Ἄρθρα σημειωμένα ὡς πνευματικὴ πατρότης

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ «ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα» (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. 12.08.12, Ι´ Ματθ.)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
«ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα»
(Α´ Κορ. δ´ 9-16)

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2050, 01 καὶ 15.08.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.              Μιὰ διαφορετικὴ συγγένεια μᾶς παρουσιάζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Μὲ πατρικὴ στοργὴ συμβουλεύει καὶ νουθετεῖ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου κι ἔπειτα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Ἐὰν μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾽οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα».
.              Ἐὰν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ διδασκάλους ἐν Χριστῷ, δὲν ἔχετε ὅμως πολλοὺς πατέρες. Διότι ἐγὼ μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου σᾶς γέννησα πνευματικὰ μὲ τὴν χάρη ποὺ μοῦ ἔδωσε ἡ κοινωνία καὶ ἡ σχέση μου μὲ τὸν Χριστό. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἦταν ὁ πνευματικὸς πατέρας γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου. Αὐτὸς ποὺ τοὺς ἀναγέννησε πνευματικά. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ πνευματικὴ συγγένεια μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ δοῦμε πρῶτον ποιὸ εἶναι τὸ ἔργο τοῦ πνευματικοῦ πατέρα καὶ δεύτερον ποιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ δική μας στάση ἀπέναντί του. …

1. Τὸ ἔργο τοῦ Πνευματικοῦ

.              Πνευματικὸς πατέρας σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, εἴτε ἱέρεας εἴτε μοναχὸς ἢ λαϊκός, τὸν ὁποῖο ἡ θεία Πρόνοια ἔφερε κοντά μας σὲ κάποια στιγμὴ τῆς ζωῆς μας γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν συνειδητὴ πίστη καὶ χριστιανικὴ ζωή.
.              Εἰδικότερα πνευματικὸς πατέρας θεωρεῖται ὁ ἱερέας στὸν ὁποῖο ἐξομολογούμαστε τὶς ἁμαρτίες μας ἀλλὰ καὶ καταφεύγουμε γιὰ νὰ λάβουμε κατάλληλες συμβουλὲς καὶ καθοδήγηση στὸν πνευματικό μας ἀγώνα.
.              Τὸ ἔργο τοῦ πνευματικοῦ πατέρα, ὅπως μὲ θαυμάσιο τρόπο σημειώνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, εἶναι τὸ «ψυχὴν πτερῶσαι, ἁρπᾶσαι κόσμου καὶ δοῦναι Θεῷ». Νὰ δώσει δηλαδὴ πνευματικὰ φτερὰ στὴν ψυχὴ τοῦ πιστοῦ, νὰ τὴν ἁρπάξει ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου καὶ νὰ τὴν ἀσφαλίσει κοντὰ στὸν Θεό. Ὅλα αὐτὰ ἀπαιτοῦν πολλὲς φροντίδες, νουθεσίες καὶ προσευχές. Ὅπως ἀκριβῶς ἔκανε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τὸ ἐξαίρετο πρότυπο πνευματικοῦ πατρός, ὁ ὁποῖος δέν ἔπαυε «μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον» (Πράξ. κ´ 31) «ἄχρις οὗ μoρφωθῇ Χριστὸς» στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν (Γαλ. δ´ 19).
.              Οἱ ἅγιοι Πατέρες παρομοιάζουν τὸν Πνευματικὸ μὲ ἰατρό. Ὅπως ἀναζητοῦμε ἕναν καλὸ προσωπικὸ γιατρὸ καὶ τοῦ ἐκθέτουμε τὸ ἱστορικό μας καὶ ὅλα τὰ συμπτώματα ἀσθενείας ποῦ τυχὸν παρουσιάζονται, προκειμένου νὰ μᾶς δώσει τὸ κατάλληλο φάρμακο, ἔτσι ὀφείλουμε νὰ βροῦμε κι ἕναν καλὸ Πνευματικὸ γιὰ νὰ ἐπιμελεῖται τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς μας.
.              Ὀνομάζουν ἐπίσης τὸν Πνευματικὸ καὶ «ἀλείπτη», δηλαδὴ προπονητή, ἐπειδὴ στοὺς ἀρχαίους ἀγῶνες πάλης ἄλειφαν τοὺς ἀθλητὲς μὲ λάδι, γιὰ νὰ ξεφεύγουν ἀπὸ τὶς λαβὲς τοῦ ἀντιπάλου. Παρομοίως καὶ ὁ Πνευματικὸς μὲ τὶς κατάλληλες ὁδηγίες καὶ παραινέσεις συμπαραστέκεται ὡς καλὸς προπονητὴς κοντὰ σὲ κάθε Χριστιανὸ ποὺ καλεῖται ν᾽ ἀγωνίζεται πνευματικὰ καὶ τὸν βοηθᾶ γιὰ νὰ γλιστρᾶ καὶ νὰ ξεφεύγει ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τοῦ παγκάκου διαβόλου.

2. Ὁ Πνευματικός μας κι ἐμεῖς

.               Ἔχουμε ἀνάγκη λοιπὸν ὅλοι ἀπὸ πνευματικὸ πατέρα.
.              Τί ὀφείλουμε ὅμως ἐμεῖς νὰ κάνουμε; Αὐτὸ ποὺ ὀφείλουμε κυρίως εἶναι ἡ ὑπακοή μας. Ὁ Πνευματικὸς μᾶς δίνει ὁδηγίες γιὰ τὸ τί πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε ἢ τί νὰ ἀκολουθοῦμε. Ἂς τὸν ἀκοῦμε, διότι δὲν ὁμιλεῖ μὲ προσωπικὰ κριτήρια καὶ ἰδιοτέλεια ἀλλὰ μὲ φόβο Θεοῦ καὶ συναίσθηση εὐθύνης γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ διακρίνουμε ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε περίπτωση.
.              Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης λέγει ὅτι «αὐτὸς ποὺ ἄλλοτε ὑπακούει κι ἄλλοτε παρακούει στὸν πνευματικό του πατέρα μοιάζει μὲ ἄνθρωπο ποὺ βάζει στὰ μάτια του ἄλλοτε κολλύριο κι ἄλλοτε ἀσβέστη. Ποιό τὸ ὄφελος;» (Κλῖμαξ, Λόγος Δ´). Ἂς πάρουμε λοιπὸν ἀπόφαση νὰ κάνουμε τελεία ὑπακοὴ στὶς ὑποδείξεις τοῦ Πνευματικοῦ. Αὐτὸ εἶναι ἀσφάλεια γιὰ μᾶς καὶ χαρὰ γιὰ τὸν ἴδιο ποὺ θὰ βλέπει τὴν πνευματική μας προκοπή. Ὁ ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει: «Πολὺ μεγάλη χαρὰ δοκίμασα, διότι βρῆκα ὁρισμένα ἀπὸ τὰ παιδιά σου νὰ πορεύονται σύμφωνα μὲ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου» (Β´ Ἰω. 4). Ἂς δίνουμε κι ἐμεῖς χαρὰ στὸν Πνευματικὸ μὲ τὴν ὑπακοή μας!

• • •

.              Τί εὐλογία νὰ ἔχουμε πνευματικὸ πατέρα! Πόσους ἀγῶνες καὶ προσευχές, πόσες θυσίες καὶ κόπους καταβάλλει ὁ ἄνθρωπος αὐτός, γιὰ νὰ μᾶς περάσει μέσα ἀπὸ τὴν τρικυμισμένη θάλασσα τοῦ κόσμου στὸ λιμάνι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ! Ἂς παρακαλοῦμε τὸν ἅγιο Θεὸ νὰ μᾶς χαρίζει πάντοτε πνευματικό μας πατέρα ἄξιο ὁδηγὸ στὴν πνευματική μας πορεία πρὸς τὴν οὐράνια Βασιλεία.

, ,

Σχολιάστε

«ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΝΑ ΑΓΙΟ; Ἂν μπορεῖς, τότε παντρέψου». [2]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο:
[Β´]

Τατιάνα Γκορίτσεβα
«Εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ μιλᾶς γιὰ τὸν Θεὸ»
Μετάφραση Μαρίας Λαγουροῦ

ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1988, σελ. 95 ἑπ.

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/08/ἐὰν-ὁ-στάρετς-ἰάκωβος-εἶναι-ἔτσι-τ/

.         Ὁ στάρετς Ἰάκωβος δὲν ἔκανε γενικὲς ἐρωτήσεις. Τὸ πλησίασμα τῶν ἀνθρώπων γι’ αὐτὸν ἦταν ἀναγκαστικὰ ἄμεσο καὶ συγκεκριμένο. «Κάθε ἄνθρωπος θὰ διανύσει τὸν δικό του δρόμο πρὸς τὸν Θεό. Πρέπει νὰ δώσεις στὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ μέτρα του», ἔλεγε. Θυμᾶμαι ποὺ τὸν εἶδα νὰ μιλᾶ μὲ μερικὲς γυναῖκες ποὺ τοῦ ζητοῦσαν μία εὐλογία γιὰ τὸν γάμο τους. Στὴν σκληρὴ ἐποχή μας, τὸ πρόβλημα τῶν γάμων καὶ τῶν διαζυγίων ἔχει γίνει δραματικό. Σπάνιος εἶναι ὁ γάμος ποὺ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς πετυχημένος. Ἐπίσης, οἱ μισοὶ γάμοι στὴ χώρα καταλήγουν σὲ διαζύγιο. Γι’ αὐτὸν τὸ λόγο, οἱ στάρετς δὲν δίνουν εὔκολα τὴν εὐλογία τους γιὰ ἕνα γάμο. Σὲ μία ἀπὸ τὶς γυναῖκες ποὺ τοῦ εἶχε ζητήσει τὴν εὐλογία του, ὁ πατὴρ Ἰάκωβος ἔκανε τὴν ἑξῆς ἐρώτηση: «Μπορεῖς νὰ φέρεις στὸν κόσμο ἕναν ἅγιο; Ἂν μπορεῖς τότε παντρέψου, διαφορετικὰ δὲν σοῦ δίνω τὴν εὐλογία μου».
.          Σὲ μιὰν ἄλλη εἶπε: «Εἶσαι μιὰ μορφωμένη γυναίκα, ἡ ἐπιστήμη ὑπῆρξε πάντα γιὰ σένα τὸ οὐσιωδέστερο πράγμα, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ γάμος ζητᾶ πολλὲς θυσίες. Εἶσαι ἱκανὴ νὰ θυσιάσεις τὶς ἐπιστημονικές σου ἀσχολίες, γιὰ ν’ ἀφιερώσεις τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ χρόνου σου σὲ πράγματα βαρετὰ γιὰ σένα: τὸ νοικοκυριό, τὰ ψώνια, τὸ πλύσιμο; Κι ἂν ἔχεις παιδιά, θὰ πρέπει ἀναγκαστικὰ νὰ κάνεις αὐτὴν τὴν θυσία. Σκέψου».
.         Κι ἔτσι μιλοῦσε στὴν κάθε μιὰ μ’ ἕνα διαφορετικὸ τρόπο. Σὲ νεοφώτιστους σὰν κι ἐμᾶς, ὁ παπα-Ἰάκωβος, τοῦ ἄρεσε νὰ λέει: «Ἑτοιμαστεῖτε, γιὰ μιὰ μεγάλη ἀπόσταση, μὴ βιάζεστε». Συγχρόνως ἦταν ἀπαιτητικὸς ἀγρυπνοῦσε αὐστηρά, ὥστε νὰ ὑπάρχει μιὰ πνευματικὴ πρόοδος, καὶ ὥστε οἱ δυνάμεις τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν ν’ αὐξάνονται μέρα μὲ τὴ μέρα.

Ὁ παπα-Ἀντώνης

.         Ὁ παπα-Ἀντώνης εἶναι ἕνας ἐξορκιστὴς γνωστὸς σ’ ὅλη τὴν Ρωσία. Εἶναι ἀδύνατος, κοντός, μὲ γκρίζα μαλλιά. Εἶναι ἕνας καλόγερος ἀκόμα ἐν δυνάμει ποὺ δὲν ἔχει φτάσει τὰ ἑξήντα. Ἀπ’ ὅλες τὶς γωνιὲς τῆς χώρας ἔρχονται στὸ μοναστήρι γιὰ τοὺς δαιμονισμένους καὶ τοὺς ἀρρώστους. Εἶναι ἐνδιαφέρουσα ἡ παρατήρηση ὅτι στὴν καθημερινὴ ζωὴ οἱ δαιμονισμένοι δὲν διαφέρουν σὲ τίποτα ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἀλλὰ στὸ μοναστήρι τὸ χειρότερο καὶ τὸ καλύτερο ἀποκαλύπτονται. Στὸν κόσμο πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς τὶς δυστυχισμένες γυναῖκες (ὑπάρχουν ἐπίσης καὶ ἄνδρες, ἀλλὰ εἶναι λιγώτεροι) αἰσθάνονται ἕνα μόνιμο βάρος ποὺ τὶς καταπιέζει μὲ ἀνυπόφορο τρόπο. Αὐτὸ τὸ αἴσθημα τὶς σπρώχνει νὰ βροῦν τὴν ἀπελευθέρωση στὰ μοναστήρια. Μερικὲς στιγμὲς κατὰ τὴν διάρκεια τῆς λειτουργίας στὸ μοναστήρι τοῦ Πετσόρι, ἀκοῦμε οὐρλιαχτά: μερικοὶ βγάζουν κραυγὲς ζώων, ἄλλοι χτυπιοῦνται κατὰ γῆς, ἄλλοι πάλι, ἐπιθετικοί, βλασφημοῦν. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ τοὺς ὁδηγήσουν γιὰ τὴν Θεία κοινωνία, χρειάζονται πολλοὶ γιὰ νὰ τοὺς συγκρατήσουν. Πάντα ἔμενα ἔκπληκτη ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἠρεμία τοῦ ἱερέα ποὺ ἔδινε τὴν Θεία κοινωνία. Ἐνεργοῦσε σὰν νὰ εἶχε δύναμη, σὰν ἕνας γιατρὸς καὶ σὰν ἕνας νικητής! Μετὰ τὴν Θεία κοινωνία οἱ δαιμονισμένοι, γενικά, ἠρεμοῦσαν, τὰ πρόσωπά τους γινόντουσαν γλυκὰ καὶ τρυφερά, πολλοὶ ἔκλαιγαν σιωπηλά.
.         Δυὸ φορὲς τὴν ἑβδομάδα, ὁ παπα-Ἀντώνης ὀργανώνει μίαν ἀκολουθία γιὰ ἐξορκισμό. Ἡ εἴσοδος εἶναι αὐστηρὰ ἀπαγορευμένη στοὺς ξένους. Ὁ στάρετς διαβάζει γιὰ κάμποσες ὧρες εἰδικὲς προσευχές. Τότε εἶχε γιὰ βοηθὸ ἕναν νεαρὸ μοναχό, ὅλοι οἱ ἄλλοι ἦταν ἄρρωστοι. Στὴν ἀρχή, οἱ δαιμονισμένοι φωνάζουν, φτύνουν τὸν στάρετς, κυλιοῦνται κατὰ γῆς. Ἀλλὰ σιγὰ-σιγὰ μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἠρεμοῦν, ἄλλοι ἀρχίζουν νὰ βοηθοῦν τὸν στάρετς, νὰ βάζουν κεριά, νὰ προσεύχονται μαζί του.
.         Τέτοιες ἀκολουθίες μποροῦν νὰ χαρακτηρισθοῦν σὰν παράνομη λατρεία σύμφωνα μὲ τοὺς σοβιετικοὺς νόμους. Στὴν χώρα μας ἡ ἐξάσκηση, κατὰ κάποιον τρόπο, θεραπευτικῶν μεθόδων ποὺ γίνονται χωρὶς δίπλωμα, χωρὶς ἕνα ἰατρικὸ πιστοποιητικὸ τιμωροῦνται αὐστηρά. Στὸ μοναστήρι, ἔλεγαν, ὅτι ὁ πάπα-Ἀντώνης εἶχε φάει πολλὲς φορὲς ξύλο ἀπὸ ἀστυνομικοὺς ποὺ τὸν ἄφηναν σχεδὸν ἡμιθανῆ. «Ἡ ἐκδίκηση τῶν δαιμόνων», ἔλεγε ὁ κόσμος. Μιὰ φορά, συνέβη μπροστὰ στοὺς ἄλλους μοναχούς. Ρώτησα ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς: «Γιατί δὲν τὸν ὑπερασπιστήκατε;» Ὁ μοναχὸς μοῦ ἀπάντησε: «Ὡς μοναχὸς δὲν μπορῶ ν’ ἀναμιχθῶ στὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ. Ὁ πάπα-Ἀντώνης ἤθελε νὰ ὑποφέρει γιὰ τὸν Χριστό, ἦταν ἕτοιμος γιὰ κάτι τέτοιο».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΑΝ Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, ΤΟΤΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!» Ἀκόμα καὶ μία φορὰ νὰ τὸν δεῖ κανείς, καταλαβαίνει ὅτι δὲν εἶναι πιὰ δυνατὸν νὰ ζήσει ὅπως πρίν.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο:

[Α´]

Τατιάνα Γκορίτσεβα
«Εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ μιλᾶς γιὰ τὸν Θεὸ»
Μετάφραση Μαρίας Λαγουροῦ

ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1988

Ὁ πάπα- Ἰάκωβος

.         Οἱ στάρετς εἶναι πραγματικοὶ ἰατροί. Δὲν προφέρουν ποτὲ μάταια λόγια στοργικά, δίνουν ἕνα φάρμακο, συχνὰ πικρό, ἀλλὰ πάντοτε ἀποτελεσματικό. Κανένας δὲν φεύγει ἀπὸ ἕναν στάρετς μὲ ἀπελπισία, οὔτε μὲ θλίψη. Φεύγει ἀπὸ κοντά του παρηγορημένος, μ’ ἕνα ἀκτινοβόλο καὶ ξανανοιωμένο πρόσωπο.
.         Δὲν εἶναι μόνον ἡ πνευματικὴ σοφία ποὺ ἐπιδρᾶ, ἀλλὰ καὶ ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς τους, ἡ δύναμη τῆς θετικῆς καὶ ἄμεσης ἀγάπης ποὺ γίνεται αἰσθητὴ ἀμέσως ἀπὸ τὸν καθένα, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ἀπεριόριστη ἐμπιστοσύνη ποὺ τοὺς δίνει ὁ λαός. Χιλιάδες ἄνθρωποι στὴν Ρωσία ζοῦν μὲ τὴν ἀνάμνηση τῆς συνομιλίας τοὺς μ’ ἕναν στάρετς καὶ μὲ τὶς συμβουλὲς ποὺ τοὺς ἔδωσε. Ὁ στάρετς εἶναι μία εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἀκόμα καὶ μία φορὰ νὰ τὸν δεῖ κανείς, καταλαβαίνει ὅτι δὲν εἶναι πιὰ δυνατὸν νὰ ζήσει ὅπως πρίν, ὅτι εἰς τὸ ἑξῆς ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξη θὰ ἐκτιμᾶται σὲ σχέση μ’ αὐτὴ τὴν ὀμορφιά, μ’ αὐτὸ τὸ φῶς τῆς χάριτος. Ἡ ἁγιότητα στοὺς στάρετς γίνεται μία ἀπαίτηση κι ἕνα κάλεσμα.
.              Ἡ φίλη μου εἶπε μία φορά: «Ἐὰν ὁ στάρετς Ἰάκωβος εἶναι ἔτσι, τότε πῶς πρέπει νὰ εἶναι ὁ Χριστός!»
.         Ἕνα τεράστιο πλῆθος, ἀνθρώπων ἀκολουθοῦσε τὸν πάπα-Ἰάκωβο ποὺ λουζόταν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ἀγάπης, ὅπου κι ἂν ἐμφανιζόταν. Τὸ κύριο χαρακτηριστικό τους εἶναι ἡ ταπείνωση. Ὁ στάρετς Ἰάκωβος λέει συχνὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του: «Εἶμαι ἕνα χαλάκι, ὅπου οἱ ἄνθρωποι σκουπίζουν τὰ πόδια τους». Κι ἀκόμα: «Προσπαθῶ συνέχεια νὰ σκαρφαλώσω στὸν πάγκο καὶ ξαναβρίσκομαι ἀπὸ κάτω. Ἀλλὰ ξαναπροσπαθῶ, δὲν κουράζομαι».
.         Ὁ παπα-Ἰάκωβος εἶχε πολὺ εὐρὺ πνεῦμα. Ἐγὼ κι ἄλλοι πιστοὶ διανοούμενοι, συνηθισμένοι νὰ εἴμαστε ἀνεκτικοὶ καὶ νὰ μὴν ἐκπλησσόμεθα ποτὲ μὲ τίποτα, ξαφνιαστήκαμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὐρύτητα τῶν κρίσεων τῶν στάρετς, ποὺ δὲν ἔχει κανένα κοινὸ σημεῖο μὲ τὸ φιλελευθερισμὸ οὔτε μὲ τὴν ἀδιαφορία. Μία τέτοια εὐρύτητα ἀπόψεων κι ἕνα τέλειο θάρρος ἦταν φανερὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐσωτερικῆς ἠρεμίας, τῆς δυνάμεως καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης στὸν Θεό.
.         Ὁ στάρετς ἦταν πολὺ οἰκτίρμων. Θυμᾶμαι πὼς μία φορὰ μετὰ τὴν ἀκολουθία στὴν ἐκκλησία τῆς κοιμήσεως, εἴχαμε σχηματίσει μία μεγάλη οὐρὰ περιμένοντας νὰ δεχτοῦμε τὴν ἁγία του εὐλογία καὶ νὰ τοῦ φιλήσουμε τὸ χέρι. Ἐκείνη τὴν στιγμὴ μπῆκε ἕνας ἄνδρας στὴν ἐκκλησία. Ἦταν ἕνας γνωστός μου, ποὺ μόλις εἶχε ἔρθει στὸ Πετσόρι μὲ τὸ λεωφορεῖο. Ἐγὼ ἤξερα καλὰ τὴν δύσκολη ζωή του. Μόλις εἶχε τραβηχτεῖ ἀπὸ ἕναν κόσμο ὅπου ἄφηνε ἄλυτα δράματα στὴν οἰκογένειά του καὶ στὴν δουλειά του. Τὸ νέο καὶ κουρασμένο πρόσωπο τοῦ Νικόλα εἶχε τὴν ἔκφραση μιᾶς καταστροφῆς. Ἔμοιαζε χαμένος. Μεγάλη ἦταν ἡ ἀντίθεση αὐτοῦ τοῦ προσώπου καὶ τῶν ἄλλων ποὺ ἦσαν ἤρεμοι καὶ εἰρηνικοὶ μετὰ ἀπὸ μία μεγάλη ἀκολουθία.
.         Ὁ Νικόλαος, ἀναποφάσιστος, πιάνει θέση στὴν ἄκρη τῆς οὐρᾶς γιὰ νὰ ζητήσει εὐλογία ἀπὸ τὸν στάρετς, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ στάρετς τὸν προσέχει ἀμέσως, τὸν πλησιάζει, τὸν ἀγκαλιάζει (εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ τὸν βλέπει), τὸν φιλᾶ στὸ μέτωπο, στὰ μάγουλα, στὸ λαιμό. Μόνον μία μητέρα μπορεῖ νὰ χαϊδέψει ἔτσι ἕνα παιδί της ποὺ ὑποφέρει. Ὁ στάρετς ρωτᾶ τὸν Νικόλα ἀπὸ ποῦ ἦρθε καὶ πότε θὰ μπορέσει νὰ περάσει γιὰ ἐξομολόγηση.
.         Ὅταν θυμᾶμαι αὐτὴ τὴν σκηνή, ἡ ἀπαίδευτη καρδιά μου μοῦ φαίνεται πέτρινη, χονδροειδής. Στὴ συνέχεια εἶχα ἐγὼ ἡ ἴδια τὴν ἐμπειρία τῆς ἀγάπης τοῦ στάρετς. Μετὰ ἀπὸ μία συνομιλία μαζί του ἀποκόμισα μία αἴσθηση συμφιλιώσεως χωρὶς ὅρια, μὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, μὲ τοὺς ἀνθρώπους, τὰ ζῶα, τὶς πέτρες. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὀνομάζουμε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα Παράκλητο: ποὺ παρηγορεῖ. Ἀκριβῶς ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἦταν μαζί μας τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ὁ στάρετς μοῦ μίλησε ἄμεσα καὶ αὐστηρὰ γιὰ τὰ ἐλαττώματά μου, γιὰ τὴν ἀνυπομονησία μου, γιὰ τὴν ἔλλειψη ὡριμότητας, ἀλλὰ βγῆκα ἀπὸ τὸ ἐξομολογητήριο παρηγορημένη, σὰν νὰ εἶχα βρεθεῖ στὸν παράδεισο. Ἄλλωστε δὲν ἔκρυβε τὴν πρόθεσή του νὰ μὲ παρηγορήσει. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς συζητήσεώς μας πολλὲς φορες μοῦ εἶπε: «Νὰ πῶς μπορῶ ἀκόμα νὰ σὲ παρηγορήσω». Ἡ ἀγάπη του ἦταν συγχρόνως μεγαλειώδης, τρυφερὴ καὶ τόσο δυνατή, ποὺ δὲν φοβόμουν καθόλου νὰ τοῦ τὰ πῶ ὅλα εἰλικρινά.
.         Μὲ τὰ λόγια ἔδινε τὴν ἐντύπωση ὅτι στέκεται μὲ σεβασμὸ μπροστὰ σὲ κάθε μικρὸ χορταράκι. Δὲν ἔλεγε, «μῆλο» ἀλλὰ «μηλαράκι»· ὁ ἴδιος ἦταν μιὰ προσωπικότητα ἀνανεωμένη καὶ πυρπολημένη γεμάτη ἀπὸ τὸν Λόγο καὶ ἀπὸ θεῖες ἐνέργειες.

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/09/μπορεῖς-νὰ-φέρεις-στὸν-κόσμο-ἕναν-ἅ/

, ,

Σχολιάστε