Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πολιτικοί

Η ΜΙΚΡΟΝΟΙΑ ΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Ἡ μικρόνοια ὡς ἐπιλογὴ

Γράφει ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς
ἐφημ. «Καθημερινή», 25.10.15

.             Ἡ εἰκόνα πέρασε σὲ ὅλα τὰ Δελτία Εἰδήσεων. Ἕνας ξέφρενος ἐκπαιδευτικὸς νὰ κραυγάζει στὸν καινούργιο ὑπουργὸ Παιδείας τὴν ἀγανάκτησή του, μὲ ἐρώτημα καταλυτικό: «Ἀφοῦ τὸ Μνημόνιο σᾶς ἀπαγορεύει νὰ διορίσετε δασκάλους καὶ ρημάζουν τὰ σχολειά, γιατί δὲν μειώνετε τὸν ἀριθμὸ τῶν συμβούλων τοῦ κάθε ὑπουργοῦ διορίζοντας (ἰσοδύναμα) μὲ τὸ κόστος κάθε συμβούλου τρεῖς, τὸ λιγότερο, δασκάλους;».
.             Ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα εἶναι προφανέστατη, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν δόθηκε – ὁ κώδικας «πολιτικῆς ὀρθότητας» στὴν παντομίμα τοῦ δημοκρατικοῦ παιγνίου τὴν ἀπαγορεύει. Τὸν κ. Τσίπρα δὲν τὸν ἐνδιαφέρουν τὰ σχολειὰ ποὺ ρημάζουν χωρὶς δάσκαλο, τὸν ἐνδιαφέρει νὰ μὴ ρημάξει τὸ κόμμα του χωρὶς βολεμένους κομματανθρώπους. Ἴδια στάση, πανομοιότυπη, μὲ αὐτὴν τοῦ Ἀντ. Σαμαρά, τοῦ Γ. Παπανδρέου (τοὐπίκλην ὀλίγιστου), Κ. Καραμανλῆ τοῦ βραχέος, Κ. Σημίτη καὶ πάει λέγοντας (ὀπισθοβατικῶς). Ἃν καὶ νέος, φρέσκος καὶ ριζοσπάστης, ὁ Ἀλ. Τσίπρας εἶναι πειθήνια ὑποταγμένος στὴν ἀπαρέγκλιτη ἀρχὴ τοῦ ἐν Ἑλλάδι συνταγματικοῦ πολιτεύματος, τῆς ἀχαλίνωτης κομματοκρατίας: «Πρῶτα τὸ κόμμα καὶ ὕστερα ἡ κοινωνία» – δὲν λέμε «ἡ πατρίδα», γιατί τὴ λέξη τὴν ἀχρηστεύει ἡ χρήση της ἀπὸ τὸν κ. Καμμένο, τὸν ἐκλεκτὸ τοῦ «προοδευτικοῦ» ἐθνομηδενισμοῦ.
.             Ἂν ὁ κ. Τσίπρας ἐνδιαφερόταν γιὰ τὴν κοινωνία (καὶ ὁ κ. Καμμένος γιὰ τὴν πατρίδα), ὑπουργὸς Παιδείας δὲν θὰ ἦταν ὁ πανάσχετος κ. Φίλης, οὔτε θὰ εἶχε προηγηθεῖ ὁ κ. Μπαλτὰς (ποὺ λογάριαζε τὴν ἀριστεία γιὰ «ρετσινιὰ» στοχεύοντας στὸ Νόμπελ τοῦ σκοταδισμοῦ). Στὸ συνονθυλευματικὸ (τέως καὶ νῦν) κόμμα τοῦ κ. Τσίπρα δὲν περιλαμβάνονται μόνο ἀφελεῖς τοῦ μηδενιστικοῦ πρωτογονισμοῦ, ὑπάρχει καὶ μερίδα σοβαρῶν ἀνθρώπων, μὲ ἐπίπονα δουλεμένες ἀπόψεις «πατριωτικῆς Ἀριστερᾶς». Ὁ κ. Τσίπρας ἔχει (ἑκών-ἄκων;) περιθωριοποιήσει αὐτὴν τὴν ποιότητα καὶ δυναμικὴ – ἐπαναλαμβάνει καὶ ἐδῶ τὴ στάση τῶν προκατόχων του πρωθυπουργῶν (ὡσὰν ἡ πρωθυπουργία ἐν Ἑλλάδι νὰ παρέχεται ὑπὸ ὅρους, ἕνας ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἶναι ἡ ἐσκεμμένη πριμοδότηση, στερητικῶς, τοῦ φασιστοειδοῦς ἐθνικισμοῦ). Πρῶτο, λοιπόν, συμπέρασμα ἀπὸ τὴν παγερὴ πρωθυπουργικὴ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἀγανάκτηση – πρόκληση ποὺ συνόψιζε τὸ ἐρώτημα πρὸς τὸν κ. Φίλη: Μὴν περιμένουμε τὴν παραμικρὴ διαφορὰ στὴν πολιτικὴ συμπεριφορά, νοοτροπία, στρατηγική τοῦ κ. Τσίπρα ὅσον ἀφορᾶ τὰ «οὐσιώδη». Τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὰ ὅσα συγκροτοῦν τὴν ποιότητα τῆς ζωῆς καὶ τὸ νόημα τῆς συλλογικότητας (γλώσσα, ἱστορικὴ συνείδηση, παιδευτικὴ καλλιέργεια, αἴσθηση δημοσίου συμφέροντος, κράτος δικαίου, ἐνεργὸς πολιτισμικὴ ἰδιοπροσωπία) ἀποδείχνεται τόσο λυμφατικὸ ὅσο καὶ τῶν κυβερνήσεων ποὺ μὲ ντροπὴ ἀναπολοῦμε: Σαμαρᾶ – Μπαλτάκου, Γ. Παπανδρέου – Β. Βενιζέλου, Καραμανλῆ τοῦ βραχέος.
.             Συμπέρασμα δεύτερο: Κανένας κομματικὸς ἀρχηγὸς στὴν Ἑλλάδα δὲν δείχνει νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὸ παρελθὸν τὸ κοντινό, ὄχι τὸ ἀπώτερο. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὰ αἴτια τῆς παραλυτικῆς ἀνημπόριας νὰ λειτουργήσει κράτος, κράτος στὴν ὑπηρεσία τοῦ πολίτη, τῶν ἀναγκῶν τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν. Τὰ αἴτια εἶναι ἐξόφθαλμα, ἀλλὰ ἀδιόρατα γιὰ τοὺς πολιτευόμενους. Ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ τυφλότητα; Στὸν αὐτονόητο χαρακτήρα ποὺ ἔχει προσλάβει ἡ διαστροφὴ – καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς παρακμῆς. Ἡ παρακμὴ λαῶν καὶ ἡ ἱστορική τους ἐξαφάνιση εἶναι σαφῶς τὸ ἀποτέλεσμα μεταλλαγῆς τῆς παθολογίας σὲ φυσιολογία.
.             Ἔχουμε χρόνιους ἐθισμοὺς οἱ σήμερα Ἑλληνώνυμοι σὲ αὐτὴ τὴ διαστροφικὴ μεταλλαγή. Κάθε κυβέρνηση ἐπιδιώκει, πρὶν ἀπὸ κάθε τί ἄλλο, τὴν ἐπανεκλογή της, ὄχι τὴν πραγματοποίηση τῶν ἐπαγγελιῶν της, ὄχι νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς κραυγάζουσες κοινωνικὲς ἀνάγκες. Πρώτιστος στόχος ἡ ψηφοθηρία, δηλαδὴ ἡ οἰκοδόμηση πελατειακοῦ κράτους. Τὸ ρουσφέτι ἀποκλείει αὐτονόητα τὴν ἀξιοκρατία, οἱ κοινὲς ἀνάγκες πρέπει νὰ ἐξυπηρετηθοῦν ὄχι ἀπὸ τὸν ἱκανὸ καὶ δημιουργικό, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν εὐνοοημένο: πιθανότατα ἠλίθιο ἢ κακοήθη. πείρα βεβαιώνει τι αθαίρετα ενοημένος εναι πάντοτε νασφαλής, ρα παιτητικς κα πληστος. Γι’ ατ κα συνδικαλισμς τν «λειτουργν το κράτους» εναι κατ κανόνα ντικοινωνικός: κβιάζει, αθαιρετε, καθιστ τ κράτος ντίπαλο το πολίτη, πειλ γι τν πολίτη, μισητ στν πολίτη.
.             Ἔτσι ἡ παθολογία γενικεύεται, παίρνει τὶς διαστάσεις λοιμικῆς. Ἡ κυβέρνηση ἢ τὸ κόμμα ὑπηρετεῖ πρωταρχικὰ τὴν ἰδιοτέλεια τῆς ἐπανεκλογῆς, ὁ πολίτης ἀμύνεται ἀπέναντι στὴν ἰδιοτέλεια τῆς ἐξουσίας ἀντιτάσσοντας τὴ δική του ἀτομοκεντρικὴ ἰδιοτέλεια – φοροδιαφυγή, ἰδιοποίηση τοῦ κοινωνικοῦ χρήματος (ὑπερκοστολογήσεις δημοσίων ἔργων, πλαστὲς συντάξεις, ἀργομισθίες κ.τ.ο.). Ἡ «κοινωνία» παύει νὰ κοινωνεῖ τὶς ἀνάγκες, παλινδρομεῖ στὴ λογική τῆς ζούγκλας: τῆς ἐπιβίωσης καὶ ἐπιβολῆς τοῦ ἰσχυροτέρου, τῆς ἀνεξέλεγκτης προτεραιότητας τῶν ἐγωτικῶν τυφλῶν ἐνορμήσεων καὶ ἐνστίκτων. Ὁ τρόπος ποὺ παρκάρουμε, ποὺ ὁδηγοῦμε, ποὺ πολιτικολογοῦμε, ποὺ λιμπιζόμαστε τὰ καταναλωτικὰ ἀγαθά, ποὺ ὑπερασπιζόμαστε τὶς ἐπιλογές μας στὸ ποδόσφαιρο ἢ στὴν πολιτική, ὁ ἐγωκεντρικὸς τρόπος ποὺ ἀκυρώνει τὴ χαρὰ τῆς σχέσης, ὑποβιβάζει τὴ γλώσσα, θυσιάζει τὴ δημιουργία στὸ βωμὸ τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ, ατς πρωτόγονος, τς ζούγκλας τρόπος εναι ατονόητη, «φυσιολογικ» καθημερινότητά μας σήμερα.
.             Εἶναι ἀφορμὴ πανικοῦ καὶ τρέλας, κυριολεκτικά, νὰ πιστοποιεῖ ὁ Ἕλληνας ὅτι τὸν κυβερνάει μία αὐτοδιαφημιζόμενη σὰν «ἀριστερὴ» κυβέρνηση, ποὺ ὁ ἕνας ὑπουργός της ἔχει καταθέσεις ἑκατομμυρίων (καὶ ξεχνάει τὸ νούμερο), ὁ ἄλλος ἐπέδειχνε νεοπλουτίστικη ἀφροντισιὰ στὸ ντύσιμό του καὶ στὸ σπιτικό του, διεκδικώντας θέση στὸ διεθνὲς jet set, ὁ τρίτος βάλλεται πανταχόθεν γιὰ τὶς ἐξωφρενικὲς ἀπολαβές του ἀπὸ τὴ δικηγορικὴ – καὶ πάει λέγοντας. Δὲν εἶναι πουριτανικὰ τὰ κριτήρια ποὺ δημιουργοῦν τὴν ἔκπληξη, εἶναι ὀρθολογικότατα τὰ ἐρείσματα τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀπόγνωσης, ὅταν ἑκατομμυριοῦχοι ἐπαγγέλλονται τὴν πολιτικὴ ἐκπροσώπηση τῆς φτωχολογιᾶς, τῶν ἀνέργων, τῶν κατεξευτελισμένων καὶ ἀτιμασμένων συνταξιούχων.
.             Ὁ ἴδιος ὁ Ἀλέξης Τσίπρας δὲν εἶναι ὁ ἴδιος, ὕστερα ἀπὸ κάποιους μῆνες πρωθυπουργίας. Ἡ διαφορὰ γίνεται ἐξόφθαλμη, ἔστω κι ἂν δὲν μπορεῖ νὰ συγκεκριμενοποιηθεῖ σὲ λέξεις. Ἔχασε τὸ λεξιλόγιο τοῦ ἀγωνιστῆ, μιλάει πιὰ τὴ γλώσσα τῆς αὐτάρκειας. Δὲν ἀναμετριέται μὲ στόχους, φλυαρεῖ ἀπολογητικὰ ἐξωραΐζοντας τὴν αὐτοάμυνα – στὰ ἀχνάρια τῶν σπιθαμιαίων προκατόχων του. Ἂν οἱ προκλητικὲς ἀνεπάρκειες (ἢ ἐπιπολαιότητες) ὑπουργῶν δὲν ἐπιφέρουν ἀκαριαία τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ καθήκοντά τους, πῶς νὰ ἐμπιστευθεῖ ὁ πολίτης ὅτι θὰ ξαναλειτουργήσει κράτος, θὰ καταξιωθεῖ ἡ ποιότητα, θὰ ἀποκατασταθεῖ συνέπεια καὶ κοινωνικὴ δικαιοσύνη;
.             Ἡ βιτρίνα τῆς κυβέρνησης, τὰ κρατικὰ ΜΜΕ, εἶναι ἡ πιὸ ἀποκαρδιωτικὴ εἰκόνα διάψευσης τῶν ἐλπίδων ποὺ διέβλεπαν οἱ αἰσιόδοξοι στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα. Ἡ ποιότητα σὲ διωγμό, τὰ προγράμματα, σχεδὸν ὅλα, παραχωρημένα στὶς κομματικὲς βδέλλες, στοὺς ἀτάλαντους καὶ ἀνατριχιαστικὰ ἀγράμματους ἀλλὰ ἔγκαιρα ἐφοδιασμένους μὲ κομματικὴ ταυτότητα.
.             Γιὰ μία ἀκόμα φορά, ἡ μικρόνοια ἀποδείχνεται ἐπιλογή, ὄχι κουσούρι.

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ ΤΗΣ ΖΑΡΑΚΟΒΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ (Δ. Νατσιός)

Τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας καὶ οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.         Λίγο μετὰ τὴν πτώση τῆς Τριπολιτσᾶς, ὁ Κολοκοτρώνης ἐπιχειρεῖ νὰ καταλάβει καὶ τὸ ἰσχυρὸ φρούριο τοῦ Ναυπλίου. Κάποια στιγμὴ -Γενάρης τοῦ 1822- εἰδοποιεῖται νὰ τραβήξει κατὰ τὴν Κόρινθο, διότι οἱ ἐκεῖ Τοῦρκοι καὶ Τουρκαλβανοὶ («ὁ λύκος κι ἂν ἐγέρασε…»), μόνο σ’ αὐτὸν δέχονταν νὰ παραδοθοῦν. Ἀφήνω τὸν λόγο στὸν Φωτάκο (Φώτιο Χρυσανθόπουλο), ὁ ὁποῖος στὰ «Ἀπομνημονεύματα» γιὰ τὸ ’21, διασώζει ἕνα συμβάν, ποὺ μοῦ προξένησε, ὅπως ἔλεγαν παλαιότερα, «ζωηρὰν ἐντύπωσιν»:
.               «Ἐκεῖθεν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ λοιποὶ καπεταναῖοι ἀνεχώρησαν καὶ ἐπήγαιναν εἰς τὴν Κόρινθον, καὶ καθ’ ὁδὸν ἐνυκτέρευσαν εἰς τὸ χωρίον Ἁγιονόρι καὶ εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Γεωργίου Καλαρᾶ ἰατροῦ, ἀνθρώπου ἐπισήμου καὶ γνωστοῦ. Ἐκεῖ ἕνας τῶν στρατιωτῶν τοῦ Κολοκοτρώνη ἐζήτησεν ἐλιὲς τηγανισμένες, καὶ ἐπειδὴ ἡ δέσποινα τοῦ σπιτιοῦ, ὅπου ἔμεινε δὲν ἐγνώριζε τὸ παράξενον τοῦτο φαγητόν, ὁ στρατιώτης ἐμάλωσε μὲ αὐτήν, ἐθύμωσε καὶ ἔσπασε τὴν στάμναν μὲ τὸ λάδι. Ἕνεκα τούτου ἔγιναν παράπονα ἀφ’ ἑσπέρας εἰς τὸν ἀρχηγόν, ὅστις ἀμέσως ἐδιέταξε καὶ ἔθεσαν τὸν στρατιώτην ὑπὸ φύλαξιν. Τὴν δὲ ἐπαύριο ὁ ἀρχηγὸς ἔβγαλε τὸν στρατιώτην εἰς τὸ ἁλώνι τὸ πλακωτὸν κατὰ τὸ διάσελον τοῦ αὐτοῦ χωριοῦ, καὶ παρόντων ὅλων τῶν στρατιωτῶν, ἔκαμε κύκλον καὶ ἐν τῷ μέσῳ ἀνεγνώσθη ἡ καταδίκη του, ἡ ὁποία ἦτο ἡ ἑξῆς: νὰ τὸν φτύσουν οἱ ἄλλοι στρατιῶται, διότι ἐζήτησε ἐλιὲς τηγανισμένες. Ἐνῶ δὲ ἐκτελεῖτο ἡ ἀπόφασις, ὁ καταδικασθεὶς στρατιώτης τόσον ἐταράχθη ἀπὸ τὴν ἐντροπήν του, ὥστε ἐλιποθύμησε καὶ ἔπειτα ἀπέθανε. Καὶ εἰς τὴν Κόρινθον μετ’ ὀλίγας ἡμέρας συνέβη ἕνα ἄλλο παρόμοιον. Ἀπεκοιμήθησαν δύο στρατιῶται εἰς τὴν φυλακὴν τῆς νυκτός, τοῦτο μαθὼν ὁ Κολοκοτρώνης διέταξε καὶ τοὺς ἔδεσαν εἰς ἕνα μέρος καὶ ἔπειτα εἶπεν εἰς τοὺς στρατιώτας νὰ τοὺς φτύσουν. Ὁ ἕνας ἀπέθανεν ἀμέσως ἐκεῖ, ὁ δὲ ἄλλος ἐχάθη καὶ δὲν τὸν εἴδαμεν πλέον ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνην. Ἰδοὺ πῶς οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ ἐκείνου ἐντρέποντο. Φαίνεται, ὅτι τότε τὰ ἤθη ἦσαν ἁγνότερα τῶν σήμερον ὑπαρχόντων». (τόμ. Α´, σελ. 224, ἔκδ. «Βεργίνα»).
.           Συνηθίζω τέτοια σπουδαῖα κείμενα, νὰ τὰ ξεχωρίζω, νὰ τὰ φωτοτυπῶ καὶ νὰ τὰ προσφέρω στοὺς μαθητές μου. Στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τοῦ δημοτικοῦ, οἱ ἱστορίες στὶς ὁποῖες πρωταγωνιστοῦν ὀνομαστοὶ ἥρωες -καὶ τὰ συναξάρια τῶν ἁγίων μας- μένουν ἀνεξίτηλες στὴν μνήμη τῶν παιδιῶν μας, καί, κυρίως, γεύονται, «συνομιλοῦν» μὲ τὸ παρελθόν τους, μπολιάζονται μ’ αὐτό, ἕνας σπόρος φιλοπατρίας πέφτει στὴν ἀγεώργητο ψυχή τους καὶ ἴσως κάποτε ἀνθίσει. Ἔχουν κουραστεῖ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς ζοφερὲς φλυαρίες καὶ ἀνούσιες τιποτολογίες τῶν σχολικῶν βιβλίων. Κουράζονται χωρὶς λόγο, νιώθουν ναυτία διαβάζοντας τὰ περιεχόμενα τῶν βιβλίων τους, τὰ ἄψυχα καὶ μίζερα, «πανέρια μὲ ὀχιές», ὅπως τὰ χαρακτηρίζω. Ἐνῶ κείμενα, ὅπως τὸ προαναφερόμενο, ἔχουν ζωὴ καὶ δροσιὰ μέσα τους, κρύβονται στὶς φυλλωσιές τους οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν ἥρωες καὶ ἀγωνιστές, μὲ μία φράση εἶναι τὰ γραπτὰ κειμήλια τοῦ Γένους.
.         Καὶ τί διαβάζουμε; Ὅτι τὸν καιρὸ ἐκεῖνο, ἐν μέσῳ φρικώδους Τουρκοκρατίας, οἱ ἄνθρωποι «ἐντρέποντο» τόσο, ὥστε πέθαιναν ἀπὸ ντροπή. Καὶ μάλιστα γιὰ παραπτώματα ἀνάξια λόγου, τὰ ὁποῖα σήμερα μὲ «μεγεθυντικὸ φακὸ» ἐντοπίζεις.
.           Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ ἐγκλήματα διαπράττονται, ὁλόκληρες κοινωνίες ρημάζονται καὶ λαφυραγωγοῦνται καὶ ὄχι μόνο δὲν κρύβονται ἀπὸ ντροπή, οἱ πρωταίτιοι ἀλλὰ ἐμφανίζονται στὶς ὀθόνες καί… ἄλλος ἀπειλεῖ τοὺς δικαστές, ἄλλος ὑποδύεται τὸ θύμα, ἕτερος διαφημίζει τὴν δημοφιλία του, ἄλλος, ἀφοῦ ἐξαπάτησε ἕναν ὁλόκληρο λαό, ἐπιζητᾶ τὴν ἐκλογικὴ ἐπιβράβευση τῆς ἀνικανότητάς του.
.           Ἔχουμε βεβαίως καὶ τὶς ἐκλογές! Ἰδοὺ ὁ ὁρισμὸς τῶν ἐκλογῶν ἀπὸ τὸν κάλαμο τοῦ Παπαδιαμάντη: «Ἄ! αἱ ἐκλογαί, αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἐπὶ ἑβδομήκοντα ἔτη ἀσχολία μας, ἀφ’ ὅτου ἠλευθερώθημεν, ἀφ’ ὅτου δηλαδὴ μετηλλάξαμεν τυράννους, τοὺς ὁποίους διὰ τῶν ἐκλογῶν φανταζόμεθα ὅτι ἀντικαθιστῶμεν τάχα συχνότερον». («Ἅι μου Γιώργη», 1892).
.               Τί νὰ ψηφίσεις; Γιατί νὰ πᾶς; Τὰ μνημόνια τὰ ψήφισαν ὅλοι μὲ χέρια καὶ ποδάρια, ἡ ἐθελοδουλία καὶ ὑποτέλειά τους εἶναι ἐξασφαλισμένη, ἡ λίστα προδικάζει ποιοὶ θὰ καθίσουν στὰ ἕδρανα τῆς Βουλῆς. Γιατί; Γιὰ νὰ μεταλλάξουμε τοὺς γονατισμένους τυράννους; Δὲν ἐλπίζουμε πλέον σ’ αὐτούς, «ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας». Ὑποστυλώματα τῆς ἀλητοκρατίας, ἀνθρώπινο παραγέμισμα στὶς ἀνομίες τους δὲν πρόκειται νὰ ξαναγίνουμε.
.           Κλείνω καὶ πάλι μὲ ἕνα κολοκοτρωναίικο ἐπεισόδιο. Τὸ ἐντόπισα στὴν ἐφ. «Ἄμπελος», ἡ ὁποία ἐκδίδεται στὴν Γερμανία καὶ ἀπευθύνεται στὴν ἐκεῖ ὁμογένεια. Τὸ μεταφέρω ὡς ἔχει (τεῦχος Αὒγ-Σεπτ. 2015). «Γιὰ τοὺς κλέφτες τῆς Ἑλλάδος, ποὺ διέλυσαν τὴν Πατρίδα μας καὶ ποὺ δὲν εἶχαν κἂν φιλότιμο καὶ εὐαισθησία νὰ πᾶνε κάπου σὲ κάνα καταράχι ἢ σὲ κανένα νερόμυλο κάποιου χωριοῦ νὰ κρεμαστοῦνε καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴ μούρη τους, τοὺς ἀφιερώνουμε τὸ παρακάτω περιστατικὸ καὶ σᾶς παρακαλοῦμε νὰ βγάλετε μόνοι σας τὰ συμπεράσματα. Τὸ ἀνέκδοτο φέρει τὸν τίτλο “Τὰ Γαϊδούρια Τῆς ΖΑΡΑΚΟΒΑΣ τοῦ 1821”.
Ὁ Βασιλιὰς Ὄθωνας τῆς Ἑλλάδος κάλεσε μία μέρα στὸ παλάτι του τὸν Θόδωρο Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ εἶπε:
–Ἡ Κυβέρνησή μου ἀποφάσισε νὰ ἀμείψει τοὺς ἀγωνιστές. Ἐδῶ ἔχω τὶς ἀναφορὲς μὲ τὶς ὁποῖες ζητοῦν τὰ δικαιώματά τους. Ἐσὺ τί θὰ ζητήσεις, στρατηγέ;
–Ἐγώ, ἀπάντησε ὁ Κολοκοτρώνης, δὲν θὰ ζητήσω τίποτε, γιατί οὔτε ἔχασα οὔτε ξόδεψα γιὰ τὸ Ἔθνος.
Ὁ Βασιλιὰς Ὄθωνας, συνηθισμένος ἀπὸ τὶς παράλογες ἀπαιτήσεις πολλῶν ἀγωνιστῶν τοῦ γλυκοῦ νεροῦ, σὰν τοὺς 300 τοὺς δικούς μας, ξαφνιάστηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντηση τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ.
–Πῶς γίνεται αὐτό, ρώτησε ὁ Βασιλιάς. Καὶ ὁ Κολοκοτρώνης τοῦ ἀπήντησε καὶ τοῦ ἐξήγησε:
–Ἐγώ, ὅταν μπῆκα στὸν ἀγώνα, εἶχα στὸ σελάχι μου, μιάμιση Ρεγγίνα (ἕνα αὐστριακὸ τάληρο) καὶ ξόδεψα μονάχα τὴ μισή. Καὶ δὲ μοῦ λές, μεγαλειότατε, ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ ζητᾶνε χρήματα καὶ δικαιώματα;
Ὁ Ὄθωνας τοῦ εἶπε μερικὰ ὀνόματα, ποὺ ὁ Κολοκοτρώνης ἤξερε πολὺ καλὰ τὶς ὑπηρεσίες ποὺ προσφέρανε καὶ τί μανούσια ἦσαν στὸν ἀγώνα.
–Χμμ! Ἔκανε. Ἂν αὐτοὶ ποὺ εἶπες, βασιλιά μου, πάρουν αὐτὰ ποὺ ζητᾶνε, τότε τί πρέπει νὰ πάρουν τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας; (περιοχὴ Ἀρκαδίας).
–Ποιά εἶναι τὰ ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ τῆς Ζαράκοβας; ρώτησε ὁ Ὄθωνας μὲ περιέργεια. Καὶ ἀπάντησε θαρραλέα ὁ λεβέντης στρατηγὸς Κολοκοτρώνης.
–Βασιλιά μου, τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας, εἶναι ἐκεῖνα ποὺ μᾶς κουβαλοῦσαν τὸ νερὸ καὶ τὸ ψωμί, ποὺ εἴχαμε τόσο ἀνάγκη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀπήντησε ὁ Γέρος τῆς ἐλευθερίας τῆς πατρίδος μας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης».

 

,

Σχολιάστε

ΝΤΡΟΠΗ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΟ!

ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»,
14.08.2015

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Διαβάζοντας τὸ κατωτέρω κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημ. «Δημοκρατία», χρειάζεται ὁπωσδήποτε νὰ ἀναλογισθοῦμε ΠΟΙΟΙ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐξουσιοδοτοῦν «αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους» μὲ τὶς κατάπτυστες συμπεριφορὲς νὰ μᾶς ἐκπροσωποῦν καὶ νὰ μᾶς κυβερνοῦν. Τότε θὰ παύσουμε νὰ ἐκπλησσόμαστε!

.               Ὅσοι παρακολούθησαν τὴ χθεσινὴ συνεδρίαση στὸ Κοινοβούλιο, εἴτε ἀπὸ ἐνδιαφέρον καὶ ἀγωνία εἴτε ἀπὸ ἐπαγγελματικὴ ὑποχρέωση, ὅπως οἱ ἄνθρωποι τῶν μέσων ἐνημέρωσης, ἔμειναν ἔκπληκτοι ἀπὸ τοὺς διαλόγους καὶ τὶς εἰκόνες ντροπῆς ποὺ διαδραματίστηκαν. Ἕως τὴν προηγούμενη σύνθεση τοῦ Κοινοβουλίου πιστεύαμε ὅτι ἡ ποιότητα καὶ ὁ πολιτικὸς λόγος δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ πέσουν χαμηλότερα. Καὶ ὅμως, μπορεῖ νὰ πέσει, ὅπως διαπιστώσαμε χθές, ἀκόμη πιὸ χαμηλά.
.               Προσωπικὲς ἀντεγκλήσεις, καβγάδες, ὕβρεις, κατηγορίες καὶ ἕνα τεράστιο γ πάνω π λα! Ατο ο νθρωποι μς κυβερνον. Νομοθετικὰ καὶ ἐκτελεστικά. Ἡ εἰκόνα διάλυσης ἦταν διάχυτη παντοῦ. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ εἰκόνες ντροπῆς. Στὴν αἴθουσα τῶν ἐπιτροπῶν -μὲ λιγοστοὺς παρόντες- γινόταν πασαρέλα πολιτικαντισμοῦ, ποὺ αὐτὲς τὶς κρίσιμες ὧρες προκαλοῦν θλίψη ἀλλὰ καὶ ὀργή. Ἀντὶ νὰ συζητοῦν γιὰ τὴ δολοφονικὴ οὐσία τοῦ Μνημονίου ποὺ ψηφίστηκε, ἀναλώθηκαν γιὰ ὧρες στὴ διαδικασία. Μὲ προεξέχουσα τὴν πρόεδρο τῆς Βουλῆς Ζωὴ Κωσταντοπούλου, ἀπὸ τὴ μία, σὲ ρόλο εἰσαγγελέα κατὰ τοῦ κόμματός της -καὶ ὄχι μόνο (!)-, καί, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἕνα κυβερνητικὸ κόμμα ποὺ τὴν «ἀδειάζει», ἀλλὰ δὲν τολμᾶ νὰ τῆς κάνει πρόταση μομφῆς, τὸ μπάχαλο κράτησε γιὰ ὧρες.
.               Πῶς, λοιπόν, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ μὴν ἀναρωτιέται ἐὰν αὐτοὶ ποὺ τὸν ἐκπροσωποῦν αὐτὲς τὶς κρίσιμες στιγμὲς μποροῦν πραγματικὰ νὰ καθορίσουν τὶς τύχες του, τὴν ὥρα ποὺ μὲ τὸ Μνημόνιο 3 ὁ μεγαλύτερος ἐφιάλτης δὲν χτυπᾶ ἁπλὰ τὴν πόρτα, ἀλλὰ τὴν ἔχει σπάσει καὶ εἶναι μέσα σὲ κάθε ἑλληνικὸ σπίτι; Ἀνατρέπει ὅ,τι εἶχε ἀπομείνει καὶ μετατρέπει τὴν Ἑλλάδα ὄχι ἁπλῶς σὲ Βουλγαρία, ἐνδεχομένως καὶ σὲ κάτι χειρότερο ἀπὸ Οὐγκάντα. Μὲ «εἰδικὰ δικαστήρια»-εἰρηνοδικεῖα ἑτοιμάζουν δίκες-ἐξπρὲς γιὰ νὰ παίρνουν τὰ σπίτια τῶν πολιτῶν καὶ αὐτοὶ καβγάδιζαν ὧρες γιὰ τὴ διαδικασία. Ἀντὶ νὰ ποῦν «ὄχι», στέκονται στοὺς τύπους καὶ ὄχι στὴν οὐσία.
.               Ἐὰν πράγματι ἄνθρωποι μὲ τέτοιες συμπεριφορὲς καὶ νοοτροπίες μᾶς ἐκπροσωποῦν στὶς διαπραγματεύσεις, τότε δν χρειάζονται πολλ γι ν καταλάβουμε πς φθάσαμε δ κα γιατί ο δανειστς μς ντιμετωπίζουν μ ατν τν τρόπο. Καί, κυρίως, γιατί βγαίνουμε πάντα χαμένοι…

,

1 Σχόλιο

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ «Οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες τοῦ τόπου µας, ἀσπόνδυλοι καὶ δουλικοί, ἐκτελοῦν πρόθυµοι τὶς ἐπιταγὲς τῆς ἀποστάτριας».

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2098, 01.11.14

 Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.             Ἦταν µιά παρέλαση παράδοξη. Τὴν παρακολούθησα ἄφωνος. Ἀξηµέρωτα ἀκόµη, λίγο πρὶν σκάσει ὁ Αὐγερινός, ἀναµεσα στὸν ὕπνο καὶ τὸν ξύπνιο. Δὲν ξέρω ἂν ἦταν ὄνειρο ἢ µοναχὰ τοῦ νοῦ µου φαντασία.
.             Περνοῦσαν πλῆθος. Μὰ ἦταν τὸ πλήθoς µετρητὸ καὶ πρόσωπα τὰ πιὸ πολλὰ γνωστὰ κι ὅλα προβεβληµένα· κάθε λαοῦ καὶ ἔθνους: Ναβουχοδονόσορας καὶ Δαρεῖος, Ξερξης καὶ Ἀρταξέρξης, Ἀντίοχοι καὶ Πτολεµαῖοι, ὁ Ἡρώδης καὶ ὁ Νέρωνας, Δέκιος καὶ Διοκλητιανός. Θάµπωσα! Φαραὼ καὶ Τσάροι, βασιλιάδες κι αὐτοκράτορες, τύραννοι καὶ στρατηγοί, Ἰουλιανὸς καὶ Μωάµεθ, Χίτλερ καὶ Μουσολίνι, Λένιν καὶ Στάλιν, Χότζας καὶ Μάο καὶ Πόλ-Πὸτ καὶ τόσοι ἀκόµα.
.           Κι ἀκόµα … Ἔβλεπα τὰ Σόδοµα µέσα στὸ θειάφι καὶ τὴν φωτιά, κι ὁ τόπος τους νὰ γίνεται θάλασσα τοῦ θανάτου. Ἔβλεπα πόλεις τροµερὲς νὰ ὑψώνονται – τὴν Βαβυλώνα – κι ἔπειτα σὲ µιὰ στιγµὴ νὰ πνίγονται στὴν ἄµµο τῆς ἐρήµου – νεκρικὸ σάβανο! Εἶδα τὴν Ἱερουσαληµ νὰ τὴν ὀργώνουν τοῦ Τίτου οἱ λεγεῶνες, τὴν Πόλη, τὴν Ἁγιὰ-Σοφιὰ νὰ πνίγεται στὸ αἷµα. Εἶδα τὸν Ναζισµό, τὰ Σοβιὲτ – τέρατα ἀλλόκοτα – νὰ κείτονται νεκρὰ κι ἀκέφαλα, τὰ πολυκέφαλα.
.             Κάπου ἐκεῖ τὸ ὄνειρο, ἡ φαντασία ἔσβησε. Ἦταν ἀλήθεια, ἦταν ὄνειρο, τοῦ νοῦ µου φαντασία; Ἦταν παρέλαση;
.             Εἴτε ὄνειρο εἴτε φαντασία εἴτε παρέλαση… Ἦταν … Τί ἦταν; Ἦταν τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ!
.             Μὲς στὴ Γραφὴ ὁ Θεὸς – γιὰ τὴν ἀκρίβεια οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ – παρουσιάζεται µὲ εἰκόνες ἀνθρωποµορφικές. Ἔτσι, γίνεται συχνὰ ἀναφορὰ στὰ µάτια, τὰ αὐτιά, τὸ στόµα, τὰ χέρια, τὰ πόδια, τὴν καρδιά, τὰ σπλάχνα τοῦ Θεοῦ κ.τ.λ. Ὁ Θεὸς βέβαια εἶναι πνεῦµα, ἀσώµατος, ἀόρατος, ἀσχηµάτιστος. Κατὰ συνέπειαν τίποτε ἀπὸ τὰ παραπάνω δὲν ἔχει. Ὅλα αὐτὰ εἶναι εἰκόνες ποὺ χρησιµοποιοῦµε ἐµεῖς, γιὰ νὰ φανερώσουµε τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεὸς βλέπει, ἀκούει, αἰσθάνεται, µιλάει, παρακολουθεῖ, ἐνεργεῖ τὰ πάντα.
.             Μία λοιπὸν ἀπὸ τὶς πιὸ συχνὰ χρησιµοποιούµενες τέτοιες ἀνθρωποµορφικὲς ἐκφράσεις εἶναι ἐκείνη ποὺ κάνει λόγο γιὰ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Συνήθως ἀναφέρονται ἀορίστως τὰ χέρια Του, ἀρκετὲς ὅµως φορὲς γίνεται ἀναφορὰ πιὸ συγκεκριµένα στὸ δεξί Του χέρι. Ἡ ἔκφραση «δεξιὰ τοῦ Κυρίου» χρησιµοποιεῖται πάντοτε γιὰ νὰ δηλωθεῖ ἡ δυναµή Του, ἡ συµπαράστασή Του καὶ ἡ προσφορὰ ἀφθονίας εὐλογιῶν. Ἔτσι ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἀντίστοιχα οἱ τιµωρητικὲς ἐνέργειές Του γίνονται ἀπὸ τὸ ἀριστερό Του χέρι: «Ἀποκτέννει µὲν διὰ τῆς ἀριστερᾶς… σώζει δὲ καὶ εὐεργετεῖ διὰ τῆς δεξιᾶς» (Κλήµης Ρώµης, Ἀµφιβαλλ., Ὁµιλία 20, 3· PG 2, 450).
.             Μέσα στὴν ἱστορία τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἐπέπεσε ἀρκετὲς φορὲς τιµωρητικό. Αὐτὸ συνέβαινε, ὅταν ἡ ἀσέβεια κάποιου προσώπου ἢ λαοῦ ξεπερνοῦσε τὰ ὅρια τῆς συνηθισµένης ἁµαρτωλότητας καὶ ἔφτανε στὴ µανικὴ θρασύτητα, τὴν ὁποία οἱ ἀρχαῖοι ὀνόµαζαν «ὕβριν». Σὲ τέτοια κατάσταση εἶχαν φτάσει τὰ πρόσωπα καὶ οἱ λαοὶ ποὺ παρήλασαν στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου µας, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ σκόρπισε φωτιὰ καὶ θειάφι, θανάτωσε παραδειγµατικά, ἐξαφάνισε σὰν σκόνη στὸν ἄνεµο τὶς αὐτοκρατορίες τους, ταπείνωσε ἐξευτελιστικὰ τὴν ἐπηρµένη καὶ µανικὴ ἀσέβειά τους.
.             Σὲ τέτοια ὑβριστικὴ ἔπαρση ἔχει ἐκτιναχθεῖ τούτη τὴν ὥρα καὶ ἡ Εὐρώπη, ὁ δυτικὸς λεγόµενος κόσµος γενικότερα. Περιφρονεῖ τὸν Χριστό, χλευάζει τὸ Εὐαγγέλιο, εὐτελίζει καὶ καταπατεῖ τοὺς νόµους τοῦ Θεοῦ. Καὶ ο πολιτικο γέτες το τόπου µας, σπόνδυλοι κα δουλικοί, κτελον πρόθυµοι τς πιταγς τς ποστάτριας. Μέχρι πότε;
.             Ἂν συνεχιστεῖ ἡ ἀσεβὴς πορεία, τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ θὰ ὑψωθεῖ δίκαιο καὶ ἀπειλητικό. Θὰ ἐπιπέσει τιµωρητικὸ «ἐπὶ σὲ τὴν ὑβρίστριαν», ὦ Εὐρώπη (Ἱερ. κζ´ 31)! Θὰ ραπίσει αὐστηρὰ καὶ τὴν µεθύστρια Ἑλλάδα, τὴν παραδοµένη στὴν τοξικοµανῆ εὐδαιµονία ἐλαχίστων εὐρωδολαρίων.
.             Τὸ χτύπηµα θὰ εἶναι τροµερό! Ὄχι γιὰ νὰ ἐξοντώσει ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει. Διότι ὁ Θεὸς εἶναι εὔσπλαγχνος καὶ ἐλεήµων. Τιµωρεῖ γιὰ νὰ εὐεργετήσει. «Αὐτὸς µόνος διὰ τῆς ἀριστερᾶς ἀναιρῶν διὰ τῆς δεξιᾶς ζωοποιῆσαι δύναται» (Κλήµης Ρώµης, PG 2, 220). Αὐτὸ ποὺ µὲ τὸ ἀριστερό Του χέρι ἐξοντώνει, µὲ τὸ δεξί Του ἔχει τὴν δύναµη νὰ τὸ ζωογονήσει.
.             «Ζωοποιῆσαι δύναται». Δύναται! Ἀλλὰ τὸ ἂν τελικῶς θὰ τὸ κάνει, ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ µᾶς, ἀπὸ τὸν καθένα µας. Ἀπὸ τὴν µαρτυρία καὶ τὸν ἀγώνα µας. Ἀπὸ τὸ ἀσυµβίβαστο φρόνηµά µας. Καὶ αὐτὸ εἶναι τούτη τὴν ζοφερὴ ὥρα τὸ ὕψιστο χρέος µας!

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ ΑΕΤΟΥΣ· ΘΕΛΑΜΕ “ΑΗΤΟΝΥΧΗΔΕΣ”» (Σαρ. καργάκος)

Ἀπόσπασμα ἄρθρου τοῦ Σαρ. Καργάκου

ἁπὸ τὴν ἐφημ. «ΕΣΤΙΑ»
ὑπὸ τὸν τίτλο: «Οἷον δεῖ τόν πολιτικόν ἄνδρα εἶναι»

[…]

.            Ἂν σήμερα πέσαμε τόσο χαμηλά, εἶναι γιατί δὲν βλέπαμε ψηλὰἀλλὰ προσηλώναμε τὸ βλέμμα στὰ χαμηλά. Οἱ ἀετοὶ ἔχουν τὸ προνόμιο τοῦ ὕψους. Ἀλλ’ ἐμεῖς δὲν θέλαμε ἀετούς· θέλαμε «ἀητονύχηδες». Θέλαμε ἀνθρώπους «τοῦ χεριοῦ μας». Κι ἔτσι σήμερα αὐτοὶ οἱ «ἄνθρωποι τοῦ χεριοῦ» ἔχουν ἁπλώσει τὸ χέρι τους ὣς τὴν πιὸ μικρὴ τσέπη τῶν ἐνδυμάτων μας. Ἐμεῖς τώρα εἴμαστε τοῦ χεριοῦ τους. Καὶ ὅπως λένε οἱ Χιῶτες, «τώρανες ποὺ μᾶς βάλανε στὸ χέρι/πάθαμε πολὺἄσχημο χουνέρι»!
[…]
.          «Λυθέντων τῶν νόμων καὶ ἐκάστῳ δοθείσης ἐξουσίας ὅ,τι βούλεται ποιεῖν οὐ μόνον πολιτεία οἴχεται ἀλλ’ οὐδ’ ὁ πᾶς τῶν ἀνθρώπων βίος τοῦ τῶν θηρίων οὐδὲν ἂν διενέγκαι», ποὺ σημαίνει, ἐὰν καταλυθοῦν οἱ νόμοι καὶ στὸν καθένα δοθεῖ ἐξουσία νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, ὄχι μόνον τὸ κράτος διαλύεται ἀλλ’ οὔτε ὁ βίος τῶν ἀνθρώπων σὲ ὅλες αὐτοῦ τὶς ἐκδηλώσεις σὲ τίποτε δὲν θὰ διέφερε ἀπὸ αὐτὸν τῶν θηρίων.

.           Ἂν θέλουμε, λοιπόν, νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὸ «λύκου βίον ζῆν», ἂς φροντίσουμε οἱ πολίτες νὰ κρατήσουμε ὡς πολιτικὴ ἀρχὴ τὴ σοφὴ συμβουλὴ τοῦ Πιττακοῦ τοῦ Μυτιληναίου: «Πόλις ριστα πράττει, που τος πονηρος οκ ξεστιν ρχειν». Τὸ νὰ μὴν ἐπιτρέπεται στοὺς φαύλους νὰ ἄρχουν εἶναι πολιτικὴ εὐθύνη τοῦ λαοῦ.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὅταν ἐκφαυλίζεται ὅμως ὁ λαός, τότε πῶς μπορεῖ νὰ μὴ ἐπιτρέπει στοὺς φαύλους νὰ ἄρχουν; Ἰδοὺ ἡ δαιμονικὴ τέχνη καὶ συγχρόνως ἡ  ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ τῶν σημερινῶν ΠΟΝΗΡΩΝ πολιτικῶν ἀρχόντων: Ἐκφαυλίζουν τοὺς λαοὺς ἐπιστημονικὰ καὶ μεθοδικά. Κατ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο διαιωνίζουν τὸν φαῦλο κύκλο τῆς φαύλης ἐξουσίας τους. Ὁπότε πῶς νὰ ἐφαρμοσθεῖ τὸ τοῦ ἀθώου Πιττακοῦ τοῦ Μυτιληναίου;

ΠΗΓΗ: sarantoskargakos.gr

Σχολιάστε

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ (Κ. Χολέβας)

Οἱ βουλευτὲς καὶ ἡ ὀρθόδοξη πίστη

Κωνσταντῖνος Χολέβας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 26.01.2014

.               Δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ἄποψη ὅτι οἱ θρησκευτικὲς πεποιθήσεις τῶν πολιτικῶν προσώπων ἀποτελοῦν ἰδιωτική τους ὑπόθεση. Ἰδιαιτέρως γιὰ μία χώρα ὅπως ἡ Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ἀπελευθερώθηκε καὶ ἱδρύθηκε ἀπὸ ἀγωνιστὲς ποὺ προέβαλλαν καὶ τιμοῦσαν τὴν ὀρθόδοξη χριστιανική τους πίστη καὶ παράδοση. Καὶ γιὰ ἕναν λαὸ ὅπως ὁ ἑλληνικός, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει μὲ πολλοὺς τρόπους τὴν Ὀρθοδοξία ὡς συστατικὸ στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς ταυτότητάς του.
.               Πρέπει ὁ ψηφοφόρος νὰ γνωρίζει «σὲ τί Θεὸ πιστεύει» καὶ ἂν πιστεύει ὁ “α” ἢ ὁ “β” πολιτικὸς ἡγέτης, διότι αὐτὲς οἱ πεποιθήσεις ἐπηρεάζουν μία σειρὰ πολιτικῶν ἀποφάσεων. Νομοθετήματα σχετικὰ μὲ τὴν παιδεία, τὴν οἰκογένεια, τὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου, τὴν πολιτιστικὴ συνέχειά μας καὶ ἄλλα θέματα ψηφίζονται ἢ καταψηφίζονται μὲ κριτήριο -σὺν τοῖς ἄλλοις- τὴ στάση τῶν πολιτικῶν ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία.
.               Ἀνέκαθεν ὁ Ἑλληνισμὸς θεωροῦσε βασικὸ κριτήριο ἐπιλογῆς ἀρχόντων τὸν σεβασμὸ στὴν πατροπαράδοτη θρησκεία. Ὁ Ἀριστοτέλης στὸ ἔργο του «Ἀθηναίων Πολιτεία» (Κεφ. LV) γράφει ὅτι στὴν ἀθηναϊκὴ δημοκρατία, τὴν ὁποία σήμερα ὅλοι θαυμάζουμε, ἡ Βουλὴ καὶ τὸ δικαστήριο ἐπέλεγαν τοὺς ἐννέα ἄρχοντες (ὑπουργοὶ) μὲ τὶς ἑξῆς ἐρωτήσεις: Ἂν οἱ γονεῖς τους κατάγονται ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ἂν οἱ ἴδιοι λατρεύουν τοὺς πατρώους θεοὺς καὶ σὲ ποιοὺς ναούς, ἂν ὑπηρέτησαν τὴν πατρίδα ὡς στρατιῶτες, ἂν σέβονται τοὺς γονεῖς τους καὶ ἂν πληρώνουν τοὺς φόρους. Μάλιστα οἱ ὑποψήφιοι καλοῦνταν νὰ προσκομίσουν μάρτυρες ὅτι ἀσκοῦν τὰ θρησκευτικά τους καθήκοντα.
.               Στὴ δημοκρατικὴ Γαλλία, παρὰ τὸν πλήρη χωρισμὸ θρησκευτικοῦ καὶ δημόσιου τομέα, οἱ ὑποψήφιοι γιὰ τὴν προεδρία δηλώνουν συχνὰ τὰ θρησκευτικὰ πιστεύω τους καὶ τὶς ἀπόψεις τους γιὰ τὴ θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν νέων. Κατὰ τὶς προεδρικὲς ἐκλογὲς τοῦ 2007 ὁ δεξιὸς Σαρκοζί, ὁ κεντρῶος Μπαϊρού, ἡ σοσιαλίστρια Σεγκολὲν Ρουαγιὰλ καὶ ἡ κομμουνίστρια Μαρὶ Ζὸρζ Μπιφὲ ἐξήγησαν στὴν ἐφημερίδα «Le Figaro» τὶς ἀπόψεις τους. Μὲ ἔκπληξη μάθαμε ὅτι ὅλοι τους εἶχαν ἀποφοιτήσει ἀπὸ ἰδιωτικὰ σχολεῖα ρωμαιοκαθολικῶν ἀδελφοτήτων. Μάλιστα ὅλοι τόνισαν ὅτι τοὺς ἔκανε καλὸ ἡ διδασκαλία τοῦ χριστιανικοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος.
.               Ἀλλὰ καὶ σὲ ἐπίπεδο Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως θυμοῦμαι τὸν πρόεδρο τῆς Κομισιὸν Ζὰκ Ντελὸρ νὰ δηλώνει ὅτι ἀσκεῖ κάθε Κυριακὴ τὰ καθήκοντά του ὡς πιστὸς καθολικός.
.               Σέβομαι τὸν ἄθεο, ἀλλὰ δὲν τὸν ψηφίζω.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Ἰδοὺ ὅμως τὸ ἐρώτημα: Ποιός εἶναι, δηλ. πῶς ἀναγνωρίζεται, ὁ «ὀρθόδοξος χριστιανὸς» ποὺ «ψηφίζω»; Πάντως ὄχι ἐκεῖνος ποὺ καταφθάνει στὶς «Δοξολογίες»…!

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΙΑΒΟΛΙΚΟΣ «ΣΥΜΜΑΧΟΣ» ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΑΣ

Ὁ «σύμμαχος» σύγχρονων πολιτικῶν μας

Τοῦ περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»
ἀρ. τ. 512, Ὀκτ. 2013

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Τό μεγάλο ἔπος τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1940-41, πού θαύμασε ὁ κόσμος καί πολλοί ξένοι τό ὕμνησαν, ἦταν καρπός τῆς πίστεως στόν Θεό καί τήν Παναγία ἀρχόντων καί λαοῦ. «Μέ τήν βοήθειαν καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ», ἔλεγε ἡ ἡμερήσια διαταγή τοῦ Ἀρχιστρατήγου Παπάγου, καθώς ξεκινοῦσε τό ἔπος. Κυρίως ὅμως ἦταν καρπός τῆς πίστεως τῶν στρατιωτῶν μας. Αὐτοί μάλιστα εἶχαν ὄχι λίγες ἐμπειρίες ἐμφανίσεως τῆς Παναγίας. Τήν ἔβλεπαν νά τούς σκεπάζει καί νά τούς ἐμπνέει. Εἶναι χαρακτηριστικό τό ἀκόλουθο ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἄγγελου Τερζάκη*. Ἡ σκηνή, στήν ὁποία ἀναφέρεται ὁ Τερζάκης, εἶναι μετά τή μάχη τῆς Πίνδου. Γράφει:
.          «Ἐνῶ τό χιόνι πύκνωνε ὅλο καί περισσότερο καί τό κρύο δυνάμωνε, ἐνῶ ὁ χειμώνας ἔμπαινε μέ τό βῆμα τοῦ βαρύ, κρουσταλλιασμένο, ὁ φαντάρος εἶχε σηκώσει τό γιακά τῆς χλαίνης, πού τήν ἔφαγαν οἱ βροχές, ἔχωσε τό κράνος πάνω στή μάλλινη κουκούλα πού τοῦ εἶχε πλέξει καί τοῦ ἔστειλε ἐδῶ πάνω μιά γυναίκα –μάννα, ἀδερφή, στεφανωτή– καί μέ τό μάνλιχερ στή χούφτα, ὅπλο καί ραβδί, προχωροῦσε ἀπό τά κάτασπρα καταρράχια: Πρός τά σύνορα, ψηλά, στόν ἄγριο Γράμμο, πρός τήν Ἀλβανία. Ἔπρεπε τώρα νά διώξει τόν ἐχθρό ἀπό τό ἐθνικό ἔδαφος, νά τόν κυνηγήσει ὅσο πιό μακρυά γινόταν. Στό μέτωπο, σ’ ὅλη τή γραμμή, ἀπό τή γαλανή θάλασσα τοῦ Ἰονίου ἴσαμε ψηλά στίς παγωμένες Πρέσπες, ὁ ἑλληνικός στρατός ἄρχιζε νά ἔχει παντοῦ τό ἴδιο ὅραμα: Ἔβλεπε τίς νύχτες μιά γυναικεία μορφή νά προβαδίζει, ψιλόλιγνη, ἀλαφροπερπάτητη, μέ τήν καλύπτρα της ξαναρυγμένη ἀπό κεφάλι στούς ὤμους. Τήν ἀναγνώριζε, τήν ἤξερε ἀπό πάντα, τοῦ τήν εἴχανε τραγουδήσει σάν ἤτανε μωρό κι ὀνειρευότανε στήν κούνια. Ἦταν ἡ μάννα ἡ μεγαλόψυχη στόν πόνο καί στή δόξα, ἡ λαβωμένη τῆς Τήνου, ἡ ὑπέρμαχος Στρατηγός».
.                 Μέ τήν δύναμή της καί τήν συμμαχία καί τήν δύναμη τοῦ Υἱοῦ της γονάτισαν οἱ φαντάροι μας τόν φασισμό, στή συνέχεια ντρόπιασαν τό ναζισμό καί δόξασαν τήν Ἑλλάδα. Αὐτά τότε, τό 1940-41. Σήμερα; Σήμερα ὁρισμένοι πολιτικοί μας, καί μάλιστα πρωτοκλασάτοι, ξέρετε μέ τήν συμμαχία καί τήν δύναμη τίνος θέλουν νά σώσουν τήν Ἑλλάδα; Διαβάστε:

.          Σέ ἐκπομπή τῆς ΝΕΤ τῆς 18.9.2011 πρ. Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν δήλωσε τρεῖς φορές –ἔτσι γιά νά τό ἐμπεδώσουμε– ὅτι θά πήγαινε καί μέ τόν Διάβολο προκειμένου νά σωθεῖ ἡ Πατρίδα μας!
.          Στίς 28.6.2012 τ. Ἀντιπρόσωπος τῆς Κυβερνήσεως στήν ἐκπομπή τοῦ Alpha «Αὐτοψία» δήλωσε: «Θά συμμαχήσω καί μέ τόν Διάβολο ἀκόμη ἐναντίον κομμάτων καί ὀργανώσεων, οἱ ὁποῖες δέν ἔχουν σαφῆ δημοκρατικό χαρακτήρα»!
.          Καί ἕνας πρόεδρος κόμματος σέ συνέντευξή του στήν ἐκπομπή «ΝΕΤ week» τῆς 28.1.2013 δήλωσε: «Θά συμμαχήσουμε καί μέ τόν Διάβολο ἄν χρειασθεῖ, γιά νά ὑπερασπισθοῦμε τά συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ»!
.          Τότε μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας, σήμερα συνεργασία μέ τόν ἀντίχριστο! Καί μάλιστα συνεργασία ὄχι τυχαίων πολιτικῶν καί ἀπό τρία κόμματα πού προσβλέπουν στήν ἐξουσία!…
.          Ὕστερα ἀπ’ αὐτά, γιατί ἀποροῦμε, ἄν ἡ χώρα μας, ἐνῶ τότε δοξαζόταν, σήμερα χλευάζεται καί δοκιμάζεται κατά τρόπο δεινό;…

Ἡ Σύνταξη

* «Ἑλληνική Ἐποποιΐα (1940-1990, 50 χρόνια)», ΓΕΣ, ἔκδ. β΄ 1990, σελ. 84.

Σχολιάστε

«ΑΡΚΟΥΝ ΚΛΑΣΜΑΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΕΙΩΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ»

Ἐκ παραδρομῆς ἡ ἀποκάλυψη

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 28.07.2013

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Παραδιδόμεθα σὲ τέτοιους τυράννους ἐξ αἰτίας τῶν ἀνομιῶν μας, κι ὅμως πάλι δὲν ἀφήνουμε τὰ κακά μας ἔργα». (βλ. σχετ.:   https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/06/23/γιατί-ἐπιτρέπει-ὁ-θεός-τοὺς-ἀναξίου/). Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι λοιπόν, κατὰ τὸν ἅγιο Ἀναστάσιο τὸν Σιναΐτη, οἱ Ἄρχοντες, ἀλλὰ ὁ Λαός. Βωμολόχος  καὶ ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ λαός εἶναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΦΥΣΙΚΟ [“κατὰ τὸν νιὸ καὶ τ᾽ ἄρματα”] νὰ ἔχει τέτοιους ἄρχοντες. [βλ. ἐπίσης σχετ.: «ΤΟΙΟΥΤΟΙ ΕΠΡΕΠΟΝ ΗΜΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ» Οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί μας ἀξίζουν ὅσο ἀξίζουμε κι ἐμεῖς. (Σαρ. Καργάκος)]Πραγματικούς, φυσικούς, ὁμοίους του. Καὶ μάλιστα βιαίους τυράννους, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσει τὶς ἀνομίες του. Δεῖτε πόσο εὔστοχη ἡ κατωτέρω προσέγγιση: «Δύο εἶναι οἱ ὑπουργοὶ-σύμβολα τῆς νέας κυβέρνησης καὶ τοῦ ἐξτρεμιστικὰ ἀντιλαϊκοῦ της χαρακτήρα: ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ ὁ Ἄδωνις Γεωργιάδης!
.             Ὁ πρωθυπουργὸς τοποθέτησε τὸν πιὸ ἀκραῖο νεοφιλελεύθερο, τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὑπουργὸ Διοικητικῆς Μεταρρύθμισης μὲ μία καὶ μόνη ἀποστολή: νὰ κάνει ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀπολύσεις δημοσίων ὑπαλλήλων! Γιὰ νὰ συγκρουστεῖ μὲ τοὺς γιατροὺς καὶ τὸ νοσηλευτικὸ προσωπικὸ καὶ τελικὰ νὰ προκαλέσει καταστροφικὸ χάος στὸ δημόσιο σύστημα ὑγείας τοποθέτησε ὁ Ἀντώνης Σαμαρὰς καὶ τὸν Ἄδωνι Γεωργιάδη στὴ θέση τοῦ ὑπουργοῦ Ὑγείας. Ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν σφαγέα τῶν ἐργασιακῶν δικαιωμάτων, τὸν ὑπουργὸ Ἐργασίας Γιάννη Βρούτση ποὺ ἀφέθηκε στὸ πόστο του γιὰ νὰ συνεχίσει τὸ ὀλέθριο ἔργο του, αὐτοὶ οἱ τρεῖς ὑπουργοὶ θὰ πρωταγωνιστήσουν στὸ κυβερνητικὸ ἔργο τὸ ἑπόμενο διάστημα.
.            Καθώς, μάλιστα, πρόκειται γιὰ πολιτικὰ ἀσήμαντες προσωπικότητες ποὺ μποροῦν ἄνετα νὰ «θυσιαστοῦν» στὸ βωμὸ τῆς κοινωνικῆς ἀγριότητας καὶ κανεὶς νὰ μὴν τοὺς κλάψει, ὅταν θὰ πεταχτοῦν στὴν πολιτικὴ χωματερὴ τῶν ἀπορριμμάτων, πρέπει νὰ περιμένει κανεὶς τὰ χειρότερα. Εἶναι βέβαιο ὅτι τὴν πολιτική τους μηδαμινότητα θὰ προσπαθήσουν νὰ τὴν καλύψουν μὲ τὴν ἐπίδειξη ὑπέρμετρου ζήλου στὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν τῆς τρόικας τῶν ξένων ἐπικυριάρχων τῆς πατρίδας μας »(Ἀπόσπασμα ἄρθρου τοῦ Γιώργου Δελαστίκ ἀπὸ τὰ epikaira.gr).–

——————————–

.                Ἀρκοῦν κλάσματα δευτερολέπτου γιὰ νὰ συμβεῖ. Μία ἀπροσεξία, ἀπρονοησία, κακοτυχία – ἡ κάμερα καταγράφει «ἐκ παραδρομῆς». Καὶ ὁ δημόσιος ἄνδρας ξεγυμνώνεται μπροστὰ στὰ μάτια ἑκατομμυρίων τηλεθεατῶν.
.                Ἡ αὐθορμησία, τὰ ἀνεξέλεγκτα ἀπὸ τὴ σκέψη καὶ τὴ βούληση ἀντανακλαστικά, ἀποκαλύπτουν πάντοτε τὴν ἀλήθεια: τν χωρς προσποίηση κα προσωπεα ποιότητα το νθρώπου. Εναι λάνθαστος καθρέφτης πηγαία, νεπιτήδευτη κφραστική. Ὅταν οἱ πρῶτες λέξεις ποὺ ἔρχονται στὰ χείλη μὲ τὴν αὐθόρμητη ἔκρηξη εἶναι ἡ ἀργκὸ τοῦ ὑποκόσμου, ἡ σεξουαλικὴ χυδαιότητα, τότε ἡ γλώσσα καὶ μόνο, αὐτοδύναμη, παραπέμπει σὲ περίπτωση ἔσχατης ποιοτικῆς ὑποστάθμης.
.                Ἀρκοῦν κλάσματα δευτερολέπτου. Καὶ ἡ εἰκόνα ποὺ ὁ ἐπαγγελματίας τῆς δημοσιότητας προσπάθησε ἐπὶ χρόνια, δεκαετίες, νὰ λανσάρει στὸ κοινὸ (ἡ χαμογελαστὴ ἁπλότητα, ἡ εὐγενικὴ προσήνεια, οἱ ἄψογα μελετημένες χειρονομίες, ὅλα τὰ τεχνητὰ ψιμύθια τὰ κατασκευασμένα ἀπὸ τοὺς εἰκονοποιούς, «τοὺς πληρωμένους τῆς αὐλῆς») σαρώνεται ἀστραπιαία. Ὁ αἰφνιδιασμὸς εἶναι ἀκαταμάχητος καταλύτης γιὰ τὸν θρυμματισμ τν προσωπείων, τ διαπόμπευση τς ποκρισίας τς σημαντότητας.
.                Πρώτη ἐλεεινὴ ἀποκάλυψη, πρὶν κάποιους μῆνες, ἀποτέλεσε ὁ πρόεδρος τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων – διορισμένος βέβαια ἀπὸ τὸν πρωθυπουργό, ἀλλὰ συνταγματικὰ δεύτερος στὴν ἱεράρχηση τῶν πολιτειακῶν ἀξιωμάτων. Προβλήθηκε δημόσια νὰ ἐκστομίζει σεξουαλικὲς βωμολοχίες ἀπίστευτης ἀδιαντροπιᾶς. Καὶ δεύτερη ἀποκάλυψη, πρὶν λίγες μέρες, ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας, μὲ ἀνάλογο (ἀμβλυμένο ἀπὸ τὴν πολυχρησία) λεξιλόγιο, σὲ ἔκρηξη αὐθορμησίας δίχως ἀνασταλτικὰ αἰδοῦς.
.                Δὲν πρόκειται γιὰ προσβολὴ τῆς εὐαισθησίας ἠθικολόγων, τῆς σεμνοτυφίας πουριτανῶν. Πρόκειται γιὰ πολιτικὸ γεγονὸς πρωτεύουσας σημασίας. Γιὰ ἀποκάλυψη ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν πάρει πίσω, νὰ τὴν ἀκυρώσει. Τώρα τ πανελλήνιο κα διεθνς κοιν γνώμη ξέρουν, τεκμηριωμένα, ποι νθρώπινη ποιότητα διαχειρίζεται τν σημεριν φιάλτη τν λλήνων κα τν αριανή τους μοίρα στν στορία. Τὰ δύο «ἐκ παραδρομῆς» περιστατικὰ βυθομετροῦν τὸν ἀπύθμενο ἐκπεσμό, τὸν αὐτεξευτελισμὸ τοῦ ἑλλαδικοῦ πολιτικοῦ συστήματος καὶ τῆς κοινωνίας ποὺ τὸ συντηρεῖ.
.                Καὶ οἱ δύο κορυφαῖοι ἀξιωματοῦχοι τοῦ σάπιου ὣς τὸ μεδούλι συστήματος παραμένουν στοὺς ἀνώτατους θώκους τους, ὡσὰν νὰ μὴ συνέβη τίποτε. Ἀντίδραση καυστικὴ ὑπῆρξε μόνο σὲ γελοιογραφία – ἡ εἰρωνεία τῶν γελοιογράφων εἶναι τὸ τελευταῖο μᾶλλον ἀντανακλαστικὸ ζωντανῆς αὐτοσυνείδητης ἀξιοπρέπειας στὴν «ὑπὸ διεθνῆ ἐπιτροπείαν» χώρα. Κανένας ἄλλος, κοινωνικὸς θεσμὸς ἢ δημόσιο πρόσωπο, φορέας θεσμικῆς εὐθύνης γιὰ τὴν τιμὴ τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος καὶ τῆς συλλογικῆς ἀξιοπρέπειας (Δικαιοσύνη, Ἀκαδημία, Πανεπιστημιακὲς Σύγκλητοι, Ἔνοπλες Δυνάμεις, Καλλιτεχνικὰ καὶ Ἐπιστημονικὰ Ἐπιμελητήρια, συσπειρώσεις γονέων ἢ ἐκπαιδευτικῶν) δὲν ζήτησε νὰ ὑπάρξουν συνέπειες τῆς ἐπαίσχυντης ἀπρέπειας τῶν συμπτωμάτων.
.                Βέβαια, μὲ τὴ λογικὴ τῆς ἀβάσταχτης σήμερα λαϊκῆς ὀδύνης, τοῦ σαδιστικοῦ βασανισμοῦ ἀθώων ἀπὸ κοινωνικὰ κακουργήματα, κατὰ συρροήν, τῶν κυβερνώντων, λεκτικ χυδαιότητα μοιάζει σήμαντο πτασμα. Ἀλλὰ στὸ πεδίο τῆς πολιτικῆς, ἡ κλίμακα ἀξιολόγησης τῆς βαρύτητας τῶν ἐγκλημάτων εἶναι διαφορετικὴ – ἡ συμβολικὴ δυναμικὴ γλωσσικῶν «παραπτωμάτων» ἀποδείχνεται κάποτε ἀσύγκριτη, ὡς πρὸς τὶς κοινωνικὲς συνέπειες, σὲ σχέση μὲ πράξεις κακουργηματικές: Ὅσο κοινωνικὸ χρῆμα, προορισμένο γιὰ τὴν ἄμυνα τῆς χώρας, κι ἂν κατάκλεψε ὁ ἐπὶ χρόνια «νούμερο δύο» τοῦ ΠΑΣΟΚ, τὸ ἔγκλημά του δὲν προκάλεσε τὸν ριζικὸ «μετασχηματισμὸ» τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας ποὺ πέτυχε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου μὲ μία καὶ μόνη (στυγνοῦ ἀμοραλισμοῦ) φράση του: «Δικαιοῦτο (ὁ κ. τάδε) νὰ κάνει ἕνα δῶρο στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ὄχι καὶ πεντακόσια ἑκατομμύρια!».
.                Μὲ μία φράση (ἴσως καὶ αὐτὴ ἐκ παραδρομῆς) ἡ κλοπή, ἡ ἀτιμία, ἡ ἀπιστία περὶ τὸ κοινωνικὸ λειτούργημα ἔγιναν αὐτονόητη συμπεριφορά, μὲ τὴν προτροπὴ ἁπλῶς νὰ ἔχει τὸ ἔγκλημα «πλαφὸν» (κάποια ὀροφή, κάποιο ὅριο). Ἡ πρωθυπουργικὴ τότε φράση μετάγγισε στὴν κοινὴ συνείδηση τὴ βεβαιότητα ὅτι «ὅλα ἐπιτρέπονται»: δὲν ὑπάρχουν φραγμοὶ καὶ ἀναστολὲς στὴν ἀντικοινωνικὴ συμπεριφορά. Ἂν τὰ ποινικὰ κακουργήματα κρίνονταν ἀπὸ τὶς κοινωνικές τους συνέπειες, ὁ λεκτικὸς ἀμοραλισμὸς τοῦ Ἀνδρέα θὰ εἶχε ἐπισύρει τὸ μέγιστο τῆς καταδίκης σὲ κάθειρξη.
.                Γιὰ τοὺς πολίτες μὲ αὐτοσεβασμὸ καὶ ἀξιοπρέπεια ὁ κ. Σαμαρὰς ἔχει τελειώσει πολιτικά. Ἐπιστέγασμα (μὲ ἀδυσώπητη συμβολικὴ δυναμική) τῆς ἀνικανότητάς του καὶ τῆς ἐξωφρενικῆς παλαιοκομματικῆς πολιτικῆς του ἦταν ὁ τρόπος ποὺ ἔκλεισε τὴν ΕΡΤ καὶ ἡ καταισχύνη ἀπὸ τὴ βωμολόχο ἀθυροστομία του. Εἶναι ζήτημα χρόνου καὶ συγκυριῶν νὰ περάσει στὸν «πάγκο» τῆς ντροπῆς, νὰ συγκαταριθμηθεῖ μὲ τοὺς ἀποτυχημένους, στιγματισμένους προκατόχους του.
.                Ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ἔχει μπροστά της καινούργια σισύφεια ἀνηφόρα. Ὁ κ. Τσίπρας εἶναι σαφῶς εὐφυέστερος τῶν «ἀναστημάτων» ποὺ ἡ δεινὴ πραγματικότητα ξέβρασε στὸν «πάγκο». Πρέπει νὰ καταλαβαίνει, λοιπόν, ὅτι τὴν ἐκτίναξή του ἀπὸ τὸ 4,6 στὸ 27% τῆς προτίμησης τῶν ψηφοφόρων δὲν τὴν ὀφείλει οὔτε στὴ γοητεία ποὺ ἄσκησαν στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία οἱ ἰδεοληψίες τῆς «Ἀριστερῆς Πλατφόρμας» οὔτε ἡ ρομαντικὴ ψυχανωμαλία τῆς «Κομμουνιστικῆς Τάσης» στὸ συνονθυλευματικὸ κόμμα του. κτίναξή του ταν τ προϊόν τῆς λαϊκς ργς γι τος ατουργος τν κακουργημάτων πο δήγησαν στν καταστροφ τς ζως μας, κα πιμένουν κόμα ν διαχειρίζονται τ «σωτηρία» μας π τς συνέπειες τς δικς τους φαυλότητας κα νικανότητας.
.                Ἂν ὁ κ. Τσίπρας φιλοδοξεῖ νὰ εἶναι πολιτικὸς ἀρχηγὸς καὶ ὄχι κομματάρχης σὲ παλαιοημερολογίτικες σέκτες, ἂν πιστεύει στὸν σημερινὸ ρεαλισμὸ μίας κοινωνιοκεντρικῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς, δὲν ἔχει παρὰ νὰ συγκροτήσει καὶ νὰ ἀνακοινώσει, τώρα, τοὺς ἐπιτελεῖς του. Σὲ ποιὰ στελέχη του ὑπολογίζει, μὲ ποιὲς προσωπικότητες ἔχει ἐξασφαλίσει συνεργασία, μὲ ποιὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο θὰ τολμήσει τὸ τιτάνιο ἔργο νὰ ξαναστήσει στὰ πόδια τῆς τὴν κατεαγμένη καὶ κατεξευτελισμένη Ἑλλάδα. Πῶς θὰ μπορέσει νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ὀμηρεία σὲ «συνιστῶσες» καὶ ὑπόδικους γιὰ κοινωνικὰ ἐγκλήματα «συνδικαλιστές». Ἡ Ἱστορία εὐνόησε πληθωρικὰ καὶ ἄλλους πρὶν ἀπὸ αὐτόν, ποὺ σήμερα κρύβονται ἔντρομοι, δὲν τολμοῦν οὔτε στὸν δρόμο νὰ ξεμυτίσουν. Κοιμοῦνται μὲ τὸν ἐφιάλτη τῆς δίκαιης λαϊκῆς ὀργῆς.

, ,

Σχολιάστε

ΝΕΟΣΤΗΛΙΤΑΙ ΚΑΙ ΟΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ «πτυόμενοι σπογγίζονται στὴν κοινοβουλευτικὴ λωποδυτοκρατία» (Δ. Νατσιός)

«Νεοστηλῖται καὶ ὄνοι πολιτικοὶ»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Ἂν ζοῦσε ὁ Νικόλαος Πλαστήρας, θὰ τοὺς εἶχε ἐκτελέσει αὐθημερόν! Ὄχι ἕξι ἀλλὰ ἑκατὸν ἕξι. Ὁ Πλαστήρας ὅμως δὲν ζεῖ καὶ Μαῦρος Καβαλάρης γεννιέται κάθε διακόσια χρόνια. Ἔτσι οἱ δειλοὶ καὶ ἄνανδροι, οἱ προδότες δὲν κινδυνεύουν. Πρὸς τὸ παρόν. Ὅμως φοβοῦνται, ὅταν ξεμυτίζουν ἀπὸ τοὺς σιδερόφρακτους πύργους τους, τρέμουν…
.           Τοὺς εἴδαμε στὴν παρέλαση, νὰ προσέρχονται δορυφορούμενοι ἀπὸ κουστωδία ἀστυνομικῶν, ἔνοχοι, κατηφεῖς, ἀποκομμένοι ἀπὸ τὸν λαό. Κάποτε οἱ ζητωκραυγαστὲς λακέδες τους τοὺς ὑποδέχονταν μὲ χειροφιλήματα καὶ γλοιώδεις ὑποκλίσεις, τώρα ποὺ ἀποκαλύπτεται ἡ σαπίλα καὶ ἡ τρισαθλιότητά τους, ὁ κόσμος τοὺς φτύνει. Ἂν καὶ «πτυόμενοι σπογγίζονται· οδόλως δ θεωρονται προσβεβλημένοι, ἂν οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες φρονοῦσι, γράφουσι καὶ κηρύττουσι περὶ αὐτῶν, ὡς οἱ Γάλλοι περὶ τοῦ Μαζαρίνου, ὅτι γνωρίζουσι εἰκοσιτέσσαρας τρόπους νὰ προμηθεύοναι χρήματα, ἐξ ὧν ὁ τιμιώτερος εἶναι ἡ κλοπή», γράφει ὁ δηκτικὸς καὶ σκωπτικὸς Ροΐδης στὸ ἄρθρο του «ὄνοι πολιτικοί». (Ἀσμοδαῖος, 29 Ἰουνίου 1875).

.           Ὅμως δὲν συμβαίνουν πρώτη φορὰ τέτοια γεγονότα στὴν Ἑλλάδα. Ὑπάρχει ἱστορικὸ προηγούμενο. Τὸ 1874, ἡ κυβέρνηση Δ. Βούλγαρη, ποὺ κατέκτησε τὴν ἀρχὴ μὲ ἐκλογικὸ πραξικόπημα καὶ τὴν συντηροῦσε μὲ ἀλλεπάλληλες συνταγματικὲς ἐκτροπές, δωροδόκησε βουλευτὲς καὶ πέτυχε τὴν ἀποστασία τους μὲ χρηματικὰ ἐντάλματα τοῦ δημοσίου ταμείου καὶ σωρεία χαριστικῶν παροχῶν. Ἐπωφελήθηκαν τότε οἱ συμπολιτευόμενοι βουλευτὲς καὶ ἔσπευσαν νὰ ἐκβιάσουν τοὺς ὑπουργούς, μὲ τὴν ἀπειλὴ ἀπουσίας ἀπὸ τὸ κοινοβούλιο κατὰ τὶς κρίσιμες ψηφοφορίες, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς πιὸ ἀνήθικες ρουσφετολογικὲς ἀξιώσεις.
.           Τὸ σύνολο τῶν ἐκτάκτων πολιτικῶν γεγονότων καὶ ἀνωμαλιῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀναφέρονται στὴν πολιτικὴ ἱστορία μας, ὡς «Στηλητικά». Γιὰ τὰ γενέθλια τῆς λέξης πρέπει νὰ πᾶμε στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ὑπῆρχε ἡ συνήθεια νὰ ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν «ἀτίμων» σὲ στῆλες, οἱ ὁποῖες, στήνονταν σὲ δημόσιο χῶρο, πρὸς διασυρμὸ τοῦ «ἀτίμου». Καὶ ἡ ἀτιμία, ἡ στηλίτευση, ἰσοδυναμοῦσε μὲ ἠθικὴ ἐκμηδένιση, παρεμφερῆ μὲ τὸν θάνατο. Ὁ Ἀνδοκίδης, ἐκθέτει ἀναλυτικά, ποιοὶ πολίτες καὶ γιὰ ποιὲς πράξεις στηλιτεύονταν ὡς «ἄτιμοι». Στὴν ἴδια μοίρα «οἱ ἀργύριον ὀφείλοντες τῷ δημοσίῳ» καὶ οἱ καταδικαζόμενοι γιὰ δωροδοκία. Μάλιστα ἡ «ἀτιμία» συνόδευε, ὄχι μόνο τοὺς δράστες, ἀλλὰ καὶ τὰ τέκνα τους. («Ὁπόσοι… δώρων ὄφλοιεν· τούτους ἔδει καὶ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐκ τούτων ἀτίμους εἶναι». «Περὶ Μυστηρίων, 73-74). Τὸ ἴδιο ἀναφέρει καὶ ὁ Δημοσθένης στὸν «κατὰ Μειδίου» λόγο του (21, 113). Ἀντιγράφω τὸ ἀρχαῖο κείμενο πρὸς γλωσσικὴν τέρψιν: «Ἐάν τις Ἀθηναίων λαμβάνῃ παρά τινος ἢ αὐτὸς διδῷ ἑτέρῳ ἢ διαφθείρῃ τινὰς ἐπαγγελόμενος (=ὑποσχόμενος) ἐπὶ βλάβῃ τοῦ δήμου ἢ ἰδίᾳ τινὸς τῶν πολιτῶν, τρόπῳ ἢ μηχανῇ (=τέχνασμα) ᾑτινιοῦν, ἄτιμος ἔστω καὶ παῖδες καὶ τὰ ἐκείνου». Θὰ πεῖ κάποιος: Εἶναι λογικὸ καὶ δίκαιο νὰ ἀτιμάζονται καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ διεφθαρμένου πολιτικοῦ ἢ ἰδιώτη;  (Ἀπὸ πόσα δεινὰ καὶ ἀπὸ πόσους «ἄτιμους» τζιτζιφιόγκους καὶ πορφυρογέννητους κοπρίτες θὰ γλίτωνε ἡ Ἑλλάδα ἂν ἴσχυε καὶ σήμερα τὸ ἀρχαῖον ἔθος;).
.           Ὁ ἀρχαῖος νομοθέτης ἐναποθέτει τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἠθικὴ ἀκεραιότητα τοῦ πολίτη σὲ δύο παράγοντες. Στὴν Παιδεία καὶ στὴν οἰκογενειακὴ ἀγωγή. Οἱ πολίτες εἶχαν δικαίωμα καὶ χρέος νὰ καταγγέλλουν, νὰ στιγματίζουν καὶ νὰ «στηλιτεύουν» τοὺς φαύλους ἄρχοντες. Ἀκόμη, ἡ ἀπειλὴ τῆς «ἀτιμίας» γι’ ὁλόκληρη τὴν οἰκογένεια, χαλιναγωγοῦσε τοὺς φαύλους γεννήτορες, μὲ ἀποτέλεσμα, κύριε Ἄκη καὶ λοιποὶ τῶν… λιστῶν, οἱ γονεῖς νὰ μὴν ἐπιδίδονται σὲ ἁμαρτίες καὶ ἀπατεωνιὲς ποὺ παιδεύουσι τέκνα.

.           Ἐπιπροσθέτως, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τί σημαίνει ἀληθινὴ Δημοκρατία, καὶ ὄχι κοινοβουλευτικ λωποδυτοκρατία, στὶς στῆλες τῆς ἀτιμίας ἀναγράφονταν καὶ τὰ ὀνόματα τῶν λιποτακτῶν, καὶ ὅσων κακομεταχειρίζονταν τοὺς γονεῖς τους. Αὐτὰ τῷ καιρῶ ἐκείνῳ. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ, τῆς νεώτερης ἱστορίας μας, ἔχουμε λοιπόν, τὴν φαύλη διακυβέρνηση τοῦ Βούλγαρη, τοῦ ἐπονομαζομένου καὶ «Τζουμπέ». (Ὁ Βούλγαρης, παλιὸς Κοτζαμπάσης, φοροῦσε ἕναν μακρὸ ποδήρη μανδύα τοῦ «τζουμπέ»). Ὁ λαὸς ὅμως ἀντιδρᾶ κατὰ τῆς φαυλοκρατίας καὶ τῶν ἀργυρώνητων βουλευτῶν, τοὺς ὁποίους ὀνομάζει «στηλίτες». (Ὁ Τύπος τῆς ἐποχῆς ἀνέγραψε τὰ ὀνόματά τους σὲ ἀτιμωτικὴ «στήλη», ὅπως στὴν ἀρχαία Ἀθήνα).
.           Ὅπου ἐμφανιζόταν «στηλίτης» βουλευτής, τὰ λαμόγια ὅπως θὰ λέγαμε σήμερα, ὁ κόσμος τοὺς προπηλάκιζε. Διαβάζουμε στὴν ἐφ. «Νεολόγος», στὶς 29 Μαρτίου τοῦ 1875, τὴν περιπέτεια τοῦ βουλευτῆ Πειραιῶς Παπαγεωργίου, ποὺ προσχώρησε, τὸ 1875, στὸ κυβερνητικὸ στρατόπεδο – κάτι σὰν ἄδωνι ἢ βοριδομάκη – γιὰ τὸ καλὸ τῆς πατρίδας «βεβαίως βεβαίως», τὸν ὁποῖο ὁ λαὸς ἀποκαλοῦσε Ἰούδα Ἰσκαριώτη.
.           «Περὶ ὥραν 4μ.μ. τοῦ Σαββάτου, ἄνθρωπός τις πελιδνὴν ἔχων τὴν ὄψιν, τὰς τρίχας ἀνωρθωμένας, τὴν γλῶσσαν ἔξω τοῦ στόματος κρεμαμένην καὶ τὸ στόμα χαῖνον καὶ ἀφρίζον, διέσχιζε δρομαίως τρέχων τὰς ὁδοὺς τοῦ Πειραιῶς. Φωναὶ μακρόθεν ἐρχόμεναι – εἶναι λυσσασμένος, εἶναι λυσσασμένος – παρηκολούθουν τὸν φεύγοντα… Ἰδοὺ τί εἶχε συμβεῖ: Ὁ προδότης εἰσῆλθεν εἰς κατάστημα ζητῶν ν’ ἀγοράση ἄλευρον, ὅτε ἐξαίφνης ἔξωθεν ἠκούσθη:

–Μὴ δίνετε ἀλεύρι στὸν Ἰούδα! Ἀφῆστε τὸν νὰ ψοφήση ἀπὸ τὴν πείνα! Εἶναι ὁ προδότης Παπαγεωργίου!

Ὁ στηλίτης προδιατεθειμένος, ὡς φαίνεται, νὰ ἴδῃ τοιαύτας ὑποδοχάς, δὲν τὰ ἔχασε καὶ ἀποφάσισε ν’ ἀπαρνηθῇ ἑαυτόν.

– Δὲν εἶμαι ἐγώ, ρὲ παιδιά, ὁ Παπαγεωργίου. Ἀφῆστε με, ρὲ παιδιά, ἐμένα μὲ λένε Χατζηκωστή!

.           Ἡ θέσις ἀνθρώπου ἀπαρνουμένου ἑαυτὸν καὶ ἀλλάσσοντος ὄνομα, διότι τὸ ἰδικό του κατέστη ἀφόρητον εἰς αὐτὸν τὸν ἴδιον, ἐκίνησε εἰς οἶκτον τοὺς διῶκτας του καὶ τὸν ἄφησαν πρὸς στιγμήν. Ἐπωφεληθεὶς τότε ἐτράπη εἰς φυγὴν καὶ ἀκολουθούμενος ὑπὸ τῶν φωνῶν καὶ τῶν ἀρῶν τῶν συρρευσάντων πολιτῶν, διέσχισε δρομέως τρέχων τὰς ὁδούς. Τί ἄραγε ἔγινε; Μήπως ἀπελθὼν ἀπήγξατο; (=μήπως κρεμάστηκε). Δὲν τὸ πιστεύομεν». (Κ. Σιμόπουλος, «ἡ διαφθορὰ τῆς ἐξουσίας», σελ. 284). Τέτοιοι ἦταν πάντα, οἱ περισσότεροι, ἀπ’ αὐτοὺς ἀπαίδευτοι, ἀνυπόληπτοι καὶ ἐξαρτημένοι ἀπὸ τὶς διαθέσεις τοῦ ἀρχηγοῦ. (Θέαμα ἀηδὲς καὶ γελοῖο παρουσιάζει ἡ Βουλή, ὅταν ὁμιλεῖ ὁ φερόμενος ὡς πρωθυπουργός, τοῦ νῦν καιροῦ. μολάει μία καρυκευμένη νοησία, κομματάρχης, καὶ κτινάσσονται π τὰ δρανα κα χειροκροτον κάποιοι, ς νδράποδα, μετ μανίας).

.           Καὶ θὰ κλείσουμε μὲ ἕνα κείμενο, τὸ ὁποῖο ἐξεικονίζει τὴ διαχρονικὴ ἀχρειότητα τῶν πολιτικάντηδων, τῶν «ὄνων πολιτικῶν» τῆς σήμερον.
.           «Ἦταν ἕνας καμηλιέρης, ὁ Ἐμὶν ἀγάς, ποὺ ἔζησε μία ζωὴ στὰ καραβάνια. Ἀρρώτησε στὰ 99 του, ἔνιωσε πὼς ζυγώνει τὸ τέλος καὶ κάλεσε κοντά του παιδιά, ἐγγόνια, συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ ζήτησε συγχώρεση. Θυμήθηκε καὶ τὶς καμῆλες του καὶ παρακάλεσε νὰ τὸν πᾶνε στὸ παχνί, γιὰ νὰ ἀποχαιρετήσει καὶ ἐκεῖνες. Τὶς χάιδεψε ὁ Ἐμὶν ἀγάς, ἔκλαψε καὶ εἶπε: Ἐγὼ πιὰ σᾶς ἀφήνω. Ἔφτασε ἡ ὥρα μου. Ἀλλὰ γιὰ νὰ πάω ἥσυχος, θέλω νὰ μὲ συγχωρέσετε γιὰ ὅ,τι κακὸ σᾶς ἔκανα. Τί νὰ γίνει, ἔτσι εἶναι ὁ ντουνιάς!

Καὶ μία καμήλα, γερασμένη, τοῦ λέει:

–Ποὺ μᾶς ἔδερνες καὶ ποὺ μᾶς ἄφηνες νηστικές, κακὰ πράγματα, ἁμαρτία ἀπὸ τὸ Θεό, μὰ στὸ συγχωρᾶμε. Ἕνα μόνο δὲν θὰ σοῦ συγχωρέσουμε ποτέ.

–Ποιό; Ρωτάει τρομαγμένος ὁ Ἐμὶν ἀγάς.

–Ποιό; Νὰ τ’ ἀκούσεις. Ὅλες εἴμαστε ὑπάκουες στὴ δούλεψή σου. Καὶ σύ, ἀντὶ νὰ μᾶς τιμᾶς, ἔβαζες ἕνα γαϊδούρι, νὰ μᾶς τραβάει ἀπὸ τὴ μύτη. (Στὰ καραβάνια προπορευόταν πάντοτε ἕνας γάϊδαρος).

Ὁ Ἐμὶν ἀγὰς ἀναστέναξε.

–Δίκιο ἔχετε! Μὰ ἔτσι εἶναι φτιαγμένος ὁ ντουνιάς. Γαϊδούρια νὰ τὸν ὁδηγοῦν καὶ νὰ τὸν σέρνουν ἀπὸ τὴ μύτη!».

,

Σχολιάστε

Ο ΑΙΣΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΑ… “ΒΟΔΙΝΑ” ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ! (Δ. Νατσιός)

Ὁ Αἴσωπος καὶ οἱ… πολιτικοί!
Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς 

.            Τώρα ποὺ ἡσυχάσαμε κάπως ἀπὸ τὴν ὀχλοβοὴ καὶ τὸ ποδοβολητὸ τῶν ἐκλογῶν, εἶναι εὐκαιρία, μεσοῦντος καὶ τοῦ εὐκάρπου θέρους, «νὰ ἐλαφρώσει» κάπως καὶ ἡ γραφή. Συμβούλευε παλιὸς ἀρθρογράφος τοὺς ἐκκολαπτόμενους συναδέλφους του, νὰ μὴν πολυζαλίζουν τοὺς ἀναγνῶστες τους τὸ καλοκαίρι, μὲ θέματα «βαριά». Ἂς ἀφήσουν τὸν κόσμο νὰ ἀπολαύσει τὸ κάλλος τῆς Πατρίδας, τὰ ρόδινα ἀκρογιάλια της, μακριὰ ἀπὸ τὶς «μύγες τῆς ἀγορᾶς», ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Ἐλύτης. Ἂς ἀντλήσουμε, λοιπόν, προσανάμματα γραφῆς ἀπὸ τὸ προγονικό, ἀείχλωρο κοίτασμα.
.            Ἀπὸ τοὺς μύθους τοῦ Αἰσώπου ἡ παρακάτω ἱστορία. Στὸ ἀρχαῖο κείμενο ὁ τίτλος εἶναι: «Ἵππος, βοῦς, κύων καὶ ἄνθρωπος». Ὡς γνωστόν, ὁ μεγάλος ἀρχαῖος μυθοποιὸς ἦταν ἐχθρὸς τῶν κίβδηλων ἠθῶν, τῆς ὑποκρισίας, τῆς φιλαργυρίας, τῆς δοξομανίας, τῶν «ἀρετῶν», δηλαδή, ποὺ συνοδοιποροῦν μὲ τὸν πολιτικὸ βίο τῆς ἡμετέρας Πατρίδος ἐξ ἀρχαιοτάτων χρόνων. Διηγεῖται, λοιπόν, ὁ παραμυθὰς Αἴσωπος:  «Ὅταν ὁ Δίας ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἔκανε ὀλιγοχρόνιο, λιγόζωο. Κι ὁ ἄνθρωπος χρησιμοποιώντας τὴν ἐξυπνάδα του, ἔφτιαξε σπίτι, ὅταν ἔφτασε ὁ χειμώνας, καὶ ζοῦσε μέσα σ’ αὐτό. Κάποτε ποὺ τὸ κρύο δυνάμωσε καὶ ὁ Δίας ἔριχνε βροχὴ πολλὴ καὶ σφοδρή, τὸ ἄλογο, μὴ ἀντέχοντας τὸ κακό, πρόστρεξε στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τοῦ δώσει καταφύγιο. Δέχτηκε ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν ὅρο νὰ τοῦ παραχωρήσει ὁ ἵππος ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ χρόνια του. Τὸ ἄλογο συμφώνησε μετὰ χαρᾶς. Ὕστερα ἀπὸ λίγο ἐμφανίστηκε τὸ βόδι, ποὺ δὲν μποροῦσε καὶ αὐτὸ νὰ ἀντέξει τὸν βαρὺ χειμώνα. Ὁ ἄνθρωπος τὸ δέχτηκε, ὅπως καὶ πρὶν τὸ ἄλογο, λέγοντάς του νὰ τοῦ δώσει κι αὐτὸ ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ χρόνια του. Τὸ βόδι δέχτηκε ἀσμένως. Τέλος, ἔφτασε τὸ σκυλὶ ταλαιπωρημένο ἀπὸ τὸ κρύο, ἀφοῦ ἔδωσε ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ χρόνια του, βρῆκε κι αὐτὸ στέγη νὰ μείνει. Ἔτσι, λοιπόν, οἱ ἄνθρωποι, ὅταν φτάσουν στὰ χρόνια ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Δίας, εἶναι ἀκέραιοι καὶ ἀγαθοί. Ὅταν φτάσουν στὰ χρόνια ποὺ τοὺς ἔδωσε τὸ ἄλογο εἶναι ἀλαζόνες καὶ ὑψαύχενοι (=ἐγωιστές). Ὅταν φτάσουν στὰ χρόνια ποὺ τοὺς ἔδωσε τὸ βόδι διαπλέκονται μὲ τὴν ἐξουσία, γίνονται ἐξουσιομανεῖς καὶ ὅταν φτάσουν στὰ χρόνια τοῦ σκύλου εἶναι ὀργίλοι καὶ γκρινιάρηδες». Αὐτὸς εἶναι ὁ αἰσώπειος μύθος.
.            Θὰ προσπαθήσουμε τώρα νὰ ἀποκρυπτογραφήσουμε τὸ κείμενο, νὰ ἀνιχνεύσουμε τὸν συμβολισμὸ τῆς μυθοπλοκῆς. Τὰ χρόνια, τὰ ἀνθρώπινα, αὐτὰ ποὺ ἔδωσε ὁ Δίας, συμβολίζουν τὴν νεανικὴ ἡλικία τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ἔαρ τῆς ἡλικίας. «Οἱ νέοι εἰσὶν ἔαρ τοῦ δήμου», ἔλεγε ὁ ρήτορας Δημάδης. (Τὸ παρὸν σημείωμα δὲν θὰ ἀναφερθεῖ γενικῶς στὶς ἠλικιακὲς μεταβολὲς τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ θὰ παρακολουθήσει τοὺς ἀναβαθμοὺς καὶ τὶς μεταλλάξεις τῶν πολιτικῶν ὄντων).
.            Οἱ πολιτικοί, λοιπόν, ὅταν εἶναι νέοι -καὶ κυρίως ἀναφέρομαι στοὺς πορφυρογέννητους τζιτζιφιόγκους τῶν πολιτικῶν τζακιῶν– εἶναι ἀκέραιοι, γεμάτοι ὄνειρα, βλέπουν μὲ οἶκτο καὶ μυκτηρίζουν τὸ βαρύμοχθο καὶ ἀγχοβριθὲς ἐπάγγελμα τοῦ μπαμπᾶ, θείου, θείας, ἐξαδέλφου, κουμπάρου… τοῦ μεγάλου, δηλαδή, συγγενῆ, ποὺ ἡ βαριά του σκιὰ κρέμεται ἐπὶ τῆς κεφαλῆς των. Κανείς τους, ὅπως ἐξομολογοῦνται στὰ ὑστερινὰ χρόνια, δὲν σκέφτεται νὰ γίνει πολιτικός, ἐπειδὴ αὐτὸ δὲν θὰ ὀφείλεται στὴν ἀδιαμφισβήτητη ἀξία τους, ἀλλὰ στὸ κληροδοτημένο ὄνομα.
.            Ὅταν ἐνηλικιωθοῦν καὶ μποῦν στὴν ἡλικία τοῦ ἀλόγου, ἀρχίζει ἡ… ἀλογία καὶ ἡ παραλογία. Ἀποστέλλονται σὲ ὀνομαστὰ πανεπιστήμια τῆς ἀλλοδαπῆς, ὅπου, ὅλως τυχαίως, σπουδάζουν τὴν πολιτικοοικονομικὴ ἐπιστήμη. Μακριὰ ἀπὸ τὴν πατρῶα γῆ ἀρχίζουν καὶ βλέπουν τὰ πράγματα πιὸ «στρόγγυλα». Μπαζώνουν τὶς ὀνειροφαντασίες τους γιὰ καλοκαγαθία τὸ «κληρονομικῷ δικαιώματι» περιουσιακό τους στοιχεῖο, ἡ «προίκα» τοῦ ὀνόματος τοὺς κολακεύει. Ἡ ὀσμὴ τῆς ἐξουσίας τοὺς ἕλκει. Ἐπιστρέφουν στὴν πτωχὴ Πατρίδα, (ὅπου τοὺς περιμένουν τὰ ἐκλογικὰ ὑποζύγια τοῦ μπαμπᾶ), ὁραματιζόμενοι μεγαλεῖα, αὐτοχρίονται λαοσωτῆρες. Ἄλλοι ὁμοιάζουν μὲ τὸ ὑπερήφανο ἄτι, ἄλλοι δὲ αἴρονται σὲ τέτοιο ἐπίπεδο ποὺ μόλις καὶ μετὰ βίας γίνονται γαϊδούρια. Πάντως γαϊδούρια ἢ ἄλογα, τοὺς διακρίνει ἡ ἐγωτικὴ μεγαλαυχία. Τὰ κυριότερα χαρακτηριστικὰ αὐτοῦ τοῦ σταδίου εἶναι ἡ δημαγωγία καὶ ἡ κούφια ρητορεία. Ξαφνικὰ ὁ πολιτικὸς νεοσσὸς ἀποκτᾶ δύναμη. Καὶ τότε «ἀπογειώνεται». Νιώθει τὴν ἀνάγκη νὰ βρίσκεται διαρκῶς στὸ προσκήνιο, νὰ προβάλλει τὸν ἑαυτό του μὲ κάθε τρόπο. Διακατέχεται ἀπὸ ἔπαρση καὶ ἐπιδίδεται σὲ ξιπασμένη καυχησιολογία. Ἡ δύναμη μεθάει, ἀποχαλινώνει. Τὰ «τηλεπαράθυρα» τὸν ἡδονίζουν, οἱ ζητωκραυγὲς τὸν γεμίζουν οἴηση, μετεωρίζεται πεφυσιωμένος, νιώθει κυρίαρχος, ὁ Ἕνας, ὁ μοναδικός.
.            Κάπου ἐκεῖ ἐξαντλεῖ τὰ χρόνια τοῦ ἀλόγου. Ἐπιστρατεύονται τὰ χρόνια τοῦ βοδιοῦ, εἰσέρχεται ὁ πολιτικὸς στὸ στάδιο τῆς ἐξουσίας, ἀναλαμβάνει ἕνα ὑψηλὸ ἀξίωμα, γίνεται τρόπον τινά, βουκόλος (=Ὁ ποιμαίνων καὶ περιποιούμενος βόδια. Στὴν ἀρχαία Ἀθήνα τὸ «βουκόλειον» ἦταν ἡ ἕδρα τοῦ ἀρχείου τοῦ «ἄρχοντος βασιλέως»). Τὰ «βοδινὰ» χρόνια τῶν πολιτικῶν εἶναι τὰ πιὸ ἐπικίνδυνα γιὰ τὸν λαό. Ρίχνοντας μία ματιὰ σὲ κάποιες λαογραφικὲς παρατηρήσεις γιὰ τὸ βόδι, διαπιστώνεις ὅτι ὁ λαός μας παρομοιάζει τὸν δύσνουν μὲ βόδι. Παλαιότερα, ἐπὶ Τουρκοκρατίας, στὴν Πελοπόννησο ἔλεγαν: «Ἀνάθεμά σε, ντοβλετί, ἀναθεμά σε Πόλη ποὺ σοῦ ᾽στειλα τὸν ἄνθρωπο καὶ μοῦ ᾽στειλες τὸ βόδι». Οἱ ἀρχαῖοι ἔλεγαν «βοῦς ἀνούστερος», δηλαδή, πιὸ ἀνόητος καὶ ἀπ’ τὸ βόδι. Ἕνα χαρακτηριστικὸ τοῦ βοδιοῦ εἶναι ἡ παχυδερμία του. Γι’ αὐτό, γιὰ νὰ τὰ ἐπαναφέρουν στὴν τάξη, τὰ κέντριζε ὁ λαὸς μὲ τὴν βουκέντρα, ραβδὶ δηλαδή, ποὺ εἶχε σφηνωμένο στὴν ἄκρη του ἕνα καρφὶ-κεντρί. Σήμερα καταργήθηκαν οἱ βουκέντρες καὶ τὰ βόδια βόσκουν ἀνεξέλεγκτα.
.            Ξαναγυρίζοντας, τώρα, στὸν μύθο τοῦ Αἰσώπου, θὰ λέγαμε, ὅτι ἡ περίοδος ποὺ ροκανίζει ὁ πολιτικὸς τὰ χρόνια «τοῦ βοός», εἶναι περίοδος πάχυνσης, ἄφθονου καὶ ἄκοπου σιτισμοῦ. Ὁ ἴδιος, βεβαίως, θεωρεῖ ὅτι εἶναι τὰ πιὸ παραγωγικά του χρόνια («Δουλεύουν τὰ βόδια, τρῶν τὰ γομάρια», λέει ὁ λαός, καὶ εἶναι γνωστό, ὅτι γιὰ τοὺς πολιτικούς, ὅταν κατακτήσουν τὴν πολυπόθητη ἐξουσία, ὁ λαὸς μεταβάλλεται σὲ μία ἐκφυλισμένη καὶ ἐκχυδαϊσμένη ὀρδή, ἡ ὁποία πιέζει καὶ ἐκλιπαρεῖ γιὰ ρουσφέτια, «γομάρι» ποὺ μόνο νὰ ζητεῖ ξέρει).
.            Ὁ ἀδυσώπητος ὅμως χρόνος τρέχει. «Ὡς ἄνθος μαραίνεται καὶ ὡς ὄναρ παρέρχεται» ὁ τρυφηλὸς βίος τῆς ἐξουσίας. Τὸ γῆρας καταφθάνει. Τότε γίνεται χρήση τῶν χρόνων τοῦ σκύλου. Πολλὲς φορές, γιὰ νὰ ἁπαλυνθεῖ ἡ ἀποστρατεία, ἐπιδαψιλεύεται ὁ πολιτικὸς καὶ μὲ ἕναν ἀνούσιο, πλὴν ὅμως ἠχηρὸ τίτλο, ὅπως εἶναι τὸ «ἐπίτιμος». Συνήθως φεύγουν ἀπὸ τὸ προσκήνιο, μένουν, ὅμως, στὸ παρασκήνιο. Ἔχουν τὴν ἀπατηλὴ αἴσθηση ὅτι ἡ πείρα τους εἶναι πολύτιμη. Εἰσπράττουν συνήθως περιφρόνηση, λησμονιοῦνται γρήγορα, ἐπέρχεται ὁ πολιτικὸς θάνατος, ὀδυνηρότερος ἀπὸ τὸν φυσικό. Τότε γίνονται ὀργίλοι, γκρινιάρηδες. Γερόντια ὀνοικονόμητα, ἀνυπόφορα, βαρετά.
.            «Γῆρας ἄγνωστον τίθει ἄνδρα», τὰ γηρατειὰ κάνουν ἀγνώριστο τὸν ἄνθρωπο, ἔλεγε ὁ Μίμνερμος, καὶ δὲν ἐννοοῦσε μόνο τὴν «ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση». Καὶ μιᾶς καὶ τὸ ἄρθρο κινεῖται στὰ ἀρχαῖα χρόνια θὰ κλείσει μὲ τὰ λόγια μιᾶς ἑλληνικῆς ἐπιγραφῆς τοῦ 3ου π.Χ. αἰώνα, ποὺ βρίσκεται στὸ μουσεῖο τῆς Καμπούλ, στὸ ταλαίπωρο Ἀφγανιστάν: «Παῖς ὢν γίνου κόσμος. Ἡβῶν ἐγκρατής. Μέσος Δίκαιος. Πρεσβύτης εὔβουλος (=σοφός). Τελευτῶν ἄλυπος». Ἀρχαῖο πνεῦμα ἀθάνατο.

, ,

Σχολιάστε