Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Προφήτης Ἠσαΐας

«ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ (οὗτος ἡμᾶς σώσει)»

Αὐτὸς θὰ μᾶς σώσει!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.              Στὰ τέλη τοῦ 8ου π.Χ. αἰώνα οἱ Ἰουδαῖοι ἐπανεστάτησαν κατὰ τῶν Ἀσσυρίων, οἱ ὁποῖοι τοὺς εἶχαν φόρου ὑποτελεῖς. Γιὰ νὰ ἐνισχυθοῦν στὸ ἐγχείρημά τους καὶ προστατευθοῦν ἀπὸ τὴν ἐπίθεση τῶν Ἀσσυρίων, ζήτησαν τὴ συμμαχία τῶν Αἰγυπτίων, ποὺ εἶχαν πολὺ ἰσχυρὸ ἱππικὸ καὶ ἅρματα πολλά. Βασιλιὰς τῶν Ἰουδαίων ἦταν τότε ὁ Ἐζεκίας.
.                Αὐτὴ ὅμως ἡ ἐνέργειά τους προκάλεσε τὴν ἀντίδραση τοῦ μεγάλου Προφήτη, τοῦ Ἡσαΐα. Αὐτός, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ, θεώρησε τὴν καταφυγὴ στὴ βοήθεια τῶν Αἰγυπτίων ὡς προσβολὴ κατὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κατὰ τὸ παρελθὸν εἶχε βοηθήσει καὶ σώσει ἀπὸ πολλὲς δεινὲς περιστάσεις τὸν λαό Του.. «Οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ’ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ’ ἅρμασι» (Ἡσ. λα΄ 1). Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ κατεβαίνουν στὴν Αἴγυπτο γιὰ νὰ ζητήσουν βοήθεια, οἱ ὁποῖοι στηρίζουν τὴν πεποίθησή τους στοὺς ἵππους καὶ στὰ πολεμικὰ ἅρματα. Ἀλίμονό τους, διότι «οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν». Δὲν στήριξαν τὴν πεποίθησή τους στὸν ἅγιο Θεὸ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δὲν ζήτησαν ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ τοὺς βοηθήσει καὶ προστατεύσει.
.                 Στὴ συνέχεια ὁ θεόπνευστος Προφήτης παρουσιάζει δύο εἰκόνες ποὺ τοῦ ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς καὶ οἱ ὁποῖες φανερώνουν τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο προστατεύει τὸν λαό Του:
.              Ἡ πρώτη εἰκόνα δείχνει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τρομερὸς καὶ ἀκαταγώνιστος, ὅ­ταν προστατεύει τὸν λαό Του. Ὅπως βρυχᾶται δυνατὰ τὸ λιοντάρι ἢ ὁ σκύμνος γιὰ τὸ θήραμα ποὺ συνέλαβε, καὶ φωνάζει ὥστε νὰ ἀντηχοῦν τὰ βουνὰ ἀπὸ τοὺς βρυχηθμούς του καὶ νὰ πανικοβάλλονται καὶ πτοοῦνται ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ ἀπελευθερώσουν τὸ θήραμα, «οὕτως καταβήσεται Κύριος σαβαώθ», ἔτσι θὰ σπεύσει ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων, γιὰ νὰ πολεμήσει κατὰ τῶν ἐχθρῶν τοῦ λαοῦ Του.
.                Ἡ δεύτερη εἰκόνα εἶναι ἤρεμη καὶ τρυ­φε­ρή: Ὅπως τὰ πτηνὰ πετοῦν γύρω ἀπὸ τὶς φωλιές τους γιὰ νὰ ὑπερασπισθοῦν τοὺς νεοσσούς τους, «οὕτως ὑ­περασπιεῖ Κύριος σαβαὼθ ὑπὲρ Ἱερουσαλήμ». Ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων θὰ ἁπλώσει σὰν ἄλλα φτερὰ τὴν προστα­σία Του πάνω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. «Ὑ­περασπιεῖ καὶ ἐξελεῖται καὶ περιποιή­σεται καὶ σώσει». Τέσσερα ρήματα, τέσσερις διαβεβαιώσεις: «Ὑπερασπιεῖ», θὰ ὑπερασπίσει, γιὰ νὰ φαίνεται ἡ πατρικὴ φιλοστοργία Του, ὅπως λέ­νε οἱ ἱεροὶ ἑρμηνευτές. «Ἐξελεῖται», θὰ ἐ­λευθερώσει ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, γιὰ νὰ φανερώσει τὴν πολλὴ φιλανθρωπία Του. «Περιποιήσεται», θὰ προστατεύ­σει, γιὰ νὰ δείξει τὴν κηδεμονία, τὴν ἀνύστακτη φροντίδα Του. Καὶ «σώσει», γιὰ νὰ ἀποδεικνύεται ἀκαταγώνιστη ἡ δύναμή Του.. Μὲ φιλοστοργία, μὲ φιλανθρωπία, μὲ διαρκὴ φροντίδα καὶ δύναμη ὑπερ­ασπίζεται, ἐλευθερώνει, προστατεύει καὶ σώζει τὴν Ἱερουσαλήμ, σώζει δὲ καὶ τὴ νοητὴ Σιών, τὴν ἁγία Του Ἐκκλησία ὁ παντοδύναμος καὶ πανάγαθος Θεός.. Πόσο ἐπίκαιρη ἀκούγεται, ὕστερα ἀπ’ αὐτὰ ἡ προτροπὴ τοῦ Προφήτη: «Ἐπιστράφητε, οἱ τὴν βαθεῖαν βουλὴν βουλευόμενοι καὶ ἄνομον». Ἐπιστρέψτε πρὸς τὸν Κύριο μὲ μετάνοια ἐσεῖς, ποὺ σκέπτεστε καὶ συζητεῖτε τὶς βαθιές, ὅπως νομίζετε, σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, ποὺ ὅμως εἶναι καὶ παράνομες, διότι ἀγνοοῦν τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεὸ καὶ στηρίζονται ἀποκλειστικὰ στὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις (βλ. λα΄ 1-6).
. Μῆνες τώρα ταλαιπωρεῖται ἡ πατρί­δα μας καὶ ὅλος ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἐπιστημονικὲς μελέτες τῶν εἰδικῶν ἰατρῶν, συσκέψεις τῶν ὑπευθύνων πολιτικῶν, στατιστικές, προγράμματα, σχέδια, προ­­ο­πτικές, συστηματικὲς προσπάθειες νὰ βρεθεῖ τὸ κατάλληλο ἐμβόλιο γιὰ τὴν πρόληψη τοῦ κακοῦ καὶ τὸ φάρμακο γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴ ἀντιμετώπισή του. Ὁπωσδήποτε φιλότιμες προσπάθειες· ἀλλὰ ἀνθρώπινες προσπάθειες· μικρὲς καὶ χωρὶς βέβαιο ἀποτέλεσμα. Ἐπίσης ἐνημερώσεις, δηλώσεις καὶ ἀλλεπάλληλα διαγγέλματα. Πουθενὰ λόγος περὶ Θεοῦ. Ποτὲ δὲν ἀκούσθηκε ἡ μικρὴ πρόταση: «μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ». Ὁ Θεὸς ἀγνοήθηκε πλήρως. Αὐτὸς ποὺ «ἰᾶται πάσας τὰς νόσους», Αὐτὸς ποὺ συνέτριψε καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου, δὲν γιορτάσθηκε στὴ μεγαλύτερη γιορτὴ τοῦ χρόνου, τὸ Πάσχα. Ὅλοι ὑποχρεωτικὰ κλεισμένοι στὰ σπίτια τους. Κανεὶς στὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ! Ἡ Ἐκκλησία Του, τὸ μοναδικὸ ἰατρεῖο ψυχῶν καὶ σωμάτων, μὲ πάμπολλα περιστατικὰ θαυμαστῶν ἰάσεων μέσα στὴ μακρὰ ἱστορία της, ὄχι μόνο δὲν ἔγινε καταφύγιο ὅλων, ὄχι μόνο δὲν τῆς ἐπετράπη νὰ προσφέρει τὰ ἱερὰ Μυστήριά της «εἰς ἴασιν ψυχῆς καὶ σώματος», ἀλλὰ ἀντιμετωπίσθηκε ὡς χῶρος ἐπικίνδυνος, ποὺ θὰ ἔδινε ἔκταση στὸν μολυσμό! Ἔτσι ἔκλεισαν γιὰ μῆνες οἱ ναοί, καὶ ὑποτιμήθηκαν μὲ περισσὴ ἀπιστία καὶ πρωτοφανὴ ἀσέβεια τὰ θειότατα Μυστήρια.
.                Ἡ φωνὴ τοῦ μεγάλου Προφήτου ἔρ­χεται ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων, φθάνει ἐλεγκτικὴ καὶ ἀφυπνιστικὴ μέχρι ἐμᾶς καὶ ἀκούγεται ἰδιαίτερα ἐπίκαιρη σήμερα: «Οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ’ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ’ ἅρμασι… καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν».
.                 Σὲ παλαιότερες ἐποχές, σὲ περιπτώ­σεις μεγάλων δοκιμασιῶν, ἀκόμη καὶ οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες προέτρεπαν τὸν λαὸ νὰ καταφεύγει στὸν Θεό, στὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους καὶ τὸν καλοῦσαν στὴν ἐκκλησία. Στὴν ἐποχή μας ὑπῆρξαν καὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες ποὺ ἀπέτρεψαν τὸν λαὸ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία!. Ἡ φωνὴ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου ἂς ἀκουσθεῖ στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας καὶ στὰ πέρατα τοῦ κόσμου: «Ὁ Θεός μου μέγας ἐστίν, οὐ παρελεύσεταί με Κύριος· κριτὴς ἡμῶν Κύριος, ἄρχων ἡμῶν Κύριος, βασιλεὺς ἡμῶν Κύριος, οὗτος ἡμᾶς σώσει». Ὁ Θεός μου εἶναι μέγας· δὲν θὰ μὲ παραβλέψει, οὔτε θὰ μὲ παρατρέξει ἀδιάφορος ὁ Κύριος. Ὁ Κύριος εἶναι Κριτής μας, ὁ Κύριος εἶναι ἄρχων καὶ νομοθέτης μας, ὁ Κύριος εἶναι Βασιλιάς μας· Αὐτὸς θὰ μᾶς σώσει (λγ΄ 22)!

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΕΚΑΛΥΦΘΗ Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦ. ΗΣΑΪΑ

ρχαιολογικ ερημα ποδεικνύει τι ζησε προφήτης σαΐας

Ἡ σπουδαία βιβλικὴ μορφὴ
καὶ μία σφραγίδα ἀποφασιστικῆς σημασίας

.               Ἡ σκαπάνη ἔφερε στὸ φῶς αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ πρώτη φυσικὴ ἀπόδειξη τῆς ζωῆς τοῦ Ἠσαΐα, τοῦ προφήτη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
.             Σὲ μελέτη μὲ τίτλο «Εἶναι αὐτὴ ἡ σφραγίδα τοῦ προφήτη Ἠσαΐα;», ποὺ δημοσιεύτηκε στὴν ἐπιθεώρηση «Biblical Archaeology Review», ὁ ἀρχαιολόγος δρ Eilat Mazar περιγράφει τὴν 2.700 ἐτῶν πήλινη σφραγίδα ποὺ ἀνασύρθηκε ἀπὸ ἀνασκαφὴ στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐκεῖ ποὺ ἦταν κάποτε οἱ βασιλικὸς φοῦρνος τῆς πόλης: «πιστεύουμε πὼς ἔχουμε βρεῖ μία σφραγίδα, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀνήκει στὸν προφήτη Ἠσαΐα, σὲ μία ἐπιστημονική, ἀρχαιολογικὴ ἀνασκαφή».
.           Ὁ Mazar, ἕνας διαπρεπὴς ἰσραηλινὸς καθηγητὴς ἀρχαιολογίας σὲ τοπικὸ πανεπιστήμιο, συνεχίζει: «Βρήκαμε αὐτὴ τὴ σφραγίδα τοῦ 8ου αἰώνα π.Χ. ποὺ ἐνδέχεται νὰ εἶχε φτιάξει ὁ ἴδιος ὁ Ἠσαΐας τρία μέτρα μακριὰ ἀπὸ κεῖ ποὺ εἴχαμε βρεῖ παλαιότερα τὴ βούλα τοῦ βασιλιᾶ Ἐζεκία τῆς Ἰουδαίας».
.             Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ γραφή της ἔχει ὑποχωρήσει στὸ βάρος τοῦ χρόνου, οἱ ἀρχαιολόγοι πιστεύουν πὼς εἶναι χαραγμένη ἡ ἐπιγραφὴ «ἀνήκει στὸν Ἠσαΐα τὸν προφήτη». Καὶ ὅπως μᾶς λένε, γράφει ξεκάθαρα «Yesha‘yahu», ποὺ εἶναι ἡ ἑβραϊκὴ λέξη γιὰ τὸν «Ἠσαΐα», χρονολογεῖται στὴν ἐποχὴ ποὺ ἔζησε ἡ βιβλικὴ μορφὴ καὶ ἦταν μεταξὺ τῶν βασιλικῶν ἀντικειμένων τοῦ Ἐζεκία, ἑνὸς βασιλιᾶ, τὸν ὁποῖο εἶχε βοηθήσει νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν Ἰουδαία ἀπὸ τὴν ἀσσυριακὴ ἐπιδρομή…

 

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

 

Σχολιάστε

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ, ὁ “εὐαγγελιστὴς προφήτης”. «Ἡ διδασκαλία καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ προφήτου Ἠσαΐα δὲν βρῆκαν ἀπήχηση οὔτε στοὺς βασιλεῖς, οὔτε καὶ στὸ λαό»!

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ
(9 Μαΐου)

Ὃς ἄσπορον προεῖδεν υἱομητρίαν,
Πρισθεὶς ἄναρχον εἶδεν υἱοπατρίαν.
Ἡσαΐας δ᾽ ὁρόων μέλλοντ᾽ ἐνάτῃ χερὶ πρίσθη.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β´.
Τοῦ Προφήτου σου Ἠσαΐου, τὴν μνήμην Κύριε ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

.             Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας εἶναι μιὰ ἐξαιρετικῶς σημαντικὴ προσωπικότητα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καθὼς θεωρεῖται ὡς ἕνας “τῶν ἐπιφανεστέρων θεολόγων, κηρύκων, διδασκάλων καὶ ποιητῶν τῆς Π.Δ.. Πληροφορίες γιὰ τὸν βίο καὶ τὴν προσωπικότητά του λαμβάνουμε ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο τῆς Π.Δ. Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας ἦταν γιὸς τοῦ Ἀμώς. Γεννήθηκε γύρω στὰ 770 π.Χ. στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔζησε τὰ γεγονότα ποὺ διαδραματίστηκαν κατὰ τὸν 8ο αἰ. π.Χ. Τὸ ὄνομά του “Ἠσαΐας” (Jeschajahu ἢ Jeschajah) σημαίνει ὅτι “ὁ Κύριος εἶναι σωτηρία” – “ὁ Θεὸς σώζει”. Εἶναι ὁ πρῶτος ἀπὸ τοὺς τέσσερις μεγάλους Προφῆτες καὶ ὁ μεγαλοφωνότερος τῶν Προφητῶν. Χαρακτηρίσθηκε «πέμπτος Εὐαγγελιστής», ἐπειδὴ περιγράφει τὰ γεγονότα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ -καὶ τὰ ὁποῖα συνέβησαν μετὰ ἀπὸ 800 χρόνια- μὲ τόση ζωντάνια καὶ παραστατικότητα, σὰν νὰ ἦταν αὐτόπτης καὶ αὐτήκοος. Βέβαια, τὰ προεῖδε, διὰ Πνεύματος Ἁγίου, τοῦ λαλήσαντος «διὰ τῶν Προφητῶν».
.             Ἀπὸ τὸ γάμο του μὲ τὴν “προφήτιδα”, ὅπως ἀποκαλεῖται ἡ σύζυγός του στὸ η´3, (δηλαδὴ σύζυγος τοῦ προφήτη) ἀπέκτησε δύο γιοὺς μὲ ὀνόματα συμβολικά τῆς κρισιμότητας τῆς ἐποχῆς καὶ “τῶν μελλόντων νὰ συμβῶσιν”. Μὲ θεία ἐντολὴ ὁ ἕνας γιός του ὀνομάσθηκε Schear Jaschub, = “τὸ ὑπόλοιπον θὰ ἐπιστρέψει” καὶ ὁ ἄλλος Maher schalal hasch baz = “ταχέως σκύλευον, ὀξέως προνόμευσον”. Ἄλλωστε καὶ τὸ δικό του ὄνομα ἦταν συμβολικό: τὸ ὄνομα “Ἠσαΐας” (Jeschajahu ἢ Jeschajah) σημαίνει, ὅπως εἴδαμε, “ὁ Κύριος εἶναι σωτηρία”, σημαίνει δηλ. τὴν πεμπτουσία τοῦ προφητικοῦ του κηρύγματος.
.             Στὸ προφητικὸ ἀξίωμα κλήθηκε μὲ θεῖο ὅραμα ( Ἠσ. ϛ´1 ἐξ.) τὸ 746 π.Χ., τὸ τελευταῖο ἔτος τῆς βασιλείας (καὶ ἔτος τοῦ θανάτου) τοῦ Ἀζαρίου ἢ Ὀζίου, τὸ ὁποῖο σηματοδοτεῖται ἀπὸ τὴν λήξη μιᾶς περιόδου ἀσφάλειας καὶ εὐημερίας καὶ γιὰ τὰ δύο βασίλεια.
.             Οἱ ἰδέες του, ἡ βαθειὰ σκέψη, τὸ ὕφος καὶ ἡ κομψότητα τῆς γλώσσας φανερώνουν ὅτι ἔλαβε μεγάλη μόρφωση. Στὰ κεφ. Ζ´1 ἐξ. καὶ 36-39 φαίνεται ἡ οἰκειότητα ποὺ εἶχε πρὸς τὸν βασιλικὸ οἶκο, πράγμα ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι εἶχε στενότατες σχέσεις μὲ τὸν βασιλιὰ καὶ τοὺς ἄρχοντες, ἐπειδὴ βρισκόταν στὴν αὐλή τους καὶ ἀσκοῦσε ἐπιρροή. Ἴχνη τῆς σχεδὸν πενηντάχρονης δράσεώς του ἔχομε ἕως τὸ 701 π.Χ. Ἡ δράση του συμπίπτει μὲ μιὰ ἰδιαίτερα κρίσιμη περίοδο τῆς ἱστορίας τοῦ Βασιλείου τοῦ Ἰούδα, τοῦ Συρο-εφραιμιτικοῦ πολέμου. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ μετὰ δὲν ἔχομε καμία ἄλλη πληροφορία γιὰ ἐκεῖνον.
.             Ὁ Ἠσαΐας ἀποδεικνύεται ὡς “ὁ μέγιστος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καὶ θεολόγος ἀπὸ τοῦ θανάτου τοῦ Σαμουὴλ μέχρι τοῦ Ἱερεμίου”, ἐπειδὴ τὸ κήρυγμά του εἶναι τὸ κραταιότατον θεολογικὸν φαινόμενον ἐν τῇ καθόλου Π.Δ.”. Χαρακτηρίζεται ὡς “ὁ προφήτης τῆς πίστεως”, “εὐαγγελιστής” ἢ “εὐαγγελιστὴς προφήτης” καὶ “μεγαλοφωνότατος τῶν προφητῶν”, λόγῳ τοῦ φημισμένου “μεσσιανικοῦ ὁράματος”, δηλ. τῆς προφητείας τοῦ “Ἐμμανουήλ” ( Ἠσ. Z´ 10-17), ὁ ὁποῖος θὰ προέρχεται ἀπὸ τὸ Δαυϊδικὸ γένος καὶ τὸ ἔργο του μέσα στὴν παγκόσμια ἱστορία ἔγκειται στὸ νὰ φέρει τὴν εἰρήνη σ᾽ ὅλο τὸν κόσμο.

.             Ἡ θεολογία /διδασκαλία του συνοψίζεται στὰ κατωτέρω τέσσερα βασικὰ θέματα:

.             Α. Ὁ Θεός: Ὁ προφήτης Ἠσαΐας ἔχει ὡς βάση τῆς διδασκαλίας του τὴν “ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ”. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τοῦ ἀποκαλύφθηκε ὡς ὁ “Κύριος Σαβαώθ” καὶ ὁ “Ἅγιος” στὸ Ἠσ. ϛ´ 3: “ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ”. Ἐξυμνεῖ μὲ δύναμη καὶ ἐμβαθύνει στὴν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ, μπροστὰ στὸν Ὁποῖο ὅλα τὰ γήινα εἶναι μικρά, ἀδύναμα καὶ παροδικά. Ἐπίσης, τονίζει τὸ μεγαλεῖο τῆς παντοδυναμίας, τῆς μοναδικότητας καὶ τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν πίστη, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται ὡς “ζῶσα πίστις εἰς ἠθικὸ Ὂν ἐξωτερικευομένη διὰ τῶν καλῶν ἔργων” καὶ δυναμική, ἀφοῦ ἀπαιτεῖ τὴ σταθερὴ καὶ ἀδιάσειστη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ καὶ τὴ βαθειὰ βεβαιότητα ὅτι μόνο ὁ Θεὸς σώζει τὸν λαό Του, κι ἔτσι ὁδηγεῖ στὴν ἐνσυνείδητη ὑπακοὴ στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ( Ἠσ. ζ´ 9β).

.             Β. Ὁ Ἄνθρωπος καὶ ὁ Κόσμος: Ὁ Προφήτης ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ στενὴ ἐπικοινωνία, ἡ ὁποία ὑφίσταται μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν βασίζεται σὲ φυσικοὺς καὶ μαγικοὺς δεσμοὺς (ὅπως σὲ ἄλλους λαούς), ἀλλὰ στὴν “ἐλεύθερη καὶ γεμάτη χάρη, βούληση τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς εἶναι Ἕνας καὶ ἀξιώνει ἀπὸ τὸν Ἰσραὴλ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ἁγιότητα καὶ τὴ χάρη Του ἀναπτύσσοντας τὴν ποιότητα στὴ ζωή, στὴ σκέψη καὶ στὶς πράξεις του. Αὐτὸ θὰ κάνει τὸν Ἰσραὴλ διακριτὸ ποιοτικὰ ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ ἄξιο αὐτῆς τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Συγχρόνως τονίζει τὴν παγκοσμιότητα τοῦ Θεοῦ. Στὸν προφ. Ἠσαΐα καὶ γενικότερα στὴ Βίβλο ὁ Θεὸς δρᾶ στὴν ἱστορία καὶ στὸν κόσμο ὁλόκληρο (“πλήρης πᾶσα ἡ γῆ”) ὡς ὁ Δημιουργὸς καὶ ὁ Κύριος τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Μέσῳ τοῦ σχεδίου Του τιμωρεῖ ὅσους δὲν στάθηκαν ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς τους, χρησιμοποιώντας μάλιστα ὡς ὄργανα τιμωρίας τοὺς ἴδιους τοὺς ἐχθρούς. Ὅμως τελικὰ ἀπευθύνεται στὸ “λεῖμμα”, (ἢ “ὑπόλειμμα”) τοῦ Ἰούδα, τῶν βορείων φυλῶν καὶ τοῦ οἴκου τοῦ Δαυΐδ, τὸ ὁποῖο θὰ σωθεῖ καὶ θὰ συνδεθεῖ ἄμεσα μὲ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ἰούδα, γι᾽ αὐτὸ καὶ χαρακτηρίζεται ὡς ἐλπιδοφόρο. Ἡ νέα πιστὴ κοινότητα, ὁ νέος λαὸς τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀνασυσταθεῖ καὶ θὰ στηριχθεῖ σ᾽ αὐτὸ τὸν μικρὸ κύκλο ποὺ θὰ ἀποτελέσει τὸν νέο της πυρήνα. Θὰ ἀξιωθεῖ νὰ εἰσέλθει στὴν παραδείσια ἐποχὴ μὲ τὴν γεσία το δανικο δαυϊδικο βασιλι, ποος εναι κατ᾽ ἐξοχν φορέας το Πνεύματος το Θεο, τομμανουήλ”.

.             Γ. Ἡ Ἁμαρτία: Γιὰ τὸν προφήτη “ἁμαρτία” εἶναι ἡ μὴ ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητας τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ προσβολή της ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος, ἐπειδὴ δὲν διαθέτει τὴ δύναμη, πρέπει νὰ ἔχει συναίσθηση τόσο αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας, ὅσο καὶ τῆς ἀπόστασης, ποὺ ὑφίσταται μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ὑλικοῦ κόσμου.

.             Δ. Ἡ Κρίση καὶ ἡ Λύτρωση: Γιὰ τὴν κρίση θεωρεῖ ὑπεύθυνη τὴ στάση τῶν ἱερέων καὶ ψευδοπροφητῶν, ἐπειδὴ μὲ τὴν τυπολατρία προσέβαλαν τὴν ἀξία τῆς πνευματικῆς λατρείας καὶ τὴν “ἠθικὴ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου”. Ἂν καὶ ἡ διδασκαλία εἶναι οὐσιαστικὰ μιὰ συλλογὴ ὁραμάτων του, ἡ ὁποία προμηνύει τὴν καταστροφὴ καὶ τὴν ἐρήμωση τοῦ Ἰούδα, ὅμως δὲν στερεῖ τὴν ἐλπίδα σ᾽ αὐτοὺς τοὺς λίγους ποὺ τὴν κατανοοῦν. Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα προέρχεται ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ Θεοῦ ὡς ἀγάπης. Ἡ κρίση δὲν θὰ σημάνει τὸ ὁριστικὸ τέλος τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραήλ, τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας. Οἱ προβλέψεις τοῦ προφήτη γιὰ τὸ μέλλον εἶναι οἰκουμενικὲς καὶ πανανθρώπινες, διότι τὸ σχέδιον τῆς θείας οἰκονομίας ἀποσκοπεῖ ὄχι μόνον εἰς τὴν σωτηρίαν τοῦ “ὑπολείμματος”, ἀλλὰ καὶ τῶν “ἐθνῶν” (β´ 2-24)”.

.           Ἡ διδασκαλία καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ προφήτου Ἠσαΐα δὲν βρῆκαν ἀπήχηση οὔτε στοὺς βασιλεῖς, οὔτε καὶ στὸ λαό, ἀφοῦ ἐλάχιστες στιγμὲς ἀκολούθησαν τὶς ὑποδείξεις του. Ὡστόσο κατὰ τὰ ἔτη τῆς προφητικῆς του δράσης (740-701 π.Χ.) χρηματίζοντας ὡς ἕνας δημόσιος δάσκαλος στὸν Ἰούδα ἀπέκτησε σταδιακὰ ἕνα μικρὸ κύκλο μαθητῶν. Ὁ Ἠσαΐας στηρίζει πλέον τὶς ἐλπίδες του στὸ Θεὸ μέσῳ τῶν πολυσήμαντων ὀνομάτων τῶν δύο παιδιῶν του, τὰ ὁποῖα ἐκφράζουν τὴν προσωπική του εὐσέβεια, καθὼς καὶ τὸ ὄνομα τοῦ “Ἐμμανουήλ” ὡς “ὁ Θεὸς μεθ᾽ ἡμῶν”, τὸ ὁποῖο ἐκφράζει τὴν ἐλπίδα κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Συρο-εφραιμιτικοῦ πολέμου. Στὰ παιδιά του καὶ στοὺς μαθητές του ἀποφασίζει νὰ ἐμπιστευθεῖ τὴ μαρτυρία του καὶ νὰ παραδώσει τὴ διδασκαλία γιὰ νὰ τὴν διασφαλίσει (Ἠσ. 8,16 “τότε φανεροὶ ἔσονται οἱ σφραγιζόμενοι τὸν νόμον τοῦ μὴ μαθεῖν.”).
.             Εἰδικότερα, γιὰ τὴν σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία προφητεύει: «Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ»∙ «ὅτι παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχή ἐγεννήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καὶ καλεῖται τό ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεός ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος»· «μεγάλη ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ, καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον, ἐπὶ τὸν θρόνον Δαυίδ καὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ κατορθῶσαι αὐτὴν καὶ ἀντιλαβέσθαι αὐτῆς ἐν κρίματι καὶ ἐν δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα».
.            Αὐτὴ ἡ προφητεία προῆλθε ὡς ἑξῆς: Ὁ Ἰσραήλ, ὡς λαὸς τοῦ παναγίου Θεοῦ, εἶχε χρέος νὰ εἶναι δίκαιος καὶ ἅγιος, νὰ ἀπέχει ἀπὸ τὶς εἰδωλολατρικὲς συνήθειες καὶ νὰ μὴν συμμετέχει στὶς κοινωνικὲς καταχρήσεις καὶ ἀδικίες τῆς ἐποχῆς. Ὅμως οἱ προτροπὲς τοῦ προφήτη δὲν εἰσακούσθηκαν καὶ γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο θὰ ἀκολουθήσουν τιμωρίες καὶ τελικὴ κάθαρση ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες. Ἔτσι προέκυψε ἡ προφητεία γιὰ τὸν Ἐμμανουήλ, ἡ ὁποία ἀναγγέλλει τὴν ἔλευση τοῦ ἀναμενομένου Μεσσία (Ἠσ. ζ´-ιβ´). Δικαιοσύνη, ἁγιότητα καὶ εὐημερία θὰ εἶναι τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς βασιλείας του, ἀλλὰ μόνον τὸ μικρὸ κατάλοιπο (= “λεῖμμα”) τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ θὰ κληρονομήσει αὐτή. Ἡ μεσσιανικὴ ἐξαγγελία καὶ οἱ ἐσχατολογικὲς προφητεῖες ἐντάσσονται στὸ ἐλεγκτικὸ κήρυγμα τοῦ προφήτη, ὁ ὁποῖος καλεῖ σὲ μετάνοια μὲ ἄμεση συνέπεια τὴν ἀποφυγὴ τῆς ἐπερχομένης κρίσης. Περιέχει ἐπίσης ἱστορικὲς ἀφηγήσεις γιὰ τὴν πολιορκία τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Στὸ Ἠσ. ζ´14 – 9 θ´7 ὁ προφ. Ἠσαΐας δείχνει τὸν Μεσσία ὡς Θεό, ὡς τὴν παρουσία τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο. Εἶναι ἡ δυνατότερη ἀναφορὰ στὴ θεότητα τοῦ Μεσσία. “Η παρθένος θὰ συλλάβει καὶ θὰ γεννήσει υἱὸ καὶ θὰ καλέσουν τὸ ὄνομά του Ἐμμανουήλ”.
.             Τὸ ἑβραϊκὸ ὄνομα לא וּנמּע (῾immanu᾿el) ) “Ἐμμανουήλ” εἶναι ὅρος μὲ “εἰδικὸ” θεολογικὸ βάρος, ἀφοῦ διαβεβαιώνει ὅτι “ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας”. Στὴν Ἁγία Γραφὴ τὸ ὄνομα “Ἐμμανουήλ” χρησιμοποιεῖται τέσσερις φορές. Στὴν Π.Δ. ἀπαντᾶ μόνον στὸν Ἠσαΐα ἐντὸς τοῦ λεγομένου “Βιβλίον Ἐμμανουήλ”, στὰ Ἠσ. ζ´14, η´8,10. Στὴν Κ.Δ. τὸ ὄνομα “Ἐμμανουήλ” καὶ ἡ φράση “μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός” χρησιμοποιεῖται κυρίως στὸ Ματθ. α´ 23: “ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἔξει καὶ τέξεται υἱὸν καὶ καλέσουσιν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὃ ἔστιν μεθερμηνευόμενον μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός” καὶ ἐκπληρώνεται στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Στὴ βιβλικὴ παράδοση αὐτὴ ἡ δήλωση τῆς ἐγγύτητας τοῦ Θεοῦ συμπορεύεται μὲ τὴ βεβαίωση ὅτι Ἐκεῖνος καθοδηγεῖ τὰ γεγονότα. Ὁ προφήτης Ἠσαΐας μεταχειρίζεται αὐτὸ τὸν ὅρο γιὰ νὰ δείξει τὴ μοναδικὴ σχέση τοῦ Γιαχβὲ μὲ τὸ ἐκλεκτὸ “λεῖμμα”, τὸ ὁποῖο προέρχεται ἀπὸ τὸν “οἶκο Δαυΐδ”. Θέλει νὰ ὑπενθυμίσει ὅτι ἔθνος καὶ βασιλικὸς οἶκος συνυπολογίζονται στὸ πρόσωπο τοῦ βασιλιᾶ Ἄχαζ. Παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του, τὴν προσωπική του ἀδυναμία καὶ διστακτικότητα ὁ βασιελὺς πρέπει νὰ λάβει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψιν του τὸ “σημεῖο Ἐμμανουήλ” ὡς “σημεῖο” ἐγγύησης, σταθερότητας καὶ διάρκειας τοῦ θρόνου τοῦ Δαυΐδ, ποὺ τώρα διακυβεύεται. Ἂν καὶ δὲν λέγεται τίποτα περισσότερο στὸ Ἠσ. ζ´ γιὰ τὸν “Ἐμμανουήλ”, ὡστόσο αὐτὸ τὸ ὄνομα εἶναι ἕνας ἰδιαίτερος τίτλος, ὁ ὁποῖος ἐπικαλεῖται τὰ μεσσιανικὰ ἰδιώματα, τὰ ὁποῖα ἀναλύονται στὰ: Ἠσ. ζ´10-20. η´1-8, θ´1-7, ια´1-10. Βαθμιαία ὁ προφήτης ἀποκαλύπτει στὸν λαό του τὸ θεῖο καὶ μεσσιανικὸ χαρακτήρα τοῦ “Ἐμμανουήλ”, ἀνακακαλώντας τὴν ἐλπίδα τῆς λύτρωσης, ἡ ὁποία ἐπισυνάπτεται στὴ Δαυϊδικὴ δυναστεία. Λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, αὐτὸ καθίσταται μιὰ πικρὴ ἐπίπληξη πρὸς τὸν βασιλιά, ὁ ὁποῖος σκεφτόταν «κοσμικά» πὼς “ὁ Ἀσσύριος βασιλιὰς εἶναι μαζί μας”. Ἐπιπλέον μέσῳ τοῦ “Ἐμμανουήλ” προαναγγέλεται ἡ ἔλευση τοῦ Μεσσία, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸν ἀντι-Ἄχαζ, ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος λόγῳ καὶ ἔργῳ ἐνσαρκώνει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ καθίσταται ἡ σωτηρία γιὰ τοὺς πιστοὺς παραλῆπτες καὶ ἡ συμφορὰ γιὰ τοὺς ἀπίστους. Ἡ εἰκόνα ποὺ μᾶς δίνει ὁ προφήτης γιὰ τὴ μελλοντικὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ συμμετοχὴ τῶν πιστῶν μὲ τὴ μορφὴ τοῦ ἱεροῦ καταλοίπου σὲ μιὰ κατάσταση πλήρους εὐδαιμονίας, σ᾽ ἕναν κόσμο χωρὶς βάσανα, ἀδικίες καὶ προπαντὸς τὴ φρίκη τοῦ πολέμου. Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ ἀνάμεσα στὸ λαό του εἶναι ἡ κατακλείδα στὴν ἐσχατολογικὴ παράσταση τοῦ προφήτη.
.             Ὁ προφήτης Ἠσαΐας τονίζει, ἐπίσης, ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ “Ἐμμανουήλ”, εἶναι τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ ποὺ φώτισε τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι βρίσκονταν στὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, ἡ παρηγοριὰ καὶ ἡ ἐλπίδα ὅλων, καὶ κυρίως τῶν πτωχῶν, τῶν ἀδυνάτων, τῶν ἀπελπισμένων. (Ἠσ. θ´ 1-5). Ὁ Ἠσαΐας προφητεύει τόσο τὴν ἄμεση λύτρωση καὶ ἐλευθερία τῶν περιοχῶν ποὺ ἀναφέρονται στὸ στίχο αὐτό, ὅσο καὶ τὴν ἄνοδο ἑνὸς υἱοῦ Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος θὰ ἐκπλήρωνε ὅλες τὶς ἐλπίδες τοῦ λαοῦ. «Χώρα Ζαβουλών, γῆ Νεφθαλὶμ ὁδὸν θαλάσσης καὶ οἱ λοιποὶ οἱ τὴν παραλίαν κατοικοῦντες καὶ πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, τὰ μέρη τῆς Ἰουδαίας. Ὁ λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει, εἶδε φῶς μέγα· οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου, φῶς λάμψει ἐφ᾽ ὑμᾶς». «Καὶ ἀκούσονται ἐν τῇ ἡμέρα ἐκείνῃ κωφοὶ λόγους βιβλίου, καὶ οἱ ἐν τῷ σκότει καὶ οἱ ἐν τῇ ὁμίχλῃ ὀφθαλμοὶ τυφλῶν ὄψονται· καὶ ἀγαλλιάσονται πτωχοὶ διὰ Κύριον ἐν εὐφροσύνῃ, καὶ οἱ ἀπηλπισμένοι τῶν ἀνθρώπων ἐμπλησθήσονται εὐφροσύνης».
.             Ὁ προφήτης Ἠσαΐας δὲν παραλείπει, ἀσφαλῶς, καὶ τὴν περιγραφὴ τῶν γεγονότων ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν σταυρικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ, τὴν λαμπροφόρο Ἀνάσταση καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψή Του, καθὼς καὶ τὴν ἀποστολὴ τῶν Μαθητῶν Του στὰ ἔθνη, γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο. Μεταξὺ ἄλλων, λέγει: «Παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη»· «οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει»· «αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν». «Ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ». «Νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος, νῦν δοξασθήσομαι, νῦν ὑψωθήσομαι»· Καὶ «ἐξαποστελῶ ἐξ αὐτῶν σεσωσμένους εἰς τὰ ἔθνη …καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ εἰς τὰς νήσους τὰς πόρρω, οἳ οὐκ ἀκηκόασί μου τὸ ὄνομα οὐδὲ ἑωράκασί μου τὴν δόξαν, καὶ ἀναγγελοῦσι τὴν δόξαν μου ἐν τοῖς ἔθνεσι».
.             Τὸ πρῶτο κήρυγμά του ἀναφέρεται στὴν μετάνοια, ποὺ εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ ἡ βασικὴ προϋπόθεση κοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Προτρέπει, τοὺς ἀνθρώπους, ἐξ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, νὰ λουσθοῦν, νὰ καθαρισθοῦν, καὶ νὰ διώξουν ἀπὸ μέσα τοὺς κάθε πονηρία, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ διαλεχθοῦν μὲ τὸν Θεὸ καὶ νὰ εἰσακουσθῆ ἡ προσευχή τους. «Λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε, ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν, μάθετε καλὸν ποιεῖν… καὶ δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι γιὰ νὰ μπορέσει κανεὶς νὰ γνωρίσει τὸν Θεὸ καὶ νὰ διαλεχθεῖ μαζί Του πρέπει νὰ καθαρισθεῖ ἐσωτερικά, ἤτοι νὰ ἀποβάλει μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά του τὴν πονηρία καὶ νὰ ἐνδυθεῖ τὴν ἁπλότητα.
.             Ἰδιαιτέρως χρειάζεται νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι κατὰ τὸν 8ο αἰ. π.Χ. τὸ ρεῦμα θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ ἦταν τόσο ἰσχυρό, ποὺ ὁδήγησε τόσο στὴν ἄμεση ἀμφισβήτηση τῆς πρώτης ἐντολῆς τοῦ Δεκαλόγου, ὅσο καὶ στὴ στεγνὴ τυπολατρεία, ἐπηρεάζοντας ὅλες τὶς τάξεις τῆς ἰσραηλιτικῆς κοινωνίας, δηλ. τὸν λαό, τοὺς ἄρχοντες, τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ψευδοπροφῆτες καὶ τοὺς δικαστές. Ὁ προφ. Ἠσαΐας τοὺς ἀσκεῖ ἀμείλικτη κριτικὴ καὶ τοὺς καθιστᾶ συνυπευθύνους γι᾽ αὐτὴ τὴν κατάσταση τῆς θρησκευτικῆς ἀπάτης. Ὁ Ἠσαΐας ἂν καὶ δὲν εἶναι πολιτικός, ἐν τούτοις ἔχει πολιτικὸ λόγο, ποὺ εἶναι ἀπόλυτα συνδεδεμένος μὲ τὸ ζῆλο γιὰ τὸν Γιαχβὲ καὶ τὴν πίστη σ᾽ Αὐτόν. Αὐτὰ τὰ δύο ἀποτελοῦν προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ καὶ τὴ σωτηρία τοῦ Ἰσραήλ.
.             Ὁ Ἠσαΐας εἶναι ὁ πρῶτος προφήτης ποὺ ὑπαινίσσεται τὴν ἰδέα τοῦ θεϊκοῦ σχεδίου γιὰ τὸ μέλλον ὅλων τῶν ἀνθρώπων, καθὼς καὶ τὴν ἰδέα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας, δηλαδὴ τῆς ἐλπίδας τῆς ἐπανένωσης τῶν ἀνθρωπίνων γενεῶν, ποὺ εἶχαν χωρισθεῖ μετὰ τὴ σύγχυση τῶν φυλῶν. Τὸ ἀποκορύφωμα αὐτοῦ τοῦ κειμένου βρίσκεται Ἠσ. ια´ 9 καὶ στὴ “γνώση τοῦ Θεοῦ”. Ὁ θεολογικὸς πυρήνας αὐτῆς τῆς ἑνότητας βρίσκεται στὸ Ἠσ. ια´ 10, ὅπου «ὁ βλαστὸς» ἀπὸ τὴ ρίζα Ἰεσσαὶ θὰ στέκεται γιὰ ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη ὡς σημαία καὶ σημεῖο συγκέντρωσης, ὅπου ὅλα τὰ ἔθνη θὰ ἔρχονται καὶ θὰ ζητᾶνε τὴ συμβουλή του. Ἡ ἐπαναστατικότητα τῶν δηλώσεων τοῦ προφ. Ἠσαΐα ἔγκειται στὴν ἀναφορὰ ἑνὸς μελλοντικοῦ βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος θὰ προέλθει ἀπὸ τὴ ρίζα Ἰεσσαὶ καὶ ὄχι ἀπὸ ἕνα σύγχρονό του καὶ προσωρινὸ βασιλιά.

ΣΥΝΘΕΣΗ: «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

 

 

Σχολιάστε

«ΘΑ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΟ ΝΟΥ»

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΡΙΘΕΚΤΗΣ
ΤΕΤΑΡΤΗΣ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

[Ἡσ. ι´ 12-20]

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ Νέος Ἰσραήλ, οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν μεγάλα προνόμια ἔναντι τῆς ἱστορικῆς ὑπεροψίας καὶ τῆς ἐπάρσεως τῶν διαφόρων ὑπερφιάλων «ἀρχόντων»! Εἶναι ἐξοπλισμένοι μὲ μιὰ ΑΛΛΗ ἰσχύ!

Kαὶ ἔσται (=καὶ θὰ συμβῇ), ὅταν συντελέσῃ Κύριος πάντα ποιῶν ἐν τῷ ὄρει Σιὼν καὶ ἐν ῾Ιερουσαλήμ, ἐπάξει ἐπὶ τὸν νοῦν τὸν μέγαν (=θὰ ἐπιφέρει τιμωρίαν εἰς τὸν μεγάλον καὶ φαντασμένον νοῦν), τὸν ἄρχοντα τῶν ᾿Ασσυρίων, καὶ ἐπὶ τὸ ὕψος τῆς δόξης τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.  εἶπε γάρ· ἐν τῇ ἰσχύϊ ποιήσω (= μὲ τὴν δύναμίν μου θὰ κατορθώσω) καὶ ἐν τῇ σοφίᾳ τῆς συνέσεως (= καὶ μὲ τὴν πολιτικὴν, στρατιωτικὴν καὶ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΝ μου σοφίαν καὶ σύνεσιν), ἀφελῶ ὅρια (= θὰ καταλύσω σύνορα) ἐθνῶν καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν προνομεύσω (= λεηλατήσω) καὶ σείσω πόλεις κατοικουμένας καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρὶ ὡς νοσσιὰν καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠὰ ἀρῶ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς διαφεύξεταί με ἢ ἀντείπῃ μοι (= καὶ δὲν ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ μοῦ διαφύγῃ ἢ θὰ μοῦ ἀντείπῃ). [Ὁ Κύριος ὅμως ἀπαντᾷ:] μὴ δοξασθήσεται ἀξίνη ἄνευ τοῦ κόπτοντος ἐν αὐτῇ (= μήπως ὁ πέλεκυς θὰ δοξασθῇ ὡς κατορθώνων κάτι χωρὶς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος κόπτει δι᾽ αὐτοῦ); ἢ ὑψωθήσεται πρίων ἄνευ τοῦ ἕλκοντος αὐτόν (= ἢ μήπως δύναται νὰ ὑψωθῇ τὸ πριόνιον χωρὶς ἐκεῖνοπν, ὁ ὁποῖος τὸ σύρει;); ὡσαύτως ἐάν τις ἄρῃ ράβδον ἢ ξύλον. καὶ οὐχ οὕτως, ἀλλὰ ἀποστελεῖ Κύριος σαβαὼθ εἰς τὴν σὴν τιμὴν ἀτιμίαν, καὶ εἰς τὴν σὴν δόξαν πῦρ καιόμενον καυθήσεται.  καὶ ἔσται τὸ φῶς τοῦ ᾿Ισραὴλ εἰς πῦρ καὶ ἁγιάσει αὐτὸν ἐν πυρὶ καιομένῳ καὶ φάγεται ὡσεὶ χόρτον τὴν ὕλην. τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀποσβεσθήσεται τὰ ὄρη καὶ οἱ βουνοὶ καὶ οἱ δρυμοί, καὶ καταφάγεται ἀπὸ ψυχῆς ἕως σαρκῶν· καὶ ἔσται ὁ φεύγων ὡς ὁ φεύγων ἀπὸ φλογός καιομένης· καὶ οἱ καταλειφθέντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀριθμὸς ἔσονται, καὶ παιδίον γράψει αὐτούς. Καὶ ἔσται ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ οὐκέτι προστεθήσεται τὸ καταλειφθὲν ᾿Ισραήλ, καὶ οἱ σωθέντες τοῦ ᾿Ιακὼβ οὐκέτι μὴ πεποιθότες ὦσιν ἐπὶ τοὺς ἀδικήσαντας αὐτούς, ἀλλὰ ἔσονται πεποιθότες ἐπὶ τὸν Θεὸν τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραὴλ τῇ ἀληθείᾳ.

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΣΜΑ: ΤΟ ΠΙΚΡΟΝ ΓΛΥΚΥ ΚΑΙ ΤΟ ΓΛΥΚΥ ΠΙΚΡΟΝ!

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΘΕΚΤΗΣ (Τετ. Β´ Νηστειῶν)

[Ἡσ. Ε´ 16-25)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Στὴν ἐποχὴ τοῦ γενικοῦ ἀναποδογυρίσματος, ποὺ ἡ ἀλήθεια συσκοτίζεται καὶ συκοφαντεῖται παντὶ τρόπῳ, τὸ ψεῦδος σερβίρεται ὡς ἀλήθεια, τὸ φυσικὸ παρουσιάζεται ὡς ἀφύσικο καὶ τὸ ΑΦΥΣΙΚΟ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΤΑΙ ὡς δῆθεν φυσικό ἢ «ἐναλλακτικὸς προσανατολισμός», τὸ πατερικὸ ὡς παρωχημένο καὶ τὸ Οἰκουμενιστικὸ ὡς «πατερικό»!, ἡ προφητεία Ἡσαΐου εἶναι ἐξαιρετικῶς ἐπίκαιρη. ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ.

Ὑψωθήσεται Κύριος σαβαὼθ ἐν κρίματι, καὶ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος δοξασθήσετᾳ ἐν δικαιοσύνῃ. καὶ βοσκηθήσοντᾳ οἱ διηρπασμένοι ὡς ταῦροι, καὶ τὰς ἐρήμους τῶν ἀπειλημμένων ἄρνες φάγοντᾳ. οὐαὶ οἱ ἐπισπώμενοι τὰς ἁμαρτίας ὡς σχοινίῳ μακρῷ καὶ ὡς ζυγοῦ ἱμάντι δαμάλεως τὰς ἀνομίας, οἱ λέγοντες· τὸ τάχος ἐγγισάτω ἃ ποιήσει, ἵνα ἴδωμεν, καὶ ἐλθάτω ἡ βουλὴ τοῦ ἁγίου ᾿Ισραήλ, ἵνα γνῶμεν. Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν. Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες. οὐαὶ οἱ ἰσχύοντες ὑμῶν, οἱ πίνοντες τὸν οἶνον καὶ οἱ δυνάσται οἱ κεραννύντες τὰ σίκερα, οἱ δικαιοῦντες τὸν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων καὶ τὸ δίκαιον τοῦ δικαίου αἴροντες. διὰ τοῦτο ὃν τρόπον καυθήσετᾳ καλάμη ὑπὸ ἄνθρακος πυρὸς καὶ συγκαυθήσεται ὑπὸ φλογὸς ἀνειμένης, ἡ ρίζα αὐτῶν ὡς χνοῦς ἔσται καὶ τὸ ἄνθος αὐτῶν ὡς κονιορτὸς ἀναβήσεται· οὐ γὰρ ἠθέλησαν τὸν νόμον Κυρίου σαβαώθ, ἀλλὰ τὸ λόγιον τοῦ ἁγίου ᾿Ισραὴλ παρώξυναν. καὶ ἐθυμώθη ὀργῇ Κύριος σαβαὼθ ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπέβαλε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐπάταξεν αὐτούς, καὶ παρωξύνθη τὰ ὄρη, καὶ ἐγενήθη τὰ θνησιμαῖα αὐτῶν ὡς κοπρία ἐν μέσῳ ὁδοῦ. καὶ ἐν πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ἔτι χεὶρ ὑψηλή.

Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος: «Ἐπειδὴ τοὺς μὲν προφήτας ὕβριζον καὶ ἀπατεῶνας ἔλεγον, τοὺς δὲ ψευδοπροφήτας ἐτίμων καὶ ἀνέστρεφον τῶν πραγμάτων τὴν τάξιν, ταλανίζει αὐτοὺς ἐπὶ τῇ κρίσει τῇ διεφθαρμένῃ. Οὐαί, φησίν, οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλόν, τουτέστι, τὴν ψευδοπροφητείαν (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: τὴν ΨΕΥΤΟΘΕΟΛΟΓΙΑ!)καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, τὴν προφητείαν· οἱ τιθέντες τὸ φῶς σκότος καὶ τὸ σκότος φῶς· οἱ τιθέντες τὸ γλυκὺ πικρὸν καὶ τὸ πικρὸν γλυκύ. […] Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες. Οὐ μικρὸν καὶ τοῦτο ἐλάττωμα, τὸ σοφόν τινα νομίζειν ἑαυτὸν καὶ τοῖς ἑαυτοῦ λογισμοῖς τὸ πᾶν ἐπιτρέπειν. Καὶ γὰρ ἐντεῦθεν ἐκεῖνο γίνετᾳ· [λέγω δὴ τὸ φάσκειν τὸ πονηρὸν καλόν, καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, καὶ τὰ ἑξῆς]. Τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος τοῖς ἔξω φιλοσόφοις ἐγκαλῶν ἔλεγε ὅτι Φάσκοντες εἶνᾳ σοφοί, ἐμωράνθησαν. Ἐντεῦθεν γὰρ ἐμωράνθησαν, καὶ ὁ παροιμιώδης λόγος πάλιν φησίν· Εἶδον ἄνθρωπον δοκοῦντα εἶναι σοφὸν παρ᾽ ἑαυτῷ· ἐλπίδα δὲ ἔχει μᾶλλον ὁ ἄφρων αὐτοῦ. Τοῦτο καὶ Παῦλος ἐγκαλεῖ πάλιν λέγων· Μὴ γίνεσθε φρόνιμοι παρ᾽ ἑαυτοῖς· καὶ πάλιν· Εἴ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ὑμῖν ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, γενέσθω μωρός, ἵνα γένηται σοφός. Μὴ τῇ οἰκείᾳ σοφίᾳ, φησί, μηδὲ τοῖς ἑαυτοῦ ἐπιτερπέσθω λογισμοῖς, ἀλλ᾽ ἐκείνους κατευνάσας, ἐκδιδότω τὴν ψυχὴν τῇ τοῦ Πνεύματος διδασκαλίᾳ (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: στὴν διδασκαλία τῶν ΠΝΕΥΜΑΤΟΦΟΡΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ) . Ἐπεὶ οὖν καὶ παρὰ Ἰουδαίοις τοιοῦτοί τινες ἦσαν ὑπερορῶντες μὲν τῶν προφητῶν ὡς ποιμένων καὶ αἰπόλων, βουλόμενοι δὲ σοφίζεσθαι οἴκοθεν, ὃ καὶ ἀπονοίας αὐτοῖς ὑπόθεσις ἐγίνετο, καὶ τοῦ καταφρονεῖν τῶν λεγομένων, εἰκότως αὐτοὺς θρηνεῖ λέγων· Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὑτῶν ἐπιστήμονες». (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Παρὰ Ἰουδαίοις τοιοῦτοί τινες ἦσαν ὑπερορῶντες μὲν τῶν προφητῶν ὡς ποιμένων καὶ αἰπόλων»: Σιγὰ νὰ μὴν ἀκούσουμε τώρα τί λένε οἱ «Γέροντες» (π.χ. ὁ γερο-Παΐσιος, ὁ π. Ἰάκωβος, ὁ π. Πορφύριος κ.λπ.) Αὐτοὶ ἦταν ἀγράμματοι. Δὲν εἶχαν διδακτορικὰ στὴν Νεοπατερικὴ Θεολογία, δὲν εἶχαν τίτλους ἀπὸ τὰ λαμπρὰ πανεπιστήμια τῆς Ἑσπερίας, δὲν εἶχαν Πτυχία Ἀναστοχασμῶν! Τί κρίμα ὅμως ποὺ δὲν συμφωνεῖ ὁ προφ. Ἠσαΐας μ᾽αὐτὴ τὴν κοσμικὴ “θεολογικὴ” λογικὴ: Οἱ προφῆτες ἦταν ποιμένες καὶ γιδοβοσκοί

,

Σχολιάστε

«ΟΥΑΙ ΕΘΝΟΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ. ΕΓΕΝΗΘΗΤΕ ΜΟΙ ΕΙΣ ΠΛΗΣΜΟΝΗΝ. ΛΟΥΣΑΣΘΕ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟΙ ΓΙΝΕΣΘΕ»

ΟΡΑΣΙΣ, ἣν εἶδεν ῾Ησαΐας υἱὸς ᾿Αμώς, ἣν εἶδε κατὰ τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ κατὰ ῾Ιερουσαλὴμ ἐν βασιλείᾳ ᾿Οζίου καὶ ᾿Ιωάθαμ καὶ ῎Αχαζ καὶ ᾿Εζεκίου, οἵ ἐβασίλευσαν τῆς ᾿Ιουδαίας. ῎Ακουε οὐρανὲ καὶ ἐνωτίζου γῆ, ὅτι Κύριος ἐλάλησεν· υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν. ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν (Ὁ λαὸς δὲν μὲ ἀναγνωρίζει ὡς κύριόν του, δὲν ἔχει οὔτε στοιχειώδη κατανόηση γιὰ μένα). οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν, σπέρμα πονηρόν, υἱοὶ ἄνομοι· ἐγκατελίπατε τὸν Κύριον καὶ παρωργίσατε τὸν ἅγιον τοῦ ᾿Ισραήλ. τί ἔτι πληγῆτε προστιθέντες ἀνομίαν; (γιατί ἐξακολουθεῖτε νὰ πληγώνεστε, προσθέτοντες ἁμαρτίες στὶς ἁμαρτίες;) πᾶσα κεφαλὴ εἰς πόνον καὶ πᾶσα καρδία εἰς λύπην. ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ ὁλοκληρία, οὔτε τραῦμα οὔτε μώλωψ οὔτε πληγὴ φλεγμαίνουσα· (ὅλο τὸ σῶμα σας εἶναι μιὰ πληγή) οὐκ ἔστιν μάλαγμα ἐπιθῆναι οὔτε ἔλαιον οὔτε καταδέσμους. ἡ γῆ ὑμῶν ἔρημος, αἱ πόλεις ὑμῶν πυρίκαυστοι· τὴν χώραν ὑμῶν ἐνώπιον ὑμῶν ἀλλότριοι κατεσθίουσι αὐτήν, καὶ ἠρήμωται κατεστραμμένη ὑπὸ λαῶν ἀλλοτρίων. ἐγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιὼν ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνι καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηράτῳ (ἀγρὸς ἀγγουριῶν), ὡς πόλις πολιορκουμένη· καὶ εἰ μὴ Κύριος σαβαὼθ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα, ὡς Σόδομα ἂν ἐγενήθημεν καὶ ὡς Γόμορρα ἂν ὡμοιώθημεν.

᾿Ακούσατε λόγον Κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων· προσέχετε νόμον Θεοῦ λαὸς Γομόρρας. τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος· πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι, οὐδὲ ἂν ἔρχησθε ὀφθῆναι μοι. τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μου  οὐ προσθήσεσθαι· ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα, βδέλυγμά μοί ἐστι· τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι· νηστείαν καὶ ἀργίαν καὶ τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου· ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν, οὐκέτι ἀνήσω τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν (σᾶς χόρτασα, μοῦ καθίσατε στὸ στομάχι, δὲν θὰ ἀνεχθῶ πλέον τὶς ἁμαρτίες σας). ὅταν ἐκτείνητε τὰς χεῖρας ὑμῶν πρός με, ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ᾿ ὑμῶν, καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν, οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν· αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν αἵματος πλήρεις. λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε, ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν, μάθετε καλὸν ποιεῖν, ἐκζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε ἀδικούμενον, κρίνατε ὀρφανῷ καὶ δικαιώσατε χήραν· καὶ δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος· καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ, ἐὰν δὲ ὦσιν ὡς κόκκινον, ὡς ἔριον λευκανῶ. καὶ ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε· ἐὰν δὲ μὴ θέλητε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται· τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα.

,

Σχολιάστε

«ΑΙΣΧΥΝΘΗΤΕ ΑΙΣΧΥΝΗΝ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Προφητεία τῆς Τριθέκτης
τῆς Πέμπτης τοῦ Μεγάλου Κανόνος

Aὐτοὶ δὲ ἀπεστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω·
αἰσχύνθητε αἰσχύνην, οἱ πεποιθότες ἐπὶ τοῖς γλυπτοῖς,
οἱ λέγοντες τοῖς χωνευτοῖς· ὑμεῖς ἐστε θεοὶ ἡμῶν.
(Ἠσ. ΜΒ´17)

Αὐτοί ὅμως, ποὺ πιστεύουν εἰς τὰ εἴδωλα,
ἐγύρισαν ὀπίσω, ἐτράπησαν εἰς φυγήν.
Ἐντραπῆτε σεῖς, οἱ ὁποῖοι πιστεύετε εἰς τὰ εἴδωλα·
σεῖς οἱ ὁποῖοι λέγετε εἰς τὰ χωνευτὰ ἀγάλματά σας,
“σεῖς εἶσθε οἱ θεοί μας”.
(Σύγχρονα ἀγάλματα: τεχνολογία, ἐπιστήμη κ.λπ. κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου,
ποὺ ὑποκαθιστοῦν τὸν Θεό, καθὼς ἔχουν ἐπενδυθεῖ ψευδομεσσιανικὲς ἰδιότητες)


, ,

Σχολιάστε

ΑΛΙΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ «ΛΕΓΟΝΤΕΣ ΤΟ ΠΟΝΗΡΟΝ ΚΑΛΟΝ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Ἀνάγνωσμα Προφητείας Ἡσαΐου
εἰς τὴν Τριθέκτην  τῆς Τετάρτης τῆς Β´  ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν
(δηλ. σήμερα, 16.03.2011)
[κεφ. Ε´ στίχ. 20]:

«Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν,
οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος,
οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν.»

ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»:
.         Ἀλίμονο στοὺς Ἐργολάβους ποὺ θεσμοθετοῦν τὸ κακὸ καὶ ἀπαγορεύουν τὸ καλό.
.        Ἀλίμονο στοὺς Ἐργολάβους  ποὺ ἀνακατεύουν τὶς ἀλήθειες μὲ τὰ ψέματα.
.    Ἀλίμονο στοὺς Ἐργολάβους ποὺ νομοθετοῦν γιὰ νὰ ἐπιβάλουν καὶ νὰ πληθύνουν τὰ ἄνομα καὶ παρὰ φύσιν καὶ συγχρόνως νὰ ὑποβαθμίσουν καὶ νὰ ἐκμηδενίσουν τὰ νόμιμα καὶ τὰ κατὰ φύσιν.
.      Ἀλίμονο στοὺς Ἐργολάβους ποὺ πουλᾶνε τὸ σκοτάδι γιὰ φῶς καὶ “λασπώνουν” τὸ φῶς σὰν σκοτάδι. Καὶ πολεμᾶνε νὰ “σβήσουν” τὸ φῶς καὶ νὰ ἁπλώσουν τὸ σκοτάδι.
.      Ἀλίμονο στοὺς Ἐργολάβους ποὺ βάζουν στὴν θέση τοῦ γλυκοῦ τὸ πικρὸ καὶ στοῦ πικροῦ τὸ γλυκό.
.       Ἀλίμονο στοὺς Ἐργολάβους ποὺ κάνουν τὸ μαῦρο ἄσπρο καὶ τὸ ἄσπρο μαῦρο.
.          Οὐαί τους, φωνάζει ὁ μεγαλόφωνος Προφήτης. Μήπως δὲν ἔχει “βγεῖ σωστός”;

Ὑποσημείωση: Μήπως τὸ ἀνωτέρω ἀπόσπασμα “θὰ ἤθελε” μετάφραση  γιὰ νὰ τὸ “καταλάβουν” οἱ ἀκατανόητοι;

 

,

Σχολιάστε