Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΠΑΣΧΑ 2021 «ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

.                           Τήν ψυχωφελῆ πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν καί προσκυνήσαντες τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου, ἰδού καθιστάμεθα σήμερον κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Αὐτοῦ Ἀναστάσεως, λαμπρυνόμενοι τῇ πανηγύρει καί ἀναβοῶντες ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό κοσμοσωτήριον ἄγγελμα «Χριστός Ἀνέστη»!
.                           Ὅ,τι πιστεύομεν, ὅ,τι ἀγαπῶμεν, ὅ,τι ἐλπίζομεν ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι συνδέεται μέ τό Πάσχα, ἀπό αὐτό ἀντλεῖ τήν ζωτικότητά του, ἀπό αὐτό ἑρμηνεύεται καί νοηματοδοτεῖται. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀπάντησις τῆς Θείας ἀγάπης εἰς τήν ἀγωνίαν καί τήν προσδοκίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί εἰς τήν «ἀποκαραδοκίαν» τῆς συστεναζούσης κτίσεως. Ἐν αὐτῇ ἀπεκαλύφθη τό νόημα τοῦ «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν»[1] καί τοῦ «καί εἶδεν ὁ Θεός τά πάντα, ὅσα ἐποίησεν, καί ἰδού καλά λίαν»[2].
.                           Ὁ Χριστός εἶναι «τό Πάσχα ἡμῶν»[3], «ἡ ἀνάστασις πάντων». Ἐάν ἡ πτῶσις ὑπῆρξεν ἀναστολή τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου πρός τό «καθ᾿ ὁμοίωσιν», ἐν Χριστῷ ἀναστάντι ἀνοίγεται πάλιν εἰς τόν «ἠγαπημένον τοῦ Θεοῦ» ἡ ὁδός τῆς κατά χάριν θεώσεως. Συντελεῖται τό «μέγα θαῦμα», τό ὁποῖον ἰᾶται τό «μέγα τραῦμα», τόν ἄνθρωπον. Εἰς τήν ἐμβληματικήν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ἐν τῇ Μονῇ τῆς Χώρας, ἀτενίζομεν τόν κατελθόντα «μέχρις ᾍδου ταμείων» Κύριον τῆς δόξης καί καθελόντα θανάτου τό κράτος, νά ἀναδύηται ζωηφόρος ἐκ τοῦ τάφου, συνανιστῶν τούς γενάρχας τῆς ἀνθρωπότητος, καί ἐν αὐτοῖς ἅπαν τό ἀνθρώπινον γένος, ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἐσχάτων, ὡς ἐλευθερωτής ἡμῶν ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου.
.                           Ἐν τῇ Ἀναστάσει φανεροῦται ἡ ἐν Χριστῷ ζωή ὡς ἀπελευθέρωσις καί ἐλευθερία. «Τῇ ἐλευθερίᾳ … Χριστός ἡμᾶς ἡλευθέρωσε»[4]. Τό περιεχόμενον, τό «ἦθος» αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία πρέπει νά βιωθῇ ἐνταῦθα χριστοπρεπῶς, πρίν τελειωθῇ ἐν τῇ ἐπουρανίῳ Βασιλείᾳ, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ βιωματική πεμπτουσία τῆς «καινῆς κτίσεως». «Ὑμεῖς γάρ ἐπ᾿ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί· μόνον μή τήν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμήν τῇ σαρκί, ἀλλά διά τῆς ἀγάπης δουλεύετε ἀλλήλοις»[5]. Ἡ ἐλευθερία τοῦ πιστοῦ, τεθεμελιωμένη εἰς τόν Σταυρόν καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος, εἶναι πορεία πρός τά ἄνω καί πρός τόν ἀδελφόν, εἶναι «πίστις δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένη»[6]. Εἶναι ἔξοδος ἀπό τήν «Αἴγυπτον τῆς δουλείας» καί τῶν ποικίλων ἀλλοτριώσεων, χριστοδώρητος ὑπέρβασις τῆς ἐσωστρεφοῦς καί συρρικνωμένης ὑπάρξεως, ἐλπίς αἰωνιότητος, ἡ ὁποία ἐξανθρωπίζει τόν ἄνθρωπον.
.                           Ἑορτάζοντες τό Πάσχα, ὁμολογοῦμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ, ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ «ἔχει ἤδη ἐγκαθιδρυθῆ, ἀλλά δέν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ»[7]. Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἀναστάσεως, τά ἐγκόσμια πράγματα ἀποκτοῦν νέον νόημα, ἐφ᾿ ὅσον εἶναι ἤδη μεταμορφωμένα καί μεταμορφούμενα. Τίποτε δέν εἶναι ἁπλῶς «δεδομένον». Τά πάντα εὑρίσκονται ἐν κινήσει πρός τήν ἐσχατολογικήν τελείωσίν των. Αὐτή ἡ «ἀκράτητος φορά» πρός τήν Βασιλείαν, ἡ ὁποία βιοῦται κατ᾿ ἐξοχήν ἐν τῇ εὐχαριστιακῇ συνάξει, προφυλάσσει τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἀφ᾿ ἑνός μέν ἀπό τήν ἀδιαφορίαν διά τήν ἱστορίαν καί τήν παρουσίαν τοῦ κακοῦ ἐν αὐτῇ, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ ἀπό τήν λήθην τοῦ Κυριακοῦ λόγου «ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»[8], τῆς διαφορᾶς δηλονότι μεταξύ τοῦ «ἤδη» καί τοῦ «ὄχι ἀκόμη» τῆς ἐλεύσεως τῆς Βασιλείας, συμφώνως καί πρός τό θεολογικώτατον «Ὁ Βασιλεύς ἦλθεν, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, καί ἡ Βασιλεία του θά ἔλθῃ»[9].
.                           Κύριον γνώρισμα τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας τοῦ πιστοῦ εἶναι ὁ ἀσίγαστος ἀναστάσιμος παλμός, ἡ ἐγρήγορσις καί ὁ δυναμισμός της. Ὁ χαρακτήρ αὐτῆς ὡς δώρου τῆς χάριτος ὄχι μόνον δέν περιορίζει, ἀλλά ἀναδεικνύει τήν ἰδικήν μας συγκατάθεσιν εἰς τήν δωρεάν, καί ἐνδυναμώνει τήν πορείαν μας καί τήν ἀναστροφήν μας ἐν τῇ νέᾳ ἐλευθερίᾳ, ἡ ὁποία ἐμπερικλείει καί τήν ἀποκατάστασιν τῆς ἀλλοτριωθείσης σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν κτίσιν. Ὁ ἐν Χριστῷ ἐλεύθερος δέν ἐγκλωβίζεται εἰς «γήϊνα ἀπόλυτα», ὡς «οἱ λοιποί, οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα»[10]. Ἡ ἐλπίς ἡμῶν εἶναι ὁ Χριστός, ἡ ἐν Αὐτῷ ὡλοκληρωμένη ὕπαρξις, ἡ λαμπρότης καί ἡ φωτοχυσία τῆς αἰωνιότητος. Τά βιολογικά ὅρια τῆς ζωῆς δέν ὁρίζουν τήν ἀλήθειάν της. Ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέλος τῆς ὑπάρξεώς μας. «Μηδείς φοβείσθω θάνατον∙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν ὑπ᾿ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν ᾍδην ὁ κατελθών εἰς τόν ᾍδην»[11]. Ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία εἶναι ἡ «ἄλλη πλᾶσις»[12] τοῦ ἀνθρώπου, πρόγευσις καί προτύπωσις τῆς πληρώσεως καί τῆς πληρότητος τῆς Θείας Οἰκονομίας ἐν τῷ «νῦν καί ἀεί» τῆς ἐσχάτης ἡμέρας, ὅτε οἱ «εὐλογημένοι τοῦ Πατρός» θά ζοῦν πρόσωπον πρός πρόσωπον μετά τοῦ Χριστοῦ, «ὁρῶντες αὐτόν καί ὁρώμενοι καί ἄληκτον τήν ἀπ᾿ αὐτοῦ εὐφροσύνην καρπούμενοι»[13].
.                           Τό Ἅγιον Πάσχα δέν εἶναι ἁπλῶς μία θρησκευτική ἑορτή, ἔστω καί ἡ μεγίστη δι᾿ ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους. Κάθε Θεία Λειτουργία, κάθε προσευχή καί δέησις τῶν πιστῶν, κάθε ἑορτή καί μνήμη Ἁγίων καί Μαρτύρων, ἡ τιμή τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ «περισσεία τῆς χαρᾶς» τῶν Χριστιανῶν (Β´ Κορ. η´, 2), κάθε πρᾶξις θυσιαστικῆς ἀγάπης καί ἀδελφοσύνης, ἡ ὑπομονή ἐν ταῖς θλίψεσιν, ἡ οὐ καταισχύνουσα ἐλπίς τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι πανήγυρις ἐλευθερίας, ἐκπέμπουν πασχάλιον φῶς καί ἀναδίδουν τό ἄρωμα τῆς Ἀναστάσεως.
.                           Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, δοξάζοντες τόν πατήσαντα θανάτῳ τόν θάνατον Σωτῆρα τοῦ κόσμου, ἀπευθύνομεν πρός πάντας ὑμᾶς, τούς ἐν ἁπάσῃ τῇ Δεσποτείᾳ Κυρίου τιμιωτάτους ἀδελφούς καί τά προσφιλέστατα τέκνα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ἑόρτιον ἀσπασμόν, εὐλογοῦντες μαζί σας γηθοσύνως, ἐν ἐνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας.     

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκα´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως 

διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα 

          εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

—————————–

[1]  Γεν. α´,26.

[2]   Γεν. α´,31.

[3]   Α’ Κορ. ε´,7.

[4]   Γαλ. ε´,1.

[5]   Γαλ. ε´,13.

[6]   Γαλ. ε´,6.  

[7] Γεωργίου Φλωρόφσκυ, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, μτφρ. Δ. Τσάμη, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1976, σ. 37.

[8]  Ἰωάν. ιη´,36.

[9]   Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅ.π., σ. 99.

[10]  Α’ Θεσσ. δ´,13

[11] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Λόγος Κατηχητήριος εἰς τήν ἁγίαν καί λαμπροφόρον ἡμέραν τῆς ἐνδόξου καί σωτηριώδους Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Αναστάσεως. 

[12]   Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη ἠθικά, ΒΕΠΕΣ 61, σ. 227.

[13] Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Δ´,27 (100), Κείμενον, μετάφρασις, σχόλια Ν. Ματσούκα, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1985, σ. 452. 

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , ,

Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ (ΚΥΡΙΛΛΟΥ Μόσχας) καὶ …ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ!

Κύριλλος πρς Βαρθολομαο:
«
ν προχωρήσεις στ Οκρανικό,
δν θ εσαι πρτος μεταξ τν ρθοδόξων»

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2018

.         Μὲ προσωπικὴ ἐπιστολή του ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος προειδοποιεῖ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, νὰ μὴ συμμετέχει στὴν «πολιτικὴ περιπέτεια» τῆς νομιμοποίησης τῶν «σχισματικῶν» στὴν Οὐκρανία, καθὼς σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση θὰ πάψει νὰ εἶναι ὁ προκαθήμενος τῶν Ὀρθοδόξων.
.               Στὴν ἐπιστολή, ποὺ ἀναρτήθηκε στὸ site τῆς ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ὁ πατριάρχης Μόσχας ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων: «Μίλησα μαζί σας ἰδιωτικὰ καὶ μὲ λίγους μάρτυρες γιὰ τὰ σχέδια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως νὰ νομιμοποιήσει τὸ σχίσμα στὴν Οὐκρανία. Τώρα, ὅταν αὐτὰ τὰ σχέδια ἔχουν οὐσιαστικὰ τεθεῖ σὲ ἐφαρμογή, ἐνδεχομένως γιὰ τελευταία φορά, ἀπευθύνομαι σὲ σᾶς ἐνώπιον ὁλόκληρης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας… (Παρακαλῶ) κάντε πίσω τώρα ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς καὶ ἀρνηθεῖτε νὰ συμμετάσχετε στὴν πολιτικὴ περιπέτεια γύρω ἀπὸ τὴ νομιμοποίησή τους»…
…«Ἐὰν ἐνεργεῖτε σὲ συμφωνία μὲ τὶς προθέσεις ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἐπιστολή σας, θὰ χάσετε γιὰ πάντα τὴν εὐκαιρία νὰ ὑπηρετήσετε τὴν ἑνότητα τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ θὰ πάψετε νὰ εἶστε ὁ πρῶτος στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο ποὺ συγκεντρώνει ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων πιστῶν, καὶ τὰ δεινὰ ποὺ προκλήθηκαν ἀπὸ ἐσᾶς στοὺς Ὀρθοδόξους Οὐκρανοὺς θὰ σᾶς συνοδεύουν μέχρι τὴν Τελικὴ Κρίση… Προσεύχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιὰ ὅτι αὐτὸ δὲν θὰ συμβεῖ. Δὲν εἶναι πολὺ ἀργὰ γιὰ νὰ σταματήσει», καταλήγει στὴν ἐπιστολή του ὁ Πατριάρχης Κύριλλος.

 

ΠΗΓΗ: liberal.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ. – Ἐμεῖς ἐδῶ οἱ Ὀρθόδοξοι στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅσοι εἴμαστε, ὅποιοι εἴμαστε, ὅποια καὶ εἶναι ἡ ἐθνική μας καταγωγὴ καὶ προέλευσις, εἴμεθα μία οἰκογένεια» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης:
«
Αὐτὰ δὲν εἶναι ὀρθόδοξα πράγματα,
δὲν εἶναι κανονικὰ καὶ δὲν εἶναι ἐκκλησιολογικά»

.               Γιὰ ἀκραία καὶ ἀπαράδεκτη ἀπόφαση «τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τοῦ ἀδελφοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας», νὰ διακόψει τὴν εὐχαριστιακὴ Κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἔκανε λόγο ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, στὴν ὁμιλία του πρὸς τὰ μέλη τῆς ρωσόφωνης παροικίας τῆς πόλης, στὸ Ἱ. Βατοπαιδινὸ Μετόχιο τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα, στὸν Γαλατᾶ τῆς Κωνσταντινούπολης. Οἱ δηλώσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη ἔγιναν μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, κατὰ τὴν ὁποία χοροστάτησε σήμερα [13.12.2018] – ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία τιμᾶται μὲ τὸ Ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο, ἡ μνήμη τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου καὶ πανηγυρίζει ἡ ρωσόφωνη παροικία τῆς Πόλης.
.               «Αὐτὴ τὴν φορὰ ποὺ εὑρίσκομαι, ὅπως κάθε χρόνο τέτοια ἡμέρα, ἀνάμεσά σας, ἀγαπητά μου παιδιά, γνωρίζω ὅτι ὑπάρχει διάχυτος μία ἀνησυχία καὶ ἕνα δίλημμα μεταξύ σας. Θὰ εἶμαι εἰλικρινὴς μαζί σας, εἴμεθα μία οἰκογένεια, εἶμαι ὁ πατέρας σας καὶ εἶστε τὰ πνευματικά μου τέκνα. Αὐτὴ ἡ ἀνησυχία καὶ αὐτὸ τὸ δίλημμα, ποὺ ἐπικρατεῖ μέσα στὴ ρωσικὴ παροικία τῆς Πόλεώς μας καὶ γενικῶς τῆς χώρας τῆς Τουρκίας ὀφείλεται στὴν ἀκραία ἀπόφαση τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τοῦ ἀδελφοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, νὰ διακόψη τὴν εὐχαριστιακὴ Κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δηλαδὴ μὲ τὴ Μητέρα του Ἐκκλησία. Καὶ μπορεῖ νὰ ἔχωμε διαφορὲς ἀπόψεων ὡς πρὸς διάφορα προβλήματα ποὺ ἀπασχολοῦν σύνολον τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, αὐτὸ εἶναι ἀνθρώπινον καὶ εἶναι δημοκρατικόν, ἀλλὰ τὸ νὰ διακόπτωμεν τὴν εὐχαριστιακὴν κοινωνίαν ὡς μοχλὸν πιέσεως καὶ ὡς ἐξαναγκασμὸν γιὰ νὰ συμφωνήσουν καὶ οἱ ἄλλοι μὲ τὶς ἀπόψεις μας, αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτο. Εἶμαι βέβαιος ὅτι σύντομα ἡ ἀδελφὴ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας θὰ μετανοήση γι᾽ αὐτὴν τὴν ἀκραία ἀπόφασίν της».
.               Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του ὁ Παναγιώτατος ἐπεσήμανε: «Ὅταν λέγη ἡ ἀδελφὴ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας νὰ μὴν ἐκκλησιάζεσθε, νὰ μὴν ἐξομολογεῖσθε, νὰ μὴν κοινωνεῖτε στοὺς Ναοὺς ποὺ εἶναι ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, σᾶς δημιουργεῖ ἕνα συνειδησιακὸν πρόβλημα. Νὰ μὴν ἀκοῦτε, νὰ μὴν ἔχετε καμιὰν ἀνησυχίαν, διότι ὁ δικός σας ποιμήν, ὁ δικός σας πνευματικὸς Πατέρας ἐδῶ στὴν Τουρκία, εἶναι ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης».
.               Τοὺς προέτρεψε δὲ νὰ ἐκκλησιάζονται, τόσο στὸ Μετόχι τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ποὺ ἔχει παραχωρηθεῖ πρὸς ἐξυπηρέτηση τῆς ρωσόφωνης κοινότητας τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅσο καὶ σὲ κάθε Ὀρθόδοξο ναὸ στὴν Τουρκία.
.               Ὁ Πατριάρχης, ἐξήγησε ὅτι τέτοιες λυπηρὲς καταστάσεις δημιουργοῦνται, ὅταν στὰ δικαιοδοσιακά, τὰ καθαρῶς ἐκκλησιολογικὰ καὶ Κανονικὰ πράγματα τῆς Ἐκκλησίας, ἀναμειγνύονται ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ φυλετικὸς παράγοντας. Ὑπογράμμισε μάλιστα, ὅτι ὁ ἐθνοφυλετισμὸς καταδικάστηκε σὲ Σύνοδο ποὺ πραγματοποιήθηκε τὸ 1872 στὴν Κωνσταντινούπολη, ὡς αἵρεση.
.               «Οἱ Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας λένε ὅτι σὲ κάθε πόλη πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνας Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ πνευματικὸς πατέρας ὅλων τῶν πιστῶν, ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ ζοῦν σὲ αὐτὴ τὴν πόλη, ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος ἂν εἶναι Ἕλληνες, Ρῶσοι, Ρουμάνοι, Οὐκρανοὶ καὶ οὕτω καθεξῆς. Αὐτὸ ἐφαρμόζουμε ἐδῶ στὴν Κωνσταντινούπολη. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ὁ Ποιμενάρχης γιὰ τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοὺς Ρώσους, ὅπως ἐδῶ, γιὰ τοὺς Ρουμάνους, στοὺς ὁποίους δώσαμε μία Ἐκκλησία καὶ ἐγὼ παρακάλεσα τὸν Πατριάρχη Ρουμανίας καὶ ἔστειλε ἱερέα νὰ τοὺς λειτουργεῖ στὴ γλώσσα τους, γιὰ τοὺς Βούλγαρους ποὺ ζοῦν στὴν Πόλη. Ὅλοι εἶναι παιδιὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ὄχι οἱ Βούλγαροι τῆς Πόλεως νὰ εἶναι ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Βουλγαρίας, οἱ Ρῶσοι ἐδῶ νὰ εἶναι ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Ρωσίας, αὐτὰ δὲν εἶναι ὀρθόδοξα πράγματα, δὲν εἶναι κανονικὰ καὶ δὲν εἶναι ἐκκλησιολογικά.
.               Ἐμεῖς ἐδῶ οἱ Ὀρθόδοξοι στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅσοι εἴμαστε, ὅποιοι εἴμαστε, ὅποια καὶ εἶναι ἡ ἐθνική μας καταγωγὴ καὶ προέλευσις, εἴμεθα μία οἰκογένεια, ἡ ὁποία τελεῖ ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ Ποιμενάρχην Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ εἶναι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης» ἀνέφερε.
.               Στὴν ὁμιλία του, μεταξὺ ἄλλων ὑπενθύμισε ὅτι οἱ Ρῶσοι Ὀρθόδοξοι πῆραν τὸ βάπτισμα καὶ τὴν χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας πῆρε τὸν 16ο αἰώνα, τὴν αὐτοκεφαλία καὶ τὴν Πατριαρχικὴν ἀξίαν ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.
.               «Καὶ σήμερα, ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας, ἐμεῖς ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀπὸ τὴν Μητέρα Ἐκκλησία καὶ τῶν Ρώσων Ὀρθοδόξων, στέλνουμε πρὸς αὐτούς, εἰς τὴν Ρωσίαν καὶ ὅπου ἀλλοῦ βρίσκονται διεσπαρμένοι στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, τὴν εὐχὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τῆς Μητρός των Ἐκκλησίας».

 

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

 

 

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΙΕΒΗ ΤΟΝ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Πατριάρχης διέβη τὸν Ρουβίκωνα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος διέβη τὸν Ρουβίκωνα στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ἀποφάσισε νὰ προχωρήσει στὴν ὑλοποίηση τῆς ἀποφάσεως τῆς περὶ αὐτὸν Συνόδου καὶ νὰ δώσει τὴν αὐτοκεφαλία στοὺς ἕως σήμερα σχισματικοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς τῆς Οὐκρανίας. Αὐτὸ μετὰ ἀπὸ αἴτημα τῆς ἀντιρωσικῆς κυβέρνησης τοῦ προέδρου Ποροσένκο καὶ μὲ τὴν θερμὴ ὑποστήριξη καὶ συνεργασία τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ. Αὐτὲς θεωροῦν ὅτι ἡ ὁριστικὴ ἀπομάκρυνση τῶν Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν ἀπὸ τοὺς ὅμαιμούς τους Ρώσους περνᾶ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική τους χειραφέτηση.
.           Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτὸ ὁ κ. Βαρθολομαῖος προέβη σὲ ἐνέργειες ἐκτός τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν Ἱερῶν Κανόνων. Πρῶτον ἀθέτησε δική του δέσμευση. Γιὰ τὴν Αὐτοκεφαλία μίας Ἐκκλησίας ὁ ἴδιος πρότεινε αὐτὴ νὰ δίνεται μὲ πρόταση τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας καὶ τὴ σύμφωνη γνώμη ὅλων τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Στὴν περίπτωση τῆς αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία φυσικὰ δὲν εἶχε τὴν πρόταση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ οὐδένα Προκαθήμενο ἐρώτησε. Ἁπλῶς ὅλους τοὺς ἐνημέρωσε περὶ τῆς ἀποφάσεώς του… Γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀπόφασή του μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἰσχυρίσθηκε ὅτι ἡ Οὐκρανία εἶναι «κανονικό του ἔδαφος»…
.           Δεύτερον, ἀφοῦ μόνος του ἀποφάσισε νὰ δώσει τὸ αὐτοκέφαλο στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, αὐθαιρέτως ἄλλαξε ἄποψη καὶ δὲν ἀναγνωρίζει τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τὴν ὁποία, ἕως ὅτου τεθεῖ τὸ ζήτημα τοῦ Αὐτοκεφάλου, ἀναγνώριζε Αὐτὴν καὶ μόνον Αὐτήν.
.           Τρίτον, συνέπεια τῆς ἀπόφασής του ἦταν νὰ ἀποστείλει ἐξάρχους (ἀντιπροσώπους) στὴν Οὐκρανία, ποὺ συνεργάσθηκαν μὲ τὴν Κυβέρνηση τῆς Οὐκρανίας καὶ τοὺς σχισματικούς. Οἱ Ἔξαρχοι ἀγνόησαν τὴν Κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὴν ὁποία ἀνήκουν πάνω ἀπὸ τοὺς μισοὺς Οὐκρανούς. Οἱ ἐν λόγῳ πιστοὶ διαχωρίζουν τὰ πολιτικὰ καὶ ἐθνικὰ ζητήματα τῆς χώρας ἀπὸ τὴν Πίστη τους. Ἡ Οὐκρανικὴ κυβέρνηση, οἱ σχισματικοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Οὐνίτες τοὺς προκαλοῦν νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν στὸν ἐθνικιστικὸ παροξυσμό τους καὶ τοὺς ἀπειλοῦν ὅτι ἂν δὲν τοὺς ἀκολουθήσουν, θὰ ὑποστοῦν διωγμούς. Πιθανὸν νὰ προστεθοῦν νέοι μάρτυρες τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.
.           Τέταρτον αὐθαίρετα ἐφεῦρε τὸ προνόμιο τοῦ ἐκκλήτου (προσφυγὴ στὸ Φανάρι καὶ ἀπόφασης αὐτοῦ ἐπὶ δεδικασμένου ἀπὸ τοπικὴ Ἐκκλησία), τὸ ὁποῖο οὐδεὶς Κανόνας προβλέπει. Τὸ προβλέπει ἡ στὴ Σαρδικὴ (τὴ σημερινὴ Σόφια) Σύνοδος (4ος αἰώνας) μόνον γιὰ τὸν Ρώμης. Μὲ βάση τὸ ὑποτιθέμενο προνόμιο ἀποκατέστησε τὸν σχισματικὸ «Πατριάρχη Κιέβου» Φιλάρετο, ὁ ὁποῖος ἔχει καθαιρεθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας γιὰ ἐκκλησιολογικοὺς λόγους.
.           Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἀντιλαμβάνεται ὅτι μὲ τὴν ἀπόφασή του πιθανὸν νὰ ὁδηγήσει τοὺς Οὐκρανοὺς σὲ νέα ἐμφύλια σύγκρουση. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀφοῦ ἔχει ναρκοθετηθεῖ ἡ εἰρήνη στὴ χώρα, στὸ Ἀνακοινωθὲν τοῦ Πατριαρχείου τῆς 11ης Ὀκτωβρίου, γίνεται ἔκκληση «πρὸς πάσας τὰς ἐμπλεκομένας πλευρὰς νὰ ἀποφεύγουν καταλήψεις Ναῶν, Μονῶν καὶ ἄλλων περιουσιακῶν στοιχείων, ὡς καὶ πάσαν πρᾶξιν βίας καὶ ἐκδικητικότητος…». Ὅμως τὸ game γεωπολιτικῆς καὶ ἰσχύος μεταξὺ Φαναρίου καὶ Μόσχας καί, κατ’ ἐπέκταση, ΗΠΑ καὶ Ρωσίας, γίνεται πλέον μὲ «ἀληθινὲς ἐκκλησιαστικὲς φαρέτρες». Τὸ μὰτ θὰ εἶναι στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας.-

, , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου
μὲ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο
κατὰ τὰ δέκα ἔτη τῆς Ἀρχιεπισκοπίας του.

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

βλ. προηγ.: ΟΙ ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ – ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.         Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἀρχιεπισκοπίας τοῦ κ. Ἱερωνύμου ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔδειξε τὶς ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος προθέσεις του. Στὶς 16 Φεβρουαρίου 2008 ἐνθρονίστηκε ὁ κ. Ἱερώνυμος καὶ στὶς 28 Μαρτίου 2008 – δύο ἡμέρες πρὶν συμπληρώσει τὰ 70 του χρόνια – ὁ Πατριάρχης τοῦ ἀπέστειλε πανταχοῦσα. Σὲ ὕφος ἀλαζονικό, ποὺ καθόλου δὲν θύμιζε τὴ φιλική τους σχέση ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, τοῦ κάνει αὐστηρὲς συστάσεις, ὡς ἡγεμὼν πρὸς ὑπήκοο.
.         Γράφει ὁ Πατριάρχης στὸν Ἀρχιεπίσκοπο: «Πρὸς τούτοις ἐπισυνάπτομεν καὶ τὴν μετὰ ζήλου ἐκ μέρους τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος ἐπισκόπησιν ἐν τῇ ἐνασκήσει τῶν Προεδρικῶν Αὐτῆς καθηκόντων πρὸς παντελῆ ἀποφυγὴν τοῦτο μὲν κοσμικῶν παρεμβάσεων εἰς τὸ ἐκκλησιαστικὸν σῶμα, ὁποθενδήποτε προερχομένων, τοῦτο δὲ παρερμηνειῶν τῶν ἐσωτάτων αὐτοῦ χαρισματικῶν δομῶν ὑπ’ ἀλλοτρίων ἐξωεκκλησιαστικῶν θεσμικῶν δικαιοδοσιῶν». Πίσω ἀπὸ τὶς γραμμές του κρύβεται ἡ ἀντίληψη ὅτι ὑπεράνω τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν Νόμων εἶναι οἱ ἐντολές του, τὶς ὁποῖες κρίνει ὡς θέσφατα. Καὶ τὰ γράφει ὁ ἀκολουθῶν πιστῶς καὶ κατὰ γράμμα τὰ ὅσα ἐπιτάσσει ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση…
.        Στὴν ἴδια ἐπιστολὴ ὁ κ. Βαρθολομαῖος χαρακτηρίζει «δικές του» τὶς Μητροπόλεις τῶν «Νέων Χωρῶν»! Συγκεκριμένα γράφει ὅτι ὁ κ. Ἱερώνυμος ἔχει «πατρικὸ χρέος» διὰ τὴν «ἐν στοργῇ κηδεμονίαν τῶν ἐν τοῖς ἐπὶ μέρους καὶ μόνον ἐπιτροπικῶς διοικουμένων παρὰ τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας ἐν Ἑλλάδι ἡμετέρων ἐκκλησιαστικῶν Ἐπαρχιῶν, ἤτοι τῶν λεγομένων “Νέων Χωρῶν”». (Σημ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.). Δὲν εἶναι καθόλου λεπτομέρεια τὸ ὅτι ὁ Πατριάρχης ἀναφέρει «Ἐκκλησία ἐν Ἑλλάδι», ἀντὶ «Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος». Μὲ τὸν ὅρο «Ἐν Ἑλλάδι» θέλει νὰ σημειώσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δὲν ἔχει δικαιοδοσία, παρὰ σὲ μικρὸ μέρος τῆς χώρας καὶ στὸ μεγαλύτερο τὴν ἔχει τὸ Φανάρι… Οἱ ἀντιλήψεις αὐτὲς τοῦ κ. Βαρθολομαίου εὐχαρίστως ἀκούγονται ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις Τσίπρα καὶ Ἐρντογάν, ἀλλὰ καὶ τῶν Σκοπίων καὶ τῆς Βουλγαρίας… Ὄχι ὅμως ἀπὸ ὅλους τοὺς Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀπὸ τὸν πιστὸ λαό.
.         Μὲ τὴν ἴδια αὐταρχικὴ ἀντίληψη ἀντιμετώπισε ὁ κ. Βαρθολομαῖος τὸν κ. Ἱερώνυμο, κατὰ τὴν πρώτη ἐπίσκεψή του στὸ Φανάρι. Τὴν 10η Μαΐου 2008, ὑπέγραψε μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο Πρακτικὸ Συμφωνίας, διὰ τῆς ὁποίας ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία καθίστατο ἐκκλησιαστικὸ προτεκτοράτο τοῦ Φαναρίου. Συγκεκριμένα, στὸ Πρακτικὸ τῆς Συμφωνίας, ποὺ ὑπεγράφη κατὰ τὶς Διμερεῖς Συνομιλίες, ἀναφέρεται: «Εἶναι ἀναγκαία διὰ τὴν ἐναρμόνισιν τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὴν Πατριαρχικὴν καὶ Συνοδικὴν Πράξιν τοῦ 1928 ἡ ἔναρξις τῆς καταλλήλου διαδικασίας τροποποιήσεως τῶν σχετικῶν ἄρθρων τοῦ ἰσχύοντος Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος… Ὁλοκληρουμένης τῆς προετοιμασίας διὰ τὴν τροποποίησιν τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου, ἀποσταλήσεται οὗτος ἐν σχεδίῳ ὀφειλετικῶς ἐγκαίρως τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριαρχείῳ πρὸ τῆς ψηφίσεως αὐτοῦ, πρὸς ἔκφρασιν γνώμης καὶ συμφωνίας. Ἡ αὐτὴ διαδικασία συνεφωνήθη ὅπως τηρῆται καὶ διὰ πᾶν νομοθέτημα ἀφορῶν εἰς τὰ ἐν Ἑλλάδι ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, ὅταν ταῦτα ἅπτονται τῶν σχέσεων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, κατὰ τὴν κρίσιν αὐτῶν». (Σημ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.). Σημειώνεται ὅτι ὁ Νόμος περὶ ἐντάξεως τῶν Μητροπόλεων τῶν «Νέων Χωρῶν» προηγήθηκε τῆς Πράξεως τοῦ 1928 καὶ ὅτι γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἔτσι αὐτὲς ἔλαβαν νομικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ὑπόσταση.
.         Συμφωνήθηκαν στὸ Φανάρι τότε καὶ ἄλλα ταπεινωτικὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μέτρα. Πρῶτον νὰ παύσει νὰ ἔχει φωνή, μὲ τὸ Γραφεῖο Της, στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ὁ Πατριάρχης θέλει νὰ ἀγνοεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι Αὐτοκέφαλη καὶ πὼς τὸ Φανάρι εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ ἀκολουθεῖ ἔναντι τῆς ΕΕ τὴν πολιτικὴ Ἐρντογάν, πολιτικὴ ὅλως ἀντίθετη πρὸς τὰ πιστεύω τοῦ πιστοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τὸ δεύτερο ποὺ συμφωνήθηκε ἦταν νὰ ἀναβαθμιστεῖ τὸ Γραφεῖο τοῦ Πατριαρχείου στὴν Ἀθήνα – ὅλως ἀντεκκλησιαστικὸ γεγονὸς – μὲ τὸ δεδομένο ὅτι «τὸ ἐπίπεδο ἐκπροσωπήσεώς του στὴν Ἀθήνα δὲν εἶναι ἀντάξιον τοῦ κύρους καὶ τῆς θέσεως τῆς Πρωτοθρόνου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἀργότερα ἦρθε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ἡ πληροφορία ὅτι ἡ ἐπιδίωξη ἦταν νὰ καταστεῖ τὸ Γραφεῖο ἕνα εἶδος «Νουντσιατούρας», ἀφοῦ ὁ Πατριάρχης διεκδικεῖ ρόλο «Πάπα τῆς Ἀνατολῆς».
.         Ἡ ὑπογραφεῖσα συμφωνία μεταξὺ Φαναρίου καὶ Ἀθηνῶν δυσαρέστησε τὴν τότε κυβέρνηση. Κατὰ τὴν ἄποψη τῶν κυβερνητικῶν παραγόντων οὐδεμία ἑλληνικὴ κυβέρνηση μπορεῖ νὰ δεχθεῖ νὰ εἶναι ἡ πρώτη χώρα σὲ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κόσμο, στὴν ὁποία θὰ ἰσχύει διὰ τῆς πατριαρχειοκρατίας, ἡ θεοκρατία. Οὐδεμία ἑλληνικὴ κυβέρνηση μπορεῖ νὰ δεχθεῖ ὅτι, γιὰ νὰ νομοθετεῖ, ὀφείλει νὰ παίρνει τὴν ἔγκριση τοῦ Πατριάρχου!
.         Ἡ συμφωνία ποὺ ὑπεγράφη στὸ Φανάρι τὸν Μάϊο τοῦ 2008 δυσαρέστησε καὶ πολλοὺς Μητροπολίτες. «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δὲν εἶχε ἐξουσιοδότηση νὰ προχωρήσει σὲ συμφωνία μὲ τὸ Πατριαρχεῖο» ὑποστήριξαν ὁρισμένοι καὶ ἀρκετοὶ ἐμφανίστηκαν ἀπὸ διστακτικοὶ ἕως ἀντίθετοι σὲ μία ἐνδεχόμενη ἀναθεώρηση τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου. (Βλ. σχ. Ρεπορτὰζ ἐφημ. «Καθημερινή», 25 Μαΐου 2008, σελ. 14). Σημειώνεται ὅτι οἱ ὅροι ποὺ ὑπογράφηκαν στὸ Φανάρι τὸν Μάϊο τοῦ 2008 καὶ μετὰ ἀπὸ δέκα χρόνια δὲν ἔχουν ἔρθει πρὸς ἔγκριση στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Μάλιστα στὴν πρόσφατη Ἱεραρχία, τοῦ Ὀκτωβρίου 2017, καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης σαράντα χρόνων ἀπὸ τῆς ψηφίσεως καὶ θεσπίσεως τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου (Νόμος 590/1977) ὑπῆρξε σχετικὴ εἰσήγηση ἀπὸ τὸν Μητρ. Σύρου καὶ στὴ συνέχεια κατατέθηκαν προτάσεις τροποποιήσεών του, χωρὶς καμία νὰ ἀφορᾶ στὰ συμφωνηθέντα στὸ Φανάρι.
.       Ὡς πρὸς τὸν ὑπογραφέντα, τὸ 2008, ὅρο «περὶ ἀναβαθμίσεως τῆς ἐκπροσωπήσεως τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου στὴν Ἀθήνα», ὄχι μόνο αὐτὸ δὲν κατέστη «νουντσιατούρα», ἀλλὰ ἔχει ἐκκλησιαστικὰ ἀπομονωθεῖ ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο ὁ ἐκπρόσωπός του, Μητροπολίτης Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλόχιος. Ἀπὸ τοῦ διορισμοῦ του δὲν ἔχει ὁποιαδήποτε ἐπικοινωνία μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ μὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο μέλος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.       Ἡ ἐξέλιξη τῆς περίπτωσης τοῦ Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλοχίου (Στεργίου) ἔχει ἐκκλησιαστικὸ ἐνδιαφέρον. Μετὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ κ. Ἱερωνύμου στὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο ὁ τότε Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀμφιλόχιος Στεργίου, διορίστηκε ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο «εἰδικός του Σύμβουλος στὰ θέματα τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου». Ἡ θέση ἦταν σημαντικὴ ἀλλὰ ἐξωθεσμικὴ καὶ προκάλεσε εὔλογες ἀπορίες γιὰ τὴ χρησιμότητά της. Ἔμοιαζε ὡς νὰ τοποθετήθηκε ἕνα πρόσωπο τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὴ θέση τοῦ ἐπιβλέποντος σὲ ὅλα ὅσα συνέβαιναν στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, μηδὲ τῆς Ἀρχιγραμματείας –ἤτοι τοῦ ἀνωτέρου διοικητικοῦ ὀργάνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος– ἐξαιρουμένης. Ἡ θέση θεωρήθηκε ὅτι ἐδόθη στὸν π. Ἀμφιλόχιο, λόγῳ τῶν ὑπηρεσιῶν, ποὺ εἶχε προσφέρει στὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὅταν ἦταν Μητροπολίτης Θηβῶν. Μίαν ἡμέρα καὶ χωρὶς καμία δημόσια ἐξήγηση ὁ π. Ἀμφιλόχιος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴ θέση, ποὺ εἶχε ἀναλάβει στὴ Σύνοδο καὶ ἔκτοτε δὲν εἶχε κάποια ἄλλη θέση σ’ αὐτήν, οὔτε ὁποιαδήποτε ἐπικοινωνία μὲ τὸν κ. Ἱερώνυμο.
.         Ὅταν κενώθηκε ὁ θρόνος τῆς Μητροπόλεως Ἰωαννίνων, ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπενέβη προσωπικὰ στὴν ἐκλογὴ τοῦ νέου Μητροπολίτου. Ὑπέδειξε στὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ψηφίσουν τὸν π. Ἀμφιλόχιο Στεργίου! Ὁ κ. Ἱερώνυμος δὲν δέχθηκε τὴν πρόταση – ὑπόδειξη καὶ πρόβαλε δικό του ὑποψήφιο, τὸν Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν π. Μάξιμο Παπαγιάννη, ὁ ὁποῖος καὶ ἐξελέγη, σχεδὸν παμψηφεί.
.         Ὁ κ. Βαρθολομαῖος στὴν «ἧττα» του ἀντέδρασε πολὺ γρήγορα. Τρεῖς μῆνες μετὰ πρότεινε στὴν Πατριαρχικὴ Σύνοδο καὶ αὐτὴ ἐξέλεξε ὁμοφώνως, ὅπως πάντοτε συμβαίνει στὶς προτάσεις τοῦ Πατριάρχου, τὸν π. Ἀμφιλόχιο Στεργίου Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως. Ὁ Πατριάρχης τὸν χειροτόνησε ἀμέσως καὶ τὸν διόρισε διευθυντὴ τοῦ Πατριαρχικοῦ Γραφείου στὴν Ἀθήνα, σὲ ἀντικατάσταση τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου. Ἐνήργησε ἔτσι, γνωρίζοντας ὅτι οἱ σχέσεις τοῦ Ἀδριανουπόλεως μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν ἦσαν σὲ χείριστο σημεῖο. Γι’ αὐτὸ καὶ μπορεῖ νὰ θεωρηθοῦν εἰρωνικὰ τὰ ὅσα εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος στὸν κ. Ἀμφιλόχιο κατὰ τὴν χειροτονία του: «Ἡ προσωπικὴ πνευματικὴ σχέσις σου μὲ τὸν Μακαριώτατον …κ. Ἱερώνυμον ἀποτελεῖ ἐχέγγυον τῆς ἐπιτυχίας τῆς ἀποστολῆς σου ταύτης». (Σημ. Ὡς συνδέσμου τῶν δύο ἐκκλησιῶν)… Ὅταν ὁ Ἀδριανουπόλεως δὲν μιλιέται μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ἡ ἀποστολή του δυσχεραίνεται, δὲν διευκολύνεται…
.           Μὲ τὸν διορισμὸ τοῦ κ. Ἀμφιλοχίου στὴ θέση τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Πατριαρχικοῦ Γραφείου στὴν Ἀθήνα, τὰ πράγματα χειροτέρεψαν στὶς σχέσεις τῶν κ.κ. Ἱερωνύμου καὶ Βαρθολομαίου. Ὁ κ. Ἀμφιλόχιος διατηρεῖ καλὲς σχέσεις μὲ κυβερνητικοὺς καὶ κομματικοὺς παράγοντες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ προσπάθησε νὰ περάσει σοβαρὰ ζητήματα ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου καὶ σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Δὲν τὸ πέτυχε καὶ προκάλεσε περαιτέρω ὄξυνση καὶ στὶς δικές του σχέσεις μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο… Ὁ φάκελος, ὁ ὁποῖος φυλάσσεται στὸ ἀπόρρητο ἀρχεῖο τῆς Ἱερὰ Συνόδου καὶ γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέφερε στὴν Ἱεραρχία ὅτι ἀφορᾶ στὶς σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ Φανάρι καὶ πὼς περιέχει σημαντικὰ στοιχεῖα, πιθανὸν νὰ ἔχει σχέση καὶ μὲ τὸν Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως.
.           Τραγικὴ εἰρωνεία στὶς σχέσεις, ὅπως ἐξελίχθηκαν καὶ ἐξελίσσονται, τῶν κ.κ. Ἱερωνύμου καὶ Βαρθολομαίου, ἀποτελεῖ τὸ συγχαρητήριο γράμμα τοῦ δευτέρου πρὸς τὸν πρῶτο, γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς συμπλήρωσης δέκα ἐτῶν στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο. Σημειώνεται ὅτι οἱ δύο Προκαθήμενοι ἀπὸ καιρὸ δὲν μιλιοῦνται καὶ βρίσκονται ἀντίδικοι στὰ ἑλληνικὰ δικαστήρια γιὰ τὴν ἰδιοκτησία καὶ τὴν χρήση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ποὺ βρίσκεται στὸ κτῆμα Προμπονᾶ, ἐντός τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν… Μὲ ἐντυπωσιακὰ ἐπαινετικὴ διάθεση, ποὺ ἐγγίζει τὴν ἀμετροέπεια, ὁ κ. Βαρθολομαῖος γράφει στὸν κ. Ἱερώνυμο, ὅτι ἐπιτέλεσε «ἀξιάγαστον ἔργον, ὅπερ ἀναγνωρίζεται καὶ τιμᾶται ὄχι μόνον ἐν Ἑλλάδι, ἀλλὰ ἐν τῷ Ὀρθοδόξῳ καὶ τῷ λοιπῷ χριστιανικῷ κόσμῳ γενικώτερον».
.           Ἡ εὐχετήρια ἐπιστολὴ τοῦ κ. Βαρθολομαίου πρὸς τὸν κ. Ἱερώνυμο, μετὰ τὰ ὅσα ἔχουν συμβεῖ μεταξύ τους τὰ τελευταῖα χρόνια, ἀφήνει τὸν κάθε πιστὸ ἄφωνο. Οἱ ἔπαινοι, ὅταν ὑπερβαίνουν τὴν ἀλήθεια καὶ προσκρούουν στὴν πραγματικότητα, καταντοῦν λόγια κούφια καὶ ὑποκριτικά.-

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ (2016)

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ (2016)

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕ
ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Χριστοῦ δ᾿ ἐνανθρώπησις, ἄλλη μοι πλάσις»[1].

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ πεφιλημένα,

.         Ὑμνοῦμεν καὶ δοξάζομεν τὸν ἐν Τριάδι Θεόν, τὸν ἀξιώσαντα ἡμᾶς καὶ ἐφέτος νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν μεγάλην ἑορτὴν τῆς ἐν “Βηθλεὲμ τῇ μικρᾷ” κατὰ σάρκα Γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός.
.         Ἑορτάζει ἐν χαρᾷ πεπληρωμένῃ ἡ Ἁγία Ἐκκλησία, ἧς “σάρκα ἀνέλαβεν” ὁ Χριστὸς σαρκωθείς[2], καταστήσας αὐτὴν “κόσμον τοῦ κόσμου”[3]. Σκιρτᾷ διὰ τὰς θείας εὐλογίας ὄχι μόνον σύνολον τὸ ἀνθρώπινον γένος, ἀλλὰ “πᾶσα ἡ κτίσις”. “Τὰ σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται˙ Χριστοῦ τεχθέντος ἐκ τῆς Παρθένου”[4].
.         Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ “πρῶτον ἀκίνητον” τῶν Ἀρχαίων, ὁ Θεὸς ἡμῶν εἶναι καθ᾿ ἑαυτὸν κοινωνία ἀγάπης καὶ κινεῖται ἐν χρόνῳ ἀγαπητικῶς πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν κόσμον. “Ἐν τούτῳ ἐστὶν ἡ ἀγάπη, οὐχ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ᾿ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς”[5].
.         Ὁ προαιώνιος Λόγος τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸ “εἶναι”, χαρίζεται εἰς αὐτὸν διὰ τῆς Ἐνανθρωπήσεώς Του τὸ “εὖ εἶναι”. “Τοῦτό ἐστιν ἡμῖν ἡ πανήγυρις, τοῦτο ἑορτάζομεν σήμερον, ἐπιδημίαν Θεοῦ πρὸς ἀνθρώπους, ἵνα πρὸς Θεὸν ἐκδημήσωμεν, ἢ ἐπανέλθωμεν…, ἵνα τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον ἀποθέμενοι τὸν νέον ἐνδυσώμεθα, καὶ ὥσπερ ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀπεθάνομεν οὕτως ἐν τῷ Χριστῷ ζήσωμεν, Χριστῷ καὶ συγγεννώμενοι καὶ συσταυρούμενοι καὶ συνθαπτόμενοι καὶ συνανιστάμενοι”[6]. Εἰς πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον εἶναι πλέον ἀνοικτὴ ἡ ὁδὸς τῆς κατὰ χάριν Θεώσεως. Ὅλοι εἴμεθα “Θεοῦ χωρητικοί”. “Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ˙ πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ”[7].
.         Δυστυχῶς, τὸ Εὐαγγέλιον τῶν Χριστουγέννων κηρύσσεται καὶ πάλιν εἰς ἕνα κόσμον, ὅπου ἠχεῖ ἡ κλαγγὴ τῶν ὅπλων, ὅπου ἀσκεῖται ἀπρόκλητος βία εἰς βάρος ἀτόμων καὶ λαῶν, ὅπου κυριαρχεῖ ἀνισότης καὶ κοινωνικὴ ἀδικία. Ἀφόρητος εἶναι ἡ κατάστασις εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται τὰ ἀναρίθμητα παιδία, θύματα πολεμικῶν συγκρούσεων, ἐκρύθμων καταστάσεων, ποικιλωνύμων ἐκμεταλλεύσεων, διωγμῶν καὶ διακρίσεων, πείνης, πενίας καὶ ἐπωδύνων στερήσεων.
.         Κατὰ τὸν παρελθόντα Ἀπρίλιον εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν, μετὰ τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου καὶ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου, νὰ διαπιστώσωμεν ἰδίοις ὄμμασιν ἐν Λέσβῳ τὰς περιπετείας τῶν προσφύγων καὶ τῶν μεταναστῶν καὶ ἰδίως τὰ ὀξέα προβλήματα τῶν ταλαιπωρημένων παιδίων, τῶν ἀθώων καὶ ἀνυπερασπίστων θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν φυλετικῶν καὶ θρησκευτικῶν διακρίσεων καὶ τῆς ἀδικίας, ὁ ἀριθμὸς τῶν ὁποίων αὐξάνει συνεχῶς.
.         Ἡ ἑορτὴ τοῦ νηπιάσαντος δι᾿ ἡμᾶς Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ παιδίου Χριστοῦ, τὸν ἀφανισμὸν τοῦ ὁποίου ζητεῖ ἡ κοσμικὴ ἐξουσία συμφώνως πρὸς τὸν Εὐαγγελιστὴν Ματθαῖον[8], εἶναι ὑπόμνησις καὶ κλῆσις νὰ μεριμνήσωμεν διὰ τὰ παιδία, νὰ προστατεύσωμεν τὰ εὐάλωτα αὐτὰ θύματα καὶ νὰ σεβασθῶμεν τὴν ἱερότητα τῆς παιδικῆς ἡλικίας.
.         Τὰ παιδία καὶ αἱ εὐαίσθητοι ψυχαί των ἀπειλοῦνται βεβαίως καὶ εἰς τὰς χώρας τοῦ ἀνεπτυγμένου οἰκονομικῶς καὶ σταθερωτέρου πολιτικῶς κόσμου, ἀπὸ τὴν μεγάλην κρίσιν τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογενείας, ἀπὸ ποικιλομόρφους παρεμβάσεις καὶ τὴν ἄσκησιν σωματικῆς καὶ ψυχικῆς βίας. Ἀλλοιώνεται ἡ παιδικὴ ψυχὴ ἐκ τῆς καταλυτικῆς ἐπιρροῆς τῶν ἠλεκτρονικῶν μέσων καὶ ἰδίως τῆς τηλεοράσεως καὶ τοῦ διαδικτύου εἰς τὴν ζωήν των καὶ ἀπὸ τὴν ριζικὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἐπικοινωνιακοῦ περιβάλλοντος. Ὁ ἄκρατος οἰκονομισμὸς τὰ μετατρέπει ἐνωρὶς εἰς καταναλωτὰς καὶ ὁ εὐδαιμονισμὸς ἐξαφανίζει ταχύτατα τὴν παιδικὴν ἀθωότητα.
.         Ἐν ὄψει τῶν κινδύνων αὐτῶν ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπευθυνθεῖσα “μετ᾿ ἰδιαιτέρας ἀγάπης καὶ στοργῆς” πρὸς τὰ παιδία καὶ τοὺς νέους, ἀναφέρει ἐν τῇ Ἐγκυκλίῳ αὐτῆς[9] τὰ ἑξῆς: “Μέσα εἰς τὸν κυκεῶνα τῶν ἀλληλοαναιρουμένων ὁρισμῶν τῆς ταυτότητος τῆς παιδικῆς ἡλικίας, ἡ ἁγιωτάτη ἡμῶν Ἐκκλησία προβάλλει τὰ Κυριακὰ λόγια, “ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν”[10] καὶ τὸ “ὅς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν”[11], ὡς καὶ ὅσα ἀναφέρει ὁ Σωτὴρ ἡμῶν δι᾿ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι “κωλύουν”[12] τὰ παιδία νὰ Τὸν πλησιάσουν καὶ δι᾿ ὅσους τὰ “σκανδαλίζουν”[13].
.         Τὸ μυστήριον τῶν Χριστουγέννων συμπυκνοῦται εἰς τοὺς λόγους τοῦ Κοντακίου τῆς ἑορτῆς “Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός”. Ὁ Θεὸς Λόγος ὡς παιδίον καὶ τὸ παιδίον ὡς Θεὸς ἀποκαλύπτεται εἰς ἀνθρώπους μὲ “καθαρὰν καρδίαν” καὶ μὲ τὴν ἁπλότητα τοῦ παιδίου. Τὰ παιδία κατανοοῦν ἀληθείας, τὰς ὁποίας “οἱ σοφοὶ καὶ οἱ συνετοὶ” ἀδυνατοῦν νὰ προσεγγίσουν. “Ἀπὸ παιδιὰ καὶ μόνον φτιάχνεις Ἱεροσόλυμα”, σημειώνει ὁ Ἐλύτης εἰς τὸ “Ἐκ τοῦ πλησίον”[14].

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.         Ἀπευθύνομεν ἔκκλησιν πρὸς πάντας, νὰ σέβωνται τὴν ταυτότητα καὶ τὴν ἱερότητα τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Ἐνώπιον τῆς παγκοσμίου προσφυγικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία θίγει κατ᾿ ἐξοχὴν τὰ δικαιώματα τῶν παιδίων, ἐνώπιον τῆς μάστιγος τῆς παιδικῆς θνησιμότητος, τῆς πείνης, τῆς παιδικῆς ἐργασίας, τῶν σωματικῶν κακώσεων καὶ τῆς ψυχολογικῆς βίας, ἀλλὰ καὶ τῶν κινδύνων ἀλλοιώσεως τῆς παιδικῆς ψυχῆς λόγῳ τῆς ἀνεξελέγκτου ἐκθέσεώς των εἰς τὴν ἐπιρροὴν τῶν συγχρόνων ἠλεκτρονικῶν μέσων ἐπικοινωνίας καὶ τῆς καθυποτάξεως αὐτῶν εἰς τὸν καταναλωτισμόν, ἀνακηρύσσομεν τὸ 2017 Ἔτος προστασίας τῆς ἱερότητος τῆς παιδικῆς ἡλικίας, καλοῦντες πάντας νὰ ἀναγνωρίζουν καὶ νὰ σέβωνται τὰ δικαιώματα καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῶν παιδίων.
.         Ὅπως τονίζεται εἰς ἕτερον σπουδαῖον κείμενον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸν λόγον αὐτῆς, δὲν ἀποβλέπει πρωτίστως «εἰς τὸ νὰ κρίνῃ καὶ νὰ καταδικάσῃ τὸν κόσμον»[15], ἀλλὰ εἰς τὸ νὰ προσφέρῃ εἰς αὐτὸν ὡς ὁδηγὸν τὸ Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλπίδα καὶ βεβαιότητα ὅτι τὸ κακόν, ὑπὸ οἱανδήποτε μορφήν, δὲν ἔχει τὸν τελευταῖον λόγον εἰς τὴν ἱστορίαν καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀφεθῇ νὰ κατευθύνῃ τὴν πορείαν της»[16].
.         Προσκυνοῦντες ἐν ταπεινώσει καὶ κατανύξει τὸν Σωτῆρα ἡμῶν, ὅστις ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους, καὶ ἀνυμνοῦντες ᾄσμασιν ἐνθέοις τὸ μέγεθος τῆς περὶ ἡμᾶς θείας Οἰκονομίας, κλίνοντες τὸ γόνυ ἐνώπιον τῆς βρεφοκρατούσης Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀπευθύνομεν ἐκ τοῦ ἀκοιμήτου Φαναρίου τὸν ἑόρτιον χαιρετισμὸν «Χριστὸς γεννᾶται˙ δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν˙ ἀπαντήσατε» πρὸς τὰ μακρὰν καὶ τὰ ἐγγὺς τέκνα τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας καὶ ἀποστέλλομεν πρὸς αὐτὰ τὰς πατρικὰς εὐχὰς καὶ τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐλογίαν.
.         «Ἐνδυναμούμενοι ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[17], ἂς ἀγωνισθῶμεν ἅπαντες ἐν ὁμοψυχίᾳ, ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς καινῆς ἐν Ἐκκλησίᾳ ζωῆς, τηροῦντες ὅσα ἐνετείλατο ἡμῖν ὁ Κύριος, ὁ ὢν μεθ᾿ ἡμῶν «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»[18].

Χριστούγεννα ‚βιϛ´

Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρ
ς Θεν εχέτης πάντων μν

 

[1] Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη ἠθικά, ΛΔ΄, ΒΕΠΕΣ 61, 227.
[2] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία πρὸ τῆς ἐξορίας, P.G. 52, 429.
[3] Ὠριγένους, Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιον Ἐξηγητικῶν, τόμος ϛ´ ΒΕΠΕΣ 12, 63.
[4] Ὄρθρος Χριστουγέννων.
[5] Α´ Ἰωάν. δ´, 10.
[6] Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος ΛΗ΄ εἰς τὰ Θεοφάνια, εἴτουν τὰ Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος, ΒΕΠΕΣ 60, 65.
[7] Γαλ. γ´, 28.
[8] β´, 13.
[9] Παρ. 8.
[10] Ματθ. ιη´, 3-4.
[11] Λουκ. ιη´, 17.
[12] Πρβλ. Λουκ. ιη´, 16.
[13] Πρβλ. Ματθ. ιη´, 6.
[14] Ἐκδ. Ἴκαρος, 13.
[15] Πρβλ. Ἰωάν. γ´ 17 καὶ ιβ´ 47.
[16] Ἀποστολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον. Εἰσαγωγή.
[17] Πρβλ. Β´ Τιμ. β´ 1.
[18] Ματθ. κη´ 20.

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ καὶ ΤΟΥ ΟΥΝΙΤΗ ΠΡΙΜΑΤΟΥ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τί γράφουν οἱ ἐπιστολὲς τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου
καὶ τοῦ οὐνίτη πριμάτου τῆς Οὐκρανίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἐπειδὴ τὸ θέμα τῶν ἀνταλλαγεισῶν ἐπιστολῶν μεταξύ τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ πριμάτου τῶν οὐνιτῶν τῆς Οὐκρανίας Σβιάτοσλαβ εἶναι σοβαρότατο, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἐζήτησαν ἀπὸ τὸν ὑπογράφοντα νὰ πληροφορηθοῦν περισσότερα γι’ αὐτές. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ παρουσιάζουμε σὲ μετάφραση ὅλη τὴν εἴδηση, ὅπως τὴν ἔγραψε ἡ ἱστοσελίδα τῆς Ὑπηρεσίας Θρησκευτικῶν Εἰδήσεων τῆς Οὐκρανίας – ΥΘΕΟ (Religious Information Service of Ukraine – UGCC) τὴν 1η Αὐγούστου 2016, στὶς 10.33:
.            «Ὁ Πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως εὐχαρίστησε τὸν πριμάτο τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνικῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Πατριάρχη Σβιάτοσλαβ (Σέβτσουκ) γιὰ τὴν ὑποστήριξή του στὴν Πανορθόδοξη Σύνοδο, τὴν ὁποία ἐξέφρασε στὴν ἐπιστολή του. Αὐτὴ (ἡ ἐπιστολὴ) δημοσιεύεται ἀπὸ τὴ Διεύθυνση Εἰδήσεων τῆς ΥΘΕΟ:
“Ἔχουμε τὴν εὐχαρίστηση νὰ ἐπωφεληθοῦμε τῆς εὐκαιρίας νὰ ἐκφράσουμε τὴν εἰλικρινῆ μας εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν ἐπιστολή σας καὶ γιὰ τὶς ἀδελφικὲς εὐχές σας γιὰ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο, ἡ ὁποία – μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴ συνέργια τῶν ἀδελφῶν μας Προκαθημένων καὶ ἱεραρχῶν τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο – συνῆλθε στὶς 19 Ἰουνίου καὶ ἐπιτυχῶς ἐτελείωσε στὶς 26 Ἰουνίου 2016 στὴν Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία Κρήτης”, γράφει ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
.             Ὁ Πατριάρχης συνεχίζει στὴν ἐπιστολή του:
“Μποροῦμε νὰ σᾶς διαβεβαιώσουμε, Σεβασμιώτατε (Your Eminence), ἡ δέσμευσή μας στὸν διάλογο μὲ τὴν Ἀδελφή μας Ἐκκλησία ὑπερβαλλόντως ὑποστηρίχθηκε στὶς Συνοδικὲς Ἐπιτροπὲς καὶ ἐπισήμως ἀναφέρεται στὸ τελικὸ ἀνακοινωθέν. Αὐτή, κατὰ τὴν ἄποψή μας, εἶναι βεβαίως κρίσιμη γιὰ τὴν ἀξιόπιστη καὶ ἑνωτικὴ μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου στὸν ταραγμένο κόσμο τῆς ἐποχῆς μας”. (Σημ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γράφοντος)
.           Ἐπίσης ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος διαβεβαίωσε (Σημ.: τὸν οὐνίτη πατριάρχη) γιὰ τὶς προσευχές του “γιὰ εἰρήνη καὶ σταθερότητα στὴν Οὐκρανία”. “Εἴθε ὁ Παντοδύναμος Θεὸς νὰ προστατεύει καὶ νὰ φυλάσσει τὴν πληγωμένη χώρα σας”, εὐχήθηκε (Σημ.: στὴν ἐπιστολή του) ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.
.               Σημειώνεται ὅτι τὸν Μάϊο τοῦ 2016 ὁ (Σημ.: οὐνίτης) πατριάρχης ἔγραψε ἐπιστολὴ στὸν Πατριάρχη τῆς Κωνσταντινούπολης, στὴν ὁποία ἐξέφρασε τὴν ὑποστήριξή του στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης.
“Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἱεράρχες ποὺ συλλογίζονται τὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἴσως νὰ ἐκπλήσσονται, ὅταν πληροφοροῦνται ὅτι ἡ Κεφαλή τῆς (Σημ.: οὐνίτικης) ἐκκλησίας, ἡ ὁποία συχνὰ ἀναφερόταν ὡς τὸ μέγιστο ἐμπόδιο στὸν οἰκουμενικὸ διάλογο, σᾶς ὑποστηρίζει μὲ τὶς εἰλικρινεῖς προσευχές της, ὁ Θεὸς νὰ εἶναι παρὼν στὶς συζητήσεις σας, διότι “ ὅπου εἶναι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι στὸ ὄνομά μου ἐκεῖ εἶμαι ἀνάμεσά τους (Ματθ. ιη´ 20)”, ἔγραψε ὁ Πατριάρχης Σβιάτοσλαβ.
.             Στὴν ἐπιστολή του ὁ Πατριάρχης τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνικῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ὑπενθυμίζει ἐπίσης ὅτι πρὶν ἀπὸ 21 χρόνια μέλη τῆς Ὁμάδας Μελέτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου πραγματοποίησαν ἐπίσκεψη στὸ Φανάρι.
.           “Σᾶς διαβεβαιῶ ὅτι τὸ ἴδιο πνεῦμα οἰκουμενικῆς δεκτικότητας καὶ εἰλικρίνειας ποὺ τότε εἴδατε στοὺς Οὐκρανοὺς Ἕλληνες Καθολικοὺς ἱεράρχες καὶ κληρικοὺς διατηρεῖται ζωντανὸ σήμερα. Ἐν τούτοις, ὑπάρχει ἕνα ζήτημα, θὰ ἤθελα νὰ προτείνω στὴ Σύνοδο νὰ μελετήσει – νὰ συζητήσει τὴ δυνατότητα ἐφαρμογῆς κοινῶν σχεδίων γιὰ τὴν ἱστορία, γιὰ τὸν “καθαρισμ τς μνήμης κα τν πούλωση τν πληγν το παρελθόντος” ἔγραψε ἡ κεφαλὴ τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνικῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας στὴν ἐπιστολή του».
.             Αὐτὸ εἶναι τὸ ρεπορτὰζ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πρακτορείου εἰδήσεων τῆς Οὐκρανίας τὴν 1η Αὐγούστου 2016, χωρὶς σχόλια. Λένε τόσα πολλὰ τὰ ὅσα ἀναφέρονται στὶς ἐπιστολὲς τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ οὐκρανοῦ οὐνίτη Πατριάρχη, ὁ ὁποῖος μάλιστα δίνει κα συμβουλς στ Σύνοδο τς Κρήτης, ὥστε περιττεύει κάθε περαιτέρω σχόλιο.-

, , ,

Σχολιάστε

ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ματαίωση προγράμματος Πατριάρχου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ματαίωσε τὸ ὑπόλοιπο τοῦ προγράμματος τῆς ἐπισκέψεώς του στὸ Βέλγιο, ποὺ ἦταν ἕως τὴν προσεχῆ Πέμπτη. Αὔριο, Τρίτη, τὸ βράδυ ἐπιστρέφει στὴν Κωνσταντινούπολη. Αἰτία τῆς ἀπόφασής του αὐτῆς εἶναι ἡ προτεραιότητα ποὺ ἔθεσε νὰ συναντηθεῖ τὴν Τετάρτη τὸ πρωὶ στὴν Πόλη μὲ τὸν πρωθυπουργὸ κ. Α. Τσίπρα. Σημειώνεται ὅτι ἡ ἐπίσκεψη στὶς Βρυξέλλες τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ ἡ αἰφνίδια ἀλλαγὴ τοῦ προγράμματός του παραδόξως δὲν καλύπτεται ἀπὸ τοὺς ἐπικοινωνιακοὺς βραχίονες τοῦ Φαναρίου.
.           Ἡ ἀνακοίνωση τοῦ ἰδίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι λιτή: «Ὁ Πατριάρχης τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, 15ης Νοεμβρίου, ἀναχωρεῖ δι᾽ ἰδιωτικῆς πτήσεως εἰς Βρυξέλλας, ἔνθα θὰ ἔχη διαφόρους ἐπαφάς, θὰ ἐπιστρέψῃ δὲ σὺν Θεῷ εἰς τὴν Πόλιν τὸ ἑσπέρας τῆς Τρίτης, 17ης τ.μ., διὰ νὰ ὑποδεχθῇ τὴν πρωΐαν τῆς ἑπομένης ἐν τοῖς Πατριαρχείοις τὸν Πρωθυπουργὸν τῆς Ἑλλάδος Ἐξοχ. κ. Ἀλέξην Τσίπραν».
.           Γιὰ τὴ ματαίωση τοῦ προγράμματος Τετάρτης καὶ Πέμπτης τοῦ Πατριάρχου τὰ σχόλια ἦσαν ἀρνητικὰ στὸ Βέλγιο, γιατί εἶχαν γίνει οἱ δέουσες προετοιμασίες, εἶχαν δαπανηθεῖ χρήματα καὶ εἶχαν ἤδη σταλεῖ προσκλήσεις… Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται στὴν Ἀθήνα εἶναι πῶς ἀφοῦ τὸν εἶχε συναντήσει πρόσφατα στὴν Ἀθήνα, στὸ περιθώριο τοῦ Διαθρησκειακοῦ Συνεδρίου ποὺ διοργάνωσε τὸ Ὑπουργεῖο τῶν Ἐξωτερικῶν, ποιός ὁ λόγος τῆς τόσης ἀνάγκης του νὰ συναντήσει πάλι τὸν κ. Τσίπρα; Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς τὴν Τετάρτη θὰ περάσει ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου εἶχε προγραμματίσει τυπικὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ Φανάρι, ἀπὸ ὅπου θὰ ἔλειπε ὁ Πατριάρχης, τὸ βράδυ νὰ παρακολουθήσει μὲ τὸν Τοῦρκο ὁμόλογό του τὸν ποδοσφαιρικὸ ἀγώνα Ἑλλάδος – Τουρκίας καὶ τὴν Πέμπτη τὸ πρωὶ νὰ ἀναχωρήσει γιὰ Ἄγκυρα πρὸς συνάντησή του μὲ τὸν Τοῦρκο Πρόεδρο Ἐρντογκάν. Ὅμως ὁ Πατριάρχης ἀνέτρεψε τὸ πρόγραμμά του στὸ Βέλγιο, θέλοντας νὰ συναντηθεῖ προσωπικὰ μὲ τὸν κ. Τσίπρα…
.             Ποιά εἶναι τὰ θέματα ποὺ ἔκαμαν τὸν τόσο τυπικὸ Πατριάρχη νὰ ἐκτεθεῖ στοὺς Βέλγους ἐπισήμους, ποὺ τὸν εἶχαν προσκαλέσει καὶ νὰ τοὺς ἀφήσει «στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ», γιὰ νὰ συναντήσει τὸν κ. Τσίπρα; Πρῶτο εἶναι τὸ οἰκονομικό. Ἡ σοβαρότατη οἰκονομικὴ κρίση ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα ἔχει προκαλέσει τὴ μείωση τῆς οἰκονομικῆς συμπαράστασης πρὸς τὸ Φανάρι. Ἡ ἐν λόγῳ μείωση θεωρεῖται ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο ἀπαράδεκτη, γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ὅλους τοὺς τόνους ζητεῖ «αὐτὰ ποὺ δικαιοῦται…». Οἱ ἁρμόδιοι τοῦ ὙπΕξ στὶς ἀλλεπάλληλες ἐπισκέψεις ἀπεσταλμένων τοῦ Πατριάρχου στὴν Ἀθήνα καὶ στὰ συνεχῆ οἰκονομικὰ αἰτήματά τους ἀπαντοῦν ὅτι ὅλος ὁ λαὸς ἔχει πληγεῖ καὶ θὰ ἦταν σκάνδαλο νὰ μὴν ὑπάρξουν περικοπὲς καὶ πρὸς τὸ Πατριαρχεῖο. «Ἀπὸ ἕνα χρεωκοπημένο κράτος δὲν μπορεῖς νὰ ἀπαιτεῖς, πρέπει νὰ κατανοεῖς», μᾶς ἐπισήμανε ἐπίτιμος πρέσβυς ποὺ γνωρίζει ἄριστα τὰ τοῦ Φαναρίου. Προφανῶς ὁ Πατριάρχης ἔχει ἐπιλέξει νὰ θέσει ὁ ἴδιος καὶ πολὺ ἔντονα τὸ οἰκονομικὸ ζήτημα στὸν Ἕλληνα πρωθυπουργό. Βεβαίως φορισμς δν χωρε στν περίπτωση, ὅπως πικρόχολα μᾶς σημείωσε Μητροπολίτης τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
.             Τὰ ἄλλα θέματα ποὺ εἶναι ἀνοιχτὰ καὶ προκαλοῦν δυσχέρειες στὴ συνεργασία τοῦ Φαναρίου μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση, ἀλλὰ εἶναι ἄγνωστο ἂν θὰ ὑπάρξει χρόνος νὰ συζητηθοῦν, εἶναι οἱ πολλὲς καὶ προκλητικὲς παρεμβάσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στὶς «Νέες Χῶρες», ἡ ἀπαίτησή του γιὰ ἀναβάθμιση τοῦ Γραφείου τῶν Ἀθηνῶν σὲ ἕνα εἶδος «Νουντσιατούρας», κατὰ πλήρη παραβίαση ὅσων συμφωνήθηκαν τὸ 1998 μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, καὶ τὰ διπλωματικὰ καὶ ὄχι μόνο ζητήματα ποὺ ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἄνοιξε πρόσφατα μὲ τὴ Βουλγαρία ἐρήμην τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. –

,

Σχολιάστε

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ «Ἂς νουθετήσουμε κάποτε ἐκκλησιολογικὰ τοὺς ἀτάκτους Λατίνους καὶ ἂς μὴν βγάζουμε μόνοι τὰ μάτια μας, ἐν ὀνόματι μιᾶς καινοφανοῦς καὶ κενοδόξου “Ὀρθόδοξης” ἐκκλησιολογίας περὶ Πρωτείου» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.            Ἡ προσεχὴς συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων μεταξὺ τοῦ Πάπα Ρώμης κ. Φραγκίσκου καὶ τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου περισσότερο γίνεται στὸ πλαίσιο τῶν ἐπικοινωνιακῶν σχεδίων τοῦ ἡγεμόνα τοῦ Βατικανοῦ, παρὰ γιὰ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ θεολογικοὺς λόγους. Ἡ συνάντηση προβλέπεται γιὰ τὴν 25η προσεχοῦς Μαΐου, ἡμέρα Κυριακὴ στὶς 6.15 μ.μ καὶ θὰ κρατήσει λιγότερο ἀπὸ 45´. Σύμφωνα μὲ τὰ λεχθέντα ἀπὸ τὸν ἐκπρόσωπο Τύπου τοῦ Βατικανοῦ καὶ τὸἈνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως αὐτὴ θὰ πραγματοποιηθεῖ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως 50 ἐτῶν ἀπὸ τὴ συνάντηση στὴν Ἁγία Γῆ τοῦ Πάπα Παύλου Ϛ´ καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Μέσα στὰ λίγα αὐτὰ λεπτὰ τῆς ὥρας, κατὰ τὸἈνακοινωθὲν τοῦ Φαναρίου, “θὰ προωθηθεῖ ἡ εἰρήνη, ἡ ἀγάπη, ἡ καταλλαγὴ καὶ ἡ ἑνότητα τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου”! Πῶς σὲ τόσο λίγη ὥρα θὰ προωθηθοῦν τόσο μεγάλα καὶ ἄλυτα ζητήματα, μόνο ὅσοι συνέταξαν τὸ ἀνακοινωθὲν γνωρίζουν… Πάντως κείμενο, ὑπὸ τύπο θεωρητικῆς διακήρυξης θὰ ὑπογραφεῖ, διαβεβαιώνουν οἱ δύο πλευρές.
.       Τὸ πρῶτο σοβαρὸἐκκλησιολογικὸ ζήτημα εἶναι ἡἐκ μέρους τοῦ Πάπα ὑποβάθμιση τόσο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὅσο καὶ κυρίως τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου. Ἡ πολυδιαφημισμένη συνάντηση μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη δὲν κυριαρχεῖ στὸ πρόγραμμα τοῦ Πάπα. Ἀντίθετα εἶναι ὀλιγόλεπτη καὶ μέσα σὲ ἕνα τριήμερο γεμάτο πρόγραμμά του. Ὁ Πάπας θὰ δεχθεῖ τὸν κ. Βαρθολομαῖο στὴν “Ἀποστολικὴ Ἀντιπροσωπεία”, δηλαδὴ στὴν πρεσβεία τοῦ Βατικανοῦ στὰἹεροσόλυμα γιὰ 45´, ὅπου καὶ θὰὑπογραφεῖ τὸ κείμενο. Πρὸς σύγκριση μὲ τὸν Μουφτὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ συναντηθεῖ στὴν ἕδρα τοῦ Μεγάλου Συμβουλίου, στὴν πλατεία τῶν Τζαμιῶν, γιὰ μία περίπου ὥρα καὶ μὲ τοὺς δύο ἀρχιραβίνους ἐπίσης μία ὥρα, ἐπίσης στὴν ἕδρα τους, στὸ Κέντρο Χεϊσὰλ Σλόμο, παραπλεύρως τῆς Μεγάλης Συναγωγῆς! Βεβαίως στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη θὰὑπάρξει ἀπὸ τὸν Πάπα ἀνταπόδοση τῆς ἐπίσκεψής του, ὅμως γιὰ μόνο μισὴ ὥρα στὴ Μονὴ τῶν Ἀνδρῶν Γαλιλαίων (Ἁγίων Ἀποστόλων) στὸὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ποὺ τυπικὰ θεωρεῖται πατριαρχικὸς οἶκος τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ ἕδρα τοῦ Πατριαρχείου. Δικαιολογία γιὰ τὸ σημεῖο εἶναι ὅτι ἐκεῖ συναντήθηκαν οἱ Παῦλος Ϛ´ καὶ Ἀθηναγόρας. Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὸ πόση σημασία δίνει ὁ Πάπας στὴ συνάντηση μὲ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη, πρέπει νὰ λεχθεῖ ὅτι στὴν 3ήμερη παραμονή του εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους γιὰ τὴν τέλεση λειτουργιῶν, ὁμιλιῶν καὶ συναντήσεων μὲ λατινικὸἐνδιαφέρον ἀφιερώνει εἴκοσι περίπου ὧρες καὶ γιὰ τὶς λοιπὲς συναντήσεις του μὲ πολιτειακούς, πολιτικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς παράγοντες τοῦἸσραήλ, τῆς Ἰορδανίας καὶ τῆς Παλαιστίνης ἄλλες τόσες….
.       Ἡ μεγάλη ὑποβάθμιση ὅμως ἀπὸ τὸν Πάπα εἶναι στὸν Ἑλληνορθόδοξο Πατριάρχη κ. Θεόφιλο. Ἐνῶ στὴν οὐσία εἶναι ὁ φιλοξενῶν τὸν ἀγνοεῖ καὶ τὸν τοποθετεῖ μαζὶ μὲὅλους τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ κοινοτήτων στὴν “οἰκουμενικὴ συνάντηση” ποὺ θὰ γίνει μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐκεῖ ἐπίσκεψής του καὶ τῆς 50ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴ συνάντηση τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ Ϛ´ καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Καὶἡ “οἰκουμενικὴ” αὐτὴ συνάντηση θὰ λάβει χώρα στὸ Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως, κατὰ παραχώρηση τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητας, κάτι ποὺ δὲν φαίνεται νὰ ἐκτιμᾶται. Ἀντίθετα ἔμπρακτα ἀμφισβητεῖται τὸ στάτους κβό, ποὺἰσχύει ἀπὸ τὸ 1878 καὶ τὴ Συνθήκη τοῦ Βερολίνου. Στὴ συνέχεια τὸ δεῖπνο ποὺ θὰἀκολουθήσει μὲ τὸν Πάπα καὶ τοὺς χριστιανοὺς ἡγέτες δὲν θὰ τελεσθεῖ στὴν ἕδρα τῆς “μόνης αὐτοφυοῦς καὶ γηγενοῦς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων”, ἀλλὰ στὴν ἕδρα τοῦ Λατινικοῦ Πατριαρχείου στὰ Ἱεροσόλυμα, τὸ ὁποῖο ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸ Βατικανὸ τὸ 1847, γιὰ νὰ ἀμφισβητηθεῖἡ θέση τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πατριαρχείου!
.         Ὁ Πάπας θὰ τελέσει Λειτουργία στὸ παρεκκλήσιο – δῶμα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ποὺ οἱ Λατίνοι ἀπέκτησαν δίνοντας πακτωλὸ χρημάτων στὴν ὀθωμανικὴ ἐξουσία. Γιὰ τὰ προσκυνήματα ἡ Ἁγιοταφιτικὴ ἀδελφότητα μόνη καὶ χωρὶς καμία οὐσιαστικὴ βοήθεια ἔχει δώσει γιὰ πολλοὺς αἰῶνες τιτάνιους ἀγῶνες, γιὰ νὰ μὴν καταληφθοῦν τὰ Πανάγια Προσκυνήματα ἀπὸ τοὺς Λατίνους. Μοναδικὸ ὅπλο της ἡ Πίστη τῶν Ἁγιοταφιτῶν πατέρων, ἀπέναντι σὲ πανίσχυρες δυνάμεις (Γαλλία, Αὐστρία, Βενετία) ποὺ διέθεταν καὶἀμύθητα ποσὰ γιὰ ἐξαγορὰ συνειδήσεων.
.         Σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ὁ κ. Βαρθολομαῖος οὐδεμία δικαιοδοσία ἔχει στοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ γενικὰ στὴ Σιωνίτιδα Ἐκκλησία, τὴν ἀρχαιότερη καὶ Μητέρα ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν. Δὲν ἔχει κἂν στὴ γειτονική του Μητρόπολη Δέρκων… Δὲν εἶναι ὡς ὁ Πάπας, γιὰ τὸν ὁποῖο ὅλοι οἱὑπὸ τὴ δικαιοδοσία του πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, ἐπίσκοποι εἶναι ὑπήκοοί του καὶ ἐκπρόσωποι τῆς ἐξουσίας του. Ἑπομένως ἡὈρθόδοξη Ἐκκλησιολογία ὑπαγορεύει ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων (Σημ. ποὺ εἶναι ἕνας, ὁἙλληνορθόδοξος, οἱ ἄλλοι, Λατίνος καὶ Ἀρμένιος, εἶναι πατριάρχες στὰ Ἱεροσόλυμα, ὄχι Ἱεροσολύμων) νὰ εἶναι τιμητικὰ καὶὡς κυριάρχης Πατριάρχης δίπλα στὸν Πατριάρχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Πάπα καὶ ὄχι ἁπλὸ μέλος τῆς συνοδείας του. Ἂς νουθετήσουμε κάποτε ἐκκλησιολογικὰ τοὺς ἀτάκτους Λατίνους καὶ ἂς μὴν βγάζουμε μόνοι τὰ μάτια μας, ἐν ὀνόματι μιᾶς καινοφανοῦς καὶ κενοδόξου «Ὀρθόδοξης» ἐκκλησιολογίας περὶ Πρωτείου…

, , , ,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ «Ἠνέωκται ἐνώπιον ἡμῶν καιρὸς εὐπρόσδεκτος “τοῦ λυπεῖσθαι” καὶ στάδιον ἀνανήψεως καὶ ἀσκήσεως ἵνα, “πρὶν ἢ διαλυθῆναι τὸ θέατρον φροντίσωμεν τῆς ἡμῶν σωτηρίας”»

Λόγος Κατηχητήριος π τ νάρξει
τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2014).

+ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾽  HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

«Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β´ Κορ. ϛ´ 2-3)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.             Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, μᾶς συνιστᾶ αὐτὴν τὴν περίοδον νὰ στρέψωμεν τὸ ἐνδιαφέρον μας πρὸς τὴν ἀληθινὴν μετάνοιαν, «τὸ χωνευτήριον τῆς ἁμαρτίας», κατὰ τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον. Ἡ μετάνοια εἶναι τὸ πρῶτον θέμα τοῦ κηρύγματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ πεμπτουσία τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας. Εἶναι τὸ καθημερινὸν προσκλητήριον τῆς Ἐκκλησίας πρὸς ὅλους μας.
.             Παρὰ ταῦτα, πολλοὶ τῶν χριστιανῶν δὲν ἔχομεν βιώσει πραγματικῶς τὴν μετάνοιαν. Ἐνίοτε δὲ θεωροῦμεν αὐτὴν ὡς μὴ ἀφορῶσαν εἰς ἕκαστον ἐξ ἡμῶν, διότι δὲν ἐρχόμεθα εἰς ἑαυτούς, δὲν συνερχόμεθα καὶ δὲν συναισθανόμεθα ὅτι ἔχομεν ὑποπέσει εἰς ποιάν τινὰ ἁμαρτίαν. Ἀλλ᾽ ὡς διδάσκει ὁ ἔμπειρος τῆς πνευματικῆς ζωῆς Ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος καὶ δογματίζουν ἐμπειρικῶς οἱ πλεῖστοι τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, «ἡ μετάνοια εἶναι ἀπαραίτητος καὶ εἰς τοὺς τελείους». Καὶ τοῦτο διότι μετάνοια δὲν εἶναι μόνον ἡ μεταμέλεια διὰ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ ἡ συνακόλουθος ἀπόφασις νὰ μὴ ἐπαναλάβωμεν αὐτὰς ἀλλὰ καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῶν ἀντιλήψεών μας πρὸς τὸ ἀγαθώτερον, ὥστε νὰ ἐπέρχεται μία διαρκὴς βελτίωσις τῶν ἀντιλήψεών μας περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ κόσμου, αὔξησις τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ταπεινώσεως, τῆς καθάρσεως καὶ τῆς εἰρήνης.
.             Ὑπ᾽  αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἡ μετάνοια εἶναι πορεία ἀτελεύτητος πρὸς τὴν τελειότητα τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν νὰ τείνωμεν καὶ νὰ κινούμεθα συνεχῶς. Ἐπειδὴ δὲ ἡ τελειότης τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄπειρος, ἡ πορεία μας πρὸς τὸ καθ᾽   ὁμοίωσιν αὐτῆς εἶναι ἐπίσης ἄπειρος καὶ ἀτελεύτητος. Πάντοτε ὑπάρχει ἐπίπεδον τελειότητος ἀνώτερον ἐκείνου εἰς τὸ ὁποῖον εὑρισκόμεθα ἑκάστοτε καὶ διὰ τοῦτο πάντοτε πρέπει νὰ ἐπιζητοῦμεν τὴν πρόοδόν μας τὴν πνευματικὴν καὶ τὴν μεταμόρφωσίν μας, ὡς προτρέπει καὶ ὁ μέχρι τρίτου οὐρανοῦ ἀναβὰς καὶ θεασάμενος μυστήρια ἄρρητα Ἀπόστολος Παῦλος, γράφων: «Ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος». (Β´ Κορ. γ´ 18).
.             Ὅσον καθαίρεται ὁ ἐσωτερικός μας κόσμος, ὅσον περισσότερον καθαρίζεται ὁ πνευματικὸς ὀφθαλμός μας, τόσον καθαρώτερον βλέπομεν τὸν ἑαυτόν μας καὶ τὰ πάντα καὶ αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὴ ἡ βελτίωσις τῆς θεάσεως τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου καὶ τῆς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ ἑαυτοῦ μας, συνιστᾶ μετάνοιαν, μίαν δηλονότι νεωτέραν καὶ βελτιωμένην κατάστασιν τοῦ πνεύματός μας, ἐκείνης εἰς τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα μέχρι τοῦδε. Ὑπ᾽ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ἡ μετάνοια εἶναι ἡ βασικὴ προϋπόθεσις τῆς πνευματικῆς προόδου καὶ τῆς ἐπιτεύξεως τοῦ καθ᾽   ὁμοίωσιν πρὸς τὸν Θεὸν τῆς ὑπάρξεώς μας.
.             Ἡ μετάνοια, βεβαίως, διὰ νὰ εἶναι πραγματική, πρέπει νὰ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ ἀναλόγους καρπούς, ἰδίᾳ δὲ ἀπὸ τὴν συγχώρησιν τῶν συνανθρώπων μας καὶ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἀγαθοεργίαν. Ἡ ἐξ ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπον κίνησις τῆς καρδίας μας πρὸς τὴν ἀποδοχὴν αὐτοῦ καὶ τὴν κατὰ τὸ ἐφικτὸν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν του, ἀποτελεῖ βασικὸν στοιχεῖον τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας. Ἡ ὁδός, ἄλλωστε, τῆς μετανοίας εἶναι ἁμαρτημάτων κατάγνωσις καὶ ἐξομολόγησις αὐτῶν, τὸ μὴ μνησικακεῖν, εὐχὴ ζέουσα καὶ ἀκριβής, ἐλεημοσύνη, ταπείνωσις, ἀγάπη πρὸς πάντας, νίκη τοῦ καλοῦ ἐπὶ τοῦ κακοῦ, ἀποφυγὴ κενοδοξίας καὶ ματαίας ἐπάρσεως, μαραινομένης αὐστοστιγμεί.
.             Τὴν ἐντὸς τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς πάλην τῆς μετανοίας ἀποκαλύπτει «τοῦ τελώνου καὶ τοῦ φαρισαίου τὸ διάφορον….» καὶ καλεῖ ἡμᾶς πάντας νὰ «μισήσωμεν τοῦ μὲν τὴν ὑπερήφανον φωνήν, τοῦ δὲ νὰ ζηλώσωμεν τὴν εὐκατάνυκτον εὐχήν», προσευχόμενοι ἐκτενῶς μετὰ δακρύων «ὁ Θεὸς ἱλάσθητι ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς καὶ ἐλέησον ἡμᾶς».
.             Ἡ ἀρχομένη περίοδος τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς προσφέρεται, ἐν μέςῳ τῆς ἐκτεταμένης ἐπὶ παγκοσμίου ἐπιπέδου οἰκονομικῆς κρίσεως, διὰ τὴν ἐκδήλωσιν τῆς ὑλικῆς καὶ πνευματικῆς βοηθείας μας πρὸς τὸν συνάνθρωπον. Οὕτως ἐνεργοῦντες φιλανθρώπως καὶ ἐκδηλώνοντες ἐμπράκτως τὴν μεταστροφήν μας, ἀπὸ τὴν μέχρι τοῦδε ἀτομικιστικὴν ἀντιμετώπισιν φαρισαϊκῶς τῆς ζωῆς πρὸς μίαν συλλογικὴν καὶ ἀλτρουϊστικὴν τελωνικὴν ἀντιμετώπισιν αὐτῆς, θὰ ἔχωμεν πραγματοποιήσει μεγάλην καὶ ὠφελιμωτάτην μετάνοιαν καὶ ἀλλαγὴν τοῦ τρόπου τῆς ἀτομοκεντρικῆς ἀντιλήψεως καὶ θὰ ἔχωμεν βιώσει τὴν μετάνοιαν ὡς πρὸς μίαν κεφαλαιώδη καὶ ἐσφαλμένην στάσιν ζωῆς διὰ τῆς μεταβάσεως ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καὶ τῆς κενοδοξίας εἰς τὴν ἀρετὴν τῆς φιλαλληλίας, «ζηλοῦντες τοῦ τελώνου καλῶς τὴν ἠλεημένην ταπείνωσιν καὶ γνώμην».
.             Ἀπὸ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ κήρυκος καὶ ἐμπειρικοῦ διδασκάλου τῆς μετανοίας, εἰσερχόμενοι εἰς τὴν σωτηριώδη ταύτην περίοδον τῆς καθάρσεως καρδίας καὶ πνεύματος, ἵνα ὑποδεχθῶμεν τὸ Πάθος, τὸν Σταυρόν, τὴν Ταφὴν καὶ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν, οὐχὶ συμβόλοις καὶ λόγοις μόνον, ἀλλὰ ἐμπράκτως καὶ βιωματικῶς, μετ᾽ αὐτοῦ διαχρονικῶς προτρεπόμεθα καὶ παρακαλοῦμεν καὶ ἱκετεύομεν καὶ ἡμεῖς ὁ ἐν τοῖς διαδόχοις αὐτοῦ ἐλάχιστος: «τῆς μετανοίας ἐστι, τὸ καινοὺς γενομένους, εἶτα παλαιωθέντας ὑπὸ τῶν ἁμαρτημάτων, ἁπαλλάξαι τῆς παλαιότητος καὶ καινοὺς ἐργάσασθαι…ἐκεῖ γὰρ τὸ ὅλον ἡ Χάρις ἦν».
.             Ἰδού, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, νέωκται νώπιον μν καιρς επρόσδεκτος «τοῦ λυπεσθαι» κα στάδιον νανήψεως κα σκήσεως να, «πρν διαλυθναι τ θέατρον φροντίσωμεν τς μν σωτηρίας», ἐν ἀληθεῖ καὶ βιωματικῇ καρδιακῇ μετανοίᾳ ἐφ᾽ οἷς «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν…οὐδὲ συνετηρήσαμεν, οὐδὲ ἐποιήσαμεν, καθὼς ἐνετείλατο» ἡμῖν ὁ Κύριος, ἵνα «φείσηται ἡμῶν ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν» Χριστὸς ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα Αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστον Ἔλεος, Οὗ ἡ σωτήριος Χάρις εἴη μετὰ πάντων.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ,βιδ´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , ,

Σχολιάστε