτα τῷ καθαρῷ προσομιλητέον”. Συμβαίνει μὲ τὸ νοητὸ φῶς ὅ,τι καὶ μὲ τὸ αἰσθητὸ φῶς. Ὅπως τὸ αἰσθητὸ φῶς φωτίζει τοὺς ὑγιεῖς ὀφθαλμοὺς τοῦ σώματος, ἔτσι καὶ τὸ ἄκτιστο φῶς φωτίζει τὸν καθαρὸ νοῦ καὶ τὴν λελαμπρυσμένη καρδία (ἅγ. Νικόδημος ἁγιορείτης).
.      Οἱ Πατέρες, μιλώντας γιὰ τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν μέθεξη τῆς θείας δόξης, κάνουν λόγο γιὰ προσωπικὴ ἀνάβαση στὸ ὄρος τῆς θεοπτίας. Συνεχὴς εἶναι ἡ κραυγὴ τῆς Ἐκκλησίας: “λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον”. Καὶ σὲ μία σχετικὴ εὐχὴ κατὰ τὴν Πρώτη Ὥρα αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη νὰ παρακαλέσουμε τὸν Χριστό: “Χριστέ, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον σημειωθήτω ἐφ᾽ ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, ἵνα ἐν αὐτῷ ὀψόμεθα φῶς τὸ ἀπρόσιτον”. Χρειάζεται διαρκὴς ἄνοδος καὶ ἐξέλιξη. Στν κκλησία μιλομε γι ξέλιξη το νθρώπου χι π τν πίθηκο στν νθρωπο, λλ π τν νθρωπο στν Θεό. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐκκλησιαστικὴ θεωρία τῆς ἐξελίξεως δίνει νόημα ζωῆς καὶ ἱκανοποιεῖ ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα καὶ τὶς ὑπαρξιακὲς ἀνησυχίες τοῦ ἀνθρώπου.
.      Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς διδάσκει ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν φαίνεται κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο σὲ ὅλους, ἀλλὰ στοὺς ἀρχαρίους φαίνεται μὲ τὴν μορφὴ τοῦ δούλου, ἐνῶ σ᾽ ἐκείνους ποὺ ἀνεβαίνουν στὸ ὄρος τῆς θεοπτίας φαίνεται “ἐν μορφῇ Θεοῦ”.
.      Οἱ τρεῖς Μαθητὲς ἐπάνω στὸ Θαβώρ, μόλις εἶδαν τὴν δόξα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ὁμολόγησαν: “Κύριε, καλὸν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι, εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ” (Ματθ. ιζ´4). Ἑρμηνεύοντας αὐτὴν τὴν ἐπιθυμία τῶν Μαθητῶν, ὁ ἅγιος Μάξιμος λέγει ὅτι οἱ τρεῖς σκηνὲς εἶναι τῆς πράξεως, τῆς θεωρίας καὶ τῆς θεολογίας. Τῆς πρώτης σκηνῆς (πράξεως) τύπος ἦταν ὁ Ἠλίας ὡς ἀνδρεῖος καὶ σώφρων, τῆς δευτέρας (θεωρίας) ὁ Μωϋσῆς ὡς νομοθέτης καὶ δικαιοδότης, τῆς τρίτης σκηνῆς (θεολογίας) τύπος ἦταν ὁ Δεσπότης Χριστός, ἐπειδὴ ἦταν τέλειος σὲ ὅλα.
.      Στὴν ἑρμηνευτικὴ αὐτὴν ἀνάλυση φαίνονται οἱ τρεῖς βαθμίδες τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ποὺ συνιστοῦν τὴν πνευματικὴ ἀνάβαση τοῦ ἀνθρώπου στὸ ὄρος Θαβώρ, ποὺ εἶναι ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ θέωση. Ἔτσι, δὲν πρόκειται γιὰ μία τοπικὴ ἀνάβαση, ἀλλὰ γιὰ μία τροπικὴ ἐξέλιξη. Ἂν δοῦμε προσεκτικὰ ὅλη τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή, καὶ τὴν σωτηριολογικὴ διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων θὰ διαπιστώσουμε ὅτι γίνεται διαρκῶς λόγος γιὰ τὰ τρία αὐτὰ στάδια τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ποὺ συνιστοῦν διαφορετικὴ μέθεξη τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ἂν ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν ἔχη αὐτὴν τὴν ἀναφορὰ καὶ ἐξέλιξη, τότε ἢ εἰδωλοποιεῖται ἢ ἠθικοποιεῖται.

.      Μεταμόρφωση το Χριστο μς δείχνει τί κριβς εναι ρθόδοξη θεολογία. π τν διδασκαλία τς κκλησίας γνωρίζουμε τι θεολογία δν εναι στοχασμς κα γκεφαλικς γνώσεις, λλ μέθεξη τς θεοποιο νεργείας, θεωρία το κτίστου Φωτς καί, βεβαίως, θέωση το νθρώπου. ταν κάνουμε λόγο γι θεολογία ννοομε μπειρία κα θεοπτία.
.      Συμπερασματικὰ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι Μεταμόρφωση το Χριστο ποτελε κεντρικ γεγονς στν ζω το Χριστο, λλ κα βασικ σημεο στν ζω το νθρώπου. Γι᾽ ατ δν μπορε ν ναλυθ μ καλές, θικς σκέψεις κα συναισθηματικς ξάρσεις, λλ μέσα στ πλαίσια τς ρθοδόξου θεολογίας. Ἄλλωστε, ζοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν ἐπιδιώκουμε ἁπλῶς νὰ γίνουμε καλοὶ ἄνθρωποι, ἀλλὰ κατὰ Χάριν θεοί. Σὲ αὐτὸ τὸ ὕψος μᾶς καλεῖ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ καὶ ἡ ὀρθόδοξη θεολογία.

ΠΗΓΗ: www.pelagia.org
syndesmosklchi.blogspot.com

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ [Γ´] (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου)

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ [Γ´]
Tοῦ Μητροπoλίτου  Ναυπάκτου Ἱεροθέου
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο:“Οἱ Δεσποτικὲς Ἑορτές”, Κεφ. Α7, 
Ἐκδόσεις Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου)

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/06/οἱ-θεολογικὲς-άλήθειες-τῆς-μεταμορφ/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/06/οἱ-θεολογικὲς-ἀλήθειες-τῆς-μεταμ-β´/

Θ´ Ἡ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ

.       Ὅπως τὴν στιγμὴ τῆς Βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει ἐμφάνιση καὶ ἀποκάλυψη τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔτσι καὶ τὴν στιγμὴ τῆς Μεταμορφώσεώς Του πάνω στὸ Θαβὼρ ἀποκαλύπτεται ὁ Τριαδικὸς Θεός. Τὸ Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ποὺ ἐνηνθρώπησε, ἔλαμψε ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν καὶ φανέρωσε τὴν δόξα τῆς θεότητός Του. Ὁ Πατὴρ ἐπιβεβαίωσε ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός Του ὁ ἀγαπητός, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἦταν ἡ νεφέλη φωτεινὴ ποὺ ἐπισκίασε τοὺς Μαθητάς.
.       Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι φῶς, ἀφοῦ τὸ φῶς εἶναι ἡ λάμψη τῆς θεότητος, ἡ ὅραση τῆς Χάριτος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Στὰ τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας ψάλλεται: “φῶς ὁ Πατήρ, φῶς ὁ Λόγος, φῶς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα”. Τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔλαμψε ὡς ὁ ἥλιος, ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἦταν πολὺ δυνατὴ θεωρία φωτός, γι᾽ αὐτό, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τότε ἀκριβῶς δὲν μπόρεσαν νὰ ἀντέξουν οἱ Μαθητὲς καὶ ἔπεσαν στὴν γῆ, καὶ ἡ νεφέλη, ποὺ ἦταν ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἦταν φωτεινή. Ὅλα ἐκφράζουν τὴν δόξα τῆς θεότητος.
.       Στὸν μεγαλύτερο βαθμὸ θεοπτίας ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ Πατρός: “οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα” (Ματθ. ιζ´ 5). Ὅταν ἀναλύσαμε τὴν Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, εἴδαμε ἐκεῖ τί σημαίνει αὐτὴ ἡ ἐπιβεβαίωση τοῦ Πατρός. Ἐδῶ πρέπει νὰ παραθέσουμε τὴν ἄποψη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι ὁ Πατὴρ δείχνει τὴν μεγάλη Του ἀγάπη πρὸς τὸν κατὰ φύσιν Υἱό Του, τὸν μονογενῆ. Ἡ ἀγάπη τοῦ Πατρὸς εἶναι τριπλῆ, πρῶτον, ἐπειδὴ εἶναι Υἱὸς καὶ κάθε πατέρας ἀγαπᾶ τὸ παιδί του, δεύτερον, γιατί εἶναι ἀγαπητὸς καὶ τρίτον, γιατί εὐδόκησε σὲ αὐτόν.
.       Ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς δείχνει ἀκόμη καὶ ὅτι στὸ ὄρος Θαβὼρ ὑπάρχει καὶ ὅραση καὶ ἀκοή. Στὴν πραγματικότητα, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος, κατὰ τὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀποκάλυψή Του, ὅλες οἱ αἰσθήσεις τοῦ ἀνθρώπου γίνονται μία αἴσθηση, ἑνοποιοῦνται. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ ὅραση εἶναι ἀκοή, καὶ ἡ ἀκοὴ εἶναι ὅραση, καὶ ἡ ὅραση καὶ ἀκοὴ εἶναι γεύση καὶ αἴσθηση κλπ. Τὴν ὥρα τῆς θεοπτίας ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι διεσπασμένος, ἀφοῦ ἡ διάσπαση εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Ὅμως, ὅταν ὁ ἄνθρωπος φθάση στὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ, βλέπει τὸν Θεὸ διὰ τῆς θεώσεώς του.
.       Κατὰ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν ἁγιορείτη συνήθως ἡ ὅραση εἶναι ἀξιοπιστοτέρα τῆς ἀκοῆς. Πρῶτα ἀκούει κανεὶς κάτι καὶ στὴν συνέχεια προχωρεῖ καὶ στὴν ὅρασή του. Ἐδῶ, ὅμως, συνέβη τὸ ἀντίθετο. Οἱ Μαθητὲς εἶδαν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν συνέχεια ἀκολούθησε καὶ ἡ ἐπιβεβαίωση διὰ τῆς ἀκοῆς.
.       Ἐξηγώντας ὁ ἅγιος Νικόδημος αὐτὸ τὸ γεγονός, λέγει ὅτι ἐδῶ φαίνεται ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Συνήθως στὴν Παλαιὰ Διαθήκη περισσότερο ἐνεργοῦσαν τὰ ἐνεργούμενα διὰ τῆς ἀκοῆς, ἀφοῦ οἱ Προφῆτες φανέρωναν τὰ μέλλοντα διὰ τῆς προρρήσεως καὶ τῶν προφητειῶν. Καὶ συνήθως πρῶτα ἄκουγαν γιὰ τὸν Θεὸ καὶ στὴν συνέχεια ἔβλεπαν, ὅπως ἄλλωστε ὁμολογεῖ ὁ δίκαιος Ἰώβ: “Ἀκοὴν μὲν ὠτὸς ἤκουόν σου τὸ πρότερον, νυνὶ δὲ ὁ ὀφθαλμός μου ἑώρακέ Σε” (Ἰώβ, ΜΒ´  5). Στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅμως, γίνεται τὸ ἀντίθετο. Συνήθως προηγεῖται ἡ ὅραση καὶ ἀκολουθεῖ ἡ ἀκοή. Καὶ αὐτὸ εἶναι φυσικό, γιατί στὴν Παλαιὰ Διαθήκη κηρυττόταν ἡ ἔλευση τοῦ Μεσσίου, ὅταν ὅμως ἦλθε ὁ σαρκωθεὶς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τότε προηγεῖται ἡ ὅραση, ἀφοῦ τὸν ἔβλεπαν καὶ ἀκολουθοῦσε ἡ ἐπιβεβαίωση.
.       Αὐτὸ συμβαίνει στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ πνευματικὴ ζωή. Ὅταν βρισκόμαστε στὸ στάδιο τῆς καθάρσεως, ποὺ οὐσιαστικὰ ὑπενθυμίζει τὸν τρόπο ζωῆς ποὺ συνιστᾶ ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀκοῦμε γιὰ τὸν Θεό. Ὅταν φθάνουμε ὅμως στὸν φωτισμὸ τοῦ νοὸς καὶ τὴν θέωση, μὲ τὴν μυστηριακὴ ζωὴ καὶ τὴν μέθεξη τῆς φωτιστικῆς καὶ θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, τότε βλέπουμε τὸν Θεό.
.       Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ λέγωνται συγκαταβατικὰ καὶ μέσα στὰ πλαίσια ὅτι, ὅταν ὁ θεούμενος φθάνη στὴν θέωση, τότε ἑνοποιοῦνται ὅλες οἱ ψυχοσωματικὲς δυνάμεις.
.       Ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἐξέρχεται μέσα ἀπὸ τὴν φωτεινὴ νεφέλη, πράγμα τὸ ὁποῖο δείχνει τὸ ὁμοούσιο τοῦ Πατρὸς μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, καὶ βεβαίως τὸ ὁμοούσιο τῶν τριῶν θείων ὑποστάσεων. Ἡ ἐμφάνιση τῆς φωτεινῆς νεφέλης συνδέεται ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Αὐτὸς ποὺ καθοδηγοῦσε τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.
.       Στὸ βιβλίο τῆς Ἐξόδου λέγεται ὅτι ὁ Θεὸς ὁδηγοῦσε τὸν Ἰσραηλιτικὸ λαὸ στὴν πορεία του ἀπὸ τὴν γῆ τῆς Αἰγύπτου στὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας, φωτίζοντάς τον τὴν νύκτα μὲ τὸ πῦρ καὶ σκεπάζοντάς τους τὴν ἡμέρα μὲ τὴν νεφέλη, “ὁ δὲ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν ἡμέρας μὲν ἐν στύλῳ νεφέλης, δεῖξαι αὐτοῖς τὴν ὁδόν, τὴν δὲ νύκτα, ἐν στύλῳ πυρὸς” (Ἐξ. ΙΓ´ 21).
.       Ἐπάνω στὸ Θαβὼρ ἔχουμε καὶ τὸ φῶς καὶ τὴν νεφέλη. Φῶς εἶναι ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἔλαμψε τὸ πρόσωπό Του ὡς ὁ ἥλιος, καὶ νεφέλη εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μὲ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια δὲν πρέπει κανεὶς νὰ ἐννοήση ὅτι ἄλλο εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Υἱοῦ καὶ ἄλλο τὸ ἔργο τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὅτι ἡ οἰκονομία τοῦ Υἱοῦ γίνεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν οἰκονομία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄλλωστε, εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ δημιουργία καὶ ἡ ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου εἶναι κοινὴ ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
.       Πάντως, ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ ὑπογραμμισθῆ εἶναι ὅτι στ Θαβρ χουμε μφάνιση κα ποκάλυψη το Τριαδικο Θεο. κκλησιαστικ κα πνευματικ ζω εναι μέθεξη τς κτίστου Χάριτος το Θεο στν νθρώπινη φύση το Λόγου. Ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων, κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ καὶ μετέχουμε τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

 Ι´ Ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας στὸ Θαβὼρ

.       Στὸ ὄρος Θαβὼρ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ ὑπάρχουν πέντε πρόσωπα. Πλησίον τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύο ἐξέχοντα πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Προφήτης Μωϋσῆς καὶ ὁ Προφήτης Ἠλίας, καθὼς καὶ οἱ τρεῖς Μαθητές, ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Οἱ πρῶτοι εἶναι ἐκπρόσωποι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ συγκεκριμένα τοῦ Νόμου (Μωϋσῆς) καὶ τῶν Προφητῶν (Ἠλίας), καὶ οἱ Ἀπόστολοι εἶναι ἐκπρόσωποι τῆς Καινῆς Διαθήκης.
.       Οἱ Μαθητὲς γνώριζαν ὅτι τὰ ἐμφανισθέντα πρόσωπα ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἦταν ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας ἀπὸ δύο κυρίως αἴτια.
.       Πρῶτον, ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Δηλαδὴ ἀναγνώρισαν τοὺς θεόπτες ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐπειδὴ βρίσκονταν μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτει ὅλα τὰ μέλλοντα, πολὺ περισσότερο ἀποκαλύπτει τὰ παρόντα καὶ ἐνεστῶτα.
.       Δεύτερον, γνωρίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους οἱ θεόπτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀπὸ τὴν συζήτηση ποὺ εἶχαν μὲ τὸν Χριστό. Ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς γράφει: “καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, μετ᾽ αὐτοῦ συλλαλοῦντες” (Ματθ. ιζ´ 3). Χαρακτηριστικὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος μᾶς παρουσιάζει καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς συζητήσεως: “Καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, οἳ ὀφθέντες ἐν δόξῃ ἔλεγον περὶ τὴν ἔξοδον αὐτοῦ ἣν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλὴμ” (Λουκ. θ´ 30-31). Οἱ ἀποκαλυφθέντες, ἐκείνη τὴν ὥρα, ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μιλοῦσαν γιὰ τὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ. Δεδομένου ὅτι Μεταμόρφωση το Χριστο γινε κατ τν διάρκεια τς προσευχς, ἀφοῦ λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς “καὶ ἐγένετο ἐν τῷ προσεύχεσθαι αὐτὸν τὸ εἶδος τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἕτερον…” (Λουκ. θ´ 29), καὶ ὅτι ἡ συνομιλία τῶν δύο ἀνδρῶν μὲ τὸν Χριστὸ ἀναφερόταν στὸ Πάθος, ἐξάγεται ὅτι τ γεγονς ατ συνδέεται στεν μ τν προσευχ το Κυρίου στν Γεθσημαν, ὅταν ζητοῦσε νὰ ἀποφύγη τὸ πικρὸ ποτήριο τοῦ θανάτου.
.       Ὁ ἱερὸς Θεοφύλακτος λέγει ὅτι οἱ Μαθητὲς κατάλαβαν τοὺς Προφήτας αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ θὰ ἔλεγαν στὸν Χριστό, καὶ οἱ ὁποῖοι θὰ ἦταν σχετικοὶ μὲ ἐκεῖνα ποὺ προεφήτευσαν, ὅσο ζοῦσαν. Ἴσως ὁ Μωϋσῆς θὰ ἔλεγε: “Σὺ εἶ, οὗ προετύπωσα τὸ πάθος ἐγώ, σφάξας τὸν ἀμνὸν καὶ τὸ πάσχα τελέσας”. Καὶ ὁ Ἠλίας θὰ ἔλεγε: “Σὺ εἶ, οὗ τὴν ἀνάστασιν προετύπωσα ἐν τῷ τῆς χήρας υἱῷ”. Ὁ Μωϋσῆς μιλοῦσε γιὰ τὴν προτύπωση τοῦ Πάθους τοῦ Χριστοῦ, τοῦ χριστιανικοῦ πάσχα, ἐνῶ ὁ Ἠλίας γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

ΙΑ´ Γιατί ἐμφανίσθηκαν οἱ δύο αὐτοὶ Προφῆτες 

.       Εἶναι γνωστὸν ἀπὸ τὴν πατερικὴ παράδοση ὅτι τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ μετέχουν ὅσοι βρίσκονται σὲ κατάσταση θεοπτίας, γιατί ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ σὲ ἀκαθάρτους ἀνθρώπους εἶναι κόλαση καὶ καταδίκη. Ἔτσι, καὶ κατὰ τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ, ἐμφανίζεται ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, ὄχι μόνο γιατί εἶναι ἐκπρόσωποι τοῦ νόμου καὶ τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλὰ γιατί καὶ οἱ δύο ὑπῆρξαν θεόπτες κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς τους.
.       Στὸ ὄρος Σινᾶ ὁ Μωϋσῆς εἶδε τὴν δόξα τοῦ ἀσάρκου Λόγου, ὁ ὁποῖος τοῦ παρέδωσε τὸν Νόμο, τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀπὸ αὐτὸ εἶδε τὴν ἄλλη καταπληκτικὴ θεωρία ποὺ δήλωνε τὴν σάρκωση τοῦ Λόγου, δηλαδὴ τὴν θεωρία τῆς καταφλεγομένης καὶ μὴ κατακαιομένης βάτου. Ἄλλοτε σὲ μία δύσκολη στιγμὴ τῆς ζωῆς του ὁ Μωϋσῆς ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τοῦ ἀποκαλυφθῆ καὶ νὰ φανερώση τὸν Ἑαυτό Του. Καὶ ὅταν ὁ Θεὸς τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι θὰ ἀποκαλυφθῆ, τοῦ εἶπε νὰ εἰσέλθη σὲ ἕνα βράχο (πέτρα), καὶ καθὼς πέρασε ἔκρυψε τὴν ὀπὴ τοῦ βράχου, γιὰ νὰ μὴ δῆ τὸ πρόσωπό Του, ἀλλὰ τὰ ὀπίσθια. (Ἐξ. ΛΓ´ 12-23). Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποκάλυψη δηλώνει τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
.       Ἀλλὰ καὶ ὁ Προφήτης Ἠλίας ἀξιώθηκε νὰ δῆ τὸν ἄσαρκο Λόγο, μὲ τὴν μορφὴ τῆς λεπτῆς αὔρας. Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ δὲν ἔγινε μὲ τὴν μορφὴ τοῦ ἀέρος, τοῦ σεισμοῦ καὶ τοῦ πυρός, ἀλλὰ μὲ τὴν λεπτὴ φωνὴ αὔρας. “Καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς, κἀκεῖ Κύριος”. Ὅταν ἄκουσε ὁ Προφήτης Ἠλίας τὴν φωνὴ τῆς λεπτῆς αὔρας, κάλυψε τὸ πρόσωπό του μὲ τὴν μηλωτή, καὶ ἀφοῦ βγῆκε ἀπὸ τὸ σπήλαιο, στάθηκε κάτω ἀπὸ αὐτὸ (Γ´ Βασ. ΙΘ´ 11-13). Καὶ ἡ θεοπτία αὐτὴ εἶχε σχέση μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, γιατί μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του ὁ Θεὸς παρουσίασε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν φιλανθρωπία Του.
.       Ὑπάρχει ὅμως τεράστια διαφορὰ μεταξὺ τῆς θεοπτίας ποὺ εἶχαν οἱ δύο Προφῆτες κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς τους, ἀπὸ τὴν θεοπτία ποὺ εἶχαν στὸ ὄρος Θαβώρ. Τότε ἦταν θεωρία τοῦ ἀσάρκου Λόγου, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐκρύβησαν στὴν πέτρα καὶ τὸ σπήλαιο, ἐνῶ τώρα βλέπουν τὸν ἐνσαρκωμένο Λόγο. Τότε τὸ Σινᾶ καιγόταν ἕως τὸν οὐρανό, ὑπῆρχε δὲ σκοτάδι, γνόφος καὶ θύελλα, καὶ μεγάλη φωνὴ (Δευτ. Δ´ 11), ποὺ ἐκφράζουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἐνῶ στὸ Θαβὼρ ὅλα ἦταν λαμπρὰ καὶ φωτεινά, ἐξαστράπτοντα ἀπὸ τὸ ἀπρόσιτο φῶς τῆς θεότητος, δεῖγμα ὅτι ἦταν ἀνώτερο τὸ φῶς ἀπὸ τὸν νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
.       Ὁ ἱερὸς Θεοφύλακτος παρουσιάζει πολὺ ἐκφραστικὰ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ἐμφανίστηκαν οἱ θεόπτες ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Πρῶτον, γι ν ποδειχθ τι Χριστς εναι Κύριος το Νόμου κα τν Προφητν. Δεύτερον, γι ν φαν τι κυριεύει ζώντων κα νεκρν, ἀφοῦ ὁ Μωϋσῆς ἦταν νομοθέτης καὶ πέθανε, ἐνῶ ὁ Ἠλίας ἦταν Προφήτης καὶ ἀκόμη ζοῦσε, ἀφοῦ ἡρπάγη μὲ ἅρμα στὸν οὐρανό. Τρίτον, γι ν φαν καλ τι Χριστς χι μόνο δν ταν ντίθετος μ τν νόμο, λλ οτε ντίθεος, διαφορετικ ο μεγάλοι ατο θεόπτες νδρες δν θ μιλοσαν μαζί Του. Τέταρτον, γι ν λύση τν ποψία μερικν τι Ατς εναι λίας πο περίμεναν κάποιος λλος Προφήτης. Καὶ πέμπτον, γι ν διδάξη τος Μαθητάς Του ν μιμηθον τος μεγάλους ατος νδρας, δηλαδὴ νὰ εἶναι πραεῖς, ὅπως ὁ Μωϋσῆς, καὶ ζηλωτές, ἄκαμπτοι καὶ νὰ κινδυνεύουν, ὅταν χρειασθῆ γιὰ τὴν ἀλήθεια, ὅπως ὁ Προφήτης Ἠλίας.
.       Οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας στέκονταν μὲ εὐλάβεια καὶ σεβασμὸ πλησίον τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς ὁ Μελωδὸς στὸν Κανόνα τῆς Ἑορτῆς γράφει: “ἱεροπρεπῶς ἑστῶτες Μωϋσῆς τε καὶ Ἠλίας ἐν ὄρει Θαβώρ, τῆς θείας χαρακτήρα τρανῶς ὑποστάσεως βλέποντες Χριστὸν ἐν Πατρῴα ἐξαστράψαντα δόξῃ ἀνέμελπον…”. Οἱ Προφῆτες ἔβλεπαν στὸ ὄρος Θαβὼρ τὸν σεσαρκωμένο Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μέσα στὴν θεωρία γνώρισαν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶχε τὸν χαρακτήρα τῆς ὑποστάσεως τοῦ Πατρός, δηλαδὴ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ Πατρός. Γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο καὶ στέκονταν ἱεροπρεπῶς καὶ δουλικῶς.
.       Κατὰ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, ὁ Μωϋσῆς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη στεκόταν ὡς ἀρχιερεὺς μεταξύ του Ὢρ καὶ τοῦ Ἀαρών, γιὰ νὰ νικήση ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, καὶ ὁ Ἠλίας ὡς ἀρχιερεὺς τοῦ Θεοῦ θανάτωσε τοὺς ἱερεῖς τοῦ Βάαλ καὶ ὁλοκαύτωσε τὴν θυσία. Αὐτοί, λοιπόν, οἱ δύο ἀρχιερεῖς τοῦ Θεοῦ στέκονται τώρα στὸ Θαβὼρ ὡς ἱερεῖς καὶ δοῦλοι, ἔχοντες στὸ μέσον τὸν Μέγα ἀρχιερέα Χριστό, ποὺ ἑτοιμάζεται γιὰ τὴν μεγάλη θυσία.
.       Αὐτὸ τὸ “ἱεροπρεπῶς” καὶ “δουλικῶς” ὑπενθυμίζει καὶ τὴν μεγάλη διαφορὰ ποὺ ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Προφητῶν. Ὁ Χριστὸς ποιεῖ τὴν θέωση, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ἀφοῦ εἶναι κατὰ φύσιν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ θεοποιεῖ τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ οἱ Προφῆτες πάσχουν στὴν θέωση, δηλαδὴ γίνονται κατὰ χάριν καὶ κατὰ μέθεξιν θεοί. Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Χριστὸς εἶναι αὐτόφωτος ἥλιος, ἐνῶ αὐτοὶ ἑτερόφωτα ἀστέρια.
.       Πρέπει νὰ σημειώσουμε καὶ μία ἄλλη λεπτομέρεια, ποὺ ὅμως δείχνει κάτι βαθύτερο καὶ οὐσιαστικότερο. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἀναφέρει ὅτι “ἐν τῷ γενέσθαι τὴν φωνὴν (τοῦ πατρός, Οὗτός ἐστιν…) εὑρέθη ὁ Ἰησοῦς μόνος” (Λουκ. θ´36). Δηλαδή, μὲ τὴν ἀκοὴ τῆς φωνῆς ἐξαφανίσθηκαν οἱ δύο Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ παρέμεινε μόνος ὁ Χριστός. Κατὰ τὸν ἱερὸ Θεοφύλακτο, αὐτὸ ἔγινε γιὰ νὰ μὴ νομίση κανεὶς ὅτι ἡ φωνὴ αὐτὴ ἔγινε γιὰ τὸν Μωϋσῆ καὶ τὸν Ἠλία, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὸν Χριστό. Δὲν ἔπρεπε νὰ γίνη καμμιὰ σύγχυση μεταξὺ αὐτῶν τῶν προσώπων. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ κέντρο τῶν οὐρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΑΥΡΟΣ: ΤΥΠΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ

Σταυρός: Τύποι καί προφητεες

.         Πολλοί οἱ τύποι τοῦ σταυροῦ, καί σέ μία μελέτη δύσκολα κατορθώνει κανείς νά τούς συμπεριλάβει ὅλους. Ὅσο μελετᾶ κανείς, τόσο περισσότερους ἀνακαλύπτει. ῾Ο ἀριθμός τους δέν εἶναι ὁρισμένος, ὅπως δέν εἶναι ὁρισμένος καί ὁ ἀριθμός τῶν σημείων πού ἀναφέρονται στήν ἁγία Γραφή. Διότι, ἄν κανείς ἐπιχειρήσει νά τά μετρήσει ἀρχίζοντας ἀπό τίς θεραπεῖες καί τίς ἀναστάσεις, θά φθάσει νά μετρήσει καί τά «τάδε λέγει Κύριος…», καί τά «ἦσαν προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ… καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Πράξ β´42), διότι καί κάθε ἀποκάλυψη θείων λόγων εἶναι σημεῖο καί κάθε τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι σημεῖο.
.             Στόν πνευματικό μας περίπατο μέσα στήν Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε τόν σταυρό το Κυρίου νά ἐμφανίζεται μυστηριωδῶς καί κατά ποικίλους τρόπους στούς ἄνδρες καί στό λαό, πού ἐπί χιλιάδες χρόνια ἦταν οἱ φορεῖς τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ. Τόν βλέπουμε νά ἐμφανίζεται

στόν ᾿Αδάμ ὡς «ξύλον τῆς ζωῆς» (Γέν β´9· γ´22-24) καί ὡς πρωτευαγγέλιο (γ´15),
στόν ᾿Αβραάμ ὡς φυτό σαβέκ (Γέν κβ´13),
στόν ᾿Ιακώβ ὡς ράβδος (Γέν μζ´31) καί σχῆμα εὐλογίας (μη´13-20),
στόν Μωυσῆ στήν ᾿Ερυθρά θάλασσα καί στήν ἔρημο ὡς ράβδος (῎Εξ ιδ´16), ὡς ξύλο πού γλυκαίνει τά νερά (῎Εξ ιε´22-27), ὡς ξύλο πού ἀνοίγει πηγή νεροῦ στό βράχο (῎Εξ ιζ´1-7· ᾿Αρ κ´11), ὡς ξύλο ὅπου ὑψώνεται ὁ χάλκινος ὄφις (᾿Αρ κα´8-9), ὡς σχῆμα προσευχῆς (῎Εξ ιη´8-16),
στόν ᾿Ααρών ὡς ράβδος πού βλάστησε (᾿Αρ. ιζ´16-27),
στό λαό ὡς παράταξη (᾿Αρ. β´-γ),
στόν Δαβίδ ὡς βακτηρία καί ράβδος σιδηρᾶ (Ψαλμ. β´9· κβ´4· μδ´7· ογ´2· ρθ´2), ὡς ἄφεση (Ψαλμ. ρβ´, 11-12), ὡς ὑποπόδιο (Ψαλμ. Ϟ´5· ρλα´7), ὡς σημεῖο (Ψαλμ. νθ´5-6· πε´17),
στούς προφῆτες ὡς «ἀξίνη» (Δ´ Βασ. 6,1-7), ὡς θανατηφόρο βότανο (᾿Ιερ. ια´19), ὡς γράμμα ταῦ (Τ) (᾿Ιεζ. θ´4).

Ἐπιπλέον:

• Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε, διότι ἦταν ἀπό ξύλο, ὅπως ὁ σταυρός, κι ἔγινε μέσο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους (Γέν, Ϛ´-η´).
• Τύπο τοῦ σταυροῦ διέγραψε ἡ διάσωση τοῦ Μωυσῆ ἀπό τήν ἐντολή τοῦ παιδοκτόνου τυράννου (῎Εξ. β´1-10).
• Τύπο τοῦ σταυροῦ ὑποδήλωσε καί ὁ ᾿Ιησοῦς τοῦ Ναυῆ, ὅταν ὕψωσε τά χέρια στόν οὐρανό καί ζήτησε ἀπό τόν Θεό τήν παράταση τῆς ἡμέρας, μέ ἀποτέλεσμα νά καθηλώσει τόν ἥλιο καί τή σελήνη στίς θέσεις τους (᾿Ιησ. ι´12-13). Τότε παρατάθηκε τό φῶς καί ἐξολοθρεύθηκαν οἱ ἐχθροί τοῦ Θεοῦ· κατά τή σταύρωση τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ σκοτίσθηκε τό φῶς, γιά νά ἐξουδετερωθοῦν οἱ νοητοί ἐχθροί τοῦ Θεοῦ μέ τήν κατάβαση τοῦ Κυρίου στόν ἅδη.
• Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν τά δύο ξύλα πού ἀναζητοῦσε ἡ πτωχή χήρα ἀπό τά Σαρεπτά τῆς Σιδωνίας, ἡ ὁποία κατά τόν καιρό τῆς πείνας φιλοξένησε στό σπίτι της τόν προφήτη ᾿Ηλία (Γ´ Βασ ιζ´12-15).
• Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν ὁ ᾿Ηλίας μέ τό πύρινο ἅρμα, ὅταν ἀνέβαινε στόν οὐρανό (Δ´ Βασ . β´11).
• Καί ὁ προφήτης ᾿Ιωνᾶς, ὅταν μέσα στό κῆτος ἀνέπεμπε ἱκεσία πρός τόν Θεό, τό σταυρό προδιέγραφε (᾿Ιων. Β´). Δέν λέγει βέβαια ἡ Γραφή, ἄν ὕψωσε τά χέρια του, ἀλλά ἔτσι τόν φαντάζεται ἡ ἐκκλησιαστική παράδοση. Αὐτό ψάλλει καί ὁ μελωδός Κοσμᾶς· 
«Νοτίου θηρός ἐν σπλάγχνοις παλάμας ᾿Ιωνᾶς σταυροειδῶς διεκπετάσας τό σωτήριον πάθος προδιετύπου σαφῶς».
• Σταυρός σχηματιζόταν καί ὅταν, καθώς λέγει ἡ παράδοση, οἱ δήμιοι πριόνιζαν τόν προφήτη ᾿Ησαΐα.
• Σταυρό σχημάτιζαν οἱ φλόγες μέ τούς τρεῖς παῖδες στήν κάμινο (Δαν Γ´).
    Πάντοτε ἐμφανιζόταν ὁ τύπος τοῦ σταυροῦ σέ περιστάσεις δύσκολες, σέ καιρούς θλίψεως ἔκτακτης ἤ συνηθισμένης. Πάντοτε ἔδινε πνοή ἐλπίδος, τῆς ὁποίας ἡ δύναμη καί τό μέγεθος δέν ἐξηγοῦνται, ἄν ἐκληφθοῦν ὡς προερχόμενα μόνον ἀπό τά ὁρατά γεγονότα.
῾Η θλίψη, ὁ κίνδυνος, ἡ ταλαιπωρία μπῆκαν στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου μετά τή διατάραξη τῶν σχέσεών του μέ τόν Θεό. ῾Ο τύπος τοῦ σταυροῦ, πού σώζει ἀπό τή δύσκολη θέση τούς ἀφοσιωμένους δούλους τοῦ Θεοῦ, δέν ἦταν ἁπλῶς μία σωτήρια ἐπέμβασή του, ἀλλά μία ἐπέμβασή του πού ἐκφράζει πνεῦμα συμφιλίωσης. ῏Ηταν ἐπανάληψη τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἔρχεται ἡ ἡμέρα τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν σχέσεών μας· φθάνει ὁ καιρός τῆς καταλλαγῆς τοῦ παραστρατημένου ἀνθρώπου μέ τόν οὐράνιο Πατέρα. ῾Η καταλλαγή ἔμελλε νά γίνει μέ τό σταυρό, καί τά προοίμια τῆς καταλλαγῆς βεβαιώνονταν ἀπό τούς τύπους του. «῾Ο τοῦ Χριστοῦ σταυρός», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, «προανεκηρύττετο καί προετυποῦτο μυστικῶς ἐκ γενεῶν ἀρχαίων, καί οὐδείς ποτε κατηλλάγη τῷ Θεῷ χωρίς τῆς τοῦ σταυροῦ δυνάμεως»

2. ῾Η δωρεά, πού δόθηκε ὁριστικά μέ τό σταυρό, δινόταν ἐν μέρει ὡς πρόγευση καί ὡς ἐγγύηση τῆς μεγάλης ἐπαγγελίας.
Βέβαια, στήν Παλαιά Διαθήκη δέν προτυπώνεται, μόνον ὁ σταυρός. Ολα τά πρόσωπα, τά γεγονότα καί ο καταστάσεις τς Καινς Διαθήκης χουν στήν Παλαιά Διαθήκη τόν τύπο τους· κυρίως ὅμως Κύριος μν ᾿Ιησος Χριστός καί ἔπειτα ἡ ἁγία του ᾿Εκκλησία, ὁ ζωηφόρος σταυρός, ἡ κυρία Θεοτόκος Μαρία, ὁ τίμιος ᾿Ιωάννης Πρόδρομος, οἱ ἅγιοι πόστολοι, τά ἱερά μυστήρια.
• Τύπος τοῦ Χριστοῦ ἐπισημότερος ὅλων τῶν ἄλλων εἶναι ὁ ᾿Αδάμ ὡς ἀρχηγός τῆς ἀνθρώπινης γενιᾶς. Γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος ἀποκαλεῖται νέος ᾿Αδάμ, δεύτερος ᾿Αδάμ καί πνευματικός ᾿Αδάμ.
῎Επειτα, τύποι το Χριστο εἶναι·
• ῾Ο δίκαιος ῎Αβελ ὡς θῦμα φθόνου.
• ῾Ο Νῶε ὡς σωτήρας τοῦ γένους.
• ῾Ο ᾿Αβραάμ ὡς πατριάρχης.
• ῾Ο ᾿Ισαάκ ὡς υἱός ἀγαπητός πού ὁδηγήθηκε στή θυσία.
• ῾Ο ᾿Ιακώβ ὡς γενάρχης.
• ῾Ο πάγκαλος ᾿Ιωσήφ ὡς ἄκακος καί πουλημένος μέ χρήματα.
•῾Ο Μωυσῆς ὡς νομοθέτης τοῦ παλιοῦ νόμου.
•῾Ο ᾿Ααρών ὡς ἀρχιερέας τῆς παλιᾶς ἱεροσύνης.
•῾Ο Δαβίδ ὡς βασιλιάς τῆς παλιᾶς βασιλείας τοῦ ᾿Ισραήλ.

Οἱ τρεῖς τελευταῖοι τύποι προτυπώνουν ὁ καθένας τους ἕνα ἀπό τά τρία ἀξιώματα τοῦ Κυρίου.
• ᾿Επιπλέον, τύπος τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ὡς πρός τήν καινούργια ἱεροσύνη εἶναι Μελχισεδέκ· γι’ αὐτό ὁ Κύριος λέγεται «ἱερεύς κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ» (Ψαλμ. ρθ´4· ῾Εβρ. ε´6).

᾿Αναρίθμητοι εἶναι οἱ τύποι τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει (Α´ Κορ ι´,1-4) ἀνάμεσα σ’ αὐτούς ὄχι μόνο πρόσωπα ἀλλά καί
• τήν πέτρα πού ἀκολουθοῦσε τούς ᾿Ισραηλίτες στήν ἔρημο καί
• τό νερό, πού ἀνέβλυζε ἀπό ἐκείνη τήν πέτρα καί
• τό μάννα.

Τύποι τς ᾿Εκκλησίας εναι·
♦ὁ παράδεισος,
♦ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε,
♦ὁ λαός τοῦ ᾿Ισραήλ,
♦ἡ νύμφη τοῦ ῎Ασματος τῶν ἀσμάτων,
♦τό μικρό κατάλοιπο τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν μακριά ἀπό τή γενική ἀποστασία, ἀφοσιωμένοι πάντοτε σ’ Αὐτόν.

Τύποι τς Θεοτόκου Μαρίας εναι·
♦ ἡ προμήτωρ Εὔα,
♦ ἡ ἄφλεκτη βάτος πού εἶδε ὁ Μωυσῆς,
♦ ὁ πόκος τοῦ Γεδεών,
♦ ἡ ἀδιάβατη πύλη τοῦ ᾿Ιεζεκιήλ, κ.ἄ.

Οἱ τύποι κυριαρχοῦν στήν Παλαιά Διαθήκη. ῾Ο σκοπός τους προφανής. ῾Η Παλαιά Διαθήκη ὁλόκληρη εἶναι μία προειδοποίηση καί ὑπόσχεση ὅτι ἔρχεται, ἔρχεται ὁ Λυτρωτής τῆς πεσμένης ἀνθρωπότητος. ῾Η ἀγγελία αὐτή δίνεται, ὅπως εἴδαμε, γιά πρώτη φορά κατά τή θλιβερή ὥρα τῆς πτώσεως τῶν προπατόρων μας. Στή συνέχεια ἐπαναλαμβάνεται μέχρι τή γέννηση τοῦ Σωτήρα, καί δίδεται εἴτε μέ μυστικούς τύπους εἴτε μέ ἐκτενέστερες προφητεῖες.
Κατά τά πανάρχαια χρόνια τῶν γεναρχῶν τῆς ἀνθρωπότητος καί τῶν πατριαρχῶν τοῦ ᾿Ισραήλ δίνεται ἡ ἀγγελία τῆς ἐλεύσεως τοῦ Σωτήρα περισσότερο μέ τύπους καί λιγότερο μέ λόγια. Οσο ο καιροί περνον καί πλησιάζει τό πλήρωμα το χρόνου, πληθύνονται ο προφητεες καί ποχωρον ο τύποι. Αὐξάνεται ἡ ἐναγώνια προσμονή τοῦ Μεσσία, ὡριμάζει ὁ πόθος τῆς ἀπολυτρώσεως. Κατά τό μέτρο τῆς προσδοκίας δίνεται ὁ πλοῦτος καί ἡ λεπτομέρεια τοῦ μεγάλου ἀγγέλματος. Στήν προφητική ἐποχή οἱ προφητεῖες γίνονται ὁλόκληρα κηρύγματα καί περιγραφές, ἐνῶ οἱ τύποι σπανίζουν. Ο τύπος, λοιπόν, δέν εναι τίποτε λλο παρά μία σιωπηρή καί μυδρή προφητεία· εναι τό λυκαυγές τς προφητείας. ᾿Από τή σκοπιά αὐτή πρέπει νά βλέπουμε καί τούς τύπους τοῦ σταυροῦ, πού προανήγγειλαν
• τό σχῆμα του,
• τό βαθύτερο νόημά του καί
• τό εἶδος τῆς περιστάσεως, κατά τήν ὁποία ἐπρόκειτο νά ἐμφανισθεῖ.
Ο σταυρωμένος καί ναστημένος Κύριός μας νά δώσει, στε σταυρός νά εναι γιά μς τό κύριο γνώρισμα τς ζως μέχρι τήν ρα το θανάτου μας.

Στέργιος Ν. Σάκκος

ΠΗΓΗ: http://www.apolytrosis.gr/

, , ,

Σχολιάστε