Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Προτεσταντισμός

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ Θ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ [Α´]

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ Θ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
[Α´]

τοῦ Πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ,
ὁμοτ. καθηγ. Θεολ. Σχολῆς Ἀθηνῶν

ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Μεγ. Μετεώρου, 2009

.        Σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί! Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ συμπίπτει μὲ τὴν 14η Νοεμβρίου. Ἡ Σύνοδος ὅμως τοῦ 1368, ἡ ὁποία διακήρυξε εἰς τὸν κόσμο τὴν ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, λόγῳ τῶν θαυμάτων τὰ ὁποῖα ἐποίει καὶ ὄχι λόγῳ τῆς παιδείας του, οὔτε λόγῳ τῶν συγγραμμάτων του, ποὺ εἶναι τὸ ὑψηλότερο στὴν ἐποχή του ἐπίτευγμα, ἀλλὰ καὶ στὴν κορυφὴ συγχρόνως τῆς ἁγιοπατερικῆς θεολογικῆς παραδόσεως, μετέφερε τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἰς τὴν Β´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν. Εἶναι μία πράξις συμβολικὴ καὶ ἀποφασιστική, διότι ἡ σημερινὴ ἡμέρα τιμᾶται ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους ὅλου του κόσμου ὡς ἐπέκταση καὶ προέκταση τῆς Κυριακῆς της Ὀρθοδοξίας. Εναι συνέχεια τς νίκης τς κκλησίας ς σώματος Χριστο κα ν Χριστ κοινωνίας ναντίον τς πλάνης. Δν εναι νίκη προσώπων ναντίον λλων προσώπων, δν εναι νίκη παρατάξεων ναντίον λλης παρατάξεως λλων παρατάξεων, λλ εναι νίκη τς Πίστεως. Ὁ θρίαμβος τῆς Πίστεως ὡς τρόπου σκέψεως, ὡς τρόπου ζωῆς καὶ ἐμπειρίας ἁγιοπνευματικῆς, ποὺ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο εἰς τὴν θέωση. Εἶναι νίκη δηλαδὴ τῆς σωτηρίας, τὴν ὁποία εἰσήγαγε στὴν ἱστορία ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἄσαρκος εἰς τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ἔνσαρκος εἰς τὴν Καινὴ Διαθήκη.
.        Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴ σημασία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τὸν ὁποῖο εἰς τὸν τίτλο τῆς ἀποψινῆς ὁμιλίας ὀνομάζουμε Πατέρα τῆς 9ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, θὰ ἤθελα νὰ ὁριοθετήσουμε τὰ συστατικὰ τοῦ τίτλου αὐτοῦ.

Ἡ Προσωπικότητα τοῦ Ἁγίου

.      Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1296 καὶ σπούδασε φιλοσοφία, κυρίως ἀριστοτελική, σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ὅταν ἔδινε δεκαεξαετὴς τὶς ἐξετάσεις του εἰς τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ μεγάλος λόγιος ὁ Θεόδωρος Μετοχίτης ἐνθουσιασμένος νὰ τοῦ πεῖ: «Παιδί μου, οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Ἀριστοτέλης θὰ μποροῦσε νὰ ἐκφραστεῖ κατὰ καλύτερο τρόπο».
.        Θεολογία ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἐσπούδασε εἰς τὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δὲν ἦταν κάποιο ἵδρυμα κρατικό, διότι ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ εἶναι τὸ μοναστήρι, εἶναι τὸ (κοινοβιακὸ) μοναστήρι. Μέσα στὸ μοναστήρι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔγινε Θεολόγος. Μέσα ἀπὸ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν πνευματικὴ ζωή. Εἰς τὸ Παπίκιον Ὅρος, μεταξὺ Μακεδονίας καὶ Θράκης, στὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ στὴν Βέροια, μὲ τὴν αὐστηροτάτη ἄσκησή του. Πέντε ἡμέρες τῆς ἑβδομάδος ἦταν ἀπομονωμένος εἰς τὴν ἀναχωρητικὴ ἄσκηση, τὴν βαρεία ἄσκησή του, καὶ δύο ἠμέρες κατέβαινε γιὰ νὰ συζητήσει μὲ τὸ μοναστικὸ σῶμα τὰ προβλήματα, νὰ μετάσχει δηλαδὴ στὴν κοινωνικὴ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωὴ τῶν συμμοναστῶν του.
.      Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἀναδείχθηκε σὲ μέγα Θεολόγο τῆς Ἐκκλησίας, διότι εἶχε τὶς κατάλληλες προϋποθέσεις. Ἦταν ὁ Θεολόγος τῆς ἀσκήσεως, τῆς μετανοίας, καὶ ὄχι ὁ Θεολόγος τῶν πτυχίων καὶ τῶν πανεπιστημιακῶν τίτλων. Ἐπιτρέψτε μου νὰ τὸ πῶ. Μὲ ἀξίωσε ὁ Θεός, τὸ λέγω γιατί τώρα βρίσκομαι στὸ τελευταῖο στάδιο τῆς ζωῆς μου, δὲν ξέρω πόσο ὁ Θεὸς θὰ μ᾽ ἀφήσει στὸν κόσμο, ἀγγίζω τὰ ἑβδομήντα. Λέγω συνήθως, ὅσα πτυχία καὶ νὰ ἔχουμε δὲν μᾶς καταξιώνουν ὡς Θεολόγους. Μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχω πέντε πανεπιστημιακὰ διπλώματα, τρία πτυχία καὶ δύο «Ντοκτορά», διδακτορικοὺς τίτλους, διδακτορικὸ Θεολογίας καὶ Φιλοσοφίας – Ἱστορίας, αὐτὰ σὲ ξένο Πανεπιστήμιο. Γιατί τὰ εἶπα αὐτά; Γιὰ νὰ ἐπαναλάβω αὐτὸ ποὺ ἀρέσκομαι νὰ λέγω συνήθως, ὅτι ὅλα αὐτά, οἱ τίτλοι καὶ τὰ πτυχία εἶναι μηδὲν καὶ κάτω τοῦ μηδενός, μηδὲν καὶ κάτω τοῦ μηδενός, ἕνα τίποτα. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο χρειάζομαι καὶ μάλιστα ὡς Κληρικός, εἶναι μία ἀχτίδα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Λίγη Χάρη Θεοῦ χρειάζομαι, γιὰ νὰ ἀνταποκριθῶ εἰς τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ διακονήματος καὶ λειτουργήματός μου, καὶ σ᾽ αὐτὸ πιστεύω ὅτι θὰ συμφωνοῦν ὅλοι οἱ σεβαστοὶ συνάδελφοι ἐν Χριστῷ, ποὺ εἶναι στὸ Ἅγιον Βῆμα.
.      Ἔγινε, λοιπόν, μ᾽ αὐτὴν τὴν Θεολογία συνεχιστὴς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς Θεολόγος κατ᾽ ἐξοχὴν τῆς παραδόσεως. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐντάχθηκε σὲ μία σκυταλοδρομία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἀρχίζει μὲ τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Ἀποστολικοὺς Πατέρες, μὲ πρῶτον τὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο Ἀντιοχείας, συνεχίζεται μὲ τὸν Ἅγιο Εἰρηναῖο, μὲ τὸν Ἅγιο Κυπριανό, φθάνει στὸ Μέγα Ἀθανάσιο, τοὺς Καππαδόκες Πατέρες, τοὺς Κυρίλλους, τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τῆς Ἀλεξανδρείας, καὶ συνεχίζεται αὐτὴ ἡ σκυταλοδρομία μὲ τὸν Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸν Μέγα Φώτιο τὸν 9ο αἰώνα, γιὰ νὰ κορυφωθεῖ τὸν 14ο αἰώνα στὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ καὶ ἐν συνεχείᾳ στοὺς ἁγίους Κολλυβάδες Πατέρες, τοὺς ἡσυχαστὲς τοῦ 18ου αἰώνα.
.          Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, Φώτιος, Γρηγόριος Παλαμᾶς καὶ Μάρκος Εὐγενικὸς εἶναι στὴν εὐθεία γραμμὴ τῆς παραδόσεως, ἡ ὁποία προέβαλε τοὺς ἁγίους Πατέρες, τὴν σκέψη τους καὶ τὴν βιοτή τους ἀπέναντι στὴν ἀλλοτριωμένη καὶ διεστραμμένη Δυτικὴ Χριστιανοσύνη. Παρ᾽ ὅλα αὐτά, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς -ὁ Θεὸς τὸ ἐπέτρεψε, γιὰ νὰ τὸν δυναμώσει περισσότερο- ἔγινε καὶ ὁμολογητὴς τῆς πίστεως. Κατηγορήθηκε ὡς καινοτόμος καὶ μάλιστα ὡς αἱρετικός. Αὐτὴ ἤτανε ἡ κρίση τοῦ 14ου αἰῶνος.
.        Μετὰ τὴν Πενθέκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (691/2) ἔχουμε τέτοια παραδείγματα μέσα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 7ου αἰῶνος καὶ ἑξῆς. Οἱ Ἅγιοι νὰ θεωροῦνται ὡς καινοτόμοι, οἱ Ἅγιοι νὰ θεωροῦνται ὡς αἱρετικοί, διότι δὲν συμφωνοῦσαν μὲ μία πολιτικὴ Θεολογία, ἡ ὁποία εἶχε διαδοθεῖ, μὲ Ἱεράρχες καὶ Θεολόγους, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦσαν νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ τὴν ἐξουσία, γιὰ νὰ καρποῦνται ὀφέλη γήινα καὶ προσωρινά. Τὸ 1343 ἐφυλακίσθη ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὴ φυλακὴ τῶν ἀνακτόρων καὶ τὸ 1344 καταδικάσθηκε σὲ ἀκοινωνησία! Σύνοδοι εἶχαν καταδικάσει παλαιότερα τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο, (σκεφτεῖτε τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο!) δύο φορὲς σὲ ἐξορία, ὥστε νὰ πεθάνει στὴν ἐξορία. Ἀνάλογες Σύνοδοι κατεδίκασαν τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμά, γιατί δὲν ἦταν πρόθυμος νὰ ὑπηρετήσει τὰ συμφέροντα τῶν ἰσχυρῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου καὶ τῆς πολιτείας. Δὲν εἶναι σπάνιο τὸ φαινόμενο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, Σύνοδοι ποὺ θεωροῦνται Ὀρθόδοξοι, νὰ ἀθωώνουν τοὺς ἐνόχους καὶ νὰ καταδικάζουν τοὺς Ἁγίους. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο, ποὺ σημαίνει διαστροφὴ τῆς Παραδόσεως ἐκ μέρους των, ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, θὰ συνεχίζεται ὅσο ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία, καὶ φοβερὰ ἀποστασία, μέσα στὸ ράσο. Ἔτσι, λοιπόν, -θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε παρενθετικὰ- νὰ προσθέσω κάτι: Συνήθως λέγουν κάποιοι, καὶ δὲν εἶναι ἄστοχο τὸ ἐρώτημα, γιατί δὲν συμμετέχουν καὶ οἱ λαϊκοί, μέλη καὶ αὐτοὶ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὰς Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὰ ἔχουν διατάξει κατὰ τέτοιο τρόπο, ὥστε δὲν χρειάζεται οὔτε ἐμεῖς οἱ πρεσβύτεροι, οὔτε οἱ λαϊκοὶ νὰ συμμετέχουμε στὶς Συνόδους. Διότι τότε θὰ ἀρχίσει τὸ ἐρώτημα: γιατί αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ!
.        Ὁ Ἐπίσκοπος μετέχει στὴ Σύνοδο, μεταφέροντας σ᾽ αὐτὴν αὐτούσια τὴ γνώμη τοῦ ποιμνίου του. Ὅταν, λοιπόν, κάθε Ἐπίσκοπος μέσα στὴ Σύνοδο ἐκφράζει τὴν γνώμη τῆς τοπικῆς του ἐκκλησίας, τότε συμμετέχει σ᾽ αὐτήν, ἔμμεσα, καὶ τὸ πλήρωμά της. Φτάσαμε ὅμως σὲ καταστάσεις, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ποὺ ἄλλη εἶναι ἡ γνώμη τοῦ λαοῦ, ἄλλη εἶναι ἡ γνώμη τῶν πρεσβυτέρων, τοῦ κλήρου τοῦ εὐρυτέρου, ἄλλη εἶναι ἡ γνώμη τῶν Ἐπισκόπων καὶ τελικὰ ἄλλα ἀποφασίζουν οἱ Σύνοδοι. Αὐτὴ εἶναι ἡ κακοτυχία, ἡ ὁποία μᾶς δέρνει. Καὶ θὰ μοῦ ἐπιτραπεῖ ταπεινὰ νὰ ὑποβάλω γονυπετής, τὴν παράκλησή μου στὴν Ἱερὰ Σύνοδο. Ἂς πνεύσει καὶ σ᾽ αὐτὴν ἕνας ἀέρας Πατερικός.
.          Ἂς γίνει καὶ στὴ Σύνοδό μας μία ἀναγέννηση, Πατερικὴ ὅμως καὶ Ἀποστολικὴ καὶ Προφητική. Κι ἂς ἀκούει τὴ φωνὴ τοῦ ποιμνίου -ἡ Σύνοδος-, διότι θὰ ἔλθει ἐποχή, ὅπου οἱ ἀταξίες ποὺ συμβαίνουν στὸ πεζοδρόμιο καθημερινά, θὰ εἰσέλθουν καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Μόλις λοκληρωθε σχεδιαζόμενος χωρισμς κκλησίας-Πολιτείας, μ τν πλέον ρνητικ ννοια το ρου, τότε θ καταντήσουμε χειρότερα π τος Παλαιοημερολογίτες. Καὶ ἂν δὲν θελήσουμε μὲ πρώτους τοὺς Ἐπισκόπους μας, τοὺς ὁποίους σέβομαι ἀπόλυτα, ἐὰν δὲν θελήσουμε νὰ σωφρονισθοῦμε καὶ νὰ μὴν προκαλοῦμε τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, θὰ φθάσουμε σὲ φοβερὲς καταστάσεις στὸ χῶρο τὸν ἐκκλησιαστικό. Δὲν εἶμαι προφήτης, ἀλλὰ ὁ Θεὸς μοῦ ἐπέτρεψε νὰ ἀσχολοῦμαι μὲ τὴν ἐπιστήμη τῆς Ἱστορίας. Ὁ ἱστορικὸς ἐργάζεται πάνω σὲ νομοτέλειες. Ὄχι λοιπὸν μὲ τὴν διαίσθηση Προφήτου, διότι εἶμαι ἀκάθαρτος καὶ ἀσήμαντος, ἀλλὰ μὲ τὴν διαίσθηση ποὺ μοῦ δίνει ὁ χῶρος τῆς Ἱστορίας, προβλέπω ὅτι ἐκεῖ θὰ καταλήξουμε. Κλείνω τὴν παρένθεση.
.          Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἀπελευθερώθηκε τὸ 1343 καὶ ἀπὸ τὸ 1347 μέχρι τὸ 1359, μέχρι τὴν κοίμησή του, διετέλεσε Ἀρχιεπίσκοπος Θεσ/κης. Τὸ 1368, ὅπως εἶπα, ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία ἐπεμβαίνει γιὰ νὰ διακηρύξει, ὄχι νὰ ἁγιοποιήσει, -αὐτὰ εἶναι φράγκικα, δὲν ἔχουμε ἁγιοποίηση- ἀλλὰ ἐπεμβαίνει ἡ Σύνοδος νὰ διακηρύξει τὴν ἁγιότητά του, τὴν ὑπάρχουσα καὶ ἀποδεικνυομένη, ὄχι ἀπὸ τὰ βιβλία του, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ θαύματά του.

Θεσμς τν Οκουμενικν Συνοδν

.        Μιλήσαμε ὅμως στὸν τίτλο γιὰ 9η Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ποιά εἶναι ἡ 9η Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, μὲ τὴν ὁποία θὰ συνδέσουμε τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ; Εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν Ἱστορία, ὅτι ἔχουμε ἐπίσημα ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι τὸ ἀνώτερο κριτήριο τῆς ἐκκλησιαστικότητος. Γιὰ μᾶς τοὺς ὀρθοδόξους ὑψίστη μορφὴ ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύματος εἶναι ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Κορυφή μας δὲν εἶναι ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας Πάπας -ἐδῶ εἶναι οὐσιαστικὴ ἡ διαφορά μας μὲ τὸν παπισμό. Οἱ Προτεστάντες τὰ κατήργησαν ὅλα, καὶ εἶναι πιὸ ἔντιμοι ἀπὸ τοὺς παπικούς. Εἶναι πιὸ ἔντιμοι, γιατί δὲν θέλησαν νὰ κρατήσουν τίποτε ἀπὸ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τὸ διαστρεβλώνουν. Ὁ Παπισμὸς ὅμως ὑποκατέστησε τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο μὲ τὸν Πάπα καὶ τὴν ἔκανε ὄργανο τοῦ παπισμοῦ τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, θεραπαινίδα τῶν παπικῶν σχεδίων.
.      Στὴν Ὀρθοδοξία ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχει μέχρι τέλους τῆς ἱστορίας, ὡς ὕψιστος θεσμὸς εἰς τὴν ζωήν της, ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος –οἰκουμενικὴ σημαίνει Σύνοδος ὅλου τοῦ κράτους. Κατὰ τὸν ὅρο τοῦ Ξενοφῶντος καὶ στὸ Ἑλληνικὸ Βυζάντιο, στὴν Ἑλληνική, δηλαδή, Ρωμανία, ἡ λέξη “Οἰκουμένη” σημαίνει κατ᾽ οὐσίαν τὸ κράτος, οἰκουμενικὸς διδάσκαλος, οἰκουμενικοὶ πατέρες κ.ο.κ.– ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, λοιπόν, εἶναι ἡ Σύνοδος ὅλου τοῦ κράτους καὶ ἀντιμετωπίζει τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς πίστεως καὶ τάξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ο Οκουμενικς Σύνοδοι προϋποθέτουν κρίσεις ες τ σμα τς κκλησίας, πο σημαίνει τι πειλεται σωτηρία. Καὶ τότε ἔρχεται ὡς στόμα τῆς Ἐκκλησίας ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, γιὰ νὰ διακηρύξει, σὲ κάθε περίπτωση, τὴν σώζουσα Ἀλήθεια, σύμφωνα μὲ τοὺς Πατέρες, τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Προφῆτες καὶ τὶς Μητέρες ὅλων τῶν αἰώνων. Ἔχουμε ἐπὶ παραδείγματι τὴν 1η καὶ τὴν 2α Οἰκ. Σύνοδο, 325 καὶ 381, οἱ ὁποῖες ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ πρόβλημα, τὴ μάστιγα καλύτερα, τοῦ Ἀρειανισμοῦ καὶ τὸ Τριαδολογικὸ πρόβλημα. Ἔχουμε, λοιπόν, τὸ 381 τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως ποὺ εἶναι τὸ «Πιστεύω», τὸ ὁποῖο ἀπαγγέλλουμε στὴν Θ. Λειτουργία καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες ἀκολουθίες. Τὸ «Πιστεύω» εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως ποὺ σώζει, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ θέωση, μὲ βάση τὶς αἱρέσεις ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό. Δὲν εἶναι ὁλόκληρη ἡ πίστις τῆς Ἐκκλησίας.
.       Τὴν περασμένη Κυριακὴ -πιστεύω ὅτι κι ἐδῶ, ὅπως καὶ σὲ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία- ἀνεγνώσθη ἕνα μέρος τοῦ Συνοδικο τῆς ρθοδοξίας. Τ Συνοδικν εναι συνέχεια το Συμβόλου τς Πίστεως. ρχισε ν συντάσσεται στν Σύνοδο το 843, πο γινε ναστήλωση τν γίων Εκόνων, κα λοκληρώθηκε τν 14ον α., στν ποχ το γ. Γρηγορίου το Παλαμ, περιλαμβάνοντας κα λες τς μεταγενέστερες, μετ τ 843, αρέσεις. Τ Συνοδικν τῆς ρθοδοξίας εναι προέκταση, πέκταση το Συμβόλου τς Πίστεως. Ὁ μακαρίτης ὁ Κοραής, ὁ ὁποῖος θέλησε νὰ διαμορφώσει ὅλον τὸν ἑλληνικὸ βίο, ἔλεγε: «Δέχομαι τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἄρα εἶμαι Ὀρθόδοξος»! Ἀλλὰ καὶ οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ παπικοί, ἔστω μὲ τὴν μικρὴ ἀλλαγή, ποὺ ἔχει μεγάλη σημασία βέβαια, τοῦ Filioque, τὸ ἴδιο Σύμβολο δέχονται. Ἐκεῖνο ποὺ χαρακτηρίζει τὴν Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, καὶ σ᾽ αὐτὴν ἀνήκει τὸ κείμενο τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.
.      Ἀπὸ τὴν 3η μέχρι τὴν 7η Οἰκ. Σύνοδο, μέχρι τὸ 787, ἔχουμε ἀντιμετώπιση ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας τοῦ Χριστολογικοῦ προβλήματος. Εἶναι οἱ σχέσεις τῶν δύο φύσεων, ἀνθρωπίνης καὶ θείας εἰς Χριστόν, τῶν δύο ἐνεργειῶν, θείας καὶ ἀνθρωπίνης καὶ τῶν δύο θελήσεων, μὲ κορύφωση εἰς τὸ πρόβλημα τοῦ εἰκονισμοῦ τοῦ Θείου Λόγου. Ἂν εἶναι δυνατὸν ὁ Θεὸς Λόγος, ποὺ ἐσαρκώθη «δι᾽ ἠμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν», ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ εἰκονισθεῖ. Ἔχουμε μία σύγκρουση μεταξύ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ποὺ δέχεται τὸν εἰκονισμό, καὶ τοῦ ἀσιατικοῦ πνεύματος, μὲ ὅλα τὰ παρακλάδια του ποὺ ἀρνεῖται αὐτὸν τὸν εἰκονισμό, ἤδη στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Καὶ ἡ ἀπόφαση, ἡ διακήρυξη καλύτερα τῶν Ἁγίων Πατέρων (7η Οἰκ. Σύνοδος καὶ Σύνοδος τοῦ 843) εἶναι ὅτι, ἀφοῦ ὁ Θεὸς Λόγος προσέλαβε τὸν ἄνθρωπο ὁλόκληρο, ψυχὴ καὶ σῶμα, καὶ ἔχουμε ἐν Χριστῷ τέλειον ἄνθρωπον καὶ τέλειον Θεόν, εἰκονίζεται ὁ Θεῖος Λόγος, κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του. Καὶ ἔτσι μποροῦμε νὰ ἔχουμε τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν σὲ εἰκόνες καὶ νὰ προσκυνοῦμε διὰ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, τὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ εἶναι τεράστιο ἐπίτευγμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, τὸ ὁποῖο προσέφερε καὶ αὐτὸ τὴν παράδοσή του, γιὰ νὰ ἐκφρασθεῖ, νὰ ἐνισχυθεῖ καὶ νὰ κηρυχθεῖ σὲ ὅλο τὸν κόσμο ἡ Ὀρθοδοξία.
.      Ἐὰν εἴχαμε τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν σήμερα, (βέβαια Ἐκεῖνος ἐπέλεξε τὸ πότε θὰ ἤρχετο μέσα στὴν Ἱστορία ὡς Θεάνθρωπος), ἐὰν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς κυκλοφοροῦσε ἀνάμεσά μας σήμερα, θὰ μπορούσαμε μὲ μία κινηματογραφικὴ μηχανὴ ἢ μὲ μία φωτογραφικὴ μηχανὴ νὰ ἀποτυπώσουμε τὴν μορφή του, ὅπως θὰ φαινόταν ὁ ἴδιος ἀνάμεσά μας. Αὐτὸ εἶναι τεράστια νίκη, ἐπαναλαμβάνω, τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ λύσις τοῦ Χριστολογικοῦ προβλήματος.
.     Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ 8η Οἰκ. Σύνοδος. Εἶναι ἡ Σύνοδος τοῦ 879, ἐπὶ Μ. Φωτίου. Ὁ γνωστὸς δογματολόγος καὶ δάσκαλός μας, ὁ Ἰωάννης Καρμίρης, στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν, ἔλεγε ὅτι ἡ Σύνοδος τοῦ 879 ἐπὶ Μ. Φωτίου, εἶναι ἡ τελευταία πρὸ τοῦ Σχίσματος Γενικὴ Σύνοδος τῆς Ἀρχαίας Ἐκκλησίας, μὲ ὅλα τὰ γνωρίσματα Οἰκ. Συνόδου. Σύνοδος ατ καταδικάζει τν δυτικ λλοτρίωση ες τν διατύπωση το Filioque, τῆς ἐκπορεύσεως δηλαδὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν Πατέρα, ὅπως ὁ Χριστός μας τὸ λέει στὸ ιε´ 26 τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου -«ὃ παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύεται»- ἀλλὰ καὶ «ἐκ τοῦ Υἱοῦ».
.       Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε, μιλώντας γιὰ θεολογικὰ θέματα νὰ πῶ ὅτι εἶναι ὑπόθεση ὄχι ἐπαγγελματιῶν τῆς Θεολογίας, ἀλλὰ εἶναι ὑπόθεση ὅλου τοῦ Σώματος, ὅπως ἡ πίστις μας τὸν 19ο αἰ. ἦταν ὑπόθεση καὶ τοῦ ἀγραμμάτου -σχολικὰ- Μακρυγιάννη. Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, ὁ ὁποῖος δὲν ζητεῖ νὰ ἐνημερωθεῖ καὶ νὰ κατανοήσει τὰ προβλήματα τῆς πίστεως, δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος. Γι᾽ αὐτὸ διάφοροι χῶροι ποὺ παρουσιάζονται ὡς Ὀρθόδοξοι ἀπὸ τὸν 19ο αἰ. μέχρι σήμερα, ἀσχολοῦνται μὲ ἠθικολογικά, μὲ ἠθικιστικὰ προβλήματα καὶ νομίζουν ὅτι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὰ δογματικά, -λόγῳ τῶν σφαλμάτων τοῦ Μακράκη- θὰ ὁδηγήσει σὲ παρεκτροπές. Ὄχι ἀδελφοί μου, μὲ ταπείνωση, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ μὲ τὴν στήριξη τῶν Γερόντων, τῶν πνευματικῶν μας, πρέπει νὰ ἐπιδιώκουμε νὰ κατανοήσουμε τὰ θεολογικὰ προβλήματα καὶ τὴ σημασία τους. Γιατί τὰ λέω αὐτά;
.        Κάποτε ἕνας καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης, τὸ 1981 σὲ ἕνα συνέδριο (αἰωνία του ἡ μνήμη) μοῦ λέει: «Μὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐρίζουμε, νὰ φιλονικοῦμε μὲ τοὺς Δυτικοὺς χριστιανοὺς γιὰ μία λεξούλα; (γιὰ τὸ Filioque). Καὶ τότε ὁ πάπα-Γιώργης -ὁ Θεὸς φώτισε- τοῦ εἶπα ἕνα ἐπιχείρημα ποὺ τὸ κηρύσσω μέχρι σήμερα. Λέω, πὼς ὑπάρχει μία φρασούλα ποὺ λέγεται βλασφημία. Βλασφημοῦμε τὸν Θεόν, τὸν Χριστόν μας, τὴν Παναγία καὶ πολλὰ ἄλλα πρόσωπα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας πίστεως. Ὁ αἱρετικός, ἔστω καὶ μὲ μία φράση, ἐκτοξεύει συνεχῶς βλασφημία κατὰ τοῦ Θεοῦ. Πῶς εἶναι δυνατόν, λοιπόν, ἔστω καὶ σὲ ἀτελεῖς Θ. Λειτουργίες νὰ μετέχουμε μὲ τοὺς αἱρετικούς, ὅταν αὐτὸ ποῦ λέγουν, αὐτὸ ποῦ διδάσκουν, ὁ παπισμός, τὸ πρωτεῖον, τὸ ἀλάθητον, εἶναι ἐκτόξευση «κατὰ ριπὰς» βλασφημιῶν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ; Ἐμεῖς μὲ τοὺς λόγους τῶν Ἁγίων μας, χωρὶς νὰ ἰσχυρίζομαι ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε καλύτεροι ὡς ἄνθρωποι, ἀλλὰ μὲ τοὺς λόγους τῶν Ἁγίων μας ὑμνοῦμε θεαρέστως τὸν Θεόν. Ἐκεῖνοι μὲ τὰ λόγια τῶν Παπῶν καὶ τῶν ψευδοσυνόδων τους βλασφημοῦν συνεχῶς τὸν Θεό. Πῶς εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νὰ ὑπάρξει κοινωνία; Καταλαβαίνετε τὴ σημασία καὶ μίας μικρῆς λέξεως ἀκόμη. Ἂν τὸ σκεφθεῖτε ἔτσι, ὅτι κάθε αρετικ παρέκκλιση εναι βλασφημία κατ το Θεο, θ καταλάβετε, γιατί ο γιοι Πατέρες τρέμουν κυριολεκτικά, ταν κονε τ λόγια τν αρετικν. μες χουμε φθάσει, μιλ γι τν αυτό μου, σ τέτοια ναισθησία, στε κομε συνεχς ν βλασφημεται Θες κα δ μς νδιαφέρει καθόλου. Εναι θάνατος πνευματικός, νάρκωση πνευματική!
.      Ἡ 8η Οἰκ. Σύνοδος εἶναι ἡ σύνοδος τοῦ 879, ἡ ὁποία καταδικάζει τὸ Filioque, τὴν προσθήκη τῆς φράσεως αὐτῆς εἰς τὸ Σύμβολον καὶ κυρίως ἐκείνους ποὺ εἰσήγαγαν στὸ Σύμβολον αὐτὴ τὴν προσθήκη, δηλαδὴ τὸν φραγκικὸ κόσμο καὶ τὴν ἡγεσία του.

Ἡ διάσταση Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως

συνεχίζεται

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ

ΕΙΣ. ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:
Χωρὶς πολλὲς περιστροφὲς καὶ θολὲς πολυλογίες τῆς κουλτούρας
τὸ κατωτέρω ἄρθρο τοποθετεῖται ἀπέναντι στὸ γνωστὸ θέμα
τοῦ παιδικοῦ «εὐρωπαϊκοῦ» ἡμερολογίου
καὶ ὁδηγεῖται στὸ συμπέρασμα
πὼς ἡ Εὐρώπη ἔχει συζευχθεῖ τὸν Σατανᾶ.
Δεῖτε τὶς σχετικὲς ἀναρτήσεις
γιὰ νὰ εἰσαχθεῖτε στὸν προβληματισμό:

https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/15/εὐρωπαϊκὴ-ἄγνοια-τῶν-χριστιανικῶν/
https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/22/ἐπιστολὴ-τῆς-ἱερᾶς-συνόδου-στὸν-πρ/

Ἡ Εὐρώπη κηρύσσει τὸν Ἀντίχριστο
περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.         Δὲν πρέπει νὰ µᾶς ἐκπλήσσει ἡ διαγραφὴ τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν ἀπὸ ἡµερολόγιο τῆς Ε.Ε. ποὺ ἀπευθύνεται σὲ παιδιά. Τὸ ἡµερολόγιο αὐτὸ παρουσιάζει ὄλες  τὶς γιορτὲς τοῦ Ἰσλὰµ καὶ τοῦ Ἰνδουϊσµοῦ χωρὶς νὰ ἀναφέρει οὔτε µία χριστιανικὴ ἑορτή, οὔτε κάν τὶς µεγάλες ἑορτὲς τοῦ χριστιανισµοῦ, δηλαδὴ τὰ Χριστούγεννα καὶ τὸ Πάσχα.
.        Κατὰ τὴν κατάρτιση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συντάγµατος εἶχε προβληθεῖ τὸ αἴτηµα γιὰ τὴν κατοχύρωση τῶν χριστιανικῶν ριζῶν τῆς Εὐρώπης. Ἀλλὰ τὸ αἴτηµα αὐτὸ ἀπερρίφθη ἀπὸ τὸν διεθνῆ Σιωνισµὸ µὲ τὸ ἀντιχριστιανικὸ ἐπιχείρηµα ὅτι ἡ Εὐρώπη δὲν µπορεῖ νὰ καταστεῖ «χριστιανικὸ γήπεδο»! Καὶ παρουσιάσθηκαν µὲν τότε µεγάλες ἀντιδράσεις, ἀλλὰ τελικὰ δὲν ἔγιναν ἀκουστὲς οἱ ἀντιδράσεις αὐτές.
.        Γι᾽ αὐτὸ γράψαµε στὴν ἀρχὴ ὅτι δεν πρέπει νὰ µᾶς ἐκπλήσσει ἡ κυκλοφορία τοῦ παραπάνω ἡµερολογίου. Ἄλλωστε ἡ Εὐρώπη ἔπαυσε ἐδῶ καὶ χρόνια νὰ εἶναι χριστιανική. Ὁ Παπισµὸς καὶ τὸ πλῆθος τῶν Προτεσταντισµῶν κατέστησαν τὴν Εὐρώπη ὄχι ἁπλῶς ἄθρησκη ἀλλὰ καὶ ἐχθρικὴ πρὸς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἤδη ὁ Μέγας Φώτιος εἶχε ἐπισηµάνει τὴν ἀλλοτρίωση τῆς «Χριστιανικῆς Δύσεως» µὲ τὴν νοθεία τοῦ Συµβόλου τῆς Πίστεως. Ὁ δὲ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς ὑπεγράµµισε ὅτι µὲ τὸν Παπισµὸ δὲν ἔχουµε ἁπλῶς µιὰ νέα «αἵρεση» ἀλλὰ ριζικὴ ἀλλοτρίωση τοῦ χριστιανικοῦ πνεύµατος. Ἀλλὰ καὶ ὁ µεγάλος Ντοστογιέφσκυ, ἔχοντας καὶ προσωπικὴ πεῖρα, ἔγραψε: «Ὁ καθολικισµὸς τῆς Ρώµης», δηλαδὴ ὁ Παπισµός, «εἶναι χειρότερος καὶ ἀπὸ τὸν ἀθεϊσµὸ ( … ). Ὁ ἀθεϊσµὸς κηρύσσει µονάχα τὸ µηδέν, ὁ καθολικισµὸς ὅµως προχωράει ἀκόµα πιὸ πέρα: κηρύσσει ἕνα διαστρεβλωµένο Χριστό, ἕνα Χριστὸ ἀντίθετο τοῦ Χριστοῦ. Κηρύσσει τὸν Ἀντίχριστο»! Ὁ δὲ ἅγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς (ἐκοιµήθη τὸ 1956) ἔγραψε: «Ἡ Εὐρώπη εἶναι ὁ Πάπας καὶ ὁ Λούθηρος. Χορτασµένες οἱ ἀνθρώπινες ἐπιθυµίες στὸ ἔπακρο καὶ χορτασµένη ἡ ἀνθρώπινη γνώση στὸ ἔπακρο. Ὁ Εὐρωπαϊκὸς Πάπας εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ἐπιθυµία τῆς ἐξουσίας. Ὁ Εὐρωπαϊκὸς Λούθηρος εἶναι ἡ πεισµατικὴ ἀπόφαση τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐξηγηθοῦν ὅλα µὲ τὸν νοῦ του. ( … ) Στὴν ἐποχή µας ὅµως ἦλθε µιὰ νέα γενιὰ Εὐρωπαίων, ἡ ὁποία νύµφευσε τὴν ἐπιθυµία µὲ τὴν γνώση καὶ ἀπέρριψε καὶ τὸν Πάπα καὶ τὸν Λούθηρο. ( … ) Οὕτω συνήφθη γάµος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι οὔτε Ρωµαιοκαθολικὸς οὔτε Λουθηρανικός, ἀλλ᾽ ὀφθαλµοφανῶς καὶ δηµοσίως σατανικός».
.        Ἀλλ᾽ ὅπου ὑπάρχει ὁ σατανᾶς, δὲν ἔχει θέση ὁ Χριστός. Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὴν Εὐρώπη διώκεται ὁ Χριστός! …

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2019, 15.03.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

“ΣΑΛΑΤΑ” ΜΕ ΑΓΝΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ …ΚΑΛΑΜΩΝ !

Ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος εἰσηγεῖται ἕνα νέο Οἰκουμενισμὸ
[Δὲν μᾶς ἔφτανε ὁ παλιός, βρήκαμε τὸν Νέο !]
γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων

ΣΧΟΛΙΟ « ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὅ, τι δὲν κατάφερε ὁ Χριστός,
θὰ τὸ καταφέρει …ἡ σαλάτα μὲ ἁγνὸ ἐλαιόλαδο Καλαμῶν!

.         «Ἡ πύλη ἐκκλησιαστικῶν εἰδήσεων amen.gr μᾶς ἐνημερώνει γιὰ τὸ περιεχόμενο τῆς ὁμιλίας τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου κατὰ τὴν παρουσίαση τῆς ἑλληνικῆς ἔκδοσης τῆς μελέτης τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴ Δικαιοσύνη καὶ τὴν Εἰρήνη, «Σύνοψη τῆς Κοινωνικῆς Διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας».

.         Θὰ ἀφήσουμε ἀσχολίαστο τὸ γεγονὸς ὅτι ἕνας ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος ἀναλαμβάνει τὸ ἔργο τῆς παρουσίασης ἑνὸς καθαρὰ αἱρετικοῦ – παπικοῦ ἔργου. Θὰ σχολιάσουμε ὅμως τὴν οὐσία ὅσων εἶπε ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας.
.           Εἶπε λοιπὸν μεταξὺ ἄλλων ὁ Μητροπολίτης Χρυσόστομος: «Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ μία πρόκληση γιὰ τὶς ὑπόλοιπες χριστιανικὲς Ἐκκλησίες γιὰ νὰ ξεκινήσει ἕνας νέος οἰκουμενικὸς διάλογος… Ἕνας διάλογος ποὺ χωρὶς νὰ παραθεωρεῖ τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖ ὁ Θεολογικὸς διάλογος καὶ ποὺ εἴκοσι καὶ πλέον χρόνια πραγματοποιεῖται, θὰ ἀποτελέσει – αὐτὸς ὁ νέος Οἰκουμενισμός, μία κοινὴ προσπάθεια τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, κυρίως μέσα στὴν Εὐρώπη, γιὰ νὰ μπορέσουν ὅλες μαζὶ νὰ δώσουν τὸ μήνυμα στὸ σύγχρονο εὐρωπαῖο ἄνθρωπο ὅτι δὲν εἶναι μόνος του, ὅτι δίπλα του ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ, ὅτι μπορεῖ νὰ τὸν βοηθήσει καὶ νὰ τοῦ δώσει ἕνα μήνυμα ἐλπίδας καὶ κουράγιο γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ξεπεράσει ὅλα αὐτὰ τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα θίγονται μέσα στὸ κείμενο αὐτό». Σύμφωνα μὲ τὴν παραπάνω ἄποψη ὑπάρχουν πολλὲς «χριστιανικὲς Ἐκκλησίες» καὶ μάλιστα ὅλες μαζὶ καὶ ἡ καθεμιὰ ἀπὸ αὐτὲς μποροῦν «νὰ δώσουν τὸ μήνυμα στὸ σύγχρονο εὐρωπαῖο ἄνθρωπο ὅτι δὲν εἶναι μόνος του, ὅτι δίπλα του ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ».
.            Εἶναι λοιπὸν «Ἐκκλησία» καὶ «Σῶμα Χριστοῦ» ἡ παπικὴ κακοδοξία ἢ οἱ προτεσταντικὲς παραφυάδες παντὸς εἴδους; Πρέπει ἐπιτέλους νὰ ξεκαθαρίσει τὴν ἄποψή του ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας (καὶ οἱ ὁμόφρονές του οἰκουμενιστὲς) γιὰ τὸ πῶς ἀντιμετωπίζουν τὸν Παπισμό: Εἶναι ὁ Παπισμὸς Ἐκκλησία ἢ αἵρεση; Εἶναι ὁ Παπισμὸς «Σῶμα Χριστοῦ»; Ἀνήκουν οἱ Παπικοὶ στὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία;
.            Ἀναφέρει παρακάτω ὁ Μητροπολίτης: «Θὰ πρέπει λοιπὸν ἡ σύνοψη αὐτὴ τῆς Κοινωνικῆς Διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀποτελέσει τὴν ἀπαρχὴ ἀλλὰ καὶ τὴν βάση πάνω στὴν ὁποία θὰ μπορέσουν οἱ χριστιανικὲς ἐκκλησίες νὰ βροῦν τὸν βηματισμό τους». Στὴν παπικὴ λοιπὸν «Σύνοψη τῆς Κοινωνικῆς Διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας» θὰ στηριχτεῖ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία; Καὶ ποιὸν βηματισμὸ ἀναζητᾶ ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας; Τὸν βηματισμὸ τῆς τρικλίζουσας ἀπὸ τὴν μέθη τῶν παθῶν καὶ τῆς ἀκολασίας παπικῆς κακοδοξίας;
.           Καταλήγει δὲ ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας ἀποφαινόμενος ὅτι «Ὁ μόνος φορέας ὁ ὁποῖος θὰ μπορέσει νὰ μείνει ἀκέραιος καὶ ἀναλλοίωτος θὰ εἶναι οἱ Χριστιανικὲς Ἐκκλησίες». Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀσφαλῶς θὰ μείνει ἀναλλοίωτη εἰς τοὺς αἰῶνες ἀφοῦ κεφαλή της εἶναι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Ἂν ὅμως καὶ οἱ αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ καὶ τοῦ προτεσταντισμοῦ παραμείνουν ἀναλλοίωτες καὶ ἀμετακίνητες στὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη τότε δυστυχῶς θὰ συνεχίσουν νὰ ὁδηγοῦν στὴν πλάνη πλήθη ἀνθρώπων στὴν Εὐρώπη καὶ σ’ ὅλο τὸν κόσμο.
.            Δυστυχῶς ὅσα ὑποστηρίζει ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος γιὰ ἀπὸ κοινοῦ διαχριστιανικὴ ἀντιμετώπιση τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων ἀποτελοῦν συχνὴ ἐπωδὸ τῶν οἰκουμενιστῶν, ποὺ μὲ τὴν πρόφαση αὐτὴ συνεχίζουν τὶς διαχριστιανικὲς συναντήσεις καὶ τοὺς διαλόγους. Καμία ὅμως κοινὴ γραμμὴ στὴν ἀντιμετώπιση τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, διότι ἡ Ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας οὐδεμία σχέση ἔχει μὲ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση τῶν Παπικῶν καὶ Προτεσταντῶν.
.           Ποιά σχέση μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς ἀνάμεσα στὴν ἀσκητικὴ Ὀρθοδοξία καὶ τὸ πάμπλουτο κοσμικὸ κράτος τοῦ Βατικανοῦ; Ποιά συνάφεια μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μεταξύ της φιλάνθρωπης δράσης τῶν ἐφημερίων της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἐκμετάλλευσης φτωχῶν παιδιῶν ἀπὸ παιδοφίλους παπικοὺς καρδιναλίους σὲ ἱδρύματα τοῦ παπισμοῦ; Ποιές κοινὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες μπορεῖ νὰ ἔχει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν Προτεσταντικὴ κακοδοξία ποὺ παντρεύει καὶ χειροτονεῖ ὁμοφυλοφίλους;
.             Ἐάν, δυστυχῶς, καὶ στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἔχει παρεισφρήσει ἡ ἐκκοσμίκευση καὶ ἡ καλοπέραση, ἐὰν τὸ ἦθος καὶ ἡ πολιτεία κάποιων ἐπισκόπων μας δὲν διαφέρει ἀπὸ ἐκεῖνο τῶν καρδιναλίων τοῦ Πάπα, ἐὰν τέλος πάντων οἱ οἰκουμενιστὲς ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ μέγα χάσμα ποὺ χωρίζει τὴν πατερικὴ ἀσκητικὴ Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση, τοῦτο δὲν σημαίνει πὼς θὰ τοὺς ἐπιτρέψουμε νὰ σύρουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὴν παγχριστιανικὴ ἑνότητα κάτω ἀπὸ τὴν παντόφλα τοῦ Πάπα. Ἂν κάποιοι διαπιστώνουν τόσο κοντινὴ σχέση καὶ ὁμοιότητα δική τους μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὴ διδασκαλία τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν καὶ Προτεσταντῶν ἂς ἀναλογιστοῦν πόσο ἄραγε ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τῶν Ἁγίων οἰ ὁποῖοι καταδίκασαν τὶς παραπάνω χριστιανικὲς ὁμολογίες ὡς αἱρετικές.

ΠΗΓΗ: http://thriskeftika.blogspot.com/

 

, , ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΕΟΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΙΑΚΩΒΟΣ

ΜΝΗΜΗ
ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ
ΙΑΚΩΒΟΥ
ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΙΑΚΩΒΟΥ
ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

Εἰσαγωγή, προλεγόμενα, Κριτικὴ παρουσίασις κειμένων,
Σχόλια, Ἐπίμετρον
ὑπὸ τῶν πατέρων τῆς Ἱ. Μονῆς Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης Πατρῶν
σειρά «ΑΝΘΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ»
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2003

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ 16ου ΑΙ.
(ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Εἰσαγωγή)

.          Κύριον χαρακτηριστικὸ τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως εἶναι ὁ συνεχὴς ἀγώνας κατὰ τῆς τυραννίδος τοῦ θανάτου, τοῦ διαβόλου καὶ τῆς ἁμαρτίας, διὰ τῆς ἐν Χριστῷ ἀσκητικῆς ζωῆς. Διότι ἡ ἁμαρτία ἐκλαμβάνεται ὡς ἀσθένεια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ εἶναι ἀκράδαντος ἡ πίστις εἰς τὸ βασικώτερον δόγμα, ὅτι δηλαδὴ ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἔγινε διὰ νὰ θεραπεύση τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ἐλευθερώση ἀπὸ τὰ συμπτώματα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ εἶναι ἡ φθορὰ καὶ ὁ θάνατος. Ἡ ὀρθόδοξος εὐσέβεια εἶχε πάντοτε αὐτὸν τὸν ἡρωικὸ καὶ ἀγωνιστικὸ χαρακτήρα, ἀκολουθώντας τὰ ἴχνη τῶν Μαρτύρων καὶ Ὁμολογητῶν, διὰ τοὺς ὁποίους ὁ φόβος καὶ ἡ ὀπισθοχώρησις πρὸ τοῦ θανάτου ἐσήμαιναν πτῶσιν εἰς χείρας τοῦ σατανᾶ καὶ προδοσία τῆς πίστεως. Οἱ Χριστιανοὶ πάντοτε προσπαθοῦσαν νὰ καταπατήσουν τὸ κέντρο τοῦ θανάτου καὶ νὰ ἀποκτήσουν τὴν ἀμέριμνον ἐν Χριστῷ ἐλευθερίαν. «Ὁ γὰρ θάνατον μὴ δεδοικώς, ἔξω τῆς τυραννίδός ἐστι τοῦ διαβόλου … Οὐδένα δέδοικεν, οὐδένα φοβεῖται, πάντων ἐστιν ἀνώτερος καὶ πάντων ἐλευθεριώτερος». Ὁ ὀρθόδοξος μοναχικὸς βίος, ἡ ὅλη λειτουργική, ὑμνολογικὴ καὶ ἁγιογραφικὴ παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι διαποτισμένα μὲ τὸ ἡρωικὸ καὶ ἀγωνιστικὸν αὐτὸ πνεῦμα.
.           Ἀντιθέτως εἰς τὴν Δύσιν, μὲ τὴν πλατωνίζουσα Φραγκικὴν θεολογίαν, ἐπῆλθε μία γενικὴ διαστρέβλωσις τῆς ἀντιλήψεως περὶ ἠθικῆς ζωῆς, ὥστε δὲν ἐβράδυνε κατὰ πολὺ καὶ ἡ χαλάρωσις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐν γένει ζωῆς. Ἀφοῦ ὁ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἰδιοτελὴς εὐδαιμονία, ἀφοῦ ὁ θάνατος προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὁ σατανᾶς εἶναι τὸ τιμωρὸν ὄργανο τοῦ Θεοῦ, διατὶ νὰ συγκεντρωθοῦν ὅλες οἱ δυνάμεις τοῦ ἀγῶνος κατὰ τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος βασιλεύει διὰ τοῦ θανάτου, σύμφωνα μὲ τὴν πίστι τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς;
.         Συγχρόνως ὁ μοναχισμός, εἰς τὴν Δύσιν, ἐξέφυγε ἀπὸ τὸν ἀρχικό του προορισμό. Εὐνοήθησαν ἰδιαιτέρως τὰ ἱεραποστολικὰ καὶ ἐπαιτικὰ τάγματα τῶν «ἀφιερωμένων», (δομηνικανῶν, φραγκισκανῶν, κ.α.) τὰ ὁποῖα σχεδὸν καμμία σχέσι δὲν εἶχαν μὲ τὸν μοναχισμό, ποὺ ἐδίδαξαν ὁ ἅγιος Κασσιανὸς καὶ ὁ ἅγιος Βενέδικτος. Κατήντησεν ἔτσι ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ἀφιέρωσις ἕνα εὔχρηστον ἐργαλεῖον εἰς χεῖρας τῶν Παπῶν, ἕνα ὄργανον ἐκπολιτιστικὸ τῆς ἑκάστοτε ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς, μὲ κύριο χαρακτηριστικὸ τὴν κοινωνικὴ δράσιν. Ἔπαυσεν ἡ Δύσις νὰ πολεμᾶ τὸν σατανᾶ καὶ ἐπεδόθη εἰς τὴν ἐξευμένισι τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν ἔργων καὶ τῆς δράσεως, ὡσὰν νὰ εἶχεν ὁ Θεὸς ἀνάγκη τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν δουλικῶν πράξεων τοῦ ἀνθρώπου. Ἀντὶ νὰ γίνωνται προσευχαί, νηστεῖαι καὶ ἔργα ἀρετῆς γιὰ τὴν πνευματικὴν ἄσκησι τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν καταπολέμησι τοῦ σατανᾶ, τὰ πάντα ἐγίνοντο γιὰ νὰ ἐξευμενισθῆ ὁ Θεὸς καὶ νὰ ἀποκομισθοῦν αἱ «ἀξιομισθίαι».
.            Εἰδικῶς αὐτὴν τὴν ἐποχὴν τοῦ 16ου αἰ, ἡ λατινικὴ ἐκκλησία ἀνέπτυξε τὸ δόγμα τοῦ «θησαυροῦ τῶν ἀξιομισθιῶν», περίπου ὡς ἑξῆς: «Ὁ Κύριος ἐπρομήθευσε τὴν ἐκκλησία μὲ μίαν ἄπειρον ποσότητα ἀξιομισθιῶν, γιατί ἀκριβῶς ἦταν καὶ αὐτὸς Θεός. Ἡ Παρθένος Μαρία εἶχε περισσότερες “ἀξιομισθίες”, ἀπὸ ὅσες θὰ ἐχρειάζετο κάθ᾽ ἕνας γιὰ τὴν σωτηρία του. Ἐπίσης, οἱ ἀξιομίσθιες ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν Ἁγίων ἠμποροῦσαν νὰ προστεθοῦν εἰς αὐτὸν τὸν ἀπεριόριστo θησαυρὸ τῶν ἀξιομισθιῶν…».
.              Ἐν συνεχείᾳ, ἡ δικανικὴ καὶ νομικιστικὴ τάσις, ποὺ διέκρινε πάντα τὴν ρωμαιοκαθολικὴν ἐκκλησίαν, ἀνέπτυξε τὸ δόγμα τοῦ «δικαιώματος μεταβιβάσεως» αὐτῶν τῶν «ἀξιομισθιῶν», ἀπὸ τὸν ἀπεριόριστον αὐτὸ «θησαυρὸ τῶν ἀξιομισθιῶν» εἰς ἐκεῖνα τὰ πρόσωπα, ποὺ ἐχρειάζοντο πνευματικὴ βοήθεια γιὰ τὴν σωτηρία τους. Καὶ ἐπειδή, κάτ᾽ αὐτούς, ὁ Πάπας εἶναι ὁ «τοποτηρητὴς» τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, δυνάμει τῆς διαδοχῆς του ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, καὶ ἐπειδὴ τὰ κλειδιὰ τῆς Βασιλείας καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ «δεσμεῖν καὶ λύειν» ἐδόθη εἰς τὸν Ἀπόστολον Πέτρον, ὁ Πάπας, ὡς διάδοχός του, εἶχε τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ἁρμοδιότητα νὰ μεταβιβάζη αὐτὲς τὶς «ἀξιομισθίες». Ἡ μεταφορὰ αὐτῶν τῶν «ἀξιομισθιῶν», εἰς ὅποιον τὶς εἶχε ἀνάγκην, ἐγένετο διὰ τοῦ λεγομένου «συγχωροχαρτίου». Εἶναι, ὅμως, γνωστὲς οἱ καταχρήσεις καὶ διαστρεβλώσεις αὐτοῦ τοῦ συστήματος, ποὺ, μεταξὺ ἄλλων, ὁδήγησαν ἀτυχῶς εἰς τὴν Μεταρρύθμισι καὶ τὴν Διαμαρτύρησι.
.         Ὁ «προτεστάντης» Λούθηρος (+ 1546), θέλοντας νὰ ἀντιδράση εἰς τὸ ρωμαιοκαθολικὸ αὐτὸ σύστημα τῆς «ἀξιομισθίας καὶ τῶν συγχωροχαρτίων», ἕνα σύστημα ποὺ τὸ παρομοίαζε, παρερμηνεύοντας τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, μὲ τὸ  Ἰουδαϊκὸ νομικιστικὸ σύστημα τῆς δικαιώσεως «ἐξ ἔργων νόμου» ἀπέρριψε σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ τὸν μοναχισμό. Τὶς ἐπιθέσεις του κατὰ τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ δόγματος τῆς σωτηρίας, τῶν μυστηρίων, τοῦ κληρικαλισμοῦ καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, ἀναγκαίως ἀκολούθησαν οἱ ἐπιθέσεις του κατὰ τῆς μοναστικῆς τελειώσεως. Κάθε μορφὴ ἔργων, ἰδιαιτέρως τῶν ἔργων τῶν μοναχῶν κατὰ τὸν ἀσκητικό τους ἀγώνα, ἐθεωρήθη ὑπ᾽ αὐτοῦ ὅτι ἀντιφάσκει εἰς τὴν ἄνευ ὅρων φύσι τῆς χάριτος καὶ εἰς τὴν ἄνευ ὅρων δωρεὰ τῆς σωτηρίας. Δι᾽  αὐτόν, «ἡ δικαίωσις ἐκ πίστεως» ἐσήµαινε µίαν ἐξωτερικὴ δικαίωσι, πλήρως ἀνεξάρτητον ἀπὸ κάθε ἐσωτερικὴ µεταβολὴ εἰς τὰ βάθη τῆς πνευµατικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Κατ᾽ αὐτόν, «τὸ δικαιοῦν» ἐσήµαινε τὸ νὰ δηλώση κάποιος ὅτι εἶναι δίκαιος ἢ ἐνάρετος, καὶ ὄχι τὸ νὰ «γίνη» δίκαιος ἢ ἐνάρετος.   Ἐνδιαφέρετο µόνον γιὰ µίαν ἐξωτερικὴν δικαίωσιν, ἡ ὁποία εἰς τὴν πραγµατικότητα εἶναι µία παθητικὴ δικαίωσις, ἕνας πνευµατικὸς µῦθος.
.             Ὁ Λούθηρος, λοιπόν, ἐδηµιούργησεν ἕνα νοµικισµὸ πολὺ αὐστηρώτερον ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ ἀνεκάλυψε εἰς τὴν ρωµαιοκαθολικὴ σκέψι καὶ πρακτική τῆς ἐποχῆς του.   Ἔτσι «ἡ ἐσχάτη πλάνη γέγονε χείρων τῆς πρώτης». Διότι, µετὰ τὴν ἐπικράτησι τῆς πλανηµένης Ἀνσελµείου θεωρίας, κατὰ τὴν ὁποίαν µόνον ἡ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου ἐξηυµένισεν ἐφ᾽ ἅπαξ τὸν Θεόν, ἦταν φυσικὸν νὰ καταλήξουν οἱ Προτεστάνται εἰς τὸ ὀλέθριον συµπέρασµα ὅτι τὰ µυστήρια, τὰ καλὰ ἔργα, κτλ δὲν ἐξευµενίζουν, ἀλλ᾽ ὅτι µόνον ἡ πίστις εἰς τὸν ἐσταυρωµένον Χριστὸν δύναται νὰ σώση.   Ἐν συνδυασµῷ, µάλιστα, µἐ τὴν καλλιέργεια τοῦ ὀρθολογισµοῦ κατὰ τὴν Ἀναγέννησιν, ἐξέφρασαν τὸν «ἀπόλυτον προορισµόν», σύµφωνα µἐ τὸν ὁποῖον οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐκ φύσως προορισµένοι ἢ διὰ τὴν σωτηρία ἢ διὰ τὴν καταδίκην.   Ἐντὸς αὐτῶν τῶν πλαισίων ἀνεπτύχθη καὶ ὁ «εὐσεβισµός», ὡς προσπάθεια καθαρότητος τῶν αἰσθήσεων, χωρὶς ἄλλη προσπάθεια καθάρσεως τῆς καρδίας .
.            Ὅµως εἰς τὴν Ἀνατολήν, εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸ τὸ ἰδιάζον προβληµα τῆς δυτικῆς θεολογίας περὶ σωτηρίας διὰ µόνης τῆς πίστεως, ἢ δι᾽ ἀξιοµίσθων ἔργων, εἶναι ἄγνωστον. Ὁ ἄνθρωπος οὔτε «solam fidem» (µόνον διὰ πίστεως), οὔτε δι᾽ «ἔργων ἀξιοµισθίας» ἠµπορεῖ νὰ ἐξαγοράση τὴν σωτηρία του. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη τῆς ἀνθρωπίνης ὑπακοῆς, καὶ ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπηρεσία κανένα ὄφελος δὲν προσάγει εἰς Αὐτόν. Κανενὸς δὲν ἔχει ἀνάγκην ὁ Θεός, καὶ δὲν σώζει γιὰ νὰ κερδήση κάτι δι᾽  ἑαυτόν, ἀλλὰ σώζει διότι ἀγαπᾶ τὸν ἂνθρωπον· ἀγαπᾶ δὲ αὐτόν, διότι θέλει νὰ τὸν ἀγαπᾶ. Ἡ ἀγάπη Του αὐτὴ «οὐ  ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς», καὶ ἑπομένως οἱ σχέσεις μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου δὲν ἔχουν καμμίαν ἔννοιαν συναλλαγῆς, ἀλλ᾽ ἀντιθέτως εἶναι ἀπολύτως προσωπικές, ρυθμιζόμεναι διὰ τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ θείου ἐλέους, ἀναλόγως πρὸς τὶς ἀδυναμίες τοῦ ἀνθρώπου.
.              Ὁ Θεὸς δίδει εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐντολὲς καὶ ὁδηγίες, ὄχι διότι αὐτὸς τὶς ἔχει κάποιαν ἀνάγκην, ἀλλὰ διότι ὁ ἄνθρωπος τὶς ἔχει ἀνάγκην. Ἡ διὰ τῆς προσευχῆς, τῆς νηστείας καὶ τῶν καλῶν ἔργων πνευματικὴ ἄσκησις γίνεται διὰ τὴν ἠθικὴ στερέωσι, τελείωσι καὶ θέωσι τῶν πιστῶν. Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ πόσον ἠμπορεῖ ὁ ἴδιος, ὑπὸ τὴν καθοδήγησι τοῦ Θεοῦ,νὰ ἀσκηθῆ εἰς τὴν καλλιέργεια μίας πραγματικῆς, ἀνιδιοτελοῦς καὶ ἐλευθέρας πρὸς τὸν  Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπον ἀγάπης. Καὶ τὰ δύο λοιπόν, δηλαδὴ ἡ πίστις καὶ τὰ καλὰ ἔργα, δὲν ἔχουν ἑξαγοραστικὴν ἀξίαν ἔναντι  τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὅμως τὰ ἀπαραίτητα μέσα, διὰ τῶν ὁποίων ὁ ἄνθρωπος ἀσκεῖται εἰς τὴν ἀγάπην. Ἀφοῦ ἡ τελεία ἀγάπη εἶναι ἀνιδιοτελής, δὲν ὑφίσταται θέμα περὶ τοῦ μέσου ἐξαγορᾶς τῆς σωτηρίας. Δὲν ἠμπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ σωθῆ προσφέροντας εἰς τὸν Θεὸ πίστι καὶ ἔργα, ὡς ἐὰν αὐτὸς νὰ ἐδέχετο δωροδοκίας. Οὔτε ἡ πίστις, οὔτε τὰ ἔργα σώζουν· μόνον ὁ   Θεὸς σώζει. Ὄχι ὅμως αὐθαιρέτως, παρὰ τὴν θέλησι τοῦ ἀνθρώπου, οὔτε κατ᾽ ἀνάγκην «ἐξ ἔργων», διότι ἔτσι θέλει ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Θεός, ναὶ μὲν σώζει διὰ τῆς πίστεως καὶ διὰ τῶν ἔργων, ἀλλὰ μόνον ὅταν αὐτὰ συνοδεύωνται ἀπὸ τὴν ἀγάπη.
.             Ἡ ζωοποιὸς ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος δὲν δίδεται εἰς τὸν ἄνθρωπο κατὰ τρόπον αὐτόματο καὶ μαγικό.   Ἀπαιτεῖται ἡ συνεργὸς προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νὰ ζήση διὰ πίστεως καὶ ἀγάπης, σύμφωνα μὲ τὸν ἀρχικὸ καὶ τελικὸ προορισμό του. Εἰς αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος ὁδηγεῖται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀκολουθῆ τὸ Πνεῦμα, στερεῖται τῆς ζωοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ καὶ καθίσταται ψυχικός. Δὲν ἠμπορεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀποτόμως, ὅπως πιστεύουν πολλοὶ Διαμαρτυρόμενοι, νὰ γίνη τέλειος σωσμένος Χριστιανός, μὲ κάποια συναισθηματικὴν ἀπόφασι περὶ πίστεως καὶ συμμόρφωσι πρὸς μίαν γενικὴν Ἰδέα περὶ ἀγάπης. Ἡ πραγματικὴ κατὰ Χριστὸν ἠθικὴ τελείωσις ἀπαιτεῖ ἄσκησιν καὶ δοκιμασίαν. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀγωνισθῆ «νομίμως», διὰ τῆς ψυχοσωματικῆς ἀσκήσεως καὶ αὐταπαρνήσεως, ἠμπορεῖ ὁ κατὰ τοῦ σατανᾶ καὶ πρὸς τὴν τελείωσιν ἀγώνας του νὰ γίνη εὐκολώτερος, ἀφοῦ πλέον ὁ ἴδιος στρέφεται πρὸς τὴν ἀνιδοτέλεια. Τότε «αἱ ἐντολαὶ Αὐτοῦ βαρεῖαι οὐκ εἰσίν, ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾶ τὸν κόσμον». Ὁ Θεὸς ἠθέλησε μίαν ἐν συνεργασίᾳ ὁδὸ λυτρώσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ συμμετέχη πνευματικῶς. Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ ἐνεργῶν, ἡ αἰτία, αὐτὸς ποὺ ἀρχίζει, αὐτὸς ποὺ συμπληρώνει κάθε λυτρωτικὴ δραστηριότητα.  Ἀλλ᾽  ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ πρέπει νὰ ἀνταποκριθῆ πνευματικῶς εἰς τὴν ἄνευ ὅρων δωρεὰ τῆς Χάριτος.
.              Καὶ κατ᾽ αὐτὴν τὴν ἀνταπόκρισιν ὑπάρχει μία αὐθεντικὴ θέσις διὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ μοναχοῦ, μία θέσις ποὺ δὲν ἔχει ἀπολύτως τίποτε κοινὸ μὲ τὰ «ἔργα τοῦ νόμου, ἢ τὸ σύστημα τῆς ἀξιομισθίας καὶ τῶν συγχωροχαρτίων». Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἐτόνιζε πάντοτε τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὴν ἀσκητικὴν καὶ πνευματικὴν ζωήν, ἀπὸ  τὰ πρῶτα ἤδη ἀποστολικὰ χρόνια, —διὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Διὸ καὶ φιλοτιμούμεθα, εἴτε ἐνδημοῦντες εἴτε ἐκδηγμοῦντες, εὐάρεστοι Αὐτῷ εἶναι» (Β´ Κορ. ε´ 9)— μέχρι καὶ τῶν ἡμερῶν μας,  —διὰ τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ ἀγωνισθέντος «μὲ φιλότιμο καὶ πνευματικὴ λεβεντιά».

Β´ : https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/01/μνήμη-τοῦ-ὁσίου-ἰακωβου-τοῦ-νεου-οσι/

, , , , , ,

Σχολιάστε