Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως

ΝΕΕΣ ΑΥΤΑΡΧΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Νέες αὐταρχικὲς ἐνέργειες τοῦ Φαναρίου
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. ……………….Γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης ἐμφανίζει τὸ αὐταρχικὸ πνεῦμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διακατέχεται. Αὐτὴ τὴ φορὰ τὸ δείχνει στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ τῶν ΗΠΑ. Αἰφνιδιαστικὰ καὶ μακριὰ ἀπὸ κάθε δικαιικὸ κανόνα καὶ ἀπὸ τὰ βασικὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καταδίκασε δύο ἐν ἐνεργείᾳ Ἀρχιερεῖς, τὸν Μητροπολίτη Νέας Ὑερσέης κ. Εὐάγγελο σὲ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴ Μητρόπολή του καὶ τὸν Μητροπολίτη Βοστόνης κ. Μεθόδιο σὲ ἀργία δύο μηνῶν.
. . . …….. Ἐπιφανειακῶς οὐδὲν προμήνυε τὶς αὐταρχικὲς ἐνέργειες τοῦ Φαναρίου. Τὴ Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2020 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος συγκάλεσε σὲ τηλεδιάσκεψη τὴν Ἐπαρχιακὴ Σύνοδο σὲ τακτικὴ συνεδρία, γιὰ «νὰ θεωρήσει τρέχοντα ζητήματα τῆς ἡμερησίας διατάξεως». Σύμφωνα μὲ τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Συνόδου αὐτῆς καὶ πέραν τῶν κολακειῶν πρὸς τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο ἐξεφράσθησαν συγχαρητήρια πρὸς ὅσους συνετέλεσαν στὴν ἄρτια διεξαγωγὴ τῆς 45ης Κληρικολαϊκῆς Συνέλευσης τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς… Στὴν οὐσία ὁ μοναδικὸς σκοπὸς τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου ἦταν νὰ ἐκμαιεύσει τὴν ἔγκριση τῆς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου γιὰ τὴν ἐκλογὴ τριῶν βοηθῶν Ἐπισκόπων, ἀπὸ ἕναν στὴν Ἀρχιεπισκοπή, στὴ Μητρόπολη Ἁγίου Φραγκίσκου καὶ στὴ Μητρόπολη Σικάγου. Σημειώνεται ὅτι πρῶτα ἐγκρίθηκαν τὰ πρόσωπα ποὺ θὰ καταλάβουν τὶς θέσεις καὶ κατόπιν καταρτίσθηκε τὸ τριπρόσωπο, ποὺ κατετέθη στὸ Φανάρι γιὰ τὴν ἐκλογή…
. ………………………..Στὶς 5 Ὀκτωβρίου 2020 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἐξέλεξε παμψηφεὶ τοὺς συγκεκριμένους τρεῖς βοηθοὺς Ἐπισκόπους της Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἤδη στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ αὐθημερὸν τέλεσαν τὸ Μικρὸ Μήνυμα…
.………………………….Στὶς 8 Ὀκτωβρίου, τρίτη ἡμέρα τῶν ἐργασιῶν τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου στὸ Φανάρι, αὐτή, μεταξὺ ἄλλων, «ἀσχολήθηκε μὲ θέματα τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, ἐθεώρησεν ἐκθέσεις τοῦ οἰκείου Ἀρχιεπισκόπου Σεβ. κ. Ἐλπιδοφόρου καὶ ἔλαβε τὶς ἀκόλουθες ἀποφάσεις»:
Α) Ἀνέστειλε τὴν ἰσχὺ τοῦ Συντάγματος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, τὸ ὁποῖο εἶχε ψηφιστεῖ ἀπὸ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο, λίγα χρόνια πρίν, τὸ 2003. Θὰ συσταθεῖ Ἐπιτροπὴ ἀπὸ ἀντιπροσώπους τοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς γιὰ σύνταξη νέου.
Β) Ἐπέβαλε στὸν Σεβ. Μητροπολίτη Βοστώνης κ. Μεθόδιο ποινὴ ἀργίας ἕως τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων «διὰ τὰ εἰς ἃ ὑπέπεσε κανονικὰ παραπτώματα»
Γ) Μετέθεσε τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Νέας Ὑερσέης κ. Εὐάγγελο εἰς τὴν Ἱερὰ Μητρόπολιν Σάρδεων καὶ ὥρισε Πατριαρχικὸ Ἐπίτροπο στὴν χηρεύσασα Μητρόπολη τὸν κ. Ἐλπιδοφόρο…
. . . . . . Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω σημειώνεται ὅτι ὁ πρώην πλέον Μητροπολίτης Νέας Ὑερσέης κ. Εὐάγγελος εἶναι γεννημένος τὸ 1961 στὴ Νέα Ὑόρκη, εἶναι ἀμερικανὸς πολίτης καὶ ἑπομένως οὐσιαστικὰ συνταξιοδοτήθηκε. Γιὰ τοὺς δύο Μητροπολίτες ἀνακοινώθηκαν οἱ ποινές, χωρὶς καμία αἰτιολογία. Στὸ Δελτίο Τύπου τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἀναφέρεται ὅτι ὁ Μητρ. Βοστόνης τιμωρεῖται γιὰ τὰ παραπτώματα στὰ ὁποῖα ὑπέπεσε, χωρὶς αὐτὰ νὰ ἀναφέρονται, οὔτε ἡ δική του ἄποψη ἐπ’ αὐτῶν. Ἑπομένως τὸ γραφὲν δὲν εἶναι ἐτυμηγορία, ἀλλὰ λίβελλος.
. . . . . . Ἡ δικαστικὴ – ποινικὴ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου πάσχει ἀπὸ κανονικῆς ἀπόψεως καὶ δὲν στέκει σὲ καμία εὐνομούμενη κοινωνία, ποὺ στοιχειωδῶς σέβεται τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα. Ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἀναφέρεται ὁ 12ος Κανόνας τῆς ἐν Καρχηδόνι Συνόδου: «Ἐπίσκοπος κρίνεται ὑπὸ Συνόδου, οὐκ ἐκβάλλεται δὲ τῆς ἐπισκοπῆς, οὐδὲ καθαιρεῖται πρὶν ἢ πλήρως περατωθεῖ ἡ περὶ αὐτοῦ κρίσις». Ἐν προκειμένῳ γιὰ τοὺς δύο Μητροπολίτες δὲν ὑπῆρξε ὁποιαδήποτε κρίση.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . Ὡς πρὸς τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, σὲ κάθε πολιτισμένη κοινωνία ἰσχύει τὸ «μηδενὶ δίκην δικάσῃς πρὶν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσῃς» καὶ τὸ τεκμήριο τῆς ἀθωότητας. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ τὸ Φανάρι ἐκφράζει τὴν αὐταρχικότητά του. Θυμίζουμε τὶς περιπτώσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Θυατείρων Μεθοδίου καὶ τῶν Ἀρχιεπισκόπων Ἀμερικῆς Ἰακώβου, Σπυρίδωνος καὶ Δημητρίου…
. . . . . . . . . . . . . . . . . . Οὐδὲν ἀναφέρθηκε περὶ τοῦ τί διαμείφθηκε στὴν Πατριαρχικὴ Σύνοδο τῆς 8ης Ὀκτωβρίου, περὶ τῶν Μητροπολιτῶν Νέας Ὑερσέης καὶ Βοστόνης. Ἀκόμη καὶ τὸ περιβάλλον τῶν τιμωρηθέντων Μητροπολιτῶν, ἀκόμη καὶ κληρικοὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, ἀκόμη καὶ Ἱεράρχες της, δὲν μίλησαν, μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον. Ὁ φόβος διατρέχει τοὺς πάντες. Πιθανότατα ἡ ἀπειλὴ ἀπώλειας κάθε εἰσοδήματος (μισθῶν ἢ συντάξεων) νὰ εἶναι ἡ δαμόκλειος σπάθη, ποὺ τοὺς κρατᾶ σιωπηλούς. Ὅμως διέρρευσαν πληροφορίες μέσῳ τῆς φιλικῆς στὸ Φανάρι καὶ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἐλπιδοφόρο ἐφημερίδας τῆς Ὁμογένειας «Ἐθνικὸς Κῆρυξ». Στὶς 9 Ὀκτωβρίου αὐτὸς ἔγραψε ὅτι ὁ Πατριάρχης πρότεινε γιὰ τὸν Βοστόνης τὴν δίμηνη ἀργία, ποινὴ ποὺ θὰ εἶναι ἡ δεύτερη γιὰ τὸν ἐν λόγῳ Μητροπολίτη. Στὴ συνέχεια πῆραν τὸν λόγο ἄλλοι Συνοδικοὶ Ἀρχιερεῖς (Σημ. δὲν ἀναφέρονται στὸ ρεπορτὰζ τοῦ ΕΚ τὰ ὀνόματά τους), οἱ ὁποῖοι, ὡς πάντοτε συμβαίνει, ὑπερθεμάτισαν στὴν πρόταση τοῦ Πατριάρχου, ζητώντας τὴν καθαίρεσή του, ἢ τὴν μετάθεσή του.
. . . . . . . . . . . . . . . . Ὡς πρὸς τὸ καταργηθὲν Σύνταγμα τὸ ρεπορτὰζ γράφει μὲ νόημα: «Οἱ Μητροπολίτες θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ εἶναι Μητροπολίτες καὶ θὰ περιμένουν τὸ νέο Σύνταγμα, γιὰ νὰ δοῦν ποιὰ θὰ εἶναι ἡ θέση τους. Ἐλέχθη ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ ἰσχυροποίηση τῆς μίας, ἑνιαίας καὶ ἀδιαίρετης Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς». Τὸ ρεπορτὰζ δὲν διαψεύσθηκε καὶ προαναγγέλλει τὴν παντοκρατορία τοῦ νέου στὴν ἡλικία καὶ νέου στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἐλπιδοφόρου, ἀπολύτως ἐμπίστου τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Ἐκ τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύεται ὅτι αὐτὸς πῆγε στὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ ἐφαρμόσει συγκεκριμένο σχέδιο.
. Πρὸς ἐπίρρωση τῶν ἀνωτέρω ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος δήλωσε στὶς 9 Ὀκτωβρίου: «Μᾶς δίνεται μία θαυμάσια εὐκαιρία νὰ ξανακτίσουμε τὴν Ἀρχιεπισκοπή μας ἀπὸ τὰ θεμέλια…. Σήμερα αἰσθανόμαστε εὐλογημένοι, διότι ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μᾶς δίνει τὴν ἐξαιρετικὴ εὐκαιρία νὰ ὁραματιστοῦμε καὶ νὰ σχεδιάσουμε μαζὶ τὴν Ἐκκλησία μας ἐν ὄψει τῆς ἐπετείου τῶν 100 ἐτῶν της… Θεωρῶ ὅτι ἡ ἀπόφαση αὐτὴ (Σημ. γρ. τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου) εἶναι θεόπνευστη καὶ εὐοίωνη….».
. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀμερικῆς θὰ ξανακτιστεῖ ἀπὸ τὰ θεμέλια, προανήγγειλε ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος καὶ χαρακτήρισε θεόπνευστη τὴν ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου νὰ ἀλλάξει τὸ Σύνταγμα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς. Κουβέντες κοσμικές, λαϊκιστικές, ποὺ πάντως δὲν δικαιολογοῦν τὶς ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς αὐθαιρεσίες καὶ τὶς σκοπιμότητες τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου. Διερωτᾶται κανεὶς ἂν μία Ἐκκλησία ἑκατὸ ἐτῶν μπορεῖ νὰ γκρεμιστεῖ καὶ νὰ κτιστεῖ πάλι ἀπὸ τὰ θεμέλια. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνει σὲ μίαν ἐμπορικὴ ἢ βιομηχανικὴ ἐπιχείρηση, ὄχι στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας καὶ Αὐτὴ εἶναι ἴδια χθές, σήμερα καὶ στὸν αἰώνα. Ἐσχάτη κολακεία καὶ προσβολὴ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ χαρακτηρισμὸς ὡς θεόπνευστης τῆς ἀπόφασης τοῦ Φαναρίου νὰ ἀλλάξει τὸ Σύνταγμα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς… Μετὰ τὸν «πρῶτο ἄνευ ἴσου» γιὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, νέα ἐκκλησιολογικὴ ἀμετροέπεια τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου, ποὺ προσβάλλει τὴν ἐκκλησιολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
. . . .. . . . . . . . . . . . . . .Στὶς 12 Ὀκτωβρίου 2020 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἐλπιδοφόρος πάλι συνεκάλεσε σὲ τηλεδιάσκεψη τοὺς Μητροπολίτες τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς. Τίποτε δὲν ἐλέχθη γιὰ τὴν ἔκθεση ποὺ ἔστειλε στὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο, οὔτε ἑπομένως γιὰ τὸ τί περιλάμβανε αὐτὴ σὲ βάρος τῶν Μητροπολιτῶν Νέας Ὑερσέης καὶ Βοστόνης, ὥστε νὰ τοὺς ἐπιβληθοῦν οἱ προαναφερθεῖσες ποινές. Σύμφωνα μὲ τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Συνόδου, μεταξὺ ἄλλων, ἐκφράστηκε «ἡ εὐγνωμοσύνη τῆς Συνόδου πρὸς τὴν Αὐτοῦ Ἁγιότητα τὸν Οἰκ. Πατριάρχη» γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ ψηφισθέντος ἀπὸ αὐτόν, τὸ 2003, Συντάγματος καὶ ὅτι «θὰ διασφαλιστεῖ ἡ ἀξιοπρεπὴς διαβίωση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σάρδεων (Σημ. γρ. ἕως τὶς 6 Ὀκτωβρίου Μητρ. Ν. Ὑερσέης) κ. Εὐαγγέλου, ὑπηρετήσαντος τὴν Ι. Ἀρχ/πὴ Ἀμερικῆς ἐπὶ σειρὰ δεκαετιῶν, κατὰ τρόπον ἁρμόζοντα στὸ ἀρχιερατικό του ἀξίωμα καὶ στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας». Ὁ λαὸς σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση λέγει τὴν παροιμία «νὰ σὲ κάψω Γιάννη, νὰ σ’ ἀλείψω μέλι νὰ γιάνει»…-

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΚΚΛΗΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

 

Ἡ Ἔκκλητος πρὸς τὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως

τοῦ ἐπισκόπου Ἀβύδου Κυρίλλου 

.             Ἡ Ἔκκλητος πρός τήν πρωτόθρονο Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀφορᾶ τό προνόμιο τοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἀσχολεῖται, νά κρίνει καί νά ἐπιλύει, αὐτός καί μόνον αὐτός, ἐπίδικες διαφορές σέ θέματα πού ἀναφύονται ἔξω ἀπό τά ὅρια τῆς δικῆς του ἐδαφικῆς δικαιοδοσίας. Τό προνόμιο αὐτό θεμελιώνεται στούς Ἱερούς Κανόνες, ἀλλά καί στή δισχιλιετή κανονική μας παράδοση, ἡ ὁποία ἀδιαμφισβήτητα ἐπιβεβαιώνει καί ἑρμηνεύει αὐθεντικά τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Μαρτυρεῖται ἐπιπλέον καί ἀπό κείμενα τῆς πολιτικῆς νομοθεσίας καί ἀπό περιωνύμους ἑρμηνευτές καί σχολιαστές τῶν Ἱερῶν κανόνων. Ἐκτός ὅμως ὅλων τούτων καταδεικνύεται ἀδιαμφισβήτητα καί διαχρονικά ἀπό τήν κανονική πράξη, ὅπως αὐτή παραδίδεται στίς πηγές. Ἡ διαχρονική μαρτυρία τῆς κανονικῆς πράξεως καθιστᾶ τό προνόμιο τῆς Ἐκκλήτου ἀδιαμφισβήτητο.
.               Εἶναι γνωστό, ὅτι ἡ Α´ Οἰκουμενική Σύνοδος[1] στόν 6ο καί στόν 7ο κανόνα της ξεχώρισε ἀπό ὅλους τούς ἐκκλησιαστικούς θρόνους, τούς θρόνους τῆς Ἀλεξάνδρειας, τῆς Ἀντιόχειας, τῆς Ρώμης καί τῶν Ἱεροσολύμων καί τούς ἀπέδωσε τά πρεσβεῖα, ἀναγνωρίζοντας τήν πνευματική τους ἀκτινοβολία καί θεωρώντας αὐτούς αὐθεντικούς φορεῖς τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως. Τό ἴδιο ἔπραξε στή συνέχεια καί ἡ Β´ Οἰκουμενική Σύνοδος[2] μέ τόν 3ο κανόνα της γιά τό Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τά πρεσβεῖα αὐτά δέν ἦταν ἁπλᾶ μιά ἀπόδοση τιμῆς, ἀλλά ἦταν συνδεδεμένα μέ τήν ἄσκηση ἐξουσίας – δικαιοδοσίας σέ συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές πού καθορίστηκαν μέ ἀκρίβεια στή διάρκεια τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ Δ´Οἰκουμενική Σύνοδος ἔπραξε ὅμως καί κάτι ἄλλο πολύ σημαντικό: Ἀπέδωσε στό θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἴσα πρεσβεῖα[3] μέ αὐτά τοῦ θρόνου τῆς Ρώμης. Ὁ θρόνος τῆς Ρώμης ὑπερεῖχε τῶν ἄλλων θρόνων, γιατί μέ βάση τούς κανόνες 3, 4, 5 τῆς Συνόδου στή Σαρδική[4] εἶχε τό δικαίωμα νά δέχεται Ἐκκλήτους γιά διαφορές πού ἀνέκυπταν ἔξω ἀπό τή δική του γεωγραφική δικαιοδοσία. Μέ τόν 28ο κανόνα τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁ θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως αὐτονόητα ἀπέκτησε ἕνα ἀνάλογο προνόμιο. Ἐκτός ὅμως τούτου τό προνόμιο αὐτό εἶχε μέ σαφήνεια ἀποδοθεῖ στό Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως μέ τούς κανόνες 9 καί 17 τῆς Συνόδου στή Χαλκηδόνα[5]. Ἡ εὐχέρεια ἀσκήσεως Ἐκκλήτου εἴτε στή Ρώμη εἴτε στήν Κωνσταντινούπολη ἴσχυσε μέχρι τόν 9ο αἰῶνα, εἰδικώτερα μέχρι τή Σύνοδο τοῦ 879/80 ἐπί Ἰ. Φωτίου[6] μέ τό ὁποῖο ὁ θρόνος τῆς Ρώμης κατέστη ἁρμόδιος μόνο γιά ὑποθέσεις πού ἀναφύονταν στήν Δύση, ἐνῶ ὁ Θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἦταν ἁρμόδιος γιά διαφορές ἀναφυόμενες στήν Ἀνατολή.
.             Ἐνῶ ὁ Ζωναρᾶς[7] μιλώντας γιά τά πρεσβεῖα κάνει λόγο γιά τά «πρωτεῖα ἤ τό ἐξαίρετον», ὁ Βαλσαμών[8] ἑρμηνεύοντας τόν 5ο κανόνα τῆς Σαρδικῆς τονίζει, ὅτι δικαίωμα ἀποδοχῆς Ἐκκλήτου δέν εἶχε μόνον ὁ Ρώμης, ἀλλά καί ὁ Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ Ἀριστηνός[9] κάνει λόγο γιά ἕνα ἀποκλειστικό προνόμιο τοῦ Κωνσταντινουπόλεως πού δέν ἐδόθη σέ κανένα ἄλλο Πατριάρχη, ὥστε νά ἐκδικάζει ὑποθέσεις – διαφορές ἀναφυόμενες σέ ἄλλα Πατριαρχεῖα. Ὁ Ζωναρᾶς[10] στό σχόλιο του στό 17ο κανόνα τῆς Χαλκηδόνας ἐπισημαίνει, ὅτι Μητροπολίτης ἄλλης δικαιοδοσίας δέ θά μποροῦσε νά ὑπαχθεῖ χωρίς τή θέλησή του στή δικαστική δικαιοδοσία τοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Αὐτό αὐτονόητα σημαίνει ἀσφαλῶς, ὅτι θά μποροῦσε νά ὑπαχθεῖ στήν κρίση τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, ἐάν τό ἐπιθυμοῦσε. Αὐτό ἄλλωστε καταδεικνύει καί ἡ κανονική πρακτική.

Ἐκτός ἀπό τά κείμενα τῶν βυζαντινῶν κανονολόγων ἀξίζει νά μνημονευθοῦν καί τά ἑξῆς κείμενα: 

.             Ἡ ἐπαναγωγή τοῦ Νόμου[11] (9ος αἰ.) ρητῶς ἀναγνωρίζει τό δικαίωμα τοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἀποδέχεται Ἐκκλήτους. Τό ἴδιο πράττει καί ὁ Ματθαῖος Βλάσταρης[12] (14ος αἰ.) στό περισπούδαστο ἔργο του «Σύνταγμα κατά Στοιχεῖον».
.             Ἡ Συνοδική Ἐπιστολή[13] τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ ἔτους 1848. Οἱ Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς δέν θεμελιώνουν μόνο τό προνόμιο ἀποδοχῆς Ἐκκλήτου στό γεγονός, ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε ἕδρα αὐτοκρατορική, ἀλλά καί στό συνοδικό της «Πρεσβεῖον», δηλ. στό Πρωτεῖο της.
Πέρα ἀπό τήν ἀνωτέρω συνοπτική καταγραφή τοῦ προνομίου τοῦ θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἀποδέχεται Ἐκκλήτους ἀπό ἐπίσημα κείμενα καί ἑρμηνευτές τῶν Κανόνων, ἡ διαχρονική κανονική πρακτική μαρτυρεῖ καί ἐπιβεβαιώνει ἀδιάψευστα τό ἴδιο, ἀκόμα καί ὡς ἐθιμική πρακτική πρίν ἀπό τή Χαλκηδόνα (451). 

Ἐνδεικτικά παραδείγματα: 

.             Τό 394 κρίνεται στήν Κωνσταντινούπολη ἡ καθαίρεση τοῦ Ἐπισκόπου Βόστρων Βαγαδίου ὑπαγομένου στή δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας παρόντων καί τῶν Πατριαρχῶν Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων[14].
.             Ὁ Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως (434-446) κρίνει ὡς κανονική τήν ἐκλογή τοῦ Ἀλεξάνδρου ὡς ἐπισκόπου Ἀνταράδου [15]. Ἡ ὑπόθεση εἶχε προσαχθεῖ στό Θρόνο Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀλέξανδρο.
.             Ὁ Νομοκάνων τοῦ Ἱ. Φωτίου 9ος αἰ. ἀναγνωρίζει τήν Κωνσταντινούπολη ὡς κεφαλή ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀνατολῆς [16].
.             Ὁ Πατριάρχης Λουκᾶς Χρυσοβέργης (1157—1170) ἀκυρώνει τήν καθαίρεση στήν Κύπρο τοῦ Ἐπισκόπου Ἀμαθοῦντος πού κατέφυγε στήν Κωνσταντινούπολη [17].
.             Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κάλλιστος Α´ (1355) ἐπισημαίνει στόν Ἀρχιεπίσκοπο Τυρνόβου τό δικαίωμα τοῦ Κωνσταντινουπόλεως νά κρίνει ὑποθέσεις ἄλλων Πατριαρχείων [18]. Τό ἴδιο πράττει καί ὁ Πατριάρχης Κάλλιστος (1356) σέ ἐπιστολή του πρός τόν Ἀντιοχείας ἐπικαλούμενος τούς ἱερούς Κανόνες [19].
.             Ὁ Πατριάρχης Νεῖλος (1382) σέ ἐπιστολή του [20] πρός τόν Θεσσαλονίκης ἐπικαλεῖται τόν 9ο καί 7ο κανόνα τῆς Χαλκηδόνας.
.             Στή Σύνοδο τοῦ 1663 ἐπί Πατριάρχου Διονυσίου τοῦ Γ´ οἱ Πατριάρχες Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων συνομολογοῦν τό δικαίωμα τοῦ Κωνσταντινουπόλεως νά δέχεται Ἐκκλήτους [21].
.             Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Διονύσιος (1672) καθαιρεῖ τόν Ἀντιοχείας Κύριλλο μετά ἀπό αἴτημα Μητροπολιτῶν τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας [22].
.             Ὁ ἴδιος Πατριάρχης ἀθωώνει τόν ὑπόδικο Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Νικηφόρο μετά τήν ἀπολογία του ἐνώπιον τοῦ «Οἰκουμενικοῦ κριτηρίου», δηλ. τοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως [23].
.             Ὁ Πατριάρχης Παΐσιος Β´ ἐπικυρώνει τήν καθαίρεση [24] τοῦ Μητροπολίτου Χαλεπίου Γερασίμου κατόπιν αἰτήματος καί παρόντος τοῦ Ἀντιοχείας Σιλβέστρου (1746).
.             Σειρά Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 18ου αἰώνα καταδικάζουν μετά ἀπό προσφυγή Πατριαρχῶν τῶν Ἱεροσολύμων τήν προσπάθεια ἀρχιεπισκόπων τῆς Ἱ. Μονῆς Σινᾶ νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν κανονική καί πνευματική ἐποπτεία τοῦ θρόνου τῶν Ἱεροσολύμων [25] .
.             Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Ἄνθιμος (1872) κατόπιν αἰτήματος τῆς ἁγιοταφικῆς ἀδελφότητος ἐπικυρώνει τήν ἔκπτωση [26] τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Κυρίλλου ἀπό τό θρόνο.
.             Ὅταν τό Πατριαρχεῖο Μόσχας παρεχώρησε αὐτοκεφαλία στήν Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας (1949), ἐνῶ τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως εἶχε ἤδη παραχωρήσει σ᾽ αὐτήν τήν αὐτοκεφαλία (1924), ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐπισημαίνει μέ ἐπιστολή [27] του στόν Πατριάρχη Μόσχας, ὅτι ἀποτελεῖ ἀποκλειστικό προνόμιο τοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἐπιλαμβάνεται θεμάτων ἔξω ἀπό τή δική του δικαιοδοσία. Ἔκφραση αὐτοῦ τοῦ προνομίου εἶναι ἡ ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στήν Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας (καί ἀργότερα, τό 1990, στήν Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας).
.             Ὁ Πατριάρχης Μάξιμος τῆς Βουλγαρίας ἀπευθύνθηκε [28] στόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο ἐξ αἰτίας σχίσματος πού εἶχε δημιουργηθεῖ τότε στή Βουλγαρία. Συνεκλήθη ὑπό τήν προεδρεία τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου Μείζων Σύνοδος στη Σόφια γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος.
.             Ὅταν ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐκήρυξε ἔκπτωτο τόν Πατριάρχη Εἰρηναῖο (2005), ἡ ἁγιοταφική ἀδελφότητα ζήτησε ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη τήν ἐπικύρωση τῆς ἀπόφασης ἀπό τό θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος συνεκάλεσε Σύνοδο τῶν Προακαθημένων, ἡ ὁποία ἐπικύρωσε τήν ἀπόφαση [29].
.             Ὅλα τά ἀνωτέρω καταδεικνύουν ἀδιαμφισβήτητα, ὅτι ὁ Θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀποτελεῖ στό χῶρο τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τό ὕψιστο, «τό Οἰκουμενικόν Κριτήριον», γιά τήν ἐπίλυση διαφορῶν πού κατά καιρούς ἐνσκήπτουν καί ταλανίζουν τίς κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Ὁ Θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως δέν ἀντελήφθη ποτέ τό προνόμιό του νά δέχεται Ἐκκλήτους ὡς δυνατότητα κυριαρχικοῦ Πρωτείου, ἀλλά ὡς χρέος συναντίληψης σοβαρῶν θεμάτων μέ ἀποκλειστικό σκοπό τή θεραπεία τραυμάτων στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς εἰρήνης καί τῆς κανονικῆς τάξεως. Ὑπό αὐτή τήν ἔννοια ἡ Ἔκκλητος δέν εἶναι παρά μιά ἀσφαλιστική δικλείδα πού σοφά κατά θεία Πρόνοια ἐτέθη ἀπό τούς Πατέρες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων γιά τή διασφάλιση τῆς εἰρήνης καί τῆς ἑνότητας μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. 

 

1. Ρ.Π. Β’, 128,132.

2. Ρ.Π. Β’, 173

3. Ρ.Π. Β’, 280-281.

4. Ρ.Π. Γ’, 233-234, 238, 239-240.

5. Ρ.Π. Β’, 237, 258-259.

6 Mansi, ACO 17A, 497.

7 Ρ.Π. B’, 173.

8 Ρ.Π. Γ’, 242.

9 Ρ.Π. B’, 240.

10 Ρ.Π. B’, 260

11I. Zepos – P. Zepos, Jus Graecoromanum II, 242-243.

12Ρ.Π. ΣΤ’, 429.

13 Ι. Καρμίρης, Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Β’, Ἀθῆναι 1953, 916.

14V. Grumel, Les Regestes des Actes du Patriarchat de Constantinople, Vol. I, Fasc. I. Paris 1972, N. 10.

15V. Grumel, Les Regestes, N. 88.

16Ρ.Π. A’, 42.

17V. Grumel, Les Regestes, N. 1097.

18F. Miklosich – I. Müller, Acta et diplomata Graeca medii aevi sacra et profana, Tom. I, Vienne 1860, 438.

19F. Miklosich – I. Müller, Acta, I, 380.

20F. Miklosich – I. Müller, Acta, I, vol. 2, 40.

21Κ. Δελικάνης, Πατριαρχικά Ἔγγραφα, Γ’, 102-103.

22Κ. Δελικάνης, Πατριαρχικά Ἔγγραφα, Β’, 59-164.

23Κ. Δελικάνης, Πατριαρχικά Ἔγγραφα, Β’, 557-559.

24Κ. Δελικάνης, Πατριαρχικά Ἔγγραφα, Β’, 190.

25Κ. Δελικάνης, Πατριαρχικά Ἔγγραφα, Β’, 377-381,387, 410-422, 455.

26Χρυσ. Παπαδόπουλος, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, Θεσσαλονίκη 2010, 837 ἑξ.

27Βλ. Ὀρθοδοξία 25 (1950) 129-130.

28 Βλ. Ὀρθοδοξία 5 (1998) 620-621.

29Βλ. Ἐκκλησία 82 (2005) 556-557.

 

ΠΗΓΗ: fanarion.blogspot.com

 

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΡΟΥΣΗΣ ΠΕΡΙΗΛΘΕ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ (τοῦ 8ου αἰῶνος!)

Βαρθολομαος σωσε βυζαντινὴ κκλησία στ Μουδανι
Ὕστερα ἀπὸ ἀγώνα πέντε ἐτῶν,
τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀγόρασε μὲ 400.000 δολάρια
τὸν ναὸ τῶν Ταξιαρχῶν στὴν Προῦσα τοῦ 8ου αἰώνα

Τοῦ Βελισσάριου Δραγάτση

         Μία ἀπὸ τὶς παλαιότερες ἐκκλησίες τῆς Χριστιανοσύνης, ὁ ἱερὸς ναὸς τῶν Ταξιαρχῶν στὰ Μουδανιά, πέρασε στὴν ἰδιοκτησία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ διασώθηκε ἀπὸ τὴν καταστροφή. Ἡ ἰδιοκτησία τοῦ ναοῦ εἶχε περάσει στὴν γερμανοτουρκικὴ ἑταιρεία μεσιτείας ἀκινήτων καὶ λιανεμπορίου οἰκιακοῦ ἐξοπλισμοῦ «TEKZEN» καὶ πουλιόταν ἀπὸ τὸ 2007 πρὸς 400.000 δολάρια. Πέρυσι τὸν Ἰούλιο μάλιστα, ἡ τουρκικὴ ἰστοσελίδα «Arkeologi Haber» εἶχε ἐκτενῆ ἀνάρτηση σχετικῶς μὲ τὴν πώληση αὐτοῦ τοῦ μνημείου τῆς Ὀρθοδοξίας. Τότε γινόταν ἀναφορὰ στὴν ἔκκληση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου πρὸς τὴν ἰδιοκτήτρια ἑταιρεία νὰ μὴν προχωρήσει στὴν πώληση τῆς ἐκκλησίας σὲ τρίτους, ἕως ὅτου ἔβρισκε τὸ ἀπαιτούμενο τίμημα.
.         Ὁ πρόεδρος τῆς κοινότητας Μουδανιῶν κ. Ραζὶμ Μπατμὰζ ζητοῦσε ἀπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ τουρκικοῦ ὑπουργείου Τουρισμοῦ καὶ Πολιτισμοῦ νὰ συνεργασθεῖ μὲ τὸν περιφερειάρχη τῆς Προύσας, ὥστε νὰ ἀπαλλοτριωνόταν ὁ ναὸς καὶ νὰ γινόταν «κέντρο τουρισμοῦ καὶ πολιτισμοῦ γιὰ τὴ βιωσιμότητα τῆς περιοχῆς» (σ.σ. προφανῶς ὅπως μπορεῖ νὰ τὴν ἀντιληφθεῖ ἕνας μεσοαστὸς προύχοντας τῆς εὔπορης τουρκικῆς ἐπαρχίας).
.         Γιὰ νὰ εἴμαστε ἀντικειμενικοὶ πάντως, ὁ κ. Μπατμὰζ δὲν εἶχε κρύψει τὴ λύπη του, ἂν θὰ χανόταν αὐτὸ τὸ μνημεῖο, τὸ ὁποῖο εἶχε μεταπωληθεῖ ἀπὸ οἰκογένεια «μεταναστῶν» (σ.σ. προφανῶς Ρωμιῶν προσφύγων) στὸν Μετὲ Γιαλτσὶν τὸ 1990, ὁ ὁποῖος δὲν πρόλαβε νὰ κάνει ὁποιαδήποτε ἐργασία ὕστερα ἀπὸ τὴν παρέμβαση τοῦ Συμβουλίου Μνημείων τοῦ τουρκικοῦ ὑπουργείου Πολιτισμοῦ.

Δηλώσεις τοῦ μητροπολίτη Προύσης

.         Μὲ τὴν ἐπιμονὴ καὶ τὴ σοβαρότητα ποὺ διακρίνει τὸν προκαθήμενο τῆς Ὀρθοδοξίας, στὶς 10 Σεπτεμβρίου ὑπεγράφησαν τὰ συμβόλαια ἀγοραπωλησίας. Ὁ Μητροπολίτης Προύσης καὶ ἡγούμενος τῆς ἱερᾶς μονῆς Ἁγίας Τριάδος (ὅπου στεγάζεται ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ Χάλκης) Ἐλπιδοφόρος Λαμπρινιάδης μετέβη στὸν ναὸ τῶν Ταξιαρχῶν προκειμένου νὰ παραλάβει τὰ κλειδιὰ συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν πρόεδρο τῆς κοινότητας κ. Μπατμάζ.
.         «Τὸ συντομότερο δυνατὸν θὰ ἀρχίσουν οἱ ἐργασίες συντηρήσεως καὶ ἀποκαταστάσεως αὐτοῦ τὸ μνημείου, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ κοινὴ κληρονομιὰ ὅλων μας», δήλωσε ὁ σεβασμιώτατος στὴν ἐφημερίδα «Ραντικάλ». Τώρα, ἡ τοπικὴ κοινωνία τῶν Μουδανιῶν ἀναμένει αὔξηση τῆς τουριστικῆς κίνησης κυρίως ἀπὸ Ἕλληνες καὶ Ρώσους, ἀφοῦ ἡ ἐκκλησία τῶν Ταξιαρχῶν εἶναι μία ἀπὸ τὶς τρεῖς παλαιότερες ποὺ ἔχουν περισωθεῖ καὶ διαθέτει μοναδικὴ ἀρχιτεκτονικὴ καὶ ἱστορικὴ σημασία.

.         Ἤδη ἡ πρώτη ὁμάδα Ἑλλήνων τουριστῶν (ποὺ ἀπαρτιζόταν ἀπὸ θεολόγους, ἱστορικούς, ἀρχαιολόγους καὶ ἐκπαιδευτικοὺς) ἐπισκέφθηκε τὸ μνημεῖο στὶς 26 Ἰουλίου μαζὶ μὲ τὸν μητροπολίτη Προύσης. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ μάλιστα γίνεται γνωστὸ τὴν στιγμὴ ποὺ βρίσκεται στὴν Κωνσταντινούπολη ὁ ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν κ. Κωνσταντῖνος Τσιάρας, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὴν κυβέρνηση στὸν ἑορτασμὸ τῆς ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στὴν ἕδρα τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ ἔχει σειρὰ ἐπαφῶν μὲ παράγοντες τῆς ἑλληνικῆς μειονότητας στὴν γειτονικὴ χώρα.

Ἡ ἱστορία τοῦ μνημείου

.         Ὁ συγκεκριμένος ναὸς ἀνοικοδομήθηκε ὅταν στὰ χέρια τοῦ Κωνσταντίνου Ϛ´, γιοῦ τῆς φωτισμένης καὶ δυναμικῆς αὐτοκράτειρας Εἰρήνης τῆς Ἀθηναίας, βρίσκονταν τὰ ἡνία τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Βρίσκεται ἀνάμεσα στὰ Μουδανιὰ καὶ τὴν Τρίγλεια. Οἱ ἀρχαιολόγοι εἰκάζουν ὅτι χτίσθηκε στὴ δεκαετία τοῦ 780 καὶ αὐτὴ ἀποτελεῖ μία βάσιμη εἰκασία ἀφοῦ στὶς 14 Ὀκτωβρίου 787 ὕστερα ἀπὸ ἀπαίτηση τοῦ Πατριάρχου Ταρασίου συγκλήθηκε στὴ διπλανὴ ἐπαρχία τῆς Νίκαιας ἡ Ζ´Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας, γιὰ νὰ λήξει τὸ θέμα τῆς Εἰκονομαχίας.
.         Σύμφωνα μὲ τὸν θρύλο, ὁ αὐτοκράτορας Κωνσταντῖνος ἀνοικοδόμησε τὸ ναὸ πρὸς τιμὴν τῶν Ταξιαρχῶν ἐπειδὴ οἱ ἀρχάγγελοι Γαβριὴλ καὶ Μιχαὴλ ἔσωσαν τοὺς χωρικοὺς ὕστερα ἀπὸ μία καταστρεπτικὴ καταιγίδα ποὺ εἶχε πλήξει τὰ Μουδανιά. Ὁ ναὸς ἐπισκευάσθηκε τὸ 1448, ὅταν ἡ ἐπαρχία τῆς Προύσης εἶχε καταληφθεῖ ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Ἀργότερα, τὸ 1819 ὁ γιὸς τοῦ Ἀβδοὺλ Χαμίτ, ὁ σουλτάνος Μαχμοὺτ Β´ ἐνέκρινε τὴν ἀποκατάσταση τοῦ ναοῦ.

Ντοκουμέντα καὶ ὁδοιπορικὰ

.         Μαρτυρίες λένε ὅτι στοὺς Ταξιάρχες ἦταν θαυματουργοὶ καὶ πολλὲς φορὲς ἕως τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφή, Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι λειτουργοῦνταν καὶ προσκυνοῦσαν ἐκεῖ. Τὸ λατρευτικὸ συγκρότημα ὀκτὼ ἑνοτήτων ποὺ περισώθηκε περιλαμβάνει τὸν κυρίως ναό, τὸν νάρθηκα, τὸν ἐξωνάρθηκα, δύο παρεκκλήσια (τῶν ἁγίων Χαραλάμπους καὶ Νικολάου), βοηθητικὰ δωμάτια.

[…]

 ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

,

Σχολιάστε

ΕΝΑΡΞΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΨΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΜΥΡΟΥ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

 τοῦ Νίκου Παπαχρήστου

.        Ἁγιασμὸς γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς προετοιμασίας καὶ τῆς ἐψήσεως τοῦ Ἁγίου Μύρου τελέστηκε σήμερα στὸν εἰδικὸ χῶρο ποὺ βρίσκεται δίπλα στὸν Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὸ Φανάρι. Τὸν Ἁγιασμὸ τέλεσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρουσίᾳ Ἱεραρχῶν-ἐκπροσώπων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καθὼς καὶ πλήθους κληρικῶν, μοναχῶν καὶ πιστῶν ἀπὸ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου.
.         Ὁ Πατριάρχης εὐλόγησε τὰ σκεύη καὶ ἔριξε στὸ ἐσωτερικό τους Ἁγιασμό, ἔλαιο, οἶνο καὶ ἄνθη καὶ ἐν συνεχείᾳ ἄναψε τοὺς λέβητες, γιὰ νὰ ξεκινήσει ἡ ἔψηση τοῦ Ἁγίου Μύρου.
.         Ἡ διαδικασία τῆς ἐψήσεως θὰ ὁλοκληρωθεῖ  τὸ ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Τετάρτης καὶ τὸ πρωὶ τῆς Μεγάλης Πέμπτης, κατὰ τὴν θεία Λειτουργία, ποὺ θὰ τελεστεῖ προεξάρχοντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου,  θὰ τελεστεῖ ὁ καθαγιασμὸς τοῦ Μύρου.

 ΠΗΓΗ:amen.gr

,

Σχολιάστε

ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΝΤΙΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ («Πρὸς μετάλλαξη τῆς παρακαταθήκης τῆς ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ σὲ παγκοσμιοποιημένο σκιάχτρο θρησκευτικῆς παρανοίας»)

ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ
ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΝΤΙΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

(«Πρὸς μετάλλαξη τς παρακαταθήκης
τ
ς ξ ποκαλύψεως ληθείας το Εαγγελίου το Χριστο
σ παγκοσμιοποιημένο σκιάχτρο θρησκευτικς παρανοίας»)

Καθηγ. Ἰωάννης Κορναράκης

.         Κατὰ τὴν φετεινὴ πατριαρχικὴ ἑορτὴ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, στὸν Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὸ ΦΑΝΑΡΙ, ὁ Πατριαρχικὸς Ἄμβωνας –μὲ ἀνοίκειες γιὰ τὴν ἱερότητα τοῦ χώρου ἐκφράσεις καὶ ἐπιθέσεις κατὰ τῶν αἰτίων καὶ τῶν ὑπαιτίων τῆς κρίσεως τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας– δὲν εἶχε ἐπίγνωση ὅτι ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὸν χῶρο ξεκίνησαν τὰ αἴτια, τὰ ὁποῖα διεμόρφωσαν τὴν «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία, στὴν σημερινή της εἰκόνα. Διότι, οὔτε «ἀκραῖα στοιχεῖα», οὔτε «προκατειλημμένα», «ἄρρωστα μυαλὰ» τοῦ ἐξωτερικοῦ τοῦ Πατριαρχείου χώρου, εἶναι ὑπεύθυνα γιὰ τὴν κρίση τῆς «σύγχρονης» πατριαρχικῆς Ὀρθοδοξίας.
.         θρνος, μως, το κηρύγματος γι τν «σύγχρονη» ρθοδοξία –θρῆνος προστασίας τῆς «Ὀρθοδοξίας» αὐτῆς– εναι δικαιολογημένος, διότι προέρχεται π τν πατριαρχικ χρο· δηλαδή, π τν διο χρο πού, πως θ ποδείξουμε πι κάτω, δωσε τς φορμς γι ν γεννηθε ατ δια πατριαρχικ «σύγχρονη» ρθοδοξία, τν ποίαν, χι μόνον προστατεύει κα ποδέχεται, λλ κα καθιερώνει ς τν γνήσια ρθοδοξία καί, μάλιστα, κατ τν δια τν ορτ τς αθεντικς ρθοδοξίας!
.         Μὲ τὴν προβολὴ καὶ μὲ τὸν χαρακτηρισμὸ “σύγχρονη  θεολογία”, ὁ πατριαρχικὸς χῶρος ἐννοεῖ, βεβαίως, ὅ,τι περιποιεῖ τιμὴ στὸ ἔργο του: στὴν οκουμενιστικ ποτύπωση τς εκόνας μις ρθοδοξίας ντιπατερικς κα παγκοσμιοποιημένης!!! Ἔτσι, ἡ προβολὴ τῆς εἰκόνας τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας ἀναγνωρίζεται ὡς ἡ «Ὀρθοδοξία» τοῦ Πατριαρχείου, ἀφοῦ ὁ Πατριαρχικὸς Ἄμβωνας συνηγόρησε τρεῖς φορὲς ὑπὲρ τῆς αὐθεντικότητας τῆς «σύγχρονης» θεολογίας.
.         Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ καθιέρωση τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας ὡς «Ὀρθοδοξίας» τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἴκου ἀκολουθεῖ χρονικῶς τὸ Διεθνὲς Συνέδριο τῆς Ἀκαδημίας τῶν Θεολογικῶν Σπουδῶν, ποὺ ἔγινε στὸν Βόλο, ἀπὸ 3 ἕως 6 Ἰουνίου 2010, μὲ θέμα: «Πατερικὴ σύνθεση ἢ Μετα-πατερικὴ θεολογία»[1]· ἤτοι: «ἐπιστροφὴ στοὺς Πατέρες, μὲ ἐπαναδιατύπωση ἢ ἀναθεώρηση τῆς θεολογίας τους, ἢ ἀπατερικὴ θεολογία, θεμελιωμένη στὶς ἀρχὲς τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως;»!
.         Εἶναι γεγονὸς πολλαπλῶς ἀποδεδειγμένο ὅτι ἡ προαναφερθεῖσα ΑΚΑΔΗΜΙΑ τῆς Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ἔχει πλέον ἐξελιχθεῖ σὲ ργαστήριο οκουμενιστικν συνεδρίων κα σχετικν λλων προσπαθειν (ὅπως, π.χ., τιμητικὴ ἐκδήλωση πρὸς χάριν τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, Ἰ. Ζηζιούλα, τοῦ πρωτομάστορα τῆς προσπάθειας ἑνώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὸν Παπισμό). Εἶναι, δηλαδή, χρος ποδομήσεως τν ερν Κανόνων τς κκλησίας [2].  Ἤδη, μὲ τὸ τελευταῖο αὐτὸ ἀντιπατερικὸ συνέδριο, τὸ 2010, ὁ πατριαρχικὸς χῶρος συγκέντρωσε ὁμόφρονές του, γιὰ νὰ ἀποδομήσει τὴν αὐθεντία τῆς πατερικῆς θεολογίας, τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
.         Τὰ Πρακτικὰ τοῦ ἐν λόγῳ συνεδρίου ἔχουν δημοσιευθεῖ στὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ τῆς Ἱ. Συνόδου «ΘΕΟΛΟΓΙΑ», τ. 2/2010, σσ. 317-324. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἐντελῶς ἀντιπατερικὸ καὶ ἀνορθόδοξο κείμενο, ἡ ἔκδηλη διγλωσσία καὶ ἡ ἀμφισημία τοῦ ὁποίου καλύπτουν τὶς σαρωτικὲς ἀλλαγές, τὶς ὁποῖες προτίθενται νὰ πραγματοποιήσουν οἱ σύνεδροι, ἐὰν κάποιος ὁμόφρονάς τους Ἐπίσκοπος διοικήσει τὰ πράγματα τῆς Ἐκκλησίας.
.         Πάντως, οἱ τελικὲς ἀποφάσεις τους ἔχουν πειστικὴ σαφήνεια καὶ δείχνουν «ποῦ τὸ πάνε» οἱ σύνεδροι· δηλαδή, τί, ἀκριβῶς, θέλουν νὰ ξηλώσουν στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ποῦ μπορεῖ νὰ φθάσει τὸ ξήλωμα αὐτό!!!
.         Λέγουν, λοιπόν: «Σχετικὰ μὲ τὴν Παράδοση, θὰ χρειασθεῖ νὰ διακρίνουμε μεταξὺ τῶν στοιχείων της, ποιά ἀπὸ αὐτὰ μποροῦν νὰ ὑπερβαθοῦν καὶ ποιά ὄχι. Ποιά ἀπὸ αὐτὰ μποροῦν νὰ συνιστοῦν καθαρὰ θεολογικοὺς συντελεστὲς καὶ ποιά ἀποτελοῦν καθαρὰ ἱστορικὰ καὶ πολιτιστικὰ στοιχεῖα. Ἡ γλῶσσα, ἡ ὁρολογία, ἡ δυνατότητα τῆς μετάφρασης τῶν βιβλικῶν καὶ λειτουργικῶν κειμένων, οἱ λειτουργικὲς μορφές, τὰ Τυπικά, τὰ ἐθιμικὰ καὶ πολιτισμικὰ στοιχεῖα τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς (ἀμφίεση κλήρου, λειτουργικὰ ἔθιμα, τέμπλο κ.ἄ.) εἶναι προφανῶς ὑπερβάσιμα. Στοιχεῖα ὅμως, τῆς Παράδοσης, ὅπως ἡ προσευχή, ἡ μετάνοια, ἡ νηστεία, ὁ ἀγῶνας κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν παθῶν, ἡ ἐμπειρία τῆς χάρης, τῆς θέωσης, τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι στοιχεῖα ποὺ μποροῦν νὰ ὑπερβαθοῦν; Τὴν ἴδια ἀμηχανία προκαλεῖ ἡ ἀμφισβήτηση τῆς “αὐθεντίας” τῶν Συνόδων, μὲ τὸ πρόσχημα τῶν αὐτοκρατορικῶν ἐνδιαφερόντων καὶ παρεμβάσεων» [3].
.         Ἐξ ἴσου ἐνδιαφέρουσες εἶναι καὶ οἱ παρακάτω ἐπισημάνσεις τοῦ Συνεδρίου τῆς πρότασης ποδομήσεως λόκληρης τς ρθοδοξίας στν χοάνη τς σαρωτικς παγκοσμιοποιήσεως!!!

Στὸ συγκεκριμένο συνέδριο ἐπισημάνθηκε:
1. -«Ἡ ἀνάγκη τῆς ἐπαναδιατύπωσης τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας στὴν κάθε πολιτισμική της συνάφεια, ἡ ὁποία ἀνάγκη ἔτυχε καθολικῆς ἀποδοχῆς ἀπὸ τοὺς συνέδρους»!
2. -«Ἡ ἀνάγκη γιὰ ὑπέρβαση τῆς ἐσωστρέφειας ἀπὸ τὴν κίνηση τῆς ἐπιστροφῆς πρὸς τοὺς Πατέρες»!
3. -«Ἡ ἀνάγκη ἰσχυρῆς γονοποιητικῆς παρουσίας τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας στὶς διάφορες θεολογικές, καὶ ὄχι μόνον, ζυμώσεις στὸ παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, καθὼς καὶ ἡ ἀνάγκη διαλόγου μὲ τὶς φυσικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐπιστῆμες. Συνάμα, παρατηρήθηκαν πολλαπλὲς διαστάσεις τῆς “κίνησης” τῆς ἐπιστροφῆς στοὺς Πατέρες, διαστάσεις ἐσωστρέφειας καὶ μοιρολατρείας, ἀποθέωση τοῦ παρελθόντος καὶ θεολογικὴ ἀπομόνωση» [4].

.         Αὐτὰ καὶ μόνον τὰ συμπεράσματα τοῦ συνεδρίου, συνδυαζόμενα μὲ τὶς ἀκραῖες θέσεις κάποιων συνέδρων, δείχνουν ὅτι στὸ συνέδριο τῆς ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ τοῦ Βόλου, κυριάρχησε οὐσιαστικὰ ἡ ἀποστροφὴ καὶ ἡ ἀπέχθεια πρὸς τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἡ προσπάθεια μεταλλάξεως τς παρακαταθήκης τς ξ ποκαλύψεως ληθείας το Εαγγελίου το Χριστο σ παγκοσμιοποιημένο σκιάχτρο θρησκευτικς παρανοίας!!!

* * *

.         Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.
.         Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

.         Ὁ ἅγιος Μάξιμος σημειώνει: «ὁ πνευματικὸς Νόμος τῆς Νέας Διαθήκης τῷ πνεύματι νεάζει …διὰ παντὸς ἐνεργούμενος. Ἡ γὰρ Χάρις ἀπαλαίωτος» [5].  Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ἰδίας ὁμιλίας του –σχολιάζοντας τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου, «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας»– ὁ ἅγιος Μάξιμος σημειώνει ὅτι ὁ θεῖος ἀπόστολος τὸ εἶπε αὐτό, «εἰδὼς ἀεὶ καινὸν τὸ μυστήριον, μηδέποτε περιλήψει νοὸς παλαιούμενον» [6].
.         Ὅσον καὶ ἂν προσπαθοῦν, μὲ ὀρθολογιστικοὺς βερμπαλισμοὺς καὶ οἰκουμενιστικὲς λογικές, οἱ ἄνθρωποι τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ παρακωλύσουν τὴν διαχρονικὴ ἀκτινοβολία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπὶ τῶν πιστῶν, ποὺ ἔχουν τὰ λογικά τους καὶ ξέρουν ποιοί εἶναι καὶ ποῦ πᾶνε!

* * *

Ἡ Συμβολὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου
στὴν δημιουργία μιᾶς ἀντιπατερικῆς
«σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας

[Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὸ κατωτέρω κείμενο συνιστᾶ ἐπαναδιατύπωση ὅσων ἀνεφέρθησαν στὸ Σεμινάριο Ὀρθοδόξου Πίστεως, τὰ ὁποῖα ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ Η «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» παρουσίασε (βλ. σχετ.: Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/06/ἡ-μεταπατερικὴ-θεολογία-μιὰ-αἵρεση/ Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/07/ἡ-μεταπατερικὴ-θεολογία-μιὰ-αἵρεση-2/ Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/08/ἡ-μεταπατερικὴ-θεολογία-μιὰ-αἵρεση-3/)]

.         Ἡ σύγχρονη Ἱστορία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸ 1948 μέχρι σήμερα, εἶναι γραμμένη μὲ πολλὲς σελίδες οἰκουμενιστικῆς δραστηριότητος.
.         Ὁ ἑκάστοτε οἰκοδεσπότης τοῦ πατριαρχικοῦ οἴκου ἡγεῖτο προσπαθειῶν ἑνώσεως τῶν μὴ δυναμένων νὰ ἑνωθοῦν. Τ μάτι το Πατριαρχείου, σταθερ στραμμένο πρς τος τεροδόξους χώρους, πεμπολοσε τς λήθειες τς ρθοδοξίας πρς χάριν μις κκοσμικευμένης χριστιανοσύνης, ποξενωμένης π τν κμάδα τν αθεντικν εαγγελικν κα πατερικν ληθειν. Ἰδιαίτερα ὁ σημερινὸς οἰκοδεσπότης τοῦ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ἔδειξε μεγάλη κινητικότητα στοὺς ἑτεροδόξους χώρους καὶ συμμετεῖχε σὲ ἑτερόδοξες λειτουργικὲς πράξεις.
.         Τὸ κορυφαῖο γεγονός, ποὺ ἐσχάτως καταγράφει τὴν ἔντονη ἀποδόμηση τῶν Ἱ. Κανόνων ἀπὸ μέρους τοῦ κ. Βαρθολομαίου, εἶναι ἡ συλλειτουργία καὶ τοῦ Πάπα, κατὰ τὴν θρονικὴ ἑορτὴ τοῦ Πατριαρχείου, τὴν 30η Νοεμβρίου 2006. Τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ἀπὸ τὸν ἐξώστη τοῦ Πατριαρχείου –μὲ δεμένα τὰ χέρια του μὲ τὸν Πάπα–, διαδηλώνουν ἀμφότεροι τὴν κοινὴ ἀπόφασή τους νὰ ἑνωθοῦν ἡ Ὀρθόδοξη ΕΚΚΛΗΣΙΑ μὲ τὸν Παπισμό.
.         Σὲ γενικὲς γραμμές, κορυφ τς «ρθοδοξίας», μ τ πολλ κα γνωστ σ λους οκουμενιστικά της νοίγματα, δωσε τ θάρρος σ πολλος κληρικος κα λαϊκος οκουμενιστς ν προχωρον σ πράξεις ποδομήσεως κα προδοσίας τν ληθειν τς ρθοδοξίας τν Οκουμενικν Συνόδων.
.         Ἐπιλεκτικῶς, θὰ ἐπισημανθοῦν μερικὰ ἀκραῖα ἀνοίγματα, τὰ ὁποῖα εὐθυγραμμίζονται μὲ τὴν πατριαρχικὴ πρωτοβουλία –ἀλλὰ καὶ σκοπιμότητα– νὰ προκύπτουν στὸν ὀρθόδοξο χῶρο ἀνατρεπτικὲς ἐνέργειες κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
.         Ἡ ἕνωση τοῦ Πατριαρχείου μὲ τὸν Παπισμὸ θὰ γίνει ὁπωσδήποτε. Καί, κάποια στιγμή, ὁ ὀρθόδοξος κόσμος, ποὺ ἀγνοεῖ τὴν πραγματικότητα, ἢ ἐκεῖνοι ποὺ νομίζουν ὅτι ἡ ἕνωση αὐτὴ δὲν πρόκειται νὰ πραγματοποιηθεῖ, θὰ ἐκπλαγοῦν. Τὸ θέμα τῆς πραγματοποιήσεως αὐτῆς ἔχει ἤδη «κλειδώσει», πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, στὸν γνωστὸ διάλογο μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν στὴν Ραβέννα τῆς Ἰταλίας.
.         Στὸν διάλογο αὐτόν, οἱ ὀρθόδοξοι ἐκπρόσωποι ἐψήφισαν καὶ ἀποδέχθηκαν, αὐτούσιο, τὸ παπικὸ κείμενο ποὺ τοὺς παρουσίασαν οἱ παπικοὶ «ἑταῖροι» τους. Σύμφωνα μὲ τὸ κείμενο αὐτό, ἡ παπικὴ ἐξουσία ἐπὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποτυπώνεται μὲ τὴν εἰκόνα πυραμίδος. Στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδος, εἶναι ὁ Πάπας. Ὅποιος Ἐπίσκοπος δὲν θὰ ἀποδέχεται τὸν Πάπα, θὰ μένει ἐκτὸς τῆς παπικῆς «ἐκκλησίας», ποὺ εἶναι ἡ μόνη ὁλοκληρωμένη καὶ ὁριστικῶς διαμορφωμένη μὲ τὴν ρωμαϊκὴ παράδοση.
.         Ὁ Πατριάρχης ἔχει προωθήσει αὐτὴν τὴν ἕνωση μὲ τὴν ἀρωγὴ τοῦ πρωτοπαλλήκαρου τῆς ἑνώσεως αὐτῆς: τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, Ἰωάννη Ζηζιούλα, ὁ ὁποῖος εἶναι πασίγνωστος γιὰ τὴν διαχρονική του ἐπιμονὴ στὸ κυρίαρχο καὶ ἐξουσιαστικὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα, καὶ ὄχι στὸ πρωτεῖο τιμῆς. Ξαφνικά, λοιπόν, θὰ πληρώσουν τοὺς ναούς μας παπικοὶ πιστοί, γιὰ τὴν πραγματοποίηση τοῦ κοινοῦ Ποτηρίου τοῦ Πάσχα τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς παπικούς!

Ι. –Ἤδη, καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος –ἀκραῖος οἰκουμενιστής– συνέπλευσε μὲ τὸν Πατριάρχη στὰ ἀνοίγματα πρὸς τοὺς οἰκουμενιστικοὺς χώρους. Ἔφερε καὶ αὐτός, πρὶν ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, τὸν Πάπα στὴν Ἀθήνα, καὶ πανηγύρισε τὸ γεγονὸς μὲ φιέστες καὶ ἐκδηλώσεις μειοδοσίας τῆς Ὀρθοδοξίας. Λίγο πρὶν ἔλθει ὁ Πάπας στὴν Ἀθήνα, καὶ ἀφοῦ εἶχε ὀργανώσει τὰ πάντα γιὰ τὴν ὑποδοχή του, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐκάλεσε τέσσερεις ὁμοτίμους καθηγητὲς Πανεπιστημίου –μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸν ὑπογράφοντα τὸ παρόν– γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν νὰ συντάξει τὰ σχετικὰ κείμενα ποὺ θὰ διάβαζε ἐνώπιον τοῦ Πάπα, οὕτως ὥστε αὐτὰ νὰ ἔχουν ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξο χαρακτῆρα. Ὡστόσο, προσωπικῶς διαπίστωσα ὅτι τὰ συγκεκριμένα κείμενα ἀνεγνώσθησαν ἐνώπιον τοῦ Πάπα χωρὶς τὶς διορθώσεις μας.
.         Τὸ 2003, δύο χρόνια μετὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Πάπα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εἰσηγήθηκε τὸν νεωτερισμὸ τῆς «Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης» τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ θεολογικὸ ὑπόβαθρο τῆς Ἀναγεννήσεως ποὺ εἶχε στὸ μυαλό του, δημοσιεύθηκε τὸ ἴδιο ἔτος, στὸ περιοδικὸ ΕΚΚΛΗΣΙΑ7, ὡς συνοδικὸ κείμενο, γραμμένο ἀπὸ καθηγητὲς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π. Θεσσαλονίκης. Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτυπώνει, μὲ γνώμονα τὴν ἀρχὴ τῆς μετανεωτερικότητος, τὶς σαρωτικὲς ἀλλαγές ποὺ ἔπρεπε νὰ γίνουν γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ «Λειτουργικὴ Ἀναγέννηση» τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀπὸ τὶς προτεινόμενες αὐτὲς ἀλλαγές, ἀναφέρουμε δύο:

α) Λόγῳ τῶν προόδων τῶν ἀνθρωπιστικῶν καὶ κοινωνικῶν ἐπιστημῶν, θὰ πρέπει νὰ ἐπαναπροσδιορίζεται ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ συμπορευόμαστε μὲ αὐτὲς τὶς προόδους καὶ τὶς πολιτιστικὲς ἐξελίξεις.
β) Γιὰ τοὺς ἰδίους λόγους, θὰ πρέπει νὰ ἐπαναπροσδιορίζεται συνεχῶς καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἡ πλατύτερη ἐπαναδιατύπωση τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ –προταθεῖσα καὶ σὲ ἄλλο κείμενο τοῦ ἰδίου, σὲ ἐπετηρίδα τῆς Σχολῆς– ἐξηγεῖ ὅτι στὸ μυστήριο αὐτό, δὲν προσερχόμαστε γιὰ νὰ γίνουμε ἅγιοι, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε πνεῦμα ἀλληλεγγύης μεταξύ μας (στὸ πνεῦμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως), γιὰ νὰ φθάσουμε στὰ ἔσχατα!!!
.         Ἐπειδή, ὅμως, ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, τὸ συνοδικὸ αὐτὸ κείμενο πρότεινε, κατ’ οὐσίαν, τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ Ἰδίου τοῦ Χριστοῦ!!!
.         Εἶναι περίεργο ὅτι κανεὶς Ἐπίσκοπος δὲν παρουσιάσθηκε γιὰ νὰ τὸ στηλιτεύσει. Οὔτε ἡ Διαρκὴς Ἱ. Σύνοδος ἔδωσε σημασία στὸ ὀκτασέλιδο Ὑπόμνημα τοῦ ὑπογράφοντος, τὸ ὁποῖο παραδόθηκε νομίμως σὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς Συνόδου τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

ΙΙ. –Πρὸ δεκαετίας, περίπου, στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ., ἐκπονήθηκαν –καὶ ἔγιναν ἀποδεκτές– δύο διατριβές, οἱ ὁποῖες «ἀπεδείκνυαν» ὀρθοδόξους δύο αἱρετικοὺς τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος: τὸν Διόσκορο καὶ τὸν Σεβῆρο (τὸν ἀποκαλούμενο «ἀκέφαλο» στὸ σχετικὸ τροπάριο τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἀκολουθίας τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων). Ἡ δικαιολογία καὶ τὸ αἴτιο τῆς ἐκπονήσεως τῶν ἐν λόγῳ διατριβῶν εἶναι ὅτι ἀμφότερες προλειαίνουν τὸ ἔδαφος, ὥστε, μελλοντικὴ Σύνοδος νὰ πεισθεῖ γιὰ τὰ «ὀρθόδοξα» φρονήματα τῶν δύο –Συνοδικῶς καταδικασθέντων– αἱρετικῶν.

ΙΙΙ. –Ἡ «ὀρθοδοξοποίηση» τῆς σωτηριολογικῆς προτεσταντικῆς διδασκαλίας περὶ τῆς «ἀοράτου Ἐκκλησίας»:
.         Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος –μὲ μεγάλο ἔργο στὸν χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς στὴν Ἀφρική, ἀλλὰ καὶ προσφορᾶς στὴν Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἀρχιεπισκοπὴ τῆς Ἀλβανίας– λόγῳ τῆς ταυτίσεώς του μὲ τὸ ἐπιστημονικό του ἀντικείμενο (δηλαδή, μὲ τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὸ Ἰσλάμ), προέβη σὲ παραχάραξη εὐαγγελικοῦ χωρίου, προκειμένου νὰ δείξει ὅτι ἀκόμα καὶ ὅλοι οἱ πιστοὶ τῶν ἄλλων θρησκειῶν θὰ σωθοῦν ὁπωσδήποτε, διὰ τῆς «ἀόρατης Ἐκκλησίας»!!!
.         Τὸ ἐπίμαχο χωρίο, τὸ ὁποῖο παραχάραξε, ἀνήκει στὴν Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, κεφ. 3, στ. 6. Στὸ χωρίο αὐτό, ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν ἀναφέρεται στὸν τρόπο τῆς σωτηρίας τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα καὶ αὐτὰ θὰ σωθοῦν, ἀφοῦ τοὺς κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἀποδεχθοῦν: «Τὰ ἔθνη εἶναι συγκληρονόμα καὶ σύσσωμα καὶ συμμέτοχα τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ εὐαγγελίου». Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας, ὅμως, στὸ ἔργο του «Ἴχνη ἀπὸ τὴν ἀναζήτηση τοῦ ὑπερβατικοῦ» [8], ἀντικαθιστᾶ τὴν φράση «διὰ τοῦ εὐαγγελίου», μὲ τὴν φράση «διὰ τῆς ἐκκλησίας», ἀναπτύσσοντας, ἔτσι, τὴν διδασκαλία τῆς ἀόρατης σωτηρίας!
.         Μ τν παραχάραξη ατή, χει τν δυνατότητα ν ξεπεράσει τν αθεντικ ποστολικ διδασκαλία περ τς σωτηρίας τν θνν, δι τς π μέρους τους ποδοχς, φαρμογς κα βιώσεως το Εαγγελίου. Σημειώνοντας δὲ ὅτι «οἱ παλαιότεροι ὅσο καὶ οἱ νεώτεροι θεολόγοι τῆς ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τόνισαν ὅτι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ καὶ πέραν τῶν ὁρίων τῆς ὁρατῆς Ἐκκλησίας», ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι σὲ αὐτὴν τὴν «ἀόρατη Ἐκκλησία», καὶ τὰ ἔθνη «δύνανται νὰ ἀνήκωσι ἀοράτως καὶ οἱ ἐθνικοί, οἱ ἑτερόδοξοι…» (σσ. 423-4).
.         Ὅμως, στὴν ὀρθόδοξη σωτηριολογία δὲν ὑπάρχει πουθενὰ χῶρος ποὺ νὰ ἀνήκει σὲ περιοχὴ ἀόρατης σωτηρίας.  Ἡ διδασκαλία αὐτὴ εἶναι προτεσταντική, σκοτεινὴ καὶ ἀδιευκρίνιστη.  Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση, ὁ Θεὸς σώζει μὲν ὅλον τὸν ὁρατὸ κόσμο, ἀλλὰ μὲ ὁρατὲς καὶ συγκεκριμένες ἐνέργειες. Τὴν θεωρία περὶ «ἀόρατης σωτηρίας» ἐδημιούργησαν οἱ διαμαρτυρόμενοι, γιὰ νὰ ξεπεράσουν δυσκολίες προσωπικοῦ χαρακτῆρα (ὅπως τὴν ρωμαιοκαθολική τους προέλευση καὶ τὴν κυριαρχία τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογισμοῦ).

* * *

.         Αὐτὰ τὰ ἐλάχιστα δείγματα τῆς ἀπορρίψεως, ἢ ἀποδομήσεως, ἀρχῶν τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Πατέρων, δείχνουν τὰ ἀποτελέσματα τῆς διαχρονικῆς οἰκουμενιστικῆς δραστηριότητος τοῦ ὑποτιθεμένου «κέντρου» τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔτσι, στὸν Πατριαρχικὸ Οἶκο, τὴν Ὀρθοδοξία τῆς πατερικῆς παρακαταθήκης διαδέχθηκε ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία, μεταλλαγμένη στὰ μέτρα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν θεμελιωδῶν ἀρχῶν τῆς μετανεωτερικότητος.

* * *

.         Ὁ ὑπογράφων συνέταξε τὸ παρὸν κείμενο, ὢν συνεπὴς στὸν διδακτορικό του ὅρκο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας: «ὅπου γῆς βρεθῶ, θὰ ὑποστηρίζω τὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ὅλοι οἱ διδάκτορες δίνουν τὸν ὅρκον αὐτόν. Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι ὁρκίζονται νὰ ἐπιτελοῦν τὰ καθήκοντά τους θεοφιλῶς καὶ νὰ ἀνταποκρίνονται μὲ θεῖο ζῆλο στὴν τήρηση τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν διδαγμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
.         Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅσοι Ἐπίσκοποι ἀφήνουν ὀρθάνοιχτη τὴν θύρα στὸν οἰκουμενιστικὸ χῶρο καὶ ἀναλαμβάνουν δραστηριότητες ποὺ ἀκυρώνουν τὴν προσωπική τους ἀξιοπρέπεια καὶ τὸν σεβασμό τους ἔναντι τοῦ ἀξιώματός τους ὡς κληρικῶν καὶ ὡς ἀνθρώπων τῆς ἐκκλησίας, ἀποβαίνουν ἐπιλήσμονες τοῦ ὅρκου τους. Σὲ μία τέτοια περίπτωση, φαίνεται νὰ ἐνεργεῖ τὸ μιαρὸ ἔργο του ὁ Ἀντίχριστος, καὶ διὰ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἰωάννης Κορναράκης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. -Περιοδ. ΘΕΟΛΟΓΙΑ τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τ. 2/2010, σσ. 317-324.

2. -Πρὸ ἐτῶν, ἡ συγκεκριμένη Μητρόπολις συγκάλεσε συνέδριο Ὀρθοδόξων καὶ Ἀγγλικανῶν, καί, μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτή, τοὺς κάλεσε νὰ λειτουργηθοῦν στὸ Γυναικεῖο Μοναστῆρι τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν Πηλίου. Ὅταν οἱ προσκεκλημένοι ἔφθασαν καθυστερημένοι στὸν Ναό, οἱ ἀδελφὲς τῆς Ἱ. Μονῆς ἔσπρωχναν τοὺς ὀρθοδόξους πρὸς τὸν νάρθηκα καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα. Σχετικὲς φωτογραφίες δείχνουν τοὺς ἀγγλικανοὺς νὰ ἐξέρχονται τοῦ Ναοῦ μὲ τὸ ἀντίδωρο στὸ χέρι, ἐνῶ σημειώθηκε ἰδιαιτέρως ἡ παρουσία μιᾶς ἀγγλικανῆς ἱερείας.

3. -Περιοδ. ΘΕΟΛΟΓΙΑ, στὸ ἴδιο τεῦχος, σ. 322.

4.-Στὸ ἴδιο, σ. 320.

5. -Περὶ θεολογίας καὶ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, PG 90, στ. 1120.

6. -Στὸ ἴδιο, στ. 1181.

7. -Περιοδ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τ. Ἰούνιος 2003, σσ. 413-418.

8. -Συλλογὴ θρησκειολογικῶν μελετημάτων, ἐκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, α.χ., σσ. 423-4. Βλ. καὶ Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰω. Φωτοπούλου, Θεανδρικὴ Καθολικότητα ἢ Πανθρησκειακὴ Παγκοσμιότητα, Ἀθήνα 2003, τὸ ὁποῖον ἀναιρεῖ ἐπιτυχῶς ὀρθοδόξως τὶς κακοδοξίες τοῦ βιβλίου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας, μὲ τίτλο Παγκοσμιότητα καὶ Ὀρθοδοξία, Ἀθήνα 2000.

ΠΗΓΗ: orthodox-watch.blogspot.com

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ… ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

κκωφαντικ σιωπ το Φαναρίου

 Νικηφόρος Φωκᾶς

.        Ἐγράφησαν καὶ θὰ γραφοῦν πολλὰ ἐπικριτικὰ σχόλια γιὰ τὴν ἐκκωφαντικὴ σιωπὴ τοῦ Φαναρίου (καὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν) στὴν ὑπόθεση τῆς παράνομης σύλληψης τοῦ Γέροντα Ἐφραὶμ μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἐφετῶν Ἀθηνῶν, ποὺ κατ πᾶσα πιθανότητα λήφθη πειτα π κυβερνητικ παρέμβαση στν δικαιοσύνη κα πολιτικ πηρεασμ τν δικαστν. Ἐνῶ ἡ κριτικὴ φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως νὰ εἶναι δικαιολογημένη, ἀδικεῖ τὸ Φανάρι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία παραμένει ἐν αἰχμαλωσίᾳ. Τὸ θέμα εἶναι μεγάλο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀναλυθεῖ σὲ ἕνα σύντομο ἄρθρο. Ὅμως, θὰ προσπαθήσω νὰ ἐξηγήσω καὶ νὰ δικαιολογήσω τὴν πράγματι ἐκκωφαντικὴ σιωπὴ τοῦ Φαναρίου (ἡ περίπτωση τῆς ἐξ ἴσου προκλητικῆς σιωπῆς τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν ὅμως εἶναι διαφορετική).
.        Ἔχει ἐξηγηθεῖ ὅτι ἡ σύλληψη τοῦ Γέροντα Ἐφραιμ ἔγινε μὲ τρόπο ποὺ παραβιάζει τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τὸ Σύνταγμα τῆς Χώρας καὶ διεθνεῖς συνθῆκες, καὶ ὅτι τὸ βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Ἐφετῶν Ἀθηνῶν εἶναι νόμῳ ἀβάσιμο καὶ ἀναιτιολόγητο, παραβιάζει δὲ ὄχι μόνο διεθνεῖς συνθῆκες ποὺ προστατεύουν τὸ ἀνθρώπινο δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας ἀλλὰ καὶ τὴν δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, ἀφοῦ ἐλέγχει τὸν Γέροντα Ἐφραὶμ γιὰ πνευματικὰ θέματα, ὅπως τὸ μοναχικὸ πολίτευμα καὶ ἡ πνευματικὴ ἀποστολή του.
.        Ὅμως δν χει γίνει παρκς κατανοητ τι τ Φανάρι ξαρτται οκονομικ κα πολιτικ π τν λληνικ κυβέρνηση. Μπορεῖ κανεὶς νὰ περιμένει ἀπὸ τὸ Φανάρι νὰ διακινδυνεύσει τὴν ὕπαρξή του γιὰ τὸν Γέροντα Ἐφραίμ, τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐπικρίνοντας τὴν ἑλληνικὴ δικαιοσύνη ἢ ἐπικαλούμενο τὴν διεθνῆ εὐθύνη τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν παραβίαση διεθνῶν συνθηκῶν;
.        Ἐπίσης δν χει γίνει παρκς κατανοητ τι τ Φανάρι χει ξαρτήσει μιὰ σειρ π ζωτικ θέματά του (πως τν παναλειτουργία τς Σχολς τς Χάλκης) π τν πολιτικ τν Η.Π.Α. Εἶναι δὲ γνωστὴ ἡ θεωρία τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ τῆς Ἀμερικῆς ὡς οἰκονομικῆς βακτηρίας τοῦ Φαναρίου. Ἔχει ἐπίσης γραφεῖ ὅτι τὸ Βατοπαίδι εἶναι μέρος σχεδίου Παπανδρέου-Ἀμερικανῶν γιὰ νὰ ἔλθει στὴν ἐξουσία ὁ Παπανδρέου («Ἀκρόπολη» καὶ «Romfea.gr», 24.06.2011). Μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀπαιτήσει ἀπὸ τὸ Φανάρι νὰ τὰ βάλει μὲ τὴν Ἀμερικὴ καὶ νὰ διακινδυνεύσει ὅλα αὐτὰ τὰ ζωτικὰ θέματά του γιὰ τὸν Γέροντα Ἐφραίμ, τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου καὶ τὸ Ἅγιον Ὅρος, μάλιστα καθ’ ὃν χρόνον ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ προσεγγίζει τὴν Ρωσία καὶ προκαλεῖ τὸ μένος τῶν Ἀμερικανῶν καὶ τῶν φίλων τους (οἱ ὁποῖοι, ὅπως φαίνεται, μὲ τὸ σχέδιο «Πυθία» – βλ. «Ἐπίκαιρα», 16.06.2011-ξεφορτώθηκαν τὸν Καραμανλῆ);
.        Ἐξ ἄλλου, Μητροπολίτες τοῦ κλίματος τοῦ Φαναρίου, ὅπως ὁ Προικοννήσου Ἰωσήφ, ἔχουν ἤδη ἐκφράσει τὴν στήριξή τους στὸν Γέροντα, στὴν Μονὴ Βατοπαιδίου καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Καὶ πρέπει νὰ θεωρεῖται πλέον βέβαιο ὅτι τὸ Φανάρι θὰ προσφέρει, παρασκηνιακὰ ἐν ἀνάγκῃ, βοήθεια στὴν κατάλληλη στιγμή. Δὲν μπορεῖ βέβαια νὰ ἐμφανιστεῖ νὰ ἐπεμβαίνει στὸ ἔργο τῆς ἑλληνικῆς δικαιοσύνης. Καί, ἂν ὁ Εἰσαγγελέας τοῦ Ἀρείου Πάγου κάνει αὐτὸ ποὺ πρέπει, γιὰ νὰ διασώσει τὸ κύρος τῆς δικαιοσύνης, εἶναι πολὺ πιθανὸ ὁ Γέροντας νὰ ἐλευθερωθεῖ καὶ νὰ ἀναμένει τὴν δίκαιη κρίση τῶν δικαστῶν, ἐὰν καὶ ὅταν ἔλθει ἡ ὑπόθεση στὸ ἀκροατήριο τοῦ ἁρμοδίου δικαστηρίου.
.        Νομίζω ὅτι δὲν ἰσχύουν τὰ ἴδια γιὰ τὴν σιωπὴ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Ἂν καὶ βρίσκεται στὴν «μπούκα τοῦ κανονιοῦ» τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας σὲ μερίδα τῆς κυβέρνησης καὶ τοῦ Λαοῦ, δὲν εἶναι ἐν αἰχμαλωσίᾳ (ἐκτὸς ἂν ἔχει αὐτο-αἰχμαλωτιστεῖ …). Ἀλλὰ δὲν νομιμοποιοῦμαι νὰ ὑποδείξω στὴν Ἱεραρχία τὸ καθῆκον της. Ἁπλὰ θὰ ὑπενθυμίσω ὅτι μετὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος, σειρὰ ἔχει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅ,τι καὶ ἂν κάνει. Καὶ θὰ ἐκφράσω τὴν εὐχὴ ὅτι ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ περὶ αὐτὸν Ἱερὰ Σύνοδος θὰ τὸ κατανοήσει αὐτὸ καὶ ὅτι τελικὰ ὁ πιστὸς λαὸς δὲν θὰ ἀκολουθήσει τὴν Ἱεραρχία ποὺ προτιμᾶ νὰ ἐπισκέπτεται τὸ Μαξίμου ἀντὶ τοῦ Κορυδαλλοῦ.

 ΠΗΓΗ: antibaro.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ
ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

.        Στὶς ἀρχὲς τοῦ περασµένου Ὀκτωβρίου ὁ Παναγιώτατος Οiκουµενικὸς Πατριάρχης πραγµατοποίησε προσκυνηµατικὴ ἐπίσκεψη στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῆς συµπληρώσεως 20 ἐτῶν πατριαρχίας του.
.        Σὲ ὁµιλία του στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας ὁ Παναγιώτατος ἀναφέρθηκε καὶ στὸ θέµα τῶν διαλόγων µἐ τοὺς ἑτεροδόξους, τονίζοντας ὅτι ἡ «κατέχουσα τὴν ἀλήθειαν» Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν φοβᾶται τὸν διάλογο, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸν συνεχίζει «διὰ νὰ πεισθοῦν οἱ καλοπροαίρετοι ἐκ τῶν συνοµιλητῶν ἡµῶν».
.        «Ἐν τῷ συνόλῳ», προσέθεσε ὁ Πατριάρχης, «ὁ διάλογος ἐνδέχεται νὰ φαίνηται ἀποτυχηµένος. Ἡ θεία Χάρις ὄµως ἐνδέχεται νὰ προσείλκυσε πρὸς τὴν ἀλήθειαν τινὰς τῶν συµµετεχόντων εἰς αὐτόν». Καὶ συµπλήρωσε ἐρωτώντας: «Δὲν ἀξίζει νὰ διεξάγεται διάλογος, ἀκόµη καὶ ἐὰν µία µόνον ψυχὴ ἑλκυσθῆ πρὸς τὴν ἀλήθειαν;».
.        Γιὰ τὸν διάλογο µἐ τοὺς παπικοὺς εἶπε ὅτι: «Ἡ ἕνωσις εἶναι ὁ τελικὸς στόχος, ἀλλὰ πρὸ αὐτοῦ πρέπει νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ ταυτότης ἐν τῇ πίστει». Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος τοὺς ἐπεσήµανε ὅτι µὲ τὸ νὰ ἀποδέχονται ὁλοένα καὶ νέα δόγµατα ἀποµακρύνονται ἀπὸ τὴν ἐπιδιωκοµένη ἕνωση, καὶ προσέθεσε: «Συνεπῶς, οὐδόλως τυγχάνει ἀληθὲς ὅτι παρασυρόµεθα εἰς µίαν ἀπροϋπόθετον ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν οὔτε εἶναι ἀληθὲς ὅτι παραβλέποµεν τὰς διαφορὰς αἱ ὁποῖαι ἐµποδίζουν τὴν ἕνωσιν».
.        Οἱ διαβεβαιώσεις τοῦ Παναγιωτάτου, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ὑπάρξει ὁποιαδήποτε ἔκπτωση στὴν πίστη στοὺς διαλόγους, ἀναµφιβόλως ἱκανοποιοῦν καὶ χαροποιοῦν κάθε Ὀρθόδοξο πιστό. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὄµως διαπιστώνουµε ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ ἀµφισβητεῖται τόσο ἐπίσηµα ἡ ἐπιτυχία τῶν διαλόγων: «Ἐν τῷ συνόλῳ ὁ διάλογος ἐνδέχεται νὰ φαίνηται ἀπoτυχηµένoς», εἶπε ὁ Πατριάρχης. Δικαιολόγησε δὲ τὴν συνέχισή του µὲ τὸ ὅτι ἐνδέχεται µὲ αὐτὸν κάποιοι νὰ προσελκυσθοῦν στὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.
.        Ἕνα ἀµφίβολο θετικὸ ἐνδεχόµενο, προσθέτουµε ἐµεῖς, µἐ ταυτόχρονα βεβαιωµένες φοβερὲς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις. Πρῶτον, διότι πολλοὶ σκανδαλίζονται ἀπὸ τὰ παρεπόµενα τοῦ διαλόγου: τοὺς ἑκατέρωθεν ἐναγκαλισµοὺς καὶ τὶς συµπροσευχὲς στὴν θεία λατρεία, καὶ προσχωροῦν σὲ σχίσµατα. Καὶ δεύτερον, διότι ἔτσι καλλιεργεῖται µιὰ ἕνωση στὴν πράξη. Οἱ πιστοὶ παρασύρονται ἢ καὶ παρακινοῦνται νὰ µετέχουν στὰ Μυστήρια οἱ µὲν τῶν δέ.
.        Τὸ ἀκόµη φοβερότερο: Ἕνας διάλογος ποὺ δὲν κατέληξε σὲ συµφωνία, αὐτὸς µἐ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους, δη εχε ς ποτέλεσµα τ Πατριαρχεο τς ντιοχείας οσιαστικ ν ποδεχθε νωση µαζί τους, κάτι δ νάλογο φαίνεται τι τοιµάζεται Κα στν Ἀµερική.

.        Ἡ ζηµία εἶναι πολλαπλή, τὸ κέρδος ἀνύπαρκτο! Δὲν πρέπει αὐτὸ νὰ προβληµατίσει πολὺ τὸ Πατριαρχεῖο µας;

ΠΗΓΗ: Περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2033, 15.11.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , ,

Σχολιάστε

ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ

«Ἡ ρωμιοσύνη τῆς Πόλεως, ἡ ὁμογένεια γύρω ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον θὰ συνεχίσει τὴν πορεία της μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων» εἶπε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ συνέχισε: “Μὲ ἐρωτοῦν πολλὲς φορὲς καὶ ἐδῶ καὶ στὸ ἐξωτερικὸ καὶ χθὲς μὲ  ρώτησε αὐτὸ ὁ πρώην Πρωθυπουργὸς τοῦ Καναδᾶ, ποὺ ἐπεσκέφθη τὸ Πατριαρχεῖο μας, ἐὰν σκεπτόμεθα ποτέ, τώρα ἢ ἀργότερα, νὰ μεταφέρουμε τὴν ἕδρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κάπου ἀλλοῦ καὶ τοῦ τὸ ἀπέκλεισα φυσικὰ κατηγορηματικῶς καὶ τοῦ εἶπα ὅτι οὔτε τὸ σκεπτόμεθα, οὔτε τὸ διανοούμεθα, οὔτε περνάει ἀπὸ τὸ νοῦ μας, διότι ἡ κληρονομιὰ τὴν ὁποία ἀντιπροσωπεύουμε ἐδῶ στὴν Κωνσταντινούπολη, στὸ Κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι τόσο ἀρχαία καὶ τόσο βαριά ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὴν σηκώσουμε καὶ νὰ τὴν μεταφέρουμε κάπου ἀλλοῦ”». (romfea.gr)
Αὐτὰ ἐδήλωσε πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, μεταξὺ ἄλλων ἀφορώντων στὸ μέλλον τῆς Ὁμογενείας  καὶ τοῦ Πατριαρχείου στὴν Πόλι. Ἂν αὐτὰ τὰ λέει ὁ Παναγιώτατος κατηγορηματικῶς γιὰ τὸν γεωγραφικὸ τόπο, τότε ἀντικαθιστώντας δοκιμαστικὰ δύο μόνον λέξεις τῶν δηλώσεών του, μποροῦμε νὰ ἔχουμε μιὰ λίγο διαφορετικὴ ἀλλὰ διαυγεστάτη ἀνάγνωση: «Ἡ ΓΛΩΣΣΙΚΗ κληρονομία, τὴν ὁποία ἀντιπροσωπεύουμε ἐδῶ στὴν Κωνσταντινούπολη, εἶναι τόσο ἀρχαία καὶ τόσο βαριά ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὴν σηκώσουμε καὶ νὰ τὴν μεταφέρουμε κάπου ἀλλοῦ, σὲ ἄλλο γλωσσικὸ τόπο, νὰ τὴν “μεταφράσουμε” δηλαδή σὲ ἄλλη πιὸ κατανοητή γλωσσικὴ μορφὴ τῆς ἑλληνικῆς».
Ἄραγε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχύει γιὰ τὸν “γλωσσικὸ τόπο”, τὴν εὐλογημένη δηλαδὴ γλῶσσα τῶν Εὐαγγελίων, τὴν βαρυτάτη αὐτὴ κληρονομία τῶν ἑλληνοφώνων Ὀρθοδόξων, ὅ,τι ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν γεωγραφικὴ “πιστότητα” τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως; Ἐκτὸς ἂν αὐτὴ ἡ πατριαρχικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν παραμονὴ τοῦ Πατριαρχείου στὴν ἕδρα του θεωρεῖται σὰν “ἀκατανόητο” πεῖσμα ἢ «φοβικὴ προσκόλληση στὸ ἱερὸ παρελθόν» τὴν ὥρα ποὺ  «τό καινούργιο κοιτάει στά μάτια τό σήμερα καί ὁραματίζεται ἕνα καλύτερο αὔριο» (βλ. σχετ. amen.gr. 02.05.10)
Αὐτὴ ἡ τόσο “συγκινητικὴ” θεότητα τοῦ «καινούργιου» ἴσως δοθεῖ ἡ εὐκαιρία νὰ μᾶς ἀπασχολήσει προσεχῶς.
π. Ἀθ. Σ. Λ.

, , , , ,

Σχολιάστε