Ἄρθρα σημειωμένα ὡς προδοσία

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1453, ΕΛΛΑΔΑ 2014 «Ἀπὸ τὴν μία εἴχαμε ἕνα δεδηλωμένο ἄθεο μὲ νεοταξικὲς ἰδέες, ἀπὸ τὴν ἄλλη εἴχαμε ἕνα τρομερὸ θεομπαίχτη, στέλεχος τῆς λέσχης Μπίλντεμπεργκ».

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1453, ΕΛΛΑΔΑ 2014

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὅσοι Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ἔχουν ἀπομείνει ἀντιλαμβάνονται ὅτι τὸ ἔθνος εἶναι κατώτερο μέγεθος ἀπὸ τὸ «ἔθνος ἅγιον» (Α´ Πέτρ. β´ 9). Συνεπῶς ἡ προτεραιότητα θὰ δοθεῖ στὸ μεῖζον. Οἱ νοήμονες ἐννοοῦν ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ πνευματικὸ κλειδὶ γιὰ τὶς κάθε εἴδους «προκλήσεις» τῆς ἱστορίας (ἀκόμα καὶ τὶς ἐκλογικές). Τὸ ἐπίγειο ἔθνος δείχνει πὼς ἴσως θέλει νὰ χάσει πλέον τὸν πόλεμο γιὰ τὴν ἱστορική του ἐπιβίωση. Δὲν  μπορεῖ νὰ τὸ βοηθήσει πιὰ κανένας. Μόνον ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ὁ ἐν δόξῃ ἀναληφθεὶς εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐν δεξιᾷ καθίσας τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, μπορεῖ νὰ βοηθήσει, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀπαρτίζουν τὸ ἔθνος γίνουν «ἔθνος ἅγιον». Ἀλήθεια πόσοι  ἀπὸ τὸ «ἔθνος» γνωρίζουν τί γιορτὴ εἶναι σήμερα; (τῆς Ἀναλήψεως)

.                Ἡ Κωνσταντινούπολη ἔπεσε τὸ 1453 ἀπὸ διπλὴ προδοσία. Ἀπὸ τὴν μία τὴν πολέμησαν οἱ Ἕλληνες ἐξωμότες ποὺ εἶχαν προσχωρήσει στὸ Ἰσλὰμ καὶ στελέχωσαν τὸν στρατὸ τοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητῆ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη εἴχαμε τὴν προδοσία τῆς δυτικόφιλης παράταξης ποὺ ὑπέσκαπτε τὸ μέλλον τῆς αὐτοκρατορίας, καθὼς ἤθελε νὰ τὴν παραδώσει στὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα. Προηγουμένως οἱ παπικοὶ εἶχαν καταφέρει τὸ πρῶτο μεγάλο χτύπημα γιὰ τὴν κατάλυση τῆς ἀνατολικῆς αὐτοκρατορίας μὲ τὶς Σταυροφορίες καὶ τὴν ἄγρια λεηλασία τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅταν τὴν κατέλαβαν τὸ 1204.
.                Σήμερα βρισκόμαστε σὲ μία παρόμοια μὲ ἄλλα βέβαια δεδομένα κατάσταση. να προδοτικ πολιτικ κατεστημένο χει παραδώσει τν χώρα στν κυριαρχία τς Δύσης καὶ ἔχει καταρρακώσει τὸν ἑλληνικὸ λαὸ στέλνοντας χιλιάδες στὴν αὐτοκτονία, διαλύοντας τὸν κοινωνικὸ ἱστὸ καὶ καταστρέφοντας τὴν ἐθνικὴ οἰκονομία. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ ἐξ ἀνατολῶν κίνδυνος συνεχῶς μεγαλώνει καὶ ἡ τουρκικὴ προκλητικότητα ἀναβαθμίζεται συνεχῶς στὸν ἀέρα, στὴν θάλασσα, ἀλλὰ καὶ στὴν στεριά, καθὼς ὁλόκληρες περιοχὲς τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας, ὅπως ἡ δυτικὴ Θράκη ἀλλὰ καὶ τὰ Δωδεκάνησα καὶ ἰδίως τὸ Καστελόριζο, βρίσκονται πλέον ὑπὸ καθαρὴ ἀμφισβήτηση τῆς ἑλληνικῆς τους κυριαρχίας.
.                Εἶναι χαρακτηριστικὸ πὼς ἡ πολιτικὴ ἡγεσία ἔχει οὐσιαστικὰ συμπλεύσει μὲ τὴν θρησκευτικὴ ἡγεσία γιὰ νὰ διαλύσουν καὶ νὰ λεηλατήσουν ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ὄρθιο ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὰ τελευταῖα κατορθώματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας εἶναι πλέον μία φανερὴ θρησκευτικὴ ἀποστασία, παραβίαση ὅλων τῶν κανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μὲ ἀποκορύφωμα τὴν τελευταία σκανδαλώδη συμπροσευχὴ τοῦ Πατριάρχη μὲ τὸν αἱρετικὸ νεοταξικὸ Πάπα τῆς Ρώμης, ποὺ ἐξυπηρετεῖ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὰ μασονικὰ συμφέροντα μιᾶς ληστρικῆς καὶ διεστραμμένης Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης.
.                Οἱ τελευταῖες ἐκλογὲς δυστυχῶς ἔδειξαν πὼς συνεχίζεται ὁ  συνεχιζόμενος θανατηφόρος κατήφορος αὐτῆς τῆς χώρας. Ἀπὸ τὴν μία εἴχαμε ἕνα δεδηλωμένο ἄθεο μὲ νεοταξικὲς ἰδέες ποὺ ἀντιδρᾶ ἀκόμα καὶ στὴν σκέψη ὅτι θὰ πρέπει, ἂν αὔριο κληθεῖ νὰ κυβερνήσει, νὰ ὁρκιστεῖ στὸ σύνταγμα τῆς ὁμοούσιας Ἁγίας Τριάδας. Ἀπὸ τὴν ἄλλη εἴχαμε ἕνα τρομερὸ θεομπαίχτη, παλιὸ στέλεχος τῆς λέσχης Μπίλντεμπεργκ ποὺ δὲν δίστασε νὰ «πουλήσει» θρησκεία καὶ Ὀρθοδοξία γιὰ νὰ πλανέψει τοὺς ψήφους τοῦ «ἀγαθοῦ» ποιμνίου μὲ σκοπὸ νὰ διαιωνίσει τὴν ληστρική του ἐξουσία ὑπηρετώντας τὰ συμφέροντα τῶν ξένων μασονικῶν εὐρωπαϊκῶν ἀφεντάδων του. Πέραν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δύο πρωταγωνιστές, εἴχαμε ἕνα κυκεώνα πολλῶν πολιτικῶν κομμάτων ποὺ τὸ μόνο ποὺ ἐξέφραζαν ἦταν οἱ ἐγωιστικὲς φἰλοδοξίες τῶν διαφόρων ἀρχηγῶν τους σύμφωνα μὲ τὸ δόγμα, κάθε Ἕλληνας καὶ ἕνα κόμμα. Ἔντεχνα δηλαδή «διαίρει καὶ βασίλευε»!
.                Μέσα σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν ζοφερὴ κατάσταση ἀναρωτιέται, ὅποιος ἀκόμα κατάφερε νὰ ἔχει σώας τὰς φρένας καὶ συνείδηση τῆς πραγματικότητας, πῶς θὰ μπορέσει νὰ σωθεῖ μία χώρα ξεπουλημένη, ἕνας λαὸς προδομένος καὶ μία κοινωνία πλανεμένη στὶς σειρῆνες τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, (μὲ τὸ χαρακτηριστικὸ σλόγκαν, Ὢχ ἀδερφέ τί μὲ νοιάζει ἐμένα!). Ἡ πολιτικὴ(οί), ἀπέτυχε(αν) καὶ πρόδωσε(αν). Ἡ ἱεραρχία προσχώρησε στὴν ἀποστασία. Ὑπάρχει ὅμως ἕνα μεγάλο ποίμνιο ποὺ ἔχει τρομερή, ἀλλὰ σὲ ὕπνωση δύναμη καὶ αὐτὸ τὸ εἶχαν καταλάβει ὅσοι ἐξόντωσαν τὸν μακαριστὸ Χριστόδουλο. Εἶχαν τρομοκρατηθεῖ ἀπὸ τὴν κινητικότητά του καὶ τὴν δύναμή του νὰ ξεσηκώνει τὸν λαό.
.                Εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία μας, (ποὺ τώρα θὰ πρέπει νὰ τὴν ξεχάσουμε), πὼς πολλοὶ ἱεράρχες στάθηκαν στὶς ἐπάλξεις καὶ ἔδωσαν ζωὴ στὸν ἑλληνισμό. Σήμερα ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ θὰ σηκώσουν τὸ βάρος τῆς σεβασμιότητάς τους; Ποιοί θὰ σηκωθοῦν καὶ θὰ σταθοῦν  στὸ ὕψος τους νὰ σταματήσει ἡ νέα πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης; γιατί αὐτὴ τὴν φορὰ ἡ ἅλωση θὰ εἶναι ὁριστική, καθὼς δὲν θὰ εἶναι μόνο ὑλική, ἀλλὰ τὸ  χειρότερο, θὰ εἶναι καὶ πνευματικὴ ἅλωση τῶν σωμάτων καὶ τῶν καρδιῶν ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων! Ἂν ὑπάρχουν, καιρὸς νὰ μᾶς δείξουν πὼς εἶναι ἀληθινοὶ ποιμενάρχες καὶ ὄχι ὑποκριτὲς ρασοφόροι ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ἐφιάλτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΠΗΓΗ: olympia

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὅπως λέγει ἕνας Ἁγιορείτης Γέρων, ἀγαπητὲ κ. Χειλαδάκη, γιὰ νὰ μιλήσει σήμερα κάποιος, πόσῳ μᾶλλον ἕνας Ἐκκλησιαστικὸς Ἄνδρας, πρέπει νὰ ἔχει καθαρὸ τὸ μέτωπο!

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΙΟΥΔΑΣ

Ο ΙΟΥΔΑΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2087, 15.04.14

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΡ.»: ­«Κλέπτης ἦν καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν»: Γνώριμη τέχνη στὴν Ἑλλάδα, εἰδικῶς τὶς τελευταῖες δεκαετίες…! 

Ὁ Ἰούδας.               Πρόσωπο τραγικό. ­Στιγματισμένο διαχρονικὰ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Ταυτισμένο μὲ τὴν ­ἀχαριστία, τὴν προδοσία, τὴν ἀπώλεια. Πορεία ζωῆς ποὺ τὴ σφράγισε ἡ κόλαση τῆς αὐτοχειρίας, ἀκριβῶς τὶς ἴδιες ὧρες ποὺ ὁ Χριστὸς χάριζε σ’ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα τὸν Παράδεισο διὰ τῆς θυσίας τοῦ Σταυροῦ Του.
.               Δὲν γνωρίζουμε πολλὰ γιὰ τὸν μα­θη­τὴ αὐτόν. Ἐλάχιστες οἱ πληροφορίες ποὺ καταγράφουν οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστές. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καριὼθ τῆς Ἰουδαίας – γι’ αὐτὸ καὶ Ἰσκαριώτης. Καταγόταν δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Νότιο Βασίλειο, τὴν Ἰουδαία, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ὑπόλοιπους μαθητὲς ποὺ ἦταν ἀπὸ τὸ Βόρειο Βασίλειο, Γαλιλαῖοι.
.               Ἀνταποκρίθηκε καὶ ἐκεῖνος στὴν κλήση τοῦ Κυρίου καὶ ­συγκαταλέχθηκε στὸν στενὸ κύκλο τῶν 12 μαθητῶν Του.
.               Ὅμως ὅσες πληροφορίες κι ἂν πα­ραθέσουμε γιὰ τὸ πρόσωπο αὐτό, τὰ ἐ­­­­ρωτήματα ποὺ καῖνε τὸ ἐσωτερικὸ ὅ­­λων εἶναι δύο. Πῶς καὶ γιατί; Πῶς ­ἔ­­­­­φθασε ἕως τὴν προδοσία καὶ ­γιατί ­φά­νηκε τόσο σκληρὸς καὶ ­ἀμετανόητος; Τί συνετέλεσε καὶ ἀπὸ μαθητὴς ἔγινε προδότης; Ἀπὸ δοῦλος, δόλιος; Ἀπὸ Ἀπόστολος, υἱὸς ἀπωλείας; Στὸ πέρασμα τῶν χρόνων πολλοὶ προσπάθησαν ν’ ἀπαντήσουν σ’ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα, νὰ ἑρμηνεύσουν ποικιλότροπα τὴν πράξη του. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὡστόσο ρίχνει ἀρκετὸ φῶς στὴ σκοτεινὴ ψυχὴ τοῦ προδότη μ’ ἕνα του λόγο. ­«Κλέπτης ἦν», γράφει, «καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν» (Ἰω. ιβ´ 6). Εἶχε πάθος ὁ Ἰούδας! Πάθος τὸ ὁποῖο ἄφηνε ἐπιμελῶς ἐνεργό. Πάθος τὸ ὁποῖο δὲν προσπάθησε νὰ νικήσει. Πάθος γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ πάρει δύναμη πρὸς ἀναχαίτισή του. Ἔβλεπε τὶς θεραπεῖες τῶν τυφλῶν, τῶν παραλύτων, τῶν λεπρῶν. Ἔβλεπε τὶς ἀναστάσεις τῶν νεκρῶν καὶ παρόλα αὐτὰ δὲν ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ ἀπαλλάξει κι αὐτὸν ἀπὸ τὴν τύφλωση τῆς φιλαργυρίας, τὴ λέπρα τῆς φιλοχρη­ματίας καὶ τὴ νέκρωση τῆς πλουτομανίας.
.               Ψυχρὸς στὰ κηρύγματα τοῦ Διδασκάλου του περὶ πλούτου. Ἀδιάφορος μπροστὰ στὸ «οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν» (Λουκ. ις΄ 13). Ἄκαμ­πτος μπροστὰ στὸ «δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Λουκ. ιη´ 24). Ἀσυγκίνητος μπροστὰ στὴν προ­τροπὴ «καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ» (Ματθ. ς´ 28).
.               Ἀλλὰ δὲν μένει μόνο ἔστω παθητικὰ ἀδιάφορος. Κάποια στιγμή, προφασιζόμενος τὸν ἐλεήμονα, τὸν φιλεύσπλαχνο καὶ τὸν φιλόπτωχο, ξεσπᾶ ὑποκριτικὰ καὶ ἐλεγκτικὰ ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ: «Διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;» (Ἰω. ιβ´ 5). Προσβάλλει καὶ μέμφεται τὸν Κύριο αὐτὸς ποὺ δὲν ξέρει τί θὰ πεῖ ἀγάπη, μιὰ καὶ τὰ πάντα τὰ μετρᾶ, τὰ ἐκτιμᾶ καὶ τὰ ἀποτιμᾶ σὲ ἀργύρια.

❁ ❁ ❁

.               Ὁ Ἰούδας! Δὲν εἶναι μονάχα ὁ ­Ἰούδας τῶν Εὐαγγελίων. Δὲν εἶναι μονάχα ὁ προδότης μαθητής. Δὲν εἶναι ­μονάχα ὁ ἀλλοπρόσαλλος καταδότης τῶν τριάκοντα ἀργυρίων. Εἶναι δυστυχῶς ἡ μορφὴ κι ὁ χαρακτήρας ποὺ ὑπάρχει φόβος νὰ ἐκδηλώσουμε ἄλλος λίγο κι ἄλλος πολὺ στὴ ζωή μας. Ἴσως καὶ γι’ αὐτὸ νὰ τὸν ἀποστρεφόμαστε μετὰ μανίας. Γιατί μᾶς ἐμφανίζει πτυχὲς τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ μᾶς τρομάζουν, ποὺ δὲν θέλουμε κὰν νὰ τὶς ξέρουμε.
Γιατὶ ἐκλεγμένος, διαλεγμένος ἦταν κι ἐκεῖνος. Ἐκλεγμένοι σὲ κάποιο βαθμὸ καὶ ἐλεημένοι εἴμαστε κι ἐμεῖς. Μαθητὴς ἐκεῖνος. Μαθητὲς κι ἐμεῖς. Ὄχι βέβαια στὸν στενὸ κύκλο τῶν 12 μαθητῶν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ ὡστόσο βαπτισμένοι χριστιανοί, μέλη τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἔχουμε ἀρκετὲς ὁμοιότητες μὲ τὸν Ἰούδα. Ἀλλὰ μήπως τοῦ μοιάζουμε καὶ στὸ ἄλλο χαρακτηριστικό; Ποιὸς ἀπὸ μᾶς δὲν ἔχει πάθη; Ποιὸς δὲν αἰσθάνεται ὅτι ὑπάρχει κάτι πού, παρὰ τὸν ἀγώνα καὶ τὴν προσπάθειά του, κάποτε τὸν νικᾶ καὶ τὸν ὑποδουλώνει;
.               Μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἡ φιλοχρηματία, ὅπως στὸν Ἰούδα. Μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ λαιμαργία. Ἡ φιληδονία. Ἡ φιλοπρωτία. Ἡ φιλοδοξία. Ἡ ἐκδικητικότητα. Ὁ θυμός.
.               Πάθη! Πάθη ποὺ δὲν τὰ πολεμᾶμε. Ποὺ τὰ ἀμνηστεύουμε στὸν ἑαυτό μας. Ποὺ τὰ δικαιολογοῦμε. Ποὺ τὰ σκεπάζουμε ἢ τὰ ἀποκρύπτουμε. Πάθη γιὰ τὰ ὁποῖα ἴσως νὰ μὴν καταφύγαμε στὴ χάρη τοῦ Κυρίου ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε. Πάθη τὰ ὁποῖα προσπαθήσαμε, ἐνδεχομένως, νὰ καμουφλάρουμε κάνοντας ἐπίθεση ἐπικριτικὴ σὲ ἄλλους γιὰ παρόμοιες συμπεριφορές. Πάθη ποὺ συνιστοῦν κίνδυνο νὰ ὁδηγηθοῦμε ἀκόμη καὶ σὲ προδοσία τοῦ Χριστοῦ.
.               Γι’ αὐτό, καθὼς θὰ παρακολουθοῦμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ κι ἐφέτος τὴν καθοδικὴ πορεία τοῦ Ἰσκαριώτη ἀπὸ τὴ θέση τοῦ μαθητῆ σ’ αὐτὴ τοῦ προδότη, καθὼς θὰ τὸν δοῦμε νὰ βαδίζει ἀπὸ τὴ χάρη στὴν ἀπώλεια, νὰ ἀφυπνιστοῦμε καὶ νὰ συγκλονισθοῦμε. Νὰ παρακαλέσουμε θερμὰ τὸν Κύριο νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὸ ὅποιο πάθος μας. Νὰ τὸ ἐκθέσουμε μὲ ταπείνωση καὶ μετάνοια ἐνώπιόν Του διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Νὰ ἀκούσουμε τὶς ὅποιες ἀφυπνιστικὲς παρατηρήσεις Του καὶ τὶς γεμάτες ἀγάπη παραινέσεις Του διὰ τοῦ Πνευματικοῦ. Γιατὶ θὰ εἶναι πραγματικὰ τραγικό, ἐνῶ ἐπικρίνουμε τὴ συμπεριφορὰ τοῦ Ἰούδα, νὰ μιμούμαστε τὴν ὀλέθρια πορεία του στὴν αἰώνια ἀπώλεια καὶ καταστροφή.

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΔΟΣΙΑ καὶ ΠΡΟΔΟΤΕΕΕΕΕΣ!

Προδοσία καὶ προδότες…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ σημασία καὶ ἠ ἐπικαιρότητα τοῦ κατωτέρω εὐστόχου ἄρθρου ξεπερνάει κατὰ πολὺ τὴν ἐπέτειο τῆς Κύπρου καὶ τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς «Δημοκρατίας». Πυροδοτεῖ θρηνώδεις συνειρμοὺς γιὰ τὸ σήμερα τῆς ὀδύνης καὶ τοῦ κλιμακουμένου ἐθνικοῦ ὀλέθρου.

.               Ἡ 24η Ἰουλίου εἶναι ἡ ἐπέτειος τῆς ἀποκατάστασης τῆς Δημοκρατίας. Συνέβη μετὰ τὴν εἰς βάρος τῆς Κύπρου προδοσία καὶ τὴν κατάρρευση τῆς στρατιωτικῆς χούντας, ὑπὸ τὸ βάρος τῶν τεράστιων ἱστορικῶν της εὐθυνῶν, ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τοῦ Ἀττίλα στὴ Μεγαλόνησο καὶ τὴν ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερα βίαιη κατοχὴ σημαντικοῦ μέρους της. Ἡ προδοσία εἶναι ἀπὸ ὅλους ἀποδεκτή, ὅμως ἀκόμη ἀναζητοῦνται οἱ προδότες…Ὁ φάκελος τῆς Κύπρου παραμένει κλειστὸς καὶ σὲ κανέναν δὲν ἔχουν ἀποδοθεῖ εὐθύνες. Οἱ γενικόλογες καταγγελίες θολώνουν τὴν ἀλήθεια. Ὑπάρχουν πρόσωπα – προδότες, ποὺ διέταξαν τὸ πραξικόπημα στὴν Κύπρο καὶ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου, ἀπὸ τὴν θέση τοῦ προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ποιοὶ τοὺς ἔβαλαν, τί ἐξυπηρετοῦσαν καὶ ποιὰ τὰ κίνητρά τους, τὰ πρόσωπα αὐτὰ ἐγκλημάτισαν κατὰ τοῦ Ἔθνους καὶ πρέπει νὰ λογοδοτήσουν. Ἡ συσκότιση στὴν προδοσία καὶ στοὺς προδότες σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει κάθαρση στὴν τραγωδία τῆς Κύπρου καὶ ὅτι ἡ πληγὴ παραμένει ἀνοικτή. Στὰ 39 χρόνια τῆς Δημοκρατίας ἡ δημαγωγία, ὁ λαϊκισμός, ἡ ἀνευθυνότητα εἶναι νάρκες στὰ θεμέλια της καὶ προδοσία στὶς Ἀρχές της.
.               Στὴν ἱερὰ ἱστορία ἡ προδοσία καὶ οἱ προδότες ὑπάρχουν ἀπὸ τότε ποὺ ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὕα προδίδουν τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ τοὺς δείχνει ὁ Θεὸς καὶ διαχειρίζονται λανθασμένα τὴν ἐλευθερία τους. Ἡ Δαλιδὰ προδίδει τὴν ἀγάπη τοῦ Σαμψὼν πρὸς αὐτὴν καὶ μαρτυράει τὸ μυστικό του στοὺς συμπατριῶτες της Φιλισταίους. Ὁ Ἰούδας γίνεται ἡ ἐνσάρκωση τῆς προδοσίας, ὅταν παραδίδει τὸν εὐεργέτη του καὶ Πανάγιο Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστὸ στοὺς ἐχθρούς του Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους. Ὁ Δημᾶς ἐγκαταλείπει τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, «ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰώνα». Ὁ Πατριάρχης Ἰωάννης  Βέκκος γίνεται ὄργανο τῶν Λατίνων, ὁ Βαρλαὰμ προδίδει τὴν πίστη του, ὁ Βησσαρίων ἀνταλλάσσει τὴν πίστη του μὲ τὴν ἀσφάλεια στὴν πρόσκαιρη ζωή του καὶ τὰ ὑψηλὰ ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα. Προδότες εἶναι καὶ ὅσοι ἑκουσίως παραδίδουν «τὰ ἅγια τοῖς κυσίν», ὅσοι, μὲ διάφορες δικαιολογίες, παραιτοῦνται τῆς πίστεώς τους καὶ ἐντάσσονται στὰ ρεύματα τοῦ συγκρητισμοῦ, τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τοῦ τεκτονισμοῦ καὶ τῆς σχετικοκρατίας.
.                Ἡ κοσμικὴ ἱστορία εἶναι ἐπίσης γεμάτη ἀπὸ προδοσίες καὶ προδότες. Στὴν Ἑλλάδα προσωποποιήσεις τῆς προδοσίας εἶναι ὁ Ἐφιάλτης, στὴ Μάχη τῶν Θερμοπυλῶν καὶ ὁ Πήλιος Γούσης στὸ Σούλι. Ἐπίσης ὁ Ἰωάννης Τσιμισκὴς προδίδει τὴ φιλία του πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα  Νικηφόρο Φωκὰ καὶ τὸν σεβασμό του πρὸς τὸ πρόσωπό του καὶ τὸν φονεύει γιὰ νὰ ἀνέβει αὐτὸς στὸν θρόνο. Διεκδικητὲς τοῦ θρόνου τῆς Κωνσταντινούπολης  συνεργάζονται μὲ τοὺς Ὀσμανλῆδες, γιὰ νὰ γίνουν αὐτοκράτορες. Γιὰ τὸν ἀπόκτηση τοῦ θρόνου γίνονται φόνοι, τυφλώσεις, ἐξορίες, ἀκρωτηριασμοί. Στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὑπῆρξαν οἱ προσκυνημένοι, στὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία ἡ μικροπολιτικὴ καὶ ἡ δημαγωγία ἔφεραν τὸν διχασμὸ καὶ τὴν καταστροφὴ  καὶ στὴν Κατοχὴ δωσίλογοι πρόδωσαν συμπατριῶτες τους.
.               Προδότες ποὺ ἔμειναν ὡς στίγματα στὴν παγκόσμια ἱστορία εἶναι ὁ Βροῦτος ποὺ πρόδωσε τὴ φιλία τοῦ Ἰουλίου Καίσαρα καὶ τὶς εὐεργεσίες ποὺ αὐτὸς τοῦ προσέφερε καὶ συμμετέσχε στὴν εἰς βάρος του συνωμοσία καὶ στὴ δολοφονία του. Συνήθως προδότες περιβάλλουν τοὺς ἡγέτες, πολιτικούς, κοινωνικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς. Οἱ περισσότεροι εἶναι ἀνίκανοι σὲ ἔργο καὶ ἰκανότατοι σὲ ἴντριγκα. Μὲ τὶς κολακεῖες καὶ τοὺς ἑλιγμοὺς τοὺς ἐξασφαλίζουν τὴν εὔνοια τοῦ ἰσχυροῦ, ἀλλὰ ταυτόχρονα προδίδουν καὶ κακολογοῦν ἀσύστολα τὸν εὐεργέτη τους, ποὺ τοὺς δείχνει ἐμπιστοσύνη. Ὁ θαλαμηπόλος τοῦ  προηγούμενου  Πάπα εἶναι ἕνα παράδειγμα…
.                Οἱ Φουσὲ καὶ Ταλεϋράνδος ἦσαν στὴ Γαλλία προσωποποιήσεις τοῦ προδότη, ποὺ ξέρει νὰ μηχανορραφεῖ, νὰ ἑλίσσεται καὶ νὰ ἐπιβιώνει. Ὁ ἀπόλυτα κυνικὸς καὶ ἰκανότατος στὴν ἴντριγκα  καὶ στοὺς ἑλιγμοὺς Φουσέ, ἄνθρωπος τοῦ παλατιοῦ, ὑπηρέτησε ὡς Ὑπουργὸς τῆς Ἀστυνομίας τοὺς βασιλεῖς, τὴν Ἐπανάσταση, τὸν Ναπολέοντα, τοὺς   Ἀγγλους καὶ στὸ τέλος ἐξορίζεται καὶ πεθαίνει ἀπελπισμένος στὴν ἐξορία, καὶ στὸν βοῦρκο τῆς ἀπαξίας καὶ τοῦ ἐξευτελισμοῦ. Παράλληλη μὲ τὸν Φουσὲ πορεία εἶχε ὁ Ταλεϊράνδος, ποὺ εἶχε ἴδιο χαρακτήρα μὲ αὐτὸν καὶ ἐπὶ πλέον πρόδωσε τὴν πίστη του, ἀφοῦ πρὶν προσχωρήσει στοὺς ἀθέους τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης ἦταν Ἐπίσκοπος!
.               Τόμοι μποροῦν νὰ γραφτοῦν ἀπὸ τὴν παγκόσμια ἱστορία γιὰ προδοσίες καὶ προδότες, Ἀκόμη καὶ ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει, σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο, ὑποστεῖ προδοσίες, ἀκόμη καὶ ἀπὸ στενοὺς φίλους. Κατὰ τὸν Στέφαν Τσβάϊχ ὁ προδότης «ἐκδαπανᾶται στὴν  ἐπίτευξη  τῶν ραδιουργιῶν καὶ δολοπλοκιῶν του, ἀπὸ τὶς ὁποῖες συνήθως  δὲν ἀποκαλύπτονται οἱ περισσότερες καὶ δὲν τοῦ προσάπτονται παρὰ κάποια πταίσματα, ποὺ τὰ ἀντιμετωπίζει μὲ τὴν καπατσοσύνη του»… Προδότης εἶναι ὅποιος συμμαχεῖ μὲ τὸν ἐχθρό, ὅποιος παραβαίνει ὑποσχέσεις, ὅποιος ἀθετεῖ ὅρκους, ὅποιος ἀπαρνεῖται ἀρχές, ὅποιος γίνεται ἐξωμότης, ἀρνούμενος τὴν Πίστη καὶ τὴν Παράδοσή του, ὅποιος στὸ ὄνομα τῆς ἡδονῆς, τοῦ ναρκισσισμοῦ  καὶ τῆς ματαιοδοξίας του «πουλάει» ἀκόμη καὶ τὸν πιὸ μεγάλο εὐεργέτη του. Εἶναι ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ Ἀπ. Παύλου στὸν Τιμόθεο (Β΄ Τιμ. γ΄ 2-9), πὼς στοὺς ἔσχατους καιροὺς «ἔσονται ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι», γιὰ τοὺς ὁποίους σημειώνει πὼς κάποτε θὰ ἀποκαλυφθοῦν, ὅπως ὁ Ἐφιάλτης ἢ ὁ Φουσέ, διότι «ἡ ἄνοια αὐτῶν ἔκδηλος ἔσται πᾶσιν».-

,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ» -Ἡ συντροφιὰ τῶν ἑπτὰ κακούργων. [Ὁμιλία στὴν Μ. Παρασκευή–2]

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ»
Ἀπόσπασμα Ὁμιλίας στὴν Μ. Παρασκευή

[Β´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 244-256

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

stavrosi

Α´ Μέρος:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/02/ὁ-χριστὸς-στὸν-γολγοθά-1/

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ: «Η Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΜΑΓΙΚΟ ΦΙΛΤΡΟ”»

.           Ὁ Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Πεντέλης, Σεβασμιώτατος Θερμοπυλῶν κ. Ἰωάννης, στὸ σημερινό του κήρυγμα πρὸς τοὺς πιστοὺς εἶπε: «Ὁ Χριστὸς μὲ τὸ Αἷμα Του ὑπογράφει τὴν Καινούρια Διαθήκη μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Ἡ πράξη τοῦ Ἰησοῦ νὰ μοιράσει τὸν οἶνο καὶ τὸν ἄρτο στοὺς Μαθητὲς δὲν ἦταν μία θεατρικὴ πράξη ἀλλὰ μία κίνηση οὐσιαστική, μὲ τὴν ὁποία μᾶς δηλώνει ὅτι “ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος”. Καὶ αὐτὴ ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν ζωή μας εἶναι μέσῳ τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἔτσι, θεμελιώνει ὁ Χριστὸς τὸν νέο τρόπο κοινωνίας μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ τοῦ δίνει τὰ πνευματικὰ ἐφόδια γιὰ νὰ κατανοεῖ καὶ νὰ ἐφαρμόζει τὴν διδασκαλία ποὺ δίδαξε».
.           Ἀναφέρθηκε δὲ καὶ στὴν προδοσία τοῦ Ἰούδα λέγοντας πὼς «ἐνῶ κοινώνησε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Τοῦ Χριστοῦ, ἔφυγε κι ἔτρεξε νὰ συμφωνήσει τὴν προδοσία. Καὶ κάποιοι πιστοὶ σκανδαλίζονται καὶ ἐρωτοῦν. Ἐφ᾽ ὅσον ὁ Ἰούδας ἔλαβε τὴν Θεία Κοινωνία καὶ δὲν ἐπέδρασε καθόλου μέσα του, τότε ποιό τὸ ὄφελος τῆς Θείας Κοινωνίας. Ἀδελφοί μου, Θεία Κοινωνία δν εναι να μαγικ φίλτρο πο τ παίρνουμε κα πιδρ ατόματα. Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι ἡ ὁμολογία τοῦ Θανάτου καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας. Καὶ κάθε φορὰ ποὺ τὴν λαμβάνουμε εἶναι ἡ δική μας συμμετοχὴ στὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ. Δὲν λαμβάνουμε παθητικὰ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἐν γνώσει μας καὶ μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἀγωνιστοῦμε. Κανες δν κοινωνε ξίως, τουλάχιστον μως ν μν κοινωνε προδοτικά. Καὶ μόλις βγεῖ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία νὰ ἐπαναλάβει τὰ ἴδια ποὺ ἔκανε πρὶν τὴν Θεία Κοινωνία, χωρὶς καμιὰ προσπάθεια. Μακάρι ὁ Θεὸς νὰ σᾶς ἀξιώνει νὰ κοινωνεῖτε καὶ νὰ μὴν προδίδετε τὴν ἀγάπη Του».

 ΠΗΓΗ: amen.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ» -Ἡ συντροφιὰ τῶν ἑπτὰ κακούργων. [Ὁμιλία στὴν Μ. Παρασκευή–1]

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ»
Ἀπόσπασμα Ὁμιλίας στὴν Μ. Παρασκευή

[Α´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 243-245

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

stavrosi.           Ὁ Χριστὸς στὸν Γολγοθά! Ὁ σωτήρας μας στὸν σταυρό. Ὁ Δίκαιος πάσχει! Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, θανατώνεται ἀπὸ ἀνθρώπους! Ὅποιος ἔχει συνείδηση ἂς ντραπεῖ! Ὅποιος ἔχει καρδιά ἔχει καρδιὰ ἂς θρηνήσει! Ὅποιος ἔχει ἔχει νοῦ ἂς κατανοήσει!
.            Ἐδῶ ὅμως ἔχουμε ἁμαρτία ἐναντίον τοῦ Εὐεργέτη! Μὲ τὸν δίκαιο Ἰώβ μήπως, ποὺ ὁ σατανὰς ἔφθειρε τὴ σάρκα του καὶ μύριζε ἀπαίσια, ἀφοῦ εἶχε γίνει τροφὴ σκουληκιῶν; Ἐκεῖ πάλι ἔχουμε τὸν σατανὰ νὰ ξεσηκώνεται ἐναντίον τοῦ πλάσματος τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἐδῶ ἔχουμε τὸ πλάσμα νὰ ξεσηκώνεται ἐναντίον τοῦ Δημιουργοῦ. Μήπως μὲ τὸν ἐξαίσιο Δαβίδ, ποὺ τοῦ ἐναντιώθηκε κι ἐπαναστάτησε ὁ γιός του Ἀβεσαλώμ; Μὰ αὐτὴ ἦταν μιὰ μικρὴ τιμωρία γιὰ τὴν μεγάλη ἁμαρτία τοῦ Δαβίδ. Ἐδῶ ὅμως ἔχουμε τὸν Ἀθῶο, Τὸν Δίκαιο, νὰ ὑποφέρει τόσο φοβερά!
.           Ὁ Καλὸς Σαμαρείτης, ποὺ ἔσωσε τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὶς πληγὲς ποὺ τῆς εἶχαν προξενήσει οἱ ληστές, ἔπεσε ὁ ἴδιος στὰ χέρια τους. Γύρω ἀπὸ τὸν Κύριο ὑπῆρχαν ἑπτὰ εἴδη κακούργων. Τὸ πρῶτο εἶδος ἀντιπροσωπεύει ὁ Σατανάς, τὸ δεύτερο οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὸ τρίτο ὁ Ἰούδας, τὸ τέταρτο ὁ Πιλάτος, τὸ πέμπτο ὁ Βαραββάς, τὸ ἕκτο ὁ ἀμετανόητος ληστὴς ποὺ συσταυρώθηκε μαζί Του καὶ τὸ ἕβδομο ὁ ληστὴς ποὺ μετάνιωσε. Ἂς σταματήσουμε γιὰ λίγο κι ἂς ἀτενίσουμε τὴ συντροφιὰ αὐτὴ τῶν κακούργων. Ἀνάμεσά τους στέκεται ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σταυρωμένος, πληγωμένος κι αἱμόφυρτος.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΙΟΥΔΑΣ ΣΤΗΝ ΥΜΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ «Ἡ προδοσία εἶναι πάντοτε ἀκοίμητη ἀπειλὴ ἐναντίον τοῦ θρησκευομένου ἀνθρώπου». (Ἰω. Κορναράκης)

Ὁ Ἰούδας στὴν ὑμνογραφία τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου

ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἰωάν. Κ. Κορναράκη, καθηγ. Παν.:
«Ὁ Ἰούδας ὡς ὁμαδικὸς ἐνοχικὸς ἀρχέτυπος»,
ἔκδ. Ἀφῶν Κυριακίδη, Θεσ/νίκη, σ. 108-114,
σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση.

.         Τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰούδα, ἡ πράξη τῆς προδοσίας καὶ ὁ τρόπος, κατὰ τὸν ὁποῖον ἔγινε αὐτή, ἀποτελοῦν θέμα πολλῶν τροπαρίων τῆς ὑμνογραφίας τῆς περιόδου τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου (Μ. Ἑβδομάδος), ποὺ ἀνήκει στὸ Τριώδιο. Μάλιστα ἡ περὶ τοῦ Ἰούδα ὑμνογραφικὴ θεματολογία εἶναι τόσο πλούσια, κατὰ τὴν περίοδο αὐτή, ὥστε νὰ ἀντιλαμβάνεται κανεὶς εὔκολα ὅτι ὁ Ἰούδας ἀποτελεῖ, μετὰ τὸν πάσχοντα Ἰησοῦ, τὸν κατ’ ἐξοχὴν κεντρικὸ «ἥρωα» τῶν διαδραματιζομένων γεγονότων. Ἡ συχνότητα αὐτὴ τῆς ὑμνογραφικῆς ἐξάρσεως καὶ προβολῆς τοῦ προδότη μαθητῆ ἐξηγεῖται, σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα εἴπαμε, ὄχι μόνον ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ πράξη τῆς προδοσίας εἶναι ἴσως τὸ πλέον θεμελιακὸ στοιχεῖο στὴν ὅλη δομὴ τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ὅτι οἱ ὑμνογράφοι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀκριβῶς καὶ τὸ ἐν γένει πλήρωμά της, αἰσθάνονται βαθειὰ τὴν ἀνάγκη νὰ ὑπογραμμίσουν καὶ νὰ στηλιτεύσουν, ἀκόμη καὶ διὰ τῆς ὑμνολογικῆς ὁδοῦ, τὸ πρόσωπο καὶ τὴν πράξη τοῦ Ἰούδα.
.         Ἡ ὑμνογραφικὴ περιγραφὴ καὶ ἀνάλυση τῆς πράξεως τῆς προδοσίας ταυτίζεται ἀσφαλῶς μὲ τὴ σκιαγράφηση τοῦ χαρακτήρα καὶ τῆς ψυχογραφίας τοῦ προδότη μαθητῆ. Ἐπειδὴ δὲ ἡ περιγραφὴ καὶ ἡ ἀνάλυση αὐτὴ πραγματοποιεῖται δυνάμει τῶν συγκινησιακῶν κυρίως (δηλ. συναισθηματικῶν) ἀντιδράσεων τῶν εὐσεβῶν ποιητῶν καὶ μελωδῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ἰδιάζοντα χαρακτήρα ἀλλὰ καὶ ἰδιάζουσα σημασία. Τὸ σύνολο τῶν ὑμνογραφικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ προσώπου τοῦ Ἰούδα ἐκφράζει τὴ θέση, ποὺ λαμβάνει ὁ εὐσεβὴς ἄνθρωπος ἔναντι τοῦ προδότη μαθητῆ καὶ τῆς πράξεώς του. Ἴσως δὲ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ συχνότητα τῆς ἀναφορᾶς τῶν ὑμνογράφων στὰ τοῦ Ἰούδα νὰ ἔχει ἕνα ἰδιαίτερο νόημα. Τὸ νόημα τῆς ἐκ μέρους τοῦ ὑμνογράφου ἀσυνείδητης ἀντιδράσεως ἐναντίον ἀτομικῶν ἀρνητικῶν (ἐσωτερικῶν) θρησκευτικῶν ἐμπειριῶν. Ὡς θρησκευόμενο ἄτομο, ἀπορρίπτει τὴν πράξη τῆς προδοσίας καὶ πιθανῶς ὑμνογραφεῖ καὶ γιὰ νὰ ἐξουδετερώσει ἐσωτερικὲς ἀσυνείδητες διαθέσεις, σχετιζόμενες μὲ τὴν πράξη αὐτή. Ἴσως μάλιστα ὁ συγκινησιακὸς παράγοντας τῆς δυναμικῆς ποιητικῆς ἐμπνεύσεως σὲ σχέση μὲ τὸ βάθος τῆς εὐσέβειας τοῦ ὑμνωδοῦ εἶναι, καὶ τὰ δύο, στοιχεῖα, ποὺ σὰν ἀδιάψευστα, μποροῦν νὰ θεμελιώσουν ἐπαρκῶς τὴν ἄποψη τῆς ὑποκειμενικῆς αὐτῆς ἀντιδράσεως ἐναντίον τῶν πιὸ πάνω ἐμπειριῶν.
.         Ὁπωσδήποτε ὁ ὑμνογραφικὸς πλοῦτος, ποὺ ἀναφέρεται στὴν πράξη τοῦ Ἰούδα, κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος, ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ προβάλει τὴν ὑποκρισία τοῦ προδότη μαθητῆ. «Ὁ Ἰούδας ὁ προδότης δόλιος ὤν, δολίῳ φιλήματι παρέδωκε τὸν Σωτῆρα Κύριον» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ὁ Ἰούδας συμπεριφέρθηκε ὑποκριτικά, δηλ. χρησιμοποίησε προσωπεῖο. Ἡ ἀποκορύφωση δὲ τῆς ὑποκριτικῆς του συμπεριφορᾶς ὑπῆρξε τὸ φίλημα, ποὺ ἀποτέλεσε τὸ σημεῖο ἀναγνωρίσεως ἐκ μέρους ἐκείνων, ποὺ συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦν, Ἰουδαίων. «Τὸ φίλημα γέμει δόλου, τὸ χαῖρε σου ἐν μαχαίρᾳ, πλάνε Ἰούδα· τῇ μὲν γλώσςῃ φθέγγῃ τὰ πρὸς ἕνωσιν, τῇ δὲ γνώμῃ νεύεις πρὸς διάστασιν προδοῦναι γὰρ τοῖς παρανόμοις τὸν Εὐεργέτην» (ἀπόδ. Μ. Τετάρτης). Ἔτσι τὸ φίλημα τοῦ Ἰούδα, ὡς πράξη ὑποκρισίας, τεκμηριώνει κατηγορηματικὰ τὰ ἀντίθετα χαρακτηριστικὰ τοῦ προσωπείου του. «Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος, ὁ μαθητὴς καὶ ἐπίβουλος, ὁ φίλος καὶ διάβολος, ἐκ τῶν ἔργων ἀπεφάνθη· ἠκολούθει γὰρ τῷ Διδασκάλῳ καὶ καθ’ ἑαυτὸν ἐμελέτησε τὴν προδοσίαν… ἀπέδωκεν ἀσπασμόν, παρέδωκεν τὸν Χριστὸν» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ἐπίσης ὁ Ἰούδας «σχήματι μὲν ὢν μαθητής, πράγματι δὲ παρὼν φονευτής, τοῖς μὲν Ἰουδαίοις συναγαλλόμενος, τοῖς δὲ ἀποστόλοις συναυλιζόμενος, μισῶν ἐφίλει, φιλῶν ἐπώλει τὸν ἐξαγοράσαντα ἠμᾶς τῆς κατάρας…» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ἡ διάσταση αὐτὴ μεταξὺ ἐξωτερικῆς συμπεριφορᾶς καὶ προθέσεων δὲν προδίδει ἁπλῶς, ὅτι ὁ Ἰούδας ὑποδύεται ἐν προκειμένῳ ἕνα ρόλο, τὸ ρόλο τοῦ μαθητῆ. Κυρίως ὑπογραμμίζει, ὅτι ποκρισία ταν γι τν ούδα τ κεντρικ παρξιακ πρόβλημα τς ζως του. Ἡ πρόθεση καὶ προαίρεσή του δὲν ἦταν νὰ ἐπιτύχει ἕνα ἐπὶ μέρους σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς του, ἀλλὰ τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς του. «Φιλεῖς καὶ πωλεῖς Ἰούδα, ἀσπάζῃ καὶ ὀκλάζεις δόλῳ προστρέχων τίς μισῶν ἀσπάζεται τρισάθλιε τὸ φίλημα τῆς ἀναιδοῦς σου κακοβουλίας ἐλέγχει τὴν προαίρεσιν» (ἀπόδ. Μ. Τετάρτης).
.         Ἔτσι δὲν πρόκειται, στὴν περίπτωση τοῦ Ἰούδα, γιὰ ὀλίσθημα ποὺ ὀφείλονταν ἁπλῶς σὲ λόγους ἀνθρώπινης ἀδυναμίας. Ἡ πράξη τοῦ Ἰούδα δὲν συντελεῖται ἐξ ὑφαρπαγῆς (δηλ. χωρὶς νὰ τὸ θέλει). Δὲν ἀποτελεῖ ἐκδήλωση τοῦ εὐπαθοῦς χαρακτήρα τοῦ ἀνθρωπίνου ἤθους. Εἶναι σύλληψη τοῦ δολίου πνεύματός του, ποὺ κυοφορεῖται ἀπὸ καιρό, δηλ. ἕως ὅτου γίνει δυνατὴ ἡ ἔμπρακτη ἔκφρασή της. Ἀλλ’ ἔτσι ὁ Ἰούδας «παραποιεῖται θεοσέβειαν καὶ ἀλλοτριοῦται τοῦ χαρίσματος… ἐν ἤθει φιλικῷ δόλον ὑποκρύπτει» (Ἑσπ. Μ. Πέμπτης). Ἡ ὑποκρισία τοῦ Ἰούδα προβάλλει λοιπόν, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, τὶς ἀντιφατικὲς ψυχικὲς κινήσεις τοῦ προδότη. Αὐτὸς βιώνει ἐσωτερικὴ διάστασιν, ἐφ’ ὅσον οἱ προθέσεις του ἀντιφάσκουν πρὸς τὴν ἐξωτερικὴ συμπεριφορά. Ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διαστάσεως αὐτῆς εἶναι ἀκριβῶς παραποίηση τῆς εὐσέβειας. Τὸ γεγονὸς αὐτό, ποὺ προβάλλεται καὶ διὰ πολλῶν ἄλλων ποιητικῶν στοιχείων καὶ φράσεων, ἐπικυρώνει ἐν τέλει τὴν ἄποψη, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ὑποκρισία τοῦ Ἰούδα εἶναι τὸ πλαίσιο μίας ἰσχυρῆς ἐσωτερικῆς συγκρούσεως. Βεβαίως ὁ ὑμνογράφος δίνει ἔμφαση στὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας καὶ ἁπλουστεύει σημαντικὰ τὸ εἶδος καὶ τὴν ἔκταση τῆς συγκρούσεως αὐτῆς. Ἐν τούτοις ὅμως τὸ διάγραμμα τῆς ὑποκρισίας, ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ κατασκευάσει μὲ τὴν βοήθεια τῶν ὑμνογραφικῶν χαρακτηρισμῶν τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ προδότη μαθητῆ, περικλείει μέσα του τὴν φιλαργυρία ἁπλῶς ὡς ἕνα ἐπὶ μέρους ἐκφραστικὸ στοιχεῖο τοῦ ὅλου ἀστερισμοῦ τῆς ἰσχυρῆς ἐσωτερικῆς του συγκρούσεως. Ἡ ὑποκρισία τοῦ Ἰούδα, κατὰ τὴν ὑμνογραφία τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου, εἶναι σωτερικ διάσταση κα ντινομία, πο ποκαλύπτει τ γενικ διάγραμμα μίας σχυρς παρξιακς συγκρούσεως. Τν τελευταία ατ ποψη στηρίζουν παρκς κα τ παρακάτω χαρακτηριστικ το προσώπου κα τς συμπεριφορς το ούδα.
.         Ἔτσι ὁ Ἰούδας ἐκφράζει καὶ συνοψίζει ὁλόκληρο τὸ ἔργο τῆς προδοσίας στὴν ἐπιθετική του «στάσιν» καὶ ἐνέργεια ἐναντίον τοῦ Διδασκάλου. Ὁ Ἰούδας μὲ ὅλες τὶς ἐνέργειές του εἶναι ἐπιθετικός. Ἡ ὑμνογραφικὴ ἔμπνευση καὶ διαίσθηση δὲν παραλείπει νὰ τονίσει καὶ νὰ ὑπογραμμίσει τὴν ἔνταση τῆς ἐπιθετικῆς διαθέσεως καὶ ἐνέργειας τοῦ Ἰούδα ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ. «(Ὁ Ἰούδας) ἐσκέπτετο δόλῳ τῆς προδοσίας τὸ φίλημα… καὶ οὗτος τῷ θυμῷ ἐδεσμεῖτο, φέρων ἀντὶ μύρου τὴν δυσώδη κακίαν» (Ὄρθρ. Μ. Τετάρτης). Ὁ θυμός, ὡς πολὺ ἰσχυρὸ πάθος, δεσμεύει ἐσωτερικὰ τὸν Ἰούδα. Ἀλλ’ ὁ θυμὸς ἀποτελεῖ βεβαίως τὴν πρώτη ὕλη κάθε ἐπιθετικῆς ἐνέργειας. Οἱ ἐχθρικὲς καὶ ἄλλες παρεμφερεῖς ἐκδηλώσεις καὶ κινήσεις ἔχουν τὶς ἀφετηρίες τους στὶς ἁψιθυμικὲς συγκινησιακὲς καταστάσεις, ποὺ γεννᾶ ὁ θυμὸς καὶ συντηρεῖ. Ὑπὸ τὸν ὄρον αὐτὸν ὁ Ἰούδας ἔχει διεγερμένη τὴν ἐσωτερικότητά του πρὸς ἐπιθετικὲς ἐνέργειες καὶ ἄρα φιλοξενεῖ μέσα του «σκληρὰν καρδίαν». «Ἄφρον Ἰούδα… οὐκ ἐκάμφθης πρὸς συμπάθειαν, ἀλλ’ ἔκλεισας τὰ τῆς σκληρᾶς σου καρδίας σπλάγχνα, προδοὺς τὸν μόνον εὔσπλαγχνον» (Ἀπόδ. Μ. Τετάρτης).

.         Προφανῶς ἡ ἔντονη ὑποκειμενικὴ ἀντίδραση τοῦ ὑμνογράφου στὴν συμπεριφορὰ τοῦ Ἰούδα, ἐπιτρέπει σ’ αὐτὸν περισσότερη παραστατικὴ περιγραφὴ τῆς προδοτικῆς του ἐνέργειας. Ἔτσι, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, «ἡ γὰρ λύσσα τῆς φιλαργυρίας κατὰ τοῦ ἰδίου Δέσποτου μαίνεσθαι ἐποίησεν αὐτὸν» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ὁ ὑμνογράφος στὴν ἀδυναμία τῆς φιλαργυρίας βλέπει τὴν δύναμη μιᾶς ἐπιθετικῆς μανίας, ποὺ ἄλλωστε καὶ ὁ παντογνώστης Κύριος νωρὶς διακρίβωσε. Γι’ αὐτό, ὅταν βεβαιώνει τοὺς μαθητές Του, ὅτι εἶναι καθαροί, ἑξαιρεῖ τὸν προδότη μαθητή, λέγοντας, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, «καθαροὶ ὦ μαθηταὶ ὑμεῖς δέ, ἀλλ’ οὐχὶ πάντες· ροπῇ γὰρ ἀτάκτως ἐξ ὑμῶν ἑνὸς μαίνεται» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ὁ πρὸς τὸ πάθος διὰ τῆς προδοσίας τοῦ μαθητῆ βαδίζων Ἰησοῦς βλέπει μέσα του μαινόμενη ροπή, ποὺ ἀσφαλῶς προέρχεται ἀπὸ τὸ ταραγμένο καὶ συγκεχυμένο βάθος τῆς προσωπικότητας τοῦ Ἰούδα. Ἡ ἔνταση, ποὺ προσδίδεται στὴν προδοτικὴ διάθεση καὶ προαίρεσή του, ὑπογραμμίζει πάντοτε τὴ διασπασμένη ἐσωτερικότητά του. Ἐκτὸς δὲ ἀπὸ αὐτὸ ἡ τεταμένη αὐτὴ διάσταση ἀποκαλύπτει καὶ τὴν ἀνικανότητα πλέον τοῦ Ἰούδα νὰ ἐλέγξει τὸν ἑαυτό του καὶ ἔτσι νὰ περιορίσει τὸ πάθος καὶ τὴν ἔνταση τῆς ἐπιθετικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ κατὰ τοῦ Διδασκάλου. Ὁ ὑμνογραφικὸς ὀφθαλμός, καθὼς διεισδύει στὸ ταραγμένο καὶ «δόλιον» βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ «ἐπίβουλου μαθητοῦ», ὁρᾶ τὸ δηλητήριο τῆς «ἀναιδοῦς του κακοβουλίας» καὶ ἀποφαίνεται μέ, ἱερὴ ἀγανάκτηση. «Γέννημα ἐχιδνῶν ἀληθῶς ὁ Ἰούδας» (Ἐσπ. Μ. Πέμπτης). Ἡ ἔντονη αὐτὴ ὑμνογραφικὴ παρατήρηση ἐκφράζει τὴν ἀποκορύφωση τῆς ὑποκειμενικῆς, ἐκ μέρους τοῦ ὑμνογράφου, βιώσεως τῆς προδοτικῆς ἐνέργειας τοῦ Ἰούδα. Ἀλλ’ ἀκριβῶς ἡ συγκινησιακὴ ἀπήχηση στὴν καρδιὰ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ θρησκευομένου ἀτόμου τῆς πράξεως τοῦ προδότη μαθητῆ εἶναι πολλὲς φορὲς πολὺ ἰσχυρὴ καὶ συγκλονιστική. Ἐφ’ ὅσον δὲ αὐτὸ συμβαίνει πράγματι, ὅπως στὴν περίπτωση αὐτὴ τῆς ὑμνογραφικῆς προβολῆς τῆς πράξεως τῆς προδοσίας, ὁ ψυχικὸς κόσμος αὐτοῦ τοῦ ἀτόμου ἀποδεικνύεται δέκτης ποὺ ἀντιδρᾶ στὶς προβολὲς τῆς ἰσχυρῆς συγκρούσεως, ἡ ὁποία ἐν τέλει δονεῖ καὶ συνταράσσει τὴν ἐσωτερικότητα τοῦ προδότη μαθητῆ.
.         Ἀλλ’ ἡ ἐπιθετικότητα τοῦ Ἰούδα, ὅπως περιγράφεται, ὑπογραμμίζει ζωηρὰ τὴν ἀγνώμονα συμπεριφορὰ κατὰ τοῦ Διδασκάλου καὶ Εὐεργέτου. Κοντὰ στὸν Ἰησοῦ βρῆκε ὁ Ἰούδας ἀνεξάντλητη πηγὴ αἰσθημάτων στοργῆς καὶ ἀγάπης, ἀλλ’ ἐπίσης ἔτυχε τῆς ὑψίστης τιμῆς νὰ ἐνταχθεῖ στὸν μοναδικὸ κύκλο τῶν μαθητῶν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου. Ἡ τιμὴ αὐτὴ ἦταν ἐπιθυμία καὶ πόθος καὶ τῶν ἀγγέλων, οἱ ὁποῖοι ἐν τούτοις δὲν τὴν γεύτηκαν, ὅπως ἀκριβῶς ὃ Ἰούδας. Ἐξ ἄλλου δὲ ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἐπρόκειτο νὰ θυσιασθεῖ χάριν καὶ τῆς σωτηρίας τοῦ Ἰούδα. Αὐτὸς ὅμως φάνηκε «ἀγνώμων μαθητής», «ἀθετήσας» τὸν Χριστό, «τὴν σπεῖραν ὅλην τῶν ἀνόμων λαβῶν» (Ἀπόδ. Μ. Τρίτης). «Ὢ πόσων ἀγαθῶν ἀμνήμων ἐγένου» Ἰούδα; Ἐπὶ πλέον ὁ Διδάσκαλος ἔνιψε τὰ πόδια ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν μαθητῶν. Ὁ Ἰούδας ἦταν καὶ ἐκεῖνος ἕνας ἀπ’ αὐτούς. Κατὰ τὸν ὑμνογράφο, «ὁ τοὺς πόδας ὑφαπλώσας ἐπὶ τὸ νίψαι», «ηὐτρέπισε (τούτους) πρὸς προδοσίαν» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). Ἡ προδοτικὴ αὐτὴ συμπεριφορὰ ἀποδεικνύει τὸν Ἰούδα «ἀγνώμονα» καὶ «πονηρὸν ζηλότυπον». Γιὰ τὸν ὑμνωδοῦντα πιστὸ εἶναι ἀδιανόητη ἡ ἀγνωμοσύνη αὐτὴ τοῦ προδότη μαθητῆ. Γιατί αὐτὸς βίωσε τόσο διαμετρικὰ ἀντίθετες πρὸς τὴν ἀγνωμοσύνη του ἀγαθὲς ἐμπειρίες, κατὰ τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Διδάσκαλο, ὥστε νὰ μὴ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὴν δικαιολογήσει. Ὡς μόνη ἐξήγηση καὶ ἑρμηνεία ἀπομένει ἡ ἰσχυρὴ ἐσωτερικὴ σύγκρουση καὶ διάσπαση. Μάλιστα ἡ ἀγνωμοσύνη τοῦ Ἰούδα, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, ἀποδεικνύει τόσο μεγάλη ἔνταση ἐσωτερικῆς διαταραχῆς, ποὺ μόνον ὡς ἀφροσύνη εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθεῖ.
.         Πράγματι! Ὁ Ἰούδας μὲ τὴν ἀγνώμονα συμπεριφορά του ἀπεδείχθηκε «ἐσκοτισμένος», «ἀσυνείδητος», «ἄφρων ἀνὴρ» καὶ «παράνομος», ἀπὸ κάθε ἄποψη. Ἡ πράξη τῆς προδοσίας ἀποκαλύπτει, ὅτι ὁ Ἰούδας «νυσταγμῶ διαβολικῶ συσχεθεῖς», «ὑπνωσεν εἰς θάνατον» (Μ. Πέμπτη, ἀκολ. νιπτῆρος). Οἱ πνευματικὲς λειτουργίες τῆς προσωπικότητος τοῦ προδότη μαθητῆ εἶχαν ἤδη συληθεῖ ἀπὸ τὸ διάβολο, κατὰ τὸν ὑμνογράφο, καὶ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ συγκινηθεῖ καὶ νὰ ἀλλάξει φρόνημα καὶ στάση ἔναντί του Διδασκάλου. Ἐνῶ ἔγινε μάρτυρας πολλῶν θαυμαστῶν γεγονότων μέχρι τῆς ὥρας τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου στὸ ὑπερῶο, ἐν τούτοις «ἀδιόρθωτος ἔμεινεν, ὁ Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης). «Οὗτος ἀσύνετος ὤν, οὐ μὴ συνήσει» (Ὄρθρ. Μ. Πέμπτης), διότι «οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι» (Ἑσπ. Μ. Πέμπτης). Ἡ διαταραχὴ τῶν πνευματικῶν του λειτουργιῶν καὶ δυνάμεων προκάλεσε ἀνάλογη βλάβη στὶς διανοητικὲς καὶ βουλητικές του λειτουργίες καὶ ἔτσι ἔγινε αὐτὸς «ἄφρων». Ἡ παραδοχὴ δέ, ἐκ μέρους τοῦ εὐσεβοῦς ὑμνογράφου, τοῦ γενικοῦ αὐτοῦ χαρακτηριστικοῦ τῆς προσωπικότητος τοῦ Ἰούδα, συνηγορεῖ ἀποφασιστικὰ ὑπὲρ τῆς ἰδέας, ὅτι ὁ προδότης μαθητὴς βίωνε ἰσχυρὴ ἐσωτερικὴ σύγκρουση. Ὁ Ἰούδας δὲν ἦταν θύμα ἁπλῶς μιᾶς ἀδυναμίας τοῦ ἑαυτοῦ του, λόγου χάρη τῆς φιλαργυρίας, ἀλλὰ ὁλόκληρου τοῦ ἑαυτοῦ του. «φροσύνη» προδίδει πάντοτε καθολικ διαταραχ τν ψυχοδιανοητικν δυνάμεων κα λειτουργιν το φορέα της.
.         Τέλος, τὸ γεγονὸς ἄξιον ἰδιαίτερης προσοχῆς εἶναι, ὅτι ὁ ὑμνογράφος ἢ οἱ ὑμνογράφοι τῶν ὕμνων καὶ τροπαρίων τῆς μεγάλης Ἑβδομάδος, δὲν παραλείπουν νὰ ὑποβάλλουν στὸν Χριστὸν τὴν ἱκεσία νὰ παραμείνει ὁ εὐσεβὴς λαός Του μακρυὰ ἀπὸ τὴν «κατάκριση» ἢ τὴν «μερίδα» τοῦ προδότη μαθητῆ. Ὁ πιστὸς ἀκόλουθος τοῦ πάσχοντος ἀλλὰ καὶ θριαμβεύοντος Χριστοῦ ὀφείλει νὰ γνωρίζει τὴν καταδικασμένη συμπεριφορὰ τοῦ Ἰούδα ἀλλ’ ἐπίσης μακρυὰ ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν ψυχοπνευματικὴ «στάση» τῆς προδοσίας. Οἱ σχέσεις μὲ τὸν Θεάνθρωπο λυτρωτὴ πρέπει νὰ εἶναι αὐθεντικὲς καὶ γνήσιες, χωρὶς ὑποκρισία ἢ δόλο. Γι’ αὐτὸ ὁ ὑμνογράφος, σὲ πολλοὺς ὕμνους, ποὺ ἀναφέρονται στὸν Ἰούδα, ἀπολήγει εἰς τὴν ἱκεσία «τῆς κατακρίσεως τούτου ρῦσαι, Κύριε, τὰς ψυχὰς ἠμῶν» (κάθισμα ὄρθρ. Μ. Τρίτης) ἢ «τῆς αὐτοῦ ἡμᾶς λύτρωσαι μερίδος, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρούμενος» (στὸ ἴδιο κάθισμα). Ἢ ἀπευθυνόμενος ὁ ὑμνογράφος στοὺς εὐσεβεῖς συναθλητὲς προτρέπει· «καὶ μὴ ταῖς μερίμναις τοῦ βίου συμπνιγῶμεν ὡς ὁ Ἰούδας» (Ἑσπ. Μ. Πέμπτης).
.         Οἱ ἱκεσίες ἢ προτροπὲς αὐτὲς ἔχουν ἐξαιρετικὰ ἰδιαίτερη σημασία, δεδομένου ὅτι προβάλλουν τὸν ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἐπαπειλούμενο κίνδυνο τῆς προδοσίας στὴ ζωὴ τοῦ πιστοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ ὑμνογράφος ἀντιλαμβάνεται καλά, ὅτι τ πνεμα τς γρηγόρσεως κα τς νήψεως πιβάλλει σ ατν ν μετατρέπει τν πειλ ατ σ κεσία. Ἔτσι αὐτὸς συνειδητοποιεῖ τὴ βαθειὰ καὶ ἐσωτερικὴ σχέση τῆς θρησκευόμενης ψυχῆς μὲ ὅλο τὸ γεγονὸς τῆς προδοσίας τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν Ἰούδα. Καὶ μὲ τοὺς ὕμνους τῆς Μ. Ἑβδομάδος γίνεται ἀντιληπτό, ὅτι ἡ προδοσία αὐτὴ δὲν συντελέσθηκε μία φορὰ καὶ μόνον, τώρα δὲ ἱστορεῖται μὲ τοὺς ὕμνους. προδοσία εναι πάντοτε κοίμητη πειλ ναντίον το θρησκευόμενου νθρώπου. Γι ατ κάθε θρησκευόμενος νθρωπος φείλει ν παραμένει νύσταχτος νώπιόν της συγχώρητης ατς μαρτίας, ἡ ὁποία ἀποξενώνει ὁριστικὰ καὶ τελεσίδικα τὸν προδότη ἀπὸ τὸν Κύριο. Στὸ συμπέρασμα τοῦτο εἶναι ἀσφαλῶς συμπυκνωμένο ὅλο τὸ νόημα τῆς ὑμνογραφίας τῆς Μ. Ἑβδομάδας, ποὺ ἀναφέρεται στὴν πράξη τοῦ προδότη μαθητῆ.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: pemptousia.gr

, ,

Σχολιάστε

ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ – ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Προδοσία

Tοῦ περιοδ. «XΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ»
(ἀρ. τ. 703, Φεβρ. 2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»


.        Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας πρὸς τὸν μαθητή του ἀπόστολο Τιμόθεο, περιγράφει τὰ χαρακτηριστικὰ τῶν ἀνθρώπων τῶν ἐσχάτων καιρῶν. Ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ἀναφέρει καὶ ὅτι τότε οἱ ἄνθρωποι θὰ εἶναι «προδόται» (Β´ Τιμ. γ´ 3).
.        Τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων διακρίθηκε ἀπὸ τ’ ἀρχαῖα χρόνια γιὰ τὸν ἡρωισμό του. Λίγοι ἦταν αὐτοὶ ποὺ χαρακτηρίσθηκαν ὡς προδότες καὶ γι’ αὐτὸ αὐτοὶ ἔμειναν ὡς παραδείγματα πρὸς ἀποφυγήν, ὅπως ἐκεῖνος ὁ «Ἐφιάλτης» ποὺ πρόδωσε τοὺς 300 τοῦ Λεωνίδα στὴν μάχη τῶν Θερμοπυλῶν.
.        Στὶς μέρες μας ἔμελλε νὰ δοῦμε καὶ τὴν μεγαλύτερη προδοσία τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν ταχθῆ ὡς φρουροί της καὶ καπετάνιοι της. Ἀφοῦ πρῶτα τελείως ἀπερίσκεπτα καὶ ἀπρονόητα ἄφησαν νὰ διογκωθῆ ἕνα τεράστιο ἔλλειμμα προσπαθώντας μονάχα νὰ στήσουν ἕνα παραβὰν γιὰ νὰ τὸ καλύψουν, κατόπιν οἱ ἴδιοι ἔρριξαν τὸ προπέτασμα καὶ διαπόμπευσαν τὴν πατρίδα τους σ’ ὅλη τὴν ὑδρόγειο, γιὰ νὰ τὴν παραδώσουν ἔτσι τελείως ἀνυπεράσπιστη στὰ χέρια τῶν στραγγαλιστῶν δανειστῶν της. Καί, δυστυχῶς γιὰ τοὺς ἴδιους, ἀγνοοῦν θεληματικῶς ἢ ἀκουσίως τὴν ἐνοχή τους, προβάλλοντας ὡς πρόσχημα ὅτι καὶ ὁ λαὸς εἶχε βολευτῆ μὲ τὴν κατάστασι αὐτή, ἐνῶ οἱ ἴδιοι εἶχαν τὴν εὐθύνη. Καὶ τὸ δράμα συνεχίζεται ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἐπιγόνους τους, μὲ τὸ νὰ προσπαθοῦν νὰ χαλκεύσουν στὴν Ἑλλάδα μας ὅσο τὸ δυνατὸν βαρύτερα δεσμὰ-ἁλυσίδες.
.        Ἡ κρίσι εἶναι βαθύτερη ἀπ’ ὅσο νομίζουμε. Ἀφορᾶ στὴν ἴδια τὴν συνέχεια ἢ ὄχι τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ὁ σημερινὸς Τζένγις Χὰν δὲν ἔρχεται ὡς κατακτητής, ἀλλὰ μὲ τὸν μανδύα τῆς παγκοσμίου ἑνώσεως ὑποδουλώνει τὰ κράτη ἔχοντας ὑποχείρια ὄργανά του τοὺς ἡγέτες τους. Ὅπως προφήτευσε ἡ Ἀποκάλυψις (ιζ´ 13), οἱ ἴδιοι οἱ ἡγέτες θὰ τοῦ παραδώσουν τὰ κράτη τους.

Ἀγανάκτησι –ἀναρχία

.        Ἕνας τρόπος ποὺ πολλοὶ συμπατριῶτες μας ἀντιδροῦν εἶναι ἡ λεγομένη ἀγανάκτησι. Ἄνθρωποι, ποὺ ἐξ αἰτίας τῶν σημερινῶν περιστάσεων ἔχουν βρεθῆ σὲ τραγικὲς οἰκονομικὲς καταστάσεις, ἀγανακτοῦν, ἀντιδροῦν καὶ προσπαθοῦν νὰ βροῦν τὸ δίκιο τους μὲ τὴν χρῆσι ἀκόμη καὶ βίας. Ἔτσι διογκώνεται καὶ τὸ λεγόμενο κίνημα τῶν ἀγανακτισμένων, γιὰ τὸ ὁποῖο ὅμως τίθενται πολλὰ ἐρωτηματικά, ὅσον ἀφορᾶ στὸ ποιοὶ τὸ κατευθύνουν.
.        Ἡ μασονία καὶ ἡ νέα ἐποχὴ γνωρίζουν νὰ ἐκμεταλλεύωνται καὶ τὴν ἀντίδρασι πρὸς ὄφελος δικό τους.  Ἔτσι ἡ ἐγωιστικὴ ἀντίδρασι γίνεται τὸ ὑπόβαθρο μιᾶς ἀναρχουμένης καταστάσεως, ποὺ τελικῶς θὰ βοηθήση στὴν ἐγκαθίδρυσι μίας νέας τυραννίας, ἡ ὁποία θὰ ἐμφανισθῆ ὡς… σωτηρία.

Ὑπάρχει σωτηρία;

.        Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ συμβαίνουν ὅλ’ αὐτὰ στὴν πατρίδα μας. Εἶναι ὁ λόγος ὅτι κάποιοι ἐποφθαλμιοῦν τὸν τεράστιο ὑπόγειο, ἐπίγειο καὶ ἐναέριο πλοῦτο της καὶ τὴν σημαντικώτατη θέσι της στὴν Μεσόγειο; Εἶναι τὸ ὅτι ἡ ὀρθόδοξη Ἑλλάδα εἶναι καρφὶ γιὰ τὰ σχέδια τῆς ἰσοπεδώσεως ποὺ ἐπιχειρεῖ ἡ ἐλεγχομένη παγκοσμιοποίησι; Κυρίως εἶναι τὸ ὅτι ἐμεῖς φύγαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ περιπλανώμεθα μέσα στὰ βάθη τοῦ ὑλισμοῦ, τῆς σάρκας καὶ τῶν διαφόρων θρησκευτικῶν ἢ κοσμοθεωριακῶν πλανῶν. Ὅπως ἐπισήμανε ὁ ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἡ λέξι κρίσι εἶνε ἐξωραϊσμένη μορφὴ τῆς λέξεως «δίκη», ποὺ σημαίνει τὴν κρίσι τοῦ Θεοῦ. Οἱ καταστάσεις ποὺ ζοῦμε δὲν εἶναι ἀπρονόητες, τυχαῖες. Εἶναι γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τοῦ Πατέρα. Ἀλλὰ θὰ τὸ ἐπιχειρήσουμε;
.        Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος προτρέπει τοὺς πιστούς, ποὺ πέφτουν σὲ τέτοιου εἴδους ὀδυνηροὺς πειρασμοὺς νὰ χαίρωνται˙ ναί, νὰ χαίρωνται! «Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις». Γιατί; Διότι ἡ δοκιμασία τῆς πίστεως θὰ φέρη τὴν τελείωσι, τὴν ὁλοκλήρωσι τοῦ πιστοῦ˙ «γινώσκοντες ὅτι τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν˙ ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι» (Α´ Ἰακ. α´ 2-4). Μαζὶ μὲ τὴν λύπη γιὰ τὰ τεκταινόμενα, γιὰ τὸν πόνο τῶν συνανθρώπων μας, πρέπει νὰ κρατήσουμε καὶ τὴν χαρὰ γιὰ τὴν δοκιμασία αὐτὴ ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας. Εἴμαστε στὰ χέρια τοῦ Πατέρα. Νὰ μετατρέψουμε τὴν κοσμικὴ λύπη σὲ πνευματικὴ λύπη καὶ πένθος γιὰ τὶς πτώσεις μας καὶ σὲ προσευχὴ γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ἀλλιῶς, ἡ λύπη θὰ μεταβληθῆ σὲ ἀπελπισία καὶ ἀπόγνωσι.

,

Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ Ἢ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑΙΗ ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ; ΛΟΙΠΟΝ «ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΙΑΣ ΩΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΗ …»

Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή… 

Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ

«Οὐδεὶς μεθ’ ἡμῶν καὶ πάντες… μὲ θυμὸν»
«Κανεὶς μαζί μας καὶ πάντες ἐναντίον μας»

.        Οἱ «ἕξι» τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς καὶ τραγωδίας, γιατί καταδικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ ἐκτελέστηκαν «πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι τρίς»; Τὸ πόρισμα τῆς τότε Ἀνακριτικῆς Ἐπιτροπῆς, τῆς ὁποίας προΐστατο ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος, ὁ δικτάτωρ καὶ παπποὺς τοῦ σημερινοῦ ἀντιπροέδρου τῆς «ἑλληνικῆς» κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος βεβαίως δὲν εἶναι δικτάτωρ, ζητοῦσε τὴν παραπομπὴ στὸ δικαστήριο ὀκτὼ κατηγορουμένων μὲ τὴν κατηγορία τῆς «ἐσχάτης προδοσίας». Τελικῶς, στὴν περιβόητο «Δίκη τῶν Ἕξι», πλὴν τῶν Μ. Γουδᾶ καὶ Ξ. Στρατηγοῦ, οἱ ὑπόλοιποι ἐκτελέστηκαν στὶς 28 Νοεμβρίου τοῦ 1922, γιὰ ἐσχάτη προδοσία.
.        Ἐρωτῶ: οἱ σημερινοί, ὄχι μόνο «ἕξι», ἀλλὰ λεγεὼν προδοτῶν καὶ δοσιλόγων τί τέλος τοὺς ἁρμόζει νὰ ἔχουν;
.        Καὶ βέβαια, πλὴν τῆς ἐσχάτης προδοσίας, τὰ τωρινὰ ἀπολειφάδια μὲ τὸ κλεφτοκατσικάδικο ὕφος, πρέπει νὰ καταδικαστοῦν καὶ γιὰ ἕνα ἐπιπλέον «ἁμάρτημα»: τὴν ἐσχάτη βλακεία (Ἡ πρόταση εἶναι τοῦ καθ’ ἡμᾶς γραικυλομάστιγος Ζουράρι). Ἢ τουλάχιστον, ἀφοῦ χαριστεῖ ἡ ζωή, στὰ ποικιλώνυμα καθάρματα ποὺ ἐγκληματοῦν κατὰ τοῦ λαοῦ μας, ὁμιλῶ γιὰ τὴν κυβέρνηση, νὰ τοὺς φερθοῦμε, ὅπως φερόταν ὁ Μακρυγιάννης, στὰ ἄθλια ὑποκείμενα ποὺ ἔβλαπταν τὴν πατρίδα: τοὺς ἔσπαζε στὸ ξύλο. Ἕλληνες, χαμένα κορμιά, «χασαπόσκυλα» τοὺς ἔδερνε, μὲ μεγάλο ζῆλο. (Τοὺς Τούρκους, μετὰ τὴν κήρυξη τῆς Ἐπανάστασης, τοὺς φέρεται καὶ τοὺς μεταχειρίζεται πιὸ ἁπλά, ρωμαϊκά: τοὺς ἀποκεφαλίζει).
.        Στὸ παρακάτω ἐπεισόδιο περιγράφει ὁ στρατηγός, μὲ τὴν ὅλο λεβεντιὰ καὶ ἀνδρεία γλώσσα του, τὸ ξυλοκόπημα ἑνὸς πολιτικάντη. να π τ «κωλόπανα τς φατρίας», ὅπως θαυμάσια τοὺς ὀνομάζει ἀλλοῦ: «Ἀφοῦ εἴμουνα εἰς τὴν Ἀρκαδία, ἄκουγα τὸν πρόβοδον τῶν Ἀράπηδων, ντρεπόμουν νὰ καθήσω μὲ τὶς γυναῖκες, μὲ τριακόσιους ἄντρες διαλεχτοὺς ὀπούχα. Τὸ λέγω τὸν διοικητὴ τῆς Ἀρκαδιᾶς, νὰ τὸν ἀφήσω ἕναν ἀξιωματικὸν μὲ πενήντα ἀνθρώπους καὶ νὰ πάγω μὲ τοὺς ἄλλους εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς πατρίδας. Μ’ ἀποκρίνεται: Δὲν ἔχεις νὰ πᾶς πουθενά, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἀπὸ κείνους ὁπού κατεβάζω κι ἀνεβάζω στρατηγούς. Εἴταν ἕνας μπαρμπέρης, φίλος του ἀρχηγοῦ Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ Πρωτοσύγκελου κι ἀλλουνῶν. Ἐγώ ᾽λεγα νὰ πάγω νὰ σκοτωθῶ μὲ τοὺς ὀχτρούς, αὐτὸς γύρευε νὰ μοῦ γκρεμίσει τὸν βαθμό μου. Τοῦ μίλησα γι’ αὐτό, τοῦ κακοφάνη. Εἶπε ἐνοὺ ἀνηψιοὺ του ὀποῦχε εἰς τὸ ψωμὶ καὶ γεμεκλίκια καὶ μᾶς τάκοψε. Πγα κα τν πιασα κα τόδωσα να ξύλο δι πεθαμόν· κι ἂν δὲν πήδαγε ἀπὸ τὸ παλεθύρι κάτου ὁ διοικητής, δὲν ξέρω ἂν ἔμενε ζωντανός». Ἐξαιρετικό. Ἀκόμα λίγο καὶ θ’ ἀρχίσουμε νὰ φωνάζουμε: δώσ’ του κι ἄλλη μία τὸ παλιοτόμαρο.

.        Παρένθεση: Οἱ ἀποδοκιμασίες καὶ τὰ λοιπὰ λαμπρὰ ἐπεισόδια κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου εἶναι νάσα παρηγορις κα σαφς νδειξη τι λαός μας διατηρε ψήγματα ρχοντις, ν κα πλήγη ριζικ τ τελευταα χρόνια τ θος του, πο σ μς τος λληνες νομάζεται φιλότιμο. ρχέκακος κεφαλή, τ κομματικ καθάρματα, τρόμαξαν, ασθάνθηκαν τν νάσα το λαο στ παχυλ σβέρκο τους. Δν πρόκειται γι κτροπα. Θὰ ἦταν ντροπὴ νὰ παρελαύνει ὁ λαός, τὴν ἡμέρα ποὺ τιμοῦνται αὐτοὶ ποὺ ὑπεράσπισαν τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία καὶ ἀξιοπρέπεια, ἐνώπιον αὐτῶν ποὺ προδίδουν σήμερα τὴν πατρίδα καὶ ποδοπατοῦν τὸ «ΟΧΙ». Ἐπέτειος σημαίνει ἐπανάληψη. Παρελαύνουμε, γιὰ νὰ ἐπαναλάβουμε καὶ νὰ μιμηθοῦμε τὰ ἀνδραγαθήματα. Εἶναι σχολεῖο οἱ παρελάσεις, διδάσκουν. Ὁ ὡραῖος βηματισμός, ἡ ὁμοιόμορφη στολή, ποὺ παραπέμπει στὴν κοινότητα ἢ τὴν ἐνορία – προσέξτε τὴν πανέμορφη ὁμοιομορφία τῶν ἐθνικῶν ἐνδυμασιῶν- ὁ στρατός, οἱ νέοι, ὁ λαὸς καὶ νὰ προπορεύεται ἡ σημαία, τὸ σύμβολο τῆς ἑνότητας, δηλαδὴ ὅλοι μαζί, οἱ ἀγέννητοι καὶ οἱ νεκροί μας- εἴμαστε στὸ ἐμεῖς, ζῶντες καὶ τεθνεῶτες- γιὰ νὰ ἐπαναλάβουμε καὶ νὰ αἰσθανθοῦμε τὸ μεγαλεῖο ἐκείνων τῶν μεγάλων στιγμῶν τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας.
.        Προδότες καὶ λυμεῶνες τῆς πατρίδας δὲν ἔχουν καμμιὰ δουλειὰ νὰ στέκονται σὲ ἐξέδρες ἐπισήμων, νὰ προεξάρχουν ἐθνικῶν ἐπετείων.
.        Ὁ Μακρυγιάννης κάτι τέτοια ὑποκείμενα τάδινε ξύλο γιὰ πεθαμόν. Πρέπει νὰ ἀντιδράσουμε ὡς Ἕλληνες.
.        Ο περγίες, ο τέρμονες πορεες, τ παν κα τ συνθήματα δν ρκον πιά. Δν δρώνει τ ατ κανενός. πατρίδα καταστρέφεται, λεηλατεται, τιμάζεται. λαός μας ξαθλιώνεται, δολοφονεται. Εμαστε σκλαβωμένοι. Θέλει πανάσταση, χι κοινωνική, λλ θνική. (Γιὰ μειωμένη ἐθνικὴ κυριαρχία μιλοῦν οἱ Γερμανοὶ καὶ οὐδεὶς ἀπαντᾶ. Ἄρα συμφωνοῦν. Αὐτὸ ὀνομάζεται προδοσία). Μία μέρα, νὰ ὁριστεῖ, ὅλος ὁ λαὸς νὰ ξεσηκωθεῖ, παντοῦ σ’ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Ἡ ἀστυνομία ἐνώπιον ἑκατομμυρίων δὲν θὰ ἀντιδράσει, γιατί κατανοεῖ τὴν ἐπικείμενη ἐξαφάνιση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Τὰ κουκουλοφόρα, δειλὰ ἀνθρωπάκια θὰ ἀντιμετωπισθοῦν μὲ τὴν προαναφερόμενη μακρυγιάννειο τακτική: να γερ χέρι ξύλο «διὰ πεθαμόν». Τὰ ψοφοδεῆ πολιτικὰ ὑποκείμενα ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ θὰ ἐξαφανιστοῦν, ψάχνοντας μέσον γιὰ διαφυγ στ ξωτερικό, που τοὺς ναμένει τ κλεμμένο βις το λληνικο λαο. Τὰ πράγματα θὰ πάρουν τὸ δρόμο τους. Τ περ ναρχίας, συδοσίας κα καταστροφς, ς τ πον ο τηλεγλεφτες τρεμοπρετεντέρηδες μεταξύ τους κα στ «παχ ντερο» τς ντιπροεδρίας. Εἶναι σίγουρο ὅτι καὶ ἄλλοι λαοὶ τῆς Δύσης ποὺ ὑποφέρουν καὶ καταβυθίζονται στὴν ἀνεργία καὶ τὴν (τεχνητὴ) φτώχεια, θὰ ξεσηκωθοῦν. Θὰ πεῖ κάποιος: Αὐτὰ εἶναι ἐξτρεμιστικά, ἀνατρεπτικά, ἀναρχικά. Πῶς νὰ διαλυθεῖ τὸ κράτος; Ὅσο παρατείνεται ἡ ἐξουσία τῶν προδοτῶν, ἡ Ἑλλάδα, ὁ λαός μας, κινδυνεύει, ο χτρο λυχτον, μς λυσοδένουν μ συνθκες κα πογραφς πο σκλαβώνουν κα τς περχόμενες γενιές. Τ Σύνταγμα ποδοπατεται, καταστρατηγεται. Εναι πέρτατος νόμος, ερ παρακαταθήκη τν προγόνων μας τι « τήρηση το Συντάγματος παφίεται στν πατριωτισμ τν λλήνων, ποὺ δικαιοῦνται καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀντιστέκονται μὲ κάθε μέσο ἐναντίον ὁποιουδήποτε ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ καταλύσει μὲ τὴν βία». Τὰ Μνημόνια, τὰ «κουρέματα», ἡ διαρπαγὴ τοῦ ἐναπομείνοντος δημόσιου πλούτου, ἡ καταλήστευση τῆς ἰδιωτικῆς περιουσίας, ἡ ἐξάρτηση καὶ ἡ ὑποτέλεια στοὺς φραγκογερμανούς, ὅλα αὐτὰ κι ἄλλα κρυφὰ ποὺ πράττουν τιποτένιοι καὶ ἀσήμαντοι πολιτικάντηδες, ποὺ ἐξελέγησαν ψευδόμενοι, ἐξαπατώντας τὸν λαό, τί εἶναι; Εναι δν εναι βίαιη κατάλυση το Συντάγματος; «λες ο ξουσίες πηγάζουν π τν Λαό, πάρχουν πρ ατο κα το θνους κα σκονται πως ρίζει τ Σύνταγμα».
.        Ἐφ’ ὅσον ὅλες οἱ τρισαθλιότητες τῶν νῦν νάνων καὶ ἀρλεκίνων πηγάζουν ἀπὸ τὸ ΔΝΤ καὶ τὶς λοιπὲς συμμορίες, κατὰ τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους, ὀφείλουμε νὰ ἀντισταθοῦμε μὲ «κάθε μέσο». Ἀρκεῖ ὁ ἐξευτελισμός μας. «Οἱ ξένοι θὰ μᾶς φάγουν ὡς γλάροι», ἂν τοὺς ἀφήσουμε νὰ βυσσοδομοῦν.

Καὶ «δὲν εἶν’ εὔκολες οἱ θύρες
ἐὰν ἡ χρεία τὲς κουρταλῆ».

.        Στὴν παράδοσή μας ἕνα πράγμα ξέρουμε:

«Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωὴ
Παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή».

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος Κιλκὶς

, , , , , ,

Σχολιάστε