Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Προτεσταντισμός

ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μία χαμένη εὐκαιρία γιὰ τὴν Εὐρώπη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Στὶς 31 Ὀκτωβρίου 2017 συμπληρώθηκαν 500 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκ μέρους τοῦ Λουθήρου θυροκόλληση τῶν ἐνενήντα πέντε «θέσεών» του κατὰ τοῦ παπισμοῦ στὸ ναὸ τοῦ κάστρου τοῦ Βίτεμπεργκ. Τὴν ἡμέρα αὐτὴ ὁλοκληρώθηκαν στὴ συγκεκριμένη πόλη οἱ ἐκδηλώσεις, μὲ τὴν παρουσία τῆς καγκελαρίου Ἄγγελας Μέρκελ, κόρης πάστορος, καὶ τοῦ προέδρου τῆς Γερμανίας Βάλτερ Σταϊνμάιερ.
.           Γιὰ τὴν δυτική, κεντρικὴ καὶ βόρεια Εὐρώπη καὶ τὴν ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ της ἡ ἀρχὴ τῆς Διαμαρτύρησης, μὲ τὸν Λούθηρο, ἦταν κομβικὸ σημεῖο. Μὲ τὴν κατεύθυνση, ποὺ πῆρε, χάθηκε τότε ἡ μεγάλη εὐκαιρία νὰ ἀπαλλαγεῖ μὲν ἀπὸ τὸν παπισμὸ καὶ νὰ ἐνταχθεῖ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὁ Λούθηρος περιορίστηκε στὴν διαπίστωση τῶν πολλῶν καὶ σοβαρῶν λαθῶν τοῦ Βατικανοῦ καὶ δὲν ἐντρύφησε στοὺς ἀνατολικοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὴν ἐκκλησιολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἀπέρριψε μὲ φανατισμὸ καὶ μὲ μία μονοκοντυλιὰ ὅλη τὴν παράδοση καὶ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ σημεῖο μηδὲν μία δική του ἄποψη γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ ἔπαυσε ἔτσι νὰ εἶναι Ἐκκλησία. Ἀποτέλεσμα ἔκτοτε νὰ προκύψουν στὸν Προτεσταντισμὸ πολλὰ σημεῖα μηδὲν καὶ δεκάδες ἀπόψεις περὶ χριστιανισμοῦ…
.             Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὁδήγησε τοὺς προτεστάντες στὸν «συσχηματισμό τους μὲ τὸν «αἰώνα τοῦτο» καὶ στὴν ἐκκοσμίκευσή τους. Ἀποτέλεσμα τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν ἄλλοτε χριστιανικὴ δυτικὴ Εὐρώπη νὰ κλείνουν συνεχῶς χριστιανικοὶ ναοὶ καὶ νὰ μετατρέπονται σὲ τζαμιά. Σύμφωνα μὲ πρόσφατα στοιχεῖα, ποὺ ἔφερε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ἡ ἰταλικὴ ἐφημερίδα «La Stampa» καὶ ἀναδημοσίευσε ἡ Francesca de Villasmundo, στὴν ἰστοσελίδα “Medias – Presse – Info” τὴν Τρίτη 12η Δεκεμβρίου 2017, στὴν πατρίδα τοῦ Λουθήρου, τὴ Γερμανία, ἀπὸ τὸ 2000 ἕως σήμερα ἔχουν κλείσει 500 ναοὶ καὶ ἀπὸ αὐτοὺς οἱ τουλάχιστον 100 ἔχουν μετατραπεῖ σὲ τζαμιά, μὲ χρηματοδότηση κυρίως ἀπὸ τὴν Τουρκία. Στὸ Ντούισμπουργκ τῆς Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας, ἕνας ναὸς ποὺ ὑπῆρχε ἐκεῖ ἔκλεισε καὶ τὴ θέση τοῦ πῆρε ἕνα τζαμί. Ἀκόμη καὶ στὸ Ἀμβοῦργο ἕνας ἐγκαταλελειμμένος ναὸς ἀγοράσθηκε ἀπὸ μουσουλμάνους καὶ μετετράπη στὸ ἰσλαμικὸ κέντρο Ἂλ Νουάρ. Τὰ ἴδια συμβαίνουν καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, ἀπὸ τὴν Σικελία τῆς Ἰταλίας, ἕως τὴ Γαλλία, τὴν Ἀγγλία καὶ τὴ Σκανδιναβία.
.         Τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Λούθηρος διαμαρτυρήθηκε, τὸ Βατικανὸ εἶχε φθάσει στὴν ἐσχάτη ἀνηθικότητα καὶ διαφθορά. Ἀπὸ τὸ 1492 ἕως τὸ 1503 Πάπας ἦταν ὁ Ἀλέξανδρος Ϛ΄, ὁ Βοργίας. Αὐτός, ὅπως γράφουν οἱ ἴδιοι οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ ἱστορικοί, ξεπέρασε ὅλους τοὺς προκατόχους του σὲ νεποτισμό. Ἀδιάντροπα μοίραζε τίτλους, προνόμια καὶ ὀφίκια στὰ πρόσωπα τοῦ οἰκογενειακοῦ του περιβάλλοντος. Ἰδιαίτερα γενναιόδωρος ὑπῆρξε στὰ φυσικά του παιδιά, πρὸς τὸν πανοῦργο Καίσαρα καὶ τὴν περιβόητη Λουκρητία, ἡ ὁποία μὲ τὴ σκανδαλώδη ζωή της διέσυρε στὴν κοινὴ γνώμη τὸν παπικὸ θεσμό. Ὁ Φλωρεντινὸς δομινικανὸς μοναχὸς Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὴ διαφθορὰ στὸ Βατικανὸ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος Βοργίας δὲν δίστασε νὰ τὸν κάψει ζωντανό, τὸ 1498.
.           Ὁ ἑπόμενος Πάπας Ἰούλιος Β΄ (1503-1513) ἦταν περισσότερο ἕνας κοσμικὸς ἄρχοντας, παρὰ πνευματικὸς ποιμένας. Ὁ Λέων Ι΄ (1513-1521), ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου ἔγινε ἀπὸ τὸν Λούθηρο ἡ «θρησκευτικὴ ἐπανάσταση», κατηγορήθηκε πολὺ αὐστηρὰ γιὰ τὶς σπατάλες του. Σκορποῦσε τὰ χρήματα ποὺ μάζευε σὲ πράγματα εὐτελῆ καὶ ἐφήμερα, ἱκανοποιώντας κοσμικὲς φιλοδοξίες. Τὸν ἴδιο καιρὸ ἡ Κουρία εἶχε βυθιστεῖ σὲ κάθε εἴδους καταχρήσεις. Ὅλα αὐτὰ εἶχαν καταστήσει τὸ κέντρο τοῦ καθολικισμοῦ σκάνδαλο τῆς χριστιανοσύνης. Μάλιστα κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Λέοντος Ι΄ οἱ καταχρήσεις μὲ τὰ «συγχωροχάρια» ἔφτασαν στὸν ὕψιστο βαθμό… Στὰ ἔτη 1515-1517 οἱ μισὲς εἰσπράξεις ἀπὸ τὴν πώληση τῶν «ἀφετηρίων γραμμάτων» στὴ Γερμανία κάλυψαν τὰ χρέη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μαγδεμβούργου καὶ Μαγεντίας (Μάϊντς) Ἄλμπρεχτ, γόνου τοῦ οἴκου τῶν Χοεντζόλερν. Αὐτὸς κατασπατάλησε τὴν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ δανείσθηκε τεράστια ποσὰ ἀπὸ παντοδύναμους τραπεζίτες, γιὰ νὰ ἐξαγοράσει τὸν πάπα καὶ νὰ ἐπεκτείνει τὴν ἀρχιεπισκοπὴ τοῦ Μαγδεμβούργου καὶ στὸ Μάϊντς…
.         Δίκαιη λοιπὸν ἡ ἀγανάκτηση τοῦ Λουθήρου. Ὅμως δὲν πῆρε κατεύθυνση πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ πρὸς ἕνα δικό του κατασκεύασμα. Καὶ δὲν δικαιολογεῖται ὅτι δὲν ἤξερε ἢ δὲν μποροῦσε νὰ πληροφορηθεῖ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Πρὶν καὶ μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης Ἕλληνες Βυζαντινοὶ λόγιοι πέρασαν στὴν Δύση καὶ ἀποτέλεσαν τὸ ἐφαλτήριο τῆς Ἀναγέννησης. Ὅπως γράφει ὁ Pierre Chaunu, ἡ παρουσία τῶν βυζαντινῶν λογίων βοήθησε νὰ μεταφραστοῦν καὶ νὰ γίνουν γνωστὰ στὴ Δύση τὰ συγγράμματα τῶν ἀρχαίων συγγραφέων, φιλοσόφων, τραγικῶν ποιητῶν, ἐπιστημόνων, ὅπως τοῦ Ἀρχιμήδη, τοῦ Γαληνοῦ, τοῦ Ἐρατοσθένη, τοῦ Πυθαγόρα καὶ ἄλλων, τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῆς Παλαιᾶς ἀπὸ τὴ μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα καὶ τῆς Καινῆς ἀπὸ τὸ πρωτότυπο, καὶ τῶν Ἑλλήνων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τῶν Καππαδοκῶν Πατέρων, τοῦ Ὠριγένη, τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καὶ ἄλλων. Ὁ Chaunu μεταξὺ τῶν βυζαντινῶν λογίων, ποὺ ἀναφέρει, εἶναι οἱ Δημήτριος Κυδώνης, Μανουὴλ Χρυσολωρᾶς, Γεώργιος Ἑρμώνυμος, Μιχαὴλ Μάρουλος ὁ Ταρχανιώτης, Θεόδωρος Γαζῆς καὶ Δημήτριος Δούκας. Ὁ Παν. Κανελλόπουλος στὴν «Ἱστορία τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πνεύματος» ἀναφέρει ἐπίσης τοὺς Μιχαὴλ Τριβώλη, τὸν μετέπειτα Μάξιμο τὸν Γραικό, Ἰανὸ Λάσκαρη, Δημήτριο Χαλκοκονδύλη, Μάρκο Μουσοῦρο, Ζαχαρία Καλλέργη, Ἰωάννη Γρηγορόπουλο καὶ ἄλλους. Ἐπίσης ἡ Ρωσία παρέμενε Ὀρθόδοξη καὶ πολλοὶ εὐρωπαῖοι λόγιοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Λουθήρου ἐπέλεξαν τὴ μελέτη καὶ τὴ διάδοση τῆς κοσμικῆς καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἑλληνικῆς γραμματείας. Ἦταν οἱ οὐμανιστές, ποὺ γιὰ νὰ δείξουν τὴν ἀγάπη τους στὸν Ἑλληνισμό, ἄλλαξαν τὰ ὀνόματά τους σὲ ἑλληνικά. Παράδειγμα ὁ Schwarzed ἔγινε Μελάγχθων, ὁ Geisshusler Μυκόνιους, ὁ Kochafe Χυτρεύς, ὁ Dobnick Κοχλεύς…

Ἔρασμος: Ἄλλη μία χαμένη εὐκαιρία γιὰ τὴν Εὐρώπη

.         Εὐκαιρία χάθηκε γιὰ τὴν Εὐρώπη καὶ ὅταν ὁ Ἔρασμος (1469-1536) γνώρισε τὸν πνευματικὸ πλοῦτο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀσπάστηκε. Στὰ 1512 ἔγραψε: «Μεταξὺ τῶν θεολόγων οὐδεὶς εἶναι καλύτερος ἀπὸ τὸν Ὠριγένη, κανεὶς πιὸ εὐχάριστος καὶ μὲ πιὸ πεποικιλμένο λόγο ἀπὸ τὸν Χρυσόστομο, κανεὶς πιὸ ἅγιος ἀπὸ τὸν Βασίλειο…» (Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Pierre Chaunu “L’ aventure de la Reforme”, Ed. Complexe, Bruxelles, p. 120-121). Ὁ Παν. Κανελλόπουλος γράφει γιὰ τὸ ἴδιο θέμα: «Ὁ Ἔρασμος παραμερίζοντας ὅσα ἡ μεσαιωνικὴ θεολογία καὶ ἡ λατρεία τῆς ρωμαϊκῆς ἐκκλησίας εἶχαν προσθέσει στὸν ἀρχέγονο Χριστιανισμὸ ἐπιστρέφει στὸ καθαρὸ πνεῦμα τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ στοὺς παλαιοὺς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἕλληνες καὶ Λατίνους» (Παν. Κανελλόπουλου «Ἱστορία τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πνεύματος», Ἀθῆναι, 1968, μέρος Β΄, τεῦχος α΄, σελ. 137 κ.ἑ.).
.             Ὁ Ἔρασμος διέμεινε γιὰ χρόνια στὴν γερμανόφωνη ἑλβετικὴ Βασιλεία καὶ συντέλεσε νὰ ἀναδειχθεῖ τότε τὸ σημαντικότερο τυπογραφικὸ κέντρο τῆς Εὐρώπης. Ἀπὸ τὸ 1516, ποὺ μὲ φροντίδα του ἐκδίδεται ἡ ἑλληνικὴ Καινὴ Διαθήκη καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου, ἕως τὸ 1532, μὲ τὴ δική του πρωτοβουλία καὶ καθοδήγηση, ἐκδίδονται τὰ ἔργα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας Κυπριανοῦ, Ἱλαρίου, Εἰρηναίου, Ἀμβροσίου, Αὐγουστίνου, Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ Μεγάλου Βασιλείου. Τὸ ἔργο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἐκδόθηκε πρῶτο στὸ ἑλληνικὸ πρωτότυπο.
.           Οἱ ἀναφορὲς στοὺς Ἀνατολικοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν ἐποχή του δὲν συγκίνησαν τὸν Λούθηρο. Εἶναι βέβαιο ὅτι γνώριζε ἑλληνικὰ καὶ ὅτι μελέτησε τὴν Ἁγία Γραφὴ στὸ πρωτότυπο. Πιθανότατα γνώριζε καὶ τοὺς Ἀνατολικοὺς Πατέρες, ἀλλὰ τοὺς ἀγνόησε λόγῳ τοῦ φανατισμοῦ του ὑπὲρ μίας Ἐκκλησίας χωρὶς ἱερατεῖο, χωρὶς Μυστήρια, χωρὶς ἱερότητα, χωρὶς Παράδοση.
.         Παρὰ τὸ ὅτι, ἀπὸ χαρακτήρα, ὁ Ἔρασμος ἦταν ἤπιος καὶ κατὰ τῆς βίας καὶ ἔγραψε μὲ μετριοπάθεια τὶς ἀντιρρήσεις του τόσο γιὰ τὴ διδασκαλία τοῦ Λουθήρου, ὅσο καὶ γιὰ τὶς καινοτομίες τῆς Ρώμης, ἐν τούτοις ὁ Λούθηρος καὶ οἱ φανατικοὶ καθολικοὶ τοῦ ἐπιτέθηκαν μὲ σφοδρότητα. Εἰδικότερα ὁ Λούθηρος τὸν μίσησε καὶ τὸν πολέμησε μὲ βιαιότητα. Ὁ Ἔρασμος μὲ τὴν εὐγένεια τοῦ χαρακτήρα του δὲν μπόρεσε νὰ πείσει γιὰ τὸ ὅτι ἡ βία δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀποτρέψει τοὺς θρησκευτικοὺς πολέμους Ρωμαιοκαθολικῶν κατὰ Διαμαρτυρομένων. Δὲν τόλμησε ποτὲ νὰ μιλήσει γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, δὲν εἶπε κἂν ἂν παρέμεινε στὴν πίστη ρωμαιοκαθολικὸς ἢ προσχώρησε στὸν προτεσταντισμό…. Ἡ Εὐρώπη ἔτσι πῆρε τὸν δρόμο της, τὸν δρόμο τοῦ «ἀντιμεταρρυθμισμένου» Βατικανοῦ, τῶν Ἰησουιτῶν καὶ τῶν ἄλλων ταγμάτων καὶ τῶν προτεσταντῶν, διαδόχων του Λουθήρου… Μὲ τὰ σημερινὰ ἀποτελέσματα.-

Σημείωση
Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βιβλία ποὺ στὸ κείμενο σημειώθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν καὶ τὰ ἀκόλουθα: Στέφαν Τσβάϊχ «Ἔρασμος», Ἔκδ. Γκοβόστη. – Ἐράσμου «Μωρίας Ἐγκώμιον», Ἔκδ. Ἠριδανός. – Κ. Σάθα «Βιογραφίαι 1453-1821». – Περ. «Ἐποπτεία», τ. Φεβρουαρίου 1993. – «Κύριλλος Λούκαρις», Ἀθῆναι, 1939. – Giorgio Girardet “Protestanti e cattolici: le differenze”, Ed. Claudiana, Torino, 4a edizione, 2007. – “Lutero: Opere scelte”, Introduzione Gerhard Ebeling, Ed. Claudiana, 1988. – Paolo Ricca – Giorgio Tourn “Le 95 tesi di Lutero”, Ed. Claudiana, 2004. – Revue “Actualite de l’ histoire – Guerres de religion”, no 81, Novembre 2005. – Revue “Les cahiers science et vie – Guerres de religion”, No 162, Juillet 2016. – “Memoires d’ Europe 1453-1789”, Ed. Gallimard, 1993. –

Advertisements

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ καὶ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Χρυσοστ. Σελαχβάρτζι
«ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»
-Ἀπὸ τὸ ἰσλαμικὸ Ἰρὰν στὴν Ὀρθοδοξία
Ἱ. Μ. Χρυσοπηγῆς, Χανιά 2016
σελ. 92-94

ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                 Δύο χρόνια πέρασαν καὶ δὲν συνάντησα κανένα Πεντηκοστιανὸ ποὺ νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ κατανοήσει τὸ εἶδος καὶ τὴν ἔνταση τοῦ ψυχικοῦ μαρτυρίου ποὺ περνοῦσα. Δὲν συνάντησα κανένα σὲ ὅλο τὸν πεντηκοστιανό μου περίγυρο, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ καταλάβει, ὅσο καὶ ἂν προσπάθησε, τὴν γλῶσσα ἑνὸς πονεμένου ἀνθρώπου. Ὁ πόνος ποὺ καλλιεργεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὁ πόνος ποὺ ἐξυψώνει καὶ ὡριμάζει τὴν καρδιά, ὁ πόνος ποὺ ἐκλεπτύνει τὸ πνεῦμα στὸ καμίνι τῆς καθημερινότητας τῶν δοκιμασιῶν, ἀπουσίαζε ἐντελῶς ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῆς πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας. Γι’ αὐτοὺς ἡ ζωὴ ἦταν «μὲς τὰ ρόδα», σύμφωνα μὲ τὴ νορβηγικὴ ἔκφραση. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπέφεραν, μόνο εὐημεροῦσαν, καὶ μάλιστα μὲ τρόπο κοσμικό. Ἡ ζωὴ τῆς χάριτος ἦταν εὐτυχισμένη, εὔκολη καὶ ἐπιτυχημένη. Τὸ μαρτύριο ἦταν παρὰ φύση, ἔργο τοῦ διαβόλου, καὶ μποροῦσε νὰ ἐξαφανισθεῖ μόνο μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ. Ἐπικαλέστηκα πολλὲς φορὲς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὅμως τὸ μαρτύριό μου μεγάλωνε… Μόνο ἐγώ, ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς τοὺς εὐνοημένους ἀπὸ τὴν τύχη χριστιανούς, ἤμουν μία ψυχὴ συντετριμμένη ἀπὸ ἕνα χρόνιο ὑπαρξιακὸ πόνο.
.                 Ἡ πάντοτε θετικὴ καὶ αἰσιόδοξη ὀπτική τῆς θεολογίας τῶν Πεντηκοστιανῶν βρισκόταν σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν δραματικὴ θέαση τῆς σιιτικῆς θεολογίας τοῦ Ἰσλάμ, μὲ τὴν ὁποία εἶχα μεγαλώσει. Τώρα ποὺ εἶχα αὐτὴν τὴν ἐμπειρία, θεωροῦσα ὅτι τὸ σιιτικὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἀνώτερο καὶ πιὸ αὐθεντικὸ ἀπὸ τὸν πεντηκοστιανὸ Χριστιανισμό· ὅτι ἡ τραγικότητα τῆς θεολογίας τοῦ σιιτικοῦ Ἰσλὰμ εἶναι πιὸ κοντὰ στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ ὅ,τι ἡ μακαριότητα τοῦ «χαρισματικοῦ» χριστιανισμοῦ τῆς Δύσης.
.               Ἡ κατάσταση τοῦ κόσμου εἶναι τραγική. Οἱ ἄνθρωποι ὑποφέρουν. Κάποιοι διώκονται, ἄλλοι φυλακίζονται καὶ βασανίζονται, ἄλλοι τραυματίζονται σὲ πολέμους καὶ βιαιοπραγίες, πολλοὶ ὑποφέρουν ἀπὸ ἀκραία φτώχεια καὶ παλεύουν μὲ ἀδυσώπητες φυσικὲς καταστροφές… Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγικὴ πραγματικότητα στὴν ὁποία ζοῦν οἱ ἄνθρωποι τοῦ τρίτου κόσμου. Ἀλλὰ καὶ στὴν ὑλικὰ εὐημεροῦσα Δύση, οἱ περισσότεροι ὑποφέρουν ψυχολογικά. Πολλὲς οἰκογένειες διαλύονται. Οἱ ἄνθρωποι συνεχῶς ἀλλάζουν τοὺς συντρόφους τῆς ζωῆς τους σὲ ἀναζήτηση τοῦ ἰδανικοῦ ἔρωτα, τῆς ἁρμονικῆς σχέσης καὶ τῆς ἀνθρώπινης ζεστασιᾶς. Κάποιοι δὲν καταφέρνουν ποτὲ νὰ βροῦν ἕνα σύντροφο, γιὰ νὰ μοιραστοῦν τὴ ζωή τους. Τὰ παιδιὰ συχνὰ μεγαλώνουν μόνο μὲ τὸν ἕνα γονέα καὶ στεροῦνται τὴν ἀγάπη τοῦ ἄλλου. Οἱ ἄνθρωποι πιέζονται στὴν ἐργασία, καθώς, μὲ τὴν ραγδαία ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, ἀπαιτοῦνται ὅλο καὶ ὑψηλότερες δεξιότητες ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στὴ Δύση, ὅπως καὶ στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, φέρουν δυσβάστακτα φορτία στοὺς ἀσθενεῖς ὤμους τους.
.               Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα, οἱ πεντηκοστιανοὶ εἶναι ἀποξενωμένοι ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ μακαριότητά τους ἀποτελεῖ προσβολὴ γιὰ ὅσους ὑποφέρουν.
.           Παραδόξως, λοιπόν, ἡ πεντηκοστιανὴ ἐκκλησία μὲ εἶχε ἐπιστρέψει στὸ ἰσλαμικό μου παρελθόν. Ὑπῆρχαν πολλὰ κείμενα στὸ εὐαγγέλιο ποὺ δὲν καταλάβαινα. Στὴν πραγματικότητα, τὸ βάθος καὶ τὸ μυστήριο τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, ποὺ τόσο μὲ εἶχε γοητεύσει, ἀπουσίαζε ἐντελῶς ἀπὸ τὴν πνευματικότητα τὶς πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας.

, , , ,

Σχολιάστε

ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΙ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀνεξέλεγκτοι οἱ Προτεστάντες στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἀνεξέλεγκτοι οἱ Προτεστάντες στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) προωθοῦν τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ τὴν παγκόσμια συγκρητιστικὴ θρησκεία. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι στὴ δράση τους αὐτὴ δὲν ἀντιμετωπίζουν ὁποιαδήποτε ἀντίρρηση, ἀντίδραση, καὶ διαμαρτυρία ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, ποὺ συμμετέχουν σ’ αὐτό. Μία δικαιολογία εἶναι πὼς οἱ Ὀρθόδοξοι αἰσθάνονται ὅτι φιλοξενοῦνται ἀπὸ τοὺς Προτεστάντες στὸ ΠΣΕ καὶ ἔτσι συμπεριφέρονται μὲ εὐπείθεια πρὸς αὐτούς…
.           Πρόσφατο παράδειγμα: Ἡ ὁμιλία τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ ΠΣΕ Ὄλαφ Τβέιτ, Νορβηγοῦ Λουθηρανοῦ πάστορα, στὴν ἔναρξη τῆς 24ης Παγκοσμίου Συνδιάσκεψης τῶν Πεντηκοστιανῶν, στὸ Σάο Πάολο τῆς Βραζιλίας, τὴν 7η Σεπτεμβρίου 2016. Ὁ Δρ. Τβέιτ ἀπευθυνόμενος σ’ αὐτοὺς ἀνέφερε, μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Ὁ κόσμος ἀπεγνωσμένα ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ λαὸ ὅπως ἐσεῖς, ποὺ πιστεύετε στὴ μεταμορφωτικὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιὰ νὰ τὴν ἐπενδύσουμε στὸ μέλλον τοῦ κόσμου γιὰ τὰ παιδιά μας» (Σήμ.!!!).
.           Στὴ συνέχεια ὁ Γ.Γ. τοῦ ΠΣΕ ἐξέφρασε τὴν εὐγνωμοσύνη του πρὸς τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Πεντηκοστιανῶν (Σημ. !!!), γιατί «υἱοθέτησαν μία καρποφόρα συνεργασία ἐν Χριστῷ μεταξύ τοῦ ΠΣΕ καὶ τῆς Παγκόσμιας Πεντηκοστιανῆς Ἀδελφότητας (ΠΠΑ) καὶ πιὸ συγκεκριμένα διαμέσου τοῦ Παγκόσμιου Χριστιανικοῦ Φόρουμ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ συμμετοχή τους στὴ Γενικὴ Συνέλευση τοῦ ΠΣΕ στὸ Πουσὰν τῆς Νότιας Κορέας». Ἐπίσης στὴν ὁμιλία του ὁ Δρ. Τβέιτ σημείωσε: «Μία Καινούργια ἐποχὴ ἀρχίζει ἀμοιβαίας ἀναγνώρισης μεταξύ τῆς Πεντηκοστιανῆς κίνησης καὶ τῆς ἀντίστοιχης Οἰκουμενικῆς, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι αἰσθάνονται ὑποχρεωμένοι διὰ τῆς πίστεώς τους νὰ βαδίσουν μαζί, νὰ προσευχηθοῦν μαζὶ καὶ νὰ ὑπηρετήσουν μαζί…». Μαζὶ Πεντηκοστιανοί, Κουάκεροι, Λουθηρανοὶ καί… Ὀρθόδοξοι!
.           Ὁ Γενικὸς Γραμματέας τοῦ ΠΣΕ εἶναι ὁ “Πάπας”, ὁ ἀπόλυτος ἡγεμόνας στὴν οἰκουμενιστικὴ κίνηση. Οἱ Ὀρθόδοξοι, μὲ πρῶτο τὸ Φανάρι ἁπλῶς ἐπικροτοῦν, ὡς ὑπάκουοι ὑπήκοοι, τὶς ἐνέργειές του… Τὰ διοικητικὰ ὄργανα τοῦ ΠΣΕ εἶναι, στὴν οὐσία, διακοσμητικά, ἀφοῦ σὲ ὅλα τὴ μεγάλη πλειονοψηφία ἔχουν οἱ προτεστάντες:
.           Ἡ Γενικὴ Συνέλευση εἶναι τὸ ἀνώτατο ὄργανο διοίκησης τοῦ ΠΣΕ καὶ συνεδριάζει κάθε ὀκτὼ χρόνια! Σ’ αὐτὴν ἄνω τοῦ 90% τῶν μελῶν εἶναι προτεστάντες. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ οἱ πιὸ ἀπίθανες ὁμάδες, ἀπὸ τὸν Στρατὸ Σωτηρίας καὶ τοὺς Κουάκερους ἕως τοὺς μεταρρυθμισμένους τῶν ἀτολῶν Τουβάλου, τῶν 10.851 κατοίκων…
.           Ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ – ἡ ὀνομασία θυμίζει τὰ πάλαι ποτὲ κομμουνιστικὰ κόμματα – συνεδριάζει ἀνὰ δύο ἔτη καὶ ἐπὶ 151 μελῶν οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι 25, λιγότεροι οἱ Μονοφυσίτες καὶ πάνω ἀπὸ ἑκατὸν δέκα οἱ Προτεστάντες.
.           Ἡ Ἐκτελεστικὴ Ἐπιτροπὴ συνεδριάζει δύο φορὲς τὸ χρόνο καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ 20 μέλη καὶ τρεῖς συντονιστές. Ἀπὸ τὰ 23 μέλη της τὰ πέντε εἶναι ἀπὸ τὶς τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες (ἀνὰ ἕνα ἀπὸ τὰ Πατριαρχεῖα Κωνσταντινουπόλεως, Ἱεροσολύμων, Ρωσίας καὶ Ρουμανίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος), δύο εἶναι μονοφυσίτες καὶ δεκαέξι προτεστάντες.
.           Τὰ ὄργανα, ὅταν συνεδριάζουν, καλοῦνται νὰ ἐγκρίνουν ἕτοιμες προτάσεις ἀπὸ τὸν Γενικὸ Γραμματέα καὶ σχεδὸν πάντα τὶς ἐγκρίνουν ὁμοφώνως… Ἂν γίνει ψηφοφορία, οἱ προτεστάντες διαθέτουν τὴ μεγάλη πλειονοψηφία. Τὸ θέμα τῆς συναίνεσης ἔχει ἀτονήσει σὲ μεγάλο βαθμό… Παράδειγμα: Τὸν περασμένο Ἰούνιο ἔγινε πρόταση ἀπὸ τὸν ΓΓ στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ νὰ ἐκλεγοῦν ὡς ἀναπληρωτὲς Γενικοὶ Γραμματεῖς ὁ Ρουμάνος Ὀρθόδοξος δρ. Ἰοὰν Σάουκα καὶ ἡ δρ. Ἰζαμπὲλ Ἀπάβο Φίρι, ἀφρικανὴ προτεστάντισσα, ἀπὸ τὸ Μαλάουι. Ἡ πρόταση περνοῦσε καὶ μὲ ἁπλὴ πλειονοψηφία τῶν προτεσταντῶν, ἀλλὰ ἔγινε δεκτὴ ὁμοφώνως… Τὰ δύο νέα στελέχη ἀντικαθιστοῦν τοὺς ἀποχωροῦντας Γεώργιο Λαιμόπουλο, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καὶ Χίελκε Βόλτερς, Ὀλλανδὸ Προτεστάντη. Τὸ Φανάρι ἔχασε μία θέση, γοήτρου περισσότερο. Τὴν πῆραν οἱ Ρουμάνοι…

Οἱ Πεντηκοστιανοὶ στὴν Ἑλλάδα

.           Στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης τὸ Φανάρι πέτυχε νὰ ἀναγνωριστοῦν ὡς Ἐκκλησίες ὅσες ὁμάδες αὐτοπροσδιορίζονται ὡς χριστιανικὲς καὶ συμμετέχουν στὸ ΠΣΕ. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ οἱ Πεντηκοστιανοί, ποὺ ὁρισμένες ὁμάδες τους συμμετέχουν στὸ ΠΣΕ. Σημειώνεται ὅτι ἡ μεγάλη πλειονοψηφία τῶν Πεντηκοστιανῶν δὲν θέλει νὰ ἐνταχθεῖ στὸ ΠΣΕ, γιατί θεωρεῖ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ ἄλλοι Χριστιανοὶ δὲν ἔχουν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ὅπως τὸ ἔχουν ἐκεῖνοι…
.           Ἀπὸ πλευρᾶς Ὀρθοδόξων ὑπάρχουν τὰ πορίσματα τῆς ΚΓ΄ Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱερῶν Μητροπόλεων διὰ Θέματα Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκείας, τοῦ 2011. Στὰ πορίσματα ὁμοφώνως οἱ ἐκπρόσωποι τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν –καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μὲ τὸν ἐκπρόσωπό του, ἀείμνηστο Μητροπολίτη Νικοπόλεως Μελέτιο– εἶχαν διακηρύξει τὴν πλάνη τῶν Πεντηκοστιανῶν. Οἱ σημερινοὶ Ὀρθόδοξοι ταγοί, ποὺ συμμετέχουν στὸ ΠΣΕ, φαίνεται ὅτι πλέον δέχονται τὴ διδασκαλία καὶ τὶς σὲ βάρος τῶν Ὀρθοδόξων προσηλυτιστικὲς δράσεις τῶν Πεντηκοστιανῶν!…
.           Οἱ Πεντηκοστιανοὶ ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ Λὸς Ἄντζελες τῶν ΗΠΑ, στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα καὶ ἔχουν ἀναπτύξει παγκοσμίως ἕνα πολὺ ἐπιθετικὸ δίκτυο προσηλυτισμοῦ πρὸς τὸν ἀμερικανικὸ τρόπο κουλτούρας, μὲ τὴ βοήθεια τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ. Στὴν Ἑλλάδα οἱ ἴδιοι ἀναφέρουν ὅτι διαθέτουν 122 εὐκτήριους οἴκους. Ἐλπίζεται ὅτι θὰ ἐφαρμοστεῖ καὶ σ’ αὐτοὺς ὁ προσφάτως ψηφισθεὶς Νόμος καὶ θὰ ἐλεγχθοῦν ἂν διαθέτουν τοὺς ἀπαιτούμενους ἀνὰ εὐκτήριο οἶκο 250 πιστοὺς καὶ ἐπίσης ἀπὸ ποῦ προέρχονται οἱ πόροι μίας τόσο δαπανηρῆς προσηλυτιστικῆς καμπάνιας, μὲ ἐφημερίδα, φυλλάδια, δωρεὰν Ἅγιες Γραφές, ἐνοίκια, προσωπικό. Πρέπει κάποτε νὰ πληροφορηθεῖ ἡ κοινὴ γνώμη ἂν οἱ Πεντηκοστιανοὶ διαθέτουν εὐκτήριους οἴκους ἢ κέντρα προσηλυτισμοῦ. Σημειώνεται ὅτι κατὰ τὴν ἔκδοση Operation World μέσα σὲ λιγότερο ἀπὸ 25 χρόνια οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἔχουν προσηλυτίσει περίπου 10.000 Ὀρθοδόξους Ἕλληνες.-

,

Σχολιάστε

ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ καὶ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ «Ὁ Λατινισμός ἐξέπεσε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία» (Ἀρχιεπίσκοπος Ἱλαρίων Τρόϊτσκι )

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ
ΠΑΠΙΣΜΟΥ – ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ἀρχιεπίσκοπος Ἱλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929)
Ἱερομάρτυς καὶ πρόμαχος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»
ἐκδ. «Ἄθως»

.                   Ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας διεστράφη πολὺ στὴ Δύση μετὰ τὴν ἔκπτωση τῆς Ρώμης ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἄρχισε νὰ μοιάζει ἐκεῖ μὲ κάποια ἐπίγεια βασιλεία. Ὁ Λατινισμὸς μὲ τοὺς γήινους ὑπολογισμοὺς τῶν «καλῶν ἔργων», μὲ τὴ μισθωτὴ σχέση πρὸς τὸν Θεό, μὲ τὴν παραχάραξη τῆς σωτηρίας, συσκότισε στὴ συνείδηση τῶν μελῶν του τὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη τῆς Ἐκκλησίας.
.           Ὁ Λατινισμὸς στὸ πρόσωπο τοῦ Προτεσταντισμοῦ γέννησε ἕνα ἐντελῶς νόμιμο, ἂν καὶ πολὺ ἀτίθασο, πνευματικὸ τέκνο. Ὁ Προτεσταντισμὸς δὲν ἦταν μία διαμαρτυρία τῆς πρωτοχριστιανικῆς ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως ἐνάντια σ’ αὐτὲς τὶς παραχαράξεις τῆς ἀλήθειας, τὶς ὁποῖες εἶχε κάμει παραδεκτὲς ὁ μεσαιωνικὸς Παπισμός. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ὄχι σπάνια, ἔχουν τὴν τάση νὰ παρουσιάζουν τὴ Διαμαρτύρηση οἱ προτεστάντες θεολόγοι. Ὅμως, ὄχι! Ὁ Προτεσταντισμὸς ἦταν διαμαρτυρία μίας ἀνθρώπινης ἰδέας ἐναντίον μίας ἄλλης. Δὲν ἀποκατέστησε τὸν ἀρχαῖο Χριστιανισμό. Τὸ μόνο ποὺ ἔκανε ἦταν νὰ ἀντικαταστήσει τὴν παραχάραξη τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ μίαν ἄλλη παραχάραξη κι αὐτὸ τὸ νέο ψεῦδος ἦταν πικρότερο ἀπὸ τὸ πρῶτο.
.                 Ὁ Προτεσταντισμὸς εἶπε τὸν τελευταῖο λόγο τοῦ Παπισμοῦ, ἔβγαλε τὸ τελευταῖο λογικό του συμπέρασμα.
.                 Ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ σωτηρία εἶναι δοσμένα ἀπὸ τὴν ἀγάπη, δηλ. ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τέτοια εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση. Ὁ Λατινισμός, ἀφοῦ ἐξέπεσε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἄλλαξε αὐτὴ τὴ συνείδηση καὶ διεκήρυξε: Ἡ ἀλήθεια δίδεται ἀπὸ τὸ ξεχωριστὸ πρόσωπο τοῦ Πάπα, ἀπὸ ἕνα ἰδιαίτερο πρόσωπο χωρὶς τὴν Ἐκκλησία, καὶ ὁ Πάπας ἔχει τὴν εὐθύνη τῆς σωτηρίας ὅλων.
.                 Ὁ Προτεσταντισμὸς μόνο αὐτὸ ἐξέφρασε: Γιατί ἡ ἀλήθεια νὰ δίδεται μόνο ἀπὸ ἕναν Πάπα; Καὶ προσέθεσε: ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ σωτηρία ἀποκαλύπτονται σὲ κάθε ξεχωριστὸ πρόσωπο ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι κάθε ἕνας ἄνθρωπος προβιβάστηκε σὲ ἀλάθητο πάπα. Ὁ Προτεσταντισμὸς φόρεσε τὴν παπικὴ τιάρα σὲ κάθε Γερμανὸ καθηγητὴ-θεολόγο καὶ μὲ τοὺς ἀμέτρητους αὐτοὺς πάπες κατέστρεψε τελείως τὴν ἰδέα τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Ὑποκατέστησε τὴν πίστη μὲ τὴ λογικὴ τοῦ ἀτόμου καὶ τὴ σωτηρία ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μὲ τὴν ὀνειροπόλο βεβαιότητα γιὰ τὴ σωτηρία μέσῳ τοῦ Χριστοῦ χωρὶς τὴν Ἐκκλησία, σὲ μία φίλαυτη ἀπομόνωση ἀπὸ ὅλους. Γιὰ τὸν προτεστάντη ἀλήθεια εἶναι μόνο ὅ,τι τοῦ ἀρέσει, ὅ,τι νομίζει αὐτὸς ὡς ἀλήθεια.
.                 Στὴν πράξη βέβαια καὶ οἱ προτεστάντες ἀπὸ τὴν ἀρχή, μὲ πλάγιους τρόπους, λαθραία θὰ λέγαμε, ἐπέβαλαν κάποια στοιχεῖα δόγματος σχετικὰ μὲ τὴν Ἐκκλησία ἀναγνωρίζοντας κάποιες αὐθεντίες, μόνο ὅμως στὴν περιοχὴ τῆς διδασκαλίας τῆς πίστεως. Ὄντας ὅμως οὐσιαστικὰ ἐκκλησιαστικὸς ἀναρχισμός, ὁ καθαρὸς Προτεσταντισμός, ὅπως κάθε ἀναρχισμός, στὴν πραγματικότητα ἀποδείχτηκε τελείως μὴ πραγματοποιήσιμος κι ἔτσι μᾶς ἔδωσε φανερὴ μαρτυρία γι’ αὐτὴ τὴν ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ εἶναι ἀπὸ τὴ φύση της ἐκκλησιαστική.
.                 Ὅμως ὁ Προτεσταντισμὸς ταίριαξε στὸ γοῦστο μὲ τὴν ἀνθρώπινη φιλαυτία καὶ τὴν αὐθαιρεσία κάθε εἴδους. Ἡ φιλαυτία καὶ ἡ αὐθαιρεσία μέσα στὸν Προτεσταντισμό, ὅπως εἰπώθηκε, κατὰ κάποιον τρόπο «ἐξαγιάσθηκαν» καὶ «εὐλογήθηκαν» καὶ τώρα αὐτὸ φανερώνεται στὴν ἀτέλειωτη διαίρεση καὶ τὸν θρυμματισμὸ πρῶτα ἀπ’ ὅλα τοῦ ἴδιου τοῦ Προτεσταντισμοῦ.
.                 Συγκεκριμένα, ὁ Προτεσταντισμὸς διεκήρυξε ἀνοιχτὰ αὐτὸ τὸ μέγιστο ψεῦδος: Μπορεῖς νὰ εἶσαι χριστιανὸς χωρὶς νὰ ἀναγνωρίζεις καμία Ἐκκλησία. Συνδέοντας ὅμως τὰ μέλη του μὲ κάποιου εἴδους ὑποχρεωτικὲς αὐθεντίες καὶ ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες, ὁ Προτεσταντισμὸς περιπλέκεται σὲ ἀδιέξοδες ἀντιφάσεις: Ὁ ἴδιος ἀπελευθέρωσε τὸ κάθε πρόσωπο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ὁ ἴδιος θέτει κάποια ὅρια αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας. Ἀπὸ δῶ ξεκινάει ἡ ἀνταρσία τῶν προτεσταντῶν ἐναντίον τῶν λίγων καὶ οἰκτρῶν ὑπολειμμάτων ἐκκλησιαστικότητος, τὰ ὁποῖα ἀκόμη φυλάσσονται ἀπὸ τοὺς ἐπίσημους ἐκπροσώπους τῶν Ὁμολογιῶν τους.
.                 Εἶναι εὐνόητο ὅτι ὁ Προτεσταντισμὸς ἔχει ἀντιστοιχία πρὸ πάντων μὲ τὴ γενικὴ διάθεση ποὺ κυριαρχεῖ στὴ Δύση. Ἐκεῖ πέτυχαν μία πολὺ καλὴ ὀργάνωση τῆς ἐξωτερικῆς ζωῆς καὶ οἱ ἄνθρωποι κατέχονται ἀπὸ ἀλαζονεία γι’ αὐτὴ τὴν ἐπιτυχία καὶ ἀγάπησαν τὸν ἑαυτό τους σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ λησμόνησαν τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον. Αὐτὴ τὴν ἁμαρτωλὴ φιλαυτία, τὴν περιφρόνηση πρὸς τὸν πλησίον, τὴ διακηρύττουν καὶ ἡ μοντέρνα φιλοσοφία καὶ ἡ λογοτεχνία. Πῶς ὁ ὑπερήφανος Εὐρωπαῖος νὰ δεχθεῖ τὴ διδασκαλία περὶ Ἐκκλησίας, ὅταν γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει πρὶν ἀπ’ ὅλα νὰ ἀπαλλαχθεῖ ἀπὸ τὴ φιλαυτία καὶ τὴν αὐθαιρεσία, νὰ ὑποταχθεῖ στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ μάθει νὰ ἀγαπᾶ τοὺς ἀνθρώπους, βάζοντας τὸν ἑαυτό του ταπεινὰ κάτω ἀπὸ τοὺς ἄλλους;

ΠΗΓΗ: egolpion.com

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΣΤΟΡΕΣ ΑΘΕΟΙ!

Πάστορες ἄθεοι!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2084, 01 .ο3.2014 

.                  Τὸ κατάντημα τοῦ Προτεσταντισμοῦ εἶναι θλιβερό. Ξεκίνησε νὰ διορθώσει τὰ λάθη τοῦ Παπισμοῦ καὶ στὴ συνέχεια κατέληξε στήν… ἀθεΐα! Μάλιστα, στὴν ἀθεΐα. Φαίνεται ἀπίστευτο, εἶναι ὅμως ἀληθινό. Ἡ εἴδηση ἀναφέρει: «Περισσότερα ἀπὸ 200 ἄτομα ποὺ ἡγοῦνται σὲ θέσεις προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν στὴν Ἀμερική, ὁμολογοῦν ὅτι δὲν πιστεύουν στὸ Θεό. Ἡ πρόσ φατη δημόσια ὁμολογία ἑνὸς Λουθηρανοῦ πάστορα ἀπὸ τὸ Χιοῦστον ἦρθε νὰ φέρει στὴν ἐπιφάνεια τὸ θέμα αὐτό. Ὁ προβληματισμὸς μὲ αὐτὲς τὶς δηλώσεις τῶν παστόρων εἶναι ἔντονος, καθὼς διαλύονται ἐνορίες. Οἱ πιστοὶ αὐτῶν τῶν ὁμολογιῶν ὄχι μόνο χάνουν τὴν πίστη τους, ἀλλὰ ἀποχωροῦν καὶ ἀπὸ τὶς ἐνορίες. Ὁ μεθοδιστὴς πάστορας Keith Jenkins δήλωσε ὅτι οἱ πιστοὶ βλέπουν πλέον τοὺς πάστορες ὡς ‘‘σοῦπερ ἥρωες’’. Ἀναγνώρισε ἐπίσης ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ πάστορες ποὺ διέρχονται κρίση στὴν προσωπική τους πίστη καὶ ὁδηγοῦνται στὸν ἀθεϊσμό». Ὑπάρχει μάλιστα καὶ μία ἱστοσελίδα (clergyproject.com) «μὲ μέλη πάστορες καὶ ἄλλους κληρικοὺς τῶν ὁμολογιῶν αὐτῶν, ποὺ δὲν πιστεύουν πλέον στὸν Θεό. Ἡ ὁμάδα αὐτὴ δηλώνει πὼς ἔχει ἤδη 450 μέλη» («pentapostagma. gr»). Δὲν εἶναι περίεργη ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ μέσα στὴ βαβυλωνία τῶν ἀτελείωτων αἱρετικῶν παραφυάδων τοῦ Προτεσταντικοῦ κόσμου. Ἀποκομμένος ὁ κόσμος αὐτὸς ἀπὸ τὸν ἀμύθητο λειτουργικὸ καὶ πατερικὸ πλοῦτο τῆς μόνης Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου, εἶναι φυσικὸ νὰ ὁδηγεῖται ὄχι ἁπλῶς σὲ ἀδιέξοδα, ἀλλὰ σὲ πλήρη ἀπόρριψη τῆς θεόπνευστης ἀλήθειας τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν ἁγιαστικῶν καὶ σωστικῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας· ὁπότε ἀποξενώνεται ἐντελῶς ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ πλέει ἀνερμάτιστος καὶ χωρὶς προσανατολισμὸ μέσα στὸ τρικυμισμένο πέλαγος τοῦ κόσμου. Τελικὰ καταντᾶ σὲ ἀφροσύνη, κατὰ τὸ ψαλμικό: «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλ. ιγ´ [13] 1). Μὲ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἡ χώρα ποὺ κάποτε ξεκίνησε μὲ σύν θημα «ἐμπιστευόμαστε στὸν Θεό» (Ιn God we trust), ἔχει ἤδη ἀποστατήσει ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀκολουθεῖ δρόμο ὁλωσδιόλου ξένο πρὸς Αὐτόν. Ἔχει δὲ καταντήσει ὄχι ἁπλῶς χώρα μὲ πανσπερμία αἱρέσεων, ἀλλὰ καὶ μὲ τρόπους ζωῆς ποὺ ὑβρίζουν τὸν Θεὸ καὶ ἐξευτελίζουν τὸν ἄνθρωπο, τὸ θεόπλαστο δημιούργημα. Οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νὰ δοξάζουμε συνεχῶς τὸν Τριαδικὸ Θεό, νὰ δεόμεθα ὥστε νὰ φυλάει τὴν πίστη μας ἀπὸ τοὺς ποικίλους Προτεσταντισμοὺς καὶ τὴ λύμη τῆς ἀθεΐας καὶ νὰ μένουμε σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι στὴν πίστη καὶ τὴ διδασκαλία τῶν θεοκινήτων Πατέρων μας.

 

Σχολιάστε

Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ:
«Ἀρχιεπίσκοπος Ἱλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929) 
Ἱερομάρτυς καὶ πρόμαχος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»
τοῦ πρωτ. Ἰωάννου Φωτοπούλου 

  ilariwn.                  Μ’ αὐτὴ τὴν ἴδια νέκρα ρεζιλεύεται καὶ ἡ προτεσταντικὴ ψευδοδιδασκαλία. Τί κατάφεραν οἱ προτεστάντες ἀτιμάζοντας μὲ τὶς σοφιστεῖες τους τὴν ἰδέα τῆς Ἐκκλησίας; Κατάφεραν μόνο τὸν διαμελισμὸ καὶ μάλιστα ἕνα διαμελισμὸ χωρὶς καμιὰ ἐλπίδα. Ὁ Προτεσταντισμὸς συνεχῶς θραύεται σὲ σέκτες. Ἐκκλησιαστικὴ προτεσταντικὴ ζωὴ δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχει κάποια «μισο-ζωὴ» χωρισμένων σεκτῶν καὶ κοινοτήτων. Τὴν κοινὴ ἐκκλησιαστικὴ ζωή, γιὰ τὴν ὁποία προσευχήθηκε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχή, ὁ Προτεσταντισμὸς τὴ φόνευσε. Πράγματι, οἱ ἀκραῖοι «ὀρθόδοξοι» προτεστάντες στέκονται πολὺ ἐγγύτερα στοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς παρὰ στοὺς προτεστάντες τῶν ἀκραίων ὀρθολογιστικῶν ὁμάδων, οἱ ὁποῖες τίποτε κοινὸ δὲν ἔχουν μεταξύ τους ἐκτὸς ἀπὸ αὐθαίρετη, καὶ χωρὶς καμιὰ βάση, ἰδιοποίηση ἀπ’ αὐτοὺς τῆς ὀνομασίας «προτεστάντες» μιᾶς καὶ γι’ αὐτὸ κανεὶς δὲν θὰ τοὺς διώξει δικαστικῶς. Ποιά ἑνότητα εἶναι δυνατὴ μεταξύ τους; Ποιὰ κοινὴ ζωὴ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει  σ’ αὐτούς;
.                  Αὐτὰ ποὺ λέμε δὲν εἶναι δικά μας. Σὲ στιγμὲς εἰλικρίνειας αὐτὰ τὰ ἴδια καὶ μὲ ἀκόμα μεγαλύτερη ὀξύτητα τὰ λέγουν καὶ οἱ ἴδιοι οἱ προτεστάντες. «Ἡ χώρα», γράφει ἕνας ἀπ’ αὐτούς, «ἡ ὁποία ἦταν ἡ κοιτίδα τῆς Μεταρρυθμίσεως, ἔγινε ὁ τάφος τῆς πίστεως τῆς Μεταρρυθμίσεως. Ἡ προτεσταντικὴ πίστη εἶναι ἑτοιμοθάνατη. Ὅλες οἱ νεώτερες ἐργασίες γιὰ τὴ Γερμανία καθὼς καὶ ὅλες οἱ προσωπικὲς ἐκτιμήσεις εἶναι σύμφωνες μ’ αὐτό». «Δὲν παρατηρεῖται στὴ θεολογία μας τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἐκπρόσωποί της ἔχασαν κάθε ἀπόλυτο;», ρωτάει κάποιος ἄλλος.
.                  Ἀκόμη θλιβερότερα λόγια ἑνὸς τρίτου: «Ἡ ζωτικὴ δύναμη τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἐξαντλεῖται στὴ σύγχυση τῶν δογματικῶν σχολῶν, τῶν θεολογικῶν ἐρίδων, τῶν ἐκκλησιαστικῶν διενέξεων… Ἡ Μεταρρύθμιση λησμονεῖται ἢ περιφρονεῖται. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο πέθαναν οἱ Πατέρες, ἀμφισβητεῖται. Ὁ Προτεσταντισμὸς εἶναι σκόρπιος, ἀσθενής, ἀδύναμος».
.                  Καὶ ὁ ὀρθόδοξος ἐρευνητὴς τοῦ Λουθηρανισμοῦ τελειώνει τὴν ἐργασία του μ’ αὐτὸ τὸ λυπηρὸ συμπέρασμα: «Ἐγκαταλελειμμένοι στὴν τύχη τους, στὴν ὑποκειμενική τους λογικὴ καὶ πίστη οἱ λουθηρανοὶ προχώρησαν τολμηρὰ σὲ λαθεμένο δρόμο. Ὁ αὐτονομημένος καὶ αὐτοδίδακτος ἀτομισμὸς διέστρεψε τὸν Χριστιανισμό, διέστρεψε τὴν ἴδια τὴ συμβολικὴ διδασκαλία τῆς πίστεως καὶ ἔφερε τὸν λουθηρανισμὸ στὸ χεῖλος τῆς καταστροφῆς. Ὅλο καὶ περισσότερο ἀπορρίπτονται στὸν λουθηρανισμὸ οἱ αὐθεντίες τῶν πρώτων μεταρρυθμιστῶν, ὅλο καὶ περισσότερο ἐξαφανίζεται τὸ κοινὸ πιστεύω, ὅλο καὶ περισσότερο πλησιάζει ὁ λουθηρανισμὸς στὸν πνευματικό του θάνατο»[1].
.                  Τὸν τελευταῖο καιρὸ προέκυψαν στὸν Προτεσταντισμὸ ὄχι καὶ λίγα φαινόμενα τὰ ὁποῖα ἀποκάλυψαν ὅλη τὴν καταστροφικότητα καὶ τὴν ψευτιὰ τοῦ χωρισμοῦ χριστιανισμοῦ καὶ Ἐκκλησίας ποὺ ὁ ἴδιος προκάλεσε. Μεταξὺ τῶν παστόρων ἐμφανίστηκαν κάποιοι οἱ ὁποῖοι στοὺς πιστούς τους ὄχι μόνο δὲν ἐκήρυτταν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, ἀλλὰ ἀρνοῦνταν ἀκόμη καὶ τὴν ὕπαρξη προσωπικοῦ Θεοῦ. Κάποιοι ἄλλοι ἐξέφρασαν ἀνοιχτὰ τὴ συμπάθειά τους σὲ κάποιον κακόβουλο ἐχθρό τοῦ χριστιανισμοῦ[2], ὁ ὁποῖος καλυπτόμενος πίσω ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη, «ἀπέδειξε» ὅτι ὁ Χριστὸς ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν ἔζησε στὴ γῆ, ὅτι, ἑπομένως, ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι μόνο μύθος. Σ’ ἐμᾶς ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ ἔχουν τὴν τάση νὰ ὀνομάζουν τοὺς προτεστάντες χριστιανούς. Γι’ αὐτοὺς εἶναι δύσκολο νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἔχουν ὑγιῆ τὸν νοῦ τους.
.                  Πράγματι, τώρα εἶναι στὸν καθένα σαφὲς ὅτι χάνοντας τὴν Ἐκκλησία οἱ προτεστάντες χάνουν καὶ τὸν Θεάνθρωπο Χριστό. Σήμερα οἱ προτεστάντες παραδέχονται ἀνοιχτὰ ὅτι στὴ Γερμανία ἀναγνωρίζει τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ ὄχι περισσότερο ἀπὸ τὸ ἕνα τρίτο τῶν παστόρων. Αὐτὸ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ πνευματικὸς θάνατος διότι «ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει» (Α´ Ἰω. ε´12).

[1]      ΤΕΡΕΝΤΙΕΦ Ν., Τὸ σύστημα τῆς λουθηρανικῆς ὁμολογίας πίστεως στὰ συμβολικὰ βιβλία τοϋ λουθηρανισμοῦ, Καζᾶν σ. 460 (ἔπ. ρώσ. ἔκδ.).
[2]      Paul Drews (1858-1912): Γερμανὸς προτεστάντης θεολόγος.

ΠΗΓΗ: egolpion.com

,

Σχολιάστε

Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 6 «Σχίσματα καὶ αἱρέσεις-β´»

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία [6]

Ε´  Σχίσματα καὶ Αἱρέσεις [β´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/05/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-1/
Β´ Μέρος: 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/06/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-2/ 

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/08/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-3/

Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/11/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-4/

Ε´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/14/ἡ-ἁγία-ἐκκλησία-5/

* * *

.          Στὰ χρόνια μας, χρόνια ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, οἱ αἱρέσεις εἶναι ἀναρίθμητες. Μερικὲς ξεφεύγουν τόσο πολὺ ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία, ὥστε θὰ μποροῦσαν νὰ χαρακτηρισθοῦν προσφυέστερα ὡς θρησκευτικὲς ὀργανώσεις. Ἐδῶ θὰ ἀναφερθοῦμε μόνο στὶς δύο κυριώτερες σύγχρονες αἱρέσεις, ποὺ εἶναι ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμός.

Παπισμός. Οἱ Παπικοὶ (ἢ Ρωμαιοκαθολικοὶ) ἀφ’ ὅτου ἀποκόπηκαν (τὸ 1054) ἔπαυσαν νὰ ἀνήκουν στὴν μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὀνομάζονται Παπικοὶ ἀπὸ τὸν Πάπα, τὸν ὁποῖο θεωροῦν ἀντιπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. Ἀποτελοῦν αἵρεση (καὶ συνεπῶς τὰ Μυστήριά τους εἶναι ἄκυρα) διότι, ἐνῶ ἔχουν τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή1, δὲν κράτησαν τὴν ἀποστολικὴ διδαχή. Οἱ αἱρετικές τους διδασκαλίες εἶναι πάρα πολλές. Ἀναφέρουμε τὶς σημαντικώτερες:

α) Προσθήκη τοῦ Filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως2.

β) Ταύτιση τῆς ἀκτίστου ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἄκτιστη οὐσία Του. Ἡ ἄποψη αὐτὴ ἀποτελεῖ μεγάλη θεολογικὴ πλάνη. Ἡ Ἐκκλησία διακρίνει ἀνάμεσα στὴν ἄκτιστη οὐσία τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι ἀμέθεκτη (δηλαδὴ κάτι στὸ ὁποῖο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μετέχουμε, νὰ κοινωνοῦμε), καὶ στὶς ἄκτιστες ἐνέργειές Του οἱ ὁποῖες εἶναι μεθεκτὲς καὶ ἀποτελοῦν τὸν σύνδεσμο Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων3.

γ) Τὸ πρωτεῖον τοῦ Πάπα. Πιστεύουν ὅτι στὸ πρόσωπο τοῦ Πάπα φανερώνεται ὅλη ἡ Ἐκκλησία καὶ τοῦ δίνουν ἐξουσία ποὺ δὲν εἶχαν οὔτε οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι.

δ) Τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα. Ἀνακηρύχθηκε σὲ δόγμα στὴν πρώτη ἐν Βατικανῷ σύνοδο τὸ 1870. Εἶναι ἀπόδειξη τῆς ἑωσφορικῆς ἀλαζονείας τοῦ Παπισμοῦ.

.           Εἶναι ὁμόφωνη ἡ γνώμη τῶν θεοφόρων Πατέρων καθὼς καὶ μεγάλων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ τὸν Μέγα Φώτιο ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζει τὸ Filioque ὡς «ἄθεον γνώμην», ἡ ὁποία «ἀντιτίθεται στὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια, πολεμεῖ τὶς ἁγίες Συνόδους, περιφρονεῖ τοὺς μακαρίους καὶ ἁγίους Πατέρας… Ἡ βλάσφημος αὐτὴ καὶ θεομάχος φωνὴ ἀντιμάχεται ὅλους μαζὶ τοὺς ἁγίους Προφῆτες, Ἀποστόλους, Ἱεράρχες, Μάρτυρες, καὶ τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ Κυρίου». «Μόνη ἡ κατὰ τοῦ Πνεύματος αὐτὴ βλασφημία ἀρκεῖ νὰ τοὺς ὑποβάλλη σὲ μύρια ἀναθέματα». Γι’ αὐτὸ γράφει ὁ Ἅγιος: «Τοὺς θεομάχους αὐτοὺς καταδικάσαμε μὲ ἀπόφαση θεία καὶ συνοδική». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐπίσης ἀναφέρει ὅτι γι’ αὐτὸ «τὸ φρόνημα (τὸ Filioque) οἱ Λατίνοι ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας»4.
.           Σχετικὰ μὲ τὴν αἵρεση τῶν Παπικῶν ὅτι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι κτιστή, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀποδεικνύει ὅτι αὐτὴ καθιστᾶ τοὺς Παπικοὺς «ἀθέους καὶ διθεΐτας». Βεβαιώνει μάλιστα ὅτι ὅποιος θεωρεῖ κτιστὴ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ ἀναθεματίζεται μόνος του5.
.          Ὁ ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης ἀναφερόμενος στὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα γράφει ὅτι, ἐφ’ ὅσον ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης «δὲν εἶναι διάδοχος τῆς πίστεως τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, δὲν εἶναι διάδοχος οὔτε τοῦ θρόνου τους». Ἑπομένως, «δὲν εἶναι οὔτε πρῶτος οὔτε πατέρας, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶναι… τῶν Ἀποστόλων πολέμιος». Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς συνοψίζει γιὰ τοὺς Παπικούς: «Τοὺς ἀποστραφήκαμε ὡς αἱρετικούς, καὶ γι’ αὐτὸ χωρισθήκαμε ἀπὸ αὐτούς… Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν μᾶς παρουσιάσθηκαν ξαφνικὰ ὡς ὀρθόδοξοι, ἐκεῖνοι ποὺ κρίθηκαν αἱρετικοὶ ἀπὸ τόσο παλαιὰ καὶ ἀπὸ τόσους Πατέρας καὶ Διδασκάλους;»6.
.         Ὅταν οἱ Ἅγιοι ἐξέφραζαν ἄφοβα τὴν ἀλήθεια, δὲν εἶχαν ἴχνος ἐμπαθείας γιὰ τοὺς αἱρετικούς. Τὸ ἔκαναν κινούμενοι ἀπὸ ἀγάπη, γιὰ νὰ προστατεύσουν ἀπὸ τὴν πλάνη τὸ ποίμνιό τους, καὶ γιὰ νὰ προβληματίσουν τοὺς καλοπροαίρετους ἑτεροδόξους.

Προτεσταντισμός (1517 καὶ ἑξῆς). Ὀνομάζονται οἱ ὁμολογίες ποὺ ἀποκόπηκαν ἀπὸ τὸν Παπισμό, διαμαρτυρόμενοι (protest=διαμαρτύρομαι) γιὰ τὶς κακοδοξίες καὶ αὐθαιρεσίες του. Κατὰ τὴν ἀντίδρασή τους δυστυχῶς δὲν στράφηκαν πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ ἔφθασαν στὸ ἄλλο ἄκρο σὲ σχέση μὲ τοὺς Παπικούς. Δὲν δέχονται καμμία αὐθεντία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρχη σήμερα πλῆθος παραφυάδων. Οἱ Προτεστάντες γενικῶς ἀπορρίπτουν τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δὲν τιμοῦν τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους οὔτε τὶς ἅγιες εἰκόνες. Δέχονται μόνον ὁρισμένα βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὰ ὁποῖα ἑρμηνεύουν κατὰ τὴν προσωπική τους ἀντίληψη.
.            Ἡ Ἐκκλησία διακηρύττει ὅτι ἡ ἀλήθειά της εἶναι ἡ μόνη ὁδὸς πρὸς τὴν σωτηρία, καὶ καλεῖ τοὺς αἱρετικοὺς νὰ ἐπιστρέψουν στὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ. Μόνο μὲ τὶς δύο αὐτὲς προϋποθέσεις μπορεῖ νὰ ἔχη νόημα καὶ οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα ὁ διάλογος μὲ τὶς σύγχρονες αἱρέσεις.

9. Βλέπε σελ. 88-89 τοῦ παρόντος βιβλίου.

10. Βλέπε σελ. 29-30 τοῦ παρόντος βιβλίου.

11. Βλέπε σελ. 22-4, 99, 104 καὶ 227 τοῦ παρόντος βιβλίου.

12. Οἱ ἀναφερόμενες Σύνοδοι εἶναι οἱ θεωρούμενες ὡς ὀγδόη καὶ ἐνάτη Οἰκουμενικές, οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδοι τῶν ἐτῶν 1170, 1450, 1722, 1838, 1895. Οἱ παπικὲς αἱρέσεις καταδικάστηκαν καὶ ἀπὸ τὴν πανορθόδοξη ἀπόφαση τὸ 1848  ―  Ἐγκύκλιος ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς τῆς Ἀνατολῆς ἀρχιερατικοὺς θρόνους, Ἐν Ἰω. Καρμίρη, Τὰ δογματικὰ καὶ συμβολικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Ἀθήνα 21960, σελ. 324-27. Πρβλ. Ἰωάννης 15, 26  ―  Ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, 3, 1, Συγγράμματα 1, 618.

13. Ἔκθεσις δυσσεβημάτων, 10 καὶ Ἁγιορειτικὸς τόμος ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, Συγγράμματα 2, 581 καὶ 569-70.

14. Διάλογος κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων, 23, PG 155, 120D  ―  Τοῖς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς εὑρισκομένοις ὀρθοδόξοις χριστιανοῖς, Ἐν Ἰω. Καρμίρη, ἔνθ’ ἀνωτέρω, σελ. 425-6

, , , ,

Σχολιάστε