Ἄρθρα σημειωμένα ὡς πειρασμοί

«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΝΟΟΥΜΕ ΤΡΟΠΟΥΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΙΤΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ» (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

,

Σχολιάστε

«ΟΤΑΝ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΝΙΚΗΣΕΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ…» (Ἅγ. Πορφύριος)

.             Γύριζα χαρούµενος μία μέρα, μετὰ ἀπὸ μία πολὺ ὡραία καὶ ὠφέλιµη περιοδεία ποὺ εἶχα μὲ τὸν Παππούλη [Ἅγ. Πορφύριο], ὅταν σ᾽ ἕνα δρόµο πρὶν φτάσω στὸ σπίτι μου, πέφτει ἐπάνω µου – χωρὶς ἐγὼ νὰ φταίω, καθὼς ἤµουν σταµατηµένος στὸ φανάρι- ἕνα µηχανάκι ποὺ εἶχε πάνω δύο ἄτοµα καὶ κυριολεκτικὰ χάθηκαν καὶ οἱ δύο κάτω ἀπὸ τὸ δεξιὸ μέρος τοῦ αὐτοκινήτου μου.
.               Βγῆκα ἔξω τροµαγµένος γιὰ τὸ συµβὰν καὶ ἕναν-ἕναν τοὺς τράβηξα ἀπὸ κάτω, χωρὶς νὰ ἔχουν πάθει ἀπολύτως τίποτα καὶ οἱ δύο, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ζηµιὲς στὸ αὐτοκίνητο καὶ στὸ µηχανάκι. “Δόξα σοι ὁ Θεός”, εἶπα. “Σᾶς βοήθησε ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία καὶ δὲν πάθατε τίποτα κακό”. Τοὺς φίλησα καὶ τοὺς δυὸ καὶ μετὰ ἀπὸ μία µικρὴ διαδικασία, ποὺ εἶχα μὲ τὴν τροχαία, τοὺς ἀποχαιρέτησα. Ἀµέσως πῆρα τηλέφωνο τὸν Παππoύλη καὶ τοῦ εἶπα τί µοῦ συνέβη καὶ ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ζηµιὲς καὶ τὴν ταραχή μου, γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα δὲν εἶχα κανένα πρόβληµα. Τότε µοῦ εἶπε: “Νὰ ξέρεις, παιδὶ μου, ὅτι ὁ πονηρὸς ὅταν δὲν µπορεῖ νὰ μᾶς νικήσει ἐσωτερικά, τότε μᾶς κάνει αὐτὲς τὶς ἐξωτερικὲς ἐπιθέσεις μὲ διάφορα συµβάντα, ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μᾶς φοβίσει. Ἡ συµπεριφορά σου στοὺς δύο ποὺ ἔπεσαν πάνω σου ἦταν πολὺ καλή. Νὰ ἔχεις τὴν εὐχὴ τοῦ Κυρίου».

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ (Χαραλ. Μπούσιας)

Ὑπομονὴ στὶς θλίψεις

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         «Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου» (Ψαλμ. 39, 2). Μὲ μεγάλη ὑπομονὴ κατὰ τὸ διάστημα τῶν δοκιμασιῶν μου καὶ τῶν θλίψεών μου περίμενα τὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου μου, ὁμολογεῖ ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός. Καὶ Aὐτὸς δέχθηκε εὐμενῶς τὴ δέησή μου. Λίγα λόγια λέμε τοῦ Θεοῦ μας, πολλὰ Ἐκεῖνος καταλαβαίνει. Λίγα ζητοῦμε πολλὰ μᾶς δίνει. Δὲν μᾶς τὰ δίνει, ὅμως, ὅταν ἐμεῖς τὰ θέλουμε, ἀλλὰ ὅταν Ἐκεῖνος γνωρίζει ὅτι θὰ τὰ χρησιμοποιήσουμε γιὰ τὸ καλὸ τῆς ψυχῆς μας, γιὰ τὴ σωτηρία μας. Αὐτὸς ὁ χρόνος ἀναμονῆς τῆς ἀπαντήσεως τοῦ οὐρανοῦ εἶναι ὁ χρόνος τῆς ὑπομονῆς μας, εἶναι ὁ χρόνος ποὺ βραβεύεται. Καὶ τὰ αἰτήματά μας, οἱ δεήσεις μας δὲν πρέπει νὰ συγχέονται μὲ ἀπαιτήσεις. Εἶναι παρακλήσεις ποὺ δὲν προσκρούουν σὲ τοῖχο, ἀλλὰ καταγράφονται στὸ ἀρχεῖο τῆς Θείας εὐσπλαγχνίας, τοῦ μακρόθυμου καὶ φιλάνθρωπου Θεοῦ μας. Ἐμεῖς ζητοῦμε, εἴμαστε ἱκέτες, καὶ ἀναμένουμε τὴν ἀπάντηση τοῦ οὐρανοῦ. Πῶς μποροῦμε μὲ αὐθάδεια νὰ ἀπαιτήσουμε, ὅταν αἰσθανόμασε ἐνδεεῖς; Λησμονοῦμε, ὅτι ἡ ὑπομονὴ συνοδευομένη ἀπὸ ταπείνωση φέρνει γρηγορότερα κοντά μας τὸ Θεῖο ἔλεος καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῶν αἰτημάτων μας;
.         Τί εἶναι ὑπομονή; Μὰ εἶναι ἡ ἐκζήτηση τοῦ Κυρίου, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας, ὅπως μᾶς λέει καὶ ὁ προφητάναξ Δαβίδ: «Κύριε, Σὺ εἶ ἡ ὑπομονή μου· Κύριε, ἡ ἐλπίς μου ἐκ νεότητός μου» (Ψαλμ. 70, 5). Ἄλλωστε ὁ Χριστός μας ὁ ἴδιος μᾶς ἔδωσε τὸ παράδειγμα τῆς ὑπομονῆς γενόμενος ὁ ἴδιος ἄκμονας ὑπομονῆς στὰ παθήματα, στὶς ὕβρεις, στοὺς κολαφισμούς, στὰ ἐμπτύσματα, στὸ ἀκάνθινο στεφάνι, στὸ σταυρικὸ θάνατο. Ταυτόχρονα ὅμως εἶναι καὶ παιδαγωγός, ἀφοῦ μᾶς ἐξασκεῖ στὴν ὑπομονὴ τῶν θλίψεων, ἀφοῦ αὐτὲς εἶναι καθαρὰ παιδαγωγικές. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι μήπως, ἐπίσης, δὲν ὑπέμειναν κακουχίες; Οἱ Προφῆτες δὲν ὑπέμειναν λιθοβολισμοὺς καὶ θάνατο; Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες δὲν ὑπέμειναν βασανιστήρια; Οἱ Ὅσιοι Πατέρες δὲν ὑπέμειναν τὶς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ; Ἀφοῦ, λοιπόν, ὅλοι οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ ὑπέμειναν θλίψεις, ἐμεῖς δὲν θὰ περάσουμε ἀπὸ αὐτές; Καιρός, λοιπόν, εἶναι νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ θλίψεις καὶ νὰ ἐξασκούμασε στὴν ὑπομονή. Καὶ μάλιστα σὲ πολλὲς ὑπομονές. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος μᾶς εἶπε: Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος σωθήσεται (Ματθ. ι´ 22). Ἡ ζωή μας χρειάζεται διαρκῆ ὑπομονή, «πολλὰν ὑπομονήν», ὅπως ἔλεγε ἡ σύγχρονη Πόντια Ὁσία τῆς Κλεισούρας, ἡ Γερόντισσα Σοφία, καὶ ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ Παῦλος: «Ὑπομονῆς χρείαν ἔχομεν» (Ἑβρ. ι´ 36). Ἄλλωστε χωρὶς ὑπομονὴ δὲν μποροῦμε νὰ διαβοῦμε τὸ δρόμο τῆς ζωῆς μας καὶ αὐτὸ πολὺ καλὰ τὸ γνωρίζουμε ἀφοῦ «δι’ ὑπομονῆς τρέχομεν τὸν προκείμενον ἀγῶνα» (Ἑβρ. ιβ´ 1) θεωρώντας ὅτι ὅλη μας ἡ ζωὴ εἶναι ἕνας ἀγώνας, εἶναι μιὰ πάλη καὶ ἐμεῖς οἱ ἀγωνιστές, οἱ παλαιστὲς «πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. ϛ´ 12).
.         Εἴμαστε ἄνθρωποι ποὺ ζοῦμε στὸν κόσμο καὶ γύρω μας μᾶς περιβάλλουν ἄνθρωποι μὲ ἐλλαττώματα καὶ κακότητες. Δὲν ἔχουμε γύρω μας Ἀγγέλους, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐμεῖς συμπεριφερόμαστε ἀγγελικὰ στοὺς ἄλλους. Ἔτσι, γιὰ νὰ πορευθοῦμε σωστὰ καὶ νὰ τερματίσουμε μὲ ἐπιτυχία τὸν ἐπίγειο ἀγώνα μας χρειάζεται συνεχὴ ὑπομονή. Χρειάζεται νὰ ὑπομένουμε τὰ οἰκογενειακὰ βάρη, ἀκόμη καὶ τοὺς ἐμπαιγμοὺς μέσα στὴν οἰκογένεια, νὰ ὑπομένουμε τὶς ἀσθένειες, νὰ ὑπομένουμε τὶς θλίψεις, νὰ ὑπομένουμε τὴ συκοφαντία, τὶς εἰρωνεῖες, τὶς πλεκτάνες, νὰ ὑπομένουμε τὶς στερήσεις, τὴν ἀνεργία, τὶς οἰκονομικὲς κρίσεις, ὅπως αὐτὴ ποὺ διανύουμε τώρα. Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, δυστυχῶς, ὑπομένουμε γιὰ λίγο χρονικὸ διάστημα μετὰ ἀποκάμνουμε. Ἡ ὑπομονή μας ἐξαντλεῖται. Ὅμως ὁ Κύριος ζητεῖ νὰ κάνουμε ὑπομονὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας. Διότι στὸ τέλος δίδεται τὸ στεφάνι. «Τί τὸ ὄφελος σπερμάτων, παρὰ μὲν τὴν ἀρχὴν ἀνθούντων, μικρὸν δὲ ὕστερον μαραινομένων;», ­γράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ποιό εἶναι τὸ ὄφελος, στὴν ἀρχὴ νὰ ἀνθίζουν κάποια φυτά, ἀλλὰ κατόπιν νὰ μαραίνονται; Μόνο ἡ καλὴ ἀρχὴ δὲν μᾶς χαρίζει τὴ νίκη. Χρειάζεται καὶ καλὴ συνέχεια καὶ καλὸ τέλος. Τότε εἴμαστε πραγματικὰ ­νικητές.
.          Ὁ Κύριος συνδέει τὴν ὑπομονὴ μὲ τὴ ­σωτηρία μας. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι θὰ σωθοῦμε μόνον ὅταν ὑπομένουμε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας, ὅταν οἱ δυσκολίες δὲν μᾶς πάρουν ἀπὸ κάτω. Εἶναι δύσκολο τὸ ἰσόβιο ἀγώνισμα τῆς ὑπομονῆς ποὺ μᾶς ζητεῖ νὰ κάνουμε ὁ Θεός μας, ἀλλὰ αὐτὸ πάρα πολὺ μᾶς εὐνοεῖ καὶ μᾶς διατηρεῖ σὲ ἐγρήγορση. Ἔτσι, ἐνῶ ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νὰ ὑπομείνουμε θλίψεις προσωρινές, μᾶς προσφέρει σωτηρία ποὺ εἶναι αἰώνια. Μᾶς παιδεύει γιὰ λίγο, γιὰ νὰ μᾶς εὐεργετήσει πλουσιοπάροχα, «Ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται» (Σοφ. Σολ. 3,5). Μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος νὰ ὑπομείνουμε δοκιμασίες ποὺ ἔχουν ἡμερομηνία λήξεως, ἐνῶ ἡ σωτηρία ποὺ μᾶς χαρίζει δὲν λήγει ποτέ. Ἑπομένως δὲν μᾶς συμφέρει νὰ χάσουμε τὴν ὑπομονή μας. Διότι ἂν τὴν χάσουμε, χάνουμε τὴ σωτηρία μας. Κι ἂν χάσουμε τὴ σωτηρία μας, τὰ χάσαμε ὅλα. «Οὐαὶ τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν ὑπομονήν», μᾶς προειδοποιεῖ ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς (Σ. Σειρ. β´ 14). Ἀλλοίμονο σ’ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν χάσει τὴν ὑπομονή τους καὶ ὡς ἐκ τούτου χάνουν καὶ τὴ σωτηρία τους.
.         Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐπιτελοῦσαν τὴ διακονία τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ», μὲ θλίψεις, μὲ ἀνάγ­κες, μὲ στενοχώριες, μὲ δαρμοὺς καὶ μαστιγώσεις ποὺ πλήγωναν τὸ σῶμα, μὲ φυλακίσεις, μὲ καταδιώξεις ποὺ δὲν τοὺς ἄφηναν νὰ σταθοῦν πουθενά, μὲ κόπους, μὲ ἀγρυπνίες, μὲ στερήσεις φαγητοῦ (Β´ Κορ. ϛ´ 4-5). Καὶ ἐμεῖς ὡς καλοὶ μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ καλούμαστε νὰ βαδίζουμε στὰ ἴχνη Του, νὰ «ἐπακολουθῶμεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α´ Πέτρ. β´ 21). Νὰ ὑπομένουμε πειρασμούς, νὰ κακοπαθοῦμε, νὰ βαστάζουμε μὲ ὑπομονὴ καὶ μὲ καρτερία τὸν σταυρό μας μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας, γιὰ νὰ βροῦμε ἔλεος τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.  Οἱ μοναχοί, γιὰ νὰ μὴν καμφθοῦν ἀπὸ τὶς δυσκολίες τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, συνηθίζουν νὰ εὔχονται ὁ ἕνας στὸν ἄλλον: «Καλὴ ὑπομονή»! Καὶ τοῦτο γιατὶ κατὰ τὴν κουρά τους δίνουν ρητὲς ὑποσχέσεις στὸ Θεό, ὅτι θὰ ὑπομείνουν τὸν καύσωνα ὅλης τῆς ἡμέρας, δηλαδὴ ὅλης τῆς ζωῆς τους, μέχρι τὴν τελευταία τους ἀναπνοή. Ἑπομένως ὀφείλουν νὰ κάνουν ὑπομονή. Καὶ ἀξίζει νὰ κάνουν ὑπομονή, γιατὶ ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος θὰ τοὺς στεφανώσει μὲ ἀμάραντο στεφάνι. Σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι, ἂν ἤξεραν αὐτοὶ ποὺ κάνουν ὑπομονὴ στοὺς πειρασμοὺς καὶ στὶς θλίψεις, τί δόξα τοὺς περιμένει στοὺς οὐρανούς, θὰ δέχονταν νὰ ὑπομείνουν «μυρίας κολάσεις»!
.         Ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ἔλεγε ὅτι ἂν γνωρίζαμε καλὰ πόσο μεγάλη ὠφέλεια προξενεῖ ἡ πρόσκαιρη ἀσθένεια σέ ὅλους μας θὰ τὴν ἐπιζητούσαμε. Οἱ ἀσθένειες εἶναι δῶρον Θεοῦ, εἶναι σημεῖο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Μᾶς παιδεύει ἐδῶ στήν πρόσκαιρη ζωή ὀλίγον γιά νά μᾶς ἀναπαύση αἰώνια. Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι μέσα στὶς θλίψεις καὶ τὰ παθήματα, στὴν ὑπομονὴ καὶ στὴ πίστη, εἶναι κρυμμένες οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ ἀπόκτηση τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν. Μᾶς τὸ τονίζει καὶ ὁ Ἀπόστολος: Πρέπει νὰ περάσουμε πολλὲς θλίψεις γιὰ νὰ μποῦμε στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. β´ 21). Καὶ Αὐτὸς μᾶς λέει· Μὲ τὴν ὑπομονή σας, θὰ σώσετε τὶς ψυχές σας, «ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν» (Λουκ. κα´ 19), ὅπως ἐπίσης καὶ ὅτι στὸν κόσμο τοῦτο θὰ ἔχετε θλίψεις, «ἐν τῶ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε» (Ἰωάν. ιϛ´ 33).
.         Ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ στὶς θλίψεις διακρίνονται ὅσοι ἀγαποῦν τὸν Θεό. Ὅταν ὁ Θεὸς θελήσει νὰ βοηθήσει μιὰ ψυχὴ βασανισμένη, δὲν τὴν ἀπαλάσσει ἀπὸ τὶς θλίψεις, ἀλλὰ τῆς χαρίζει ὑπομονή. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι στὴ θλίψη δοκιμάσθηκαν καὶ ὄχι στὴ χαρά. Καὶ ὁ Χριστὸς στοὺς Μακαρισμούς, τὴ θλίψη μακαρίζει καὶ ὄχι τὴ χαρά. Νὰ εὐχόμεθα ὁ Θεὸς νὰ μᾶς δίδει ὑπομονὴ καὶ ὄχι νὰ μᾶς πάρει τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὰ βάσανα, γιατὶ αὐτὰ μᾶς πηγαίνουν στὸν παράδεισο, θὰ μᾶς πεῖ καὶ ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἐφραίμ, ὁ Κατουνακιώτης.
.         Καὶ ὁ Ὅσιος Παΐσιος μᾶς λέγει, ὅτι ὁ Καλὸς Θεὸς δίνει στὸν κάθε ἄνθρωπο ἕνα σταυρὸ ἀνάλογο μὲ τὴν ἀντοχή του, ὄχι γιὰ νὰ τὸν βασανίσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν χρησιμοποιήσει σὰν σκάλα, μὲ τὴ βοήθεια τῆς ὁποίας θὰ ἀνεβεῖ στὸν Οὐρανό. Ἂν καταλάβουμε τὶ θησαυρὸ ἀποταμιεύουμε ἀπὸ τὸν πόνο τῶν δοκιμασιῶν, δὲν θὰ γογγύζουμε, ἀλλὰ θὰ δοξολογοῦμε συνεχῶς τὸ Θεὸ σηκώνοντας τὸ σταυρουδάκι ποὺ μᾶς χάρισε, ὁπότε καὶ σὲ τούτη τὴ ζωὴ θὰ χαιρόμαστε καὶ στὴν ἄλλη θὰ ἔχουμε νὰ λάβουμε καὶ σύνταξη καὶ «ἐφάπαξ». Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει ἐξασφαλισμένα κτήματα, μᾶς ἔχει περιουσία στὸν Οὐρανό. Ὅταν, ὅμως, ζητοῦμε νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ μιὰ δοκιμασία, δίνει αὐτὰ τὰ κτήματα σὲ ἄλλους καὶ ἐμεῖς τὰ χάνουμε, ἐνῶ ἂν κάνουμε ὑπομονή, θὰ μᾶς δώσει καὶ τόκο.
.         Εἶναι μακάριος αὐτὸς ποὺ ὑπομένει βάσανα ἐδῶ στὴ γῆ, γιατί, ὅσο πιὸ πολὺ παιδεύεται σὲ αὐτὴ τὴ ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται γιὰ τὴν ἄλλη, ἐπειδὴ ἐξοφλεῖ τὰ γραμμάτια τῶν ἁμαρτιῶν του. Ἡ ὑπομονὴ στὴν ἄρση τοῦ σταυροῦ τῶν δοκιμασιῶν μας εἶναι δῶρο Θεοῦ, εἶναι χάρισμα Θεοῦ. Ἔτσι, εἶναι μακάριος ἐκεῖνος ποὺ δείχνει ὑπομονὴ ὄχι σὲ ἕνα σταυρό, ἀλλὰ σὲ πολλούς. Μιὰ ταλαιπωρία ἢ ἕνας θάνατος μαρτυρικὸς προσφέρει στὸν ὑπομένοντα καθαρὸ μισθό. Γι’ αὐτὸ σὲ κάθε δοκιμασία νὰ λέμε: «Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γιατὶ αὐτὸ χρειαζόταν γιὰ τὴ σωτηρία μου».

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, , ,

Σχολιάστε

OI ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Οἱ πειρασμοὶ τῶν ἑορτῶν

.             Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ θὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ζήσουμε τὸ μεγάλο καὶ κοσμοσωτήριο γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ μας.
.             Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μέρες τώρα μᾶς προετοιμάζει μὲ τὴ νηστεία, τὶς Ἀκολουθίες, τ᾿ ἀναγνώσματα, τὴ συμμετοχή μας στὰ ἱερὰ Mυστήρια. Ὅλα μ᾿ ἕνα σκοπό: τὴν πνευματική μας ἀνύψωση, τὴ βαθύτερη καὶ οὐσιαστικότερη μετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως.
Καὶ ἐνῶ ὅλα μᾶς βοηθοῦν καὶ μᾶς ἀνεβάζουν, ὁ πόλεμος τοῦ πονηροῦ γίνεται ἐντονότερος. Δὲν σταματᾶ ὁ διάβολος νὰ μᾶς ἐνοχλεῖ, νὰ στήνει παγίδες, νὰ μᾶς δημιουργεῖ πειρασμοὺς τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες. Φρυάττει καὶ προσ­παθεῖ λυσσαλέα μὲ κάθε ­τρόπο καὶ μέσο νὰ χαλάσει τὴ διάθεσή μας, τὴν πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν, ὥστε νὰ μὴν κατορθώσουμε νὰ βιώσουμε τὰ μεγάλα γεγονότα.
.             Εἶναι παρατηρημένο πὼς αὐτὸ συμβαίνει σ᾿ ὅλες τὶς ἑορτές. Στὶς προεόρτιες ἱερὲς στιγμὲς ἐμφανίζονται πει­ρασμοὶ ποὺ σκοτίζουν τὶς ψυχὲς τῶν πι­στῶν. Πειρασμοὶ ποὺ προέρχονται εἴ­τε ἀπὸ δημοσιεύματα ­ἀντιχριστιανικοῦ περιεχομένου, εἴτε ἀπὸ προβολὲς καὶ σχόλια μὲ βέλη ἐναντίον τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, εἴτε ἀπὸ παρουσιάσεις ψευδε­πίγραφων κειμένων ποὺ προσ­βάλ­λουν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀλ­λοι­ώνουν τὴν ἀλήθεια, εἴτε ἀπὸ σκάνδαλα ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας κ.ο.κ.
.             Ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν ἐργασία μας, στὸ περιβάλλον μας, στὴν οἰκογένειά μας παρουσιάζονται ξαφνικὰ πειρασμοί: παρεξηγήσεις, διαφωνίες, ­θυμοί, μαλώ­­ματα ἀπὸ ἀσήμαντες ἀφορμές, ἀποστάσεις ψυχῶν. Καὶ ἐνῶ ἡ ἐπιθυμία ὅ­­­λων μας ἦταν νὰ περάσουμε πνευματικὰ καὶ ἅγια τὶς ἡμέρες αὐτές, στὸ τέλος χαλάει ἡ διάθεσή μας καὶ μένει ἡ στενοχώρια, ἡ πικρία ποὺ τσακίζει ψυχικὰ καὶ σωματικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἐπιτυγχάνει ὁ πονηρὸς τὸ σχέδιό του καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ὠφεληθοῦμε ἀπὸ τὴ γιορτὴ μὲ τὸν χαρούμενο τρόπο τῆς δοξολογίας, ἀλλὰ καταφέρνει καὶ ἀμαυρώνει τὴν ὅλη ἑορταστικὴ ἀτμόσφαιρα.
.             Ρώτησαν κάποτε τὸν ἁγιορείτη γέ­ρον­τα Παΐσιο, γιατί νὰ συμβαίνουν τέτοιοι πειρασμοὶ σὲ τόσο ἅγιες ἡμέρες;
Καὶ ὁ ὅσιος Γέροντας ἀπάντησε: «Στὶς γιορτὲς ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, οἱ Ἅ­­­γιοι ἔχουν χαρὰ καὶ κερνοῦν, ­δίνουν εὐλογίες, δῶρα πνευματικὰ στοὺς ἀν­θρώπους. Ἐδῶ οἱ γονεῖς κερνοῦν ὅταν γιορτάζουν τὰ παιδιά τους, ἢ οἱ ­βασιλεῖς χαρίζουν ποινὲς ὅταν ­γεννιέται καν­ένα βασιλόπουλο· οἱ Ἅγιοι γιατί νὰ μὴν κεράσουν; Μάλιστα ἡ χαρὰ ποὺ δίνουν κρατάει πολὺ καὶ βοηθιοῦνται πολὺ οἱ ψυχές. Γι᾿ αὐτὸ ὁ διάβολος, ἐπειδὴ τὸ ξέρει αὐτό, δημιουργεῖ πειρασμοὺς γιὰ νὰ στερηθοῦν οἱ ἄνθρωποι τὰ θεῖα δῶρα καὶ νὰ μὴ χαροῦν οὔτε νὰ ὠφεληθοῦν ἀπὸ τὴ γιορτή»1.
.             Πῶς πρέπει νὰ σταθοῦμε μπροστὰ σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάσταση;
Πρωτίστως, νὰ περιμένουμε τοὺς πειρασμοὺς νὰ ἔλθουν. Νὰ ­καταλάβουμε τὴν ἱερότητα τῆς περιόδου, τὸν φθόνο τοῦ πονηροῦ καὶ ν᾿ ἀναμένουμε τὶς ἐπιθέσεις του. Μὴν ξαφνιαζόμαστε, μὴ θορυβούμαστε οὔτε νὰ πανικοβαλλόμαστε. Μὴν ἀφήνουμε νὰ φεύγει ἀπὸ τὴν ψυχή μας ἡ εἰρήνη καὶ ἡ χαρὰ ποὺ μᾶς προσφέρουν οἱ ἑορτὲς μὲ τὰ μηνύματά τους. Στὶς δύσκολες ὧρες τῶν πειρασμῶν νὰ ἐμβαθύνουμε περισσότερο στὰ γεγονότα ποὺ ἑορτάζουμε καὶ μὲ τὰ πνευματικὰ μέσα – τὴν προσευχή, τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Πνευματικό μας, τοὺς ἀδελφούς μας – ν᾿ ἀντιμετωπίζουμε τὰ «πεπυρωμένα» αὐτὰ βέλη τοῦ πονηροῦ.
Ἔπειτα, νὰ συντελοῦμε ὥστε νὰ ξεπερνοῦν τοὺς πειρασμοὺς καὶ οἱ ἄλλοι γύρω μας. Νὰ γινόμαστε οἱ εἰρηνο­ποιοί, ὅπως μᾶς παραγγέλλει ὁ Κύριος. Νὰ ρίχνουμε γέφυρες ἐπικοινωνίας στοὺς πληγωμένους συνανθρώπους μας.
Ἀλλὰ καὶ νὰ ὁπλιζόμαστε μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα, «τὴν πανοπλίαν τοῦ Θε­οῦ» (Ἐφ. ς΄ 13), καὶ νὰ ἐντείνουμε τὶς πνευματικές μας δυνάμεις ἐναντίον τοῦ πονηροῦ.
.             Ἂς ἔχουμε ὅμως καὶ πλήρη ἐμπιστοσύνη στὴ λύση καὶ βοήθεια ποὺ θὰ δώσει ὁ Θεός. Διότι ὁ ἅγιος Θεός, ὅταν δεῖ ὅτι δὲν δώσαμε ἐμεῖς ἀφορμὴ γιὰ τὸν πειρασμό, ἀλλὰ αὐτὸ ἔγινε μόνο ἀπὸ φθόνο τοῦ πονηροῦ, μᾶς βοηθάει. Καὶ ἀκόμη πιὸ θετικὰ μᾶς ὠφελεῖ, ὅταν ἐμεῖς παίρνουμε ταπεινὰ τὸ σφάλμα ἐπάνω μας καὶ δὲν κατηγοροῦμε κανέναν.
Τέλος, ἂς μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ μᾶς λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Κάθε πειρασμός, κάθε θλίψη, κάθε ἐπίθεση τοῦ διαβόλου, ἂν εἴμαστε προσεκτικοὶ καὶ ὑπομονετικοί, μπορεῖ νὰ μᾶς προξενήσει μεγάλη ὠφέλεια. Ὁ νοητὸς ἐχθρὸς ἐπιτέθηκε μὲ τόση μανία ἐναντίον τοῦ Ἰώβ. Ἀλλὰ σὲ τί τὸν ζημίωσε τελικά; Σὲ τίποτα. Ἀπεναντίας, τοῦ ­ἐξασφάλισε μεγαλύτερη ἁγιότητα καὶ λαμπρότερη δόξα. Ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε ἄγρυπνοι, ὁ διάβολος δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς βλάψει. Μπορεῖ ὅμως, ἄθελά του, νὰ μᾶς ὠφελήσει, νὰ μᾶς αὐξήσει τὴν ἀρετή»2.
.             Ἂς χαροῦμε καὶ φέτος τὰ Χριστούγεννα μὲ τὸν ἀγώνα ποὺ θὰ κάνουμε νὰ ζήσουμε ἀληθινὰ τὴ μεγάλη ἑορτὴ ἀντιμετωπίζοντας πνευματικὰ τὸν ὁποιονδήποτε πειρασμὸ τοῦ πονηροῦ!

  1. Γέρ. Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι, τόμ. Δ´: Οἰκογενειακὴ ζωή, σελ. 163. 2. Θέματα ζωῆς, τόμ. Α΄, Ἱ. Μ. «Παρακλήτου», Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2003, σελ. 35.

ΠΗΓΗ: ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “Ο ΣΩΤΗΡ”

,

Σχολιάστε

ΩΡΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ « Τὰ ἐρωτήματα πιέζουν ἀσφυκτικά: Τί πρόκειται νὰ συμβεῖ; Τί θὰ γεννήσει ἡ αὐριανὴ μέρα;»

Ὥρα μεγάλου πειρασμοῦ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2100, 01 12.14

.            Κάποτε καταράστηκε μιὰ συκιά, κι αὐτὴ ξεράθηκε. Ἄλλοτε πῆρε τὸ μαστίγιο κι ἔδιωξε τοὺς ἀσεβεῖς ἐμπόρους ἀπὸ τὸν οἶκο του Θεοῦ. Καὶ σ’ ἄλλη περίσταση ἔστειλε τὰ δαιμόνια στοὺς χοίρους, κι αὐτοὶ ­πνίγηκαν στὴ λίμνη. Χαρακτηριστικότερα ἀκόμη στοὺς καιροὺς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὁ Θεὸς τιμωροῦσε παραδειγματικὰ τὸ κακό, μὲ ἀποκορύφωμα βέβαια τὸν Κατακλυσμὸ τοῦ Νῶε καὶ τὴ συνταρακτικὴ καταστροφὴ τῶν διεστραμμένων πόλεων Σόδομα καὶ Γόμορρα.
.            Εἶναι λοιπὸν αὐστηρός; Εἶναι ἄ­­­καμ­­πτος ἐπιτηρητὴς τῆς τάξεως στὸν κόσμο καὶ ἀδέκαστος τιμωρὸς τοῦ κακοῦ;
.            Ὁ Θεὸς εἶναι δίκαιος. Ἡ δικαιοσύνη Του ὅμως δὲν μοιάζει μὲ τὴν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη. Οἱ ἄνθρωποι, ἀποδίδοντας δικαιοσύνη, καὶ λάθη κάνουμε καὶ τὰ κίνητρά τους συχνὰ εἶναι ἐκδικητικά. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς εἶναι δίκαιος ἀπὸ ἀγάπη. Ἡ δικαιοσύνη Του ἀποτελεῖ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης Του. «Τιμωρεῖ» μὲ ἀγάπη. Ἐλέγχει κινούμενος ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη. Δοκιμάζει μὲ πειρασμοὺς τὸν ἄνθρωπο πάντα ἀπὸ ἀγάπη. Ὅταν οἱ ἁμαρτίες μας συσσωρεύονται ὑπερβολικά, δικαίως μᾶς ἐγκαταλείπει σεβόμενος τὴν ἐλευθερία μας. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ «δικαία τοῦ Θεοῦ ἐγκατάλειψις διὰ τὴν ἡμετέραν ἁμαρτίαν καὶ τὴν ἀπείθειαν» (ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς)[1] ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης Του εἶναι. Ὄχι μόνο διότι γίνεται ἀπὸ σεβασμὸ στὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ καὶ διότι πάντοτε ἀποβλέπει στὸ καλό μας, στὴ σωτηρία μας.
.               Τὸ πρόβλημα βέβαια εἶναι ἡ ὑπερβολικὴ συσσώρευση ἁμαρτιῶν ποὺ ἀντιστέκεται πεισματικὰ στὸν ὠκεανὸ τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ· «οὐδεὶς φιλανθρωπότερος τοῦ Θεοῦ ἀλλ’ οὐ θέλει ἐλεῆσαι· ἀντιστήκει γὰρ τὸ πλῆθος τῶν ἐν τῷ κόσμῳ γινομένων ἁμαρτιῶν» (Ὅσιος Βαρσανούφιος, ἀπόκρισις φξθ´).
.            Ἡ συσσώρευση τῶν ἁμαρτιῶν στὸν τόπο μας ἔχει τὸν τελευταῖο καιρὸ αὐ­ξηθεῖ πολύ. Ἐκρηκτικὴ ἡ αὔξηση. Ἕνα εἶδος μανίας. Οἱ πιστοί, ἔχοντας εὐαισθητοποιημένα τὰ πνευματικά τους αἰσθητήρια, ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ τόπος ἔχει ἤδη εἰσέλθει σὲ περίοδο μεγάλου πειρασμοῦ καὶ δικαίως ἀνησυχοῦν. Ἀνησυχοῦν γιὰ τοὺς ἴδιους, γιὰ τὰ παιδιά τους, τοὺς δικούς τους, τὴν πατρίδα, τὸν κόσμο γενικότερα.
.              Τὰ ἐρωτήματα τοὺς πιέζουν ἀσφυκτικά: Τί πρόκειται νὰ συμβεῖ; Τί θὰ γεννήσει ἡ αὐριανὴ μέρα; Σὲ ποιὸν κόσμο θὰ ζήσουν τὰ παιδιά μας; Θὰ γίνει πόλεμος; Θὰ πάρουμε πίσω αὐτὰ ποὺ χάσαμε ἢ θὰ χάσουμε κι αὐτὰ ποὺ ἔχουμε; Ζοῦμε στοὺς ἔσχατους καιρούς; Κι ἂν ναί, πόσο κοντά μας εἶναι οἱ μεγάλοι πειρασμοί;
.               Ὅλα αὐτὰ κι ἄλλα ἀκόμη, ἐρωτήματα βασανιστικὰ καὶ ἀδυσώπητα, τοὺς κυκλώνουν μέρα-νύχτα «ὥσπερ μέλισσαι κηρίον», σὰν πολύβουο μελίσσι γύρω ἀπὸ τὴν κυψέλη. Οἱ δὲ ποικίλες σ᾿ αὐτὰ ἀπαντήσεις ἐπιτείνουν τὴ σύγχυση, τὰ ἐπιδεινώνουν.
Ὅμως ἐδῶ εἶναι ὁ πόλεμος.
.              Ἡ μάχη πρέπει νὰ δοθεῖ ἀπὸ τὸν καθένα. Καὶ πρέπει νὰ δοθεῖ μέσα στὴ σύγχυση. Μάχη πίστεως! Πίστεως στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Πίστεως ὅτι ἡ δικαιοσύνη Του εἶναι ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης Του. Καὶ ἑπομένως ὅτι, ὅποιες δοκιμασίες κι ἂν ἐπέλθουν – ἀποτέλεσμα τῆς δικαίας λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐγκαταλείψεώς μας – θὰ βρίσκονται ὅλες μέσα στὸν ὠκεανὸ τῆς ἀγάπης Του. Ὁ Θεὸς δὲν τιμωρεῖ γιὰ νὰ ἐξοντώσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ σώσει. Δὲν ἐκδικεῖται τὴν ἀσέβειά μας· ἀλλὰ παιδεύει, παιδαγωγεῖ. Καὶ μάλιστα «διά τῶν εὐχῶν» τῶν ἁγίων ἀνθρώπων «μετ᾿ ἐλέους παιδεύει» (Ὅσιος Βαρσανούφιος, ἀπόκρισις φξθ´). Παιδαγωγεῖ «μετ᾿ ἐλέους», μὲ ἀγάπη, μὲ εὐσπλαχνία. Ὡς Πατέρας στοργικὸς ποὺ εἶναι φροντίζει μὲ σπλάχνα πατρικὰ τὰ παιδιά Του, ὅλους μας. Ἀκόμη κι ὅταν κατὰ λόγον δικαιοσύνης μᾶς ἐγκαταλείπει, δὲν μᾶς ἀποκηρύττει, εἶναι καὶ παραμένει Πατέρας, ὁ Πατέρας μας.
.               Αὐτὴ ἡ γνώση εἶναι σωτήρια. Καὶ ἡ οἰκογένειά μας καὶ οἱ δικοί μας καὶ ἡ πατρίδα μας καὶ ὅλος ὁ κόσμος βρίσκον­ται στὰ χέρια τοῦ Δημιουργοῦ μας. Ἀκόμη κι ἂν ἡ γῆ συγκλονιστεῖ καὶ τὰ βουνὰ πέσουν στὴ θάλασσα, δὲν πρέπει νὰ ἀφήσουμε τὸν φόβο νὰ καλύψει τὶς ψυχές μας· «Οὐ ­φοβηθησόμεθα ἐν τῷ ταράττεσθαι τὴν γῆν καὶ μετατίθεσθαι ὄρη ἐν καρδίαις θαλασσῶν» (Ψαλ. ΜΕ´ [45] 3).
.              Δὲν θὰ ἀνησυχοῦμε; Θὰ ἀνησυχοῦμε μὲ τὴν «καλὴ ἀνησυχία», ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος γέροντας Παΐσιος. Θὰ ἀνησυχοῦμε μὲ πίστη, θὰ ἀγωνιοῦμε μὲ ἐλπίδα, θὰ ἀγωνιζόμαστε μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ θὰ προσευχόμαστε μὲ ζῆλο. Γιὰ νὰ ἀντέξουμε καὶ κατὰ τὴν ὥρα τοῦ μεγάλου πειρασμοῦ νὰ κρατήσουμε τὴν πίστη ζωντανὴ καὶ νὰ δώσουμε τὴ μαρτυρία μας μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸν ἀποστατημένο κόσμο.

  1. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ὁμιλία Ιϛ´, Περὶ τῆς κατὰ σάρκα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας…, ΕΠΕ 9, 446.

 

 

,

Σχολιάστε