Ἄρθρα σημειωμένα ὡς πλοῦτος

ΘΕΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ

Θεὸς ἀπατεώνας!

  .               Ἕνας εἶναι ὁ Θεός, ὁ ἄπειρος, ὁ πανάγαθος, ὁ τέλειος, ὁ ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινός. Ὅλοι οἱ ἄλ­­­λοι ὀνομαζόμενοι θεοὶ εἶναι κατασκευάσματα τῶν δαιμόνων, πλάσματα τῆς φαντασίας τῶν ἀνθρώπων, ἀνύπαρκτοι καὶ ψεύτι­κοι θεοί.
.                Πρῶτος ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κατακτᾶ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς τα­­λαι­­πωρεῖ, εἶναι ὁ μαμωνάς, δηλαδὴ ὁ πλοῦ­τος. Ὁ Χριστὸς τὸν ὀνόμασε ­κύριο. «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν», εἶπε. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ εἶ­­ναι δοῦ­λος συγχρόνως σὲ δύο ­κυρίους. Διότι ἢ θὰ μισήσει τὸν ἕνα καὶ θὰ ἀγαπήσει τὸν ἄλλο, ἢ θὰ ­προσκολληθεῖ στὸν ἕνα καὶ θὰ καταφρονήσει τὸν ἄλ­λο. «Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μα­μωνᾷ». Δὲν μπορεῖτε νὰ εἶσθε συγχρόνως δοῦ­λοι καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ μαμωνᾶ (Ματθ. ϛ´ 24).
.                Παρουσιάζεται ἐδῶ ὁ πλοῦτος ὡς προσωπικὸς ἀνταγωνιστὴς τοῦ Θεοῦ, διότι ὅταν κερδίσει τὸν ἄνθρωπο, ἀ­­πορ­ροφᾶ ὅλο τὸ ἐνδιαφέρον του, ­τρέφει τὶς πιὸ μεγάλες ἐλπίδες του, ­ὑπόσχεται ἀπέραντη εὐτυχία, κατακτᾶ τὴν ­καρδιά του, τὸν ὑποδουλώνει πλήρως. Ὁ ἄν­θρωπος προσκολλᾶται στὴ ­δουλεία τοῦ χρήματος, δὲν χορταίνει ποτὲ μὲ ὅσα ἔχει, ζητάει ὅλο καὶ περισσότερα, γίνεται πλεονέκτης, καὶ ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἡ πλεονεξία «ἐστὶν εἰδωλολατρία» (Κολασ. γ´ 5). Χάνεται ἀπὸ τὸν ὁρίζοντα τῆς ψυχῆς ὁ ἀληθινὸς Θεός. Ἡ ψυχὴ παραδίδεται μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις της στὴ λατρεία τοῦ χρήματος, σκέπτεται διαρκῶς τὰ πλούτη, ἀγαπᾶ τὰ πλούτη, ἀγωνίζεται, κάνει τὸ πᾶν γιὰ νὰ ἀσφαλίζει καὶ αὐξάνει τὰ ὑλικὰ πλούτη, τὰ χρήματα, τὰ κτήματα, τὶς καταθέσεις. Θεός της γίνεται τὸ χρῆμα. Τόπος σ’ αὐτὴν γιὰ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ δὲν ὑπάρχει, καθὼς μάλιστα ὁ Κύριος ζητάει ἀπόλυτη ὑποταγὴ σ’ Αὐτὸν καὶ τέλεια ἀπαλλαγὴ ἀπὸ κάθε ἄλλη ὑποτέλεια.
.                Τὸν ὑλικὸ πλοῦτο, τὸν μαμωνά, τὸν ὀ­­­νομάζει ὁ Κύριος «μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας» (Λουκ. ιϛ´ 9). Γιατί ἄραγε;
.                 Διότι τὶς περισσότερες φορὲς οἱ ἄν­θρω­ποι γίνονται πλούσιοι μὲ ­ἀθέμιτα μέ­­­σα, μὲ ἐκμετάλλευση τῶν ἀδυνά­των συνανθρώπων τους, μὲ ἁρπαγές, μὲ ψεύ­­δη, ἀπάτες καὶ ἀδικίες. Δὲν εἶναι δίκαιος ὁ πλοῦτος αὐτός, δὲν τοὺς ἀνήκει.
.                 Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ἀπέκτησαν τὸν πλοῦτο τους μὲ τίμιο κόπο καὶ δίκαιο τρό­­πο, πάλι δὲν ἀνήκει ­ἀποκλειστικὰ στοὺς ἴδιους ὁ πλοῦτος αὐτός. Ὁ Θεὸς τοὺς τὸν χάρισε γιὰ νὰ προσφέρουν σ’ αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, νὰ ­δίνουν ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ἔχουν, γιὰ νὰ ἀνακου­φίζονται οἱ πτωχοί, νὰ σώζονται καὶ οἱ ἴ­­διοι. Γι’ αὐτὸ ἂν κρατοῦν αὐτὰ ποὺ ἔχουν μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους, διαπράτ­τουν ἀδικία, καὶ ὁ πλοῦτος τους εἶναι ἄδικος, μαμωνὰς τῆς ἀδικίας.
.                 Ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο καλεῖται μαμωνὰς τῆς ἀδικίας ὁ πλοῦτος. ­Διότι ἀ­­δικεῖ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐμπιστεύονται. Διαψεύδει τὶς προσδοκίες τους, προδίδει συχνὰ ὅσους ἐναποθέτουν τὶς ἐλπίδες τους σ’ αὐτόν. Εὔκολα χάνεται, περνάει σὲ ἄλλα χέρια. Γι’ αὐτὸ ἀπογοητεύει συχνὰ τοὺς κατόχους του, κάποτε δὲ τοὺς στέλνει στὰ δικαστήρια καὶ στὶς φυλακές.
.                Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν ­ἀκολουθήσουν τέτοια δυσάρεστη πορεία τὰ πράγματα, πάλι ἀδικεῖ τοὺς πιστούς του ὁ θεὸς τοῦ πλούτου. Διότι δὲν μπορεῖ νὰ δώσει ὅσα ὑπόσχεται, δὲν μπορεῖ νὰ δώσει ἀληθινὴ χαρά, πραγματικὴ εἰρήνη, διαρκὴ εὐτυχία. Αὐτὰ εἶναι καταστάσεις ἐσωτερικὲς ποὺ μόνο τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅ­­­γιον μπορεῖ νὰ ἐξασφαλίζει στὶς ψυχὲς τῶν δικῶν Του ἀνθρώπων. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ πλασμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὸν Θεό, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὰ ­πλούτη τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ πλούτη τοῦ κό­σμου, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν ψεύτη μαμωνά, ὁ ὁποῖος καὶ ἂν ἀκόμη μείνει πιστὸς σ’ ὅλη τὴ ζωή, στὸ τέλος της ἀναγκαστικὰ θὰ μᾶς ἀφήσει. Καὶ τότε; Τί γίνεται τότε; Τὸ εἰσιτήριο γιὰ τὸ μεγάλο ταξίδι ποιὸς ἐπίγειος πλοῦτος ποὺ σκλάβωσε τὴν ψυχή, μπορεῖ νὰ τῆς τὸ ἐξασφαλίσει;
.                Καταλαβαίνουμε τώρα τί σημαίνει «ἀ­­­πάτη τοῦ πλούτου», γιὰ τὴν ὁποία μίλησε ὁ Κύριος (Ματθ. ιγ´ 22).
.                Μήπως δὲν βλέπουμε αὐτὴ τὴν ἀπάτη καὶ σήμερα μὲ ὅσα συμβαίνουν στὴν πατρίδα μας; Ἔχεις χρήματα στὴν Τράπεζα, ἀλλὰ δὲν ­μπορεῖς νὰ τὰ πάρεις. Ἔ­­χεις ἀκίνητα, ἀλλὰ δὲν μπο­ρεῖς νὰ που­λήσεις. Ἀγοραστικὸ ἐν­­διαφέρον δὲν ὑπάρχει, καὶ ἂν ­βρεθεῖ ­ἀγοραστής, θὰ πρέπει νὰ ­πουλήσεις σὲ ­ἐξευτελιστικὴ τιμή. Δὲν τολμᾶς λοιπὸν καὶ σοῦ ­μένει τὸ ἀκίνητο καὶ μαζὶ ἡ ὑποχρέωση νὰ πληρώνεις γι’ αὐτὸ καὶ φόρους, ποὺ συνε­χῶς αὐξάνονται. Οἱ μισθοὶ ὅ­­­μως καὶ οἱ συντάξεις ­μειώνονται. Καὶ δὲν ἔχεις, καὶ δὲν ξέρεις τί νὰ ­κάνεις. Ἕ­­να πράγμα μό­­­νο καταλαβαίνεις, ὅτι ὁ μαμωνὰς δὲν εἶναι ἀξιόπιστος. Σὲ ­προ­­δίδει, σὲ ἐκθέτει, σὲ παραπλανᾶ. Γιατὶ εἶναι θεὸς ἀπατεώνας!
.                 Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὸν ἀ­­­­­­­­ληθινὸ Θεό. Σ’ Αὐτὸν μόνο ­μπορεῖ νὰ βρεῖ τὸ ἀσάλευτο στήριγμά του. Ὁ ἀ­­­­­πό­­στολος Παῦλος ὅταν μιλάει γιὰ τὴν «ἀδηλότητα» τοῦ πλούτου, γιὰ τὴν ἀ­­βέβαιη καὶ ἄδηλη κατοχή του, ­συγχρό­νως προτρέπει οἱ πλούσιοι νὰ μὴ στηρίζονται σ’ αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ­ἐλπίζουν «ἐν τῷ Θεῷ τῷ ζῶντι, τῷ ­παρέχοντι ἡμῖν πάντα πλουσίως εἰς ἀπόλαυσιν» (Α´ Τιμ. ϛ´ 17). Διδάσκει νὰ ἐλπίζουμε στὸ Θεό, ποὺ δὲν εἶναι ­ἄψυχος σὰν τὸν μαμωνά, ἀλλὰ εἶ­ναι Θεὸς ­ζωντανός, ὁ ὁ­ποῖος μᾶς παρέ­χει πλούσια καὶ ἄφθονα ὅλα τὰ ἀγαθά Του γιὰ νὰ τὰ ἀπολαμβάνουμε.
Αὐτὸς ποὺ φροντίζει γιὰ τὰ ­πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ, φρον­τίζει πιὸ πολὺ ὡς πανάγαθος Πα­τέρας γιὰ τὰ παιδιά Του, γιὰ ­ἐκείνους ποὺ ζητοῦν πρῶτα τὴ Βασιλεία Του καὶ τὴ δικαιοσύνη Του (Ματθ. ϛ´ 33). Αὐ­τοὺς τοὺς πλουτίζει μὲ τὰ δικά Του δῶρα, δὲν ἐπιτρέπει νὰ στερηθοῦν ­τίποτε πάνω στὴ γῆ, θὰ τοὺς χαρίσει δὲ καὶ τὰ ἀμύθη­τα πλούτη τοῦ οὐρανοῦ.

ΠΗΓΗ: osotir.org

Διαφημίσεις

Σχολιάστε

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ὁ πλοῦτος τῆς Ἑλλάδος

   .             Ἡ Ἑλλάδα τὰ τελευταῖα χρόνια διέρχεται μεγάλη οἰκονομικὴ κρίση. Ὅμως, ὁσοδήποτε μεγάλη κι ἂν εἶναι αὐτὴ καὶ ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων, οἱ Ἕλληνες δὲν πρέπει ποτὲ νὰ λησμονοῦμε ὅτι εἴμαστε «ἀπίστευτα πλούσιοι»!
.             Αὐτὴ εἶναι χαρακτηριστικὴ φράση τῆς δημοσιογράφου Μπίργκιτ Μπράουνρατ σὲ πρωτοσέλιδο ἄρθρο της τὴν 26η Ἰουνίου στὴ μεγάλης κυκλοφορίας αὐστριακὴ ἐφημερίδα «Kurier», στὸ ὁποῖο «ξετυλίγει» ὅλη τὴν ἀγάπη της γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία τῶν 12 χρόνων μέχρι σήμερα.
.             «Στὰ δώδεκά μου εἶχε ἔλθει ἐπιτέλους ἡ ὥρα ποὺ ἐπιτρεπόταν πλέον νὰ ταξιδέψω γιὰ πρώτη φορὰ μόνη μου στὸ ἀεροπλάνο, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀγωνία μὲ ἔπιασαν πόνοι στὸ στομάχι. Ὅμως ἡ χώρα ὅπου μὲ κατέβασε ἁπαλὰ τὸ ἀεροπλάνο, μοῦ θεράπευσε ἀστραπιαῖα τοὺς πόνους. Ἡ Ἀθήνα καὶ οἱ ἄνθρωποί της, αὐτὸ ἦταν τὸ σκηνικὸ τῶν ὀμορφότερων ὀνείρων μου»
.             Ἡ δημοσιογράφος σημειώνει ἀκόμη ὅτι ἔτριβε τὰ μάτια της, ὅταν συνειδητοποίησε ὅτι εἶχε βρεθεῖ πραγματικὰ ἐκεῖ, στὸ ζωντανὸ βιβλίο τῆς ἱστορίας, ποὺ βρίσκεται πάντα στὰ πόδια της σὲ κάθε γωνιὰ καὶ τῆς δείχνει τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἀπὸ τὶς Μυκῆνες, τὴν Ἐπίδαυρο μέχρι τὸν Ἰσθμὸ τῆς Κορίνθου, σὰν νὰ ἦταν μιὰ «μηχανὴ τοῦ χρόνου».
.             Καὶ ρωτάει: «Πόσο πλούσιος εἶναι ἄραγε κάθε ἄνθρωπος, ποὺ μπορεῖ νὰ ζεῖ σὲ αὐτὴ τὴ χώρα, πόσο ἀπίστευτα πλούσιος;» Κι αὐτό, παρόλο πού, ὅπως καὶ ἡ ἴδια διαπιστώνει, «σήμερα οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι φτωχοί, καὶ γίνονται φτωχότεροι. Γίνονται ὅμως μόνον οἰκονομικὰ φτωχότεροι», τονίζει, «γιατὶ αὐτὸ ποὺ εἶναι ἡ Ἑλλάδα καὶ οἱ Ἕλληνες στὴν καρδιά, κανένας δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς τὸ ἀφαιρέσει».
.             Τὰ γράφει αὐτὰ ἡ Μπράουνρατ χωρίς, ὅπως φαίνεται, νὰ ἔχει γνωρίσει τὸν μέγιστο πλοῦτο τῆς Ἑλλάδος, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας.
.             Ἂς κρατήσουν λοιπὸν οἱ ἄλλοι λαοὶ τὰ εὐρωδολάριά τους. Τὸν ἀσύλληπτο πλοῦτο τῆς Ἑλλάδος δὲν θὰ τὸν φθάσουν ποτέ. Δὲν θὰ ἀποκτήσουν ποτὲ τὴ μοναδικὴ ἱστορία της, τὸν κορυφαῖο πολιτισμό της. Μποροῦν ὅμως, ἂν θελήσουν, νὰ χαροῦν κι αὐτοὶ τὸν μέγιστο θησαυρό της: τὴν Ὀρθόδοξη πίστη!
.             Κι αὐτὸν θὰ θέλαμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ νὰ τοὺς τὸν χαρίσουμε! Χωρὶς μάλιστα ἀνταλλάγματα, ποὺ ἄλλωστε οὔτε καὶ μποροῦν νὰ ὑπάρξουν.

ΠΗΓΗ: osotir.org

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΑΝΑΦΑΜΕ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΞΑΝΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ!

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Μὲ δέκα λεπτὰ συμυπκνωμένου μαγνητοσκοπήματος καταρρέει ὁ εὔθραυστος ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ ποὺ “ξετρέλανε” καὶ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. «Στερνή μου γνώση νὰ σ᾽ εἶχα πρώτη». Κατὰ τὰ ἄλλα ἐπιμένουμε νὰ μιλᾶμε γιὰ «δυτικὸ πολιτισμό»! Καὶ νὰ ὀνειρευόμαστε τὴν ΕΙΣΑΓΩΓΗ τοῦ ΗΘΟΥΣ αὐτοῦ καὶ στὰ ἐνδότερα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Τρόπου. Μὲ χίλιες δυὸ προφάσεις καὶ δικαιολογίες.

,

Σχολιάστε

Η ΑΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΟΥ (Κυρ. Θ´ Λουκᾶ) «Ἡ λύσις τῶν προβλημάτων ποὺ τυραννοῦν τὴν ἀνθρωπότητα εἶνε μέσα στὴ Γραφή. Τὰ εἶπε ὁ Χριστός.»

Κυριακὴ Θ´ Λουκᾶ (Λουκ. ιβ´ 16-21· ιδ´ 35)

Η ΑΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΟΥ
«Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς» (Ψαλμ. ΚΓ´ 1)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, 
ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγίου  Κωνσταντίνου & Ἑλένης Ἀμυνταίου
(19-11-1989).

.          ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕνας καθρέφτης, στὸν ὁποῖον, ἐὰν κοιτάξουμε μὲ προσοχή, θὰ δοῦμε τὸν ἄθλιο ἑαυτό μας, τὶς κακίες καὶ τὰ πάθη ποὺ ἔχουμε. Στὸ σημερινὸ δὲ εὐαγγέλιο βλέπουμε ἕνα ἀπὸ τὰ φοβερώτερα ἐλαττώματα. Ὀνομάζεται πλεονεξία. Πλεονεξία εἶνε τὸ νὰ μὴ εὐχαριστῆται κανεὶς σ’ αὐτὰ ποὺ ἔχει, ἀλλὰ νὰ ζητῇ ὅλο καὶ περισσότερα καὶ ποτέ νὰ μὴ λέῃ «Δόξα σοι, ὁ Θεός». Εἶνε μιὰ ἐκδήλωσις τοῦ ἀτομιστικοῦ καὶ ἐγωϊστικοῦ πνεύματος. Στὴ σημερινὴ παραβολὴ βλέπουμε τὴν εἰκόνα τοῦ πλεονέκτου.

 *  *  *

.          Τί μᾶς λέει; Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος πλούσιος γεωκτήμων. Εἶχε πολλὰ ὑποστατικά, χωράφια, ἀμπέλια, ἐλαιοστάσια, κήπους μὲ ὀπωροφόρα δέντρα. Κατεῖχε μεγάλη ἔκτασι γῆς. Ἦταν ἆραγε εὐτυχισμένος; Ὅπως δείχνει ἡ συνέχεια, ὄχι. Μιὰ χρονιὰ ἦρθε μεγάλη εὐφορία. Τὰ χωράφια ἔδωσαν πολὺ καρπό. Τὰ δέντρα λύγιζαν ἀπ’ τὸ βάρος. Τί ἔπρεπε κι αὐτὸς νὰ πῇ; Νὰ πῇ «Δόξα σοι, ὁ Θεός», νὰ πῇ ἕνα «εὐχαριστῶ». Τὸ εἶπε; Δὲν τὸ εἶπε. Ὅταν εἶδε αὐτὴ τὴν ἔκτακτο ἐσοδεία μπῆκε σὲ μεγάλη συλλογή. Πήγαινε νὰ κοιμηθῇ τὴ νύχτα καὶ δὲν τὸν ἔπιανε ὕπνος. Τὸν ἀπασχολοῦσε ἕνα πρόβλημα, ποὺ εὔκολα μποροῦσε νὰ λυθῇ, ἀλλὰ ἡ πλεονεξία τὸ ἔκανε δυσεπίλυτο.
.          Ποιό ἦταν τὸ πρόβλημα. «Τί νὰ κάνω», λέει, «ποὺ δὲν ἔχω ποῦ νὰ συνάξω τὰ ἀγαθά μου;» (Λουκ. ιβ´,17). «Τί νὰ κάνω;»! Νὰ τὸ λέῃ ὁ φτωχὸς ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει ψωμὶ νὰ φάῃ, νὰ τὸ λέῃ ὁ πολύτεκνος πατέρας ποὺ σκέπτεται πῶς θ’ ἀποκαταστήσῃ τὰ παιδιά του, νὰ τὸ λέῃ ἡ χήρα ποὺ παλεύει μὲ τόσα προβλήματα, νὰ τὸ λέῃ τὸ ὀρφανὸ ποὺ ἔμεινε ἔρημο; Τὸ λέει αὐτός! Ἐπὶ τέλους, ἀφοῦ βασάνισε τὸ μυαλό του, βρῆκε λύσι. Ποιά λύσι; Νὰ γκρεμίσῃ τὶς ἀποθῆκες του καὶ νὰ χτίσῃ μεγαλύτερες. Ἀφοῦ συλλέξω ἐκεῖ τοὺς καρπούς, σκεπτόταν, θὰ πῶ· «Ψυχή μου, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου φάγε, πίε, εὐφραίνου» (ἔ.ἀ. ιβ´19). Αὐτὰ σκεπτόταν, αὐτὸς ἦταν. Ὁ κόσμος θὰ τὸν θεωροῦσε ἔξυπνο. Ἀλλὰ ἄλλη ἡ γλῶσσα τοῦ κόσμου, ἄλλη τοῦ Εὐαγγελίου. Ἂς φαινόταν προνοητικὸς καὶ δημιουργικός· ὁ Κύριος λέει, ὅτι δὲν εἶχε μυαλὸ κουκούτσι, τὸν ὀνομάζει «ἄφρονα» (ἔ.ἀ. ιβ´,20). Γιατί τὸν ὀνομάζει ἄφρονα; Προσέξτε.
.          Ἀκούσατε τί λέει· «Τὰ γεννήματά μου», «τὰ ἀγαθά μου» (ἔ.ἀ. ιβ´,18). Πόσο ἁμαρτωλὸ ἐκεῖνο τὸ «μου»! Αὐτὸ θὰ μᾶς φάῃ. Ἦταν δικά του; Πρῶτα-πρῶτα ὁ σπόρος. Μέσα του κλείνει τεραστία δύναμι ἀναπαραγωγῆς. Ποιός τοῦ ἔδωσε τὴ δύναμι αὐτή; Χίλιοι γεωπόνοι καὶ ἄλλοι ἐπιστήμονες νὰ μαζευτοῦν, ἕνα σπόρο δὲ μποροῦν νὰ κάνουν. Ὁ σπόρος λοιπὸν ποὺ ἔσπειρε ὁ πλούσιος δὲν ἦταν δικός του. Ἔπειτα τὸ χῶμα. Γιὰ νὰ φυτρώσῃ ὁ σπόρος, θέλει χῶμα. Τί εἶνε τὸ χῶμα; Ἄλλο πάλι μυστήριο. Τὸ χῶμα ποὺ πατοῦμε ἔχει τεραστία δύναμι. Χιλιάδες τώρα χρόνια βλαστάνει, φυτρώνει συνεχῶς. Εἶνε γόνιμο, νά ἡ ἀξία του. Πάρτε δυὸ γλάστρες, μία γεμάτη χρυσάφι καὶ μία γεμάτη χῶμα, καὶ σπείρετε σπόρο· τὸ χρυσάφι δὲ φυτρώνει, εἶνε στεῖρο, ἐνῷ τὸ χῶμα εἶνε εὐλογημένο· βγάζει δέντρα, καρπούς, ἄνθη. Ποιός τὸ ἔκανε; Ὁ σπόρος λοιπὸν τοῦ Θεοῦ, τὸ χῶμα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ φυτρώσῃ ὁ σπόρος στὸ χῶμα θέλει καὶ νερό. Ἂν ὁ οὐρανὸς δὲ βρέξῃ, ξεράθηκαν τὰ πάντα. Ἀπαραίτητος εἶνε καὶ ὁ ἥλιος· χωρὶς τὶς ἀκτῖνες του τίποτα δὲν εὐδοκιμεῖ. Μὲ λίγα λόγια, ὅλα τοῦ Θεοῦ εἶνε. Ἐν τούτοις ὁ πλούσιος λέει «τὰ ἀγαθά μου». Δὲν εἶνε δικά σου, κύριε. Δὲν ἄκουσες ποτὲ τὸ λόγο «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς» (Ψαλμ. ΚΓ´1); Τοῦ Κυρίου εἶνε καὶ ἡ γῆ καὶ ὅλα τὰ ἀγαθά της. Δὲν εἶσαι ἰδιοκτήτης, μόνο διαχειριστής.
.          Εἶνε ὅμως ἀνόητος κι ἀπὸ ἄλλης πλευρᾶς. «Θὰ γκρεμίσω», λέει, «τὶς ἀποθῆκες μου, θὰ κάνω καινούργιες καὶ θὰ μαζέψω ἐκεῖ τὰ ἀγαθά μου». Ζητοῦσε ἀποθῆκες. Μὰ ὑπῆρχαν. Δὲν τὸ λέω ἐγώ, τὸ λέει ὁ Μέγας Βασίλειος. Ποιές εἶνε οἱ ἀποθῆκες; Τὰ στομάχια τῶν πεινασμένων! Δὲν σκέφθηκε ὅτι δίνοντας στοὺς φτωχοὺς ἀποθηκεύει στοὺς οὐρανούς. Γι’ αὐτὸ εἶνε «ἄφρων».
.          Εἶνε ἀνόητος ἀκόμα, διότι ὑπολόγιζε πὼς θὰ ζήσῃ «ἔτη πολλά» (ἔ.ἀ. ιβ´,19). Ἔζησε; Οὔτε μιὰ νύχτα. Ἔκανε «λογαριασμὸ χωρὶς τὸν ξενοδόχο». Ποιός εἶνε ὁ «ξενοδόχος»; Ὁ χάρος! Ἐκεῖ ποὺ ἔκανε σχέδια, ἀκούει· Ἔλα ἐδῶ, κι οὔτε δευτερόλεπτο ἀναβολή!… Τί εἶνε ὁ ἄνθρωπος; Μιὰ σταγόνα αἷμα στὸν ἐγκέφαλο καὶ γίνεται φυτό. Ἀνόητε, «ἄφρον»!…
.          Ὥστε λοιπὸν ἡ πλεονεξία ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἀναλύσει της εἶνε ἀφροσύνη. Ἐν τούτοις ὁ ἄνθρωπος δὲν συνετίζεται, δὲν λέει ποτέ «φτάνει». Ἡ θάλασσα μπορεῖ νὰ πῇ στὰ ποτάμια «Φτάνει πιὰ τὸ νερό σας», ὁ χάρος μπορεῖ νὰ πῇ στοὺς νεκροὺς «Φτάνει πιά, χόρτασα ἀπὸ πτώματα»· ὁ πλεονέκτης ὅμως δὲν τὸ λέει. Ἔκανε ἕνα ἑκατομμύριο; ζητάει δύο· ἔκανε δύο; ζητάει τέσσερα, πέντε, δέκα, εἴκοσι ἑκατομμύρια… Φοβερὸ τὸ πάθος· «ῥίζα πάντων τῶν κακῶν εἶνε ἡ φιλαργυρία» (Α΄ Τιμ. ϛ´10). Κάνει δυστυχῆ τὸν ἑαυτό του. Ὑπενθυμίζει κάποιον ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους, ποὺ παρακάλεσε, λένε, τοὺς θεούς, ὅ,τι ἀγγίζει νὰ γίνεται χρυσάφι, καὶ τὸν ἄκουσαν· ἄγγιξε πέτρες, δέντρα, λουλούδια…, ὅλα ἔγιναν χρυσᾶ. Ὅταν ὅμως στὸ σπίτι κάθησε στὸ τραπέζι, ἔγιναν χρυσᾶ καὶ τὸ πιάτο καὶ τὸ φαγητὸ καὶ τὸ ψωμί· ἔτσι δὲν εἶχε τί νὰ φάῃ, καὶ πέθανε ἀπὸ τὴν πεῖνα. Φάε, λοιπόν, χρυσάφι! Μῦθος εἶνε αὐτός, ἀλλὰ διδάσκει σὲ τί παγίδα πέφτει ὁ πλεονέκτης.
.          Ἡ πλεονεξία, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἄτομα, ἀπειλεῖ τὰ ἔθνη καὶ τὴν κοινωνία σήμερα. Καὶ ἡ μικρή μας πατρίδα κινδυνεύει. Τὸ ἔθνος μας ἦταν πτωχό, δὲν εἶχε ἐπάρκεια. Σιτάρι φέρναμε ἀπ’ ἔξω, ἀπὸ τὴ ῾Ρωσία καὶ τὴν Ἀμερική. ῾Ρύζι –θυμοῦμαι στὰ χρόνια τὰ δικά μας– δὲν ὑπῆρχε οὔτε μιὰ φούχτα, οὔτε γιὰ φάρμακο. Τώρα, δόξα τῷ Θεῷ, ὄχι μόνο γίναμε αὐτάρκεις ἀλλὰ ἔχουμε καὶ πλεόνασμα. Ἂς εἶνε καλὰ οἱ γεωργοὶ τῆς ὑπαίθρου μας ἀλλὰ καὶ οἱ ἀδελφοί μας οἱ ἐργατικώτατοι πρόσφυγες, ποὺ ἔδιωξε ὁ Κεμὰλ ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία. Ὅλοι αὐτοὶ δούλεψαν σὰν μιὰ οἰκογένεια, καὶ οἱ πέτρες ἀκόμα καλλιεργήθηκαν καὶ καρποφόρησαν. Τώρα ὅμως τί κάνουμε οἱ ἄφρονες· πετοῦμε ῥοδάκινα, μῆλα καὶ ἄλλους καρποὺς στὶς χωματερές. Θεέ μου, τί ἔγκλημα! Ἔχουμε τόσο ἐμπορικὸ στόλο· μπορούσαμε νὰ φορτώσουμε δέκα καράβια καὶ νὰ τὰ πᾶμε στὶς χῶρες ποὺ πεινᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι. Δὲν τὸ κάνουμε οἱ πλεονέκται καὶ ἄφρονες. Καὶ ἄφρων πλεονέκτης εἶνε ὁλόκληρος ἡ Εὐρώπη, αὐτὴ ἡ ΕΟΚ, ποὺ ἐπιβάλλει νὰ ξερριζωθοῦν ἀμπέλια καὶ ἐλαιοστάσια στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ μποροῦν αὐτοὶ νὰ πωλοῦν σὲ μεγάλες τιμὲς τὰ προϊόντα τους. Δὲν θὰ ἐπεκταθῶ ἐπ’ αὐτοῦ. Περιμένουν πολλὰ ὡρισμένοι ἀπὸ τὴν ΕΟΚ, ἐγὼ δὲν περιμένω. Εἶνε συνασπισμὸς συμφεροντολόγων, «ἑταιρεία λεόντων» ὅπως τὴν ὠνόμασε κάποιος πολιτικός. Καὶ ἂν μπῇ καὶ ἡ Τουρκία μέσα, ὤχ ὤχ, γράψε ἀλλοίμονο!…

 *  *  *

.          Τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε αἰώνιο, ἀγαπητοί μου. Ἰδού ἡ εἰκόνα τῆς πλεονεξίας ποὺ μᾶς δίδει. Καὶ τὸ φάρμακο ποὺ συνιστᾷ ποιό εἶνε; Τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου εἶνε· Νὰ εἶσαι ὀλιγαρκής, ἐργατικός, δίκαιος, σπλαχνικός. Ἀρκέσου στὰ λίγα, τὰ ἀπαραίτητα, στὸν «ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον» (Ματθ. ϛ´ 11).

.          Οἱ ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶνε πολλές· πέντε – δέκα τὸ πολύ. Τώρα ὁ ἄφρων ἄνθρωπος τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας ἐπλήθυνε τὶς ἀνάγκες του σὲ χιλιάδες. Οἱ περισσότερες εἶνε περιττὰ ἢ καὶ ἐπιβλαβῆ πράγματα, ὅπως λ.χ. τὸ τσιγάρο. Ἂν λείψουν τὰ περιττά, ὁ μικρὸς πλανήτης μας εἶνε ἐφωδιασμένος ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ μὲ τόσα πλούτη, ποὺ ἂν καλλιεργηθῇ σωστὰ μπορεῖ νὰ θρέψῃ πέντε φορὲς περισσότερο πληθυσμό. Πότε; ὅταν μαζὶ μὲ τὴν ὀλιγάρκεια ὑπάρχῃ ἀνιδιοτέλεια καὶ δικαιοσύνη, ὅταν πάψῃ τὸ «σὸν» καὶ τὸ «ἐμόν», ὅταν ἡ γῆ δὲν ἀνήκῃ πλέον στὸν ἄλφα καὶ στὸν βῆτα ἀλλὰ στὸ Θεὸ κατὰ τὸ «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς», ὅταν ὑπάρχῃ δικαία κατανομή, ὅταν τὸ περίσσευμα τοῦ ἑνὸς πηγαίνῃ στὸ ὑστέρημα τοῦ ἄλλου, ὅπως λέει ὁ ποιητής· «αὐτὸ ποὺ περισσεύει, εἶνε τῆς χήρας, τοῦ ὀρφανοῦ, καὶ μὴν τὸ σπαταλᾶτε».
.          Κ’ ἐμεῖς νὰ πολεμήσουμε μέσα στὴν καρδιά μας τὴν πλεονεξία. Ὁ σατανᾶς λέει· Ὅλα γιὰ τὸν ἑαυτό σου, τίποτα γιὰ τὸν ἄλλον. Ὁ Χριστὸς λέει· Ὅλα γιὰ τὸν ἄλλον! Ἡ λύσις τῶν προβλημάτων ποὺ τυραννοῦν τὴν ἀνθρωπότητα εἶνε μέσα στὴ Γραφή. Τὰ εἶπε ὁ Χριστός. Τὰ ἐφαρμόζουμε; παράδεισος θὰ γίνῃ ἡ γῆ! Δὲν τὰ ἐφαρμόζουμε; κόλασις θὰ γίνῃ ἡ γῆ. Καὶ γίνεται κόλασις, ἀφοῦ ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι, φύγαμε μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε τὸ χρυσὸ κλειδί, μὲ τὸ ὁποῖο λύνονται τὰ ἀτομικά, τὰ οἰκογενειακά, τὰ ἐθνικά, τὰ παγκόσμια προβλήματα· ἀμήν.

 † ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, ,

Σχολιάστε

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ THΣ ΕΛΕHMOΣΥNHΣ «Ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει» (Ἀποστ. ἀνάγν. Κυρ. 07.10.2012)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ. 07.10.2012

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ THΣ ΕΛΕHMOΣΥNHΣ

«Ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2051, 1 καὶ 15.09.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Στὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέποντας ἔντονα τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου νὰ συνεισφέρουν μὲ γενναιοδωρία στὴν «λογία», στὸν ἔρανο γιὰ τοὺς φτωχοὺς Χριστιανοὺς τῶν Ἱεροσολύμων, τοὺς λέει καὶ τοῦτο τὸν λόγο: «Ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾽ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει», ὅπως ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει μὲ τσιγγουνιά, μὲ τσιγγουνιὰ καὶ θὰ θερίσει, κι ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει ἄφθονα, πλούσια καὶ θὰ θερίσει, ἔτσι κι αὐτὸς ποὺ ἐλεεῖ … Ἂν προσφέρει μὲ τσιγγουνιά, λίγη εὐλογία Θεοῦ θὰ πάρει, ἂν προσφέρει ἁπλόχερα, πλούσια θὰ τὸν ἀνταμείψει ὁ Θεός.
.           Μᾶς καλεῖ λοιπὸν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος νὰ σκορπίζουμε ἁπλόχερα τὴν ἄγαπή μας. Μὲ ποιούς τρόπους ὅμως μποροῦμε νὰ προσφέρουμε καὶ πῶς πρέπει νὰ τὸ κάνουμε αὐτό;

 1. Ἡ ἀγάπη βρίσκει τρόπους

.           Συνήθως νομίζουμε ὅτι ἐλεημοσύνη εἶναι μόνο τὸ νὰ δίνουμε χρήματα στοὺς φτωχούς. Δὲν εἶναι ὅμως μόνο αὐτό. Ἐλεημοσύνη εἶναι κάτι βαθύτερο: εἶναι ἀρετὴ ποῦ ξεκινᾶ μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ ποῦ ξέρει νὰ συμπονᾶ, νὰ ἀγαπᾶ … Κι ὅποιος ἀγαπᾶ βρίσκει πολλοὺς τρόπους γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀγάπη του.
.           Ἄλλος προσφέρει χρήματα ἢ ἄλλη ὑλικὴ βοήθεια, ἄλλος τὸν κόπο ἢ τὴν ἐργασία του, ἄλλος χρόνο γιὰ νὰ ἐπισκέπτεται ἀσθενεῖς, νὰ συντροφεύει μοναχικοὺς γέροντες, νὰ παρηγορεῖ ὅσους ἔχουν πένθος καὶ γενικὰ νὰ συμπαραστέκεται μὲ κάθε τρόπο σὲ ὅσους βρίσκονται σὲ θλίψη ἢ ἀνάγκη. Ἰδιαίτερα σημαντικὴ βέβαια εἶναι καὶ ἡ πνευματικὴ ἐλεημοσύνη, ἡ ὁποία ὑπηρετεῖ τὶς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὑπάρχουν πολλοὶ πιστοὶ χριστιαvoὶ ποὺ ἀθόρυβα προσφέρουν καὶ μ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο, διαδίδοντας ἢ διδάσκοντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ μικροὺς ἢ μεγάλους, ὥστε νὰ στηρίζονται οἱ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς.
.           Μὲ πόσους τρόπους μπορεῖ νὰ προσφέρει κανείς! Ἀρκεῖ νὰ τὸ κάνει αὐτό, ὅπως λέγει ἐν συνεχείᾳ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος, κατὰ τὴν ἐλεύθερη διάθεση τῆς καρδιᾶς του, ὄχι μὲ λύπη ἢ ἀπὸ ἀνάγκη «ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾶ ὁ Θεός». Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ ἐκεῖνον ποὺ προσφέρει μὲ προθυμία καὶ μὲ χαρούμενο πρόσωπο.

 2. Χάνει ἢ κερδίζει ὅποιος προσφέρει;

.           Κάποιος ὅμως θὰ προβάλει τὴν ἔνσταση: Ὅταν ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὰ δικά μας ἔξοδα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ βοηθήσουμε καὶ ἄλλους; Ἤ, ποῦ νὰ βροῦμε χρόνο γιὰ ἐπισκέψεις ἀγάπης, ὅταν ἔχουμε τόσες καθημερινὲς ὑποχρέωσεις; …
.           Φαίνονται λογικὲς αὐτὲς οἱ ἐνστάσεις. Ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι «ὅσο δίνεις, τόσο ὁ Θεός σοῦ δίνει». Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Φιλαρέτου τοῦ Ἐλεήμονος, ὁ ὁποῖος ὅσο ἔδινε ἐλεημοσύνη, τόσο πλούτιζε. Τὸ πιὸ ἐντυπωσιακὸ ὅμως εἶναι ὅτι δὲν σταμάτησε νὰ δίνει ἀκόμη καὶ τότε ποὺ εἶχε φτάσει στὰ ὅρια τῆς φτώχειας. Κι ἐνῶ στὴν οἰκογένειά του ὅλοι ἀπελπισμένοι τὸν κακολογοῦσαν γιὰ τὴν τόση ἁπλοχεριά του, ἐκεῖνος διατηροῦσε μέσα του τὴν ἀπόλυτη πεποίθηση ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ τοὺς ἐγκαταλείψει. Καὶ πράγματι, ἡ θεία Πρόνοια ἔφερε ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε ἡ ἐγγονή του ἔγινε σύζυγος τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεννήτου κι ἔτσι ἡ οἰκογένεια τοῦ ἐλεήμονος Ἁγίου ἀπὸ τὴν ἐσχάτη φτώχεια καὶ δυστυχία ὁδηγήθηκε σὲ ἀνέλπιστη δόξα καὶ ἀπέκτησε πολὺ περισσότερα πλούτη ἀπ᾽ ὅσα εἶχε.
.           Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν αὐτάρκεια στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἡ ἐλεημοσύνη μᾶς χαρίζει πολλὲς πνευματικὲς εὐλογίες. Στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία του ὁ Κύριος εἶπε: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» (Ματθ. ε´ 7). Μὲ τὴν ἐλεημοσύνη δηλαδή, βρίσκουμε ἔλεος γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Καὶ τὸ κυριότερο: Ἡ ἐλεημοσύνη ἀποτελεῖ τὴν καλύτερη ἐπένδυση γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Ἀληθινὰ πλούσιοι θὰ βρεθοῦν μετὰ τὸν θάνατό τους ὅσοι μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης ἀποταμιεύουν στὸν οὐρανὸ «θησαυρὸν ἀνέκλειπτον» (=θησαυρὸ ποὺ δὲν χάνεται καὶ δὲν λιγοστεύει ποτὲ) (Λουκ. ιβ´ 33).

*  *  *

.           Γύρω μας ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ στεροῦνται καὶ πεινοῦν, ποὺ πονοῦν καὶ ὑποφέρουν. Μέσα σ᾽ αὐτὴ τὴν ἐξαιρετικὰ δύσκολη συγκυρία εἶναι εὐκαιρία νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν πλοῦτο τῆς ἐλεημοσύνης. Ἂς μὴ διστάζουμε νὰ προσφέρουμε ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη. Καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ὄχι μόνο δὲν θὰ χάσουμε τίποτα, ἀλλὰ θὰ ἀποκομίσουμε καὶ ἀνυπολόγιστη ὠφέλεια. Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι πάντοτε ἀξιόπιστος «Ὁ σπείρων ἐπ᾽ εὐλογίαις ἐπ᾽ εὐλογίαις καὶ θερίσει».

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ (Κυρ. ΙΑ´ Ματθ.) «Ἡ “θρησκεία τῆς φιλαργυρίας” ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα στὸν κόσμο ἔχει ὡς ἀρχὴ νὰ εἶναι ὅλοι –ἄνθρωποι καὶ Κράτη– χρεωμένοι, ὥστε εὔκολα νὰ ἐξουσιάζωνται, νὰ γίνωνται δοῦλοι».

Κυριακ ΙΑ´ Ματθαίου (19 Αγούστου 2012)

Οἱ συνέπειες τῶν ὀφειλῶν
Τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ», ἀρ. τ.192, Ἰούλιος 2012

 .             Τὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται στὸν ὀφειλέτη τῶν μυρίων ταλάντων, ὁ ὁποῖος δὲν μποροῦσε νὰ ἐπιστρέψη τὸ χρέος του καὶ ὁ κύριός του διέταξε νὰ πωλήσουν τὸν ἴδιο, τὴν γυναίκα του, τὰ παιδιά του, τὰ ὑπάρχοντά του γιὰ νὰ ἐξοφληθῆ τὸ ποσὸν τῆς ὀφειλῆς. Ὅμως, ἐκεῖνος ζήτησε συγγνώμη, ἡ ὁποία τοῦ δόθηκε. Ἐνῶ, ὅμως, ἐξοφλήθηκε τὸ χρέος του μὲ τὴν μετάνοια, ἐν τούτοις ὁ ἴδιος ἦταν σκληρὸς στὸν συνδουλό του, δὲν τὸν συγχώρησε, παρ’ ὅ,τι τοῦ τὸ ζήτησε, καὶ τὸν ἔβαλε στὴν φυλακή. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς μαθεύτηκε, ὁπότε ὁ κύριός του, ὁ ὁποῖος προηγουμένως τὸν εἶχε συγχωρέσει, ἐπανῆλθε καὶ τὸν παρέδωσε στοὺς βασανιστές.
.             Ἡ παραβολὴ αὐτὴ ἀναφέρεται στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, στὴν ὁποία θὰ εἰσέλθουν ἐκεῖνοι ποὺ μετανοοῦν καὶ ζητοῦν συγχώρηση ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ στὴν συνέχεια καὶ αὐτοὶ συγχωροῦν ὅλους ἐκείνους ποὺ τοὺς ἔβλαψαν.
.             Ἡ εἰκόνα τῆς παραβολῆς προέρχεται ἀπὸ τὴν κατάσταση τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἤτοι τὰ δάνεια, τὶς ὀφειλὲς καὶ τὶς ἐξοφλήσεις δανείων. Ὅταν δὲν μποροῦσε νὰ ἐξοφληθῆ τὸ δάνειο, τότε παραδινόταν ὁ ὀφειλέτης στοὺς βασανιστές, πωλεῖτο ὁ ἴδιος, ἡ γυναίκα, τὰ παιδιά, γινόταν κατάσχεση τῆς ἀτομικῆς περιουσίας, ἔμπαινε στὴν φυλακή. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τὰ πράγματα ἦταν δύσκολα, ἀφοῦ ἐπικρατοῦσε καὶ κυριαρχοῦσε ὁ θεσμὸς τῆς δουλείας καὶ ἐπικρατοῦσε ὁ σκληρὸς νόμος καὶ οἱ σχετικὲς συμπεριφορὲς ἦταν ἀπάνθρωπες. Ἀλλὰ καὶ σήμερα ἐπικρατοῦν παρόμοιες συνθῆκες, ἁπλῶς τὰ πράγματα γίνονται πιὸ πολιτισμένα καὶ τελικὰ οἱ ἄνθρωποι ὑποφέρουν.
.             Κατ’ ἀρχὰς καὶ σήμερα οἱ ἄνθρωποι δανείζονται ἀπὸ τὶς τράπεζες, δυστυχῶς καὶ ἀπὸ τοὺς τοκογλύφους, ἀλλὰ καὶ τὰ κράτη λαμβάνουν δάνεια ἀπὸ τὶς λεγόμενες ἀγορές. Ὑπάρχει μεγάλη οἰκονομικὴ ἀλληλεξάρτηση μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταστρατηγῆται ἡ ἐλευθερία. Βέβαια, μερικὲς φορὲς ὁ δανεισμὸς εἶναι ἀναγκαῖος, ἀλλὰ δὲν δικαιολογεῖται τὸ νὰ λαμβάνωνται δάνεια χωρὶς οὐσιαστικὸ καὶ πραγματικὸ λόγο. Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἐπικρατοῦσε μιὰ μόδα δανεισμοῦ. Ἀπὸ τὸ παραμικρὸ οἱ ἄνθρωποι ἔπαιζαν στὸ χρηματιστήριο, λάμβαναν καταναλωτικὰ δάνεια. Στὴν βάση τοῦ θέματος αὐτοῦ ὑπῆρχε ἡ εὐμάρεια, ἡ ἀπερισκεψία, ἀλλὰ καὶ ἡ πρόκληση, ἀπὸ τὴν ἄποψη ὅτι οἱ ἴδιοι οἱ δανειστὲς προκαλοῦσαν καὶ προέτρεπαν τοὺς ἀνθρώπους νὰ λαμβάνουν ἄσκοπα δάνεια. Ἔτσι, παρατηρήθηκε μιὰ φρενίτιδα, τῶν μὲν ἀνθρώπων νὰ δανείζωνται εὔκολα, τῶν δὲ δανειστῶν νὰ διευκολύνουν τὸν δανεισμὸ καὶ νὰ τὸν ἐπιδιώκουν.
.             Ἂν ἐξετάσουμε τὸ θέμα αὐτὸ ἀπὸ θεολογικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς πλευρᾶς, τότε μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι στὴν κοινωνία μας κυριαρχοῦν τὰ πάθη τῆς φιληδονίας καὶ τῆς φιλαργυρίας, ἐπιδιώκεται μιὰ εὐμάρεια καὶ ὑπερκατανάλωση μὲ δανεικά. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἐπιδιώκεται ὁ δανεισμὸς ὡς προσπάθεια ὑποδούλωσης τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λαῶν. «θρησκεία τς φιλαργυρίας» ποὺ πικρατε σήμερα στν κόσμο χει ς ρχ ν εναι λοι –νθρωποι κα Κράτη– χρεωμένοι, στε εκολα νὰ ξουσιάζωνται, ν γίνωνται δολοι.
.             Οἱ συνέπειες τῆς καταστάσεως αὐτῆς εἶναι φοβερές. Ὅσοι χρωστοῦν ζοῦν κάτω ἀπὸ τὸν φόβο καὶ τὴν ἀγωνία τῶν μελλόντων, περιπίπτουν σὲ ἀπόγνωση καὶ μελαγχολία, χάνουν τὸν ὕπνο τους, εἰσέρχονται σὲ φυλακές, δημιουργοῦν προβλήματα στὶς οἰκογένειές τους. Εἰδικὰ τὰ Κράτη χάνουν τὴν ἀνεξαρτησία τους, πολλὲς φορὲς χάνουν τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητά τους, ὑποτάσσονται σὲ ἐξωτερικὲς πιέσεις, γενικὰ βρίσκονται σὲ κατάσταση δουλείας. Λέμε ὅτι καταργήθηκε ἡ δουλεία, ὅπως ὑπῆρχε παλαιότερα, ἀλλὰ ὅμως ἐπανῆλθε μὲ ἄλλη μορφὴ καὶ ἄλλον τρόπο.
.             Ὅταν ἐξετάση κανεὶς τὴν νοοτροπία τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν, ποὺ ἀναπτύχθηκαν στὸν δυτικὸ χῶρο, θὰ διαπιστώση ὅτι ἡ νοοτροπία τῆς φιλαργυρίας καὶ τοῦ νεοπλουτισμοῦ διακρίνει τὸν δυτικὸ Χριστιανισμό, μὲ τὸν θεολογικὸ σχολαστικισμὸ καὶ τὸν προτεσταντικὸ ἠθικισμό. σχολαστικισμς τν Παπικν κάνει λόγο γι τν εδαιμονία σ ατν κα τν λλη ζωή, καὶ ὁ θικισμς τν Προτεσταντν δν ρνεται τν πλοτο, ρκε ν εναι νόμιμη κτήση του, δηλαδ ταυτίζει τ νόμιμο μ τὸ θικό. ντίθετα, ἡ ρθόδοξη θικ πο εναι στν βάση της σκητική, προσδιορίζεται π τν φιλοθεΐα κα τν φιλανθρωπία, πεξαρτητοποιε τν νθρωπο π τν λη, θεραπεύει τ πάθη τς φιλοδοξίας, τς φιλαργυρίας κα τς φιληδονίας.
.             Οἱ ρθόδοξοι Χριστιανοὶ ρκονται σ ατ ποὺ χουν, ποφεύγουν τν δανεισμό, ζον σκητικά, πομακρύνονται π τν χλιδ κα τν πολυτέλεια, καί, βεβαίως, εὐεργετοῦν ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά τους ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀνάγκη. Ὅταν διαβάση κανεὶς τὴν Ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ τὸν καταστατικὸ χάρτη τοῦ Χριστιανισμοῦ, βλέπει τὸ ἀσκητικὸ αὐτὸ ἦθος ποὺ διδάσκεται ἀπὸ τὸν Χριστό, τὸ ὁποῖο μᾶς δίνει τὴν ἐλευθερία καὶ κυρίως μᾶς ὁδηγεῖ στὴν βίωση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
.             Ἂς μάθουμε νὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι, ἀνεξάρτητοι ἀπὸ οἰκονομικὲς πιέσεις.

ΠΗΓΗ:  parembasis.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΠΕΡΩΤΗΣΑΝΤΟΣ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥΝ (Θεοφυλάκτου Βουλγαρίας)

 Κυριακή ΙΓ΄ Λουκᾶ

Θεοφυλάκτου Ἀρχιεπισκόπου Βουλγαρίας
ΟΜΙΛΙΑ περί τοῦ ἐπερωτήσαντος τὸν Ἰησοῦν

Γιὰ νὰ διαβάσετε τὸ πρωτότυπο
καὶ ἀντικρυστὰ τὴν νεοελλην. ἀπόδοση
σὲ καλὴ ἐκτυπώσιμη μορφή,
πατῆστε ἐδῶ
περί τοῦ ἐπερωτήσαντος τὸν Ἰησοῦν

, , ,

Σχολιάστε