Ἄρθρα σημειωμένα ὡς προσδοκία

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2210, 01.12.2019
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               Ὁ ἄνθρωπος! Χῶμα τῆς γῆς, «ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ». Σὰν τὸ χορτάρι ἡ ζωή του, σὰν τὸ λουλούδι τοῦ ἀγροῦ ἀνθίζει. Ἔπειτα, ἕνα ἁπλὸ φύσημα τοῦ ἀνέμου… καὶ χάνεται, «καὶ οὐκ ἐπιγνώσεται ἔτι τὸν τόπον αὐτοῦ» (Ψαλ. ΡΒ´ [102] 15, 16).
.              «Χθιζοὶ γάρ ἐσμεν» (Ἰὼβ η´9). Χθεσινοὶ εἴμαστε. Κάποια στιγμὴ ὁ κύκλος τῆς ζωῆς θὰ σβήσει.Ἕνα πετραδάκι στὸν ὠκεανὸ τῶν καιρῶν. Στὸν 21ο αἰώνα, στὸ ἔτος 2019. Καὶ περιμένουμε Χριστούγεννα. Περιμένουμε;
.             Ἂν εἶχαν τὰ βουνὰ φωνὴ καὶ τὰ ἄστρα ἂν μιλοῦσαν, θὰ φώναζαν:
–Ἀκοῦστε, ἄνθρωποι! Ποιοί εἶστε; Ποῦ εἶστε; Τί περιμένετε; Περιμένετε;
.               Γυρίστε πίσω!… Κοιτάξτε στὸ βάθος, στρέψτε τὸ βλέμμα σας ἐκεῖ καὶ τότε. Ἐκεῖ… Στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ! Τότε… Στὴν πρώτη αὐγὴ τοῦ κόσμου!
.             Τότε ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ δημιουργοῦ φλεγόμενο τὸ βέλος τῆς φλογερῆς Του ἀγάπης. Μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἔρθει κάποτε ὁ Λυτρωτής, θὰ τσακίσει τὸ κεφάλι τοῦ φιδιοῦ, θὰ δώσει τὴν χαρὰ στὸν κόσμο. Δεῖτε τὸ βέλος νὰ σκίζει σφυρίζοντας τὸν ἄνεμο, νὰ διασχίζει τὰ ἀτέλειωτα χρόνια, νὰ προσπερνάει αἰῶνες καὶ χιλιετίες, νὰ σημαδεύει τὴν ἱστορία μηνώντας: Ἔρχεται!
.               Κοιτάξτε πίσω! Μὴ σᾶς τρομάζουν ὑψωμένοι θρόνοι, οἱ προτομὲς τῶν αὐτοκρατόρων, οἱ ἐκθαμβωτικὲς φάλαγγες τῶν στρατευμάτων τους. Τὸ βέλος ἐκεῖνο ξέσχισε τὰ σπλάχνα τους, διαπέρασε τὰ πανύψηλα τείχη τους, θέρισε τὶς φάλαγγες, συνέτριψε τοὺς ἀγέρωχους θρόνους.
.               Σὲ κάθε κάστρο ποὺ ἔπεφτε, φώναζε: Ἔρχεται! Στὰ συντρίμμια κάθε θρόνου ἔγραφε: «Ἔρχεται»! Καὶ τότε κάθε σκληρὴ καὶ ἀλύγιστη προτομὴ ἔσκυβε ταπεινὰ καὶ ψιθύριζε κι αὐτή: «Ἔρχεται»!
.               Ὅμως δίπλα σὲ κάθε ἐρειπωμένο τεῖχος, κοντὰ σὲ κάθε συντετριμμένο θρόνο, πλάϊ σὲ κάθε ἐξαίσιο βασιλικὸ πτῶμα ἕνας ψίθυρος ἀκουγόταν: «Πότε, Κύριε;».
.               Τὰ χρόνια περνοῦσαν, οἱ αἰῶνες διαδέχονταν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, οἱ χιλιετίες σὰν παραλάμβαναν τὴν σκυτάλη ἄκουγαν: «Ἔρχεται»! Μὰ ὅταν τὴν παρέδιδαν προσεύχονταν τρεμουλιαστά: «Πότε Κύριε;».
.               Ἦταν ἡ περίοδος τῆς μεγάλης ἀναμονῆς. Τῶν Ἑβραίων μὰ καὶ ὅλων τῶν λαῶν. Διότι, ὅπως εἶχε προφητεύσει ὁ πατριάρχης Ἰακώβ, ὁ ἐρχόμενος θὰ ἦταν λιοντάρι· «καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν» (Γεν. μθ΄[49]10). Λιοντάρι ποὺ τὸ περίμεναν ὅλοι οἱ λαοί.
.               Πόσες γενιές, πόσοι ἄνθρωποι, πόσα ἔθνη!… Ὅλοι ἀνάμεσα στὴν βεβαίωση τοῦ φλεγόμενου βέλους: «Ἔρχεται»! Καὶ στὸ πονεμένο ἐρώτημα: «Πότε, Κύριε;».
.               Μέχρι τὴν νύχτα ἐκείνη ποὺ τὸ βέλος σφηνώθηκε σὲ μία σπηλιά. Ὁ χρόνος τῆς ἀναμονῆς συμπυκνώθηκε. Λυγίζοντας τοὺς οὐρανοὺς μέσα ἀπὸ τὰ πανάγια σπλάχνα τῆς ὑπερευλογημένης Μαριάμ, κλαυθμύρισε ὁ Ἀναμενόμενος στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Αὐτός, ὁ Δημιουργὸς τῶν πάντων.
.               Πόθοι, προσδοκίες, ἀναμονὴ αἰώνων καὶ χιλιετιῶν, ἀναπαάθηκαν στὴν φάτνη! Τὴ μία καὶ μοναδική! Καὶ εἶπαν: Ἦρθες ἐπιτέλους! «Ἦλθες καὶ ἔσωσας ἡμᾶς»!
.               Δύο χιλιετίες μετά, στὸ κατώφλι δραματικῶν, καθὼς φαίνεται, ἐξελίξεων, στεκόμαστε οἱ ἄνθρωποι, οἱ πιστοὶ χριστιανοί, καὶ προσμένουμε Χριστούγεννα. Ἀπ᾽ τὴν μεγάλη τῶν χιλιετιῶν ὣς σὲ μία μικρή, λίγων μονάχα ἡμερῶν, ἀναμονή.
.               Προσμένουμε. Μέσα σὲ θόρυβο πολύ, σὲ ἐντυπώσεις φανταχτερές, μὲ τὰ τηλέφωνα στὰ χέρια, μὲ τὰ αὐτιά, τὴν ἀκοὴ νὰ εἶναι στραμμένη στοῦ κόσμου τούτου τὴν ὀχλοβοή. Καὶ ἡ γιορτὴ κάπου ἐκεῖ στὸ βάθος τῶν θορύβων ξεχασμένη, μέσα στὰ φῶτα τὰ πολύχρωμα χαμένη.
.               Χῶμα τῆς γῆς, «χθιζοί ἐσμεν», λουλούδια τοῦ ἀγοριοῦ, σκιά, μία πέτρα, λίγοι κύκλοι μὲς στὸν μεγάλο ὠκεανὸ τῶν ἀδυσώπητων καιρῶν. Τοῦ χρόνου, τέτοιον καιρὸ ποῦ θά ᾽μαστε; Ἂν εἴμαστε, ἂν θὰ προσμένουμε Χριστούγεννα καὶ πάλι, δὲν γνωρίζουμε. Σκιὰ ἡ ζωή μας, «ὡσεὶ χόρτος» οἱ ἡμέρες μας.
.               Ἂν εἶχαν τὰ βουνὰ φωνὴ καὶ τὰ ἄστρα ἂν μιλοῦσαν, τοῦτο ἴσως θὰ ἔλεγαν σὲ ἐμᾶς:
– Ἦρθε ὁ μεγάλος ἀναμενόμενος!
.               Ἦρθαν, ἔφτασαν γιὰ μία χρονιὰ ἀκόμη τὰ Χριστούγεννα. Λίγες ἡμέρες μεγάλης ἀναμονῆς. Μεγάλης ὄχι χρονικῶς, ἀλλὰ διότι μεγάλο εἶναι καὶ ἀσύλληπτο τὸ γεγονός: Ἦρθε ὁ Θεὸς κοντά μας! Εἶναι κοντά μας! Χριστούγεννα!
.               Ἑτοιμαστεῖτε λοιπὸν στὶς λίγες μέρες τῆς μεγάλης τούτης ἀναμονῆς. Γιὰ νὰ γιορτάσετε ἀληθινὰ Χριστούγεννα ἐφέτος.
.               Γιὰ νὰ γεμίσει μὲ χαρά, μὲ αἰώνια χαρὰ ἡ ζωή σας.
.               Νὰ μὴν πεθάνετε ποτέ!

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΜΑΣ

Ἡ προσδοκία μας
Στεργίου Σάκκου, ὁμ. καθηγ. Πανεπιστ.
ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ο ΘΕΟΣ ΣΤΗ ΓΗ ΜΑΣ»,
ἔκδ. δ´, Θεσ/νίκη 2005,
ἐκδ. «ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ»

Δύο χιλιάδες περίπου χρόνια πρὸ Χριστοῦ ἕνας Ἑβραῖος μίλησε γιὰ τὸν Μεσσία ποὺ περίμενε ὁ λαός του ὡς τὸν ἔνδοξο ἄρχοντά του καὶ τὸ χαρακτήρισε «προσδοκία ἐθνῶν» (Γεν. μθ´, 10). Ἦταν ὁ πατριάρχης Ἰακώβ, καὶ προφήτευσε ὅτι βασιλικὸς ἀπόγονός του θὰ εἶνε ὁ Μεσσίας, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλθη ὄχι μόνο γιὰ τὸ Ἰουδαϊκὸ ἔθνος, ἀλλὰ γιὰ ὅλα τὰ ἔθνη. Δὲν εἶνε ἁπλῶς καταπληκτικὴ ἡ προφητεία, εἶναι καταπληκτικὸ καὶ ἀπὸ ποιὸν διατυπώθηκε. Ὁ Ἰακὼβ ἦταν ἐγγονὸς τοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο κατάγεται τὸ γένος τῶν Ἑβραίων, ὑπῆρξε δηλαδὴ ἡ ἀπαρχὴ τῆς καθαρῆς ἑβραϊκῆς ράτσας. Αὐτὸς πῆρε ἀπὸ τὸν Κύριο ὡς δεύτερο ὄνομα τὸ Ἰσραήλ, μὲ τὸ ὁποῖο ὀνομάζεται ἀπὸ τότε τὸ κράτος τῶν Ἑβραίων, καὶ ἀποτέλεσε τὴ ρίζα τῆς ἰσχυρῆς καὶ καταμάχητης γενιᾶς τῶν Ἰσραηλιτῶν. Σ’ αὐτόν, τέλος, ὀφείλεται καὶ τὸ τρίτο ὄνομα τῶν Ἑβραίων, ποὺ δηλώνει τὴ θρησκεία τους, τὸ Ἰουδαῖοι, καθ’ ὅσον γιός του ἦταν ὁ Ἰούδας, ὁ προπάτορας τῆς φυλῆς ποὺ κράτησε ἀκέραιο μέσα στοὺς αἰῶνες τὸ ἀληθινὸ ἰουδαϊκὸ θρήσκευμα.

Τὸ παράδοξο καὶ ἀξιοπερίεργο εἶνε πῶς αὐτὸς ὁ Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ταυτίσθηκε τόσο μὲ τὸ ἔθνος του, ὥστε, θὰ λέγαμε, ἔγινε σῆμα κατατεθέν του, αὐτὸς ὁ ὁποῖος προσέδωσε στὸ λαό του ὅλες τὶς  προσωνυμίες (Ἑβραῖος-Ἰσραηλίτες-Ἰουδαῖος), ἀλλὰ ἐνσάρκωσε προτύπως καὶ τὰ ἰδανικά του (καθαρὴ ράτσα – ἰσχυρὴ γενιὰ – ἀληθινὸ θρήσκευμα), πῶς αὐτὸς ὁ ἐθνάρχης Ἰακὼβ δὲν παρουσιάζει τὴ δόξα τοῦ λαοῦ του, τὸν Μεσσία, ἐθνικιστικά, ἔστω πατριωτικά, ἀλλὰ τὸν παρουσιάζει ὑπερεθνικὸ καὶ οἰκουμενικό. Στὴν ἀρχὴ-ἀρχὴ τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραὴλ προβάλλει ἡ ὕψιστη καὶ γλυκύτατη ἐλπίδα τοῦ λαοῦ του ὡς πρώτιστη καὶ βαθύτατη λαχτάρα ὅλων τῶν ἐθνῶν.
Ὁπωσδήποτε εἶνε γνωστὸ καὶ παραδεκτὸ γιὰ τὸν πιστὸ ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο φώτισε τὴ σκέψι, κίνησε τὴν καρδιὰ καὶ ἄνοιξε τὸ στόμα τοῦ πατριάρχου γιὰ νὰ ἐκφρασθῆ ἔτσι. Ὁ Θεός, ποὺ τόσο ἐνδιαφερόταν νὰ καλλιεργήση στὸν περιούσιο λαὸ του τὸ φρόνημα τῆς ἀποκλειστικότητος τῶν ἐπαγγελιῶν –γιὰ νὰ τὸν κρατήση μακριὰ ἀπὸ τὴ γοητεία τῶν εἰδωλολατρικῶν ἰδεῶν– στὸ πιὸ καίριο σημεῖο αὐτῶν τῶν ἐπαγγελιῶν, στὴν κορυφὴ ὅπου ὅλες τείνουν καὶ στὸ ἀποκορύφωμα ὅπου ὅλες τελειοῦνται σπάει τὸ φράγμα τῆς ἀπομονώσεως καὶ ἁπλώνει τὴν ἐπαγγελία τοῦ ἀναμενομένου Μεσσία πάνω σ’ ὅλους τοὺς λαούς. Κλείνει ὅλα τὰ ἔθνη μέσα στὸν ἴδιο κύκλο ἀγωνίας, προσφέρει σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους μιὰ ἀγκάλη καταπαύσεως καὶ ἑνώνει τοὺς πάντες μὲ τὸν κοινὸ πόθο τῆς λυτρώσεως. Θεωρώντας αὐτὸ τὸ ἀποτέλεσμα μποροῦμε μᾶλλον νὰ κατανοήσουμε τὸ παράδοξο τῆς προφητείας. Ὁ Θεός, ἐνῶ ὑπηρετεῖ καὶ ἐξυπηρετεῖται στὸ σχέδιο τῆς οἰκονομίας του ἀπὸ τὴν ἐκλεκτικὴ ἐπιλογὴ ἑνὸς λήμματος πιστῶν, ἔχει ὅμως ἀπώτερο σκοπό του τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μέσα στὴν ἑνότητα τῆς ἁγίας του Ἐκκλησίας, ὅπως ἀποκαλύπτει ἡ Καινὴ Διαθήκη. Πόλος δὲ αὐτῆς τῆς ἑνότητος τοῦ κόσμου, Ἰουδαίων καὶ ἐθνικῶν, καὶ κάθε ἄλλης διαχωριστικῆς τάξεως –ἡ ὁποία οὐσιαστικὰ συμπεριλαμβάνεται σ’ αὐτὲς τὶς δύο– καθίσταται τὸ πρόσωπο τοῦ Μεσσία Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἐν τούτοις, τὸ πιὸ παράδοξο καὶ πιὸ ἐντυπωσιακὸ εἶνε ὅτι δύο χιλιάδες χρόνια περίπου μετὰ Χριστὸν ἡ προφητεία ἐκείνη τοῦ Ἰακὼβ ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύη, ἐνῶ ἐπαληθεύεται συνεχῶς, καὶ ὁ Ἰησοῦς παραμένει πάντοτε ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν. Ὁ νέος Ἰσραήλ, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γιορτάζει κάθε Χριστούγεννα τὴν πρώτη του παρουσία, σκιρτᾶ μέσα στὴ χάρι τῆς ἐνσαρκώσεώς του, καὶ περιμένει μὲ λαχτάρα τὸ δεύτερο ἐρχομό του, ὅπως ἡ νύμφη τὸ νυμφίο της. Καὶ τὰ σύχρονα ἔθνη, ὁ κόσμος τῆς ἄγνοιας, ἀλλὰ καὶ τῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς ἀποστασίας –«χριστιανικῆς» καὶ μὴ– ἐνῶ γνωρίζει τὰ Χριστούγεννα, νοσταλγεῖ τὸν Χριστὸ ποὺ δὲν γνώρισε ἢ ποὺ ἀρνήθηκε, σπαρταρᾶ μακριά του, μέσα σὲ φροῦδες ἡδονὲς καὶ ἀναζητᾶ μὲ ἀγωνία τὴ συνάντησι μαζί του, ὅπως ὁ χαμένος τὸ σωτήρα του. Σ’ αὐτὴ τὴν ἀποκαραδοκία τοῦ Λυτρωτοῦ συναντῶνται καὶ σήμερα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, πιστοὶ καὶ ἄπιστοι, ἐγγίζουν τὶς καρδιές τους καὶ συνενώνονται, συνεννοοῦνται. Συνωθοῦνται γύρω ἀπὸ τὴ φάτνη, ποὺ διαγγέλλει ὅτι φιλοξενεῖ σαρκωμένη τὴ μόνη Ἐλπίδα καὶ προσμένουν. Ὅσοι ἀσπάζονται μὲ πίστι τὸ μήνυμά της, δίνουν τὰ χέρια καὶ ἀδελφώνονται˙ μὲ τὴ χάρι τοῦ μυστηρίου τῆς θείας σαρκώσεως γίνονται ἕνα σῶμα μὲ κεφαλὴ τὸν Χριστό. Ὅσοι δὲν δέχονται τὸ θεϊκὸ γεγονός, μένουν ἁπλῶς νὰ συναντῶνται στὸν κοινὸ –ἀνικανοποῆτο γι’ αὐτούς– πόθο καὶ νὰ ψάχνουν μάταια ἄλλες ἀδελφώσεις.
Σ’ ὅλες ἐκεῖνες τὶς πομπώδεις προσπάθειες τοῦ καιροῦ μας καὶ τῶν αἰώνων γιὰ ἑνώσεις ἐθνῶν, κοινοτήτων, γιὰ ὁμοσπονδίες, συνασπισμούς, γιὰ ἀδελφοποιήσεις, διαφαίνεται ὁλοκάθαρα καὶ ἀντηχεῖ κραυγαλέα ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν. Αὐτὴ ἡ κρυφὴ καὶ προαιώνια λαχτάρα τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς ποὺ φέρνει τὸν ἕνα κοντὰ στὸν ἄλλο, γεμίζει τὰ μάτια μὲ ἐλπίδα καὶ φουσκώνει τὴν καρδιὰ ἀπὸ ἐνθουσιασμό. Ἀλλὰ καὶ στὰ ἀμφίβολα ἕως ἀποτυχημένα ἀποτελέσματα ἐκείνων τῶν προσπαθειῶν φαίνεται καὶ δηλώνεται ὅτι λάθος ἐνεργοῦν οἱ ἄνθρωποι χωρὶς Χριστό, κακῶς πράττουν μακριά του. Οὔτε τὴν προσδοκία τους χορταίνουν οὔτε τὴν ἑνότητα πετυχαίνουν. Ζυγίστε μέχρι σήμερα πόσος ὁ κόπος καὶ πόση ἡ ἀπογοήτευσι στὰ τόσα συστήματα ἑνώσεων˙ βαραίνουν τὰ δάκρυα, τὸ αἷμα τῶν διχασμῶν καὶ τῶν πολέμων, ἡ διάψευσι κάθε προσδοκίας. Ἀκόμη καὶ σὲ ὀργανώσεις θρησκευτικές, πλὴν μὲ ψεύτικους θεούς, ἀκόμη καὶ σὲ ὀργανισμοὺς χριστιανικούς, πλὴν χωρὶς ἀληθινὸ Χριστό, οἱ ἔχθρες ἰσχύουν, οἱ διασπάσεις ἐνεργοῦν. Ὅπου ὁ ἄνθρωπος προβάλλει τὸ ἐγώ του, συντρίβεται ἡ προσδοκία του σὲ χίλια κομμάτια ποὺ τὸν πληγώνουν.
Ἀπὸ πλευρᾶς Θεοῦ ὅμως ὀρθώνεται ἀκατάλυτη ἡ ἐπαγγελία˙ ὁ Χριστὸς ποὺ γεννιέται ἐκπληρώνει τὴν προσδοκία μας σ’ ὅποιο τόπο καὶ ἂν βρισκώμαστε, σ’ ὅποια ἐποχὴ κι ἂν ἔχουμε γεννηθῆ. Μᾶς δίνει τὴν εἰρήνη μὲ τὸ χορτασμό του, μᾶς παρέχει τὴν ἑνότητα μὲ τὴν ἐπίσκεψί του. Στὸν κόσμο μας τὸ διαλυμένο, στὶς καρδιὲς μας τὶς θρυμματισμένες δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἀνταπόκρισι ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν τὸν Μεσσία.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, ,

Σχολιάστε