Ἄρθρα σημειωμένα ὡς πολίτες

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΥΠΙΚΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΣΚΙΩΔΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ

  • Μιὰ ἐνδιαφέρουσα προσέγγιση στὴν «Νέα Φεουδαρχία», ἡ ὁποία θὰ ἐξυπηρετεῖται ὑπέροχα ἀπὸ τὴν Ἠλεκτρονικὴ Διακυβέρνηση, γιὰ τὸ «καλὸ» πάντα τοῦ Πολίτου.

τοῦ Βασίλη Βιλιάρδου

προσπάθεια «γκατάστασης» τυπικν [ΣΗΜ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: φαινομενικῶν]
κυβερνήσεων στ ζώνη το Ερώ,
μ
τς «σκιώδεις» [ΣΗΜ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: πραγματικὲς] στ «παραπέτασμα»,
φαίνεται ν
χει ξεκινήσει π τν λλάδα
ποία πλέον διοικεται μ δημοκρατικά, π μία πόγεια ξουσία στ παρασκήνιο.

.         “Πρακτικά, μεταξὺ τοῦ κόσμου τῆς Πολιτικῆς καὶ τοῦ κόσμου τῆς Οἰκονομίας σήμερα δὲν μεσολαβεῖ οὔτε κὰν ἕνα λεπτὸ φύλο χαρτιοῦ. Ο σύγχρονες τάσεις, μ πρωτοβουλία τν μονοπωλιακν περεπιχειρήσεων (Καρτέλ), εδικ ατν το χρηματοπιστωτικο κλάδου, φαίνεται ν μς δηγον στν παναφορ τς φεουδαρχίας. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, δίπλα ἀπὸ τὶς τυπικὲς δομές, δίπλα δηλαδὴ ἀπὸ τὰ δημοκρατικὰ ἐκλεγμένα κοινοβούλια, ἡ «ἄτυπη», ἡ σκιώδης καλύτερα ἐξουσία, κερδίζει ξανὰ εἰδικὸ βάρος – μὲ συνεχῶς αὐξανόμενους ρυθμούς. Οἱ ἐκλεκτοὶ τῆς «ἄτυπης ἐξουσίας» τώρα, οἱ αὐτοαποκαλούμενοι βέβαια ἐκλεκτοί, οἱ ὁποῖοι κυβερνοῦν τὸν κόσμο ἐκ τῶν ἄνω, κρύβονται ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ τοὺς «ὑπόλοιπους» – σὲ λέσχες μὲ κρυφά, αὐστηρῶς ἐμπιστευτικὰ θέματα συζητήσεων, καθὼς ἐπίσης πίσω ἀπὸ τὶς «ἐκλεγμένες» κυβερνήσεις”.
.         [Ὅπως ἀναλύσαμε ἤδη στὸ ἄρθρο μας «Ἡ ἀποκρατικοποίηση τῆς ἐξουσίας»,] πλησιάζουμε πάρα πολὺ γρήγορα στὰ τελευταῖα στάδια τῶν «νεοφιλελεύθερων ἰδιωτικοποιήσεων», οἱ ὁποῖες «διευρύνθηκαν» στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, μὲ «ἡγέτη» τὶς Η.Π.Α. καὶ τὴ Μ. Βρετανία. Ἀφοῦ προηγήθηκαν οἱ μεγάλες κρατικὲς ἑταιρεῖες, μεταξὺ τῶν ὁποίων βέβαια οἱ κοινωφελεῖς, οἱ ὁποῖες ἐξαγοράσθηκαν ἀπὸ τὶς ὑπερμεγέθεις πολυεθνικὲς (μόνο αὐτὲς διαθέτουν τὰ ἀπαιτούμενα κεφάλαια), ἡ διαδικασία τείνει πρὸς τὸ τέλος της – μὲ τὶς ἐνέργειες τῆς ὁλοκληρωτικῆς «κατάληψης» τῆς Πολιτείας.
.         Ἡ προσπάθεια «ἐγκατάστασης» τώρα τυπικῶν κυβερνήσεων στὴ ζώνη τοῦ Εὐρώ, μὲ τὶς «σκιώδεις» στὸ «παραπέτασμα» (Καρτέλ, τοκογλυφικὲς ἀγορές), φαίνεται νὰ ἔχει ξεκινήσει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα – ἡ ὁποία πλέον διοικεῖται, ἀσφαλῶς μὴ δημοκρατικά, ἀπὸ μία ὑπόγεια ἐξουσία στὸ παρασκήνιο. Ἡ ἐξουσία αὐτή, μὲ τὶς ἐνέργειες τῶν διαβολικῶν «συνδίκων πτώχευσης», καθὼς ἐπίσης μὲ τὴ βοήθεια κάποιων «διατεταγμένων ΜΜΕ», προσπαθεῖ ἤδη νὰ λεηλατήσει ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ «μέσα παραγωγῆς» τῆς Ἑλλάδας, κυρίως δὲ τὶς ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας, μὲ στόχο τὴν πλήρη ἐξάρτηση τῆς χώρας μας ἀπὸ τοὺς ἐντολοδόχους τοῦ ΔΝΤ – ἀπὸ τὶς πολυεθνικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ ἀπὸ τὸ διεθνές, τοκογλυφικὸ κεφάλαιο.
.        Προφανῶς λοιπὸν τὴν πρώτη, δῆθεν αὐθαίρετη ἐκ μέρους τοῦ ΔΝΤ, ἀνακοίνωση περὶ ἀποκρατικοποίησης τῶν ἑλληνικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ ἐκποίησης τῆς δημόσιας περιουσίας, θὰ ἀκολουθήσει ἕνα «μπαρὰζ» θετικῶν ἄρθρων καὶ ἐκθέσεων ἐκ μέρους διαφόρων ΜΜΕ ἢ «ὀργανισμῶν» – μὲ τὴ βοήθεια τῶν ὁποίων θὰ ἐπιδιωχθεῖ ἡ συμφωνία τῶν Πολιτῶν, στὴν πλήρη ὑποδούλωση τοῦ κράτους τους. Ὑπενθυμίζουμε ἐδῶ τὴ «ρήση» τοῦ J.J. Rousseau, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «Ὁ λαὸς δὲν μπορεῖ νὰ διαφθαρεῖ ποτέ, ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ξεγελασθεῖ – τότε μόνο εἶναι ποὺ μοιάζει νὰ θέλει αὐτὸ ποὺ εἶναι κακό».
.        Ταυτόχρονα,
θὰ δρομολογηθεῖ ἡ ἐγκατάσταση μίας πανίσχυρης «οἰκονομικῆς ἀστυνομίας» σὲ μία «φορολογικὰ ἀστυνομικὴ» Ἑλλάδα, κατὰ τὰ πρότυπα τῆς Γερμανίας – ἑνὸς ἐξελιγμένου «μηχανισμοῦ ἐξουσίας» δηλαδή, ὁ ὁποῖος θὰ μετατραπεῖ σταδιακὰ σὲ μία τεράστια, ἀνεξέλεγκτη γραφειοκρατικὴ ἐξουσία. Ἔτσι, θὰ λειτουργεῖ «ὑπόγεια» ἕνα ἀπίστευτο «Κράτος ἐν Κράτει», τὸ ὁποῖο θὰ καταδυναστεύει ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς Πολίτες – μὲ στόχο τὴν πλήρη ὑποταγή τους στὶς ἀπαιτήσεις τῆς «δίδυμης», ἀπολυταρχικῆς ἐξουσίας τῶν πολυεθνικῶν, καθὼς ἐπίσης τῶν ἀγορῶν.
.       Ὁ «ναζιστικὸς μηχανισμὸς» αὐτὸς φυσικὰ δὲν θὰ ἀγγίζει τοὺς «ἐργοδότες του», ἀφοῦ θὰ ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους – ἐνῶ θὰ χρηματοδοτεῖται βέβαια, ὡς συνήθως, ἀπὸ τοὺς οἰκονομικὰ ἀδύναμους Πολίτες τῆς χώρας: ἀπὸ τὰ θύματά του. Ἡ δημιουργία τέτοιου εἴδους «κατασταλτικῶν» μηχανισμῶν τεκμηριώνει οὐσιαστικὰ τὴν ἐλλειμματικὴ διακυβέρνηση μίας χώρας – τὴν ἀδυναμία της δηλαδὴ νὰ λειτουργήσει ὀρθολογικὰ καὶ σωστά. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι, σὲ ἕνα κράτος ὅπου ἡ διακυβέρνηση εἶναι καλή, ὑπάρχουν ἐλάχιστες τιμωρίες – ὄχι ἐπειδὴ ἀπονέμονται πολλὲς χάρες, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὑπάρχουν ἐλάχιστοι ἐγκληματίες (J.J.Rousseau).
.         Περαιτέρω, θὰ ἀκολουθήσουν «προτροπὲς» ἐκποίησης-ἀποκρατικοποιήσεων ἐκ μέρους τῆς Γερμανίας, ἡ ὁποία μᾶλλον δὲν θὰ συμφωνήσει στὴν παροχὴ περαιτέρω «βοήθειας» πρὸς τὴν Ἑλλάδα – μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι, διαθέτουμε τεράστια περιουσιακὰ στοιχεῖα. Πόσῳ μᾶλλον ὅταν ἡ ἴδια ἡ Γερμανία ἔχει ξεπουλήσει σχεδὸν ὅλη τὴ δημόσια περιουσία της, μετατρέποντας τὸ κράτος της σὲ προτεκτοράτο, «ἡγετικὸ» βέβαια, τῶν πολυεθνικῶν – τους Πολίτες τῆς δυστυχῶς σὲ «ἄβουλα ἐξαρτήματα» μίας «καλολαδωμένης» παραγωγικῆς μηχανῆς. Ἐκτὸς αὐτοῦ, θὰ «ἐπινοηθοῦν» πάρα πολλὰ δῆθεν «πλεονεκτήματα» γιὰ τοὺς Ἕλληνες Πολίτες, ἔτσι ὥστε τελικὰ νὰ πεισθοῦν νὰ «ὑπογράψουν» μόνοι τους, τὴν θανατική τους καταδίκη.
.       Φυσικά, ὅπως φαίνεται ἡ Γερμανία θὰ ἐπιμείνει σθεναρὰ στὴν ὑποχρέωση ἔντιμης ἀποπληρωμῆς τοῦ δημοσίου χρέους μας, μὲ τοκογλυφικὰ ἐπιτόκια, χωρὶς βέβαια νὰ ἐπιδεικνύει τὴν ἴδια ἐντιμότητα γιὰ τὸν ἑαυτό της – ἀναφορικὰ μὲ τὴν πληρωμὴ τῶν τεράστιων πολεμικῶν ἀποζημιώσεων ποὺ μᾶς ὀφείλει, καθὼς ἐπίσης τῶν ἀπίστευτα ὑψηλῶν ὑπερτιμολογήσεων τῆς βιομηχανίας τῆς εἰς βάρος μᾶς (Siemens κλπ). Τὸ νὰ θελήσει ὅμως κάποιος, ἡ Ἑλλάδα ἐν προκειμένῳ, νὰ ἀντιμετωπίσει ἔντιμα τὶς ἐκ φύσεως ἀνέντιμες «ἀγορὲς» ἢ τὸν ἡγετικό, ἐπεκτατικὸ «πυρήνα» τῆς Εὐρωζώνης, εἶναι μία μᾶλλον ὀξύμωρη «παραίνεση», ἡ ὁποία εἶναι ἀδύνατον νὰ λειτουργήσει ὑπέρ της.
.     (…)

ΠΗΓΗ: Βασίλης Βιλιάρδος, http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2287.aspx

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛ.»: Στὰ ἀνωτέρω ἀξιοπρόσεκτα χρειάζεται νὰ προστεθεῖ ἡ ἐπισήμανση γιὰ τὴν βαθειά ἐξαλλαγὴ στὴν κλίμακα τῶν ἀξιῶν. Τὸ οἰκονομικὸ ἔγκλημα ἀνεβαίνει στὴν ἱεραρχία τῶν ποινικῶς κολασίμων πράξεων καθὼς τὸ χρῆμα κερδίζει ἔδαφος ἔναντι οἱουδήποτε ἄλλου ἀγαθοῦ, ἀκόμη καὶ τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς, στὴν δικαιικὴ σφαίρα. Σ᾽ αὐτὴν ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν ἀποκρυσταλλώνεται ἡ “ἐπίσημη”, κρατοῦσα ἀντίληψη, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ αὐτὴ διαμορφώνει μὲ τὴν σειρά της τὴν κοινὴ ἀντίληψη τῶν νεωτέρων γενεῶν, ἀσκώντας ”παιδευτικὸ” ρόλο.
.      Ἔτσι σύντομα ἡ ἀφαίρεση ζωῆς δὲν θὰ ἀξιολογεῖται μὲ τὴν ἴδια βαρύτητα καὶ συνεπῶς δὲν θὰ τῆς ἐπιφυλάσσεται ἡ  ἴδια ποινικὴ μεταχείριση, ποὺ διατηρεῖται ἀκόμη σήμερα. Ἤδη γιὰ τὶς περὶ τὸν Φ.Π.Α. π. χ. παραβάσεις προβλέπονται αὐστηρότατες ποινὲς (μέχρι κακουργηματικοῦ χαρακτῆρος) καὶ αὐτόφωρες διαδικασίες. Μιὰ νέα «Ἠθικὴ», νεοταξική, ἀνέτειλε !

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ

Ἡ εὐθύνη τῶν πολιτῶν γιά τήν ἐθνική παρακμή
Τοῦ Φώτη Σχοινᾶ,
Δρ. Φιλοσοφίας

.      Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητο ὅτι ἡ Χώρα μας διέρχεται περίοδο γενικευμένης παρακμῆς σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τοῦ δημοσίου βίου, πού ἐπηρεάζει καταλυτικά καί τήν προσωπική ζωή τῶν πολιτῶν. ῾Η αἰτία τῆς γενικευμένης αὐτῆς παρακμῆς ἀποδίδεται ἐν πολλοῖς – καί ὁμολογουμένως ὄχι ἀβάσιμα – στούς πολιτικούς καί ἐν γένει στήν ἀήθεια τῆς διαχειρίσεως τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἀπό τούς ἀσκοῦντες αὐτήν. Διεφθαρμένοι πολιτικοί διέφθειραν τή Χώρα, τούς θεσμούς καί τούς πολῖτες της, λέγεται συχνάκις καί κατ᾿ ἐπανάληψιν. Καί οἱ πολῖτες ἀπηυδησμένοι καί ἀπογοητευμένοι ἀπό τήν διάψευση τῶν προσδοκιῶν τους ἀπό τούς πολιτικούς γυρίζουν τήν πλάτη στούς πολιτικούς καί τήν πολιτική. Τά φαινόμενα τῆς ἰδιώτευσης, τῆς ἀπαξίωσης τῆς πολιτικῆς, τῆς ἀδιαφορίας γιά τά κοινά καί τῆς πολιτικῆς ἀπάθειας γενικεύονται καί κυριαρχοῦν στήν ἑλληνική κοινωνία. Τό γεγονός ὅτι οἱ πολιτικοί φέρουν μεγάλο μέρος-ἴσως τό μεγαλύτερο- τῆς εὐθύνης γιά τήν τωρινή γενικευμένη παρακμή εἶναι ἀναντίρρητο καί πανθομολογούμενο. ῞Ομως θεωρῶ -καί τοῦτο ἀποτελεῖ τό σκοπό πού γράφω αὐτό τό σημείωμα- ὅτι ἐξ ἴσου μεγάλη εὐθύνη φέρει καί ὁ ἑλληνικός λαός. ῎Ισως-ἴσως μάλιστα, ἄν μή μεγαλύτερη, τοὐλάχιστον καθοριστικότερη εἶναι ἡ εὐθύνη τοῦ ῾Ελληνικοῦ Λαοῦ.
.      Τοῦτο ἠχεῖ παράδοξα, διότι μέσα στό γενικώτερο λαϊκισμό πού ἐπικρατεῖ στήν ᾿Ελλάδα ὁ λαός θεωρεῖται ὡς ἀνεύθυνος καί θῦμα τῶν ἐξαχρειωμένων πολιτικῶν, σάν αὐτοί οἱ τελευταῖοι νά μή προέρχονται ἀπό τά σπλάχνα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, νά μή ἐκφράζουν τό γενικό πνεῦμα αὐτῆς καί νά εἶναι ἔξωθεν ἐπιβεβλημένοι στόν ἑλληνικό λαό (οἱ συνομωσιολογικές θεωρίες καί οἱ ἀποφάνσεις τύπου πουλημένων, προδοτῶν καί ἀμερικοχρισμένων πολιτικῶν δίνουν καί παίρνουν στή γενική παράνοια τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας). Μόνος ἀνεύθυνος κατά τό ῾Ελληνικό Σύνταγμα εἶναι ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ἐνῶ ὁ ῾Ελληνικός Λαός εἶναι ὁ κυρίως καί κατ᾿ ἐξοχήν ὑπεύθυνος γιά τήν ὁμαλή λειτουργία τῆς πολιτείας, ἀφοῦ αὐτός ἐκλέγει τούς ἄρχοντες· αὐτός τούς ἐκχωρεῖ τήν ἐντολή τῆς ἐξουσίας, αὐτός ἔχει τό δικαίωμα, ἀλλά καί τό καθῆκον νά τούς ἐλέγχει· καί αὐτός ἔχει τό ἀναφαίρετο δικαίωμα, ἀλλά τήν ἀπαράβατη ὑποχρέωση νά τούς ἀνακαλέσει καί ἀφαιρέσει τήν προσωρινά ἐκχωρηθεῖσα ἐξουσία, ἄν αὐτή ἐξασκεῖται ἐπιβλαβῶς γιά τό δημόσιο συμφέρον. ᾿Ακόμη οἱ πολιτικοί εἶναι γνήσια τέκνα τῆς κοινωνίας πού τούς ἐκτρέφει, κυριολεκτικά «ὁστᾶ ἐκ τῶν ὁστέων καί σάρξ ἐκ τῆς σαρκός της» καί ὀργανικά μέλη τοῦ σώματός της καί γενικῶς ἐκφράζουν, πολιτεύονται καί χειρίζονται τήν ἐκχωρηθεῖσα ἐξουσία σύμφωνα μέ τό γενικώτερα ἐπικρατοῦν πνεῦμα καί νοοτροπία τῆς κοινωνίας.
.      Τό γενικῶς ἐπικρατοῦν πνεῦμα μιᾶς κοινωνίας, αὐτό πού ὀνομάζει ὁ Μάξ Βέμπερ, νομολογική γνώση μιᾶς κοινωνίας (πού καθορίζει στά ἐπιμέρους ἄτομα τί εἶναι καλό καί τί κακό, τί εἶναι ἐπιτρεπτό καί τί ἀνεπίτρεπτο, τί εἶναι νόμιμο καί τί ἀθέμιτο) τό διαμορφώνει ἡ κοινωνία στό σύνολό της καί σχετικῶς μικρότερη συμμετοχή ἔχουν στή διαμόρφωσή του οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί (βεβαίως σημαντική εἶναι καί ἡ συμβολή τῶν Μ.Μ.Ε., ἀλλά καί αὐτά, καθορίζουν βεβαίως, ἀλλά καί καθορίζονται ἀπό τήν κοινή γνώμη τῆς κοινωνίας). Βεβαίως, ἔχει λεχθεῖ ἀπό τόν ᾿Ισοκράτη ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχόντων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχομένων, ἀλλά σέ μία δημοκρατική καί ἀνοικτή κοινωνία ἰσχύει ἐξίσου καί τό ἀντίστροφο, ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχομένων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχόντων. Στήν οὐσία πρόκειται γιά δυναμική ἀλληλεπίδραση καί ἀλληλεπενέργεια. Μάλιστα, τολμῶ νά πῶ ὅτι περισσότερο εὐθυγραμμίζονται οἱ πολιτικοί πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τοῦ λαοῦ, παρά ὅτι ὁ λαός εὐθυγραμμίζεται πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τῶν πολιτικῶν. Τοὐλάχιστον τοῦτο ἰσχυρίζεται ὁ Γύλιππος, ὁ Λακεδαιμόνιος στρατηγός, στό λόγο του μετά τήν συντριπτική ἧττα τῶν ᾿Αθηναίων στή Σικελία καί τήν ἄνευ ὅρων παράδοσή τους στούς Συρακουσίους, ἀντικρούοντας τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Συρακοσίου Νικολάου ὅτι πρέπει νά δείξουν φιλανθρωπία στούς ᾿Αθηναίους, ἐπειδή παρεσύρθησαν ἀπό τόν ᾿Αλκιβιάδη· “᾿Αλλ᾿ εὑρήσομεν τούς συμβούλους κατά τό πλεῖστον στοχαζομένους τῆς τῶν ἀκουόντων βουλήσεως, ὥσθ᾿ ὁ χειροτονῶν τῷ ῥήτορι λόγον οἰκεῖον ὑποβάλλει τῆς ἑαυτοῦ προαιρέσεως. Οὐ γάρ ὁ λέγων κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλ᾿ ὁ δῆμος ἐθίζει τόν ῥήτορα τά βέλτιστα λέγειν χρηστά βουλευόμενος”. (Διοδώρου Σικελιώτου, Βιβλιοθήκη ῾Ιστορική, Βίβλος Τρισκεδαικάτη 31, 2-3, ἐκδ. Κάκτος, τόμος ἔνατος, ᾿Αθήνα 1992, σελ. 100). Μετάφραση (φιλολογικῆς ὁμάδας τοῦ Κάκτου)· «Διαπιστώνουμε, ὅμως, ὅτι τίς περισσότερες φορές οἱ εἰσηγητές ἐκφράζουν τή θέληση τῶν ἀκροατῶν, ἔτσι ὥστε ὁ ψηφοφόρος νά ὑποβάλλει στόν ρήτορα τά λόγια πού ταιριάζουν μέ τίς δικές του ἐπιθυμίες. Διότι ὁ ὁμιλητής δέν εἶναι κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλά ὁ λαός συνηθίζει τόν ρήτορα νά προτείνει τό καλύτερο, μέ τό νά υἱοθετεῖ τά σωστά». ᾿Απαραίτητη λοπόν προϋπόθεση γιά νά προτείνει καί νά λέγει τά βέλτιστα ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ λαός νά βουλεύεται (=νά σκέπτεται) χρηστά, διότι ὁ λαός κατευθύνει τόν ρήτορα καί ὄχι τό ἀντίθετο. Σημειωτέον ὅτι ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ πολιτικός ἡγέτης στήν πολιτική ὁρολογία τῆς ἀρχαιότητος. ᾿Ακόμη καί στήν ἔσω φιλοσοφία κυριαρχεῖ ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ Θεός ἐγκαθιστᾶ ἄρχοντες ἀναλόγως τοῦ ποιοῦ τῶν πολιτῶν. ῎Αν οἱ πολῖτες εἶναι χρηστοί, ἔχουν χρηστούς ἄρχοντες· ἄν οἱ πολῖτες εἶναι φαῦλοι, ἔχουν φαύλους ἄρχοντες. ῾Ο ἅγιος ᾿Αναστάσιος ὁ Σιναΐτης λέγει ὅτι οἱ «ἄξιοι ἄρχοντες προωθοῦνται στίς πόλεις πού τούς ἀξίζουν, ἐνῶ οἱ ἀνάξιοι, μέ παραχώρηση, ἤ ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ, προχειρίζονται στούς ἀνάξιους πολίτες. Καί συμπεραίνει· Γι᾿ αὐτό, ἄν δεῖς κάποιον ἀνάξιο καί πονηρό ἄρχοντα ἤ ἐπίσκοπο, μή ἀπορήσεις καί μή συκοφαντεῖς τόν Θεό ἀλλά μᾶλλον πίστευε, ὅτι παραδοθήκαμε σέ τέτοιους τυράννους, πού καί ἡ κακία τους δέν εἶναι ἀνάλογη μέ τό κακό πού μᾶς ἀξίζει. (Ν.Θ. Μπουγάτσου, ῾Η πολιτική ζωή καί σκέψη τῶν ῾Ελλήνων πατέρων, ἐκδ. Μήνυμα, ᾿Αθήνα 1986, σελ. 51).
.      ῞Ωστε ὁ Θεός προωθεῖ ἄρχοντες, ἀνάλογα μέ τήν ποιότητα τῶν πολιτῶν. Στούς καλούς πολίτες προωθεῖ καλούς ἄρχοντες καί στούς κακούς παραχωρεῖ (ἀνέχεται) κακούς ἄρχοντες». Προσέτι καί ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας διατυπώνει τήν γνώμη ὅτι “δίδωσιν (ἐνν. ὁ Θεός) ἄρχοντα τοῖς πονηροῖς κατά τάς καρδίας αὐτῶν”. (Μετάφραση Παναγιώτη Νέλλα)· «δίνει ὁ Θεός στούς πονηρούς ἄρχοντα σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία τους». (Νικολάου Καβάσιλα, Θεομήτωρ, Λόγος εἰς τόν Εὐαγγελισμόν 9, κείμενο-εἰσαγωγή-μετάφραση-σχόλια Παναγιώτης Νέλλας, ἐκδ. ᾿Αποστολικῆς Διακονίας, ᾿Αθῆναι 1974, σελ. 156). ᾿Ακόμη ὁ Μέγας Βασίλειος ἀποφαίνεται ὅτι “πολλάκις ἡ ἀκρισία δήμου τόν χείριστον εἰς ἀρχήν προεστήσατο”. (Μ. Βασιλείου, Εἰς ῾Εξαήμερον, ῾Ομιλία 8, Ρ.G. 29, 173 Α). ῾Η ἔλλειψη λοιπόν κρίσεως, ἡ ἀπερισκεψία τοῦ δήμου πολλές φορές τόν χειρότερο ἀνέδειξε στήν ἐξουσία. Γι᾿ αὐτήν τήν ἀκρισίαν ποῖος ἄλλος εὐθύνεται, ἐάν ὄχι ὁ φορέας της, δηλαδή ὁ δῆμος;
.     ῞Οπως πολύ ὀρθά γράφει ὁ Γ. Ζαρίφης στήν «Χριστιανική» τῆς 11ης Νοεμβρίου 2010 «ὁ λαός μας ἔμαθε νά ζεῖ εὔκολα. ῞Ησσων προσπάθεια ὡς μαθητής καί φοιτητής, δουλειά στό Δημόσιο, ἐπιδοτήσεις οἱ ἀγρότες, θαλασσοδάνεια οἱ μεγάλοι καί οἱ μικροί ἐπιχειρηματίες» καί ὁ καθηγητής στό Πανεπιστήμιο τοῦ Υale Στάθης Καλύβας στήν “Καθημερινή” τῆς 31ης ᾿Οκτωβρίου 2010· «῾Η πρόσβαση σέ μιά ἄνετη ζωή θεωρήθηκε αὐτονόητο δικαίωμα ἄσχετο μέ τήν προσπάθεια καί τίς ἱκανότητες τοῦ καθενός καί ἐντελῶς ξεκομμένο ἀπό τήν ἱκανότητα τῆς χώρας νά καινοτομεῖ καί νά ἀνταγωνίζεται, δηλαδή νά παράγει πλοῦτο». Στό φαντασιακό τῆς μεταπολιτευτικῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας δέσποζε ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ καθένας μπορεῖ -καί δικαιοῦται- νά ἀπολαμβάνει τά πάντα ἄκοπα! ῾Η διαφθορά διαχέεται στήν πλατιά μᾶζα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί δέν περιορίζεται μόνο στή πολιτική ἡγεσία. ῾Η φοροδιαφυγή καί ἡ κάθε εἴδους κλοπή -ἰδιαίτερα ἡ κλοπή τοῦ δημοσίου χρήματος- εἶναι παροιμιώδεις στόν ἑλληνικό λαό. Σκεφτεῖτε ὅτι στήν Κρήτη τόν 19ο αἰώνα – δέν ξέρω τώρα – ὑπῆρχε καί ἐτιμᾶτο ἡ «Παναγία ἡ Κλεφτρίνα» κατά τό «Παναγία ἡ Γοργοϋπήκοος», «Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα» κλπ. (Φυσικά ὑπάρχουν καί οἱ ἐξαιρέσεις· οἱ σκληρά ἐργαζόμενοι, οἱ ἔντιμοι, οἱ ἀδιάφθοροι καί οἱ συνεπεῖς στίς φορολογικές τους ὑποχρεώσεις -μόνο πού εἶναι μία θλιβερή ἤ ἐλπιδοφόρα, ὅπως τό πάρει κανείς, ἐξαίρεση πού δέν ἀναιρεῖ τόν γενικό κανόνα).
.     ῾Ο Θ. Παντούλας ὁμιλεῖ -πολύ εὔστοχα – γιά ἔλλειμμα πολιτῶν καί ὄχι μόνο γιά ἔλλειμμα πολιτικῶν στή σύγχρονη ῾Ελληνική κοινωνία. ῾Ο ῾Ελληνικός λαός πρέπει μόνος του νά λύσει τά προβλήματα πού ἀσφυκτικά τόν περιβάλλουν καί ὄχι νά περιμένει ἀπό ἄλλους νά τοῦ τά λύσουν, ἰδιαίτερα ἀπό τούς φθαρμένους πολιτικούς τῶν τωρινῶν πολιτικῶν κομμάτων. Βεβαίως στίς τελευταῖες Δημοτικές καί Νομαρχιακές πολιτικές σημειώθηκε τεράστια ἀποχή πού ἐκφράζει τή δυσαρέσκεια τῶν ῾Ελλήνων πολιτῶν πρός τό κρατοῦν πολιτικό σύστημα. ῎Ας ἐλπίσουμε ὅτι ἡ κοινωνική δυναμική θά κυοφορήσει ἕνα καινούργιο κόμμα, ἤ ἕνα καινούργιο πολιτικό σχηματισμό-κίνημα, πού θά ἐκφράζει γνήσια τόν ῾Ελληνικό λαό. Κάθε λύση τοῦ ῾Ελληνικοῦ προβλήματος πρέπει νά προέρχεται ἀπό τά κάτω. ῎Η ἐν πάσῃ περιπτώσει σέ ἐναρμόνιση τοῦ λαοῦ καί τῶν ἡγετῶν του. Οὐδέποτε πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι κάθε κοινωνία στό σύνολό της εἶναι ὑπεύθυνη γιά ὅ,τι τῆς συμβαίνει – εἴτε πρός τό καλύτερο εἴτε πρός τό χειρότερο…

(Πηγή: ἐφημ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», 29.12.2010. Διαδίκτυο: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ» [alopsis.gr])

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΡΕΙΣ ΜΑΤΙΕΣ ΣΗΜΕΡΑ: Δ´ΡΑΪΧ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ», ΜΑΓΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ …ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«Ἐπαρχίες τοῦ Ράιχ» καὶ ὄχι ἀνεξάρτητα, συνεργαζόμενα κράτη θέλουν οἱ Γερμανοὶ τὶς χῶρες-μέλη τῆς ΕΕ. Στὸ πλαίσιο αὐτό, ἄλλαξαν γραμμὴ καὶ στὸ θέμα τῆς Εὐρωζώνης. Ἐνῶ μέχρι τώρα ἔβαζαν στὸ εὐρὼ μὲ πολιτικὰ κριτήρια ὅποια χώρα ἤθελαν, μὲ στόχο νὰ βάλουν ὅλες τὶς χῶρες-μέλη τῆς ΕΕ, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔκριναν ὅτι πληροῦν κάποια ὑποτυπώδη οἰκονομικὰ κριτήρια, ἄλλαξαν πορεία πλεύσης. Δελεάζονται μὲ τὴν ἰδέα νὰ ἀποβάλλουν ἀπὸ τὸ εὐρὼ ὅποια χώρα ἀρνεῖται ἢ ἀδυνατεῖ νὰ συμμορφωθεῖ μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ «δημοσιονομικοῦ Νταχάου», ποὺ ἐπιβάλλουν στὴν Εὐρωζώνη οἱ Γερμανοὶ μέσῳ τῆς «συντεταγμένης χρεωκοπίας». (Γ. Δελαστίκ, «ΕΘΝΟΣ», 21.11.2010)

Γιὰ τὴν «μαγιὰ» τῶν πολιτῶν ποὺ διαθέτουν σκέψη καὶ κρίση εἶναι παρανοϊκὸ σήμερα νὰ αἰσιοδοξοῦν. Εἶναι λογικὸ νὰ πνίγονται ἀπὸ τὴν ὀργή, τὸν θυμὸ τοῦ ἀπελπισμένου. Καὶ νὰ φοβοῦνται. Ξέρουν πὼς οὔτε ἡ οἰκονομία «μαζεύεται» ἀπὸ μαθητευόμενους μάγους σὲ ρόλο jeune premier, οὔτε περιθώρια ὑπάρχουν σήμερα γιὰ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις. Τὸ νομοτελειακὰ πιθανότερο εἶναι ἡ ἔκρηξη τῶν ἀνέργων, τῶν μεταναστῶν, τῆς φτωχολογιᾶς. Ζούγκλα βίας, ἴσως καὶ αἷμα.
Φυσικὸ νὰ νιώθουμε τελείως ἀδύναμοι μπροστὰ στὰ ἐπερχόμενα. Νὰ γαντζωνόμαστε στὴν προσδοκία μήπως καὶ ἀναφανεῖ κάποιος ἀπροσδόκητος μπροστάρης, κόμμα ἢ καινούργιος ἀρχηγὸς στὰ σαπισμένα «ἐξουσίας» – ἀμείλικτος μεταρρυθμιστής. Ἀλλὰ ὁ ρόλος καὶ ἡ δυναμικὴ τῆς «μαγιᾶς» δὲν εἶναι ἡ παθητικὴ ἀναμονή. Ἐνεργεῖ δραστικὰ ὁ πολίτης ἔστω καὶ μόνο μὲ τὴν ἐπίγνωση ὅτι οἱ λίγοι συνειδητοποιημένοι ὁδηγοῦν τοὺς πολλούς. Ὄχι σὲ διανοητικὲς ἐπιγνώσεις. Σὲ ἐνστικτώδη σοφία αὐτοάμυνας. (…) Νὰ διδαχθεῖ, λοιπόν, καὶ ἀπὸ τὴν πρόσφατη ἐμπειρία ὁ πολίτης ὅτι δὲν εἶναι ἀδύναμος. Αὐτὸ ποὺ ἀμερόληπτα καὶ μὲ ἀσυμβίβαστη αὐστηρότητα συνειδητοποιεῖ, τὸ ἐλεύθερο, ἀνυπότακτο στὴν ἰδιοτέλεια φρόνημά του, ἡ ὑπεύθυνη κρίση του, εἶναι ἡ γονιμότερη ἀγωνιστικὴ προσφορά του στὰ κοινά. Καὶ ὀφείλει νὰ τὴν καταθέτει σὲ κάθε κοινωνικὴ ἀναστροφή. Ἤρεμα, νηφάλια, ἀπερίφραστα. Ὄχι γιὰ νὰ μεταπείσει κανέναν, ὄχι γιὰ νὰ προπαγανδίσει τὶς ἐκτιμήσεις του. Μόνο γιὰ νὰ ἀκουστεῖ ἡ ἀνιδιοτελὴς μαρτυρία, νὰ ἐγκεντρισθεῖ στὴν ἀπρόβλεπτη δυναμικὴ τῆς ἐπικοινωνίας. Καὶ νὰ συντηρεῖται στὴ μνήμη ἡ ἐνάργεια τῶν ἐμπειρικῶν πιστοποιήσεων. (Χρ. Γιανναρᾶς, «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 21.11.2010)

Παρ’ ὅλ’ αὐτά, ὅταν εἶδα τὴν δημόσια προσευχὴ γιὰ τὴν Γιορτὴ τῆς Θυσίας στὴν καρδιὰ τῆς πρωτεύουσας τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, στὸ σημεῖο μὲ τὸν ὑψηλότερο πνευματικὸ συμβολισμὸ γιὰ τὶς κλασικιστικές, διαφωτιστικὲς καὶ ρομαντικὲς ρίζες τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ὅταν ἀκούστηκαν οἱ προσευχὲς τοῦ Αἰγύπτιου ἰμάμη μὲ φόντο τὴν Ἀθηναϊκὴ Τριλογία τῶν Χάνσεν, μὲ φόντο τὸ Καποδιστριακὸ Πανεπιστήμιο, τὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη καὶ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, δηλαδὴ μὲ φόντο τὰ καθιδρύματα τοῦ καθ’ ἠμᾶς Διαφωτισμοῦ, ε, τότε ναί, ἔπεσα σὲ ἄλλο συλλογισμό. Σκέφτηκα ὅτι τελειώνει μία ἐποχὴ καὶ ἀρχίζει μία νέα. Ἡ συμπαγὴς ἐθνοτικά, θρησκευτικὰ καὶ πολιτισμικὰ Ἑλλάδα, κράτος κοσμικό, μὲ ἐπικρατοῦσα θρησκεία καὶ ἀνεξιθρησκία κατὰ τὸ Σύνταγμα, μὲ πολίτες ποὺ παντρεύονται σὲ ἀστικοὺς ναοὺς καὶ βαφτίζονται σὲ ξωκλήσια, ποὺ εἶναι πολιτιστικὰ Ὀρθόδοξοι χωρὶς ποτὲ νὰ εἶναι ζηλωτὲς ἢ τυπικὰ θρῆσκοι, μὲ πολίτες ποὺ ἀγαποῦν ἀλλὰ καὶ κοροϊδεύουν τοὺς παπάδες τους, μὲ τὴν Ἀκρόπολη πάνω στὴν ὁποία προσευχήθηκαν ὁ Σατωβριάνδος, ὁ Φρόιντ καὶ ὁ Χάιντεγκερ, αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα δίνει τὴ θέση της σὲ ἕνα πολυπολιτισμικὸ ἀμάλγαμα, μὲ ἐπιβαλλόμενη θρησκεία τὰ οἰκουμενικὰ δικαιώματα, αὐτὰ ποὺ ὅλοι ἐπικαλοῦνται γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ κανεὶς δὲν ἐφαρμόζει γιὰ τοὺς ἄλλους. Ἀλλὰ ἡ θρησκευτικὴ κατάληψη τῶν Προπυλαίων ἔχει συμβολικὸ βάρος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοηθεῖ. Μὲ αὐτὸν τὴν κατάληψη οἱ συνήθως ἀόρατοι μουσουλμάνοι, νοικοκυραῖοι, μεροκαματιάρηδες μαύρης ἐργασίας, νομάδες τῶν φαναριῶν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον λαθρομετανάστες χωρὶς χαρτιά, δήλωσαν ἐμφατικὰ τὴν παρουσία τους, καὶ τὴν δύναμή τους· τὴν δύναμή τους νὰ ἀπαιτοῦν. Κατὰ τοῦτο, ἡ προσευχὴ στὰ Προπύλαια εἶναι πράξη πολιτική.
Ἐδῶ ἀρχίζουν τὰ δύσκολα γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πολιτεία. Κατ’ ἀρχάς, ἔρχεται ἀντιμέτωπη μὲ μία πολιτικὴ δήλωση καὶ μία πράξη ἰσχύος, προερχόμενες ἀπὸ ἕνα ἄτυπο σύνολο ἀνθρώπων ἐντός τῆς ἐπικράτειας, γιὰ τοὺς ὁποίους μόνος συνδετικὸς ἱστὸς εἶναι ἡ θρησκεία, γιὰ τοὺς ὁποίους ἐλάχιστα πράγματα γνωρίζει. (…) Οἱ μουσουλμάνοι δὲν θὰ φύγουν. Πολλοὶ θὰ ἤθελαν νὰ φύγουν, νὰ προχωρήσουν πρὸς τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη· ὅμως δὲν μποροῦν, τὰ σύνορα εἶναι κλειστά, κι αὐτοὶ χωρὶς χαρτιά· βρίσκονται λοιπὸν στάσιμοι, λιμνάζοντες, στὸν χῶρο τράνζιτ ποὺ λέγεται Ἑλλάδα. (Ν. Ξυδάκης, «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 21.11.2010)

 

, ,

Σχολιάστε