Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατριαρχεῖο Μόσχας

Ο ΥΒΡΙΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

βριδικς πόλεμος γι τν θρόνο τς ρθοδοξίας

ἀπόσπασμα ἄρθρου τοῦ
Νίκου Εὐσταθίου
ἐφημ. «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 28.01.2020

.                   Ὁ δημοσιογράφος καὶ συγγραφέας Ἀλέξανδρος Μασσαβέτας στὸ βιβλίο του «Τρίτη Ρώμη» ἀναδεικνύει ἕνα ζήτημα ξεκάθαρα γεωπολιτικὸ πίσω ἀπὸ τὸ φαινομενικὰ θρησκευτικό του πρῶτο ἐπίπεδο: τὸν ὑπόγειο πόλεμο δεκαετίας ποὺ ἡ Μόσχα ἔχει κηρύξει στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.
.                   Ἔπειτα ἀπὸ ἕντεκα χρόνια ἐντατικῆς ταξιδιωτικῆς ἔρευνας στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὴν εὐρύτερη Τουρκία, καθὼς καὶ τρία ἐξαιρετικὰ ἐπιτυχημένα ὁδοιπορικὰ βιβλία, ὁ Ἀλέξανδρος Μασσαβέτας ἐπιστρέφει μὲ τὴν ἴδια ἐξονυχιστικὴ προσέγγιση καὶ μελέτη, ἀλλὰ μία σαφῶς διαφορετικὴ θεματολογία. Ἡ «Τρίτη Ρώμη» (Ἐκδόσεις Πατάκη) ἀναδεικνύει ἕνα ζήτημα ξεκάθαρα γεωπολιτικό, πίσω ἀπὸ τὸ φαινομενικὰ θρησκευτικό του πρῶτο ἐπίπεδο: τὸν ὑπόγειο πόλεμο δεκαετίας, ποὺ ἡ Μόσχα ἔχει κηρύξει στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.
.                   «Ἡ ρωσικὴ διείσδυση στὴν Ἑλλάδα, μέσῳ ψευδοϊστορικῶν ἀφηγημάτων καὶ διασυνδέσεων στὴν Ἐκκλησία καὶ στὸν Τύπο, πάει πίσω πολλὰ χρόνια, ὡστόσο τὴν τελευταία εἰκοσαετία ἔχει κλιμακωθεῖ», ἀναφέρει μὲ ἀνησυχία ὁ Μασσαβέτας, ὁ ὁποῖος στὸ βιβλίο του συνθέτει ἕνα ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρο ἱστορικὸ πλαίσιο τῆς δημιουργίας θρησκευτικῶν ἀποικιῶν ἀπὸ τὸ Κρεμλίνο, μὲ πρωτοφανῆ πολιτικὰ ὀφέλη. Ἡ «Κ» συνάντησε τὸν δημοσιογράφο καὶ συγγραφέα καὶ συζήτησε ἐκτενῶς γιὰ τὸν «ὑβριδικὸ πόλεμο» τῆς Μόσχας στὸν ἑλληνικὸ χῶρο, τὸν ἐξτρεμισμὸ τῆς ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἑλληνικὴ χριστιανοσύνη ὡς στοιχεῖο πολιτιστικῆς ἀναφορᾶς.

– Τὸ νέο σας βιβλίο εἶναι σαφῶς μία παρέκκλιση ἀπὸ τὴ συνήθη σας θεματολογία. Γιατί ἀποφασίσατε νὰ ἀσχοληθεῖτε μὲ τὸν ἀγώνα τῆς Μόσχας γιὰ τὸν θρόνο τῆς Ὀρθοδοξίας;

– Στὴν πραγματικότητα, τὸ θέμα ἀποφάσισε νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ ἐμένα. Παρότι ὁμολογουμένως δὲν θρησκεύομαι, μὲ ἐνδιέφερε πάντοτε ἡ θρησκεία ὡς πολιτιστικὴ ἀναφορὰ καὶ ὡς στοιχεῖο αὐτοπροσδιορισμοῦ, καὶ εἰδικὰ στὴν Τουρκία ὅπου ζοῦσα ἐνόσῳ κλιμακωνόταν ὁ ἰσλαμισμός. Ὅταν ἔκανα τὴν ἔρευνα γιὰ τὸ τελευταῖο μου βιβλίο γιὰ τὶς γειτονιὲς τοῦ Κεράτιου, λόγῳ τοῦ Φαναρίου εἶχα ἀσχοληθεῖ ἀρκετὰ μὲ τὸ θέμα τῆς οἰκουμενικότητας. Ἐκεῖ συνειδητοποίησα πὼς ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ δύο τινά: ἀπὸ τὴ μία τὸ γεγονὸς πὼς ἡ Τουρκία δὲν τὴν ἀναγνωρίζει, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πὼς ἡ Ρωσία τὴν ἀμφισβητεῖ. Κατάλαβα  τὴ σοβαρότητα τῆς κατάστασης, ὅταν μετὰ τὸ πραξικόπημα τοῦ 2016 εἶχε κυκλοφορήσει μία ψευδεπίγραφη ἐπιστολὴ δῆθεν ἑνὸς πρώην Ἀμερικανοῦ διπλωμάτη –ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἦταν τῶν ρωσικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν– ποὺ ἔλεγε πὼς ὁ Ἐρντογὰν δὲν ἔχει ἀνάγκη τὸν Βαρθολομαῖο καὶ πὼς ὁ θρόνος τῆς Ὀρθοδοξίας πρέπει νὰ μεταφερθεῖ. Ἡ ἰσχύς, ποὺ ἔχει ἡ Ἑλλάδα μὲ τὸ Πατριαρχεῖο, εἶναι μεγάλη, καὶ ἡ Ρωσία θέλει νὰ τὴν τορπιλίσει ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰώνα. Αὐτὸ δὲν ἔχει σταματήσει.
.                   Ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὸ βιβλίο ἦταν καὶ μία ἀντίδραση στὸ γεγονὸς πὼς ὅλοι μὲ ρωτοῦν συνεχῶς γιὰ τὶς μόνιμες ἀπειλὲς ἀπὸ τὴν Τουρκία. Θεωρῶ πὼς σὲ αὐτὰ τὰ ἀφηγήματα πάντοτε ὑπάρχει μία δόση ὑπερβολῆς. Ὁ Ἐρντογὰν χρησιμοποιεῖ αὐτὴ τὴ ρητορικὴ ξεκάθαρα, ἐπειδὴ ἔχει ἐσωτερικὰ προβλήματα. Σὲ κάθε περίπτωση, πάντως, ἂν θέλουμε νὰ θίξουμε ζητήματα γεωστρατηγικῆς ἀπειλῆς, δὲν ἔχει γίνει ἀντιληπτὸ πόσο σοβαρὴ εἶναι ἡ γεωστρατηγικὴ ἀπειλὴ τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία ἔχει κάνει ἐδῶ καὶ χρόνια ἐξαιρετικὴ δουλειὰ χειραγώγησης.

– Καὶ ὅμως, παρὰ τὴν πολυετῆ προσπάθεια χειραγώγησης, τὸ ζήτημα ἔλειπε ἀπὸ τὸν δημόσιο διάλογο. Πῶς καταφέρατε νὰ ἀντλήσετε τὶς κατάλληλες πηγὲς γιὰ νὰ τὴν ἀναδείξετε;

– Πράγματι, πρόκειται γιὰ ἕνα θέμα ποὺ δὲν ἦταν εὐρέως γνωστό. Ἐκεῖ πού, ὡστόσο, αὐτὸ ἄλλαξε, ἦταν μὲ τὶς ἀπελάσεις τῶν Ρώσων διπλωματῶν, καθὼς ὁλόκληρος ὁ μηχανισμὸς αὐτὸς βγῆκε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἀκόμα καὶ τότε συνειδητοποίησα πὼς μέχρι καὶ ὁ ἐνημερωμένος κόσμος δὲν εἶχε καταλάβει τὸ μέγεθος τῆς χειραγώγησης καὶ τοῦ «ὑβριδικοῦ πολέμου».
.                   Ἐκεῖνο ποὺ μὲ βοήθησε πολὺ στὴν ἔρευνα ἦταν ὅταν ἔμαθα ρωσικά, καὶ εἶχα πλέον πρόσβαση σὲ ρωσικὲς πηγές, ὅπου ἀναφέρονταν οἱ ἴδιοι ἀνοιχτὰ στὸ ζήτημα. Ὁ στενὸς φίλος τοῦ Πούτιν, Βλαντιμὶρ Γιακούνιν γιὰ παράδειγμα, ἔκανε λόγο γιὰ «εἰρηνικὴ ἐπίθεση» – δηλαδὴ τὴν ἐξαγορά, εἴτε κυριολεκτικὰ μὲ χρήματα εἴτε μὲ κολακεῖες, διαφόρων «παπαγάλων» οἱ ὁποῖοι ἔχουν μεγάλο ἀντίκτυπο στὸν δημόσιο διάλογο. Στὸ ἀφήγημα ποὺ ὑφάνθηκε χρησιμοποιήθηκε μία εἰκόνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μία ψευδαίσθηση τοῦ Πούτιν ὡς ἑνὸς ἡγέτη ποὺ κάνει τὸν σταυρό του, ποὺ εἶναι φιλέλληνας καὶ ποὺ μᾶς στηρίζει καὶ στρέφεται ἐναντίον τῶν Τούρκων. Αὐτὸ ξεκινάει ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 2000, καὶ ἔχει τρομερὸ ἀντίκτυπο ἔκτοτε. Ἡ ρωσολαγνεία ἐξακολουθεῖ νὰ ἐπικρατεῖ καὶ στὰ δύο ἄκρα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ φάσματος.

– Πράγματι, μέχρι σήμερα ἡ Ρωσία παραμένει πολὺ ψηλὰ στὴν ἀντίληψη τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, καὶ ὁ Πούτιν βρίσκεται πρῶτος σὲ πολλὲς λίστες ὅπου οἱ Ἕλληνες καλοῦνται νὰ κατατάξουν ξένους ἡγέτες. Γιατί συμβαίνει αὐτό;

– Στὴν Ἑλλάδα ἡ ἱστορικὴ μνήμη, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀμνησία, εἶναι ἐπιλεκτική. Ἔχουμε ἤδη βιώσει μία πολὺ ἔντονη σύγκρουση συμφερόντων μὲ τὴ βουλγαρικὴ ἐξαρχία καὶ τὸ κίνημα τοῦ Πανσλαβισμοῦ. Οἱ μνῆμες της ὑπῆρχαν μέχρι τὸν ἐμφύλιο – καὶ πίσω ἀπὸ τὴ Βουλγαρία τότε βρισκόταν φυσικὰ ἡ Ρωσία. Ἐπίσης, τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰώνα οἱ Ρῶσοι κατόρθωσαν νὰ διεισδύσουν σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα ἀρχαῖα Πατριαρχεῖα, ἐκεῖνο τῆς Ἀντιόχειας, καὶ μέσα ἀπὸ τὴν πολὺ ἐκτεταμένη ἐπιχείρηση δολιοφθορᾶς τους, νὰ περάσουν τὴν ἡγεσία του ἀπὸ Ἕλληνες ἱερεῖς σὲ Ἄραβες, τοὺς ὁποίους χειραγωγεῖ ἡ Μόσχα. Ὅλα αὐτὰ εἶναι σημαντικὰ κεφάλαια τῆς Ἱστορίας, ἀλλὰ ἔχουν ξεχαστεῖ, καὶ γι’ αὐτὸ προσπάθησα νὰ τὰ ἐπαναφέρω στὸ προσκήνιο.

[…]

,

Σχολιάστε

OI ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΠΤΩΣΕΙΣ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Οἱ ἐκκλησιολογικές μετα-πτώσεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.              Ὁ οἰκουμενισμός συνδέεται μέ τόν σχετικισμό ἤ σχετικοκρατία, ὅτι, δηλαδή, ὅλα εἶναι σχετικά καί ἔτσι δημιουργεῖται σύγχυση στά θεολογικά καί ἐκκλησιολογικά θέματα. Ἄλλο, βέβαια, εἶναι ἡ οἰκουμενικότητα καί ἄλλο εἶναι ὁ οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος διακρίνεται γιά σύγχυση μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, μεταξύ ἀληθείας καί αἱρέσεως.
.            Παρατηρῶ, ὅμως, ὅτι οἱ ἀντιοικουμενιστές στήν Ἑλλάδα κρίνουν καί ἐπικρίνουν ἔντονα τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἰδίως τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, ἐνῶ ἀμνηστεύουν παράλληλα τίς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, κυρίως τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Νομίζω ὅτι αὐτό δέν εἶναι δίκαιο, οὔτε ἀντικειμενικό.
.            
Γι’ αὐτό στήν συνέχεια θά θίξω τήν κατά καιρούς στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μόσχας, κυρίως ἔναντι τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Οὐσιαστικά, θά παρουσιάσω τίς μετα-πτώσεις της σέ ἐκκλησιολογικά θέματα, πού γίνεται ἀνάλογα μέ τίς ἑκάστοτε ἔξωθεν ἐπιδράσεις.
Πρέπει ἀπό τήν ἀρχή νά διευκρινίσω ὅτι ὅσα θά γραφοῦν στήν συνέχεια δέν ἀφοροῦν τόν ὀρθόδοξο ρωσικό λαό καί τούς ἁγίους πού ἔζησαν καί ζοῦν στήν Ρωσία, ἀλλά τήν κατά καιρούς ἡγεσία πού ἐπηρεάσθηκε ἀπό ἄλλους παράγοντες.

OI ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΠΤΩΣΕΙΣ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας

, , , ,

Σχολιάστε