Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ «Ἂς νουθετήσουμε κάποτε ἐκκλησιολογικὰ τοὺς ἀτάκτους Λατίνους καὶ ἂς μὴν βγάζουμε μόνοι τὰ μάτια μας, ἐν ὀνόματι μιᾶς καινοφανοῦς καὶ κενοδόξου “Ὀρθόδοξης” ἐκκλησιολογίας περὶ Πρωτείου» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.            Ἡ προσεχὴς συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων μεταξὺ τοῦ Πάπα Ρώμης κ. Φραγκίσκου καὶ τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου περισσότερο γίνεται στὸ πλαίσιο τῶν ἐπικοινωνιακῶν σχεδίων τοῦ ἡγεμόνα τοῦ Βατικανοῦ, παρὰ γιὰ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ θεολογικοὺς λόγους. Ἡ συνάντηση προβλέπεται γιὰ τὴν 25η προσεχοῦς Μαΐου, ἡμέρα Κυριακὴ στὶς 6.15 μ.μ καὶ θὰ κρατήσει λιγότερο ἀπὸ 45´. Σύμφωνα μὲ τὰ λεχθέντα ἀπὸ τὸν ἐκπρόσωπο Τύπου τοῦ Βατικανοῦ καὶ τὸἈνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως αὐτὴ θὰ πραγματοποιηθεῖ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως 50 ἐτῶν ἀπὸ τὴ συνάντηση στὴν Ἁγία Γῆ τοῦ Πάπα Παύλου Ϛ´ καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Μέσα στὰ λίγα αὐτὰ λεπτὰ τῆς ὥρας, κατὰ τὸἈνακοινωθὲν τοῦ Φαναρίου, “θὰ προωθηθεῖ ἡ εἰρήνη, ἡ ἀγάπη, ἡ καταλλαγὴ καὶ ἡ ἑνότητα τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου”! Πῶς σὲ τόσο λίγη ὥρα θὰ προωθηθοῦν τόσο μεγάλα καὶ ἄλυτα ζητήματα, μόνο ὅσοι συνέταξαν τὸ ἀνακοινωθὲν γνωρίζουν… Πάντως κείμενο, ὑπὸ τύπο θεωρητικῆς διακήρυξης θὰ ὑπογραφεῖ, διαβεβαιώνουν οἱ δύο πλευρές.
.       Τὸ πρῶτο σοβαρὸἐκκλησιολογικὸ ζήτημα εἶναι ἡἐκ μέρους τοῦ Πάπα ὑποβάθμιση τόσο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὅσο καὶ κυρίως τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου. Ἡ πολυδιαφημισμένη συνάντηση μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη δὲν κυριαρχεῖ στὸ πρόγραμμα τοῦ Πάπα. Ἀντίθετα εἶναι ὀλιγόλεπτη καὶ μέσα σὲ ἕνα τριήμερο γεμάτο πρόγραμμά του. Ὁ Πάπας θὰ δεχθεῖ τὸν κ. Βαρθολομαῖο στὴν “Ἀποστολικὴ Ἀντιπροσωπεία”, δηλαδὴ στὴν πρεσβεία τοῦ Βατικανοῦ στὰἹεροσόλυμα γιὰ 45´, ὅπου καὶ θὰὑπογραφεῖ τὸ κείμενο. Πρὸς σύγκριση μὲ τὸν Μουφτὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ συναντηθεῖ στὴν ἕδρα τοῦ Μεγάλου Συμβουλίου, στὴν πλατεία τῶν Τζαμιῶν, γιὰ μία περίπου ὥρα καὶ μὲ τοὺς δύο ἀρχιραβίνους ἐπίσης μία ὥρα, ἐπίσης στὴν ἕδρα τους, στὸ Κέντρο Χεϊσὰλ Σλόμο, παραπλεύρως τῆς Μεγάλης Συναγωγῆς! Βεβαίως στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη θὰὑπάρξει ἀπὸ τὸν Πάπα ἀνταπόδοση τῆς ἐπίσκεψής του, ὅμως γιὰ μόνο μισὴ ὥρα στὴ Μονὴ τῶν Ἀνδρῶν Γαλιλαίων (Ἁγίων Ἀποστόλων) στὸὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ποὺ τυπικὰ θεωρεῖται πατριαρχικὸς οἶκος τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ ἕδρα τοῦ Πατριαρχείου. Δικαιολογία γιὰ τὸ σημεῖο εἶναι ὅτι ἐκεῖ συναντήθηκαν οἱ Παῦλος Ϛ´ καὶ Ἀθηναγόρας. Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὸ πόση σημασία δίνει ὁ Πάπας στὴ συνάντηση μὲ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη, πρέπει νὰ λεχθεῖ ὅτι στὴν 3ήμερη παραμονή του εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους γιὰ τὴν τέλεση λειτουργιῶν, ὁμιλιῶν καὶ συναντήσεων μὲ λατινικὸἐνδιαφέρον ἀφιερώνει εἴκοσι περίπου ὧρες καὶ γιὰ τὶς λοιπὲς συναντήσεις του μὲ πολιτειακούς, πολιτικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς παράγοντες τοῦἸσραήλ, τῆς Ἰορδανίας καὶ τῆς Παλαιστίνης ἄλλες τόσες….
.       Ἡ μεγάλη ὑποβάθμιση ὅμως ἀπὸ τὸν Πάπα εἶναι στὸν Ἑλληνορθόδοξο Πατριάρχη κ. Θεόφιλο. Ἐνῶ στὴν οὐσία εἶναι ὁ φιλοξενῶν τὸν ἀγνοεῖ καὶ τὸν τοποθετεῖ μαζὶ μὲὅλους τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ κοινοτήτων στὴν “οἰκουμενικὴ συνάντηση” ποὺ θὰ γίνει μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐκεῖ ἐπίσκεψής του καὶ τῆς 50ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴ συνάντηση τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ Ϛ´ καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Καὶἡ “οἰκουμενικὴ” αὐτὴ συνάντηση θὰ λάβει χώρα στὸ Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως, κατὰ παραχώρηση τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητας, κάτι ποὺ δὲν φαίνεται νὰ ἐκτιμᾶται. Ἀντίθετα ἔμπρακτα ἀμφισβητεῖται τὸ στάτους κβό, ποὺἰσχύει ἀπὸ τὸ 1878 καὶ τὴ Συνθήκη τοῦ Βερολίνου. Στὴ συνέχεια τὸ δεῖπνο ποὺ θὰἀκολουθήσει μὲ τὸν Πάπα καὶ τοὺς χριστιανοὺς ἡγέτες δὲν θὰ τελεσθεῖ στὴν ἕδρα τῆς “μόνης αὐτοφυοῦς καὶ γηγενοῦς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων”, ἀλλὰ στὴν ἕδρα τοῦ Λατινικοῦ Πατριαρχείου στὰ Ἱεροσόλυμα, τὸ ὁποῖο ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸ Βατικανὸ τὸ 1847, γιὰ νὰ ἀμφισβητηθεῖἡ θέση τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πατριαρχείου!
.         Ὁ Πάπας θὰ τελέσει Λειτουργία στὸ παρεκκλήσιο – δῶμα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ποὺ οἱ Λατίνοι ἀπέκτησαν δίνοντας πακτωλὸ χρημάτων στὴν ὀθωμανικὴ ἐξουσία. Γιὰ τὰ προσκυνήματα ἡ Ἁγιοταφιτικὴ ἀδελφότητα μόνη καὶ χωρὶς καμία οὐσιαστικὴ βοήθεια ἔχει δώσει γιὰ πολλοὺς αἰῶνες τιτάνιους ἀγῶνες, γιὰ νὰ μὴν καταληφθοῦν τὰ Πανάγια Προσκυνήματα ἀπὸ τοὺς Λατίνους. Μοναδικὸ ὅπλο της ἡ Πίστη τῶν Ἁγιοταφιτῶν πατέρων, ἀπέναντι σὲ πανίσχυρες δυνάμεις (Γαλλία, Αὐστρία, Βενετία) ποὺ διέθεταν καὶἀμύθητα ποσὰ γιὰ ἐξαγορὰ συνειδήσεων.
.         Σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ὁ κ. Βαρθολομαῖος οὐδεμία δικαιοδοσία ἔχει στοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ γενικὰ στὴ Σιωνίτιδα Ἐκκλησία, τὴν ἀρχαιότερη καὶ Μητέρα ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν. Δὲν ἔχει κἂν στὴ γειτονική του Μητρόπολη Δέρκων… Δὲν εἶναι ὡς ὁ Πάπας, γιὰ τὸν ὁποῖο ὅλοι οἱὑπὸ τὴ δικαιοδοσία του πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, ἐπίσκοποι εἶναι ὑπήκοοί του καὶ ἐκπρόσωποι τῆς ἐξουσίας του. Ἑπομένως ἡὈρθόδοξη Ἐκκλησιολογία ὑπαγορεύει ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων (Σημ. ποὺ εἶναι ἕνας, ὁἙλληνορθόδοξος, οἱ ἄλλοι, Λατίνος καὶ Ἀρμένιος, εἶναι πατριάρχες στὰ Ἱεροσόλυμα, ὄχι Ἱεροσολύμων) νὰ εἶναι τιμητικὰ καὶὡς κυριάρχης Πατριάρχης δίπλα στὸν Πατριάρχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Πάπα καὶ ὄχι ἁπλὸ μέλος τῆς συνοδείας του. Ἂς νουθετήσουμε κάποτε ἐκκλησιολογικὰ τοὺς ἀτάκτους Λατίνους καὶ ἂς μὴν βγάζουμε μόνοι τὰ μάτια μας, ἐν ὀνόματι μιᾶς καινοφανοῦς καὶ κενοδόξου «Ὀρθόδοξης» ἐκκλησιολογίας περὶ Πρωτείου…

, , , ,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ «Ἠνέωκται ἐνώπιον ἡμῶν καιρὸς εὐπρόσδεκτος “τοῦ λυπεῖσθαι” καὶ στάδιον ἀνανήψεως καὶ ἀσκήσεως ἵνα, “πρὶν ἢ διαλυθῆναι τὸ θέατρον φροντίσωμεν τῆς ἡμῶν σωτηρίας”»

Λόγος Κατηχητήριος π τ νάρξει
τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2014).

+ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾽  HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

«Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β´ Κορ. ϛ´ 2-3)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.             Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, μᾶς συνιστᾶ αὐτὴν τὴν περίοδον νὰ στρέψωμεν τὸ ἐνδιαφέρον μας πρὸς τὴν ἀληθινὴν μετάνοιαν, «τὸ χωνευτήριον τῆς ἁμαρτίας», κατὰ τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον. Ἡ μετάνοια εἶναι τὸ πρῶτον θέμα τοῦ κηρύγματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ πεμπτουσία τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας. Εἶναι τὸ καθημερινὸν προσκλητήριον τῆς Ἐκκλησίας πρὸς ὅλους μας.
.             Παρὰ ταῦτα, πολλοὶ τῶν χριστιανῶν δὲν ἔχομεν βιώσει πραγματικῶς τὴν μετάνοιαν. Ἐνίοτε δὲ θεωροῦμεν αὐτὴν ὡς μὴ ἀφορῶσαν εἰς ἕκαστον ἐξ ἡμῶν, διότι δὲν ἐρχόμεθα εἰς ἑαυτούς, δὲν συνερχόμεθα καὶ δὲν συναισθανόμεθα ὅτι ἔχομεν ὑποπέσει εἰς ποιάν τινὰ ἁμαρτίαν. Ἀλλ᾽ ὡς διδάσκει ὁ ἔμπειρος τῆς πνευματικῆς ζωῆς Ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος καὶ δογματίζουν ἐμπειρικῶς οἱ πλεῖστοι τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, «ἡ μετάνοια εἶναι ἀπαραίτητος καὶ εἰς τοὺς τελείους». Καὶ τοῦτο διότι μετάνοια δὲν εἶναι μόνον ἡ μεταμέλεια διὰ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ ἡ συνακόλουθος ἀπόφασις νὰ μὴ ἐπαναλάβωμεν αὐτὰς ἀλλὰ καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῶν ἀντιλήψεών μας πρὸς τὸ ἀγαθώτερον, ὥστε νὰ ἐπέρχεται μία διαρκὴς βελτίωσις τῶν ἀντιλήψεών μας περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ κόσμου, αὔξησις τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ταπεινώσεως, τῆς καθάρσεως καὶ τῆς εἰρήνης.
.             Ὑπ᾽  αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἡ μετάνοια εἶναι πορεία ἀτελεύτητος πρὸς τὴν τελειότητα τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν νὰ τείνωμεν καὶ νὰ κινούμεθα συνεχῶς. Ἐπειδὴ δὲ ἡ τελειότης τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄπειρος, ἡ πορεία μας πρὸς τὸ καθ᾽   ὁμοίωσιν αὐτῆς εἶναι ἐπίσης ἄπειρος καὶ ἀτελεύτητος. Πάντοτε ὑπάρχει ἐπίπεδον τελειότητος ἀνώτερον ἐκείνου εἰς τὸ ὁποῖον εὑρισκόμεθα ἑκάστοτε καὶ διὰ τοῦτο πάντοτε πρέπει νὰ ἐπιζητοῦμεν τὴν πρόοδόν μας τὴν πνευματικὴν καὶ τὴν μεταμόρφωσίν μας, ὡς προτρέπει καὶ ὁ μέχρι τρίτου οὐρανοῦ ἀναβὰς καὶ θεασάμενος μυστήρια ἄρρητα Ἀπόστολος Παῦλος, γράφων: «Ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος». (Β´ Κορ. γ´ 18).
.             Ὅσον καθαίρεται ὁ ἐσωτερικός μας κόσμος, ὅσον περισσότερον καθαρίζεται ὁ πνευματικὸς ὀφθαλμός μας, τόσον καθαρώτερον βλέπομεν τὸν ἑαυτόν μας καὶ τὰ πάντα καὶ αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὴ ἡ βελτίωσις τῆς θεάσεως τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου καὶ τῆς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ ἑαυτοῦ μας, συνιστᾶ μετάνοιαν, μίαν δηλονότι νεωτέραν καὶ βελτιωμένην κατάστασιν τοῦ πνεύματός μας, ἐκείνης εἰς τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα μέχρι τοῦδε. Ὑπ᾽ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ἡ μετάνοια εἶναι ἡ βασικὴ προϋπόθεσις τῆς πνευματικῆς προόδου καὶ τῆς ἐπιτεύξεως τοῦ καθ᾽   ὁμοίωσιν πρὸς τὸν Θεὸν τῆς ὑπάρξεώς μας.
.             Ἡ μετάνοια, βεβαίως, διὰ νὰ εἶναι πραγματική, πρέπει νὰ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ ἀναλόγους καρπούς, ἰδίᾳ δὲ ἀπὸ τὴν συγχώρησιν τῶν συνανθρώπων μας καὶ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἀγαθοεργίαν. Ἡ ἐξ ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπον κίνησις τῆς καρδίας μας πρὸς τὴν ἀποδοχὴν αὐτοῦ καὶ τὴν κατὰ τὸ ἐφικτὸν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν του, ἀποτελεῖ βασικὸν στοιχεῖον τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας. Ἡ ὁδός, ἄλλωστε, τῆς μετανοίας εἶναι ἁμαρτημάτων κατάγνωσις καὶ ἐξομολόγησις αὐτῶν, τὸ μὴ μνησικακεῖν, εὐχὴ ζέουσα καὶ ἀκριβής, ἐλεημοσύνη, ταπείνωσις, ἀγάπη πρὸς πάντας, νίκη τοῦ καλοῦ ἐπὶ τοῦ κακοῦ, ἀποφυγὴ κενοδοξίας καὶ ματαίας ἐπάρσεως, μαραινομένης αὐστοστιγμεί.
.             Τὴν ἐντὸς τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς πάλην τῆς μετανοίας ἀποκαλύπτει «τοῦ τελώνου καὶ τοῦ φαρισαίου τὸ διάφορον….» καὶ καλεῖ ἡμᾶς πάντας νὰ «μισήσωμεν τοῦ μὲν τὴν ὑπερήφανον φωνήν, τοῦ δὲ νὰ ζηλώσωμεν τὴν εὐκατάνυκτον εὐχήν», προσευχόμενοι ἐκτενῶς μετὰ δακρύων «ὁ Θεὸς ἱλάσθητι ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς καὶ ἐλέησον ἡμᾶς».
.             Ἡ ἀρχομένη περίοδος τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς προσφέρεται, ἐν μέςῳ τῆς ἐκτεταμένης ἐπὶ παγκοσμίου ἐπιπέδου οἰκονομικῆς κρίσεως, διὰ τὴν ἐκδήλωσιν τῆς ὑλικῆς καὶ πνευματικῆς βοηθείας μας πρὸς τὸν συνάνθρωπον. Οὕτως ἐνεργοῦντες φιλανθρώπως καὶ ἐκδηλώνοντες ἐμπράκτως τὴν μεταστροφήν μας, ἀπὸ τὴν μέχρι τοῦδε ἀτομικιστικὴν ἀντιμετώπισιν φαρισαϊκῶς τῆς ζωῆς πρὸς μίαν συλλογικὴν καὶ ἀλτρουϊστικὴν τελωνικὴν ἀντιμετώπισιν αὐτῆς, θὰ ἔχωμεν πραγματοποιήσει μεγάλην καὶ ὠφελιμωτάτην μετάνοιαν καὶ ἀλλαγὴν τοῦ τρόπου τῆς ἀτομοκεντρικῆς ἀντιλήψεως καὶ θὰ ἔχωμεν βιώσει τὴν μετάνοιαν ὡς πρὸς μίαν κεφαλαιώδη καὶ ἐσφαλμένην στάσιν ζωῆς διὰ τῆς μεταβάσεως ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καὶ τῆς κενοδοξίας εἰς τὴν ἀρετὴν τῆς φιλαλληλίας, «ζηλοῦντες τοῦ τελώνου καλῶς τὴν ἠλεημένην ταπείνωσιν καὶ γνώμην».
.             Ἀπὸ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ κήρυκος καὶ ἐμπειρικοῦ διδασκάλου τῆς μετανοίας, εἰσερχόμενοι εἰς τὴν σωτηριώδη ταύτην περίοδον τῆς καθάρσεως καρδίας καὶ πνεύματος, ἵνα ὑποδεχθῶμεν τὸ Πάθος, τὸν Σταυρόν, τὴν Ταφὴν καὶ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν, οὐχὶ συμβόλοις καὶ λόγοις μόνον, ἀλλὰ ἐμπράκτως καὶ βιωματικῶς, μετ᾽ αὐτοῦ διαχρονικῶς προτρεπόμεθα καὶ παρακαλοῦμεν καὶ ἱκετεύομεν καὶ ἡμεῖς ὁ ἐν τοῖς διαδόχοις αὐτοῦ ἐλάχιστος: «τῆς μετανοίας ἐστι, τὸ καινοὺς γενομένους, εἶτα παλαιωθέντας ὑπὸ τῶν ἁμαρτημάτων, ἁπαλλάξαι τῆς παλαιότητος καὶ καινοὺς ἐργάσασθαι…ἐκεῖ γὰρ τὸ ὅλον ἡ Χάρις ἦν».
.             Ἰδού, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, νέωκται νώπιον μν καιρς επρόσδεκτος «τοῦ λυπεσθαι» κα στάδιον νανήψεως κα σκήσεως να, «πρν διαλυθναι τ θέατρον φροντίσωμεν τς μν σωτηρίας», ἐν ἀληθεῖ καὶ βιωματικῇ καρδιακῇ μετανοίᾳ ἐφ᾽ οἷς «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν…οὐδὲ συνετηρήσαμεν, οὐδὲ ἐποιήσαμεν, καθὼς ἐνετείλατο» ἡμῖν ὁ Κύριος, ἵνα «φείσηται ἡμῶν ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν» Χριστὸς ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα Αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστον Ἔλεος, Οὗ ἡ σωτήριος Χάρις εἴη μετὰ πάντων.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ,βιδ´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , ,

Σχολιάστε

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΝ τῆς Ε.Δ.Ι.Σ. ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ «Εἰς τὸ Ὄρος τοῦτο τὸ Ἅγιόν “ἐστιν ἑορτή…. Ἀεὶ Πάσχα δυνάμεθα ἐπιτελεῖν”»

ΟΜΙΛΙΑ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΝ τῆς Ε.Δ.Ι.Σ.
(Καρυαί, 16 Ὀκτωβρίου 2013)

Ἱερώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,
Ὁσιώτατοι Πατέρες, οἵ τε Καθηγούμενοι καὶ οἱ Ἀντιπρόσωποι τῶν Εἴκοσιν Ἱερῶν Βασιλικῶν, Πατριαρχικῶν καὶ Σταυροπηγιακῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους,
Ἐξοχώτατε κύριε Διοικητά,

.               Ἡ εὐγνώμων μνήμη εἶναι εὐγενὲς καθῆκον παντὸς προηγμένου πνευματικῶς προσώπου. Ἀνακαλεῖ εἰς τὴν ὕπαρξιν τὰ παρῳχημένα γεγονότα καὶ τὰ ἀπελθόντα πρόσωπα. Προκαλεῖ τὴν ἀναπόλησιν τῆς ἱστορίας καὶ καθιστᾷ ὀλβίους τοὺς ἔχοντας ἐν ἐγρηγόρῳ συνειδήσει τὴν μάθησιν αὐτῆς καὶ τοὺς τὴν ἐξ αὐτῆς διδαχὴν οἰκειοποιουμένους.
.               Ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἐπανειλημμένως καὶ πολλαπλῶς κατὰ τὴν πνευματικήν της πορείαν, τὴν ἐν τῷ κόσμῳ σωτηριώδη στρατείαν της, μνημονεύει ἀνθρώπων καὶ γεγονότων. Τιμᾷ μνήμας Ἁγίων, ἑορτάζει ἐπετείους θαυμάτων. Ὑπομιμνήσκει μνήμας γεγονότων, ὡς τῆς ἀπελευθερώσεως, τῆς διασώσεως ἐκ τοῦ μεγάλου σεισμοῦ, τῶν ἐγκαινίων καὶ ἄλλων. Ἀνακαλεῖ εἰς τὴν ὕπαρξιν ἐν τῷ παρόντι χρόνῳ πρόσωπα καὶ καταστάσεις προϋπάρξαντα∙ ἄλλα προσενεγκόντα ὑπηρεσίαν καὶ διακονίαν∙ ἄλλα ἀρετήν∙ ἄλλα ὑποστάντα διωγμοὺς καὶ ἀδικίας∙ ἕτερα μάστιγας καὶ πειρασμοὺς ἐν τῇ προασπίσει τῶν ὁσίων καὶ τῶν ἱερῶν∙ ἄλλα καταξιωθέντα μὲ ὁσιότητα, ἁγιότητα καὶ μοναδικότητα. Ἑνώνει, ἡ Ἐκκλησία, τὸ παρελθὸν μετὰ τοῦ παρόντος καὶ προοιωνίζεται τὸ μέλλον.  Ἀποκαλύπτει τὴν ἑνότητα τῆς ζωῆς καὶ τὴν πορείαν τοῦ κόσμου. Τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐξ ἑτέρου, ἐπὶ μίαν καὶ πλέον χιλιετίαν, καθ᾿ ἡμέραν βιοῖ τὸ Θαῦμα τῆς Κυρίας Θεοτόκου.
.               Ὅλοι οἱ πεφωτισμένοι λαοὶ περὶ πολλοῦ ἔχουν τὴν γνῶσιν τῆς ἱστορίας των. Ἡ Ἐκκλησία μας διασώζει ἀπὸ τὴν λήθην τὴν Πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ διὰ τὸν κόσμον καί, οὕτως εἰπεῖν, καθιστᾷ ταὐτόχρονον καὶ σύγχρονον βίωμα ἡμῶν τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον ἐν τῷ παρόντι.
.               Σήμερον ἀναμιμνησκόμεθα γεγονότων συμβάντων πρὸ ἑκατὸν ἐτῶν. Τὴν τρίτην Ὀκτωβρίου τοῦ χιλιοστοῦ ἐννεακοσιοστοῦ δεκάτου τρίτου ἔτους οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν εἴκοσι κυριάρχων Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἔχοντες τὴν σύμφωνον γνώμην πάντων τῶν μοναχῶν αὐτοῦ, ἐψήφισαν ἐνώπιον τῆς ἐφεστίου Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ «Ἄξιόν ἐστι» τὸ Ἱερὸν Ψήφισμα διὰ τοῦ ὁποίου διεκήρυξαν, ὡς γνωστόν, τοῖς ἐγγὺς καὶ τοῖς μακράν, τοῖς φίλοις καὶ μή, τῇ οἰκουμένῃ ἁπάσῃ, ὅτι ἡ κοινότης τῶν μοναχῶν «ἀποκρούει ἐντόνως ὡς ὀλεθρίαν διὰ τὴν περαιτέρω ἐξέλιξιν τοῦ μοναχικοῦ βίου ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τὴν ἰδέαν τῆς διεθνο-ποιήσεως, ἢ οὐδετεροποιήσεως, ἢ συγκυριαρχίας, ἢ συμπροστασίας, ἢ ὅπως ἄλλως ἤθελέ τις ὀνομάσει τὴν τάσιν τῆς πολιτικῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ Ἱεροῦ Τόπου ἡμῶν, θεωρεῖ δὲ τὸ ἱερὸν ἔδαφος τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀναποσπάστως ἡνωμένον μετὰ τοῦ ὅλου ἐδάφους τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου» (τότε, καὶ νῦν Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας) καὶ «ἱκετεύει τὸ σεπτὸν Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ὅπως διὰ τῆς ἐγκύρου παρεμβάσεώς του σώσῃ τὸν Ἅγιον Τόπον τοῦτον ἀπὸ παντὸς κινδύνου τείνοντος εἰς τὴν ἀλλοίωσιν τοῦ Ἁγιορειτικοῦ καθεστῶτος» (Βλ. Ε΄καὶ Η΄παραγράφους τοῦ Ἱεροῦ Ψηφίσματος, Ἐν Θεσσαλονίκῃ 1913, σσ.6-7).
.               Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Ἔφορος, ἡ Προστάτις καὶ Γερόντισσα καὶ Πορταΐτισσα τοῦ Ἁγίου τούτου Τόπου, ηὐδόκησε νὰ ἐπευλογήσῃ τὴν ἀπόφασιν ταύτην τῶν Πατέρων καὶ σήμερον ἑορτάζομεν τὴν ἑκατοστὴν ἐπέτειον τοῦ ἀνωτέρω Ψηφίσματος. Κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο ὁ Ἄθως διῆλθε «σκοτίαν» ἐν ἀναμονῇ τῆς «πρωΐας».  Πολλάκις «σκότος ἔχων ταῖς φρεσί», σκότος ἀπορίας, συνεχῶς ἱερούργει καὶ ἐλιτάνευε τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ ἐλάμβανε ζωὴν καί «τοῖς ὀθονίοις καὶ τῷ σουδαρίῳ», τῷ ἱερῷ ἀντιμηνσίῳ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας,  τὴν Ἀνάστασιν καθημερινῶς «ἐτεκμαίρετο», μιμνησκόμενος βιωματικῶς καὶ ἐμπειρικῶς «τῆς περὶ τούτου Γραφῆς».  Βεβαίως κρίσεις καὶ κρίσεις, περιστάσεις καὶ περιπτώσεις τοῦ βίου καὶ ἀνάγκαι πολλαὶ βιοτικαὶ καὶ μή, καὶ ἐπιβουλαὶ καὶ ἀμφισβητήσεις ἀντιμετωπίσθησαν ἐπιτυχῶς, ἂν καὶ μὲ πολλὰς κατὰ καιροὺς θυσίας, μέχρι καὶ τοῦ μαρτυρίου ἐνίοτε ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ τῶν ὁσίων καὶ ἱερῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους. Ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ ἐπιβίωσις καὶ ἡ ταυτότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, λόγῳ βεβαίως καὶ τῆς μειώσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μοναχῶν μετὰ τὸ ἔτος 1913, ἠπειλήθησαν. Χάριτι ὅμως Θεοῦ καὶ ταῖς πρεσβείαις τῆς ἐφόρου καὶ προστάτιδος αὐτοῦ Κυρίας Θεοτόκου, ὁ Ἱερὸς Τόπος προσείλκυσεν ἄλλους, νέους, μορφωμένους, μὲ ἦθος καὶ πνεῦμα, μαθητεύσαντας ἐπὶ μακρὸν πλησίον σεβασμίων γερόντων,  καὶ ἤδη αἱ Ἱεραὶ Μοναὶ σχεδὸν πᾶσαι εἶναι σήμερον εἰς ἱκανοποιητικὸν βαθμὸν ἐπηνδρωμέναι καὶ τὸ Ὄρος ἀκμάζει πνευματικῶς καὶ «μαρτυρεῖ τῇ ἀληθείᾳ» (πρβλ. Ἰωάν.ε΄, 33-34).
.               Τὰ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, λοιπόν, «δάκρυα οὐ μάτην χεῖνται θερμῶς· ἰδοὺ γὰρ κατηξίωται τὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ διδασκόντων Ἀγγέλων, τῆς ὄψεως» τῆς Ἀναστάσεως∙ «ἀλλ᾿ ἔτι πρόσγεια φρονεῖ, οἷα» οἰκούμενον ὑπ᾿ ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος, φερόντων καὶ ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν καὶ ἀδυναμίαν.

* * *

.               Ἰδού, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἑορτάζομεν, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία καὶ ἡ κληρουχία αὕτη τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀπὸ κοινοῦ «μόνοι πρὸς μόνους», ἐπέτειον ἱστορικήν, ἀναστάσιμον, θὰ ἐλέγομεν αἰώνιον. Θὰ ἔδει δὲ καὶ ὠφείλαμεν ἀσφαλῶς νὰ ἐδοκιμάζομεν ἀποκλειστικὴν χαρὰν καὶ εὐφροσύνην, ὡς ἐκείνην τὴν ὁποίαν ἐν μιᾷ ψυχῇ καὶ καρδίᾳ ἐδοκιμάσαμεν πρὸ ὀλίγου ἐν τῷ Ἱερῷ Θυσιαστηρίῳ, τῇ Ἁγίᾳ Τραπέζῃ τοῦ Πρωτάτου «ἐπὶ τῇ μεταλήψει τῶν ἀχράντων καὶ ζωοποιῶν μυστηρίων» τοῦ Κυρίου. Ὁ περιβάλλων ἡμᾶς κόσμος καὶ τὰ νέφη ἐπὶ τῆς παγκοσμίου σκηνῆς καὶ τὰ ἀναφυόμενα προβλήματα ἐμποδίζουν νὰ ἔχωμεν καὶ ἐξωτερικῶς τὴν χαρὰν ἣν βιοῦμεν ἐσωτερικῶς ἐν τῇ ἀεννάῳ προσπαθείᾳ ἡμῶν οἱ ἐπίγειοι νὰ «φθάσωμεν» καὶ νὰ προσκυνήσωμεν «τὸν Ἄφθαστον» καὶ τὴν «ἄφθαστον» Παναγίαν Μητέρα Του, τὴν Θεοτόκον, καὶ νὰ ἴδωμεν τὸ Πρόσωπόν Του «καθώς ἐστι», «ἅγιος Κύριος Ἰησοῦς, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός».

* * *

Ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες,

.               Ἡ μνήμη καὶ ἡ τιμὴ μιᾶς ἐπετείου ἀποτελεῖ γεγονὸς χαροποιόν, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἠχηρὰν εὐκαιρίαν καὶ ἀφορμὴν περισυλλογῆς, «ἀπὸ κοινοῦ ἀναμέτρησιν τοῦ ἀγῶνος», διαπίστωσιν κατὰ Θεὸν προόδων ἀλλὰ καὶ κατ᾿ ἄνθρωπον ἀδυναμιῶν καὶ προβλημάτων. Διὸ καὶ ἀπευθυνόμεθα πρὸς ὑμᾶς ἄνευ περιστροφῶν, ὡς πατὴρ πρὸς τέκνα, ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ, ἐν εἰλικρινείᾳ καὶ ἐντιμότητι, καὶ προβαίνομεν εἰς ὡρισμένας διαπιστώσεις καὶ πατρικὰς ὀφειλετικὰς προτροπάς «ἐνώπιος ἐνωπίῳ», εἰ καὶ εἴχομεν ἀποφασίσει ἵνα διέλθωμεν τήν «στιγμήν» ταύτην τῆς ἱστορικῆς ἐπετείου ἐν προσευχῇ, περισυλλογῇ καὶ κυρίως ἐν σιγῇ.
.               Κρίνομεν ὅμως χρέος τοῦ Πατριάρχου καὶ πνευματικοῦ σας Πατρός, τὴν ὑπόμνησιν, ἐν πρώτοις, πρὸς ἑαυτοὺς καὶ πρὸς ἀλλήλους χαρακτηριστικοῦ ἀποσπάσματος τῆς ἐγκυκλίου τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τῆς 24ης Σεπτεμβρίου 1913 πρὸς τὰς εἴκοσιν Ἱερὰς Μονὰς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἡ ὁποία προφητικῶς: «ἔρριπτε τὸν περὶ ὅλων κύβον» περὶ τιμωρίας «ἀμειλίκτως, συνῳδὰ τοῖς ἱεροῖς κανόσι καὶ τοῖς καθεστῶσι τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Τόπου, πάντων τῶν ἀποπειρωμένων τὴν ἀνατροπὴν τοῦ προαιωνίου ἡμῶν καθεστῶτος τούτου μοναχῶν» καὶ ἐν συγκινήσει βαθείᾳ καταθέτομεν φόρον εὐγνωμοσύνης καὶ τιμῆς πρὸς τοὺς Ἁγιορείτας ἐκείνους, τοὺς ἁπλοῦς καὶ ἐναρέτους, τοὺς ὁσίους καὶ δικαίους, τῶν ὁποίων «ἡ ἱερὰ συγκίνησις ἐκορυφώθη ἀφ᾿ ὅτου οἱ σεβασμιώτατοι Προϊστάμενοι καὶ Καθηγούμενοι ἤρξαντο βάλλοντες μετανοίας ἐνώπιον τῆς Σεπτῆς Εἰκόνος τῆς Θεοτόκου, ἣν καὶ ἠσπάζοντο ἐξαιτούμενοι τὴν συναντίληψιν αὐτῆς ὑπὲρ τῆς εὐοδώσεως τοῦ θείου αὑτῶν ἔργου, τῆς ἀπελευθερώσεως δηλονοῦν τοῦ Ἱεροῦ αὐτῆς περιβόλου ἀπὸ τῆς δουλείας τῶν ἀλλοφύλων καὶ εἶτα ὑπέγραφον τὸ Ἱερὸν Ψήφισμα ποιοῦντες ἔτι ἅπαξ τὸ σημεῖον τοῦ τιμίου σταυροῦ πρὶν ἢ λάβωσιν ἀνὰ χεῖρας τὸν κάλαμον πρὸς ὑπογραφήν…». Οὗτοι ὑπήσχοντο ἐνώπιον Αὐτῆς (τῆς Εἰκόνος) καὶ τοῦ κόσμου παντὸς ὅτι «ὁ ἱερὸς τόπος θὰ διατηρηθῇ ἀπὸ τοῦδε μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων ἀδούλωτος…», ἀπεκήρυττον «ἐντόνως ὡς ὀλέθρου φορέα τὴν ἰδέαν τῆς οὐδετεροποιήσεως ἢ συγκυριαρχίας…», καὶ ἐκήρυττον «ἀμετακλήτως τὴν ἕνωσιν τοῦ Ἁγίου Ὄρους μετὰ τῆς Μητρὸς Ἑλλάδος», ὑπογραψάντων πάντων ἐν ἴσῃ προθυμίᾳ τὸ Ψήφισμα, πλὴν τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παντελεήμονος «ἐπιφυλαχθέντων ἵνα ἐρωτήσωσι τὴν γνώμην τῆς Μονῆς αὐτῶν».
.               Τὸ Ἅγιον Ὄρος  «ἀπεξεδέχετο τότε τὴν σωτηρίαν» αὐτοῦ «ἀπὸ τῶν ἐγκύρων ἐνεργειῶν καὶ πράξεων» τῆς Μητρὸς αὐτοῦ Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πάντοτε, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸν διαρρεύσαντα αἰῶνα, ὑπῆρξεν ἡ κατὰ τὸ μέτρον τοῦ εὐλογητοῦ, κειμένη αὐτὴ εἰσέτι «ἐν αἰχμαλωσίᾳ» καὶ ἐν περιστατικαῖς ἀνάγκαις τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ τὴν οἰκουμενικὴν μαρτυρίαν ἀγωνιζομένη, ὑπῆρξε, λέγομεν, ἡ κηδεμών, προστάτις καὶ στοργικὴ περιστερὰ διὰ τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον.
.               Διὸ καὶ ἐν εὐγνωμοσύνῃ καὶ δοξολογίᾳ τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἐπαινοῦμεν τὸν ἀγῶνα, εὐλογοῦμεν τὰ ἔργα, ὑποκλινόμεθα πρὸ τῆς ἁγιότητος τοῦ τόπου καὶ τῶν ἀοιδίμων ἐκείνων προπατόρων καὶ πατέρων ὑμῶν καὶ ἡμῶν καὶ πρὸ τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς ἁγνῆς καρδιακῆς προσευχῆς, τῆς ἀναπεμπομένης «ἐν ἑσπέρᾳ καὶ πρωῒ καὶ μεσημβρίᾳ, ἐν ἡμέρᾳ νυκτὶ καὶ πάσῃ ὥρᾳ καὶ ἐν παντὶ καιρῷ» ἐνώπιον τῆς πανσέπτου Εἰκόνος τῆς Θεομήτορος εἰς τὰ ἀπειράριθμα σκηνώματα τῆς δόξης καὶ τῆς χάριτος, ὑπὸ τῶν μυρίων μοναχῶν, τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, οἱ ὁποῖοι ἡγίασαν καὶ ἁγιάζουν τὴν ζωὴν καὶ τὸν τόπον.
.               Σὺν τῇ εὐχαριστίᾳ ὅμως, ὁμιλοῦντες «ἐνώπιος ἐνωπίῳ», ἐπαναλαμβάνομεν,  ὀφείλομεν νὰ ἐπισημάνωμεν καὶ ἀδυναμίας τινὰς καὶ προβλήματα, πολλάκις προερχόμενα καὶ δημιουργούμενα ἐξ ἐπηρείας τοῦ ἀντικειμένου, τοῦ μισοῦντος τὸν κόσμον καὶ πειράζοντος καὶ αὐτοὺς τούς «ἀποταξαμένους» τὸν κόσμον, καὶ τοὺς ἀπειράστους ἀκόμη ἁγίους.

* * *

.               Ἀτυχῶς, ἀδελφοί, νέα προβλήματα προκύπτουν καὶ ἐνίοτε ἡ ἐπίλυσις αὐτῶν χρονίζει ὑπερβολικῶς. Εἶναι γνωστὸν εἰς πάντας  τό ἐκκρεμές ἀπὸ ἐτῶν ζήτημα τῆς ἀντικανονικῆς καὶ σχισματικῆς «ἀδελφότητος», «παρασυναγωγῆς» ὀρθότερον, ἡ ὁποία, παρανομοῦσα καὶ καταπατοῦσα τὸ θεῖον καὶ τὸ ἰσχῦον κοσμικὸν δίκαιον, ἤτοι τοὺς θείους καὶ ἱεροὺς Κανόνας καὶ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἔχει καταλάβει τὸ οἰκοδόμημα εἰς τὸν ὁποῖον ἐστεγάζετο ἡ Ἱερὰ Βασιλική, Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μονὴ τοῦ Ἐσφιγμένου. Ἡ Ἱερὰ Κοινότης, ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, αἱ δικαστικαὶ καὶ πολιτικαὶ ἀρχαὶ τῆς Ἑλλάδος, μετὰ καθυστέρησιν καὶ ἀκηδίαν πολλῶν ἐτῶν, ὑπαιτιότητι ὅλων, ἔχομεν δώσει, μετὰ μακρὰν προεργασίαν, τὴν πρέπουσαν κανονικὴν  ἐκκλησιαστικὴν λύσιν, ἀποτειχίσαντες τῶν θριγκίων τῆς Ἐκκλησίας τοὺς ἀμετανοήτως ἐν σχίσματι καταληψίας «μοναχούς», παραδώσαντες αὐτοὺς εἰς ἀνάθεμα, μέχρις ὅτου ἀνανήψωσι καὶ μετανοήσωσιν. Ἡ προκριθεῖσα δὲ κανονικὴ ἀδελφότης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ταύτης συνεκροτήθη καὶ ἐλειτούργησε μέχρι πρὸ ἡμερῶν ἱκανοποιητικῶς ὑπὸ τὴν ἡγουμενίαν τοῦ κατὰ πάντα ἀξίου, ἀγαθοῦ καὶ πλήρους πρᾳότητος καὶ ἀγάπης καὶ μόλις πρὸ δωδεκαημέρου ἐκδημήσαντος αἰφνιδίως πρὸς Κύριον πατρὸς Χρυσοστόμου Κατσουλιέρη, τοῦ ἀληθῶς ἄραντος τόν «σταυρόν» αὐτοῦ καὶ τηρήσαντος πιστῶς καὶ ἀφωσιωμένως τὴν εἰς ἣν ἐκλήθη ὑπὸ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἁγιορειτικῆς Κοινότητος «ἱερὰν κλῆσιν» καὶ ἀποστολήν. Δὲν εἶναι ἀσφαλῶς ἡ στιγμὴ τῆς ἀποτιμήσεως τῆς προσφορᾶς του. Ἄλλωστε, εἶναι γνωστὴ καὶ καταγεγραμμένη εἰς τὰς δέλτους τῶν ἁγιορειτῶν ἀλλὰ καὶ τῶν πολλῶν πνευματικῶν αὐτοῦ  τέκνων, καὶ ἰδίᾳ τῆς ἀπορφανισθείσης ὀλιγομελοῦς μέν, δυναμικῆς δέ,  ἀδελφότητός του. Εἴη ἡ μνήμη αὐτοῦ αἰωνία. Κύριος ἀναπαύσαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ.
.               Σὺν τῇ κατ᾿ ἄνθρωπον λύπῃ, ἰδιαιτέραν χαρὰν δοκιμάζομεν ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ ὡς διαδόχου αὐτοῦ, τοῦ Ὁσιολογιωτάτου Ἱερομονάχου  π. Βαρθολομαίου, τοῦ ὁποίου εὐλογοῦμεν τὰς ἀπαρχὰς τοῦ «σταδίου» καὶ τοῦ «ἀγῶνος» καὶ συγχαίροντες, δεόμεθα, εὐχόμεθα καὶ προσδοκῶμεν ὅτι μετὰ τῶν περὶ αὐτὸν ἀδελφῶν θὰ συνεχίσουν ἐπὶ τῆς ἰδίας γραμμῆς τὴν ἐμπιστευθεῖσαν τῇ «μικρᾷ ἀδελφότητι», τῷ «μικρῷ ποιμνίῳ», ἐκκλησιαστικὴν καὶ ἁγιορειτικήν «παρακαταθήκην», στοιχοῦντες τῷ ζῶντι παραδείγματι τοῦ κοιμηθέντος καὶ ἀναπαυομένου ἐν Κυρίῳ πνευματικοῦ αὐτῶν πατρὸς ἀειμνήστου Χρυσοστόμου.
.              Δυστυχῶς, ὅμως τὸ οἰκοδομικὸν συγκρότημα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου, οὔτε ἀκόμη καὶ τὸ ἐλάχιστον ἀναμενόμενον, δηλαδὴ τὸ κτήριον τοῦ Ἀντιπροσωπείου αὐτῆς ἐν Καρυαῖς, παρὰ τὰς παναγιορειτικάς, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης ἀποφάσεις, δὲν ἔχει ἀποδοθῆ εἰς τὴν κανονικὴν ἀδελφότητα τῆς Μονῆς. Καὶ ἐν τούτῳ εὐθύνας ὑπέχουν πάντες οἱ κωλυσιεργοῦντες εἰς τὴν ὑλοποίησιν ἐπὶ σειράν ἐτῶν τῶν εἰλημμένων ἀποφάσεων ἐκκλησιαστικῶν, ἁγιορειτικῶν καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης, ἐπὶ περιφρονήσει μὲν τῶν θεσμίων τοῦ ἱεροῦ τόπου καὶ τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ καταπατήσει αὐτοῦ τούτου τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου, ἐπιβραβεύσει δέ, οὕτως εἰπεῖν, τῆς ἀντικανονικότητος καὶ τῆς ἐπιδιωκομένης ἀναρχίας καὶ ἐν τῷ ἀμολύντῳ τούτῳ τόπῳ τῆς Παρθένου, τῷ τόπῳ τῆς ἁγνείας καὶ τῆς  ἱερᾶς ἀσκήσεως. Καλοῦμεν τοὺς πάντας, ὅπως ἐγκύψωμεν εἰς τὸ θέμα τοῦτο μετὰ ἔτι μεγαλυτέρας προσοχῆς καὶ ὑπεθυνότητος, ἵνα μὴ ὑπάρξουν ἀνεπιθύμητοι εὐρύτεραι ἐξελίξεις, οὐχὶ μόνον ἐπὶ ὀλεθρίῳ διασυρμῷ παγκοσμίως τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀλλὰ καί κυρίως ἐξελίξεις σχετιζόμεναι πρός τήν συνέχισιν ἐν ἀσφαλείᾳ, κατ᾿ ἄνθρωπον ὁμιλοῦντες, αὐτῆς ταύτης  τῆς ἀσκητικῆς καὶ πνευματικῆς ἐν νομιμότητι πορείας αὐτοῦ. Λέγομεν ταῦτα,  προβληματιζόμενοι ἔτι περισσότερον καὶ ἐκ τοῦ φαινομένου τῆς ἐπιλεκτικῆς τηρήσεως τῆς νομιμότητος ὑπὸ τῶν ἐντεταλμένων καὶ τεταγμένων εἰς τὴν διασφάλισιν τῆς τάξεως κρατικῶν ὀργάνων. Ἐφιστῶμεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου τὴν προσοχὴν πάντων, ἵνα μὴ ἔχωμεν ἀναρχικὰς ἐκφάνσεις, ὡς αἱ πρὸ δύο περίπου μηνῶν, «διὰ ροπάλων καὶ ξύλων» καὶ συγχρόνων τεχνικῶν «ὅπλων», προσελθόντων ἔξωθεν τῆς θείας ταύτης παρεμβολῆς, ἵνα «συλλάβωσι τὸν Ἰησοῦν», «κακοποιοῦντες» Αὐτόν, δηλαδή, κατ᾿ ἀναλογίαν, τό ἀμώμητον κανονικὸν σῶμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

* * *

.               Πέραν ὅμως τοῦ χρονίζοντος καὶ φλέγοντος ἐσφιγμενιτικοῦ ζητήματος μὲ τὰς παραμέτρους αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τῆς ἀσφαλείας τοῦ Ἱεροῦ Τόπου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου, ἐπαναλαμβάνομεν, ὀφείλει νὰ ἐγκύψῃ μετὰ τῆς δεούσης σοβαρότητος καὶ ὑπεθυνότητος τὸ Ἱερὸν Ἁγιορειτικὸν Σῶμα ἐν τῷ συνόλῳ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἐμπλεκόμενοι παράγοντες, μάλιστα ἡ ὀφείλουσα ἵνα τηρῇ τὰ τεθεσπισμένα καὶ τὰς λαμβανομένας ἀποφάσεις ἔντιμος Ἑλληνικὴ Πολιτεία, ἕτερον λυπηρὸν πρόβλημα, ἐξελισσόμενον, παρὰ τὰς ἃς ἔλαβε περὶ τοῦ ἀντιθέτου ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία διαβεβαιώσεις, καὶ λαμβάνον, ὡς ἀνεκοινώθη κατ᾿ αὐτάς, δυσμενῆ τροπήν, εἶναι τό, διὰ τῆς εἰς δίκην παραπομπῆς, διὰ ἐκ προθέσεως πράξεις «κακουργηματικῆς» βαρύτητος, καθηγουμένου ἐκ τῶν πρώτων Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ μοναχοῦ συνεργάτου αὐτοῦ, ὡς δημοσιεύεται καὶ διαπομπεύεται διὰ τῶν μέσων ἐνημερώσεως πανελληνίως καὶ παγκοσμίως ὁ ἱερὸς οὗτος τόπος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὁ χῶρος οὗτος τῆς νυχθημέρου προσευχῆς καὶ τῆς ἀσκήσεως. Τὸ γεγονὸς ἐλύπησε τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν καὶ τὴν προβληματίζει, ἐπιδείξασαν μέχρι σήμερον ἀνοχὴν καὶ σύνεσιν. Οἱ εἰρημένοι, κατὰ τὸ κατηγορητήριον παραπεμπτικὸν βούλευμα, ἐκινήθησαν ἀξιοποίνως εἰς πολυπράγμονας πρωτοβουλίας καὶ ἐνεργείας πέραν καὶ ἐπὶ ὑπερβάσει τῶν μοναχικῶν καθηκόντων αὐτῶν, διὰ τὰ ὁποῖα ἐγκατελείψατε οἱ τὸν τόπον τῆς Θεομήτορος οἰκοῦντες τὸν κόσμον καὶ τὰ τοῦ κόσμου. Ὁ διασυρμὸς τὸν ὁποῖον ὑφίσταται ὁ Ἱερὸς Τόπος ἐξ αἰτίας των, ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν, εἶναι μέγας. Ἡ τροπὴ τῆς ὑποθέσεως, ἀνεξαρτήτως τῆς ἐκβάσεως τῆς ἐπικειμένης δίκης, διδάσκει ὅτι δὲν εἶναι πρέπον νὰ ἐγκαταλείπουν οἱ μοναχοὶ τὴν μοναχικὴν ἄσκησιν καὶ νὰ ἐπιδίδωνται εἰς ἔργα κοινωνικῆς ἀποστολῆς, διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ὁποίων καταλληλότεροι εἶναι οἱ λαϊκοὶ καὶ ἡ ἐν τῷ κόσμῳ στρατευομένη Ἐκκλησία.
Φαίνεται, ὅτι ὁ πειρασμὸς τῆς ἐκκοσμικεύσεως προσβάλλει καί τινας τῶν Ἁγιορειτῶν ἀδελφῶν καὶ πρέπει νὰ τονισθῇ καὶ νὰ ἐπισημαίνηται συνεχῶς καὶ ἐπανειλημμένως ἡ διαφορετικὴ ἀποστολὴ τοῦ μοναχοῦ ἵνα μὴ μετατρέπηται οὗτος ἀπὸ ἀνθρώπου προσευχῆς καὶ ἀφιερώσεως εἰς ἁπλοῦν κοινωνικὸν ἐργάτην ἤ – ὅπερ χεῖρον- καὶ ἐπιχειρηματίαν.
.               Εἰς τὰς ἀκοὰς καὶ εἰς τὴν ἀντίληψιν ἡμῶν καὶ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας περιέρχονται καὶ ἄλλαι οὐχὶ σύμφωνοι πρὸς τὴν ἀποστολὴν  τῶν μοναχῶν καταστάσεις, διὰ τὰς ὁποίας λυπούμεθα καὶ ὡς ὁ Πατριάρχης σας καὶ πνευματικός σας πατήρ, κυρίως ὅμως διότι διασύρεται ἐν τοῖς ἔθνεσι τὸ ἅγιον ὄνομα καὶ ἡ ἀποστολὴ τοῦ περιβλέπτου Ὄρους τούτου τῆς ἀρετῆς. «Οὐκ ἐν ὑμῖν οὕτω», ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἵνα ὁμιλήσωμεν «ἐν ἑνὶ εὐαγγελικῷ λόγῳ». Δαμάσωμεν τὰς ἀδυναμίας ἡμῶν. Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου, ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τῆς μοναχικῆς κλήσεως καὶ ἀσκήσεως καὶ ζωῆς, καὶ μάλιστα τῆς Ἁγιορειτικῆς, τὴν ὁποίαν ἐφύλαξαν ἀδιαλώβητον οἱ  αἰῶνες.
.               Μὴ λησμονῆτε, Ἁγιορεῖται πατέρες, ὅτι «ἠγοράσθητε τιμῆς» (πρβλ. Α´ Κορ. ς΄, 20), ὅτι εἶσθε «ἀξία πνεύματος». Καὶ αἱ ἀξίαι αἱ πνευματικαί,  δὲν ἀγοράζονται, δὲν χαρίζονται, μόνον φυλάσσονται. Πέριξ ἡμῶν ρίπτονται καὶ κυκλοφοροῦν συνθήματα πρόχειρα, παγίδες λέξεων, ἔμμετροι λόγοι, οἱ ὁποῖοι φθείρουν κάθε ὑψηλὴν ἔννοιαν καὶ εὐθυναίνουν ἱερώτατα ἰδεώδη. Ἡμεῖς κρίνομεν μείζονα πάσης τιμῆς, τήν «τιμὴν τοῦ τετιμημημένου» (Ματθ. κζ´, 9), ἤτοι τὸ κατ᾿ ἐξοχήν «ἄθλημα» καὶ τόν «σκοπόν» καί «στόχον» τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Μοναχικῆς ἀσκήσεως.
.               Ἐνθυμηθῶμεν, ἀδελφοί, ἐπικαίρως τὰς ὑποσχέσεις ἃς ἕκαστος «καθωμολόγησεν ἐνώπιον πολλῶν μαρτύρων» καὶ τοῦ πανταχοῦ παρόντος Κυρίου, περιβαλλόμενος τὸ ἱερὸν μέγα ἀγγελικὸν μοναχικὸν σχῆμα, τὸ ὁποῖον φέρει κάθε μεγαλόσχημος ἁγιορείτης ἐπὶ τοῦ στήθους ἐν «νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ», ἤτοι τά «στίγματα» τοῦ Χριστοῦ, «καὶ σταυροῦται καὶ νεκροῦται τῷ κόσμῳ» «διὰ τῆς τελειοτάτης ἀποταγῆς…»∙  ἀπετάξασθε γάρ «τὴν κενὴν ἀπάτην τοῦ βίου τούτου», «…γονεῦσιν, ἀδελφοῖς…συγγενείαις, ἑταιρείαις, φίλοις, συνήθεσι, τοῖς ἐν κόσμῳ θορύβοις, φροντίσι, κτήσεσιν, ὑπάρξεσι, τῇ κενῇ καὶ ματαίᾳ ἡδονῇ καὶ δόξῃ…..», καὶ ἡτοιμάσθητε «πρὸς ἀγῶνας πνευματικούς, πρὸς ἐγκράτειαν σαρκός, πρὸς κάθαρσιν ψυχῆς, πρὸς πτωχείαν εὐτελῆ, πρὸς πένθος ἀγαθόν, πρὸς πάντα τὰ λυπηρὰ καὶ ἐπίπονα τῆς χαροποιοῦ ζωῆς∙ «καὶ γάρ», ὦ μοναχέ, καὶ πεινᾶσαι ἔχεις, καὶ διψῆσαι, καὶ γυμνητεῦσαι… καὶ πολλοῖς ἄλλοις περιαχθῆναι λυπηροῖς, οἷς ἡ κατὰ Θεὸν ζωὴ χαρακτηρίζεται». Ἄλλωστε, κατὰ τὴν ἱερὰν ἐκείνην στιγμὴν τῆς μοναχικῆς μεγαλοσχήμου ἐνδύσεως, δὲν ψάλλεται καὶ καθομολογεῖται: «ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; ποῦ ἐστιν ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία; οὐκ ἰδοὺ ταῦτα βλέπομεν γῆν καὶ σποδόν; τί οὖν κοπιῶμεν εἰς μάτην; τί δὲ οὐκ ἀρνούμεθα τὸν κόσμον, καὶ ἀκολουθοῦμεν τῷ κράζοντι∙ ὁ θέλων πορευθῆναι ὀπίσω μου, ἀναλαβέτω τὸν σταυρόν μου, καὶ ζωὴν κληρονομήσει αἰώνιον» (Μέγα Εὐχολόγιον, Ἀκολουθία μεγάλου σχήματος, εὐχαὶ καὶ Ἀντίφωνον Γ´);

* * *

.               Παρ᾿ ὅλας ὅμως τὰς μεμονωμένας αὐτὰς τάσεις ἐκκοσμικεύσεως καὶ τὰς σχετικὰς πτώσεις ὡρισμένων μοναχῶν, καὶ ἀτυχῶς καὶ ἐκ τῶν ταχθέντων εἰς τὸ εἶναι αὐτούς «ὁδηγούς» τῶν πολλῶν, τὸ Ἅγιον Ὄρος, κατὰ τὸν διαρρεύσαντα αἰῶνα, ἐξεπλήρωσε τὴν ἀποστολήν του καὶ  ἀνέδειξεν ἀληθῶς ἁγίους μοναστάς, ὡς οἱ συμβαλόντες εἰς τὴν κατάρτισιν τοῦ πρὸ ἑκατονταετίας Ψηφίσματος. Μνημονεύομεν ὅμως καὶ συγχρόνων πνευματικῶν μορφῶν τοῦ Ὄρους τούτου, οἵτινες προβάλλουν καὶ καταξιώνουν εἰς τὰς ἡμέρας μας τὸν ὀρθόδοξον μοναχισμόν, ἐπώνυμοι καὶ κυρίως ἀνώνυμοι μορφαί, προσενέγκασαι καὶ προσφέρουσαι διὰ τοῦ βίου, τῆς πολιτείας, τοῦ παραδείγματος καὶ τῆς γραφῆς των οἰκοδομὴν καὶ διακονίαν ζωῆς καὶ μαρτυρίας. Ὡς ἀληθῶς «τοὺς ἐν Ἄθω πατέρας καὶ  ἀγγέλους ἐν σώματι, ὁμολογητὰς καὶ ὁσίους, ἱεράρχας καὶ μάρτυρας… τιμήσωμεν ἡ τοῦ Ὄρους πληθύς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς».
.               Τὸ Ὄρος ἐβοήθησε διὰ τῶν προσευχῶν καὶ δεήσεών του τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα του καὶ ἐξῆλθε σῶον, εἰ καὶ τετραυματισμένον καὶ μεμωλωπισμένον, ἀπὸ διαφόρους κρίσεις,  κοσμικὰς καὶ πνευματικάς, μερικαὶ τῶν ὁποίων ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἐν ἐνεργείᾳ, ἐνῷ ἄλλαι ἐλησμονήθησαν.

* * *

.               Πέραν τῶν ἀνωτέρω καιρίων καὶ λυπηρῶν -ὑφίστανται ἀσφαλῶς καὶ ἄλλα ἀθορύβως καὶ ἐπιτυχῶς καθημερινῶς ἀντιμετωπιζόμενα ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος καὶ τῶν κυριάρχων Ἱερῶν Μονῶν-, ζητήματα, ὅμως καὶ ἄλλα μερικὰ τῶν ὁποίων δὲν εὗρον εἰσέτι τὴν λύσιν των.
.               Θέμα σοβαρόν, τὸ ὁποῖον κατὰ τὴν τελευταίαν τριακονταετίαν καὶ πλέον, ἀπασχολεῖ τὸν Ἱερὸν τοῦτον Τόπον καὶ τὸ ὁποῖον δὲν φαίνεται νὰ εὑρίσκῃ τὴν πρέπουσαν λύσιν, εἶναι τὸ θέμα τοῦ ἐλέγχου τῶν ἐγκαταβιώσεων εἰς αὐτόν, κυρίως τῶν ἀλλοδαπῶν ὁμοδόξων καὶ τῶν ἀλλοεθνῶν τὴν καταγωγήν. Ἡ μὴ σύμπτωσις περὶ τῆς δοτέας λύσεως ὀφείλεται ἐν μέρει εἰς τὴν διαφορετικὴν σκοπιὰν ἀπὸ τῆς ὁποίας θεωρεῖται τὸ ζήτημα καί, ἐν μέρει, εἰς τὰς διαφορετικὰς ἀρχάς, αἱ ὁποῖαι πρυτανεύουν κατὰ τὴν προσπάθειαν ἐπιλύσεως αὐτοῦ.
.               Ἡμεῖς φρονοῦμεν, ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος πρέπει νὰ διαφυλάξῃ τὴν ἀσφάλειαν καὶ τὴν ἐλευθερίαν του, ὡς καὶ τὸν ἀμιγῶς Ὀρθόδοξον Χριστιανικὸν χαρακτῆρα του ὡς τόπου ἀσκήσεως καὶ προσευχῆς, καὶ οὐδὲν ἕτερον. Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ γίνῃ τὸ Ὄρος τὸ Ἅγιον τόπος συγκεντρώσεως προσώπων ἐμφορουμένων ὑπὸ ἐθνοφυλετικῶν ἀντιλήψεων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπεθύμουν νὰ καταστήσουν τὸν Ἱερὸν τοῦτον Τόπον κέντρον ἐθνοφυλετικῶν ἀνταγωνισμῶν καὶ συγκρούσεων. Πρέπει νὰ παραμείνῃ τόπος ἡσυχαστικός, ὅπου λατρεύεται ὁ Θεὸς ὑπὸ πάντων τῶν μοναχῶν καὶ τῶν προσκυνητῶν χωρὶς τοπικιστικὰς προτιμήσεις καὶ συσπειρώσεις.
.               Κατὰ τὸν Καταστατικὸν Χάρτην τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ ἀνωτάτου διοικητικοῦ δικαστηρίου τῆς Ἑλλάδος, τοῦ γνωστοῦ εἰς ὅλους Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, διὰ νὰ γίνῃ τις δεκτὸς εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος πρὸς ἐγκαταβίωσιν δέον νὰ δοθῇ ἔγκρισις ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου αὐτοῦ, ἤτοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, λαμβάνοντος ἀσφαλῶς ὑπ᾿ ὄψιν τὰς σχετικὰς πληροφορίας τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, δεδομένου ὅτι πᾶς κειρόμενος ἐν Ἁγίῳ Ὄρει μοναχὸς ἀποκτᾷ αὐτοδικαίως τὴν ἑλληνικὴν ὑπηκοότητα καὶ δι᾿ αὐτῆς τὴν ἰδιότητα τοῦ εὐρωπαίου πολίτου. Παρὰ ταῦτα, διὰ νεωτέρας ἐξελίξεως (1998), ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἀπεποιήθη τὸ δικαίωμά της νὰ ἐλέγχῃ αὐτὴ τὸ ποιὸν τῶν προσερχομένων πρὸς ἐγκαταβίωσιν εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἀνέθεσε τὴν ἁρμοδιότητα ταύτην εἰς τοὺς μοναχούς, οἱ ὁποῖοι, ὡς ἐκ τούτου, πρέπει μὲ αἴσθημα μεγάλης εὐθύνης νὰ ἐξετάζουν τὴν εἰλικρίνειαν καὶ τὴν καταλληλότητα τῶν ἐπιζητούντων κουράν. Πιθανῶς δέ, εἶναι ὑποχρεωτικὸς ὁ κρατικὸς ἔλεγχος ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς θέλουν νὰ καροῦν μοναχοὶ εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, διότι δι᾿ αὐτοῦ καθίστανται πολῖται τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, καὶ ὡς ἐκ τούτου αὐτὴ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐρευνήσῃ ἂν πληροῦν τὰς ἀναγκαίας προϋποθέσεις.
.               Περὶ τῶν θεμάτων τούτων διεξήχθησαν πολλαὶ συζητήσεις καὶ ὑφίστανται ὀγκώδεις φάκελλοι παρ᾿ ὑμῖν καὶ παρ᾿ ἡμῖν. Τὸ Ἱερὸν Ψήφισμα τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ 1913 προεκάλεσεν εἰς τὴν ἡμετέραν Μετριότητα τὴν ἀναφορὰν εἰς τὸ πρόβλημα τοῦτο∙ τὸ περιεχόμενον τοῦ Ψηφίσματος καὶ τὰ ἐκπεμπόμενα δι᾿ αὐτοῦ διαχρονικὰ μηνύματα, προελθόντα ἐξ ἐμπειρίας καὶ σοφίας αἰώνων τῶν ἁγιορειτῶν πατέρων, δέον νὰ παραδειγματίσουν πάντας ὑμᾶς, τοὺς ἐντὸς τοῦ περιβόλου τούτου οἰκοῦντας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἔχουσαν καθ᾿ ἡμᾶς λόγον ἔντιμον Ἑλληνικὴν Πολιτείαν. Ἡμεῖς ἀπὸ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας προετρεψάμεθα, ἐνουθετήσαμεν, ἠξιώσαμεν, ἀπηυθύνθημεν πρὸς πάντας ἐγγράφως καὶ προφορικῶς, ἐκρούσαμεν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου δι᾿ αὐτὴν ταύτην τὴν ταυτότητα καὶ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ὄρους, προσδοκῶμεν δὲ καὶ ἐλπίζομεν ὅτι θὰ ἴδωμεν ὄχι μόνον τὴν παρελθοῦσαν σήμερον, ἀλλὰ κυρίως τὴν ἐρχομένην αὔριον, ὡς προεῖδε καὶ ἀπεφάσισε καθοριστικῶς πρὸ αἰῶνος ἀκριβῶς σύσσωμον καὶ ὁμόφωνον τὸ Ὄρος τοῦτο τῆς δόξης Κυρίου. Τὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου παρέρχονται, ὄμως ἡ «ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα». Ἡ παράδοσις καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ταυτότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους δέον νὰ μείνῃ ἡ αὐτή, ὡς διεσώθη ἀλώβητος εἰς καιροὺς δυσκολωτέρους, μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Μὴ ὁδηγοῦμεν ἡμεῖς διὰ τῆς βιοτῆς καὶ τῶν ἐνεργειῶν μας εἰς «ἐγκατάλειψιν» τὴν Κυρίαν Θεοτόκον, ὡς ἐπηγγείλατο κατὰ τὴν παράδοσιν. Ἄπαγε τῆς βλασφημίας!

* * *

.               Ἐσχάτως ἀπησχόλησαν τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ δύο ἄλλα ζητήματα:
.               Τὸ πρῶτον εἶναι ἡ φημολογηθεῖσα πρόθεσις τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως νὰ καταργήσῃ τὸ πρὸ τριακονταετίας καὶ πλέον ἱδρυθὲν ὑπὸ τοῦ μακαριστοῦ Πρωθυπουργοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ Κέντρον Διαφυλάξεως Ἁγιορειτικῆς Κληρονομίας (τὸ γνωστὸν ΚΕΔΑΚ), ἀλλὰ περὶ αὐτοῦ ἐδόθησαν ὑποσχέσεις, τῇ ἀμέσῳ ἀντιδράσει καὶ ταῖς συντόνοις ἐνεργείαις τῆς Ἁγιορειτικῆς Κοινότητος, ὅτι δὲν θὰ καταργηθῇ, ὅπερ λίαν εὐοίωνον καὶ εὐχάριστον, διότι γνωρίζομεν τὸ ἐπιτελεσθὲν ὑπ᾿ αὐτοῦ χρήσιμον καὶ πολυμερὲς ἔργον ἐν τῇ ἀνακαινίσει καὶ συντηρήσει ἱερῶν σκηνωμάτων τοῦ Ἄθωνος. Ἐπαινοῦμεν τὴν εὐαισθησίαν τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος καὶ εὐχαριστοῦμεν τῇ Ἑλληνικῇ Κυβερνήσει διότι ἔλαβεν ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι ἡ κατάργησις θεσμῶν ἐπωφελῶν καὶ κατηξιωμένων, ὡς τοῦ ΚΕΔΑΚ, δημιουργεῖ μείζονα ζημίαν τοῦ προσδοκωμένου τυχὸν ὀφέλους.
.               Τὸ δεύτερον εἶναι ἡ διατήρησις τῆς εὐνοϊκῆς φορολογικῆς μεταχειρίσεως τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Μέχρι τοῦδε δὲν εἶναι γνωστὸν ἐὰν ἐλήφθη νομοθετικὴ πρόνοια διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἱεροῦ τούτου Τόπου. Ἁπλῶς  πληροφορούμεθα ἐξωδίκως ἐν τῇ Μητρὶ Ἐκκλησίᾳ τὰς ἐντόνους καὶ ἀγωνιώδεις ἐν προκειμένῳ προσπαθείας τῆς ὁρισθείσης Ἁγιορειτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ὅτι ἐδόθησαν ὑποσχέσεις ὅτι θὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ πρόβλημα εὐνοϊκῶς διὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Σημειωτέον, ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ, ὅτι ὁ Ἱερὸς Ἄθως, πέραν τῆς ἀνυπολογίστου καὶ ἀνεκτιμήτου πνευματικῆς προσφορᾶς καὶ διακονίας καὶ μαρτυρίας αὐτοῦ, ἐδώρησεν εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, ὡς ἔπραξε καὶ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, τὸ πλεῖστον τῆς κτηματικῆς αὐτοῦ περιουσίας πρὸς ἀποκατάστασιν τῶν ἐκ Μικρᾶς Ἀσίας προσφύγων καὶ ὅτι παρέχει δωρεὰν φιλοξενίαν εἰς τοὺς πολυαρίθμους ἐπισκέπτας αὐτοῦ. Καταργηθείσης δὲ τῆς προεγκρίσεως τῆς εἰσόδου τῶν ἀλλοδαπῶν εἰς αὐτό, οὗτοι εἰσέρχονται καὶ φιλοξενοῦνται εἰς μεγάλους ἀριθμοὺς ἐν αὐτῷ. Κρίνομεν δικαίαν καὶ ἐπιβλεβλημένην τὴν ἀντιμετώπισιν μετὰ τῆς δεούσης εὐαισθησίας τοῦ ζωτικοῦ διὰ τὸ Ὄρος καὶ διὰ τὴν ἐπιβίωσιν καὶ ἀπρόσκοπτον συνέχισιν τῆς μαρτυρίας αὐτοῦ ζητήματος τούτου.

Ὁσιώτατοι Πατέρες,

.               Ἡ ἡμετέρα Μετριότης παρακολοθεῖ μετὰ μείζονος ἐνδιαφέροντος καὶ ἀγρύπνου μερίμνης τὰ ζωτικὰ θέματα, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὸ φορολογικόν, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν τὸν Ἱερὸν Τόπον καὶ χρῄζουν ἀμέσου ἐπιλύσεως διὰ τὴν ἀνεμπόδιστον συνέχισιν τῆς ἐπιβιώσεως καὶ τῆς πνευματικῆς πορείας αὐτοῦ. Ἐπὶ τῶν θεμάτων τούτων εἶναι δεδομένη ἡ στήριξις τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, ὀφειλετικῶς μεριμνώσης διὰ τὴν διαφύλαξιν καὶ προστασίαν τοῦ προνομιακοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, συνταγματικῶς ἐγγυημένου καὶ κατοχυρωθέντος ἀμέσως μετὰ τὴν ἑορταζομένην ἐπέτειον. Ἀσφαλῶς, εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσι τὸ ἀρχαῖον τοῦτο προνομιακὸν καθεστὼς τοῦ Ἱεροῦ Τόπου καὶ τὰ ἐξ αὐτοῦ ἀπορρέοντα προνόμια αὐτοῦ, δοθέντα ὑπὸ τῶν εὐσεβῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων καὶ σεπτῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως, προϋπῆρχον δὲ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον δέον, ἀνεξαρτήτως περιστάσεων, νὰ διασφαλίζῃ καὶ νὰ ἐνισχύῃ ταῦτα, κατὰ τὸ δυνατόν.
.               Εἰς πάντα τὰ ἀπασχολοῦντα ὑμᾶς καὶ τὸν Ἱερὸν Τόπον θέματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν εἰς τὴν διατήρησιν καὶ ἐνίσχυσιν τοῦ πνευματικοῦ, ἡσυχαστικοῦ, ἀρχιτεκτονικοῦ καὶ περιβαλλοντικοῦ πλούτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, εὑρισκόμεθα παρὰ τὸ πλευρὸν ὑμῶν καὶ ἔχομεν διὰ προνοίας τὰς ἀνάγκας, τὰς δυσκολίας καὶ τὰ ὑφιστάμενα προβλήματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἠδύναντο ἴσως νὰ ἐπιλυθοῦν καὶ κατοχυρωθοῦν, ὡς καὶ τὰ φορολογικὰ προνόμια, διὰ τῆς διαδικασίας τῆς συνταγματικῆς ἐπιταγῆς. Εἰλικρινῶς πάντως διαβεβαιούμεθα ὑμᾶς ὅτι ἐπιθυμοῦμεν νὰ βοηθήσωμεν εἰς τὴν πρόοδον τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Δὲν θέλομεν νὰ ἐπιβάλωμέν τι τὸ νεωτερικὸν εἰς τὴν ζωὴν αὐτοῦ. Ἀντιθέτως, ὁλοκαρδίως θέλομεν νὰ παραμείνῃ τοῦτο πιστὸν εἰς τὴν γραμμὴν τῶν Πατέρων. Προσευχόμενον, λατρεῦον τῷ Θεῷ καὶ ἁγιάζον τοὺς ἐν αὐτῷ ἀσκουμένους καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸν κόσμον ὅλον. Πρὸς τοῦτο, πρέπει νὰ ἐπικρατῇ εἰρήνη, ὁμοφωνία, ἀλληλοκατανόησις καὶ ἑνότης πνεύματος. Ὀφείλομεν νὰ αἰσθανώμεθα ἡνωμένοι μεταξὺ μας καὶ μετὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸν λόγον Αὐτοῦ  «ἵνα ὦσιν ἕν» οἱ εἰς Αὐτὸν πιστεύοντες, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ εἰς τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ ἀποστολὴν Αὐτοῦ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπολαύσωμεν χαρὰν καὶ εἰρήνην ὅταν διχογνωμῶμεν καὶ ἀντιπαρατασσώμεθα πρὸς ἀλλήλους.
.               Ἡ ἔκφρασις διαφορετικῆς γνώμης ἐπὶ τινος θέματος εἶναι ἐνίοτε ἀναπόφευκτος, εἰς οὐδεμίαν ὅμως περίπτωσιν πρέπει ἡ διαφωνία μας νὰ μᾶς διαιρῇ εἰς ἀντίπαλα στρατόπεδα. Διὰ τῆς ταπεινώσεως, διὰ τῆς ἀλληλοκατανοήσεως, διὰ τῆς ἀγάπης, διὰ τῆς εἰλικρινοῦς ἀναζητήσεως τοῦ εὐαρέστου εἰς τὸν Θεὸν καὶ τελείου θελήματος Αὐτοῦ θὰ φθάνωμεν εἰς ὁμόφωνον ἀπόφασιν περὶ ἑκάστου θέματος καὶ θὰ ἔχωμεν εὐλογίαν καὶ χάριν καὶ προστασίαν. «Τοῦτο μάλιστά ἐστι χάρις, τὸ μὴ διαιρῆσθαι, ἀλλ᾿ ἐφ᾿ ἑνὶ κεῖσθαι θεμελίῳ», κατὰ τὸν Θεῖον Χρυσόστομον (Εἰς Α΄Κοριν. Η΄, P.G. 61,72).

Ἀδελφοὶ καὶ φίλοι πατέρες,

.               Κατακλείομεν μὲ τοὺς λόγους τοῦ Χρυσορρήμονος Πατρός: «ἀεὶ ἡμῖν», εἰς τὸ Ὄρος τοῦτο τὸ Ἅγιόν «ἐστιν ἑορτή…. Ἀεὶ Πάσχα δυνάμεθα ἐπιτελεῖν… οὐ καιρὸς ποιεῖ ἑορτήν, ἀλλὰ συνειδὸς καθαρόν… ὁ δὲ συνειδὸς ἔχων ἀγαθὸν καὶ πράξεις τοιαύτας, ἀεὶ ἑορτάζειν δύναται» (Εἰς τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν Α΄, P.G. 50,454-455).
.            Σήμερον πανηγυρίζομεν ἱστορικὴν ἡμέραν, ἡμέραν ἀναστάσεως Κυρίου. Ἐλάβομεν «φῶς ἐκ Φωτός».  Εἴδομεν Φῶς, τὸν ὡς Θεὸν ἐκ τάφου Ἀναστάντα καὶ ἡμᾶς ἀναστήσαντα Χριστόν, «τὴν ὁλόφωτον Χάριν», οὐ βλεφάροις, ἀλλὰ καρδίας πόθῳ πεπιστευκότες, διὸ καὶ ἐβιώσαμεν πρὸ ἑκατονταετίας καὶ βιοῦμεν «ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν χρόνων» τὸ Θαῦμα.
.               Καὶ ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ, οἱ Ἁγιορεῖται, οἱ ἀεὶ ζῶντες, βιολογικῶς καὶ οἱ ἀπ᾿ αἰῶνος ἐν Κυρίῳ ἀναπαυόμενοι, προσερχόμεθα  εἰς τὰ ὀστεοφυλάκια τῶν Ἱερῶν Μονῶν καὶ κελλίων, ὥς ποτε ὁ ἀγαθὸς  ἐκεῖνος ἁγιορείτης μοναχὸς τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα πρὸς τά «γυμνὰ ὀστᾶ» τῆς Μονῆς του, καὶ προσφθεγγόμεθα τοῖς πᾶσι «Χριστὸς Ἀνέστη», καὶ ἀκούομεν ὡς εὔγλωττον καὶ ἄρρητον τὸν ἀντίλαλόν των καὶ πάσης τῆς Ἁγιορειτικῆς κτίσεως «ἀληθῶς Ἀνέστη». Καὶ ὄντως ἀληθῶς ἀνέστη  καὶ  ἔχομεν «δεῖπνον ξένον ἕτοιμον ἐν γῇ».
.               Εὐχαριστοῦμεν δὲ ἐπὶ πᾶσι τῇ Κυρίᾳ τοῦ Περιβολίου τούτου καὶ εἰς αὐτὴν ἐν ἐκτενεῖ δεήσει τὸ παραδίδομεν «καθὼς αὐτὸ ἦν καί ἐστι καὶ ἔσται εἰς τὸν αἰῶνα», μέλποντες καὶ σήμερον τὸ ἐπίκαιρον  μεγαλυνάριον τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἀντίπασχα: «Σὲ τὴν φαεινὴν λαμπάδα καὶ Μητέρα τοῦ Φωτὸς τὴν ἀρίζηλον δόξαν καὶ ἀνωτέραν πάντων τῶν ποιημάτων ἐν ὕμνοις μεγαλύνομεν» καὶ δοξάζομεν καὶ προσκυνοῦμεν ὡς «ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς». Ἀμήν.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ (15.08.13) «Ἡ κοιμηθεῖσα καί μεταστᾶσα εἰς τήν Ζωήν Παναΐα, εὐχόμεθα νά δίδῃ εἰς ὅλους τούς φυλάσσοντας θ ε ρ μ ά ς π ύ λ α ς, αὐτήν τήν χ α ρ ά ν καί τήν εἰρήνην τοῦ Υἱοῦ της».

Ἡ Ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου
ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Παναγίας Σουμελᾶ
(Τραπεζοῦς, 15 Αὐγούστου 2013)

Πατέρες, ἀδελφοί καί εὐλογημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἠγαπημένοι ὅπου γῆς Πόντιοι,

«Ξυπνᾶ κι᾿ ὁ γερο γούμενος, τόν ὄρθρο του σημαίνει
καί μουρμουρίζοντας σιγά, στήν ἐκκλησιά πηγαίνει,
τήν ἅγια Εἰκόνα τῆς Κυρᾶς σκυφτά νά προσκυνήσει.
Κι᾿ ἐκεῖ πού ἐτέντων ὁ παπᾶς τά χείλη νά φιλήσει
τοῦ κάστηκε πώς ἔλειπε –παράδοξη ἱστορία-
ἀπ᾿ τό θρονί της τό χρυσό ἡ Δέσποινα Μαρία…
Ἐτρόμαξ΄ ὁ καλόγερος… Στήν πλάκα γονατίζει,
χτυπᾶ τό μέτωπο στή γῆ, παρακαλεῖ, δακρύζει…
Μέ μιᾶς ἀστράφτ᾿ ἡ ἐκκλησιά κι᾿ αἰσθάνετ᾽ ἕνα χέρι
ὅπου τόν ἀνασήκωνε…Μοσχοβολάει τ᾿ ἀγέρι…
Τά μάτια του ἄνοιξ᾿ ὁ παπᾶς…Στό κάτασπρό του γένι
τό δάκρυ του ἔσταζε βροχή. Κοιτάζει…καθισμένη
στό Θρόνο βλέπει τήν Κυρά, πού τοῦ χαμογελοῦσε
καί τό Παιδί πού ἐχαίρετο καί πού τόν εὐλογοῦσε.
-Σέ ποιό καλύβι ἀγνώριστο, σέ ποιά καρδιά θλιμμένη
νά πέρασες τή νύχτα Σου, Κυρά Φανερωμένη;»,

 θά ἐτραγουδοῦσε καί θά ὑμνοῦσε μαζί μέ ὅλους μας σήμερα ἐδῶ, σήν Σουμελᾶν τήν Παναΐαν, ὁ Λευκαδίτης ποιητής Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης.
.          Μεγαλύνει, λοιπόν, ἡ ψυχή μας τόν Κύριον μέ πολλήν εὐγνωμοσύνην, διότι διά τετάρτην φοράν μᾶς ἀξιώνει νά συναχθῶμεν πανταχόθεν τῆς οἰκουμένης, ὅπως τότε ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων, ἐν νεφέλαις, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, διά νά ἀποδώσωμεν τήν ὀφειλετικήν τιμήν εἰς τήν πάναγνον Μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ, εἰς τόν ἡγιασμένον τοῦτον τόπον τῆς περιπύστου Ἱερᾶς Αὐτοκρατορικῆς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τοῦ Ὄρους Μελᾶ, τοῦ συμβόλου τῆς βαθείας πίστεως τῶν ὀρθοδόξων Ποντίων.

 «Φῶς σ᾿ ὀμμάτια μας», λοιπόν!

 .          Ὅμως, τί τό ἰδιαίτερον ἔχει ὁ τόπος αὐτός, ἀφοῦ τοῦ Κυρίου πᾶσα ἡ γῆ καί τό πλήρωμα αὐτῆς, καί μάλιστα μετά ἀπό μίαν ἑκατονταετίαν περίπου σιωπῆς;
.          Τό ἰδιαίτερον εἶναι ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἔχει ἁγιάσει τόν χῶρον τοῦτον διά τῆς ἀσκήσεως καί τῆς χαρισματικῆς ἀκτινοβολίας τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν καί ἐλάτρευσαν εἰς αὐτόν τόν Κύριον καί τήν Θεοτόκον ἀπό τῶν ἡμερῶν τῶν ἐνθέων Σωφρονίου καί Βαρνάβα τῶν ἱδρυτῶν μέχρι τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1923, ὁπότε καί ἠναγκάσθησαν νά ἐγκαταλείψουν τόν ἱερόν βράχον οἱ τελευταῖοι Σουμελιῶται μοναχοί.
.          Τό ὄρος τοῦτο τοῦ Σουμελᾶ, τό ὁποῖον ἐπί αἰῶνας ἐφιλοξένησε τό μέχρι σήμερον διασωθέν ἱερόν καί θαυματουργόν Εἰκόνισμα τῆς Παναγίας μας, καί ἡγιάσθη καί ἐχαριτώθη ἀπό αὐτήν, ἀποτελεῖ, διά σύμπασαν τήν Ἐκκλησίαν καί τό Γένος τῶν Ρωμαίων, διαχρονικόν σύμβολον καί προσκύνημα, εἰς τό ὁποῖον ἀμέτρητα πλήθη μακαρίων προγόνων μας κατέθεσαν τά δάκρυα, τούς στεναγμούς, τά προβλήματα, τάς εὐχαριστίας καί τούς μυχιαιτάτους πόθους των.
.          Βεβαίως δέν ἔχομεν σήμερον, ὅπως θά εὐχόμασταν, συνεχῆ τήν ἐδῶ ἀνθρωπίνην παρουσίαν, μίαν ζωντανήν δηλαδή μοναστικήν ἀδελφότητα, ὅπως πρίν ἀπό ἕνα αἰῶνα. Ζοῦν ὅμως ἐν χερσί Κυρίου αἱ ψυχαί τῶν πολυπληθῶν Σουμελιωτῶν Ἁγίων πατέρων, αἱ ὁποῖαι ἀοράτως συνεχίζουν, μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, τήν ἀέναον λατρευτικήν δοξολογίαν των μετά τῶν ἀγγελικῶν χορῶν, καί τοῦ πλήθους τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων τοῦ Πόντου καί ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, καί μετά πάντων ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι σήμερα λατρεύουμε ἐδῶ τόν Θεόν τῶν πατέρων μας ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ.
.          Ὑπέρ πάντα, ὅμως, ζῇ καί ἐνεργεῖ ἐδῶ ἡ Κυρία τοῦ Τόπου τούτου, ἡ ὑπέραγνος καί κεχαριτωμένη Θεομήτωρ, ἡ ὁποία ἐπέλεξεν ὡς κατοικητήριόν της αὐτόν τόν πελώριον κατακόρυφον βράχον, τό εὐλογημένον τοῦτο Ὄρος, καί τό κατέστησε μυστικόν κῆπον καί θαυμαστόν περίβολόν της, ὅπως καί τό Ἅγιον Ὄρος τοῦ κλεινοῦ Ἄθωνος.
.          Ἡ Δέσποινα Παναγία, «θρονιασμένη εἰς τήν καρδιάν μας», πηγάζει πολυτρόπως, ἀοράτως καί μυστικῶς, ἀλλ᾿ ὅμως καί πραγματικῶς, τάς χάριτάς της καί ἐνεργεῖ τάς θαυματουργίας της εἰς τούς πρός αὐτήν καταφεύγοντας ἐν πίστει.

 .          Ἀδελφοί καί Πατέρες καί φίλτατα τέκνα ἁπανταχοῦ τῆς δεσποτείας Κυρίου Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί,
.          «Πάσχα ἱερόν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται». Αὐτό τό καλοκαιρινό Πάσχα, ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου. Καί εἶναι ὄντως π ά σ χ α. Εἶναι ἀ ν ά σ τ α σ ι ς. Μετέστη πρός τήν Ζωήν, ἡ Μήτηρ τῆς Ζωῆς, ἡ κατά σάρκα Μήτηρ τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου. Καί ἀντί λύπης διά τήν κοίμησίν της, τά πάντα πεπλήρωται χαρᾶς καί φωτός καί ἀναστάσεως.
.          Διαχρονικῶς ἀσπαζόμεθα ἀλλήλους εἰς τάς συναναστροφάς μας μέ τόν χαροποιόν χαιρετισμόν «Χαίρετε». Τόν ἴδιον χαιρετισμόν ἀπηύθυνε καί ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ ὅταν ἀπεκάλυψεν εἰς τήν Ἁγνήν Παρθένον τό εὐαγγέλιον τῆς χαρᾶς λέγων πρός αὐτήν «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη». Καί ὁ Υἱός της, ὁ Ἀναστάς Κύριος, ἐμφανισθείς εἰς τάς Μυροφόρους μετά τήν Ἀνάστασίν Του, ἀπηύθυνε πρός αὐτάς καί τόν κόσμον μίαν λέξιν, ἕνα β ί ω μ α, τό «Χαίρετε» καί τό «Εἰρήνη». Εἰρήνη ὑπάρχει ἐφ᾿ ὅσον ὑπάρχει χαρά. Καί χαράν ἔχομεν ὅταν εἴμεθα ἱκανοποιημένοι μέ τά «δῶρα» τοῦ Θεοῦ, καί δέν ζητοῦμε συνεχῶς. Χαρά καί εἰρήνη, εἰρήνη καί χαρά, βιώματα καί καταστάσεις ἀλληλένδετοι καί ἀλληλοσυμπληρούμεναι καί ἀλληλοπεριχωρούμεναι.
.          Εἶναι, λοιπόν, ὅλα τά γεγονότα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς πρόξενα μόνον χ α ρ ᾶ ς. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι κεκλημένος νά μετάσχῃ εἰς τήν χ α ρ ά ν αὐτήν, γινόμενος μέλος τῆς οὐρανίου βασιλείας. Θάνατος οὐκέτι κυριεύει.
.          Εἰς τήν ε ἰ κ ό ν α τῆς σημερινῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως εἰκονίζεται ἡ Παναγία, περιστοιχιζομένη ὑπό τῶν θείων Ἀποστόλων, καί τοῦ Υἱοῦ της παραλαμβάνοντος τήν ψυχήν της. «Σήν κορφήν κάθεται ὁ Χριστός, ἡ Παναγιά σή᾽ ρίζαν, σ᾽ ἄκρας κάθουν οἱ Ἄγγελοι, σά φύλλα οἱ Προφητάδες». Καί ὅπως ἡ φυσική μητέρα μας προσπαθεῖ νά ἐκπληρώσῃ κάθε ἐπιθυμίαν τοῦ παιδιού της, ἔτσι καί ἡ Παναγία ἀπό ἐκεῖ, ἀπό τούς οὐρανούς, ἐκπληρώνει πᾶσαν καλήν ἐπιθυμίαν μας.
.          Ἰδιαιτέρως ὅταν αὐτή ἡ ἐπιθυμία μας καί αὐτή ἡ προσευχή μας τῆς ἀπευθύνεται ὅπως σήμερα ἀπό τόν ἀγαπημένον της αὐτόν τόπον, ἀπό ἐδῶ πού εὑρισκόμεθα μεταξύ ούρανοῦ καί γῆς, ἀπό τά βοσκοτόπια τῆς Μονῆς Σουμελᾶ, μέσα ἀπό τά δάση τῆς μαυροπεύκης καί τῆς ἀζαλέας τῆς ποντικῆς, τίς κρανιές καί τά ροδόδενδρα καί τά χλοερά λιβάδια τοῦ Πόντου πού περιγράφει τόσο ὄμορφα ἡ Μαριάννα Κορομηλᾶ: ὅταν ἀναπέμπωνται οἱ προσευχές μας μέσα εἰς τό θρόϊσμα τῶν φύλλων καί τόν παφλασμόν τῶν ὑδάτων πού ρέουν νύκτα καί ἡμέραν, χειμῶνα-καλοκαίρι, ἐδῶ εἰς τάς παρυφάς τοῦ Ὄρους Μελᾶ, εἰς τόν Πυξίτην, τό ποτάμι τῆς Παναγίας, τό Χρυσοπόταμο, τό Altındere.
.          Ἡ «ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητος Θεοτόκος καί ἐν προστασίαις ἀμετάθετος ἐλπίς» μας, ἡ Σουμελιώτισσα, ἡ κοιμηθεῖσα καί μεταστᾶσα εἰς τήν Ζωήν Παναΐα, εὐχόμεθα νά δίδῃ εἰς ὅλους τούς φυλάσσοντας θ ε ρ μ ά ς  π ύ λ α ς, αὐτήν τήν χ α ρ ά ν καί τήν εἰρήνην τοῦ Υἱοῦ της.
.          Ἡ Παναγία μ ε τ έ σ τ η πρός τήν Ζωήν! Καί πρεσβεύει καί μεσιτεύει καί ἱκετεύει καί παρακαλεῖ τόν Υἱόν Της ὑπέρ ἡμῶν!
.          Καί ᾄδεται παντοῦ καί πάντοτε ὁ νικητήριος π α ι ά ν τῆς Σοφίας, τῆς Δυνάμεως καί τῆς Εἰρήνης τοῦ Θεοῦ, τό Χριστός Ἀνέστη
.          Καί εἰς τό ὄρος Μελᾶ, οἱ «προσδοκῶντες ἀνάστασιν» κεκοιμημένοι τῆς ἱερᾶς αὐτῆς γῆς, ἀνώνυμοι καί ἐπώνυμοι, γνωστοί καί ἄγνωστοι, καί μαζί τους τά σύμπαντα, ἀντηχοῦν καί ἀπαντοῦν: Ἀληθῶς Ἀνέστη!  Ἡ Μήτηρ τῆς Ζωῆς πρεσβεύει καί νικᾷ διά τῆς μητρικῆς ἀγάπης καί στοργῆς της!
.          Ἄς μιμηθοῦμε κατά τό ἀνθρωπίνως δυνατόν τό παράδειγμά της καί τήν Εἰκόνα της, παραδιδούσης τό πνεῦμα εἰς τόν Κύριον καί Θεόν της, διά νά εὕρωμεν χάριν καί ἔλεος ὅταν θά συναντηθοῦμε εἰς τήν οὐράνιον Γαλιλαίαν καί θά ἰδοῦμε τό Πρόσωπον τοῦ ἀπροσωπολήπτου Κυρίου, «καθώς ἐστι» δίκαιος καί ἀληθινός καί κρίνων καί ἀγαπῶν καί σώζων.

.           Εἴθε ὅλοι νά ἀξιωθῶμεν αὐτῆς τῆς μοναδικῆς χ α ρ ᾶ ς «ἐν τῇ Χώρᾳ τῶν ζώντων».
.          Μέχρι τότε, ἀπευθύνουμε εἰς τήν Παναγίαν, σήμερα καί πάντοτε, μέ ἕνα στόμα καί μία καρδιά, τήν «Μυστική Παράκλησι» τοῦ Μεσολογγίτου ποιητοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ:

 «Δέσποινα,
κανένα φόρεμα τή γύμνια μου
δέ φθάνει νά σκεπάσει,

Πρόστρεξε, Μυροφόρα,
μονάχα ἐσένα πίστεψα,
καί λάτρεψα μονάχα ἐσένα,
ἀπό τά πρωτινά γλυκοχαράματα
κι᾿ ὥς τώρα στά αἱματοστάλαχτα
μιᾶς ὠργισμένης δύσης.

Δέσποινα, στήριξέ με ἐσύ
καί μή μ᾽ ἀφήσεις…….». Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ «Λανθασμένες ἐντυπώσεις: Ὁ ἀκατατόπιστος λαὸς ἔμεινε μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι Ὀρθοδοξία καὶ παπικὴ αἵρεση εἶναι τὸ ἴδιο!»

Ἡ παρουσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ.2067, 15.05.13

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

βλ.σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/20/λουστήκαμε-ὅλη-τὴν-χυλόπιττα/
https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/02/ἐξ-ἀφορμῆς-τῆς-ἐκλογῆς-καὶ-ἐνθρον/

.            Σὲ σχόλιό μας στὸ φύλλο τῆς 15.04.13 (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/25/πατριαρχικὴ-ἐκτροπὴ/) ἐκθέσαμε περιληπτικῶς τὴν θέση μας γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου τοῦ Α´. Στὸ κείμενο  ποὺ ἀκολουθεῖ θὰ καταθέσουμε πλατύτερα τὶς σκέψεις μας γιὰ τὸ ζήτημα.
.             Ὅσοι θεώρησαν σωστὴ τὴν ἐνέργεια αὐτή, εἶπαν πὼς ἡ παρουσία τοῦ Πατριάρχου στὴν ἐνθρόνιση ἦταν αὐτόκλητη «κίνηση συμβολικῆς σημασίας», «ἄκρως σηµειολογική», ποὺ ἔγινε «γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ»· «ἕνα βῆµα ταπείνωσης, µιὰ µορφὴ κένωσης» τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου. Τόνισαν ἀκόµη ὅτι ὁ Πατριάρχης µὲ τὴν κίνηση αὐτὴ «ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς φαρισαϊκῆς τυπολατρίας, τὴν ὁποίαν ἐνστερνίζονται ἔργοις τε καὶ λόγοις Ὀρθόδοξοι ἀδελφοί», καὶ ὅτι ἡ πρωτοβουλία του «ἐκφράζει εὐαισθησίαν, πνευµατικὴν ἀνωτερότητα καὶ ἀρχοντιά». Σηµείωσαν µάλιστα ὅτι ἡ ἐκεῖ παρουσία του δὲν ἦταν «συµµετοχή», ἀλλὰ παρακολούθηση καὶ «παράσταση σὲ ἐθιµοτυπικὸ γεγονός». Ὅµως δὲν εἶναι τόσο ἁπλᾶ τὰ πράγµατα.

1. Ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης, ὅπως καὶ κάθε Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, εἶναι –πρέπει νὰ εἶναι–  φύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας. Πῶς λοιπὸν ὁ φύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας συγχαίρει ἕναν αἱρεσιάρχη ἐπὶ τῇ ἀναλήψει πρωτοκαθεδρίας στὴν αἵρεσή του; Θὰ πήγαιναν ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Μέγας Βασίλειος σὲ τυχὸν ἐνθρόνιση τοῦ Ἀρείου; Ἢ ὁ Μέγας Φώτιος καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαµας νὰ συγχαροῦν αἱρετικὸ Πάπα ἐπὶ τῇ ἀναρρήσει του στὸν παπικὸ θρόνο; Αὐτοὶ δὲν εἶχαν εὐαισθησία, πνευµατικὴ ἀνωτερότητα καὶ ἀρχοντιά;

2. Πέραν τῆς ὁλοφάνερης ὑποτιµήσεώς του, ἀφοῦ ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης ἦταν γιὰ τοὺς Παπικοὺς ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς θρησκευτικοὺς ἡγέτες, εἶναι θλιβερὸ καὶ τὸ γεγονὸς τῆς προσφωνήσεως τοῦ Πάπα ὡς ἐπισκόπου «θρόνου Ἀποστολικοῦ διαδόχου», ἐν πλήρει ἐπιγνώσει ὅτι πρόκειται περὶ προσώπου αἱρετικοῦ καὶ ἀκοινωνήτου µὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἐκκλησιαστικῶς. Πολὺ περισσότερο ὅταν τὸ πρόσωπο αὐτὸ ἔχει τὴν ποντιφικὴ ἰδιότητα καὶ τὴν θέση ἀρχηγοῦ κοσµικοῦ κράτους. Πῶς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, κανονικὸς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων, ἀποκαλεῖ τὸν αἱρετικὸ «διάδοχον τῶν Ἀποστόλων»; Καὶ τὸν Παπισµὸ «Σεβασµίαν Ἐκκλησίαν»; Ἔτσι προσφωνοῦσαν καὶ ἔτσι φέρονταν πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ὁ µαθητὴς τῆς ἀγάπης ἀπόστολος Ἰωάννης, ὁ ἅγιος Νικόλαος, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς κ.ἄ.; Δὲν εἶναι πρωτεῦον ἔργο παντὸς Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ἡ µὲ κάθε τρόπο περίφραξη τῶν δογµάτων, τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων καὶ τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς µας;

3. Ὁ ὄχι τυχαῖος στὴν ἐποχή του Καρδινάλιος Τισσεράν, σχολιάζοντας τότε τὴν συνάντηση τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα καὶ τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ Ϛ´ στὰ Ἱεροσόλυµα τὸ 1964, ἀποκάλεσε τὸν Παπισµὸ «ἁµαρτωλὴ Ἐκκλησία», ὅπως γράψαµε σὲ προηγούµενο φύλλο τοῦ «Σωτῆρος» (βλ. τεῦχ. 2064/1.4.2013, σελ. 156). Δικαιολόγησε δὲ τὸν χαρακτηρισµὸ αὐτὸ µὲ σοβαρὰ ἱστορικὰ λάθη τοῦ Παπισµοῦ. Ὅµως ἡ ἁµαρτωλότητα τοῦ Παπισµοῦ δὲν βρίσκεται µόνο στὰ ἐγκληµατικὰ ἱστορικά του λάθη, ἀλλὰ καὶ σὲ σοβαρὲς θεολογικὲς ἐκτροπές, ὅπως τὸ Filioque, µὲ τὸ ὁποῖο οἱ Παπικοὶ εἰσάγουν ἄλλη θεολογία Ἁγίας Τριάδος, καὶ τὸ ἀλάθητο καὶ τὸ ἀθεµελίωτο πρωτεῖο.
.          Ἐπιπλέον οἱ Παπικοὶ ἐπιµένουν στὴν κτιστὴ θεία χάρη, ποὺ εἶναι βλασφηµία κατὰ τοῦ Θεοῦ· στὴν Μαριολατρία κ.ἄ. Πέραν δὲ αὐτῶν διατηροῦν τὴν Οὐνία, ἡ ὁποία εἶναι ὁ δούρειος ἵππος τοῦ Παπισµοῦ µέσα στὴν Ὀρθοδοξία. Ὑπῆρξε δὲ κατ᾽ ἐξοχὴν προκλητικὴ κατὰ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου ἡ παρουσία Οὐνίτου ψευδοδιακόνου, ὁ ὁποῖος θυµίαζε τὸν νέο Πάπα, ὅπως ἐπίσης καὶ Οὐνιτῶν ψευδοεπισκόπων, καὶ µάλιστα παρουσίᾳ τοῦ Ὀρθοδόξου Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου! Ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἡ Οὐνία εἶναι ὕπουλη ἀντιχριστιανικὴ µέθοδος ἐπεκτατισµοῦ τοῦ Παπισµοῦ. Τὴν δολιότητα καὶ ἀπάτη τοῦ Παπισµοῦ ἀποκαλύπτει καὶ ἡ ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου στὰ Ἑλληνικὰ ἀπὸ τοὺς Οὐνίτες κατὰ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα.
.               Ὁ παπισμὸς βαρύνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐγκληματικὴ Ἱερὰ Ἐξέταση, τὸν θεσμὸ ἐκεῖνο τοῦ δικαστικοῦ ἐλέγχου καὶ τῶν φρονημάτων τοῦ λαοῦ. Διατηρεῖ δὲ καὶ σήμερα κράτος μὲ ὑπουργούς, πρεσβευτές, τράπεζες, ἐπιχειρήσεις. Τί σχέση ἔχουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ ταπεινοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του;

4.  Τὸ ἐπιχείρηµα ποὺ ἀκούστηκε ἀπὸ χείλη Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ὅτι ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης µὲ τὴν παρουσία του στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα Φραγκίσκου «ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς φαρισαϊκῆς τυπολατρίας, τὴν ὁποίαν ἐνστερνίζονται ἔργοις τε καὶ λόγοις Ὀρθόδοξοι», ἔχει τὴν ἀκόλουθη ἀπάντηση: Ἦταν «φαρισαϊκὴ τυπολατρία» ἡ µέχρι πρόσφατα σθεναρὴ στάση Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων καὶ Συνόδων κατὰ τῶν ἐκτροπῶν τοῦ Παπισµοῦ; Ἦταν «φαρισαϊκὴ τυπολατρία» ἡ ἀπάντηση τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τὸ ἔτος 1848 πρὸς τὸν Πάπα Πῖο Θ´; Ὁρισµένες δὲ ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐνέργειες γίνονταν σὲ χρόνια δίσεκτα καὶ ὑπὸ δυσµενέστερες συνθῆκες ἀπὸ τὶς σηµερινές.
.             Τί ἄλλαξε ἀπὸ τότε ὣς σήµερα ὡς πρὸς τὴν στάση τοῦ Παπισµοῦ ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας, ὥστε νὰ γίνει αὐτὴ ἡ κίνηση ποὺ χαρακτηρίστηκε ὡς ὑπέρβαση τῶν ὁρίων τῆς δῆθεν «φαρισαϊκῆς τυπολατρίας» τῶν Ὀρθοδόξων;

5. Μετὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω τίθενται δύο καίρια ζητήµατα:

α) Ἁπλῆ λογικὴ πείθει ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ Παπισµὸς νὰ ἀρνηθεῖ ποτὲ τὴν σωρεία τῶν κακοδοξιῶν του. Κακοδοξίες οἱ ὁποῖες δὲν ἀποτελοῦν µικροδιαφορὲς ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ µποροῦν νὰ διευθετηθοῦν καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν µἐ διάφορες συζητήσεις καὶ ἀλληλοϋποχωρήσεις. Γιατί; Διότι ἀπαιτεῖται πλήρης ἀπόρριψή τους καὶ ἐπιστροφὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀλλὰ καὶ ἂν ποτὲ ὁ Παπισµὸς ἀρνηθεῖ τὴν σωρεία τῶν κακοδοξιῶν του, τὸ ἐπάρατο πρωτεῖο ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀρνηθεῖ, διότι ἡ «ἐπηρµένη ὀφρὺς» τοῦ Πάπα, ὅπως τὴν χαρακτήριζε ἤδη ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα ὁ Μέγας Βασίλειος, δὲν ταπεινώνεται δυστυχῶς µὲ τίποτε! Τὸ ἀπέδειξε ἱστορία αἰώνων. Τὸ ἀποδεικνύουν καὶ οἱ ἀτέρµονες προσπάθειες διαλόγων µεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν τῶν τελευταίων ἐτῶν. Ὁ Παπισµὸς µένει ἀµετακίνητος ἀπὸ τὸ «πρωτεῖο», παρὰ τὶς διπλωµατικότατες κινήσεις ἀµφοτέρων τῶν πλευρῶν, κινήσεις ποὺ ὁρισµένες φορὲς ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς ὑπερέβησαν κατὰ πολὺ τὰ ἐσκαµµένα µὲ τοὺς λεγοµένους «διαλόγους ἀγάπης».
.            Γιὰ µιὰ ἀκόµη φορὰ θὰ τονίσουµε ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις κοσµικῆς ἁβροφροσύνης δὲν ἔχουν καµιὰ σχέση µἐ τὴν πνευµατική, τὴν χριστιανικὴ ἔννοια τῆς ἀγάπης. Ἐξ ἄλλου µὲ κάτι τέτοιες κινήσεις καὶ ἐκδηλώσεις οὔτε οἱ Παπικοὶ ὠφελοῦνται. Ἀντίθετα βλάπτονται καίρια. Διότι ἀναπαύονται µὲ τὴν ψευδῆ ἰδέα ὅτι δὲν βρίσκονται σὲ λανθασµένο δρόµο, ὅτι βαδίζουν σωστά, ὅτι δὲν εἶναι αἱρετικοί. Καὶ ἄρα δὲν ἔχουν ἀνάγκη µετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς στὴ µία, τὴν µόνη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ὀρθόδοξη.

β) Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ προβάλλει τώρα ἐπιτακτικὸ καὶ ἀμείλικτο εἶναι τοῦτο: Τί κερδίζει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ κινήσεις ὅπως αὐτὴ τῆς παρουσίας τοῦ Ὀρθοδόξου Πατριάρχου καὶ ἄλλων ἐκπροσώπων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα; ἡ ἀπάντηση εἶναι καταλυτική: Ὄχι µόνο δὲν κερδίζει ἀλλὰ βλάπτεται πολλαπλῶς. Γιατί; Διότι οἱ κινήσεις αὐτές, ὅπου ἀκούγεται συνεχῶς ἡ φράση «ἀδελφὲς Ἐκκλησίες», καλλιεργοῦν λανθασµένες ἐντυπώσεις. Ὁ ἀκατατόπιστος λαὸς µένει µὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι Ὀρθοδοξία καὶ παπικὴ αἵρεση εἶναι τὸ ἴδιο! Ἔτσι ὅµως καλλιεργεῖται τὸ ἔδαφος γιὰ ἀπαράδεκτη ἕνωση ἐν τῇ πράξει. Ψευδοένωση δηλαδή, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέπει στὴν παπικὴ πλάνη νὰ κρατήσει τὶς διεστραµµένες ἀντιλήψεις της καὶ ὄχι µόνο νὰ τὶς κρατήσει ἀλλὰ καὶ ἐµµέσως νὰ τὶς ἐπεκτείνει, ἀφοῦ ἤδη καὶ τώρα ἀσκεῖ ἀτύπως «πρωτεῖο» στὸν χριστιανικὸ κόσµο.
.           Τὸ ζήτηµα εἶναι σοβαρότατο! Ὅποιοι κι ἂν εἴµαστε, δὲν ἔχουµε δικαίωµα νὰ ὑποτιµοῦµε «τὸ πατροπαράδοτον σέβας», τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ εἶναι ἡ µόνη ἀλήθεια. Δὲν µᾶς ἐπιτρέπεται νὰ ὑποτιµοῦµε τὴν Ἐκκλησία µας, ποὺ εἶναι ἡ µία καὶ µόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
.             Συµπάσχουµε καὶ συµπονοῦµε µὲ τὸ Οἰκουµενικό µας Πατριαρχεῖο, ποὺ εἶναι αἰχµάλωτο τῶν ἐχθρῶν τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πορεία του συνεχίζει νὰ εἶναι µαρτυρική, ὅσο κι ἂν φαίνεται ὅτι τὰ πράγµατα ἔχουν κάπως βελτιωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὅµως αὐτὸς ὁ σταυρός, τὸν ὁποῖο σηκώνει ἐν σιωπῇ, ἐν ὑποµονῇ καὶ ἐν ὀδύνῃ, ἀποτελεῖ στέφανο τιµῆς καὶ οὐρανίου δόξης. Ἄλλωστε ὁ βίος τοῦ γνησίου χριστιανοῦ εἶναι βίος σταυροῦ καὶ θυσίας. Καὶ ὁ βίος αὐτὸς δὲν δικαιολογεῖ κινήσεις ὑποτιµητικές, ποὺ νοθεύουν τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος, ὑποτιµοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ ἀποδυναµώνουν τὴν Ἀποστολοπαράδοτη πίστη. Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, κατ᾽ ἐξοχὴν ὅµως οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, ἔχουµε χρέος νὰ εἴµαστε πιστοὶ ἀκόλουθοι καὶ ἀκριβεῖς µιµητές τους.
.              Δὲν εἴµαστε κατὰ τοῦ διαλόγου. Τὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» καὶ τὴν θέλουµε καὶ τὴν ποθοῦµε. Διότι εἶναι ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ δὲν µποροῦµε νὰ δεχθοῦµε ἕνωση πρὶν ὑπάρξει συµφωνία στὴν πίστη. Οὔτε βέβαια µποροῦµε νὰ δεχθοῦµε καὶ τὸν ἀτέρµονα διάλογο γιὰ τὸν διάλογο, ποὺ δὲν ὁδηγεῖ, ὅπως ἀποδεικνύεται, πουθενά. Ἔχουµε τεράστια εὐθύνη ἀπέναντι στὸν Τριαδικὸ Θεό. Ἕνωση µπορεῖ νὰ γίνει µόνον ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ. Ἕνωση µὲ δογµατικὴ ἀκρίβεια καὶ ὄχι µὲ ὑποτίµηση ἢ ἀλλοίωση τοῦ Ὀρθοδόξου δόγµατος καὶ ἤθους.  


, , , ,

Σχολιάστε

ΣΧΕΔΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Σάλος γιὰ τὸ σχέδιο δολοφονίας ἐναντίον τοῦ Βαρθολομαίου

.             Μὲ ἔκπληξη καὶ σκεπτικισμὸ παρακολουθοῦν στὸ Φανάρι τὰ δημοσιεύματα τῶν τουρκικῶν μέσων ἐνημέρωσης ποὺ ἀποκάλυψαν νέο σχέδιο δολοφονίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
.             Οἱ ἔρευνες τῶν τουρκικῶν ἀρχῶν γιὰ τὴΝ διαλεύκανση τῆς ὑποθέσεως βρίσκονται σὲ πλήρη ἐξέλιξη. Ὁ ὕποπτος ποὺ συνελήφθη ἀπὸ τὴν τουρκικὴ Ἀστυνομία ἀφέθηκε ἐλεύθερος, καθὼς δὲν μπόρεσε νὰ στοιχειοθετηθεῖ κάποια κατηγορία εἰς βάρος του.
.             Σύμφωνα μὲ πληροφορίες, ὁ φερόμενος ὡς ἐμπλεκόμενος στὴν δολοφονικὴ ἀπόπειρα κατὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἔχει ἀπασχολήσει καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν τὶς τουρκικὲς διωκτικὲς ἀρχές. Ὁ ἄνδρας ποὺ ἐλέγχεται γιὰ τὴν ὑπόθεση φέρεται νὰ εἶναι ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς ἀκραίων ἐθνικιστικῶν θέσεων, ἐνῶ οἱ ἀπόψεις μέσῳ τῆς ἀρθρογραφίας του ἀπολαμβάνουν ἰδιαιτέρας ἀπηχήσεως ἐντὸς τῶν κύκλων τῆς ἐθνικιστικῆς ὁμάδας τῶν «Γκρίζων Λύκων».
.             Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἕνα σχέδιο δολοφονίας κατὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη ἔρχεται στὸ φῶς. Εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἀποκάλυψη ἀντιστοίχου σχεδιασμοῦ στὸ πλαίσιο τῆς ἐρεύνης τῶν τουρκικῶν ἀρχῶν γιὰ τὸ δίκτυο «Ἐργκένεκον». Μέλη αὐτῆς τῆς ὀργανώσεως φέρονταν κατὰ τὸ παρελθὸν ὅτι σχεδίαζαν ἐπιθέσεις ἐναντίον διακεκριμένων μὴ μουσουλμάνων τῆς Τουρκίας γιὰ τὴν ἀποσταθεροποίηση τῆς ἰσλαμικῆς κυβερνήσεως, μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβανόταν καὶ ὁ κ. Βαρθολομαῖος.
.             Κύκλοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐκφράζουν τὸν ἔντονο προβληματισμό τους γιὰ τὶς νέες ἀποκαλύψεις, καθὼς διαπιστώνουν ἔξαρση ἐθνικιστικοῦ φανατισμοῦ τόσο κατὰ τοῦ Φαναρίου, ἀλλὰ καὶ τοῦ κ. Βαρθολομαίου προσωπικά. Τὸ γεγονὸς δὲ ὅτι ὁ φερόμενος ὡς ἐμπλεκόμενος στὸ νέο σχέδιο δολοφονίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη σχετίζεται μὲ ἐθνικιστικοὺς κύκλους προκαλεῖ πρόσθετη ἀνησυχία.
.             Δὲν εἶναι, ἐξ ἄλλου, λίγες οἱ φορὲς ποὺ κατὰ τὸ πρόσφατο παρελθὸν στὴν διάρκεια διαδηλώσεων ἐθνικιστικῶν ὀργανώσεων – ὅπως τῶν «Γκρίζων Λύκων» – ἔξω ἀπὸ τὴν ἕδρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, οἱ διαδηλωτὲς ἔκαψαν ὁμοιώματα μὲ τὴν φωτογραφία τοῦ κ. Βαρθολομαίου.
.             Τὶς ἀποκαλύψεις καὶ τὶς ἐξελίξεις στὴν ἔρευνα τῆς ὑποθέσεως παρακολουθοῦν στενὰ καὶ μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καὶ οἱ διπλωματικὲς ἀρχὲς τῆς Ἑλλάδας τόσο στὴν Ἀθήνα, ὅσο καὶ στὴν Τουρκία.

ΠΗΓΗ: Real.gr

 

,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙῼ ΠΑΣΧΑ 2013 «Ἡ εἴδησις, ἡ ἐκληφθεῖσα ὡς παραλήρημα, ἐβεβαιώθη ὡς Ἀλήθεια. Ὁ ἀναστημένος Ἰησοῦς ἐνεφανίσθη εἰς τοὺς Μαθητάς Του ἐπανειλημμένως».

Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2013

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα εὐσεβῆ καὶ φιλόθεα τῆς Ἐκκλησίας,
Χριστὸς Ἀνέστη!

 .             Ἡ ἀναγγελία τῆς Ἀναστάσεως ὑπὸ τῶν Μυροφόρων πρὸς τοὺς Μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ ἐθεωρήθη ὑπὸ αὐτῶν παραλήρημα. Καὶ ὅμως ἡ εἴδησις, ἡ ἐκληφθεῖσα ὡς παραλήρημα, ἐβεβαιώθη ὡς Ἀλήθεια. Ὁ ἀναστημένος Ἰησοῦς ἐνεφανίσθη εἰς τοὺς Μαθητάς Του ἐπανειλημμένως.
.             Εἰς τὴν ἐποχήν μας τὸ κήρυγμα τῆς Ἀναστάσεως ἀκούεται καὶ πάλιν ὡς παραλήρημα διὰ τοὺς ὀρθολογιστάς. Ἐν τούτοις, οἱ πιστοὶ ὄχι μόνον πιστεύομεν, ἀλλὰ καὶ βιοῦμεν τὴν Ἀνάστασιν ὡς γεγ0νὸς ἀληθέστατον. Τὴν μαρτυρίαν μας ἐπισφραγίζομεν, ἐὰν χρειασθῇ, διὰ τῆς θυσίας τῆς ζωῆς μας, διότι ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι ὑπερβαίνομεν τὸν θάνατον καὶ ἀπαλλασσόμεθα ἀπὸ τὸν φόβον αὐτοῦ. Τὸ στόμα μας εἶναι πλῆρες χαρᾶς ἐν τῷ λέγειν Ἀ ν έ σ τ η  ὁ  Κ ύ ρ ι ο ς. Οἱ Ἅγιοί μας, κατὰ κόσμον νεκροί, ζοῦν μεταξύ μας, ἀπαντοῦν εἰς τὰ αἰτήματά μας. Ὁ μεταθανάτιος κόσμος εἶναι ἀληθέστερος τοῦ προθανατίου. Ὁ Χριστὸς ἀνέστη καὶ ζῇ μεταξὺ ἡμῶν. Ὑπεσχέθη ὅτι θὰ εἶναι μαζί μας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Καὶ πράγματι εἶναι. Φίλος καὶ ἀδελφὸς καὶ θεραπευτὴς καὶ χορηγὸς παντὸς ἀγαθοῦ. Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ Ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ χαριζόμενος εἰς πάντας ζωὴν τὴν αἰώνιον. Ποῦ σου θάνατε τὸ νῖκος; Ἀνέστη ὁ Χριστός, “καὶ τὸν πάλαι ἄμετρα καυχώμενον, ὡς γελοῖον παιζόμενον ἔδειξε” (πρβλ. Κανὼν Σταυροαναστάσιμος Δ´ ἤχου, Θ´ Ὠδή, ποίημα Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ). Τὰ πάντα πεπλήρωται Φωτὸς καὶ αἱ καρδίαι μας χαρᾶς ἀνυπερβλήτου.
.             Καὶ ὄχι μόνον χαρᾶς, ἀλλὰ καὶ δ υ ν ά μ ε ω ς. Ὁ πιστεύων εἰς τὴν Ἀνάστασιν δὲν φοβεῖται τὸν θάνατον· καὶ ὁ μὴ φοβούμενος τὸν θάνατον εἶναι ψυχικῶς ἄκαμπτος καὶ ἀλύγιστος, διότι ὅ,τι διὰ τοὺς πολλοὺς καὶ ἀπίστους εἶναι ἡ φοβερωτέρα ἀπειλή, διὰ τὸν πιστὸν χριστιανὸν εἶναι μικρᾶς σημασίας γεγονός, διότι εἶναι ἡ  ε ἴ σ ο δ ο ς  εἰς τὴν ζωήν. Ὁ πιστὸς χριστιανὸς ζῇ τὴν ἀνάστασιν καὶ πρὸ τοῦ φυσικοῦ θανάτου του.
.             Ἡ συνέπεια τοῦ βιώματος τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἡ  μ ε τ α β ο λ ὴ τοῦ κόσμου. Ἐνθουσιάζει τὴν ψυχήν. Καὶ ἡ ἐνθουσιώδης ψυχὴ ἑλκύει εἰς τὸν δρόμον της τὰς ἄλλας ψυχάς, αἱ ὁποῖαι συγκινοῦνται ἀπὸ τὰ ἀληθινὰ βιώματα τῆς χαρᾶς τῆς ἀθανασίας. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἰδικὴ μας ἀνάστασις δὲν εἶναι μία θεωρητικὴ ἀλήθεια. Εἶναι δ ό γ μ α τῆς πίστεώς μας. Εἶναι μία χειροπιαστὴ πραγματικότης. Εἶναι ἡ δύναμις ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, παρὰ τοὺς ἐναντίον της σκληροτάτους διωγμούς. “Αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν”(Α΄ Ἰωάν. ε΄, 4) εἰς τὴν Ἀνάστασιν. Διὰ τῆς Ἀναστάσεως ὁ ἄνθρωπος γίνεται κατὰ χάριν Θεός. Διὰ τῆς νίκης τοῦ ἀναστασίμου φωτὸς ἐπὶ τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, ἐνιδρύεται εἰς τὴν ψυχήν μας ἔρως θεῖος καὶ ἀγάπη τις ξένη, τὸν ἀνθρώπινον ὅρον ὑπερβαίνουσα.
.             Χριστὸς Ἀνέστη, λοιπόν! Αἱ καρδίαι μας εἶναι πλημμυρισμέναι ἀπὸ τὸ Ἀναστάσιμον φῶς καὶ τὴν ἀναστάσιμον χαράν. Προσερχόμεθα μὲ γνησιότητα καὶ ἁπλότητα εἰς τὸν Ἀναστάντα Χριστόν. Διότι, ὡς λέγει ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ, ὁ ἐπόπτης τῶν καρδιῶν μας ἄνωθεν Θεός “καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπει-νωμένην οὐκ ἐξουδενώσει” (Ψαλμ. Ν΄,19).
.             Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ἡ δύναμίς μας, ἡ ἐλπίς μας, ἡ χαρά μας, τὸ ἀγαλλίαμά μας. Διὰ τῆς Ἀναστάσεως ὑπερβαίνομεν τὸν πόνον καὶ τὴν θλῖψιν δι’ ὅλα τὰ κακὰ τῆς φυσικῆς ἐπιγείου ζωῆς. Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ἡ ἀπάντησις τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν ἀπορίαν τοῦ πληγωμένου ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ κόσμου ἀνθρώπου. Εἰς τὰς δυσκολίας καὶ τὰ παθήματα, τὰ ὁποῖα διέρχεται σήμερον ὁ κόσμος, ἡμεῖς δὲν ἀποκάμνομεν. Ἡ ἐπὶ τὸ αὐτὸ σύναξις τῶν φοβισμένων Μαθητῶν τοῦ Κυρίου εἰς τὸ Ὑπερῷον τῆς Σιὼν μᾶς ἐνδυναμώνει. Δὲν φοβούμεθα, διότι ἀγαπῶ-μεν τοὺς πάντας, ὅπως ἠγάπησεν ἡμᾶς Ἐκεῖνος καὶ τὴν ψυχὴν Αὐτοῦ ἔθηκεν ὑπὲρ ἡμῶν. Θεανδρικῶς ὁ Ἀναστὰς Κύριος ἀοράτως μᾶς  συνοδεύει. Ἀρκεῖ νὰ ἔχωμεν, -καὶ ἔχομεν-  ἀ γ ά π η ν. Καὶ μὲ τὴν ἀγάπην ἐπιγινώσκομεν τοῦ Μυστηρίου τὴν δύναμιν. Τοῦ  Μυστηρίου! Καὶ ἂν ἄλλοι διστάζουν ἀνθρωπίνως καί “δράγματα στοιβάζουν πράξεων τὰς θημωνίας” (πρβλ. Στιχηρὰ Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς Ἀσώτου), ἡμεῖς καυχώμεθα. Καὶ ἐὰν ἡμεῖς δὲν “ἀπολικμίζωμεν φιλευσπλαγχνίᾳ τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων τῆς ἀδικίας καὶ τὰ πάθη μας καὶ δὲν καταστρώνωμεν ἅλωνα μετανοίας”, ὁ Ἀναστὰς Χριστὸς εἶναι Ἀγάπη καὶ διαλύει τὸ κάθε εἴδους σκότος καὶ τὸν φ ό β ο ν γύρω μας  καὶ εἰσέρχεται ἐντὸς ἡμῶν καὶ εἰς τὸν κ ό σ μ ο ν, τῶν θυρῶν τῶν καρδιῶν μας πολλάκις κεκλεισμένων.  Καί “μένει μεθ΄ ἡμῶν” μονίμως διὰ τοῦ σ τ α υ ρ ο ῦ τῆς ἀ γ ά π η ς.  Τὸ  κάλεσμά Του εἶναι ἡ  ε ἰ ρ ή ν η.  Τὴν Ἑαυτοῦ εἰρήνην χαρίζει εἰς ἡμᾶς. Οἱ ἰσχυροὶ τοῦ κόσμου τούτου ἐπαγγέλλονται καὶ ὑπόσχονται εἰρήνην, μηδέποτε ἐμπειρικῶς πραγματοποιουμένην. Ἡ δύναμις τῆς Θείας Ἀγάπης καὶ Εἰρήνης καὶ Σοφίας μένει ἔξω ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινον πανικόν. Δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸ περιθώριον τῆς πραγματικότητοςοὔτε εἰς τὴν περιφέρειαν κάποιων ἀτομικῶν δοξασιῶν. Εἶναι ἡ καρδία καὶ τὸ κέντρον τῶν γεγονότων. Εἶναι ἡ κ α ρ δ ί α τῆς ἀνθρωπότητος. Εἶναι τὸ  κ έ ν τ ρ ο ν  τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ κυριεύουσα ζώντων καὶ νεκρῶν. Εἶναι ἡ  Ἀ λ ή θ ε ι α. Ἡ ἀδιαφιλονίκητος ὑπεροχὴ τῆς Δ υ ν ά μ ε ω ς κρατεῖ ἀοράτως τὰ  ἡ ν ί α  καὶ κατευθύνει τὰ π ά ν τ α, καθ’ ἣν ὥραν πολλοὶ ἐπώνυμοι κατ΄ ἄνθρωπον “σκότος εἰς τὰς φρένας ἔχουν”.
.             Τὴν περίοδον τῆς σημερινῆς γενικῆς  ἀ π ο σ υ ν θ έ σ ε ω ς παγκοσμίως, ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς, ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ π α ρ ο υ σ ί α τῆς οὐρανίας  σ υ ν θ έ σ ε ω ς  καὶ ἁρμονίας. Τὸν καιρὸν τῆς  κ α τ α ρ ρ ε ύ σ ε ω ς  καὶ τοῦ προσδοκωμένου θανάτου ὑπάρχει τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἡ ἐνίσχυσις τῆς πεποιθήσεως ἐπὶ τὸν Κύριον.
.             Ἡ εἰρήνη τοῦ θανάτῳ τὸν θάνατον διὰ τῆς κενώσεως Αὐτοῦ πατήσαντος καὶ ἡ χαρὰ τῆς ἀ γ ά π η ς  διαχέονται καὶ θεραπεύουν τὸν στενάζοντα καὶ ὀδυνώμενον πάντοτε σύγχρονον “ἄ ν θ ρ ω π ο ν”  καὶ τὴν συνωδίνουσαν καὶ συστενάζουσαν μετ’ αὐτοῦ κτίσιν, τήν “ἀπολύτρωσιν καὶ τὴν υἱοθεσίαν ἀπεκδεχομένους”(πρβλ. Ρωμ. η΄, 20-23) τῆς “ἐλευθερίας τῆς δόξης τῶν τέκνωντοῦ Θεοῦ”.

 Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος, πατέρες καὶ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα!

 Ἅγιον Πάσχα 2013

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Χριστὸν Ἀναστάντα
εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , ,

Σχολιάστε

ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓ. ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ Ε´

να κερ γι τν Πατριάρχη Γρηγόριο Ε´

 Κωνσταντινούπολη, ρεπορτὰζ-φωτογραφίες τοῦ Νίκου Μαγγίνα

.             Σὰν σήμερα, στὶς 10 Ἀπριλίου 1821, Κυριακὴ τοῦ Πάσχα τότε, ἀπαγχονίστηκε ὁ μαρτυρικὸς Πατριάρχης τοῦ Γένους Γρηγόριος ὁ Ε´ στὴν κεντρικὴ Πύλη τοῦ Πατριαρχείου στὸ Φανάρι. Ἔκτοτε ἡ Πύλη αὐτὴ ἔμεινε κλειστὴ εἰς ἔνδειξιν τιμῆς καὶ μνήμης. Κάθε χρόνο τὴ μέρα αὐτὴ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνάβει τὸ κερὶ τῆς μνήμης καὶ τῆς πίστης, καταθέτει λίγα λουλούδια καὶ προσεύχεται μπροστὰ στὴν Πύλη τοῦ μαρτυρίου τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου. Αὐτὸ ἔκανε καὶ σήμερα τὸ πρωί, ἐν σιωπῇ καὶ περισυλλογῇ.

.             Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος δὲν ἦταν ὁ μόνος… Δυστυχῶς διάφοροι Τοῦρκοι ξεναγοὶ καὶ ὄχι μόνο, διαδίδουν ψευδῶς, παραπληροφορώντας ὅτι ἡ κλειστὴ πύλη ὀνομάζεται «Πύλη τοῦ μίσους» καθὼς καὶ ὅτι δῆθεν θὰ ἀνοίξει, ὅταν κρεμαστεῖ ἐκεῖ κάποιος Μουσουλμάνος. Πρόκειται γιὰ ἕνα μεγάλο ψέμα καὶ παραμύθι, κάτι ποὺ οὔτε διανοήθηκαν οἱ Ὀρθόδοξοι, οὔτε φαντάστηκαν καὶ φυσικὰ ἀντίκειται στὸ Χριστιανικὸ πνεῦμα. Ἔχει σκοπὸ μόνο τὴν δημιουργία τεχνητῆς ἔντασης.

.          Δὲν εἶναι, λοιπόν, ὁ Γρηγόριος Ε΄ ὁ μόνος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ποὺ ἀπαγχονίστηκε. Μετὰ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης ἀρκετοὶ Οἰκουμενικοὶ Πατριάρχες ποὺ ἀνῆλθαν στὸ θρόνο ἦλθαν ἀντιμέτωποι μὲ τὴν Ὀθωμανικὴ Διοίκηση, τὴν «Ὑψηλὴ Πύλη». Ὁρισμένοι ἀπαγχονίστηκαν, ἄλλους τοὺς ἔπνιξαν στὴ θάλασσα, ἄλλους τοὺς ἐξανάγκασαν σὲ παραίτηση, ἄλλους τοὺς ἔστειλαν σὲ ἐξορία, ἄλλοι ἄφησαν τὴν τελευταία τους πνοὴ στὶς φυλακές. Καὶ ὅλα αὐτὰ μετὰ ἀπὸ ἀποφάσεις τῆς Ὀθωμανικῆς Διοίκησης.
.             Στὸ σημείωμα αὐτὸ ἀναφέρουμε συνοπτικὰ τὶς περιπτώσεις τῶν Πατριαρχῶν ποὺ ἀπαγχονίστηκαν ἢ θανατώθηκαν καὶ δὲν εἶναι καὶ τόσο γνωστὲς στὸ εὐρὺ κοινό, χωρὶς νὰ γίνεται λόγος γιὰ τὴν σημαντικὴ πλειάδα τῶν Ἱεραρχῶν, τῶν ἱερέων καὶ τῶν μοναχῶν ποὺ ἀπαγχονίστηκαν ἢ θανατώθηκαν.

 .         Ὁ πρῶτος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μετὰ τὴν Ἅλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, εἶναι καὶ ὁ πρῶτος ποὺ παραιτεῖται λόγῳ διαφωνιῶν μὲ τὴν Ὀθωμανικὴ Διοίκηση.

Ἰωάσαφ Ι´ (1465-1466): Ἀφοῦ τὸν ξύρισαν, ἐκθρονίστηκε μὲ ἐντολὴ τοῦ Σουλτάνου.

Ραφαὴλ Ι´ (1475-1476): Μὴ δυνάμενος νὰ πληρώσει τὸν ἐπιβαλλόμενο φόρο (πεσκέσι) ἐκθρονίστηκε, φυλακίστηκε ὅπου καὶ μετὰ ἕνα χρόνο ἀπεβίωσε.

Ραφαὴλ Β´ (1603-1607): Μὲ ἐντολὴ τοῦ Σουλτάνου Ἀχμὲτ Ι´ ἐκθρονίστηκε καὶ ἐξορίσθηκε καὶ θανατώθηκε κατὰ φρικτὸ τρόπο.

Κύριλλος Ι´ ὁ Λούκαρις: Ἀρκετὲς φορὲς ἀνῆλθε καὶ κατῆλθε τοῦ θρόνου μὲ πρώτη ἄνοδο τὸ 1612. Στὶς 20 Ἰουνίου 1638 μὲ ἐντολὴ τοῦ Σαντραζάμη Μπαϊρὰμ Πασᾶ συνελήφθη καὶ φυλακίσθηκε σὲ πύργο τοῦ Βοσπόρου. Στὶς 27 Ἰουνίου παραδίδεται σὲ Γενιτσάρους καὶ ἐκεῖνοι μὲ ἕνα πλοιάριο τὸν πνίγουν στὴ θάλασσα.

Κύριλλος Β´ ὁ Κονταρὴς (1633-1639): Λόγῳ τῶν ἀντικανονικῶν του ἐνεργειῶν ἐκθρονίζεται καὶ κατόπιν συλλαμβάνεται ἀπὸ τὶς Ὀθωμανικὲς Ἀρχές, φυλακίζεται καὶ ἐξορίζεται στὴν Καρθαγένη. Ὁ ἐκεῖ Ὀθωμανὸς πασὰς τῆς Τύνιδος τοῦ ἐπέβαλε νὰ ἀσπασθεῖ τὸ Ἰσλαμισμὸ ἀλλὰ ὁ Κύριλλος ἀντιστάθηκε καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀπαγχονίζεται στὶς 24 Ἰουνίου 1640. Καὶ μία ἐντυπωσιακὴ λεπτομέρεια κατὰ τὸν ἀπαγχονισμὸ τὸ σχοινὶ κόβεται δύο φορὲς καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τὸν πνίγουν.

Παρθένιος Β´ (1644-1646, 1648-1651): Μὲ ἐντολὴ τοῦ Σουλτάνου Ἰμπραχὶμ ἐκθρονίστηκε καὶ παραδόθηκε στοὺς Γενιτσάρους γιὰ νὰ τὸν πνίξουν. Τὸ σκῆνος του βρέθηκε στὴ γύρω περιοχὴ τῆς νήσου Πλάτης τῶν Πριγκηποννήσων, ἀπὸ Χριστιανοὺς οἱ ὁποῖοι καὶ τὸ ἐνταφίασαν στὸ νησὶ τῆς Χάλκης.

Παρθένιος ὁ Γ´ (1656-1657): Μὲ ἐντολὴ τοῦ Σουλτάνου μετὰ ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια ἀπαγχονίστηκε στὴν περιοχὴ Παρμακκαπὴ τῆς Πόλης τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου καὶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ἐρρίφθη στὴ θάλασσα.

Γαβριὴλ Β´ (23/4-5/5-1657): Στὸν Πατριαρχικὸ Θρόνο παρέμεινε μόνο δώδεκα μέρες. Ἐκθρονίστηκε καὶ τοποθετήθηκε στὴ Μητρόπολη Προύσης. Μετὰ ἀπὸ καταγγελία-συκοφαντία Ἑβραίων τῆς περιοχῆς, ὅτι βάπτισε ἕνα μουσουλμάνο Χριστιανό, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα αὐτὸς ποὺ βαπτίστηκε ἦταν Ἑβραῖος. Ὡς ἀποτέλεσμα, τὸν φυλάκισαν καὶ στὴ συνέχεια τὸν ἀπαγχόνισαν στὶς 3 Δεκεμβρίου 1659.

Μελέτιος Β´ (1768-1769): Μετὰ τὴν παραίτησή του συλλαμβάνεται μαζὶ μὲ ἄλλους τριάντα προκρίτους,κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς καὶ φυλακίζεται βασανιζόμενος φρικτά. Ἐνῶ ἀθωώθηκε τῆς κατηγορίας γιὰ συνεργασία κατὰ τοῦ Ὀθωμανικοῦ κράτους, ἐξορίσθηκε στὴ Μυτιλήνη. Ἐκεῖ ὑπέφερε περισσότερα ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴ Διοίκηση ἐξ αἰτίας καὶ τοῦ πυρπολισμοῦ τοῦ Τσεσμὲ ἀπὸ τοὺς Ρώσους. Κατόπιν ζήτησε ἄδεια ἀπὸ τὸν Σουλτάνο νὰ μεταβεῖ στὴν πατρίδα του τὴν Τένεδο. Στὴ συνέχεια μετέβη καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ ἄδεια μόνο γιὰ 61 ἡμέρες. Ἀπεβίωσε στὴν Τένεδο τὸ 1777 σὲ μεγάλη φτώχεια.

Κύριλλος ϛ´ (1813-1818): Ἐπειδὴ δὲν κατέστη ἀρεστὸς στὸ Σουλτάνο Μαχμοὺτ ἐκθρονίστηκε καὶ ἐξορίσθηκε στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἀργότερα ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀδριανούπολη. Ὀκτὼ μέρες μετὰ τὸν ἀπαγχονισμὸ τοῦ Γρηγορίου Ε΄, στὶς 18 Ἀπριλίου 1821, ὁ Σουλτάνος δίνει ἐντολὴ νὰ κρεμαστεῖ καὶ ἐκεῖνος στὴν πύλη τοῦ Μητροπολιτικοῦ Μεγάρου. Μετὰ ἀπὸ τρεῖς μέρες ρίχτηκε στὸν ποταμὸ Ἕβρο, τὰ νερὰ τοῦ ὁποίου τὸν ἔβγαλαν στὶς ἀκτὲς τοῦ Διδυμοτείχου.

Εὐγένιος Β´ (1821-1822): Διάδοχος τοῦ ἀπαγχονισθέντος Γρηγορίου Ε΄. Παραδόθηκε σὲ διαδηλωτὲς καὶ σύρθηκε στοὺς δρόμους ἀπὸ τὰ γένια καὶ τὰ μαλλιὰ καὶ πέθανε ἀργότερα ἀπὸ τὶς κακουχίες ποὺ ὑπέστη.

.              Αὐτὰ πρὸς γνώση τῆς ἱστορίας καὶ μόνο. Καὶ ὄχι νὰ προκαλέσουν τὸ δίκαιο αἴσθημα.

Αἰωνία τους ἡ μνήμη.

ΠΗΓΗ: fanarion.blogspot.gr

,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ

Πατριαρχικὴ ἐκτροπὴ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2065, 15.04 2013

.           Μὲ συνοχὴ ψυχῆς καὶ θλίψη βαθιὰ ἀναγκαζόμαστε νὰ σύρουμε ἀνήσυχοι τὶς ἑπόμενες γραμμές. Στὶς καρδιές μας ὁ σταυρωμένος θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ὅραμα ἱερό, σημεῖο ἀναφορᾶς τῶν ἐλπίδων καὶ τῶν πόθων μας. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν μποροῦμε νὰ μὴν πενθοῦμε κάθε ποὺ διαπιστώνουμε ὅτι ἐπιχειρεῖται κάθοδος ἀπὸ τὸν ὑπέρτατο θρόνο τοῦ Σταυροῦ.
.           Ἡ πλέον ὀδυνηρὴ διαπίστωση ὑπῆρξε αὐτὴ τῆς αὐτοπρόσωπης πατριαρχικῆς παρουσίας στὴν ἐνθρόνιση τοῦ πάπα τῆς Ρώμης Φραγκίσκου τοῦ Α΄. Ἔγραψαν ὅτι εἶναι ἡ πρώτη τέτοια παρουσία μετὰ τὸ σχίσμα τοῦ 1054. Ἐμεῖς ἀμφιβάλλουμε ἂν καὶ τοὺς τελευταίους τουλά­χιστον αἰῶνες πρὸ τοῦ σχίσματος εἶχε ποτὲ συμβεῖ κάτι τέτοιο. Ἀλήθεια, ποιός ὁ λόγος νὰ ἀθετηθεῖ ὀρθόδοξη πρακτικὴ τόσων αἰώνων;
.           Δὲν ἐλέγχουμε. Ποιοὶ εἴμαστε ἄλλωστε;
.           Μόνο πονοῦμε. Κατανοοῦμε τὶς δυσχέρειες τοῦ Πατριαρχείου. Ὅμως ὑπάρχουν κάποια ὅρια, ἡ ὑπέρβαση τῶν ὁποίων δὲν ἀφήνει περιθώρια σιωπῆς.
.           Λυπηθήκαμε βαθύτατα γιὰ τὸ πρωτόγνωρο ἀτόπημα, ποὺ ὑπογραμμίσθηκε καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς παπικῆς ὑποβαθμίσεως τῆς παρουσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Παρέστη καὶ ἐκεῖνος ὡς ἕνας ἀνάμεσα σὲ δεκάδες κάθε εἴδους θρησκευτικοὺς ἡγέτες. Ἀλήθεια, πῶς αἰσθάνθηκε ἀνάμεσά τους; Εἶναι δυνατὸν νὰ δέχεται τέτοια θέση γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, τὴν ὁποία αὐτὸς κατ’ ἐξοχὴν ἐκ προσωποῦσε;
.           Ὑπῆρξε ἐκτροπὴ αὐτὴ ἡ ἐνέργεια. Μεγάλη! Πρωτίστως διότι δημιουργεῖ τὴν ἐντύπωση στὸν ἀπληροφόρητο λαὸ ὅτι τίποτε πιὰ δὲν μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Παπισμό. Πραγματικὴ κατὰ Θεὸν ἕνωση μὲ τὸ παπικὸ τερατούργημα οἱ θεολόγοι γνωρίζουμε πολὺ καλὰ ὅτι εἶναι ἀδύνατη. Ὁ ἴδιος ἄλλωστε ὁ Πάπας, ποὺ στὴν ἐνθρόνισή του κατήργησε τὰ σύμβολα τῆς δῆθεν τριπλῆς του ἐξουσίας, κράτησε τὸ δακτυλίδι τοῦ πρίγκιπος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ τάχα διαδόχου τοῦ ἀποστόλου Πέτρου. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἄλλωστε ποτὲ νὰ ἀπαρνηθεῖ ὁ Παπισμὸς αὐτά, διότι θὰ καταρρεύσει ἀμέσως. Συνεπῶς μόνο μὲ ἐκπτώσεις ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ κάποια ψευδοένωση.
.           Καὶ πρὸς τὰ κεῖ πιὰ φαίνεται ὅτι κατατείνει ἡ ὑπόθεση. Σχηματίζεται σιγά-σιγὰ ἐν τῇ πράξει μία ψευδοεκκλησία ἀδογμάτιστου χριστιανικοῦ συνονθυλεύματος.
.           Οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι χάρηκαν καὶ ποικιλοτρόπως ἐπήνεσαν τὸν Πατριάρχη γιὰ τὴν παρουσία του στὴ Ρώμη. Διότι γι᾿ αὐτοὺς ἡ δημιουργία μιᾶς πανθρησκείας κατάλληλης γιὰ ὅλους τοὺς λαούς, εἶναι ἐπιθυμητὴ καὶ ἐπιδιωκόμενη.
.           Ἐμεῖς προσευχόμαστε νὰ μὴν ξανακατεβεῖ ἀπὸ τὸν θρόνο τοῦ Σταυροῦ ὁ πρῶτος τῇ τάξει Ἐπίσκοπος τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Ἀρκεῖ ἡ παρούσα ἐκτροπή· ποὺ εἴθε νὰ συνοδευθεῖ ἀπὸ μετάνοια καὶ ἀλλαγή. Μέχρις ἐδῶ… «Μὴ μέταιρε ὅρια αἰώνια, ἃ ἔθεντο οἱ πατέρες σου» (Παροιμ. κβ΄ 28)!

, ,

Σχολιάστε

ΟΙΚΟΥΜΕΝ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: «ΕΙΤΕ ΜΟΥΣΕΙΟ, ΕΙΤΕ ΝΑΟΣ Η ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑ»

 Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης
Βαρθολομαῖος: «Εἴτε μουσεῖο, εἴτε ναὸς ἡ Ἁγία Σοφία»

στὴν κυβέρνηση Ἐρντογὰν γιὰ τὴν συμπλήρωση 1481 ἐτῶν
ἀπὸ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ κοσμήματος τῆς Ὀρθοδοξίας
ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ἰουστινιανό, στὶς 23 Φεβρουαρίου 532

 Τοῦ Χ.Κ. Λαζαρόπουλου

.             Τὸ μεγαλύτερο σύμβολο τοῦ Ἑλληνισμοῦ μετὰ τὸν Παρθενώνα, ὁ ὑπέρλαμπρος ναὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν Κωνσταντινούπολη συμπλήρωσε 1481 ἔτη ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς θεμελίωσής της ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ἰουστινιανό, στὶς 23 Φεβρουαρίου 532. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ αὐτῆς τῆς ἐπετείου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔκανε σημαντικὲς ἐπισημάνσεις στὴν ἐφημερίδα «Μιλιέτ».
.             Τέλος στὴ φημολογία ποὺ καλλιεργοῦν ἀκραῖοι κύκλοι τοῦ τουρκικοῦ κατεστημένου περὶ μετατροπῆς τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ ἰσλαμικὸ τζαμὶ ἔβαλε ὁ πρῶτος τῶν πρώτων ἐκ τῶν ἱεραρχῶν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος. Στὸ δεύτερο μέρος τῆς συνέντευξης ποὺ παρεχώρησε στὴν ἐφημερίδα «Μιλλιέτ», ὁ Παναγιώτατος ὑπογραμμίζει ὅτι ἐὰν εἶναι νὰ λειτουργήσει ὡς χῶρος λατρείας θὰ πρέπει νὰ εἶναι ὡς χριστιανικὸς ναός.
.             «Οἰκοδομήθηκε ὡς ἐκκλησία καὶ δὲν κτίστηκε ὡς τζαμὶ», ἐξηγεῖ καὶ σπεύδει νὰ ξεκαθαρίσει ὅτι θὰ ἦταν προτιμότερο νὰ παραμείνει μουσεῖο. Χωρὶς νὰ θίγει εὐθέως τοὺς κινδύνους, ὁ Πατριάρχης ὑπονοεῖ ὅτι ἡ διατήρηση τῆς Ἁγίας Σοφίας ὡς μουσεῖο δὲν ὀξύνει τὰ πνεύματα καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει σημεῖο πιθανῆς ἀντιπαράθεσης μεταξὺ χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων.

Μήνυμα στὴν κυβέρνηση Ἐρντογάν

.             Μὲ ξεκάθαρο ὕφος, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀπευθύνεται πρὸς τὴν κυβέρνηση τοῦ κ. Ρετσὲπ Ταγὶπ Ἐρντογὰν μὲ τὸ κύρος καὶ τὸ σθένος ποὺ διαθέτει ἐκ τῆς θέσεως καὶ τῆς προσωπικότητάς του. «Ἐμεῖς προτιμοῦμε νὰ διατηρηθεῖ τὸ ὑφιστάμενο καθεστώς. Ἔγινε μουσεῖο καὶ ἔτσι θὰ πρέπει νὰ παραμείνει. Εὑρισκόμενος πέρυσι στὴν Τραπεζούντα, στὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, ὅπου τέλεσα Θεία Λειτουργία, ἐπισκέφθηκα καὶ τὴν ἐκεῖ Ἁγία Σοφία. Τὴν περίοδο ἐκείνη γινόταν συζήτηση γιὰ τὴν μετατροπὴ τῆς ἐκεῖ Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμί. Στοὺς δημοσιογράφους ποὺ μὲ ρώτησαν εἶπα ὅτι καλύτερα νὰ παραμείνει μουσεῖο, διότι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ εἶναι ἀνοικτὴ σὲ ὅλους. Ὅσον ἀφορᾶ στὴν Ἁγία Σοφία τῆς Πόλεως, αὐτὴ λειτούργησε ὡς Χριστιανικὴ ἐκκλησία γιὰ περισσότερο ἀπὸ 1.000 χρόνια. Ἐὰν πρόκειται ν λειτουργήσει ς χρος λατρείας, θ πρέπει ν νοίξει ς χριστιανικς ναός», δηλώνει ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος κάνει τιτάνειο ἀγώνα νὰ διατηρήσει μνημεῖα τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴν γειτονικὴ χώρα σὲ συνεργασία μὲ τὴν μειονότητα τῶν Ρωμιῶν στὴν Πόλη καὶ στὶς ΗΠΑ.

Ἀγώνας γιὰ τὰ μνημεῖα τοῦ Ἑλληνισμοῦ

.             Ἀνήμερα τοῦ Σταυροῦ πέρυσι, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀνακοίνωσε ὅτι ἀγόρασε ἔναντι 400 χιλιάδων εὐρὼ τὸν ναὸ τῶν Ταξιαρχῶν στὰ Μουδανιὰ τῆς Προύσας, ποὺ ἀνοικοδομήθηκε στὴ δεκαετία τοῦ 780. Στὶς 17 Ἰουλίου, μάλιστα, ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος εἶχε ἀντιδράσει ἔντονα γιὰ τὴν πρόθεση τῆς γενικῆς διεύθυνσης Βακουφίων νὰ μετατρέψει σὲ τζαμὶ τὸ βυζαντινὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἔκανε αὐτὲς τὶς ἐπισημάνσεις μὲ τὴ συνέντευξή του στὴ «Μιλιὲτ» γιὰ τὴν Ἁγία Σοφία.

Τί σημαίνει γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ

.             Ὁ ναὸς τῆς Ὑπάτης Σοφίας τοῦ Ἐνσάρκου Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι γνωστὴ ὡς Ἁγία Σοφία ἢ ναὸς τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στὴν Κωνσταντινουπόλεως ἀποτελεῖ τὸν ἱστορικὸ καθεδρικὸ ναὸ τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ὁ ὁποῖος συνδέθηκε μὲ ὅλα τὰ κρίσιμα γεγονότα τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
.             Ὁ ἀρχικὸς ναὸς οἰκοδομήθηκε ὡς βασιλικὴ τὸ 337 ἀπὸ τὸν Κωνστάντιο Β´ καὶ καταστράφηκε ἀπὸ πυρκαγιὰ τὸ 404. Ἐπισκευάστηκε καὶ ἐγκαινιάστηκε τὸ 415 ἀπὸ τὸν Θεοδόσιο Β´, ἕως ὅτου καταστράφηκε ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν κατὰ τὴν Στάση τοῦ Νίκα.
.             Μετὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς τάξεως ἀπὸ τὸν στρατηγὸ Βελισσάριο στὸ ὄνομα τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουστινιανοῦ Α´, στὶς 23 Φεβρουαρίου 532 ἐτέθη ὁ θεμέλιος λίθος γιὰ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ μεγαλοπρεποῦς ναοῦ ποὺ σώζεται καὶ κοσμεῖ τὴν Κωνσταντινούπολη ὡς σήμερα, ἀποτελώντας τὴ ζωντανὴ ἱστορικὴ μαρτυρία τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
.             Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ αὐτοκράτορας μόλις εἶδε τὸ ἔργο ποὺ ἀποπεράτωσαν οἱ γεωμέτρες Ἀνθέμιος ἐκ Τραλλέων καὶ Ἰσίδωρος ὁ Μιλήσιος, ἀνεφώνησε τὴν ἱστορικὴ φράση: «Δόξα τῷ Θεῶ τῷ καταξιώσαντί με τοιοῦτον ἔργον ἐπιτελέσαι. Νενίκηκά σε, Σολομών!». Τὸ δέος στὴν ὄψη τῆς Ἁγίας Σοφίας δὲν σχετίζεται μόνο μὲ τὴν ἀρχιτεκτονικὴ καὶ τὴν τεχνοτροπία τοῦ ἔργου. Ἐκεῖ μέσα ὑπάρχουν τὰ λείψανα τῆς αἴγλης καὶ τῆς πολιτιστικῆς ἀνωτερότητας τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴν γλῶσσα, στὴν λατρεία, στὴν ἀπόδοση τῶν μορφῶν, στὴν τέχνη καὶ στὴν ἱστορικὴ συνέχεια ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια ὣς σήμερα.
.             Τὸ ἠθικὸ βάρος ἀπὸ τὴν κληρονομιὰ 1481 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ἀποφασίστηκε ἡ ἀνοικοδόμηση ἑνὸς ναοῦ, ὅπου ἀπασχολοῦνταν χίλιοι ἱερεῖς, ψάλτες καὶ ἀναγνῶστες γιὰ τὴν σωτηρία κλήρου καὶ λαοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν σωζόμενη «Νεαρά» του Ἡρακλείου, ἀποδεικνύει τὴν φύση καὶ τὴν θέση τῶν Ἑλλήνων στὴν ἱστορία. Μπορεῖ ὁ Θεοδόσιος νὰ κατήργησε τὴν Ἀκαδημία τοῦ Πλάτωνα, ὡστόσο στὴν Ἁγία Σοφία συνεχίστηκαν οἱ φιλοσοφικὲς ἀναζητήσεις καὶ ὁ ἐπιστημονικὸς κάματος ἀναλόγως μὲ τὰ μέτρα καὶ τὰ σταθμὰ τῆς ἐποχῆς (ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ κρίνουμε ἐκ τῶν ὑστέρων ἐμεῖς).
.             Τὸ σίγουρο εἶναι ὅτι ἐπέλεξαν τὴν αὐθεντικότητα τοῦ πνεύματος ἔναντι τῆς τρωτότητας στὴν ὕλη κατὰ τὸν ροῦν τῶν αἰώνων. Τὴν καλύτερη περιγραφὴ ἔκανε ὁ Ἀλεξανδρινὸς ποιητὴς Κ. Π. Καβάφης στὸν αἰώνα ποὺ πέρασε: «Εἴμαστε φτιαγμένοι γιὰ τὰ σπουδαῖα καὶ τὰ μεγάλα».
.             Ἂς καταλάβουμε ἐπιτέλους τί φάρα εἴμαστε μὲ πυξίδα τὴ Ρωμιοσύνη, πέρα ἀπὸ πάθη κι ἐφιάλτες.

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

, , ,

Σχολιάστε