Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατρίς

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ “ΑΧΟΥΡΙ ΚΟΠΡΙΣΜΕΝΟ”… (Δ. Νατσιός)

Γιατί εἶναι ἡ πατρίδα “ἀχούρι κοπρισμένο”…

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.             Ἀκούγοντας, βλέποντας καὶ διαβάζοντας κανεὶς τὶς σάπιες τοῦτες ἡμέρες, ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι ἐπίκειται τὸ τέλος τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Μέχρις ἐδῶ ἦταν, «ἑάλω ἡ Πόλις».
.             Παρόμοια αἰσθήματα βίωναν καὶ οἱ δυστυχεῖς Ρωμηοί, λίγο πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Βασιλεύουσας. Τὸ Γένος ἀνέβαινε στὸν αἱμάτινο δρόμο του Γολγοθά του, στὴν μακραίωνη σκλαβιὰ στοὺς ἀντίχριστους Ἀγαρηνοὺς ἐξαιτίας κυρίως τῆς ἠθικῆς κρίσης. Τὸ διαπιστώνουμε σὲ κείμενά της ἐποχῆς: «Οἱ ἄρχοντες συμμετέχουν στὶς παρανομίες, οἱ διαχειριζόμενοι τὰ κοινὰ εἶναι κλέφτες, οἱ δικαστὲς δωρολῆπτες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπικρατοῦν οἱ ἐγωιστές, οἱ ἀλαζόνες, οἱ ἀχάριστοι, οἱ συκοφάντες… Δὲν ὑπάρχει ἀγάπη, ἀδελφῶν ὁμόνοια «οὐδαμοῦ σπλάχνον χριστιανικόν, οὐδαμοῦ δάκρυον συμπαθές», θρηνεῖ ὁ μοναχὸς (καὶ ἅγιος, νομίζω, τῆς Ἐκκλησίας μας) Ἰωσὴφ Βρυέννιος. (Ἀπ. Βακαλόπουλος, «Ὁ χαρακτήρας τῶν Ἑλλήνων», σελ. 81).
.             Στὸ ἴδιο βιβλίο, ὁ ἀείμνηστος καθηγητής, σημειώνει ὅτι «οἱ πλούσιοι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἐνῶ κατέρρεαν τὰ τελευταῖα ὑπολείμματα τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ξένοι τελείως πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἦταν σκληρότεροι ἀπέναντι στοὺς φτωχοὺς καὶ ταπεινοὺς τῆς ζωῆς». Εἴμαστε καὶ σήμερα ἐνώπιον μίας νέας ἅλωσης, περιμένουμε τῶν ἐχθρῶν τὰ φουσάτα…
.             Γιατί εἶναι ἡ πατρίδα «ἀχούρι κοπρισμένο/ ἀπὸ τ’ ἀλόγατα τοῦ ὀχτροῦ. Καπίστρια τὰ φελόνια /καὶ οἱ κολυμπῆθρες γοῦρνες. Νά! Διαγουμιστὲς ὅλοι/ τῶν ὅλων. Τίμιων, ἱερῶν μαγαριστὲς καὶ σφάχτες». (Παλαμᾶς, «Ἡ φλογέρα τοῦ βασιλιᾶ»). Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια τὸ πολιτικὸ χτικιό, ἄχρηστοι καὶ ἀνίκανοι λεβαντίνοι, οἱ συμμορίες τοῦ κομματισμοῦ καὶ μᾶς παραδίδουν ἀμαχητὶ στοὺς Φραγκογερμανούς, στοὺς «Βενετούς», στοὺς ἐμπόρους τῶν ἐθνῶν- τοκογλύφους.
.             Γιατί δὲν ξεσηκωνόμαστε, γιατί δὲν ἐπαναστατοῦν οἱ νέοι; Ἀναρωτιέται ἡ μεσόκοπη ἄνοια καὶ ἀνία, ἡ συφοριασμένη «γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου»; Ἐπανάσταση; Τί εἶναι αὐτό, τρώγεται; Μία διαδήλωση, μία πορεία διαμαρτυρίας γιὰ τὴν θεϊκὴ ὁμάδα μας, ναί! «Προοδευτικὲς» συμπλοκὲς μὲ τὴν ἀστυνομία καὶ βεβήλωση τῆς ἀσυλαίας ἀνοησίας, ὅλα αὐτὰ ποὺ ξεσηκώνουν ἐνίοτε τὴ νερουλὴ νεολαία μας -εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή μας- γίνονται, ἔτσι περνάει ἡ ὥρα, ξεθυμαίνει, ἀπελευθερώνεται καὶ ἡ σωρευμένη ἐνέργεια.
.             Ἡ Ἐπανάσταση ὅμως «θέλει δουλειὰ πολλή», πρίν, ὄχι τώρα. Ποῦ νὰ ξέρουν οἱ νέοι ἀπὸ ἐπαναστάσεις, ποιός τοὺς δίδαξε; Μὲ ὀλίγον Τσὲ Γκεβάρα ἢ Φιντὲλ ὡς καρδιοκατακτητὲς κυρίως καὶ ἀτίθασα πλουσιόπαιδα, ἐπαναστάτες δὲν φτιάχνεις. «Ὁ γύφτος καὶ φθισικὸς» Καραϊσκάκης δέν μᾶς κάνει, τοῦ λείπει ἡ πολυπολιτισμικὴ διάσταση, ἔκοβε καὶ ἔχτιζε λοφίσκους μὲ τούρκικα κεφάλια, ρατσισμὸς ἀσυγχώρητος. Ἐσυνηθίσαμε, ὡς θὰ ἔλεγε ὁ γερὸ – Κολοκοτρώνης, νὰ μᾶς καταφρονοῦν οἱ ξένοι, δύο αἰῶνες, ὑποτέλειας καὶ ξενοδουλείας, βιώσαμε. Τώρα, στὶς γενιές μας ξεβράζεται τὸ κακό. Οἱ κοπριές, οἱ κοπρώνυμοι, ποὺ κυβέρνησαν ἰδίως κατὰ τὴν λαμπρή τους περίοδο – τὴν εὐρωπαϊκή τῆς μακαρίτισσας ΕΟΚ – ἄφησαν τὴν πατρίδα χωρὶς παιδεία ἐθνική, χωρὶς χρηστὴ δημόσια διοίκηση καὶ μᾶς παραδίδουν στὰ ἁρπακτικά τῆς Τρόϊκας.
.           Γιατί δὲν ἐπαναστατοῦν οἱ Ἕλληνες; ἰδοὺ ἡ ἀπορία…
.            Ὁ χρόνιος ἐθισμὸς στὴν δουλοπρέπεια, ἡ καθημερινὴ εἰσπνοὴ τηλεοπτικῶν ἀναθυμιάσεων, μεταμόρφωσαν τὸν πάλαι ποτὲ ἀτίθασο, ἀγωνιστή, ἐπαναστάτη καὶ πολεμιστὴ Ρωμηό, σὲ ἀσπόνδυλο καλοπερασάκια, σὲ ἤρεμο «τίποτε». Διασώζει ὁ Φωτάκος στὰ «Ἀπομνημονεύματα περὶ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν», ἕνα περιστατικό.
.             Συμβαίνει κατὰ τὸ πρῶτο ἔτος τῆς Ἐθνεγερσίας. Οἱ πολιορκημένοι Τοῦρκοι τοῦ Νεοκάστρου ἀποφάσισαν νὰ συνθηκολογήσουν καὶ πρότειναν διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε συνάντηση τῶν δύο ἀντιπροσωπειῶν ἔξω ἀπὸ τὸ φρούριο. Ἀλλὰ οἱ συνομιλίες δυσκολεύονταν καὶ ἀργοῦσαν, ἐπειδὴ ἑκατοντάδες ἀγωνιστές, περίεργοι, χασομέρηδες, καὶ λοιποὶ «ἄτακτοι» εἶχαν συγκεντρωθεῖ γύρω καὶ θορυβοῦσαν ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς διαταγὲς τῶν ἀρχηγῶν τους. Ἀφηγεῖται ὁ Φωτάκος: «Ἀφοῦ πλέον εἶδαν οἱ Τοῦρκοι ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀκούουν τοὺς καπεταναίους των, μία ἡμέραν ὁ Τσιντάραγας, κλειδοῦχος τοῦ Φρουρίου, ἔχασε τὴν ὑπομονὴν κι στραφεὶς πρὸς τοὺς στρατιῶτας ἐφώναξεν οὕτως: σοὺτ βρὲ Ρωμηοί! Ἡ φωνὴ αὐτὴ ἀμέσως ἔφερε σιωπήν. Ἐδῶ δὲ ἐφαρμόζεται τὸ ρητόν: «Εἶδε ὁ δοῦλος τὸν δεσπότην καὶ ἐφοβήθη». Κατ’ οὐδένα τρόπον ἐδύναντο οἱ καπεταναῖοι νὰ ἀπομακρύνουν τοὺς στρατιῶτας διὰ νὰ σταθοῦν οἱ Τοῦρκοι εἰς ὁμιλίαν, ἡ δὲ φωνὴ τοῦ Ἀγὰ μόνη τους ἠσύχασεν». Καὶ παρατηρεῖ συγκαταβατικὰ ὁ ἀγωνιστής: «Πόσον ὁ φόβος εἶναι δυνατὸς καὶ ἀνεξάλειπτος, ὅταν εἶναι παιδιόθεν ριζωμένος εἰς τὰ ψυχᾶς τῶν ἀνθρώπων». Ἔτσι ἀκριβῶς. Μόνο ποὺ στὴν τωρινὴ περίπτωση δὲν πρόκειται περὶ ριζωμένου φόβου, ἀλλὰ γιὰ ριζωμένη ἕως μιθιδρατισμοῦ ἀφασία καὶ παχυδερμία.
.         Κατ’ ἀρχὰς καὶ ἡ λέξη Ἐπανάσταση ἔχει ποινικοποιηθεῖ. Παραπέμπει στὶς ἑπταετεῖς καρικατοῦρες, ποὺ ἴσως τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημά τους ἦταν ὅτι μὲ τὶς γελοῖες τους πατριδοκαπηλίες καὶ θρησκοληψίες, ἔδωσαν μία οὐρανόπεμπτη δικαιολογία στοὺς μεταπολιτευτικοὺς νάνους καὶ ἀρλεκίνους τῆς «προόδου», νὰ ποδοπατήσουν, νὰ στρεβλώσουν ἀξίες ἀειθαλεῖς, ἑλληνοσώτειρες, «πίστιν καὶ πατρίδα», πού, ὅταν προσβάλλονται καὶ ἁλυσοδένονται, ξεσηκώνουν λαούς. Παιδιόθεν, ρίζωσε «εἰς τὰς ψυχὰς» τῶν σημερινῶν Νεοελλήνων αὐτὴ ἡ ἀποστροφή, ἡ καχυποψία, ἡ ἀπάρνηση στὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους μας, ὁ φόβος τοῦ ραγιᾶ. Τοῦ ραγιᾶ, τοῦ κατακυριευμένου στὰ βορβορώδη πάθη του. Διότι ψυχὴ χωρὶς νὰ εἶναι θρεμμένη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ μὲ τὴν φιλοπατρία, καταντᾶ παλιοψάθα, φανταχτερὴ ἀσημαντότητα κι ἂς νομίζει ὅτι ἔχει ἀξία. Οἱ ἐπαναστάσεις δὲν γίνονται μὲ μπουκωμένα στόματα καὶ ἄδειες, νεκρὲς ψυχές. «Σηκώθηκα καὶ πῆγα εἰς τὶς εἰκόνες καὶ κάνω τὴν προσευχή μου καὶ λέγω· Κύριε βλέπεις σὲ τί κατάστασιν ἔφτασα. Ὁ μόνος σωτήρας εἶναι ἡ παντοδυναμία σου καὶ ἡ εὐσπλαχνία σου σὲ μᾶς ὁπού κιντυνεύομεν καὶ εἰς τὴν ματοκυλισμένη μας πατρίδα. Πιάνω καὶ φκιάνω μίαν σημαία καὶ γράφω Ἐθνικὴ Συνέλευση, Σύνταμα. Λέγω. Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί τῆς βασιλείας του σηκώνεται ἡ σημαία τῆς πατρίδος». Καὶ ἐπαναστάτησε ὁ ματοκυλισμένος στρατηγὸς τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1843 κατὰ τῶν Μπαυαρέζων καὶ κέρδισε ὁ βασανισμένος ἀγωνιστής, μαζὶ μὲ τὸν λαὸ ποὺ τὸν ἀκολούθησε, ἀναίμακτα τὸ “Σύνταμα”. Ἡ ἐπανάσταση δὲν θὰ ξεκινήσει ἀπὸ τοὺς… κουκουλοφλώρους, μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιοὺς τῶν βορείων προαστίων. Ἐπανάσταση, ἂν γίνει καὶ πρέπει νὰ γίνει, θὰ ἔλθει ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὴν πατρίδα μὲ τὸν τρόπο τοῦ Μακρυγιάννη. Ἄνθρωποι «ὧν ὁ Θεὸς κοιλία, οἱ ἐχθροί τοῦ σταυροῦ», οἱ ψευτοεπαναστάτες τῆς σήμερον, στηρίζουν ὕπουλα τοὺς κατοχικούς, τοὺς προδότες τῆς πατρίδας…

Νατσιὸς Δημήτρης δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΕΣΥΝΗΘΙΣΑΜΕ, ΩΣ ΘΑ ΕΛΕΓΕ Ο ΓΕΡΟ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΦΡΟΝΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ. (Δ. Νατσιός) «Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια τὸ πολιτικὸ χτικιό, ἄχρηστοι καὶ ἀνίκανοι λεβαντίνοι, οἱ συμμορίες τοῦ κομματισμοῦ καὶ μᾶς παραδίδουν ἀμαχητὶ στοὺς Φραγκογερμανούς, στοὺς ἐμπόρους τῶν ἐθνῶν- τοκογλύφους».

συνηθίσαμε, ς θ λεγε γερο-Κολοκοτρώνης,
ν
μς καταφρονον ο ξένοι.

γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

“Οὐδὲν καινόν, ὅλα κενὰ” (Μ. Χάκκας)

.             Διάχυτη ἡ ἀπόγνωση στὸν κόσμο. Λὲς κι ἕνας ὁλόκληρος λαὸς παρέδωσε τὰ ὄπλα, ἡττημένος, ἑτοιμόρροπος. Ὅπου καὶ ἂν στραφεῖς, σκοντάφτεις στὴν ἀπόγνωση.
.             Παρόμοια αἰσθήματα βίωναν καὶ οἱ δυστυχεῖς Ρωμηοί, λίγο πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Βασιλεύουσας. Τὸ Γένος ἀνέβαινε στὸν αἱμάτινο δρόμο τοῦ Γολγοθᾶ του, στὴν μακραίωνη σκλαβιὰ στοὺς ἀντίχριστους Ἀγαρηνοὺς ἐξ αἰτίας κυρίως τῆς ἠθικῆς κρίσης. Τὸ διαπιστώνουμε σὲ κείμενα τῆς ἐποχῆς: «Οἱ ἄρχοντες συμμετέχουν στὶς παρανομίες, οἱ διαχειριζόμενοι τὰ κοινὰ εἶναι κλέφτες, οἱ δικαστὲς δωρολῆπτες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπικρατοῦν οἱ ἐγωιστές, οἱ ἀλαζόνες, οἱ ἀχάριστοι, οἱ συκοφάντες… Δὲν ὑπάρχει ἀγάπη, ἀδελφῶν ὁμόνοια “οὐδαμοῦ σπλάγχνον χριστιανικόν, οὐδαμοῦ δάκρυον συμπαθές“», θρηνεῖ ὁ μοναχὸς (καὶ ἅγιος νομίζω τῆς Ἐκκλησίας μας) Ἰωσὴφ Βρυέννιος. (Ἀπ. Βακαλόπουλος, «Ὁ χαρακτήρας τῶν Ἑλλήνων», σελ. 81).
.             Στὸ ἴδιο βιβλίο, ὁ ἀείμνηστος καθηγητής, σημειώνει ὅτι «οἱ πλούσιοι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἐνῶ κατέρρεαν τὰ τελευταῖα ὑπολείμματα τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ξένοι τελείως πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἦταν σκληρότεροι ἀπέναντι στοὺς φτωχοὺς καὶ ταπεινοὺς τῆς ζωῆς». Εἴμαστε καὶ σήμερα ἐνώπιον μιᾶς νέας ἅλωσης, περιμένουμε τῶν ἐχθρῶν τὰ φουσάτα…
.             Γιατί εἶναι ἡ πατρίδα «ἀχούρι κοπρισμένο/ ἀπὸ τ’ ἀλόγατα τοῦ ὀχτροῦ. Καπίστρια τὰ φελόνια /καὶ οἱ κολυμπῆθρες γοῦρνες. Νά! Διαγουμιστὲς ὅλοι/ τῶν ὅλων. Τίμιων, ἱερῶν μαγαριστὲς καὶ σφάχτες». (Παλαμᾶς, «Ἡ φλογέρα τοῦ βασιλιᾶ»).
.             Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια τὸ πολιτικὸ χτικιό, ἄχρηστοι καὶ ἀνίκανοι λεβαντίνοι, οἱ συμμορίες τοῦ κομματισμοῦ καὶ μᾶς παραδίδουν ἀμαχητὶ στοὺς Φραγκογερμανούς, στοὺς «Βενετούς», στοὺς ἐμπόρους τῶν ἐθνῶν- τοκογλύφους.
.             Γιατί δὲν ξεσηκωνόμαστε, γιατί δὲν ἐπαναστατοῦν οἱ νέοι; Ἀναρωτιέται ἡ μεσόκοπη ἄνοια καὶ ἀνία, ἡ συφοριασμένη «γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου»; Ἐπανάσταση; Τί εἶναι αὐτὸ τρώγεται; Μία διαδήλωση, μία πορεία διαμαρτυρίας γιὰ τὴν θεϊκὴ ὁμάδα μας, ναί! «Προοδευτικὲς» συμπλοκὲς μὲ τὴν ἀστυνομία καὶ βεβήλωση τῆς ἀσυλαίας ἀνοησίας, ὅλα αὐτὰ ποὺ ξεσηκώνουν ἐνίοτε τὴ νερουλὴ νεολαία μας – εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή μας- γίνονται, ἔτσι περνάει ἡ ὥρα, ξεθυμαίνει, ἀπελευθερώνεται καὶ ἡ σωρευμένη ἐνέργεια.
.             Ἡ Ἐπανάσταση ὅμως «θέλει δουλειὰ πολύ», πρίν, ὄχι τώρα. Ποῦ νὰ ξέρουν οἱ νέοι ἀπὸ ἐπαναστάτες, ποιός τοὺς δίδαξε; Μὲ ὀλίγον Τσὲ Γκεβάρα, ὡς καρδιοκατακτητὴ κυρίως καὶ ἀτίθασο πλουσιόπαιδο, ἐπαναστάτες δὲν φτιάχνεις.
.             «Ὁ γύφτος καὶ φθισικὸς» Καραϊσκάκης δὲν μᾶς κάνει, τοῦ λείπει ἡ πολυπολιτισμικὴ διάσταση, ἔκοβε καὶ ἔχτιζε λοφίσκους μὲ τούρκικα κεφάλια, ρατσισμὸς ἀσυγχώρητος.
.             Ἐσυνηθίσαμε, ὡς θὰ ἔλεγε ὁ γερο-Κολοκοτρώνης, νὰ μᾶς καταφρονοῦν οἱ ξένοι, δύο αἰῶνες, ὑποτέλειας καὶ ξενοδουλείας, βιώσαμε. Τώρα, στὶς γενιὲς μᾶς ξεβράζεται τὸ κακό. Οἱ κοπριές, οἱ κοπρώνυμοι, ποὺ κυβέρνησαν ἰδίως κατὰ τὴν λαμπρή τους περίοδο – τὴν εὐρωπαϊκή της μακαρίτισσας ΕΟΚ – ἄφησαν τὴν πατρίδα χωρὶς παιδεία ἐθνική, χωρὶς χρηστὴ δημόσια διοίκηση καὶ μᾶς παρέδωσαν στὰ ἁρπακτικὰ τῶν …ἄνομων Θεσμῶν.
.             Γιατί δὲν ἐπαναστατοῦν οἱ Ἕλληνες; ἰδοὺ ἡ ἀπορία.
.             Ὁ χρόνιος ἐθισμὸς στὴν δουλοπρέπεια, ἡ καθημερινὴ εἰσπνοὴ τηλεοπτικῶν ἀναθυμιάσεων, μεταμόρφωσαν τὸν πάλαι ποτὲ ἀτίθασο, ἀγωνιστή, ἐπαναστάτη καὶ πολεμιστὴ Ρωμηὸ σὲ ἀσπόνδυλο καλοπερασάκια, σὲ ἤρεμο «τίποτε».
.             Διασώζει ὁ Φωτάκος στὰ «Ἀπομνημονεύματα περὶ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν», ἕνα περιστατικό. Συμβαίνει κατὰ τὸ πρῶτο ἔτος τῆς Ἐθνεγερσίας. Οἱ πολιορκημένοι Τοῦρκοι τοῦ Νεοκάστρου ἀποφάσισαν νὰ συνθηκολογήσουν καὶ πρότειναν διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε συνάντηση τῶν δύο ἀντιπροσωπειῶν ἔξω ἀπὸ τὸ φρούριο. Ἀλλὰ οἱ συνομιλίες δυσκολεύονταν καὶ ἀργοῦσαν, ἐπειδὴ ἑκατοντάδες ἀγωνιστές, περίεργοι, χασομέρηδες, καὶ λοιποὶ «ἄτακτοι» εἶχαν συγκεντρωθεῖ γύρω καὶ θορυβοῦσαν ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς διαταγὲς τῶν ἀρχηγῶν τους.
.             Ἀφηγεῖται ὁ Φωτάκος: «Ἀφοῦ δὲ πλέον εἶδαν οἱ Τοῦρκοι ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀκούουν τοὺς καπεταναίους των μίαν ἡμέραν ὁ Τσιντάραγας, κλειδοῦχος τοῦ Φρουρίου, ἔχασε τὴν ὑπομονὴν καὶ στραφεὶς πρὸς τοὺς στρατιῶτας ἐφώναξεν οὕτως: σοὺτ βρὲ Ρωμηοί! Ἡ φωνὴ αὐτὴ ἀμέσως ἔφερε σιωπήν. Ἐδῶ δὲ ἐφαρμόζεται τὸ ρητόν: “Εἶδε ὁ δοῦλος τὸν δεσπότην καὶ ἐφοβήθη”. Κατ’ οὐδένα τρόπον ἐδύναντο οἱ καπεταναῖοι νὰ ἀπομακρύνουν τοὺς στρατιῶτας διὰ νὰ σταθοῦν οἱ Τοῦρκοι εἰς ὁμιλίαν, ἡ δὲ φωνὴ τοῦ Ἀγὰ μόνη τοὺς ἡσύχασεν». Καὶ παρατηρεῖ συγκαταβατικὰ ὁ ἀγωνιστής: «Πόσον ὁ φόβος εἶναι δυνατὸς καὶ ἀνεξάλειπτος, ὅταν εἶναι παιδιόθεν ριζωμένος εἰς τὰ ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων».
.             Ἔτσι ἀκριβῶς. Μόνο ποὺ στὴν τωρινὴ περίπτωση δὲν πρόκειται περὶ ριζωμένου φόβου, ἀλλὰ γιὰ ριζωμένη ἕως μιθιδρατισμοῦ ἀφασία καὶ παχυδερμία.
.             Κατ’ ἀρχὰς καὶ ἡ λέξη Ἐπανάσταση ἔχει ποινικοποιηθεῖ. Παραπέμπει στὶς ἑπταετεῖς καρικατοῦρες, ποὺ ἴσως τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημά τους ἦταν ὅτι μὲ τὶς γελοῖες τους πατριδοκαπηλίες καὶ θρησκοληψίες, ἔδωσαν μία οὐρανόπεμπτη δικαιολογία στοὺς μεταπολιτευτικοὺς νάνους καὶ ἀρλεκίνους τῆς «προόδου», νὰ ποδοπατήσουν, νὰ στρεβλώσουν ἀξίες ἀειθαλεῖς, ἑλληνοσώτειρες, «πίστιν καὶ πατρίδα», πού, ὅταν προσβάλλονται καὶ ἁλυσοδένονται, ξεσηκώνουν λαούς.
.             Παιδιόθεν, ρίζωσε «εἰς τὰ ψυχὰς» τῶν σημερινῶν νεοελλήνων αὐτὴ ἡ ἀποστροφή, ἡ καχυποψία, ἡ ἀπάρνηση στὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους μας, ὁ φόβος τοῦ ραγιά. Τοῦ ραγιᾶ, τοῦ κατακυριευμένου στὰ βορβορώδη πάθη του. Διότι ψυχὴ χωρὶς θρεμμένη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ μὲ τὴν φιλοπατρία, καταντᾶ παλιοψάθα, φανταχτερὴ ἀσημαντότητα κι ἂς νομίζει ὅτι ἔχει ἀξία.
.             Οἱ ἐπαναστάσεις δὲν γίνονται μὲ μπουκωμένα στόματα καὶ ἄδειες, νεκρὲς ψυχές. «Σηκώθηκα καὶ πῆγα εἰς τὶς εἰκόνες καὶ κάνω τὴν προσευχή μου καὶ λέγω: Κύριε βλέπεις σὲ τί κατάστασιν ἔφτασα. Ὁ μόνος σωτήρας εἶναι ἡ παντοδυναμία σου καὶ ἡ εὐσπλαχνία σου σὲ μᾶς, ὁπού κιντυνεύομεν καὶ εἰς τὴν ματοκυλισμένη μας πατρίδα. Πιάνω καὶ φκιάνω μίαν σημαία καὶ γράφω Ἐθνικὴ Συνέλευση, Σύνταμα. Λέγω. Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς βασιλείας του σηκώνεται ἡ σημαία τῆς πατρίδος». Καὶ ἐπαναστάτησε ὁ ματοκυλισμένος στρατηγὸς τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1843 κατὰ τῶν Μπαυαρέζων καὶ κέρδισε ὁ βασανισμένος ἀγωνιστής, μαζὶ μὲ τὸν λαὸ ποὺ τὸν ἀκολούθησε, ἀναίμακτα τὸ Σύνταμα. (Τὸ ὁποῖο κατάντησαν τότε καὶ τώρα οἱ νενέκοι…σύντριμμα). Ἡ ἐπανάσταση δὲν θὰ ξεκινήσει ἀπό τοὺς… κουκουλοφλώρους, μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιοὺς τῶν βορείων προαστίων…
.             Ἐπανάσταση, ἂν γίνει καὶ πρέπει νὰ γίνει, θὰ ἔλθει ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὴν πατρίδα μὲ τὸν τρόπο τοῦ Μακρυγιάννη, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Θεομάνας μας. Ἄνθρωποι «ὧν ὁ Θεὸς κοιλία, οἱ ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ», οἱ ψευτοεπαναστάτες τῆς σήμερον, στηρίζουν ὕπουλα τοὺς κατοχικούς, τοὺς προδότες τῆς πατρίδας. Ἐξ ἄλλου ὅποιος πιστεύει στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἐλπίζει καὶ στὴν ἐπ-ανάσταση τοῦ Γένους.

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

OΛΟΙ ΚΑΙ OΛΑ ΓΙA ΤΗΝ ΣΩΤΗΡIΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡIΔΑΣ (Δ. Νατσιός) «Μὴν καταπίνετε τὰ παραμύθια τῶν σάπιων καναλιῶν. Μᾶς προορίζουν γιὰ εὐρωπαϊκὸ ἐμιράτο. Βρισκόμαστε ἐνώπιον ἐθνικῆς προδοσίας»

λοι κα λα γι τν σωτηρία τς πατρίδας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

 «Εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καί ἔστιν ἀπίστου χείρων» (Α´ Τιμ. ε´ 8)

.             Ἡ μεγαλύτερη σύγχυση τούτη τὴν παμπόνηρη ἐποχὴ ἐντοπίζεται στὴν στάση τῶν Ἑλλήνων ἔναντι τῶν λαθρομεταναστῶν. (Ὁ κοινὸς νοῦς λέει ὅτι ἂν κάποιος εἰσβάλλει στὴν χώρα σου, ὄντας ἀπρόσκλητος καὶ ἀνεπιθύμητος, λαθραίως καὶ παρανόμως, σύμφωνα μὲ τὰ ἔγκυρα λεξικά, ὀνομάζεται λαθρομετανάστης. Ὅπως λέγεται λαθροθήρας αὐτὸς ποὺ κυνηγᾶ χωρὶς ἄδεια, ὁ λαθροϋλοτόμος καὶ ὁ λαθρεπιβάτης. Ὁ κυρ-Φίλης ὑπουργός, στὴν πρόσφατη ἐπιστολή του στὰ σχολεῖα, ταυτίζει τοὺς Ἕλληνες, Χριστιανοὺς Ὀρθοδόξους τοῦ ’22, τοὺς διωκόμενους καὶ σφαγιασθέντες ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους γενοκτόνους μας τοῦ Κεμάλ, μὲ τοὺς νῦν λαθρομετανάστες, οἱ ὁποῖοι, ἀντὶ νὰ καταφύγουν στὶς ὁμόδοξές τους χῶρες τοῦ Ἰσλάμ, καταφεύγουν στὴν ἄπιστη Εὐρώπη. Θλιβερὲς συγκρίσεις ἀπὸ ἕναν ἀρνητὴ τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀνατολῆς).
.             Περίεργη καὶ ἐπαμφοτερίζουσα εἶναι καὶ ἡ στάση κάποιων χριστιανῶν. «Τί θὰ ἔκανε ὁ Χριστὸς στὴ θέση μας;», εἶναι ἡ συνήθης ἐρώτηση.
.             Καρυκεύουν τὴν ἐρώτηση μὲ παραπομπὲς στὸν Καλὸ Σαμαρείτη ἢ μὲ ἀναφορὰ στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα «ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετε μέ». (Ματθ. κε´ 35).
.             Ὁπότε ὀφείλουμε «νὰ ἀνοίξουμε τὴν ἀγκαλιά μας» (κατὰ κυρ-Φίλη) καὶ νὰ «συναγάγουμε» τοὺς ξένους λαθρομετανάστες, διότι εἶναι εὐαγγελικὴ ἐπιταγή.
.               Ἐρωτῶ: Ὁ Κολοκοτρώνης, ὅταν «ἀποφάσισε νὰ κάμει» τὴν Ἐπανάσταση, γιὰ νὰ ἐκδιώξει τὴν μισητὴ ἡμισέληνο, ἔτσι σκεφτόταν; Θὰ ἔκοβε τούρκικα κεφάλια ὁ Νικηταρᾶς ὁ Τουρκοφάγος, ἂν δὲν εὐλογοῦσε ἡ Ἐκκλησία τὰ ὅπλα τοῦ Ἀγώνα τῆς Παλιγγενεσίας; Τί τραγουδοῦσαν τότε οἱ Ρωμιοί; Χαρὰ ποὺ τό ᾽χουν τὰ βουνὰ τὰ κάστρα περηφάνια/ γιατί γιορτάζει ἡ Παναγιά, γιορτάζει καὶ ἡ Πατρίδα./ Νὰ βλέπεις διάκους μὲ σπαθιά, παπάδες μὲ ντουφέκια/ νὰ βλέπεις καὶ τὸν Γερμανό, τῆς Πάτρας τὸν δεσπότη/ πῶς εὐλογάει τ’ ἅρματα κι εὐχιέται τοὺς λεβέντες».
.               Ὁ ἐπίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος, τὸν ὁποῖο ὁ Κολοκοτρώνης ἀποκαλοῦσε καπετὰν δεσπότη, εὐλογεῖ τ’ ἅρματα στὸ Βαλτέτσι, ζώνεται τὰ γιαταγάνια καὶ τὰ καριοφίλια καὶ πολεμᾶ.
.                 Ὁ Σαλώνων Ἠσαΐας, ὁ πρῶτος Ἕλληνας ἱεράρχης ὁ ὁποῖος ἔπεσε ὑπὲρ πατρίδος, τὴν ὥρα τῆς μάχης τῆς Ἀλαμάνας, δὲν εἶχε ὑπ’ ὄψιν του τὸ Εὐαγγέλιο; Γιατί «ρίχνανε στὸ θυμιατὸ μπαρούτι γιὰ λιβάνι» οἱ παπάδες καὶ θυσιάζονταν γιὰ τὴν λευτεριὰ τοῦ Γένους; Πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς δὲν ξαναπιάσαν τὸ ἁγιοπότηρο, [Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: λόγῳ τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων στοὺς ἱερεῖς ποὺ ἔχουν θανατώσει ἄνθρωπο νὰ τελοῦν τοῦ λοιποῦ τὴν Θ. Λειτουργία) ὅμως ἔφτιαξαν πατρίδα. Ποιμένες καλοὶ ποὺ θυσιάστηκαν ὑπὲρ τοῦ σκλαβωμένου ποιμνίου τους.
.             Παραπέμπω καὶ σ’ ἕνα περίφημο κείμενο τοῦ Δασκάλου τοῦ Γένους Κωνσταντίνου Οἰκονόμου ἐξ Οἰκονόμων, («μέγας ἐκκλησιαστικὸς ἀνήρ, λαμπρὸν κόσμημα καὶ μέγα καύχημα τοῦ ἑλληνικοῦ Γένους»): «Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς, χριστιανέ, καθὸ χριστιανὸς νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν Πατρίδα. Σὲ προστάζει ὁ θεῖος νόμος “ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν”. Πλησίον σου εἶναι βέβαια πᾶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ποιός δύναται ν εναι πλησιέστερός σου παρ τος συγγενες κα μοπίστους κα συμπολίτας σου. Οὗτοι εἶναι ἀδελφοί σου, οἵτινες συγκατοικοῦσι μετὰ σοῦ εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν χώραν, ὡσὰν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οἰκίαν, οὗτοι ἔχουσι τὸν αὐτὸν καὶ σὺ πατέρα, τὸν Θεόν, τὴν αὐτὴν καὶ σὺ μητέρα, τὴν Ἐκκλησίαν, τὸ αὐτὸ γενέθλιον ἔδαφος, καὶ τὰς αὐτὰς τροφάς, τοὺς αὐτοὺς νόμους, τοὺς αὐτοὺς ἄρχοντας καὶ ποιμένας καὶ διδασκάλους, τὰς αὐτὰς πρὸς σὲ κοινὰς καὶ πανηγύρεις καὶ ἀπολαύσεις καὶ λύπας καὶ χαράς, ὅσον λοιπὸν εἰλικρινέστερον ἀγαπᾶς τοὺς συμπατριῶτας καὶ τὴν Πατρίδα, τόσον βεβαιότερον ἐκπληρώνεις τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ πάλιν ἐξ ἐναντίας, σον μελες κα προδίδεις πολλάκις τς Πατρίδος τ συμφέροντα, τόσον ξελέγχεσαι παραβάτης το θείου νόμου, κα το πλησίον σου χθρς χειρότερος πίστου “εἴ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καί ἔστιν ἀπίστου χείρων”… Τόσον ἱερὸν καὶ θεῖον δῶρον εἶναι ἡ Πατρὶς ὥστε ἐν τῶν μεγίστων σημείων τῆς κατὰ τῶν ἀνθρώπων δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ γίνεται πολλάκις ἡ στέρησις τῆς Πατρίδος. …Καὶ ἂν λοιπὸν ἡ Πατρὶς εἶναι τόσον σεβάσμιον, τόσον πολύτιμον, τόσον ἀγαπητόν, εἰς τὸν Θεόν, φανερὸν ὅτι χριστιανός, ὅστις ἀγαπᾶ μάλιστα τὸν Θεό, καὶ τὸν πλησίον, χρεωστεῖ νὰ ἀγαπᾶ τὴν ἰδίαν αὐτοῦ Πατρίδα». (Κων. Κούρκουλα, «Λεύκωμα Δασκάλων τοῦ Γένους», σελ. 160, Ἀθήνα 1971). [Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» βλ. σχετ.: ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ καὶ ΚΑΚΕΚΤΥΠΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ (Γέρ. Θαδδαῖος) ].
.               Διασώζει ὁ Ι. Πολέμης τὴν ἀπάντηση κάποιας γιαγιᾶς πρὸς τὸν ἐγγονό της, ποὺ ἀποροῦσε γιατί τὴν ἔβλεπε κάθε βράδυ μετὰ τὸν ἑσπερινὸ μαζὶ μὲ τὰ εἰκονίσματα νὰ θυμιατίζει καὶ τὸ καριοφίλι τοῦ παπποῦ.
«Τὸ καριοφίλι ποὺ θωρεῖς
ψηλὰ στὸν τοῖχο νὰ σκουριάζει
παιδάκι μου, μὴν ἀπορεῖς
ἁγιολιβάνι τοῦ ταιριάζει
γιατί χωρὶς αὐτὸ
χωρὶς τὸ φλογερό του στόμα
θά ᾽μαστε σκλάβοι ἀκόμα».
(«Ἱεράρχες, Ἐθνάρχες», π. Θεοδώρου Ζήση, σελ. 30).
.               «Ἡ ἀπάντηση τῆς ὥριμης γερόντισσας», σημειώνει ὁ σεβαστὸς πάπα-Θόδωρος, «εἶναι ἀπάντηση τῆς γηραιᾶς ἑλληνικῆς ἱστορίας στοὺς ἀνώριμους μελετητές της».
.               Οἱ δεσποτάδες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα ζώστηκαν τ’ ἅρματα καὶ ἔσωσαν τὴν Μακεδονία. «…Στὴ μέση φοροῦσα μία πέτσινη ζώνη ἀπ’ ὅπου κρέμονταν ἀπὸ τὴ μία μεριὰ ἡ θήκη τοῦ πιστολιοῦ μου, ποὺ ἦταν μεγάλο καὶ γίνονταν ἐν ἀνάγκῃ καὶ τουφέκι, κι ἀπ’ τὴν ἄλλη ἕνα μαχαίρι γιὰ στρατιωτικὸ ἢ ἀστυνομικό. Συχνὰ γυμναζόμουν εἰς τὸ σημάδι…», διηγεῖται ὁ ἡρωικὸς μητροπολίτης Καστοριᾶς Γερμανὸς Καραβαγγέλης. (Ἀντ. Μπέλλου-Θρεγιάδη, «Μορφὲς Μακεδονομάχων, σελ. 75-76).
.           Ὁ Ἰωακεὶμ Φυρόπουλος, ὅταν ἐνθρονίστηκε στὸ Μοναστήρι, εἶπε στὸν ἐμπερίστατο λαό: «Δὲν ἦρθα νὰ σᾶς διδάξω ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος, ἀλλὰ ὀφθαλμοὺς ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντας ἀντὶ ὀδόντος». Ὁ Κορυτσᾶς Φώτιος, ὁ Γρεβενῶν Αἰμιλιανός, ὁ Μελενίκου Κωνσταντῖνος, ὁ Ἐλευθερουπόλεως Γερμανός, ἔπεσαν μαχόμενοι, κοσμώντας τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους.
.           Ὅταν στὶς 30 Αὐγούστου τοῦ 1907 ὁ λαὸς τῆς Δράμας ἀποχαιρετᾶ τὸν δεσπότη του, τὸν μετέπειτα ἐθνοϊερομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσόστομο, ὁ δημογέροντας Νίκας ἐνώπιον τῶν χιλιάδων ποὺ εἶχαν μαζευτεῖ στὸ σταθμό, ἀναφωνεῖ: «Δέσποτα, μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκαμες λιοντάρια. Μένε ἥσυχος. Θὰ γίνει τὸ θέλημά σου». Κι ἔγινε. (Ν. Βασιλειάδη, «Γιὰ τὴν Ἐλευθερία», σελ. 265). Δὲν ἦταν πιστοὶ αὐτοὶ οἱ ἡρωικοὶ Ἐπίσκοποι; Ἦταν, ἀλλὰ προνοοῦσαν γιὰ τοὺς οἰκείους, γιὰ τὸ Γένος.
.             Τὰ γράφω αὐτὰ γιὰ νὰ κατανοήσουν κάποιοι ὅτι τούτη τὴν στιγμὴ διακυβεύεται ἡ ἱστορική μας ὕπαρξη. ν νεχτομε τν γκατάσταση τν μουσουλμανικν ρδν, ς θυροκολλήσουμε τ γγελτήριο θανάτου μας. Σ λίγο καιρ δν θ πάρχουν «καλο σαμαρετες», θ περιφέρονται ξαγριωμένοι μουσουλμάνοι πο θ ξεσπάσουν πάνω μας γι λα τ δεινά τους.
.                 Μν καταπίνετε τ παραμύθια τν σάπιων καναλιν. Μς προορίζουν γι ερωπαϊκ μιράτο. Βρισκόμαστε νώπιον θνικς προδοσίας. Μὴν τοὺς πιστεύετε, λένε, ψέματα. Λυπηθεῖτε τὰ παιδιά σας, τὶς γυναῖκες σας, τὶς οἰκογένειές σας. Ὅλοι καὶ ὅλα γιὰ τὴν σωτηρία τῆς πατρίδας μας…

, , ,

1 Σχόλιο

«ΝΑ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ, ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ, ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΙΚΡΟ» (Δ. Νατσιός)

«Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου,
τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρὸ»
γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Οἱ ἄνθρωποι θὰ μείνουν πτωχοί, γιατί δὲν θά ᾽χουν ἀγάπη στὰ δένδρα»
Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς

.         Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, σ’ ἕνα ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου Νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη. Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό». Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ᾽40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ τὸ «ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
.       Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.
.       Ὅμως «τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε, ἀλλὰ «ἰδοὺ ζῶμεν». Ὅταν ἔπεσε ἡ βασιλεύουσα Πόλη, «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρο τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. «Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ᾽ναι».
.       Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).
.           Πόλεμοι, ἀστυφιλία, φτώχεια, μανιῶδες κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰ εὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸ ἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας. Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ «λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη, πέσαμε σὲ ἀπιστία. Μὰ «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ». Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τα ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι», ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶ νὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος, φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ «χρυσὰ κλουβιά».
.         Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ «ἀνθίσουν», θέλουν γῆ, χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς – ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη «αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό, κι ὅποιοι ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.
.             Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡ συχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο» ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.           Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς μας, εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ. Διασώζει ἡ ἑλληνικὴ μυθολογία μία βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία: Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς, τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ. Ὅσο τὴν πατοῦσε, ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, τὸ μέλλον θὰ ἔχει πολλὴ ξηρασία», μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός. Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ σπίτι, ὅπου γεννηθήκαμε. «Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι, στοιχειὸ εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει», γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς. Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν καὶ κούρασαν. Τὰ «ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας», τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ βουνοῦ καὶ τοῦ λόγγου περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἱδρώτα του, τὰ ἡμερώνει. Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁ Φώτης Κόντογλου γιὰ «τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία», ποὺ τὸν ἔπιανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους: «Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή, χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά, ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου. Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες, δουλειές, ἐπιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτικὴ ἀγωνία, ἀδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ὁ ἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου. Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ᾽ναι στὸ φρενοκομεῖο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές. Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πὼς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση! Ἡσυχία! Κάθομαι σὲ μία πέτρα. Κοιτάζω τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὸ χῶμα, τὰ σύννεφα, κι ἀναστενάζω. Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικὰ Ἄνθη, σελ. 223).
.             Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, τὴν γῆ μας, τὴν ἰθαγένειά μας, νὰ ξαναβροῦμε. Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας, τὰ πρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, τὰ ἀρώματα, τὶς γεύσεις τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας, ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς «μεθυσμένης» πολιτείας.
.           Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ποῦμε αὐτὸ ποὺ ἔλεγαν οἱ παλιοί, οἱ Ρωμιοί, ὅταν τοὺς εὕρισκαν «περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μας εἰς σὲ ἀνατίθεμεν, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν μας ὑπὸ τὴν σκέπη σου».
.             Καὶ ἂς μὴν ἀκοῦμε τὸν μάταιο αὐτὸ κόσμο. Ὁ κόσμος σήμερα πλανᾶται. Ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους Γεροντάδες τοῦ Γένους ἔλεγε ὅτι ἄκουσε μία μάνα νὰ λέει στὴν κόρη της: «Ἄκουσε, κόρη μου, ἐγὼ σὰν μεγαλύτερη θὰ πεθάνω, καὶ οἱ μέρες ποὺ ἔρχονται εἶναι πολὺ δύσκολες. Μπορεῖ νὰ ἔρθει μία περίοδος, ὅπως τότε στοὺς Ἑβραίους τῆς Π.Δ., καὶ νὰ χαθοῦν οἱ γραφὲς καὶ τὰ Εὐαγγέλια. Ἂν λοιπόν, ἔλθει μία περίοδος τέτοια, τῆς λέει, καὶ δεῖς ὅτι δὲν ὑπάρχει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἔτσι δὲν θὰ ξέρετε τί νὰ κάνετε, τότε νὰ κοιτᾶς τί κάνει ὁ κόσμος κι ἐσὺ νὰ κάνεις τὸ ἀντίθετο. Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο». Μὲ ἄλλα λόγια αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐπανάσταση…

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΙ, ΠΑΤΡΙΔΟΚΤΟΝΟΙ καὶ ΘΕΟΜΠΑΙΧΤΕΣ («Κάποιο κέντρο ἔχει κάνει “πολὺ καλὴ δουλειά”».)


Περ σημαίας, θνικο μνου, θνους κα πατρίδας
Σάββας Καλεντερίδης 

ἐφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 25.10.15

.           Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ ἔχτισαν πολιτικὲς καὶ ἄλλες καριέρες προτάσσοντας ἰδέες καὶ σύμβολα ὅπως πατρίδα, σημαία, ἔθνος, ὀρθοδοξία, ποὺ θεωροῦνται ἱερὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο κομμάτι τῆς κοινωνίας. Αὐτοὶ ποὺ τὸ ἔκαναν, λεηλατώντας στὴν οὐσία αὐτὲς τὶς ἱερὲς ἔννοιες, χαρακτηρίζονται –καὶ σωστὰ– ὡς πατριδοκάπηλοι καὶ θεομπαῖχτες. Γιατί ὅταν ἐπικαλεῖσαι καὶ κάνεις ἰδεολογική σου σημαία μόνο γιὰ τὸ φαίνεσθαι ἰδέες καὶ σύμβολα, σοῦ πρέπουν τέτοιοι κι ἀκόμα χειρότεροι χαρακτηρισμοί.
.           Ἡ ζημιὰ ποὺ ἔκαναν καὶ κάνουν ὅσοι χρησιμοποιοῦν γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοποὺς τὶς προαναφερθεῖσες ἰδέες καὶ σύμβολα εἶναι μεγάλη, γιατί ἀφ᾽ ἑνὸς τὶς ἀπαξίωσαν στὰ μάτια τοῦ λαοῦ, ἀφ᾽ ἑτέρου στέρησαν τὴ δυνατότητα ἀπὸ τοὺς ἁγνοὺς ἰδεολόγους πατριῶτες νὰ τὶς ἐπικαλοῦνται. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἕνα ἄλλο κομμάτι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, ἀμφισβητοῦσε συστηματικὰ τὶς ἔννοιες ἔθνος, κράτος, πατρίδα, σημαία, συντασσόμενο μὲ ἰδεολογίες ποὺ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀπαξίωση τῶν ἐννοιῶν αὐτῶν καὶ στὴν οὐσία στὴ διάλυση τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πατρίδας.
.             Ἡ κατάσταση αὐτὴ ὁδήγησε σταδιακὰ στὴν ἀλλοίωση τῶν παραδοσιακῶν χαρακτηριστικῶν της ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ἐνῶ γιὰ παράδειγμα τὴ δεκαετία τοῦ 1910 ἢ ἀκόμα καὶ τοῦ 1940, οἱ Ἕλληνες ἦταν ἕτοιμοι νὰ ἀνταποκριθοῦν μὲ αὐταπάρνηση στὸ πρῶτο κάλεσμα τῆς πατρίδας, καὶ τὸ ἔκαναν πολεμώντας πρῶτα ἐπὶ δέκα χρόνια στὰ Βαλκάνια καὶ τὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ μετὰ στὴν Ἤπειρο, τὴ Γραμμὴ Μεταξᾶ καὶ τὴν Ἐθνικὴ Ἀντίσταση, σταδιακ τ πατριωτικ ασθημα τν λλήνων μεταλλάχθηκε, μ ποτέλεσμα σήμερα ν φοβται κανες ν πε τι εναι λληνας πατριώτης, τι γαπ τ λληνικ θνος κα τν πατρίδα, ὅτι θεωρεῖ τὴν Ὀρθοδοξία μέρος τῆς ταυτότητας τοῦ Ἕλληνα, ὅτι ὀφείλουμε σεβασμὸ στὴ σημαία καὶ τὸν ἐθνικό μας ὕμνο, γιὰ νὰ μὴν παρεξηγηθεῖ – ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔκαναν «σημαία» τους αὐτὲς τὶς ἰδέες καὶ τὰ σύμβολα οἱ πατριδοκάπηλοι καὶ οἱ θεομπαῖχτες.
.             Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὑπάρχει ἕνα σοβαρὸ κομμάτι στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ποὺ βρίσκεται στὴν ἀντίπερα ὄχθη μὲ τοὺς πατριδοκάπηλους καὶ τοὺς θεομπαῖχτες, εἶναι οἱ κατ’ ἐπάγγελμα ἀνθέλληνες, ἀντιεθνικιστές, ἀναρχικοί, ἀριστεροί, καὶ μία σειρὰ ὁμάδες ποὺ ἔκαναν καριέρα ἀμφισβητώντας τὶς ἔννοιες πατρίδα, ἔθνος, σημαία, ἐθνικὸς ὕμνος καὶ Ὀρθοδοξία, φθάνοντας στὸ σημεῖο σήμερα νὰ καταλάβουν καὶ τὴν ἴδια τὴν ἐξουσία.
.             Τὸ ἀξιοσημείωτο –καὶ ταυτοχρόνως ἐπικίνδυνο γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ καὶ τὴν πατρίδα–, ποὺ χρήζει εἰδικῆς ἔρευνας καὶ ἀνάλυσης, εἶναι ὅτι ἄτομα αὐτῆς τῆς… ἰδεολογίας, μὲ ἀξιοθαύμαστη ἐπιμονὴ καὶ μεθοδικότητα, ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἔχουν διαβρώσει τοὺς μηχανισμοὺς τοῦ κράτους καὶ κυρίως τῆς παιδείας, μὲ προφανῆ στόχο νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν ἱστορία καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὰ ἰδιαίτερα καὶ παραδοσιακὰ χαρακτηριστικά του ἑλληνικοῦ ἔθνους.
.               Ἂν μελετήσει κανες τ στελέχωση κα τν καδημαϊκ συμπεριφορ στς δρες στορίας τν λληνικν πανεπιστημίων, θ διαπιστώσει τι κάποιο κέντρο χει κάνει «πολ καλ δουλειά», μ ποτέλεσμα πλέον τ λληνόπουλα ν μπολιάζονται μ τ λογική του… συνωστισμο, τῆς ἀμφισβήτησης τοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ, τῆς ἀμφισβήτησης τῆς προσφορᾶς τοῦ Μακρυγιάννη, ἐνῶ στήνονται νέα τοτέμ, μὲ γεγονότα καὶ «ἥρωες» ποὺ ὄχι μόνο δὲν πρόσφεραν στὸ ἔθνος καὶ τὴν πατρίδα, ἀλλὰ τοὐναντίον ἔδρασαν ἀνθελληνικὰ καὶ ἀντιπατριωτικά. Τὰ παραδείγματα εἶναι πάμπολλα, μὲ τελευταῖο τὴν ἡρωοποίηση τοῦ Γρηγορόπουλου καὶ τοῦ Παύλου Φύσσα, ποὺ μπορεῖ νὰ πλήρωσαν μὲ τὴ ζωή τους τὴν ἄδικη βία τοῦ κράτους καὶ ἑνὸς κόμματος, ὅμως ἐθνικοὶ ἥρωες καὶ μάρτυρες δὲν εἶναι.

Ὅμως γιατί τὰ λέμε ὅλα αὐτά.

.             Ἀφορμὴ γιὰ τὸ ἄρθρο αὐτό, ἢ μᾶλλον ἡ σταγόνα ποὺ ξεχείλισε τὸ ποτήρι, ἦταν παράδεκτη στάση το λληνα πρωθυπουργο τν ρα πο μπάντα τν νόπλων Δυνάμεων παιάνιζε τν θνικ μνο τς Γαλλίας στ μνημείου το γνωστου Στρατιώτη, (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: βλ. σχετ.: ΔΙΑΦΟΡΑ ΗΘΟΥΣ “ΦΡΑΓΚΟΥ” καὶ “ΕΛΛΗΝΟΣ”!κατὰ τὴν ἐπίσημη τελετὴ κατάθεσης στεφάνου ἀπὸ τὸν Γάλλο πρόεδρο Φρανσουὰ Ὀλάντ.
.           Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργός, γαλουχημένος μὲ τὰ νάματα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς… προόδου (ἤτοι καταλήψεις, ἀνυπακοὴ στὸ κράτος, βανδαλισμοὶ στὴ δημόσια περιουσία, ἀπαξίωση καὶ ἀπαρέσκεια στὶς ἔννοιες τοῦ πατριωτισμοῦ ποὺ προαναφέρθηκαν), ἀπέδειξε ὅτι βρίσκεται στὸν κόσμο του, δηλαδὴ στὸν κόσμο ποὺ ἔπλασε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ ὑπηρέτησε τὶς ἀξίες τῆς ΚΝΕ καὶ συνέχεια τοῦ ΣΥΝ καὶ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἀντὶ νὰ σταθεῖ σὲ στάση προσοχῆς, γιὰ νὰ τιμήσει τὸν καλεσμένο καὶ τὴ χώρα του, ποὺ εἶναι ὁ κύριος σύμμαχός μας στὴν Εὐρώπη, εἶχε σταυρωμένα τὰ χέρια του, ἀνοικτὰ τὰ πόδια του, καὶ ἀτένιζε τὸν οὐρανό!
.            Ἐπειδὴ τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο στὴ ζωή, ἦλθε ἡ στιγμὴ οἱ Ἕλληνες νὰ προβληματιστοῦμε σοβαρά, γιατί ἀπὸ τὴ μία ο πατριδοκάπηλοι κα ο θεομπαχτες κα π τν λλη ο θνομηδενιστς κα ο πατριδοκτόνοι δηγον τ θνος κα τν πατρίδα στ διάλυση.

Νὰ μὴν τοὺς ἀφήσουμε.

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἂν δὲν ὑπῆρχε Ἐκκλησία μετὰ τὸ 1453, τὸ Ἔθνος θὰ εἶχε ἐξαλειφθεῖ καὶ δὲν θὰ ἀναδεικνυόταν τὸ 1821».

Ἡ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὸν Μικρασιατικὸ Ἑλληνισμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ στοὺς πολλοὺς σκοτεινοὺς αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς δυσαριθμήτων βασάνων καὶ πάμπολλων θυμάτων διατήρηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων ὀφείλεται στὴν καθοριστικὴ παρουσία καὶ τὴν ἐργώδη καὶ θυσιαστικὴ προσφορὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κλήρου καὶ λαοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ἦταν ποὺ διατήρησε ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆς ἑλληνικῆς συνείδησης καὶ προετοίμασε τὴν ἐθνεγερσία. Ἂν δὲν ὑπῆρχε Ἐκκλησία μετὰ τὸ 1453, τὸ Ἔθνος θὰ εἶχε ἐξαλειφθεῖ καὶ δὲν θὰ ἀναδεικνυόταν τὸ 1821. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀρθῶς ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τόνιζε πὼς «Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμὸς εἶναι ὅπως τὸ κρέας μὲ τὸ νύχι».

Γράφει σχετικὰ ὁ Σπ. Ζαμπέλιος:

.             «Ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης (Σημ. Τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως), διάδοχος τῆς βασιλείας ἐπίδοξος ὑπὸ τὴν ἐξαγνιστικὴν τοῦ Τούρκου κηδεμονίαν… ἀπομένει ὁ νεοφανὴς Λαός. Εἰς τὸν ὁποῖον συμμαχοῦσιν ἀναποσπάστως ἤδη καὶ ὑπὲρ ἐθνεγερσίας συναγωνίζονται οἱ λογάδες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Γραμματικοί. Τίνι τὸ 1821, πρῶτον Εὐρωπαϊκοελληνικῆς πολιτείας δοκίμιον, τίνι ὀφείλεται; Τῇ συμφώνῳ συμπράξει τῆς καινῆς ἱστοριονομικῆς τριαρχίας. Εἰς τὸ κέντρον ὁ Λαός, δεξιόθεν ὁ λόγιος Ρήγας, ἀριστερόθεν δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Γερμανός!».
.             Δύο ἦσαν οἱ θανάσιμοι κίνδυνοι ἀφανισμοῦ τοῦ Γένους. Ὁ ἕνας ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὸν Ὀθωμανὸ τύραννο, μὲ τοὺς ἐξισλαμισμούς. Αὐτοὶ συνέβαιναν ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν μὲ τοὺς συστηματικοὺς διωγμοὺς σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν, τὸ παιδομάζωμα, τὴν ἐξαθλίωση, τὶς ταπεινώσεις, τὶς σὲ βάρος τους ὑπερβολικὲς φορολογικὲς ἐπιβαρύνσεις, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ μὲ τὰ κίνητρα ποὺ ἔδιδε στοὺς ἐξωμότες. Ὁ ἄλλος κίνδυνος ἀπὸ τὴ Δύση καὶ τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τοὺς λατινόφρονες ἡγεμόνες, ἐπιδίωκε μὲ κάθε τρόπο τὸν προσηλυτισμὸ καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἰδιοπροσωπίας τῶν Ἑλλήνων. Καὶ τοὺς δύο αὐτοὺς κινδύνους ἀντιμετώπισε μὲ πάρα πολλὲς θυσίες ἀλλὰ τελικῶς μὲ ἐπιτυχία ἡ Ἐκκλησία καί, ὡς νέος Μωυσῆς, ὁδήγησε τὸ Ἔθνος στὴν ἐλευθερία Του.
.             Εἰδικὰ ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμὸς εἶχε μία ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὴν Στρατευόμενη Ἐκκλησία. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ ἄλλοι Ἀπόστολοι ἐργάσθηκαν ἱεραποστολικῶς στὶς πόλεις καὶ στὰ χωριά της, καὶ οἱ Ἑπτὰ πόλεις τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου εἶναι στὴν Ἰωνία, οἱ πρῶτοι Μάρτυρες τῆς Πίστεως ἐκεῖ ἀναδείχθηκαν, στὰ χώματά της ἔδρασαν οἱ Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, σ’ αὐτὴν συνῆλθαν Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, ποὺ ἀποφάσισαν περὶ τῶν Δογμάτων τῆς Πίστεως. Στὴ Νίκαια κατέφυγε ὁ Αὐτοκράτορας, ὅταν οἱ Φράγκοι, τὸ 1204, κατέλαβαν τὴ Βασιλεύουσα, οἱ Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας δέχθηκαν πρῶτοι τὰ κύματα τῶν ἐπιθέσεων τῶν ἀλλοθρήσκων ποὺ διψοῦσαν γιὰ αἷμα καὶ κατακτήσεις. Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στὸ μεγάλο του μέρος, ἔμεινε σκλαβωμένος στοὺς Ὀθωμανοὺς ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 14ου αἰώνα ἕως τὸ 1918, δηλαδὴ γιὰ πεντέμισι αἰῶνες περίπου καὶ ὄχι μόνο ἐπέζησε, ἀλλὰ ἀνέδειξε ἀρετές, ἀξίες καὶ ἱκανότητες, μὲ τὶς ὁποῖες διεκδίκησε δυναμικὰ τὴν ἐλευθερία του.
.             Ἡ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας (Σημ. Μικρὰ Ἀσία, εἶναι ἡ περιοχὴ ἀπὸ τὴν Ἰωνία ἕως τὴν Κιλικία καὶ ἀπὸ τὴν Καππαδοκία καὶ τὴ Λυκία ἕως τὸν Πόντο) ἦταν πολὺ δύσκολη στὰ χρόνια της σκλαβιᾶς. Ζοῦσαν μέσα στὸ κέντρο τῆς τυραννίας καὶ ἀνάμεσα σὲ πλημμυρίδα ἀλλοθρήσκων, γι’ αὐτὸ δὲν ἦταν εὔκολο νὰ ἐπιβιώσουν. Τὸ πέτυχαν μὲ τέσσερα συστατικὰ στοιχεῖα, ποὺ καλλιέργησαν στὶς ψυχές τους.
.             Τ πρτο ταν κράδαντη κα ζέουσα Πίστη τους στν Σωτήρα τους ησο Χριστό. Πίστη ποὺ συνοδευόταν μὲ ἀνάλογη ζωή. Ἀπόρροια αὐτῆς τῆς Πίστης ἦταν τὸ δεύτερο στοιχεο, βίωση τς λευθερίας ς ζωτικο στοιχείου τς ψυχς τους κα πιθυμία τους ν τν ποκτήσουν κα σ θνικ πίπεδο. Τ τρίτο συστατικ στοιχεο ταν φιλοπατρία τους. Οἱ λόγιοι ἀλλὰ καὶ οἱ ἀγράμματοι ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς καλλιεργοῦσαν στὸν σκλαβωμένο πιστὸ λαὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν δεσμία Πατρίδα, τοῦ συντηροῦσαν τὴ φλόγα τῆς ἐλευθερίας ὑπενθυμίζοντάς του τὴν καταγωγή του ἀπὸ σημαντικοὺς προγόνους. Ὁ Ἐπίσκοπος Κερνίκης καὶ Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης (1669-1714) ἐποίκιλλε τὰ κηρύγματά του μὲ πλεῖστες ἀναφορὲς σὲ σοφοὺς καὶ ἥρωες τῆς ἀρχαιότητας καὶ τῆς Βυζαντινῆς ἐποχῆς καὶ ὁ   Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος, ὁ ἐξ Οἰκονόμων, τόνωνε τὸ πατριωτικὸ φρόνημα. Μιλώντας πρὸς τοὺς νέους τῶν Κυδωνιῶν, τὸ 1919, εἶχε τονίσει, μεταξὺ ἄλλων: « Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὸ χριστιανός, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν πατρίδα… Τόσον ἱερὸν καὶ θεῖον δῶρον εἶναι ἡ Πατρὶς ἀγαπητοί, ὥστε ἓν τῶν μεγίστων σημείων τῆς κατὰ τῶν ἀνθρώπων δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ γίνεται πολλάκις ἡ στέρησις τῆς Πατρίδος».
.       Τὰ τρία προηγούμενα στοιχεῖα ὁδηγοῦν στὸ τέταρτο, ποὺ εἶναι θέληση κα διάθεση το λληνα ν θυσιαστε παρ ν τουρκέψει ν φραγκέψει. Αὐτὴ ἡ θέληση προϋποθέτει τὴν Πίστη, τὴ Φιλοπατρία καὶ τὴν ἀγάπη στὴν Ἐλευθερία, ποὺ τόσο χαρακτηριστικὰ περιέγραψε ὁ Ρήγας: «Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή». Νέφος εἶναι οἱ νεομάρτυρες, δηλαδὴ οἱ μάρτυρες ἐπὶ τουρκοκρατίας ἢ φραγκοκρατίας, ποὺ ὑπέστησαν βάσανα καὶ αὐτὸν τὸν θάνατο, γιατί δὲν ἀλλαξοπίστησαν. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἦσαν ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία. Ὅλοι τους θεωροῦσαν τὸ βόλεμα καὶ τὸν συμβιβασμὸ μὲ τὸν δυνάστη μαγάρισμα τῆς Πίστης καὶ τῆς ἐλευθερίας τους.
.       Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ξεκίνησε μακριὰ ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία. Πρῶτα στὶς παραδουνάβιες περιοχές, ὅπου θυσιάστηκαν οἱ ὑπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη ἁγνοὶ ἀγωνιστὲς καί, ἀμέσως μετὰ στὴν Πελοπόννησο, πετυχημένα αὐτὴ τὴ φορά. Μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα ἑκατοντάδες ἦσαν οἱ Μικρασιάτες ποὺ αὐτοπροαιρέτως ἄφησαν πίσω τὴν οἰκογένειά τους καὶ τὶς ἀνέσεις τους καὶ ἀποδέχθηκαν τοὺς κινδύνους ποὺ συνεπαγόταν ἡ συμμετοχή τους σ’ Αὐτόν.
.             Μετὰ τὸ 1850 καὶ ἐνῶ μικρὸ μέρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶχε ἀπελευθερωθεῖ καὶ προσπαθοῦσε νὰ ὀρθοποδήσει, αὐτὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀναπτυσσόταν μέσα στὴ σκλαβιά. Αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα ποὺ πραγματοποίησε ἡ Ἐκκλησία, κλῆρος καὶ λαός, σ’ Αὐτήν. Στοὺς σκοτεινούς, μετὰ τὸ 1453, πρώτους αἰῶνες διατήρησε ζωντανὴ τὴ θράκα τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ ὅταν οἱ περιστάσεις τὸ ἐπέτρεψαν, αὐτὴ γιγαντώθηκε, παρὰ τὶς δυσχερέστατες συνθῆκες ποὺ ὑπῆρχαν. λλος θεσμός, πλν τς κκλησίας, δν πρχε στ σκλαβωμένη Μικρ σία γι ν βοηθήσει τν λληνισμό. Ατ νωσε λους τους λληνες, πλούσιους καὶ πτωχούς, ἀγρότες καὶ ἐμπόρους, γραμματισμένους καὶ ἀγράμματους στὸν κοινὸ σκοπό. Ἡ Ἐκκλησία ἦταν ταυτόχρονα Ὑπουργεῖο Παιδείας, Οἰκονομικῶν, Ὑγείας, Προνοίας, Πολιτισμοῦ…
.           Ὅταν, στὴν ἀρχὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἄρχισαν οἱ διωγμοὶ ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους, ἡ ἐπιλογὴ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν ἱερέων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἦταν νὰ προστατεύσουν τὸ ποίμνιό τους, ἀποδεχόμενοι τοὺς κινδύνους, ποὺ αὐτὴ συνεπαγόταν. Οἱ ἀναφορὲς τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου Σμύρνης, πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ποὺ διασώθηκαν, ἀποτελοῦν ἀψευδὲς στοιχεῖο γιὰ τὴν αὐτοπροαίρετη θυσία τους.
.           Οἱ ὑπηρεσίες τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀποδεικνύονται καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι, παρὰ τὶς αὐθαιρεσίες καὶ τοὺς διωγμοὺς τοῦ ὀθωμανικοῦ καθεστῶτος, στὴν περιοχὴ τῆς Ἰωνίας, ὅταν αὐτὴ ἀπελευθερώθηκε, ὑπῆρχαν 698 Σχολές, στὶς ὁποῖες φοιτοῦσαν 91.935 μαθητὲς καὶ μαθήτριες καὶ δίδασκαν 1.805 δάσκαλοι καὶ δασκάλες. Ἐπίσης στὶς περὶ τὴ Σμύρνη ἐκκλησιαστικὲς ἐπαρχίες λειτουργοῦσαν τὰ ἀκόλουθα εὐαγῆ ἱδρύματα, ποὺ ὅλα τὰ κατέστρεψαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ποὺ ἀνάλογα δὲν διέθετε ἡ Ἐκκλησία στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα:

  • 20 Νοσοκομεῖα, 2 Βρεφοκομεῖα, 2 Φρενοκομεῖα, 3 Γηροκομεῖα, 1 Ἄσυλο Ἀνιάτων, 1 Στέγη Συσσιτίου, 2 Λαϊκὰ Κέντρα, 19 Θρησκευτικὲς Ἀδελφότητες, 18 Γυμναστικοὶ Σύλλογοι, 88 Ὀργανώσεις Ἀμύνης, 21 Φιλαρμονικοὶ Σύλλογοι, 6 Ὀρφανοτροφεῖα, 3 Ἰδιωτικὰ Γυμνάσια, 4 Διδασκαλεῖα Ἀρρένων καὶ Θηλέων, 1 Ἐμπορικὴ Σχολή, 225 Συντεχνίες, 209 Σύλλογοι καὶ Ἀδελφότητες, 27 Φιλόπτωχα Ταμεῖα, 19 Βιβλιοθῆκες καὶ Μουσεῖα, 2 Οἰκοτροφεῖα, 4 Γεωργικὲς Ἑνώσεις.

.           Οἱ συστηματικοὶ διωγμοὶ σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀρμενίων καὶ τῶν Ἀσσυρίων Χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἐξελίχθηκαν σὲ γενοκτονία ἀπὸ τὸ 1914 ἕως τὸ 1922. Γιὰ τὴ διατήρηση τῆς μνήμης τῶν θυμάτων της ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸ 1993 ἀποφάσισε τὴν Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ νὰ τιμᾶται ἡ μνήμη τῶν Μικρασιατῶν ἐθνοϊερομαρτύρων Ἐπισκόπων Χρυσοστόμου Σμύρνης, Γρηγορίου Κυδωνιῶν, Ἀμβροσίου Μοσχονησίων, Προκοπίου Ἰκονίου καὶ Εὐθυμίου Ζήλων, καθὼς καὶ τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ μαρτύρησαν μαζί τους κατὰ τὴ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
.           Ἐξ άλλου ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, τὸ 1998, μὲ ὁμόφωνη ἀπόφασή της, ὅρισε τὶς 14 Σεπτεμβρίου κάθε ἔτους ὡς ἡμέρα ἐθνικῆς μνήμης τῆς γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸ Τουρκικὸ Κράτος. Εἶναι πολὺ λυπηρὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μνήμη τῶν θυμάτων τῆς γενοκτονίας ἐξασθενεῖ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, γιὰ λόγους πολιτικοὺς καὶ ἰδεολογικούς. Ὁμοίως ἐξασθενεῖ ἡ μνήμη τῶν σύγχρονων Ἑλλήνων ὡς πρὸς τὴν προσφορὰ τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας στὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ καὶ εἰδικότερα ἡ προσφορά Της στὴ διατήρηση τῆς ταυτότητάς Του καὶ στὴν ἀπόκτηση τῆς ἐλευθερίας Του, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ὁλόπλευρη θυσιαστικὴ συμπαράστασή Της   κατὰ τὶς δοκιμασίες Του.
.             Οἱ Ἕλληνες, ἀπὸ ἐθνικῆς πλευρᾶς, τὴν περίοδο αὐτὴ ζοῦμε κατάσταση ποὺ τείνει νὰ καταστεῖ χειρότερη ἀπὸ αὐτὲς τῆς Ἁλώσεως τοῦ 1453 καὶ τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς τοῦ 1922. Τὸ 1453 χάσαμε τὰ ἐδάφη καὶ τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ καταφέραμε νὰ διατηρήσουμε τὴν ἰδιοπροσωπία μας, τὴν ταυτότητά μας, τὴ γῆ μας. Τὸ 1922 χάσαμε τὴ γῆ μας, τὸ βιός μας, τοὺς ἱεροὺς τόπους μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας καὶ μεταφέραμε ὅσα ὅσια καὶ ἱερά μας μπορέσαμε στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Τώρα, στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα, κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε τὴν ταυτότητά μας, δηλαδὴ τὸ εἶναι μας, τὴν ψυχή μας!
.       Ἂς ἔχουμε ὅμως Πίστη καὶ Ἐλπίδα. Ὑπάρχουν ἀκόμη ἑστίες πνευματικῆς ἀντίστασης, ὑπάρχουν ἀκόμη Ἕλληνες ποὺ δὲν ἔχουν προσκυνήσει τὸν Βάαλ τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ.-

Βιβλία ποὺ χρησιμοποιήθηκαν γιὰ τὸ παρὸν ἄρθρο

  • Ἀρχεῖο Ἐθνοϊερομάρτυρος Ἁγίου Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου Σμύρνης, Τόμοι Α´, Β´ καὶ Γ´. ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 2000.
  • Μητροπολίτου Ἐφέσου Χρυσοστόμου Χατζησταύρου (Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος), «Οἱ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἐκπαιδεύσεως τῆς Μικρᾶς Ἀσίας Τελευταῖοι Διωγμοὶ τῶν Τούρκων», Ἔκδ. Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καισαριανῆς, Βύρωνος καὶ Ὑμηττοῦ, Καισαριανή, 2010.
  • Βοβολίνη Κώνστ. «Ἡ Ἐκκλησία εἰς τὸν Ἀγῶνα τῆς Ἐλευθερίας», Ἐκδότης Παν. Ἁθ. Κλεισιούνης, Ἀθῆναι, 1952.
  • Βρυώνη Σπ., «Ἡ παρακμὴ τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ Διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 1996.
  • Γεδεὼν Ι. Μανουήλ, «Ἡ Πνευματικὴ Κίνησις τοῦ Γένους κατὰ τὸν ΙΗ΄ καὶ ΙΘ΄ Αἰώνα». Ἔκδ. «Ἑρμῆς», Ἀθήνα, 1976.
  • «Ἡ Ζωὴ τῶν Ὑποδούλων Ἑλλήνων ἐπὶ Τουρκοκρατίας», Πρακτικὰ Β´ Συνεδρίου Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος – Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Πολιτιστικῆς Ταυτότητας, Ἀθήνα, 2014.
  • Ζακυθηνοῦ Α. Διονυσίου «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978.
  • Ζαμπελίου Σπ. «Βυζαντιναὶ Μελέται – Περὶ Πηγῶν Νεοελληνικῆς Ἐθνότητος», Ἔκδ. Σ. Ν. Φιλαδελφέως, Ἐν Ἀθήναις, 1857.
  • Κυριακίδου Ἐπαμ. «Βιογραφίαι τῶν ἐκ Τραπεζοῦντος καὶ τῆς περὶ αὐτὴν Χώρας ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως μέχρις Ἡμῶν Ἀκμασάντων Λογίων», Τυπογρ. Παρ. Λεώνη, Ἀθῆναι, 1897.
  • «Κύριλλος ὁ Λούκαρις». Ἀθῆναι, 1939.
  • Μηνιάτη Ἠλία, Ἐπισκόπου Κερνίκης καὶ Καλαβρύτων «Διδαχαὶ καὶ Λόγοι», Ἔκδ. «Φῶς», Ἀθῆναι, 1960.
  • Οἰκονόμου Κωνσταντίνου, τοῦ ἐξ Οἰκονόμων «Λόγοι», Ἐπιμ. Θεοδ. Σπεράντσα, Ἀθῆναι, 1971.
  • Παπαδοπούλου Ἀρχοντίας «Ἡ Συμβολὴ τῶν Ἑλλήνων τῆς κὰθ΄ Ἠμᾶς Ἀνατολῆς στὴν Παλλιγγενεσία τοῦ 1821», Ἔκδ. «Λεξίτυπον», Ἀθήνα, 2012.
  • Περαντώνη Ἰωάννου «Λεξικὸν τῶν Νεομαρτύρων», Ἔκδ. Β´ Ἱερᾶς Συνόδου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι, 1990.
  • Ράνσιμαν Στῆβεν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν Αἰχμαλωσίᾳ», Α+Β Τόμοι, Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα, 1979.  
  • Χατζηνικολάου Ἰγνατίου, Ἀρχιμ., Γυμνασιάρχου «Ἅγιος Πολύκαρπος», Χανιὰ

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΟI ΚΟΥΖΟΥΛΟI ΤHΝ ΚAΝΑΝΕ AΘAΝΑΤΗ ΤHΝ ΚΡHΤΗ…» (Δ. Νατσιός) «Αὐτὴ ἡ κουζουλάδα, ἡ “παλαβὴ φλέβα”, ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, μᾶς λείπει».

«Ο κουζουλο τν κάνανε θάνατη τν Κρήτη»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.              Σ’ ἕνα παλιὸ τεῦχος τοῦ πάντα ἐξαιρετικοῦ περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ» ἐντόπισα ἕνα κείμενο, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δὲν τὰ ἀφήνεις ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη ἀνάγνωση, ἀλλά, σκέφτεσαι, ὅτι πρέπει νὰ μοιραστεῖς καὶ μὲ ἄλλους τὴν συγκίνηση καὶ τὸ μεγαλεῖο ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ αὐτά. Πρωτίστως, ἔχω τὴν συνήθεια, νὰ τὰ «δωρίζω» στοὺς μαθητές μου, διότι τοῦτες οἱ γενεὲς δὲν γνωρίζουν τὴν Πατρίδα τους – ὡς προσανάμματα πατριδογνωσίας– ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀναπληρώσω τὶς νερόβραστες καὶ ἄνοστες τιποτολογίες ποὺ περιέχουν τὰ ἐν χρήσει σχολικὰ ἐγχειρίδια.
.              Τὸ κείμενο, στὸ ὁποῖο ἀναφέρομαι, εἶναι «ἡ διαθήκη τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Ἀντωνίου Ζωγράφου-Ξανθουδίδη». (Τὸ πρωτότυπο φυλάσσεται στὸ ἱστορικὸ μουσεῖο Ἡρακλείου). Ὁ Ἀντώνιος Ξανθουδίδης (1819-1896) γεννήθηκε, ἔζησε καὶ πέθανε στὴν Κρήτη. Μεγάλη μορφή, «γενναῖος μετὰ φρονήσεως, ἀφιλοκερδής, τύπος χρηστοῦ καὶ μεγαλοψύχου πατριώτου», λεβέντης ὁπλαρχηγός, ἔλαβε μέρος στοὺς ἡρωικοὺς ἀγῶνες τῆς Κρήτης γιὰ ἀπελευθέρωση καὶ ἕνωση μὲ τὴν Πατρίδα. Διακρίθηκε κυρίως στὴν Μεγάλη Ἐπανάσταση τοῦ 1866-1869, «ἀρχαῖος ἄνθρωπος» ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κόντογλου, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ «μοσχοβολοῦν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο».
.              Ἀσχολήθηκε μὲ τὴν πολιτική, μὲ τὴν πρωταρχικὴ σημασία τοῦ ὅρου καὶ ὄχι μὲ τὴν κατεστημένη λωποδυσία τῆς ἐποχῆς μας- «ἦταν τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔζων δι’ ἓν ἔπαινον καὶ πέθαινον δι’ ἕνα τραγούδι», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀνδρέας Καρκαβίτσας. Ὑπῆρξε ἀκόμη καὶ ἁγιογράφος. Παραθέτω τὴν διαθήκη του – ὑποθήκη γιὰ τὴν Πατρίδα, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τί λογῆς ἦταν οἱ Ἕλληνες, οἱ προκομμένοι ἐκεῖνοι ἄνθρωποι, ποὺ μᾶς χάριζαν λευτεριὲς καὶ προίκιζαν τοὺς ἀπογόνους «ἠθική, ἀρετή, σέβαση εἰς τὴν πατρίδα καὶ πίστη εἰς τὴν θρησκείαν μας… γιὰ νὰ ἔχουν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ». (Μακρυγιάννης)

.              «Α) Ἀποθνήσκων τέκνον γνήσιον τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐντέλλομαι τοὺς υἱούς μου ἀγαπητούς, ἐμὰ τέκνα, ἵνα διατελῶσι πιστὰ καὶ ἀφωσιωμένα εἰς τὴν πάτριον αὐτῶν θρησκείαν, παραγγέλλω ἑπομένως αὐτῶν ἵνα ἀκριβῶς ἐκπληρώσωσι τὰ χριστιανικὰ καθήκοντά των καὶ διαφυλάττουν ἄμεμπτα τὰ χριστιανικὰ ἔθιμα τῆς Πατρίδος. Συνιστῶ δὲ ἐνθέρμως πρὸς παντὸς ἄλλου τὴν ἐλεημοσύνην… παραγγέλλω εἰς τὰ τέκνα μου νὰ βοηθῶσι τοὺς πτωχούς, παραδειγματιζόμενα ἀπὸ τοὺς γονεῖς αὐτῶν.
.              Β) Ἐντέλλομαι… ν’ ἀφοσιωθῶσιν εἰς τὴν δικαίωσιν τῆς Πατρίδος, ἀπωθοῦντες τὰς ἐγωϊστικὰς ἰδέας τοῦ συμφέροντος καὶ τοῦ ἀτομισμοῦ… …Ἂς ἔχωσιν ὑπ’ ὄψιν τὸ συμφέρον τῆς Πατρίδος, ὄντες ἤπιοι πρὸς τοὺς ἀντιθέτους καὶ ἀμνησίκακοι, διότι ἡ μνησικακία ἁρμόζει μόνον εἰς τὰ θηρία…
.              Δ) Παραγγέλλω τοὺς υἱούς μου νὰ ὁδηγήσουν τὸν εἰσέτι ἄγαμον ἀδελφόν των, Στέφανον, νὰ συζευχθῆ μετὰ Ἑλληνίδος Ὀρθοδόξου…
.              ϛ) Παρακαλῶ τὴν σύζυγόν μου, καὶ μετὰ τὸν θάνατον αὐτῆς, τὰ τέκνα μου, νὰ τελοῦν τὰ ἐτήσια μνημόσυνα κατὰ τὰ ἔθιμα τῆς Πατρίδος…
.              Ζ) Συνιστῶ εἰς τὰ τέκνα μου νὰ ἀποφεύγουσι τὴν σπατάλην καὶ τὴν φιλαργυρίαν, διότι ἀμφότερα τὰ ἐλαττώματα αὐτὰ εἶναι μισητά».

.              Ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδει ἡ διαθήκη τοῦ Κρητικοῦ καπετάνιου. Ξεκινᾶ μὲ ὁμολογία πίστεως, ὅπως πράττουν ὅλοι ὅσοι ζοῦν, ἀναπνέουν καὶ γεύονται τὰ καθάρια νάματα τῆς ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας.
.              Ἡ φράση «τέκνον γνήσιον τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», παραπέμπει σὲ μία παρόμοια τοῦ Ἀλ. Παπαδιαμάντη, ὅταν ἀπαντοῦσε στὸν αἱρετικὸ Μακράκη καὶ τοὺς ὀπαδούς του, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐγκαλοῦσαν περὶ ἀθεΐας –ποιόν; Τὸν Παπαδιαμάντη!– Ἔγραφε ὁ κυρ-Ἀλέξανδρος: «Ἀλλὰ ποῦ ἀνακαλύψατε ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἄθεος; Ἔχετε λοιπὸν καὶ πνεῦμα Πύθωνος, ὁλόκληρον λεγεῶνα ἔχετε; Ἐξωρκισμένοι νὰ εἶσθε. Ἐγὼ εἶμαι τέκνον γνήσιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐκπροσωπουμένης ὑπὸ τῶν ἐπισκόπων της». (ἐκδ. «Γιοβάνης», τόμ. 5ος, σελ. 365).
.                   Πρώτη ἐντολὴ καὶ παραγγελία τοῦ μεγάλου Κρητὸς πρὸς τὰ ἀγαπητά του τέκνα –πέντε ἀγόρια– εἶναι ἡ ἀφοσίωση εἰς τὴν «πάτριον» πίστη, ἦθος κολοκοτρωναίικο «νὰ φυλάξετε τὴν πίστιν σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε» καταπῶς κανοναρχοῦσε τοὺς νέους τῶν Ἀθηνῶν καὶ ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ. Δὲν ἀπαριθμεῖ χρήματα, χωράφια, βιὸς καὶ λοιπὰ δολώματα ἁμαρτίας καὶ κωλύματα ἀρετῆς. «Αὐτὴ -ἡ τῶν χρημάτων περιουσία- κώλυμα πρὸς τὴν ἀρετὴν γίνεται… Αἱ γὰρ τρυφαὶ καὶ αἱ ἄτυποι ἡδοναὶ καὶ τὰ μυρία κακὰ ἐντεῦθεν τίκτεται». Ἡ χρηματικὴ περιουσία, κατὰ τὸν ἅγιο Χρυσόστομο, γεννᾶ μύρια κακὰ τοὺς νέους. (ΕΠΕ, 5, 60-54). Ὁ λαός μας, ὅσο ζοῦσε τὴν ἔντιμον πενίαν του πρὶν τὴν ὀλέθρια ἀνάμειξή του μὲ τοὺς Φράγκους, καὶ τὰ δολοφονικὰ δάνεια, ἤθελε πρῶτα τὸ μέτωπο καθαρὸ καὶ «καλὴ καρδιά». («Καρδίαν καθαρὰ κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός»).
.              Ἡ φτώχεια κρατοῦσε τὴν ψυχή του σὲ κατάσταση ὑγείας. Ἀπὸ τότε ποὺ ἔμαθε ὅτι ἡ ἀφοσίωση «εἰς τὴν πάτριον θρησκείαν» καὶ ἡ διαφύλαξη «τῶν χριστιανικῶν ἐθίμων τῆς Πατρίδος» δὲν συνάδουν μὲ τὸν ἐξευρωπαϊσμό του, ἀπαρνήθηκε «τιμημένα πρωτοτόκια» καὶ ἐνδύθηκε τὶς παρδαλὲς κουρελοῦδες τοῦ γραικυλισμοῦ, τῆς ὑποτέλειας καὶ τῆς ξενολατρίας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ξεπουλήθηκε ἡ Πατρίδα μας, μέσῳ τῶν ἐγκληματικῶν «μνημονίων», ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, ἀφοῦ προηγήθηκε ἡ ψευτοευημερία τῶν εὐρώ, ἀλλὰ κυρίως ὁ πνευματικὸς ὑποσιτισμὸς τοῦ λαοῦ μας «Ἡ ὑποτέλεια καὶ ἡ διαφθορὰ παύουν, τὸ αἴσθημα τοῦ πατριωτισμοῦ καὶ τὸν ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ συμφέροντος ζῆλον, καὶ φέρουν ἀναποφεύκτως τὴν ἰδιοτέλειαν καὶ (καθιστοῦν τοὺς ἀνθρώπους) ἐπιρρεπεῖς εἰς τὰς κοινὰς προδοσίας», ἔγραφε ὁ σπουδαῖος Φλαμιάτος. (Κ. Σαρδελῆ, «Ἡ προδομένη παράδοση», α´ τόμος, σελ. 15, ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»).
.              Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κρητικὸς ἥρωας «συνιστᾶ ἐνθέρμως» στὰ παιδιά του, νὰ ἀποφεύγουν τὴν σπατάλη καὶ τὴν φιλαργυρία, νὰ εἶναι ἀμνησίκακοι, ταπεινοί, ἤπιοι καὶ ἐλεήμονες «παραδειγματιζόμενοι ἀπὸ τοὺς γονεῖς αὐτῶν». Σπουδαῖα παραγγέλματα, ὀρθόδοξα, πατερικά. «Παράδειγμα τοῖς τέκνοις παρέχειν», προέτρεπε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία σωστὴ καὶ ἀρχοντικὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν.
.              Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ Δ´, ἡ τέταρτη παραγγελία τοῦ ἀγωνιστῆ πρὸς τοὺς υἱούς του. Νὰ συζευχθεῖ, ὁ ἄγαμος Στέφανος -λαμπρὸς ἀρχαιολόγος ἀργότερα- μεθ’ Ἑλληνίδος Ὀρθοδόξου. Σήμερα, ἕνα «γνήσιον τέκνον» τοῦ εὐρωπαϊκοῦ μας προσανατολισμοῦ, αὐτὸ θὰ τὸ χαρακτήριζε ρατσισμό. Κάτι παραπάνω ἤξερε ὁ λαός, ὅταν θυμόσοφα ἔλεγε: «παπούτσι ἀπ’ τὸν τόπο σου καὶ ἂς εἶναι μπαλωμένο».
.              Ἀξιοσημείωτη καὶ ἡ ἐντολὴ διαφύλαξης «ἀμέμπτως», καὶ μάλιστα δύο φορὲς στὸ κείμενο, τῶν χριστιανικῶν ἐθίμων τῆς Πατρίδος. Αὐτὸ τὸ ξέρουμε ἀπὸ τὸν Ἡρόδοτο. Μετὰ τὸ ὁμόθρησκον καὶ τὸ ὁμόγλωσσον, ἀκαταγώνιστο φυλακτήριο τῆς ἐθνικῆς συνείδησης εἶναι τὸ ὁμότροπον, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα ποὺ δροσίζουν καὶ εὐκλεΐζουν τὸν βίο τοῦ λαοῦ.
Στὴν Κρήτη ἔλεγαν μία ὡραία μαντινάδα
«Νοικοκυριοὶ καὶ φρόνιμοι
δὲν ζοῦν στὸν Ψηλορείτη
οἱ κουζουλοὶ τὴν κάνανε
ἀθάνατη τὴν Κρήτη».
Αὐτὴ ἡ κουζουλάδα, ἡ «παλαβὴ φλέβα», ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, μᾶς λείπει. Οἱ Τουρκοκρατίες ὅμως καὶ οἱ Φραγκοκρατίες δὲν φεύγουν μὲ φρονιμάδα καὶ «ἄψογη στάση». Ἄνθρωποι σὰν τὸν Κολοκοτρώνη, τὸν Παῦλο Μελᾶ καὶ τὸν Ἁντ. Ξανθουδίδη ἀφυπνίζουν, μὲ τὴν «τρέλλα» τους, τοὺς λαούς.

, , , ,

Σχολιάστε