Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατρίδα

… ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΑ ΕΠΛΑΣΑΝ ΟΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Δ. Νατσιός) «Ἀντὶ νὰ ἀκούγονται τὰ θεσπέσια κάλαντά μας, νὰ βρομίζουν τὰ αὐτιά μας ἀμερικανοτσιρίδες καὶ φραγκοβελάσματα».

… τὰ ἐρείπια τὰ ἔπλασαν οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.             «Ἠμύνθησαν περὶ πάτρης οἱ ἄστοργοι πολιτικοί, οἱ ἐκ περιτροπῆς μητρυιοὶ τοῦ ταλαιπώρου ὠρφανισμένου Γένους, τοῦ στειρεύοντος πρίν, καὶ ἠτεκνωμένου δεινῶς σήμερον;
.             Ἄμυνα περὶ πάτρης δὲν εἶναι οἱ σπασμωδικαί, κακομελέτητοι καὶ κακοσύντακτοι ἐπιστρατεῖαι, οὐδὲ τὰ σκωριασμένης ἐπιδεικτικότητος θωρηκτά. Ἄμυνα περὶ πάτρης θὰ ἦτο ἡ εὐσυνείδητος λειτουργία τῶν θεσμῶν, ἡ ἐθνικὴ ἀγωγή, ἡ χρηστὴ διοίκησις, ἡ καταπολέμησις τοῦ ξένου ὑλισμοῦ καὶ τοῦ πιθηκισμοῦ, τοῦ διαφθείραντος τὸ φρόνημα καὶ ἐκφυλίσαντος σήμερον τὸ ἔθνος καὶ ἡ πρόληψις τῆς χρεωκοπίας.
.                Τίς ἠμύνθει περὶ πάτρης; Καὶ τί πταίει ἡ γλαῦξ, ἡ θρηνοῦσα ἐπὶ ἐρειπίων; Πταίουν οἱ πλάσαντες τὰ ἐρείπια. Καὶ τὰ ἐρείπια τὰ ἔπλασαν οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος».
.           Εἶναι ἄρθρο τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη, μὲ τίτλο «οἰωνός», γραμμένο τὸ 1896, ἕνα χρόνο πρὶν ἀπὸ τὴν ὀδυνηρὴ καὶ ἐξευτελιστικὴ ἧττα στὸν πόλεμο μὲ τοὺς Τούρκους, ὁ ὁποῖος ἔμεινε στὴν ἱστορία μὲ τὸν εὐφημιστικὸ τίτλο «ὁ ἀτυχὴς πόλεμος τοῦ 1897».
.               Μαῦρα φίδια μὲ ζώνουν, ὅταν διαβάζω τὶς παπαδιαμαντικὲς διαπιστώσεις. Ἂν τὸ μεταφέρεις στὴν νεοελληνικὴ γλώσσα, διαβάζεις ἀνατομία τοῦ σήμερα. Χριστούγεννα γιορτάζουμε καὶ οἱ «ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδας» κοκορομαχοῦν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ συνεχίσει τὴν ἐρήμωσή της. Σὰν νὰ κρατᾶ νυστέρι ὁ μεγάλος μας διηγηματογράφος, τέμνει μὲ παρρησία τὶς πυορρέουσες πληγές μας.
.               Ἄμυνα περὶ πάτρης, φιλοπατρία, γράφει, «θὰ ἦτο ἡ εὐσυνείδητος λειτουργία τῶν θεσμῶν». Ἡ κρίσιμη λέξη εἶναι ἡ εὐσυνειδησία. Ἡ συνείδηση εἶναι δῶρο Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. «Αὐτάρκη τὸν ἄνθρωπον ἐποίησε ὁ Θεὸς πρὸς τὴν τῆς ἀρετῆς αἵρεσιν καὶ τὴν τῆς κακίας φυγήν». Ὁ Θεός, λέει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο αὐτάρκη, ὥστε νὰ μπορεῖ ἐλεύθερα, αὐτεξούσια, νὰ ἐπιλέγει τὸ καλὸ καὶ νὰ ἀποφεύγει τὸ κακό. (Εἰς Ρωμ. ὁμιλ. Ϛ´, 5, ΕΠΕ 16Β, 454). Ὅποιον ἔχει συνείδηση μπαζωμένη, ὁ λαός μας τὸν ὀνομάζει ἀθεόφοβο.
.               «Τὸ καθαρὸ συνειδὸς παρέχει θαρρεῖν», ἡ ἔνοχη δικάζει. Θρηνοῦμε ἐπὶ ἐρειπίων, διότι ἀνίκανοι καὶ ἀθεόφοβοι καταρράκωσαν τοὺς θεσμούς.
.               Φιλοπατρία καὶ ἄμυνα ὑπὲρ τοῦ ταλαιπώρου Γένους μας εἶναι ἡ ἐθνικὴ ἀγωγή. Οὔτε ἐθνικὴ εἶναι ὅμως ἡ Παιδεία μας σήμερα οὔτε ἀγωγὴ προσφέρει. Ἡ λέξη ἐθνικὴ διαγράφτηκε ἀπὸ τὸν τίτλο τοῦ ὑπουργείου καὶ ἀντικαταστάθηκε, ἄτυπα, ἀπὸ τὸ νεοεποχίτικο λεκτικὸ ὑβρίδιο «πολυπολιτισμική». Ἡ σπουδαία καὶ εὔσημος λέξη ἀγωγὴ ἀναπαύεται στὰ ἀραχνιασμένα λεξικά. Καὶ τί θαυμάσια εἶναι καὶ τὰ ἐτυμολογικά της γενέθλια! Ἡ ἀγωγὴ παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἄγω, ποὺ σημαίνει ὁδηγῶ. Στὸ μέλλοντα κάνει ἄξω, ἀπὸ δῶ παράγεται ἡ λέξη ἀξία. Ἄρα ἡ ἀγωγὴ πρέπει νὰ ὁδηγεῖ σὲ ἀξίες, νὰ μορφώνει ἄξιους ἀνθρώπους καὶ ὄχι χαύνους καταναλωτές, ὅπως μᾶς θέλουν οἱ ἀνάξιοι κυβερνῆτες.
.              Ἀλλὰ «τὸ κακὸ θὰ σᾶς ἔρθει ἀπὸ τοὺς διαβασμένους», μᾶς κανοναρχοῦσε ὁ Πατροκοσμᾶς.
.               Καὶ ποιοί εἶναι οἱ «διαβασμένοι»; Διαβάζω ἀπὸ ἕνα ἄρθρο μίας βρετανίδας λογοτέχνιδος μὲ τίτλο «Μορφωμένοι βάρβαροι»: «Ἕνα νέο εἶδος ἀνθρώπου ἔχει ἀναδυθεῖ τὸν τελευταῖο καιρό: ὁ μορφωμένος βάρβαρος -ποὺ ἔχει σπουδάσει εἴκοσι χρόνια, ἔχει ἀποκατασταθεῖ θαυμάσια ἐπαγγελματικά, ἀλλὰ δὲν ἔχει διαβάσει τίποτα, δὲν ξέρει ἱστορία καὶ ἀγνοεῖ ὁτιδήποτε βρίσκεται ἐκτὸς τῆς εἰδικότητάς του… Μερικοὶ τυχαίνει νὰ εἶναι καὶ δάσκαλοι. Δὲν διαβάζουν τίποτε ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βιβλία ποὺ πρέπει νὰ διδάξουν, δὲν ἔχουν νιώσει ποτὲ τὴν ἀπόλαυση τῆς ἀνάγνωσης, καὶ δὲν μποροῦν νὰ μεταγγίσουν ἐνθουσιασμό, γιὰ νὰ μὴν πῶ ἀγάπη γιὰ τὸ ἀντικείμενό τους». (Σ. Γουνελᾶ, «Ὁ ἀντιχριστιανισμός», ἔκδ. «Ἁρμός», σελ. 34-35). Ὁ Ἕλληνας δάσκαλος ἐπιπροσθέτως, ἂν θέλει νὰ λέγεται δάσκαλος, ὀφείλει τὴν τωρινὴ ἐποχὴ ποὺ κυριαρχοῦν «οἱ τροπαιοῦχοι του ἄδειου λόγου» (Παλαμᾶς), νὰ μεταγγίζει στοὺς μαθητές του τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους, μ’ ἕνα λόγο «ψυχὴ καὶ Χριστό». Δὲν τὸ πράξαμε, γι’ αὐτὸ θρηνοῦμε ἐπὶ ἐρειπίων.
.         Ἄμυνα περὶ πάτρης εἶναι «ἡ χρηστὴ διοίκησις». Χρηστή; Τί εἶναι αὐτό; Τρώγεται; Πόσοι Ἕλληνες, κάτω ἀπὸ τὰ σαράντα, γνωρίζουν τί σημαίνει ἡ λέξη; (Βαθμολογητὴς διαγωνισμοῦ ΑΣΕΠ μοῦ ἔλεγε, παλαιότερα, ὅτι ὑποψήφιος ἐκπαιδευτικὸς ἐτυμολόγησε τὴν λέξη παγκόσμιος, ἀπὸ τὸ πάγκος+οσμη. Ἀλλὰ τί φταῖνε τὰ μῆλα, ὅταν στὰ πανεπιζήμια-παιδαγωγικὰ τμήματα, τοὺς διδάσκουν «σάπιες μηλιές»;).
.         Ἔγραφε ὁ Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος σ’ ἐκεῖνο τὸ ἐξαιρετικό, ὀλιγοσέλιδο βιβλίο του «Ἐρήμην τῶν Ἑλλήνων» γιὰ τὸν «δημόσιο ὑπάλληλο»: «Ὁ δημόσιος ὑπάλληλος εἴτε εἶναι ὁ ἀνίκανος νὰ σταδιοδρομήσει ἀλλοῦ εἴτε εἶναι ὁ ἱκανός, ἀλλ’ ἄτυχος στὶς ἐπιδιώξεις του, ποὺ ἡ ἔλλειψη τῶν προμνημονευμένων εὐκαιριῶν τὸν ἀναγκάζει ν’ ἀκολουθήσει δρόμους ποὺ δὲν τοὺς ἐπιθυμεῖ καὶ ποὺ δὲν τοὺς εἶχε προβλέψει. Καὶ ἔτσι διατηρεῖ μέσα του τὴν θλίψη τοῦ αἰώνια ἀποτυχημένου καὶ τὴν ἀγανάκτηση τοῦ ξεστρατισμένου, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένος ν’ ἀσκεῖ λειτούργημα ξένο πρὸς τὶς προσωπικὲς προτιμήσεις του.
.         Δὲν εἶναι καθόλου παράδοξο, ὕστερ’ ἀπὸ τοῦτα ποὺ δὲν προσφέρει τίποτε ἀπὸ τὸν πραγματικὸ ἐσωτερικό του κόσμο στὸ λειτούργημά του, ἔξω ἀπὸ μερικὲς ὧρες τῆς μέρας του ἄδροσες, τυπικές, μὲ τὰ μάτια στὸ ρολόγι ποὺ προχωρεῖ μὲ τόσο ἀπελπιστικὴ βραδύτητα». (ἐκδ. «Οἱ ἐκδόσεις τῶν φίλων», σελ. 52, Ἀθήνα 1974). Πατριωτισμὸς εἶναι «ἡ καταπολέμησις τοῦ ξένου ὑλισμοῦ καὶ πιθηκισμοῦ». Σήμερα, θὰ ἔγραφε ὁ Παπαδιαμάντης, τοῦ ἐξευρωπαϊσμοῦ μας. Ὅ,τι γυαλίζει σὲ κάθε κομπλεξικό, τὸ βαφτίζει προοδευτικὸ καί… διαφθορὰ καὶ ἐκφυλισμὸς τοῦ ἔθνους.
.              «Τὸ χάσιμο τοῦ προσανατολισμοῦ μας, τὸ μαράζωμα τῆς νεολαίας, ἡ ἐξόγκωση τοῦ παρασιτικοῦ πληθυσμοῦ τῶν μεγαλουπόλεων, μὲ τὴν ξενολατρείαν του, αὐτὰ ἀποτελοῦν κίνδυνον θανάτου διὰ τὸ ἔθνος. Προώρου μάλιστα θανάτου, διότι τὸ ἔθνος, μετὰ τὴν ἀναγέννησίν του δὲν ἐνηλικιώθη ἀκόμη διὰ νὰ παρακμάσει. Ὁ κίνδυνος εἶναι μεγαλύτερος τῆς πτώσεως τοῦ Βυζαντίου καὶ τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀντιληπτός, διότι βαδίζει ὑπούλως καὶ ὑπονομευτικῶς ἐν μέσῳ χλιδῆς καὶ κραιπάλης, μὲ ξένον χρῆμα». (Β. Περσείδη, «τὸ ἐθνικό μας τραγούδι», σελ. 142, Ἀθήνα 1983).
.         Φθάσαμε στὸ σημεῖο, στὰ σχολεῖα, ἀντὶ νὰ ἀκούγονται τὰ θεσπέσια κάλαντά μας, νὰ βρομίζουν τὰ αὐτιά μας ἀμερικανοτσιρίδες καὶ φραγκοβελάσματα. Τί νὰ πεῖ κανείς;
.         Ξεφύλλιζα τὸν Παπαδιαμάντη αὐτὲς τὶς ἡμέρες, γιὰ νὰ γράψω κάτι ἀπὸ τά, περιφρονημένα ἀπὸ τὴν «ἀντεθνικὴ ἀγωγὴ» καὶ τὰ κουρελουργήματα, ποὺ τὰ λένε βιβλία Γλώσσας, ἀριστουργήματά του, ἀλλὰ σκόνταψα στὸ προλογικὸ κείμενό του. Οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆτες, ἀφοῦ «ἔπλασαν τὰ ἐρείπια» μὲ τὴν ἀφιλοπατρία τους, μᾶς ὁδηγοῦν σὲ καταστροφὲς τύπου 1897. Μόνη παρηγορία καὶ ἐλπίδα, ἐν μέσῳ τῆς παράνοιας ποὺ ζοῦμε, ἡ γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
.                  Τὸ φῶς τῆς ἡλιόλουστης Ὀρθοδοξίας μας διαλύει τὰ σκοτάδια! Χριστὸς ἐτέχθη!

.           Ὑστερόγραφο ἐπὶ προσωπικοῦ: δὲν προσχώρησα σὲ κανένα «κόμμα Μπαλτάκου», ποὺ ἀκόμη δὲν ἔχει ἱδρυθεῖ. Ὑπέγραψα μία διακήρυξη ἰδεῶν, σύμφωνη μὲ τὰ πιστεύω μου, κάτω ἀπὸ τὰ ὀνόματα τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς καὶ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ. Γιὰ κάποιους ἐν Χριστῷ… ἀδελφοφάδες, ποὺ μὲ ἐγκαλοῦν γιά…πτώση, ἀπαντῶ μὲ τὸ πατερικό: «ὁ ταπεινὸς οὐδέποτε πίπτει. Πόθεν γὰρ πεσεῖν ἔχει ὑποκάτω πάντων ὧν;». Τὸ μόνο βέβαιο εἶναι ὅτι θὰ συνεχίσουν νὰ μπαίνουν στὴ Βουλὴ κόμματα ὅπως ἡ ΔΗΜΑΡ καὶ τὰ «ποτάμια» καὶ ὁ πατριωτικὸς λεγόμενος χῶρος, θὰ παρακολουθεῖ ἀδρανὴς τὴν δήωση τῆς πατρίδας μας.

, , ,

1 Σχόλιο

ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ «Ἐπειδὴ ἔχουμε γεννηθεῖ ΕΔΩ, ἔχουμε πάει σχολεῖο σὲ δημόσιο ἑλληνικὸ ΕΔΩ, ἐπειδὴ στὴν Ἐκκλησία μας καὶ στὰ Κατηχητικά μας ΕΔΩ μαθαίναμε τὴν ἱστορία καὶ τὴν πίστη αὐτοῦ ΕΔΩ τοῦ τόπου. Ἐπειδὴ εὐτυχῶς δὲν πήγαμε νὰ σπουδάσουμε ἔξω στοὺς κρεμαστοὺς κήπους τῆς Βαβυλώνας καὶ στὶς περσικὲς αὐλές, δηλ. δὲν μηδίσαμε, ἀλλὰ τελειώσαμε ΕΔΩ τὴν ἐκπαίδευσή μας. Οἱ ἐκδρομές μας ἦταν μὲ τὰ σχολεῖα μας ΕΔΩ στὰ μουσεῖα καὶ στὰ Μοναστήρια μας μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Σημαία καὶ τὴν Βυζαντινή. Πήγαμε ΕΔΩ στρατὸ καὶ ἐπειδὴ οἱ φίλοι μας, οἱ γνωστοί μας, τὰ γλέντια μας, οἱ συνήθειές μας ἄρχιζαν καὶ τελείωναν ὅλα ΕΔΩ. Ἐπειδὴ τὸ καλοκαίρι πηγαίναμε καὶ δουλεύαμε μὲ τὸν πατέρα μας ΕΔΩ καὶ κάναμε μπάνια ΕΔΩ στὶς θάλασσές μας καὶ τὸ χωριό μας εἶναι ΕΔΩ, στὸ ὁποῖο συνεχίζουμε νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ πηγαίνουμε, γιὰ νὰ ἀκοῦμε τοὺς παπποῦδες μας νὰ μᾶς μιλᾶνε γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς πολέμους καὶ τὶς κατοχές της, τὴν πείνα της καὶ τὴν ἀντίστασή της. Ἐπειδὴ ἔχουμε θαμμένους παπποῦδες καὶ προγόνους ΕΔΩ, κάποιοι μάλιστα κατέβηκαν στὸ ἑλληνικὸ χῶμα σκεπασμένοι μὲ τὴν ἑλληνικὴ Σημαία ΕΔΩ».

ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑΙ
ΣΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ

Tς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.               Α] Φαίνεται ὅτι καλὸ γίνεται στὴν Πατρίδα τώρα τελευταία. Οἱ Ἐθνικὲς κατὰ τόπους ἐπέτειοι ἔχουν παλμὸ καὶ ζωντάνια. Ὑπάρχει ἐνθουσιασμὸς καὶ ζῆλος. Ἐπίσκοποι, κλῆρος καὶ λαὸς ψέλνουν τὸν ἐθνικὸ ὕμνο μέσα στοὺς ναούς. Σημαῖες παντοῦ, δάφνες καὶ μυρτιές. Λόγοι πύρινοι καὶ γεμάτοι φιλοπατρία καὶ ἀγωνία γιὰ τὶς ταλαιπωρίες τοῦ λαοῦ μας ἀκούγονται συχνά, ἔστω κι ἂν ἡ ἔνοχη σιωπὴ τῶν πνευματικῶν ἡγετῶν κερδίζει τὰ ποσοστὰ τῆς δημόσιας συμπεριφορᾶς. Συχνὰ ἡ ἀντιπαράθεση μὲ τὸ κατεστημένο τῆς πολιτικῆς ὑποκρισίας καὶ τὶς δυνάμεις τοῦ μαρξισμοῦ -διεθνισμοῦ φτάνει στὸ κόκκινο. λας κολουθε τν πίστη κα τν κκλησία μαζικά, μ ποτέλεσμα ο κκλησιομάχοι ν παίρνουν πογλώσσια κα ν ποκαλύπτονται ο διαλογισμο κα τ σχέδια τν θέων.
.               Ἡ Κυριακὴ ἀργία κατακρημνίστηκε ἀπὸ τὸ ΣτΕ καὶ ἡ ἀνέγερση τεμένους τοῦ Ἰσλὰμ κατακρίνεται ἀπὸ τὴν ἀκαδημαϊκὴ κοινότητα. Στὴν Ἑλβετία παρὰ τὶς διαφωνίες τῆς ΕΕ τέθηκαν ἐκτὸς νόμου οἱ μουσουλμανικὲς πρακτικὲς καὶ ὀργανώσεις. Μόνο ἐδῶ κάποιοι ἀσχολοῦνται ἀκόμη –λόγῳ συνηθείας– μὲ χοιροκεφαλές. Λείψανα παντοῦ μεταφέρονται καὶ ἁγιάζουν τὸν λαό. Εἰκόνες θαυματουργὲς εὐλογοῦν τὰ πλήθη τοῦ κόσμου. Τὸ Ἅγιον Ὄρος κατεβαίνει στὸν κόσμο καὶ ἡ Ὀρθοδοξία στὰ πέρατα τοῦ κόσμου ἐπικοινωνεῖ καὶ προβάλλεται γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ο ποιες παραφωνίες τν οκουμενιστν κα τν φιλοϊσλαμιστν θεολόγων τς Θεσ/κης θ χαθον κάτω π τος γίους τῆς Μακεδονίας μας κα τ ερήματα τς μφιπόλεως. “Ζεῖ Κύριος ὁ Θεὸς” καὶ θὰ ζήσει καὶ ἡ Πατρίδα.

.             Β] Ὑπάρχουν βέβαια κάποιες θλιβερὲς καὶ ἐπικίνδυνες πληροφορίες. Διασπορὰ εἰδήσεων μᾶλλον. Βολιδοσκόπηση τῶν ἀντιδράσεων τοῦ λαοῦ. Πιθανῶς. Εἴτε ὅμως ἰσχύουν εἴτε ὄχι, ἐμεῖς ἂς εἴμαστε ἕτοιμοι. Λένε, ὅτι θὰ ἐλέγχονται ἀστυνομικὰ ἢ νομικά, ὅσοι φοροῦν πάνω τους κάποιο ἐθνικὸ σῆμα ἢ ἔμβλημα ἢ σύμβολο, ἢ ἔχουν σχετικὸ τατουὰζ στὸ σῶμα τους ἢ ἔχουν ἀναπεπταμένη διαρκῶς ἢ πολυχρονίως τὴν ἑλληνικὴ σημαία σὲ μπαλκόνι, παράγκα, αὐτοκίνητο κλπ κλπ. Ἐπίσης θὰ ἐρευνῶνται ὅσοι μιλοῦν διεξοδικὰ ἢ συχνὰ ἢ ἔντονα ἢ ἐπανειλημμένα γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰ ἐθνικὰ θέματα ἢ δημοσιεύουν σχετικὰ κείμενα.
.               Λοιπόν, πειδ μες χουμε γεννηθε ΕΔΩ, χουμε πάει σχολεο σ δημόσιο λληνικ ΕΔΩ, πειδ στν κκλησία μας κα στ Κατηχητικά μας ΕΔΩ μαθαίναμε τν στορία κα τν πίστη ατο ΕΔΩ το τόπου. πειδ ετυχς δν πήγαμε ν σπουδάσουμε ξω στος κρεμαστος κήπους τς Βαβυλώνας κα στς περσικς αλές, δηλ. δν μηδίσαμε, λλ τελειώσαμε ΕΔΩ τν κπαίδευσή μας. Ο κδρομές μας ταν μ τ σχολεα μας ΕΔΩ στ μουσεα κα στ Μοναστήρια μας μ τν λληνικ Σημαία κα τν Βυζαντινή. Πήγαμε ΕΔΩ στρατ κα πειδ ο φίλοι μας, ο γνωστοί μας, τ γλέντια μας, ο συνήθειές μας ρχιζαν κα τελείωναν λα ΕΔΩ. πειδ τ καλοκαίρι πηγαίναμε κα δουλεύαμε μ τν πατέρα μας ΕΔΩ κα κάναμε μπάνια ΕΔΩ στς θάλασσές μας κα τ χωριό μας εναι ΕΔΩ, στ ποο συνεχίζουμε ν γαπμε κα ν πηγαίνουμε, γι ν κομε τος παπποδες μας ν μς μιλνε γι τν λλάδα κα τος πολέμους κα τς κατοχές της, τν πείνα της κα τν ντίστασή της. Ἐπειδὴ ἔχουμε θαμμένους παπποῦδες καὶ προγόνους ΕΔΩ, κάποιοι μάλιστα κατέβηκαν στὸ ἑλληνικὸ χῶμα σκεπασμένοι μὲ τὴν ἑλληνικὴ Σημαία ΕΔΩ. Κι ὅσοι μετανάστευσαν ἦρθαν καὶ παντρεύτηκαν ΕΔΩ καὶ ξαναγύρισαν καὶ ἄφησαν τὴν τελευταία τους πνοὴ ΕΔΩ καὶ ἐπένδυσαν τοὺς κόπους τους ΕΔΩ….
.                 Γι᾽ αὐτοὺς λοιπὸν καὶ πολλοὺς ἄλλους ἄπειρους λόγους ἐμεῖς θὰ συνεχίσουμε νὰ εἴμαστε φανατικὰ Ἕλληνες καὶ ἀθεράπευτα Ὀρθόδοξοι. Διότι ἔτυχε καὶ διαβάσαμε καὶ τοὺς ποιητές μας καὶ μνημονεύουμε πάντα Κ. Παλαμᾶ καὶ Βαλαωρίτη, Παπαδιαμάντη καὶ Σολωμό. “Τοῦτο τὸ χῶμα εἶναι δικό τους καὶ δικό μας”.
.             Ὅσοι ὅμως παθαίνουν ἀλλεργία ἀπὸ τὸ γαλάζιο χρῶμα καὶ δὲν ἀντέχουν τὸ λιβάνι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἂς ἀναζητήσουν ἀλλοῦ θεραπεία. Κι ὅσοι ἀπὸ τοὺς ἐπήλυδες δυσκολεύονται στὴ θέα τοῦ ἥλιου μας καὶ τοῦ οὐρανοῦ μας, ἂς καταλάβουν ὅτι ΕΔΩ σὲ μᾶς ἡ ψυχή μας δὲν χορταίνει μὲ λιγότερο οὐρανό, μὲ λιγότερη θάλασσα, μὲ λιγότερα ποτάμια, μὲ λιγότερη ἄνοιξη καὶ δροσιά, μὲ λιγότερη Ὀρθοδοξία. Ἐμεῖς δὲν θέλουμε ΕΔΩ οὔτε τὸ τσιμέντο νὰ σχίζει τὸν οὐρανό μας, οὔτε τὴν ἄμμο νὰ τυφλώνει τὰ μάτια μας. ΕΔΩ γεννηθήκαμε στὸ ΦΩΣ, ζοῦμε μὲ τὸ ΦΩΣ, πεθαίνουμε καὶ πᾶμε στὸ ΦΩΣ. Φῶς Ἑλληνικὸ καὶ Ὀρθόδοξο. Ἀφῆστε μας λοιπὸν ἥσυχους στὴν Ἰθάκη μας.

.               Γ] Εἶναι ὅμως καὶ κάτι ἄλλο τὸ ἀνησυχητικὸ στὸ ἔπακρον. Κάνει τρομερὴ ἐντύπωση ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπάρατα χρόνια τῶν μνημονίων, ποὺ πολλοὶ ἄνθρωποι ἔχασαν τὶς δουλειές τους, πολλοὶ τὶς περιουσίες τους καὶ τὰ σπίτια τους, στερήθηκαν πολλὲς οἰκογένειες γιὰ μέρες καὶ τοῦ ἐπιουσίου ἀκόμη ἄρτου, δηλ. τοῦ καθημερινοῦ φαγητοῦ, καὶ ταπεινωμένοι κατέφυγαν στὰ συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Δήμων. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ βασίλευε καὶ βασιλεύει τὸ ψέμα στὴν πολιτικὴ ζωή, ποὺ μερικοὺς ἀπὸ τὴν δική μας ὑπαιτιότητα, ψῆφο, θέαση καὶ ἀκρόαση, δὲν τοὺς ἄγγιξε ἡ κρίση, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ πολυτελέστατα στούντιο μιλοῦσαν καὶ μιλοῦν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς γιὰ ὅλα τὰ ἐλαφρὰ καὶ εὐχάριστα. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ντυμένοι καὶ βαμμένοι προκλητικά, ποὺ κάθε ροῦχο τους στοιχίζει ἕνα καὶ δύο μηνιάτικα τῶν ἰσοπεδωμένων, ποὺ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ πολλοὶ ἔμειναν χωρὶς ρεῦμα, νερὸ καὶ καταθέσεις καὶ εἶδαν τὶς ἐπιχειρήσεις τους μὲ λουκέτα, κλειστὲς καὶ νὰ καταρρέουν. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τῶν αὐτοκτονιῶν, τῶν πυρκαγιῶν ἀπὸ ξένους καταδρομεῖς, τῶν ἐμπρησμῶν τῶν πόλεων καὶ τῶν κουκουλοφόρων, τῶν ἀθλιοτήτων τῶν κομμάτων καὶ τῆς ἐξαθλίωσης τοῦ προδομένου λαοῦ μας, ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τῶν πτωχῶν, τῶν ἀνέργων, τῶν ἀστέγων, τῆς Συγγροῦ καὶ τῆς Πλατείας Βάθης, ἐπέζησαν δυστυχῶς ἐξ αἰτίας μας τὰ σκουπίδια καὶ οἱ χωματερές. Ὅπως οἱ κατσαρίδες στὸ πυρηνικὸ ὁλοκαύτωμα. Ἔτσι λέγεται, ὅτι θὰ ἐπιζήσουν καὶ ἐπιζοῦν οἱ κατσαρίδες. Ἀνθεκτικές, ἀθάνατες.
.             Τί θέλει ὅμως νὰ πεῖ ὁ ποιητής; Παρατηροῦμε μετὰ βαθυτάτης θλίψεως ὅτι τὰ ἑλληνικὰ κανάλια καὶ τηλεοπτικὰ προγράμματα, τὰ ἐπονομαζόμενα ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ξέρουν τὸ ἐσωτερικὸ καὶ ἐξωτερικό, σκουπίδια, ἐπέζησαν καὶ πρόβαλαν ἐν μέσῳ κρίσεως, χωρὶς καμιὰ κριτικὴ στὸ σύστημα, μέσα ἀπὸ πολυτελεῖς χώρους καὶ ἀναπαυτικοὺς δερμάτινους καναπέδες, συνεντευξιαζόμενοι, ἀστεϊζόμενοι καὶ εὐωχούμενοι: μόδα, κοσμικὴ ζωή, νυχτερινὴ διασκέδαση, μὲ τὶς ὧρες, πρωινὰ καὶ μεσημεριανά, συνήθειες, ἐκδηλώσεις καὶ σχέσεις, γάμους καὶ διαζύγια ἐπωνύμων τῆς ὀθόνης καὶ τοῦ μικροφώνου, μαγειρικὴ μέχρι ἀηδίας, πιθανὸν γιὰ νὰ χορτάσουν οἱ πεινασμένοι τηλεθεατές, σκάνδαλα καὶ ἐρωτικὲς περιπέτειες, ἀστεῖα γλυκανάλατα, παιχνιδάκια μὲ ἐπιταγοῦλες, – παρηγοριὰ στὸν ἄρρωστο μέχρι νὰ βγεῖ ἡ ψυχή του – χοροὺς μὲ ἀστέρια, καὶ κοσμικὰ γεγονότα στὰ νησιά μας μὲ ἀτάλαντους, ἀλλὰ καλλίγραμμους καλλιτέχνες, γάμους πολυτελεῖς μὲ ἐξεζητημένες συνήθειες καὶ πρακτικές, τούρκικες σειρὲς καί… ἐπιλεγμένες εἰδήσεις.
.             Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, ναί. Κι ἂν μέσα στὴ θολούρα τοῦ μυαλοῦ τους καὶ στὴν ὅποια τηλεθέαση τῶν ἄμυαλων μελῶν τῶν ἑλληνικῶν οἰκογενειῶν εἶχαν χρόνο καὶ ἔλεγαν καὶ κάτι, αὐτὸ ἦταν φανερὰ ἢ συγκεκαλυμμένα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἠθικῆς καὶ τοῦ Πατριωτισμοῦ.
.             Ναί, αὐτὰ τὰ ἀλλοίθωρα καὶ τυφλὰ καὶ θολὰ κανάλια, τὰ «συντετριμμένα φρέατα», εἶχαν ἕνα πλῆθος σκουπιδιῶν ποὺ τὰ πέταγαν καθημερινὰ μέσα στὸ σαλόνι μας καὶ μεῖς οἱ ἀνόητοι, οἱ ἄθλιοι τοῦ Βίκτωρος Οὐγκώ, μὲ χάσκουσα τὴν στοματική μας κοιλότητα, βλέπαμε πρωὶ καὶ ἀπόγευμα, πῶς διαλύεται ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια, πῶς οἱ σύζυγοι ἀκίνδυνα ἀπατᾶ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, πὼς συζοῦν ἄνδρες, πῶς ἡ οἰκογένεια βλάπτει, πῶς χτυπάει στὰ αὐτιὰ ἡ ἐκλεπτυσμένη φωνὴ κάποιων … πῶς τὰ παιδιὰ μπαίνουν στὴν ἁμαρτία ἀπὸ ἁπαλῶν ὀνύχων κι ἀπὸ τὴν κούνια τους, πῶς ὅλοι συζοῦν μὲ συντρόφους ἀνύπαντροι, χωρὶς γάμο ὀρθόδοξο, πόσο καλοὶ εἶναι οἱ Τοῦρκοι, οἱ γείτονες….
.             Γεμάτες οἱ τηλεοπτικὲς χωματερὲς ἀπὸ εὐτραπελία, αἰσχρολογία, πειράγματα καὶ χειρονομίες, βρισιὲς καὶ ἀπάτες, ψιλὲς φωνές, ἀντιεκκλησιαστικὸ μένος καὶ ρατσιστικὸ ἦθος σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων ὅμως.
.            Τί ὠφέλησαν ἀλήθεια τὸν Ἕλληνα μισθωτὸ καὶ τὴν Ἑλληνίδα νοικοκυρὰ ὅλα αὐτά; Ἁπλὰ τὸν κρατοῦσαν μὲ ψυχοναρκωτικὰ σὲ καταστολή, γιὰ νὰ περάσουν ἀμαχητὶ τὰ νομοσχέδια τῆς συμφορᾶς. Μᾶς ξεγέλασαν μὲ τὰ καθρεπτάκια τῶν ἀποικιοκρατῶν καὶ μᾶς πῆραν τὰ διαμάντια τῆς πατρίδος μας.

.         Δ] Ποιὸς φταίει; Ἐμεῖς ἀγαπητοί. Ἐμεῖς ποὺ πρέπει ἐδῶ καὶ τώρα νὰ ἐπιβάλουμε ΕΜΠΑΡΓΚΟ στὴν ἑλληνικὴ τηλεόραση. Στὴν Τηλεόραση ποὺ ντροπιάζει, ξεφτυλίζει, βρωμίζει τὸν τόπο καὶ τὶς ψυχές, ἰσοπεδώνει ὅ,τι ἱερότερο ἔχουμε :τὴν οἰκογένεια, τὴν πίστη, τὴν πατρίδα καὶ μᾶς ἀφήνει αἰώνια στὸ σκοτάδι, γιὰ νὰ μᾶς ἀποκοιμίζουν οἱ πολιτικές, πολυεθνικὲς καὶ στοὲς -λέσχες, γιὰ νὰ κερδίζουν εἰς βάρος τοῦ κοιμισμένου λαοῦ μας, ποὺ δὲν θέλουν ποτὲ νὰ ξυπνήσει.
.           Ἂς κλείσουμε εἰ δυνατὸν ΕΔΩ καὶ ΤΩΡΑ!! μιὰ γιὰ πάντα, τὶς τηλεοράσεις. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες πηγὲς ἐνημέρωσης καὶ προβληματισμοῦ. Ἂς πετάξουμε τὰ σκουπίδια ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μας καὶ ἂς ὑψώσουμε, ἂς στολίσουμε τὸ σπίτι μας μὲ τὴ Γαλανόλευκη. Μὲ τὸν ἀθάνατο λόγο τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μας.

ΕΜΕΙΝΑΝ ΟΚΤΩ ΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. ΑΣ ΒΑΛΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ. ΝΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ, ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΙΣ: ΕΛΛΑΣ -ΕΛΛΑΣ. ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ. ΜΗ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ. ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ. ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ !!!

.             Ε] Κι ἕνα ἔσχατο γιὰ τὴν προκοπὴ καὶ διάδοση τοῦ λόγου αὐτοῦ: ὅσοι μποροῦμε ἠλεκτρονικά, ἂς γίνουμε τὰ μεγάφωνα καὶ τὰ ταχυδρομικὰ περιστέρια τῆς ἀλήθειας. Οἱ ἀλήθειες ποὺ μᾶς ἐκφράζουν καὶ μᾶς ἑνώνουν, ἂς πᾶνε παντοῦ. Ἂς στείλουμε σὲ βουνὰ καὶ κάμπους τὰ ἅγια μηνύματα τοῦ Θεοῦ μας καὶ τοῦ λαοῦ μας. Ὅπως στὴν Ἀνάσταση τὸ βράδυ ἀνάβει ὁ ἕνας τὴ λαμπάδα ἀπὸ τὸν ἄλλο καὶ γεμίζουν μὲ ἅγιο φῶς πλατεῖες καὶ δρόμοι καὶ σπίτια καὶ αὐλές, ἔτσι ἂς κάνουμε καὶ μὲ τὴν πνευματικὴ καὶ ἐθνικὴ φωτοχυσία. Ἂς στείλουμε παντοῦ ἀφυπνιστικὰ μηνύματα κι ἂς βάλουμε μέσῳ διαδικτύου καὶ ἀναρτήσεων, σχολίων καὶ μηνυμάτων ΠΑΝΤΟΥ ξυπνητήρια. Ὅσοι πονᾶνε καὶ ἀγαπᾶνε δὲν ξεχνᾶνε τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες.

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ… (Δ. Νατσιός) «Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; ρώτησε ἡ κυρία μας. Ὁ Κωστὴς σήκωσε τὸ χέρι. -Μὲ τὴν τουαλέτα κυρία»

Στὰ σχολεῖα ἡ πατρίδα ἀργοπεθαίνει…

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

.               Ὁ Ἀθηναῖος ἀγωνιστὴς τοῦ Εἰκοσιένα Γεώργιος Ψύλλας στὰ «Ἀπομνημονεύματα τοῦ βίου του» (Ἀθήνα 1974, σελ. 286-287), καταγράφει ἕνα χαριτωμένο ἀξιομνημόνευτο περιστατικό: «Ἕνας Θεσσαλὸς προεστός, ἐντελῶς ἀναλφάβητος, χρησιμοποιεῖ τὸν δάσκαλο τοῦ χωριοῦ καὶ ὡς γραμματικό του. Ἐπειδή, ὅμως, ὁ δάσκαλος δὲν ἦταν σὲ ὅλα ὑπάκουος, ὁ προεστὸς προτείνει στὴν γενικὴ συνέλευση τῶν κατοίκων τὴν ἀπόλυσή του. Γιατί, ρωτάει ὁ δάσκαλος ἐμβρόντητος. Γιατὶ δὲν ξέρεις γράμματα, ἀπαντᾶ ὁ δημογέρων. Καὶ ποιός τὸ λέει αὐτό; Ἐγώ! Ἀπαντᾶ ὁ προεστός. Γράψε τὴν λέξη βόδι, νὰ δοῦμε ἂν ξέρεις. Ὁ δάσκαλος ἔγραψε σ’ ἕνα χαρτί, βόδι. Τότε ὁ προεστὸς ζωγραφίζει σ’ ἕνα ἄλλο χαρτὶ ἕνα βόδι, τὸ δείχνει στοὺς χωριανοὺς -τὸ ἴδιο ἀναλφάβητους- καὶ ρωτάει:
-Πέστε με, ποιό χαρτὶ γράφει βόδι;
-Τὸ δικό σου, ἀπαντοῦν ὅλοι. Καὶ ἔδιωξαν τὸν ταλαίπωρο τὸν δάσκαλο».

.               Τὴν ἴδια πονηρὴ τακτικὴ ἀκολουθεῖ, τρόπον τινά, καὶ ὁ ἡμέτερος προεστός, τὸ πολύπαθο ὑπουργεῖο Παιδείας. Σὲ ὅλες τὶς διαμαρτυρίες ποὺ γίνονται γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν βιβλίων Γλώσσας, ἡ ἀπάντηση εἶναι… τὸ χαρτὶ μὲ τὸ βόδι.
.               Στὰ ἀκαταμάχητα καὶ τεκμηριωμένα ἐπιχειρήματα τῶν διαφωνούντων τὸ ὑπουργεῖο καὶ δὴ διὰ στόματος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου (μετονομάστηκε σὲ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς. Αὐτὸ τὸ βαρβαρόηχο «Ἰνστιτοῦτο» θὰ μποροῦσε νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «ἵδρυμα». Νὰ πάρει ἡ εὐχὴ νὰ πάρει! ὑπουργεῖο Παιδείας εἶσαι…), ἀπαντᾶ μὲ τὸ ἑξῆς νηπιῶδες ἐπιχείρημα: «Τὰ βιβλία ἔχουν ἀξιολογηθεῖ ἀπὸ εἰδικοὺς ἐπιστήμονες, πανεπιστημιακοὺς δασκάλους, παιδαγωγούς… εἶναι ἔγκυρα καὶ κατάλληλα… ὑπηρετοῦν πρωτίστως γλωσσικοὺς καὶ ἐπικοινωνιακοὺς στόχους καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά…».
.               Μιὰ καὶ εἴμαστε στὴν ἀρχὴ τῆς σχολικῆς χρονιᾶς, θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ Ἀνθολόγιο τῆς Α´ Δημοτικοῦ, τῆς κρισιμότερης τάξης ὅλων τῶν βαθμίδων. Ἔχω ἐνώπιόν μου καὶ τὸ παλιὸ Ἀνθολόγιο, πρὸ τοῦ 2006.
.               Τὸ νέο Ἀνθολόγιο τὸ κρίνουν καὶ τὸ ἀξιολογοῦν οἱ: Ἁλ. Ἀκριτόπουλος, λέκτορας Πανεπιστημίου Θράκης καὶ δύο σχολικοὶ σύμβουλοι. Τὸ παλιὸ τὸ εἶχαν ἀξιολογήσει καὶ ἐποπτεύσει οἱ: Μιχαὴλ Στασινόπουλος (ποὺ διετέλεσε καὶ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας) καὶ ὁ Γιῶργος Σαββίδης, καθηγητής, λογοτέχνης καὶ σπουδαῖος κριτικὸς τοῦ ἔργου τοῦ Σεφέρη.
.               Ἀκόμη στὸ παλιὸ συμμετεῖχαν στὴν συγγραφή του, μεταξὺ ἄλλων, ὁ Γιῶργος Ἰωάννου, ὁ Ἀλ. Δημαρᾶς καὶ ἦταν ἀφιερωμένο στὸν Ζαχ. Παπαντωνίου. Τὸ νέο τὸ ἔγραψαν ἡ Τασ. Τσιλιμένη, λέκτορας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ἡ Μ. Καπλάνογλου ἐπ. Καθ. Πανεπιστημίου Αἰγαίου καὶ δύο ἐκπαιδευτικοί, ἐνῶ δὲν ὑπάρχει καμμία τιμητικὴ ἀφιέρωση.
.             Νὰ πῶ παρενθετικὰ κάτι συναφές. Τὸ Ἀνθολόγιο Ϛ´ Δημοτικοῦ, τὸ παλιό, ἦταν ἀφιερωμένο στὴν μνήμη τῆς ἀξεπέραστης Πηνελόπης Δέλτα καὶ περιεῖχε ἐκτενὲς ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ «μυστικὰ τοῦ Βάλτου». Στὸ καινὸ (καὶ κενὸ) βιβλίο ἡ Πηνελόπη Δέλτα, γιαγιὰ τοῦ νῦν πρωθυπουργοῦ, καθότι, κατὰ τοὺς ἐθνομηδενιστές, ἐθνικίστρια, ἐξοβελήθηκε καὶ δὲν τιμᾶται ἡ μεγαλύτερη Ἑλληνίδα λογοτέχνης παιδικοῦ διηγήματος, μὲ καμμιὰ παραπομπὴ στὸ ἔξοχο ἔργο της.
.             Μεταξὺ δὲ τῶν μελῶν τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας τοῦ νέου Ἀνθολογίου, τῆς Ε´ καὶ Ϛ´ τάξεων, εἶναι καὶ ἡ δασκάλα Στέλλα Πρωτονοταρίου. Θυμίζω ὅτι ἡ ἐν λόγῳ κυρία εἶχε ἀντικαταστήσει στὸ σχολεῖο της, τὴν πρωινὴ προσευχή, μὲ τὸ ποίημα τοῦ Γ. Ρίτσου «πρωινὸ ἄστρο». Δικάστηκε, ἀλλὰ ἀθωώθηκε πανηγυρικῶς, ἐπαινέθηκε, γιατί ὅλο τὸ νεοταξικὸ σύστημα ἔσπευσε νὰ τὴν ὑπερασπιστεῖ.

.             Ἂς δοῦμε ὅμως, καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν Ἀνθολογίων. Στὸ παλιὸ τὰ πρῶτα κείμενα -ὑποδοχῆς, θὰ λέγαμε- ποὺ ἀντίκριζε ὁ μαθητής, ἦταν ἡ παραδοσιακή, ὡραιότατη καὶ εὐμνημόνευτη προσευχούλα «Πέφτω κάνω τὸ σταυρό μου/ κι ἄγγελο ἔχω στὸ πλευρό μου./Δοῦλος τοῦ Θεοῦ λογιοῦμαι/ καὶ κανένα δὲν φοβοῦμαι». Στὴν ἴδια σελίδα καὶ τὸ περίφημο «φεγγαράκι μου λαμπρό», τὸ ἀθάνατο «Κρυφὸ Σχολειό», δοκὸς στοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν Γραικύλων τῆς σήμερον. Μνημεῖα τοῦ λόγου καὶ τὰ δύο, ποὺ στοὺς στίχους τους φωλιάζουν οἱ ἀγῶνες, οἱ ἀγωνίες καὶ ἡ πίστη τοῦ λαοῦ μας. Διότι, ἡ γλώσσα, πέραν τῶν ἐπικοινωνιακῶν στόχων, εἶναι καὶ φορέας ἠθικῶν ἀξιῶν, αὐτογνωσίας καὶ πολιτισμοῦ. «Ὅπου γλώσσα πατρίς», ἀποφαίνεται ὁ Ἐλύτης. «Ἂν εἶναι νὰ προκόψουμε σὰ λαός, δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κατορθώσουμε μακριὰ ἀπὸ τὴν πίστη μας καὶ τὴν γλώσσα μας. Μονάχα μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο σωθήκαμε ὣς σήμερα καὶ μονάχα μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο θὰ σωθοῦμε αὔριο», γράφει στὴν μελέτη του γιὰ τὸν Σολωμὸ ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος. Ὅσο μεγαλύτερο πλοῦτο διαθέτει μία γλώσσα, τόσο εὐνοεῖ τὴν πνευματικὴ ἀκμὴ τῆς κοινωνίας, τόσο ἐμποδίζει τὴν πνευματική της κατάπτωση. Ὀφείλει ἑπομένως νὰ ἐξαντλεῖ μέχρι κεραίας τὸ ἱστορικό της δυναμικό, ἀξιοποιώντας εἰς τὸ ἔπακρο τὸν λεξιλογικό της θησαυρό, ὅπως αὐτὸς διασώθηκε ἀπὸ τοὺς μάστορες τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου. (Πράγμα στὸ ὁποῖο ἀνταποκρίνονταν τὰ παλιά, καλὰ Ἀνθολόγια, ποὺ εἶχαν κείμενα μόνο Ἑλλήνων συγγραφέων καὶ δικαίως. Πρῶτα μαθαίνεις στὰ «πρωτάκια» ποιὸς εἶναι ὁ Αἴσωπος καὶ μετὰ …ὁ Γκούτμαν).
.             Στὸ νέο Ἀνθολόγιο περιέχεται ἕνα ἀξιοθρήνητο κείμενο μὲ τίτλο: «Ἡ πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο», κάποιου Κλὸντ Γκούτμαν. (Εἴπαμε, τὴν «ἐθνοκεντρικὴ» Π. Δέλτα θὰ προσφέρουμε στὰ παιδάκια; Ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ τὸν …Γκούντμαν. Ξενομανία καὶ πνευματικὴ ὑποτέλεια). Στὸ χαζοχαρούμενο αὐτὸ κείμενο στὸν ἐπίλογο διαβάζουμε: «Ἡ δασκάλα μας ἦταν ἡ κυρία Μεταξᾶ. Ἤθελε νὰ τὴν φωνάζουμε Γεωργία καὶ κυρίως ὄχι δασκάλα… Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; Ρώτησε ἡ κυρία μας. Ὁ Κωστὴς σήκωσε τὸ χέρι. -Μὲ τὴν τουαλέτα κυρία». (σελ. 31).

.             Ἐπειδὴ τὰ βιβλία κυρίως Γλώσσας, ἀποτελοῦν γιὰ τὸν μικρὸ μαθητὴ -μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλο- ἐνσάρκωση τῆς κοινωνίας, στὴν ὁποία τὸ σχολεῖο τὸν ὁδηγεῖ, περνοῦν μηνύματα, διδάσκουν ἕνα ὁρισμένο ἦθος -ἐξυψωτικὸ ἢ ἰσοπεδωτικὸ ἀναλόγως- τὸ «νὰ τὴ φωνάζουμε Γεωργία», τί διδάσκει στοὺς ἄγουρους μαθητές; Τὴν κακῶς ἐννοούμενη ἰσότητα καὶ τὴν κατάργηση τῆς βασικῆς καὶ διέπουσας τὴν διδακτικὴ πράξη «ἀρχὴ τῆς μαθητείας». Ὁ δάσκαλος πρέπει νὰ ἀποτελεῖ πρότυπο μίμησης γιὰ τὸν μαθητή, νὰ διατηρεῖ τὴν εὐλογημένη ἀπόσταση -ἡ οἰκειότητα σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις εἶναι μητέρα τῆς καταφρόνησης- ἔτσι ὁ μαθητὴς συνειδητοποιεῖ τὴν ἀνεπάρκειά του καὶ ἀναγνωρίζει τὸν δρόμο, τὶς «πικρὲς ρίζες τῆς Παιδείας», ποὺ ἔχει νὰ διανύσει καὶ νὰ γευτεῖ, γιὰ νὰ κατακτήσει καὶ νὰ ἀπολαύσει τὸν «γλυκὺ καρπὸ» τῶν γνώσεων καὶ δεξιοτήτων. Καὶ δεύτερον, ἡ ἐκπαίδευση ὀφείλει νὰ εἶναι συντηρητική, μὲ τὴν ἁπλὴ καὶ πρωταρχικὴ σημασία τῆς λέξης, νὰ συντηρεῖ δηλαδὴ τὸν πολιτισμὸ ποὺ οἱ πρεσβύτεροι ἔχουν δημιουργήσει καὶ νὰ τὸν παραδίδει (αὐτὸ εἶναι Παράδοση) στοὺς νεότερους. «Κυοφόρησαν οἱ αἰῶνες» γιὰ νὰ μᾶς παραδοθεῖ ἀπὸ τὸν λαό μας ἡ γλυκύφθογγη προσευχούλα «Πέφτω κάνω τὸν σταυρό μου» ἢ νὰ φανερώσει τοῦτος ὁ τόπος Πηνελόπη Δέλτα. Ποιοί εἶναι αὐτοὶ καὶ μὲ ποιό δικαίωμα τὰ ἀντικαθιστοῦν μὲ βόθρους καὶ τουαλέτες; Πότε θὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ πατρίδα ἀργοπεθαίνει στὰ σχολεῖα;

, , , , ,

Σχολιάστε

ΒΟΗΘΑ ΓΕΡΟ

Ἀλέκος Ε. Φλωράκης

«Βόηθα, Γέρο…»
Περιοδ. «Νέα Εὐθύνη»
τ. 22, 
Μάρτ.- Ἀπρ. 2014

.            Δέν ξέρω ἄν ἀγάλλονται οἱ ἥρωες, οἱ εὐεργέτες καί οἱ ποιητές μέ τά ἀγάλματά τους (ἀφοῦ ἄγαλμα σημαίνει ἐκεῖνο πού προκαλεῖ ἀγαλλίαση), ἔτσι οἰκτρά μουτζουρωμένοι μέ μαῦρες καί κόκκινες μπογιές καί λογῆς συνθήματα. Δείχνει κι αὐτό –ὅπως καί τόσα ἄλλα–τήν παρακμή ἤθους καί αἰσθητικῆς τοῦ πάλαι ποτέ σεβαστικοῦ λαοῦ μας. Μορφές πού ἔδωσαν στή μικρή αὐτή «φλούδα γῆς» διαστάσεις οἰκουμενικές, μέ τό αἷμα, τήν καρδιά καί τήν τέχνη τους, παραδίδονται στή χλεύη καί τήν κακογουστιά τῶν ἀνοήτων. Αὐτή ἡ «ἄγρια ἐλευθερία», ὅπως τήν περιγράφει ὁ Κάντ, οἰστρηλατεῖ τήν ἄλογη ἐπανάσταση ἐνάντια σέ κάθε καλό καί ἀγαθό. Ὁδηγεῖ, ἀντί στήν ἀπελευθέρωση ἀπό τά ἔσω δεσμά, «ᾗ Χριστός ἡμᾶς ἠλευθέρωσε», στό μηδενισμό καί στήν ὑποτέλεια, εἰς «ζυγόν δουλείας» (Γαλ., ε΄ 1).
.            Καθώς διαβαίνουμε τίς μέρες τοῦ ἐθνικοῦ ξεσηκωμοῦ τοῦ 1821, θά χρειαστεῖ ἀκόμη μιά φορά (πόσες φορές ἀλήθεια!) νά μᾶς εὐλογήσει –κατά τόν Νίκο Γκάτσο– ὁ Χριστός, «γιά νά γλυτώσουμε αὐτή τή φλούδα ἀπ’ τό τσακάλι καί τήν ἀρκούδα». Τώρα ὁ ἐχθρός δέν ἔρχεται «ἐν ἅρμασι καί ἐν ἵπποις», τουλάχιστον πρός τό παρόν. Ἔρχεται μέ ἀργυρές λόγχες, μέ τόν ὁδοστρωτήρα τῆς παγκοσμιοποίησης καί τή φενάκη τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Ἔχουμε ἄραγε οἱ σημερινοί Ἕλληνες τόν πνευματικό ἑρματισμό νά ἀντισταθοῦμε; Διατηροῦμε σπίθες, ἔστω, ἀπό τή φλόγα πού θέρμαινε τήν καρδιά τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21;
.         Ἡ ἔννοια τῆς πατρίδας γιά τό Χριστιανισμό εἶναι διττή: ἐπίγεια καί οὐράνια, δίχως ἡ μία νά ἀντιστρατεύεται τήν ἄλλη. Ὡστόσο, στή μετεπαναστατική Ἑλλάδα, ἡ ἐπικράτηση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, ὡς κυρίαρχης νοοτροπίας, παραμόρφωσε τήν οἰκουμενική διάσταση τοῦ Εὐαγγελίου. Καθιέρωσε (μέ τήν κυριολεκτική σημασία τοῦ ἱεροῦ) ἕναν μονομερῆ «ἑλληνορθόδοξο» Θεό, προστάτη τοῦ ἔθνους καί τιμωρό τῶν ἀλλοφύλων. Ἀνάλογα ἔπραξε καί ὁ ἐθνοφυλετισμός ἄλλων λαῶν, βαλκανικῶν καί εὐρωπαϊκῶν. Ὑπάρχει ὅμως «θεός τῆς Ἑλλάδος», «θεός τῆς Βουλγαρίας», «θεός τῆς Ἰταλίας» κ.ο.κ., θεοί δηλαδή πού συμπλέκονται σέ ἀντιπαλότητα ἐπιδιώξεων; Ὄχι βέβαια. Ὁ Θεός εἶναι ἕνας, «ὅστις θέλει πάντας σωθῆναι». Συχνά, ἐντούτοις, ἀκόμη καί ἀπό ἄμβωνος, ὅπως καί ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός ἐπισημαίνει, «ὁ ὑπερτονισμός τῆς ἱστορικῆς διαστάσεως τοῦ Ἔθνους συνιστᾶ κίνδυνο μεταβολῆς τῆς Ὀρθοδοξίας σέ ἁπλό διάκονό του».
.          Στήν ἀνάπτυξη τοῦ ἑλληνορθόδοξου ἐθνοφυλετισμοῦ συνετέλεσαν ἱστορικά γεγονότα παλαιότερων αἰώνων: ἡ Παναγία τῶν Βλαχερνῶν πού ἔσωσε τήν Κωνσταντινούπολη ἀπό τούς Ἀβάρους, ἡ θεία προστασία στό ὑπόδουλο ἀπό τούς ἀλλόθρησκους Ὀθωμανούς Γένος καί ὁ ἐθναρχικός ρόλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ ἐθνοθρησκευτικός χαρακτήρας τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ἡ Παναγία Ὑπέρμαχος Στρατηγός στόν πόλεμο τοῦ ’40. Ὑπάρχει ὅμως μιά καίρια διαφορά. Ὅλες αὐτές –καί πολλές ἀκόμη– περιπτώσεις προστασίας θείων προσώπων πρός τό ἔθνος δέν ἦταν καί δέν ἐκλαμβάνονταν ἀπό τό λαό ὡς κατίσχυση ἑνός ἰσχυρότερου ἤ μεροληπτοῦντος Ἕλληνα-θεοῦ, ἀλλά ὡς ἀπόδοση τοῦ δικαίου σέ ἀγῶνες ἀμυντικούς καί ἀπελευθερωτικούς, ἐνάντια σέ δυνάστες ἤ ἐπίβουλους.
.           Ὁ ἐθνικισμός, μέ τήν ἔννοια πού ἔχει σήμερα, εἶναι δημιούργημα τῶν μετεπεναστατικῶν χρόνων. Ἀποτελεῖ ἄρνηση τοῦ ρωμαίικου ἰδεώδους, τοῦ διαφυλετικοῦ ὀρθόδοξου πληρώματος πού ἐξέφρασε ὁ Ρήγας Φεραῖος, ἐκτροπή ἀπό τήν ἑλληνική παράδοση. Αὐτήν τήν παράδοση –ἐκκλησιαστική καί λαϊκή– ὑπερασπίζεται ὁ Μακρυγιάννης ἀπέναντι στό Γάλλο περιηγητή Μαλέρμπ, λέγοντας: «Χωρίς θρησκεία δέν σχηματίζεται κοινωνία, οὔτε βασίλειον. Καί πράμα τζιβαϊρικόν πολυτίμητο, ὁποῦ τό βαστήξαμεν εἰς τήν τυραγνία τοῦ Τούρκου δέν τό δίνομεν τώρα οὔτε τό καταφρονοῦμεν οἱ Ἕλληνες».
.          Ὁ ξεσηκωμός τοῦ ὑπόδουλου Γένους ἔγινε «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία». Σήμερα, οἱ δῆθεν προοδευτικοί (γιατί πρόοδος δέν εἶναι ὁ ἀλόγιστος καλπασμός ἀλλά ἡ πορεία πρός τά ἄνω) ἀρνοῦνται τήν πρώτη καί διαστρεβλώνουν τή δεύτερη. Ἐντούτοις, τά δύο αὐτά ἦταν ἀλληλένδετα στή σκέψη τῶν ἀγωνιστῶν. Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε τήν πεποίθηση ὅτι «ὁ Θεός ἔβαλε τήν ὑπογραφή του γιά τήν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καί δέν τήν παίρνει πίσω», δέν ἐταύτιζε τήν πανανθρώπινη νεφέλη τῆς σωτηρίας μέ ἕναν περιούσιο λαό. Γιά τό Γέρο τοῦ Μοριᾶ καί γιά ὅλους τούς Ἕλληνες, ἡ θεία ἀπόφαση δέν στηριζόταν σέ ἐθνικιστική ὑπεροχή ἀλλά στήν ἐπιταγή τῆς δικαιοσύνης.
.            Ἔχει γίνει τώρα τοῦ συρμοῦ, στήν ἰδεολογικά κλυδωνιζόμενη πατρίδα μας, ὁ ἐξοβελισμός τῶν ἐθνικῶν ἰδεωδῶν. Ὅποιος μιλᾶ γι’ αὐτά στιγματίζεται ὡς συντηρητικός, ἀντιδραστικός, ἀκόμη καί ἀκροδεξιός. Ἡ κατά τό δοκοῦν ἑκάστου πίστη στή δημοκρατία προβάλλεται ὡς ἡ πρώτη ἀρετή, συνοδευόμενη ἀπό ἕναν καταναλωτικό κοσμοπολιτισμό ἤ ἀπό ἕναν ταξικό διεθνισμό. Ἀλλά ἡ δημοκρατία λειτουργεῖ πρός ὄφελος καί ὡς στήριγμα τῆς πατρίδας, θέση ὅπου τήν ἔταξε ἤδη ἡ ἀρχαιοελληνική πολιτεία, καί ἡ οἰκουμενικότητα ὅλων τῶν ἀνθρώπων (καί ὄχι τῶν τάξεων) εἶναι ὅραμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ οἰκουμενικότητα προκύπτει ὡς ὑπέρβαση τῶν πατρίδων, ἀφοῦ «οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ., ιγ΄ 14). Στήν πορεία τοῦ ἀνθρώπινου γένους πρός τήν αἰώνια μέλλουσα πόλη, στή μία ποίμνη καί τόν ἕναν ποιμένα, ἡ ἑνότητα τοῦ σώματος βιώνεται ἤδη ἀπό τόν ἐπίγειο κόσμο, μέ τήν ἀγάπη καί τή συναλληλία, ὅπου «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην» (Γαλ., γ΄ 28). Ἀλλά στήν πορεία αὐτή, ἡ πατρίδα συνιστᾶ στοιχεῖο ἐγγενές. Ὁ χριστιανός εἶναι οἰκουμενικός ἐπειδή εἶναι πατριώτης· πατριώτης ἀγάπης καί ὄχι μίσους.
.              Δέν πρέπει λοιπόν νά συγχέεται ὁ πατριωτισμός μέ τόν ἐθνικισμό. Ὁ παραδοσιακός Ἕλληνας, ὁ Ρωμιός, τιμᾶ πάντα τά ἔθνη, ἔχοντας παράλληλα συνείδηση τῆς δικῆς του ἰδιοσυστασίας. Σεμνύνεται γιά τήν πατρίδα του καί τόν πολιτισμό της, χωρίς νά ἀπαξιώνει τίς ἄλλες πατρίδες. Τό «über alles» δέν λειτουργεῖ ἐδῶ ὁριζόντια ἀλλά κατακόρυφα· δέν ἐφαρμόζεται ἔναντι τρίτων ἀλλά ἔναντι τῶν ἰδίων ἀξιῶν, σέ μιά ἀδιάκοπη πορεία αὐτοτελείωσης: «ἁπάντων τιμιώτερον καί σεπτότερόν ἐστιν ἡ πατρίς».
.                Ἄν ὁ ἐθνικισμός συνιστᾶ ἐκτροπή τῆς ἔννοιας τοῦ ἔθνους ἀπό τά δεξιά, ὁ διεθνισμός συνιστᾶ ἀκύρωσή της ἀπό τά ἀριστερά. Ὑποκαθιστᾶ τούς δεσμούς τοῦ γένους, τήν ἑνότητα τοῦ κοινοῦ ποτηρίου, μέ τήν οἰκονομική πάλη· τήν ἐθνική συνείδηση μέ τήν ταξική. Ἐξομοιώνει ἔτσι καί τόν Ἀγώνα τοῦ ’21 πρός τίς διάφορες κοινωνικές ἐξεγέρσεις, συμφωνώντας, ἄν καί ἀπό ἄλλη ὁδό, μέ τίς τότε αἰτιάσεις τοῦ Μέττερνιχ. Ὡστόσο, κατά τήν προεπαναστατική περίοδο, παρά τίς διαφοροποιήσεις μεταξύ κατεχόντων καί μή, πεπαιδευμένων καί ἀγραμμάτων, προεστῶν καί λαοῦ, ἡ παραδοσιακή ἀντίληψη ἦταν ἑνιαία καί καθολική. Ὅλοι συναποτελοῦσαν τό Γένος τῶν Ρωμιῶν, ἀνεμπόδιστο ἀπό σύνορα, μέ κοινή ὀρθόδοξη πίστη καί ἔθιμα, μέ τήν πίκρα τῆς δουλείας καί τό ὅραμα τῆς λευτεριᾶς. Ἀσφαλῶς καί ὑπῆρξαν ἀποστάτες τοῦ χρέους, ἀλλά αὐτό δέν ἀναιρεῖ τό ὁμοειδές καί τό ὁμόψυχον, τό ἤδη –κατά τόν Πλάτωνα– «ἑλληνικόν γένος, αὐτό αὐτῷ οἰκεῖον καί συγγενές» (Πολιτεία Ε΄).
.           Στήν οὐσία, ὁ προλεταριακός διεθνισμός δέν διαφέρει ἀπό τήν καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Καί στίς δύο περιπτώσεις οἱ ἐθνικοί δεσμοί διαλύονται, καθώς γιά τόν ἕναν «τῶν πατρίδων τά θεμέλια ἡ Νιά Ζωή τ’ ἀφάνισε» (Κώστας Βάρναλης, «Τραγούδι τοῦ Λαοῦ») καί γιά τόν ἄλλον «ἡ λύσσα τῆς φιλαργυρίας» ἰσοπεδώνει κάθε γηγενές πολιτισμικό ἔρεισμα. Σ’ αὐτά ὁ Χριστιανισμός ἀντιπαραθέτει τήν προτροπή τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «Τήν ἐνεγκοῦσαν καί θρέψασαν πατρίδα ἴσα γονεῦσι τιμᾶν».
.            Γι’ αὐτήν τήν πατρίδα λοιπόν ἄς ἀγάλλονται καί τά ἀγάλματα τῶν ἡρώων τοῦ ’21· γι’ αὐτήν ἀγωνίστηκαν. Κι ὅσο κι ἄν διαπιστώνουμε σήμερα μεθοδευμένη προσπάθεια ὑποβάθμισής της, ἐκ δεξιῶν καί ἀριστερῶν, ὁ ἑλληνικός λαός διατηρεῖ στό κύτταρό του τόσο τήν πίστη ὅσο καί τή φιλοπατρία. Εἶναι κληρονομιά πολλῶν γενεῶν, πού δέν μπορεῖ νά λησμονηθεῖ ἀκόμη καί ἀπ’ αὐτούς πού θά ἤθελαν νά τή λησμονήσουν. Τό βεβαιώνουν τά ἐκκλησιαστικά βιώματα στό ἔργο πολλῶν ἐκ τῶν δηλούντων «ἄθεων» Ἑλλήνων συγγραφέων. Τό βεβαιώνουν, στή δεκαετία τοῦ 1950, οἱ γυναῖκες τῶν ἐξόριστων κομμουνιστῶν, πού κάθε βράδυ ἄναβαν τό καντήλι μπροστά στό εἰκόνισμα, παρακαλώντας γιά τή νίκη τῆς ΕΔΑ. Τό βεβαιώνει καί σήμερα, σέ μιά προτομή τοῦ Κολοκοτρώνη στήν Πλατεία Δημαρχείου τοῦ Χολαργοῦ, μιά ἐντυπωσιακή ὄντως ἐπιγραφή. Στό βάθρο τοῦ ἀγάλματος, μέ μαύρη μπογιά καί μέ τό Α σέ κύκλο τῶν ἀντιεξουσιαστῶν, διαβάζουμε, σάν κραυγή καί σάν κάλεσμα, «Βόηθα Γέρο…»!
.          Ναί. Στήν ὑποδούλωση καί τή φαυλότητα πού σήμερα μᾶς βαραίνουν, βόηθα Γέρο νά «μεθύσουμε μέ τό ἀθάνατο κρασί τοῦ εἰκοσιένα», ὅπως σάλπισε τό 1940 ὁ Κωστής Παλαμάς. Ὁ ἐχθρός εἶναι ἐντός τῶν πυλῶν, ἐντός μας.

, , , ,

Σχολιάστε

TΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ; ΕΝΑ ΕΓΕΡΤΗΡΙΟ ΣΑΛΠΙΣΜΑ (Δ. Νατσιός) «Ἄθεοι, προδότες, Μασῶνοι, οἰκουμενιστές, ἐκκλησιομάχοι, τσαρλατάνοι καὶ σαλταδόροι ἁλωνίζουν τὴν Πατρίδα καὶ ἐμεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες τί κάνουμε; Τίποτε; Τρῶμε τὶς σάρκες μας».

Τί χρειάζεται; να γερτήριο σάλπισμα!

 γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἔχω γιὰ σὲ Πατρίδα μου, στὰ σπλάχνα, χαλασμὸ» [Βαλαωρίτης]

.            Ἐρωτῶ: ἂν αὔριο-μεθαύριο γίνουν ἐκλογές, τὸ ἐπιτρέψει ἡ «Τριμερής», τί θὰ συμβεῖ;
.            Πρῶτον: κερδίζει ὁ ΣΥΡΙΖΑ, τὸ παρδαλοειδὲς αὐτὸ μόρφωμα, καὶ θὰ ἔχουμε πρωθυπουργὸ τὸν Ἀλέξη Τσίπρα, ὁ ὁποῖος, κατὰ δήλωσή του, εἶναι ἄθεος, δηλαδὴ ἄφρων καί, ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ ὁ Μακρυγιάννης,  “χωρὶς θρησκείαν δὲν ὑπάρχει ἀρετή, ἠθικὴ καὶ πατριωτισμός. Γιατί κι ἡ πατρίδα τοῦ κάθε ἀνθρώπου καὶ ἡ θρησκεία εἶναι τὸ πᾶν… καὶ τότε λέγονται ἔθνη, ὅταν εἶναι στολισμένα μὲ πατριωτικὰ αἰτήματα, τὸ ἐναντίον λέγονται παλιοψάθες τῶν ἐθνῶν καὶ βάρος τῆς Γῆς”.
.            Θὰ ἀντιτείνει κάποιος: Τὶς εἴδαμε τὶς προκοπὲς μὲ αὐτούς, ποὺ δὲν διαλαλοῦσαν ἀθεΐα, τοὺς πολιτικοὺς τῶν…δοξολογιῶν.
.            Σωστὸ καὶ συμφωνῶ. Καλύτερα τοὺς «γνήσιους» ἐκκλησιομάχους παρὰ τὰ κακέκτυπα, τὰ φαρισαϊκὰ σκύβαλα. Ὅμως εἶναι τόσο «βαριὰ» ἡ κληρονομιὰ αὐτοῦ τοῦ τόπου -Ἑλλάδα τὸ εἰκονοστάσι τῆς Οἰκουμένης- ποὺ εἶναι διαστροφὴ καὶ ἱεροσυλία νὰ κυβερνηθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ χλευάζουν καὶ ἀπορρίπτουν τὴν βασικὴ καὶ πολυτίμητη «συνιστῶσα» τῆς ἱστορικῆς μας ὑπάρξεως: Τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

.            Δευτέρον: Ἐπανεκλέγεται ὁ «μνημονιακὸς θίασος»: Σαμαρᾶς, Βενιζέλος, Κουβέλης (ἀποχώρησε, ἀλλὰ τίποτε δὲν ἀποκλείει τὴν ἐπαναπρόσληψή του) συνεχίζουν ἀπτόητοι τὸ προσκύνημα καὶ τὴν πειθήνια ὑποταγὴ στὸ λυσσαμένο σκυλὶ τοῦ Βερολίνου. Ταυτοχρόνως ἡ Χρυσὴ Αὐγή, μὲ τοὺς κορυβαντιῶντες μοσχόμαγκες ποὺ τὴν πλαισιώνουν, αὐξάνει τὸ ποσοστό της ὁπότε, σὲ περίπτωση ποὺ ἔχουμε ΣΥΡΙΖΑ, ὁδηγούμαστε σὲ ἐμφύλιο σπαραγμό. Ἀκροδεξιὰ καὶ ἀκροαριστερὰ «τάγματα ἑφόδου» ἀλληλοσυγκρούονται. Μᾶς ἀναμένει ἡ ἱστορικὴ εὐθανασία. «Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους, δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά», μᾶς προειδοποιεῖ ὁ Σολωμός, στὸν Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν (Λέγεται ὅτι ὁ Κάνιγκ, προτοῦ συντάξει τὸ πρωτόκολλο στὰ 1826, ποὺ ἀναγνώριζε τὴν Ἑλλάδα ὡς κράτος, εἶχε διαβάσει τὸν Ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ. Ἂν διάβαζαν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀγράμματοι νάνοι καὶ ἀρλεκίνοι, ποὺ ἐκπορνεύουν τὴν Πατρίδα μας, τὸν Ὕμνο, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν 141η ὣς τὴν 150η στροφὴ τοῦ ποιήματος, δὲν θὰ ὑπέγραφαν μὲ τέτοια εὐκολία τὴν ὑποδούλωσή της. Τὴν πληροφορία γιὰ τὸν Κάνιγκ τὴν ἀντλῶ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Κατραμή, «Νεκρολογία τοῦ Ποιητῆ», 1948, σελ. 306).
.             Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἐγείρεται εἶναι τὸ ἑξῆς: Οἱ Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες τί κάνουν; (Ὁ Ἐγγονόπουλος ἔλεγε: “Ξέρω ὅτι εἶμαι Ὀρθόδοξος, τὸ πόσο Χριστιανὸς εἶμαι δὲν τὸ γνωρίζω”).
.               Θὰ ψηφίσουμε τὸν Σαμαρᾶ (καὶ τὸν Βενιζέλο καὶ τὸν Κουβέλη, ἀφοῦ πᾶνε πακέτο) γιὰ νὰ συνεχιστεῖ ἡ διάλυση τῆς Πατρίδας; Χαμένα πράγματα.
.               Τὸν ΣΥΡΙΖΑ τὸ κόμμα τῆς ἀθεΐας, τῆς ἐκκλησιομαχίας καὶ τῆς ἀφιλοπατρίας; καντιποτένια πράματα.
.               Νὰ ψηφίσουμε Χρυσὴ Αὐγή, τοὺς νεοπαγανιστές; Ἀναπαύεται ἕνας Χριστιανὸς ἀντικρίζοντας Χρυσαυγίτες μὲ μάτια ποὺ γυαλίζουν ἀπὸ ὀργή; Ἡ λέξη «φανατικὸς» ἔχει θέση στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ἀπὸ ἀνθρώπους ἀπὸ τοὺς ὁποίους ξεχειλίζουν ὁ θυμὸς καὶ τὸ μίσος τί καλὸ μπορεῖ νὰ βγεῖ; «Οὐδὲν αἰσχρότερον θυμοῦ, οὐδὲν ἀτιμώτερον, οὐδὲν δεινότερον, οὐδὲν ἀηδέστερον, οὐδὲν βλαβερώτερον» γράφει ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος (Εἰς Πράξ. Ὁμιλ. 1Ε, 5, ΕΠΕ 15, 444).
.               Τί ἄλλο μένει; Τὸ ΚΚΕ. Μπορεῖ Χριστιανὸς νὰ ψηφίσει κόμμα ποὺ ἀκόμη ὑμνεῖ τοὺς αἱμοσταγεῖς Δέκιους καὶ Διοκλητιανοὺς τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης; Εἶναι οἱ Ἀνεξάρτητοι Ἕλληνες. Τὸ κόμμα αὐτὸ τὸ στηρίζουν καὶ τὸ πλαισιώνουν ἄνθρωποι μὲ ἀγαθὲς προθέσεις, ὅμως ἀκολουθεῖ τὴν μοίρα πολλῶν ἄλλων, ποὺ ἐμφανίστηκαν τὰ τελευταῖα χρόνια, δημιουργημένα ἀπὸ «ἀντάρτες» τῶν μεγάλων κομματικῶν σχηματισμῶν. Μιά, δυὸ ἐκλογὲς καὶ ξεβάφουν. Τὸ ἐρώτημα παραμένει καὶ ἐντείνεται πρὶν ἀπὸ τὶς ἐκλογές: Τί ψηφίζουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί;
.               Στὶς προηγούμενες ἐκλογὲς οἱ ψῆφοι τῶν πολιτῶν, οἱ περισσότεροι, ποὺ ἔχουν ἀναφορὰ στὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα, πλὴν τῶν παραδοσιακῶν κομμάτων τῆς συμφορᾶς, κατευθύνθηκαν, οἱ ἐναπομείναντες, σὲ τρία κόμματα: τοὺς Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες, τὴν «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» καὶ τὸν «Σύνδεσμο Ἐθνικῆς Ἑνότητας», ποὺ ἵδρυσαν ἀπόστρατοι ἀξιωματικοί. Καὶ τὰ δύο τελευταῖα ἀπαρτίζονται ἀπὸ πολὺ ἀξιόλογους ἀνθρώπους, πού, πραγματικά, τοὺς διακρίνει ἡ ἀνιδιοτέλεια, ἡ ἀγωνία γιὰ τὸ μέλλον τῆς Πατρίδος, ποὺ σιχάθηκαν «αὐτείνη τὴν λευτεριὰ ὅπου γευόμαστε». Ἐν ὀλίγοις μὲ πίστη καὶ φιλοπατρία. Τὰ ποσοστά τους, ὅμως, στὶς ἐκλογὲς ἦταν πολὺ χαμηλά. Οἱ αἰτίες πολλές. Τὸ σάπιο καὶ πουλημένο σύστημα, τὸ ὁποῖο ὑποστυλώνεται ἀπὸ τὶς τηλεοπτικὲς ἀναθυμιάσεις, δὲν ἐπιτρέπει νὰ προβληθοῦν κόμματα μὲ ὑγιεῖς ἀρχές. Ἡ γνωστὴ συνταγή: Ἐξόντωση διὰ τῆς γραφικότητος.
.               Ἄρα, κάτι πρέπει νὰ γίνει. Ἄθεοι, προδότες, Μασῶνοι, οἰκουμενιστές, ἐκκλησιομάχοι, τσαρλατάνοι καὶ σαλταδόροι ἁλωνίζουν τὴν Πατρίδα καὶ ἐμεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες τί κάνουμε; Τίποτε; Τρῶμε τὶς σάρκες μας. Κουβέντες, συζητήσεις, σχέδια, ρυάκια πολλὰ ἀλλὰ πουθενὰ ὁρμητικὸ ποτάμι ἢ ἡ ἰσχὺς ἐν τῇ ἑνώσει, ποὺ θὰ παρασύρει τὰ σκουπίδια, τὰ ἄδεια κονσερβοκούτια τοῦ κομματισμοῦ. Κι ὅμως εἴμαστε πολλοί. Δὲν χάθηκε τὸ πᾶν. Ὑπάρχουν λαμπροί, ἀνεπίληπτοι, ὀρθόδοξοι ἱερεῖς μὲ ζῶσες ἐνορίες καὶ χιλιάδες πνευματικὰ παιδιά. Ὑπάρχουν, εὐάριθμοι μέν, ἀλλὰ δυναμικοὶ ἐπίσκοποι, μὲ τόλμη καὶ ἀρετή, ποὺ δὲν περιορίζονται σὲ «ἱερὲς μουρμοῦρες». Ἔχουμε τὰ «κάστρα» τῆς Ὀρθοδοξίας, τὰ μοναστήρια, τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἁπανταχοῦ στὴν Ἑλλάδα πού, παρ’ ὅλη τὴν λυσσώδη πολεμικὴ ποὺ δέχονται, διατηροῦν τὴν αἴγλη καὶ τὴν ἀκτινοβολία τους καὶ συνεχίζουν νὰ ζεσταίνουν τὶς ψυχὲς τοῦ λαοῦ μὲ «ψυχὴ καὶ Χριστό». 

.                Ὑπάρχουν σωματεῖα, ἀδελφότητες, σύλλογοι ποὺ τὶς ἀπαρτίζουν ὡραῖοι ἄνθρωποι, τίμιοι ποὺ μήγαρις ἔχουν ἄλλο στὸ νοῦ τους πάρεξ Χριστὸ καὶ Ἑλλάδα.  Ὑπάρχει βεβαίως καὶ ὁ ἁπλός, ὁ ἐμπερίστατος λαός, ποὺ δὲν ὑπέκυψε στὶς σειρηνωδίες τῆς διαφθορᾶς, καὶ τοῦ εὐτελισμοῦ. Ἡ εὐλογημένη μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη.
.                Ἐρώτημα ποὺ πολλοὺς μᾶς βασανίζει. Γιατί δὲν ἑνώνονται ὅλα αὐτὰ τὰ γάργαρα ρυάκια, γιὰ νὰ γίνει ὁ ποταμός, ποὺ θὰ καθαρίσει τὴν κόπρο τοῦ Αὐγείου; Γιατί ἐπιτρέπουμε νὰ μπαίνουν στὴ Βουλὴ κόμματα ποὺ μαγαρίζουν τὴν πατρίδα μας καὶ δὲν μποροῦμε νὰ ἑνωθοῦμε ὅσοι μᾶς προσβάλλει ἡ παροῦσα κακοήθεια; Τί χρειάζεται; Ἕνα ἐγερτήριο σάλπισμα, μία ἕνωση ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, καὶ μὲ τὴν εὐχὴ τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων τοῦ Γένους, ἀρχίζουμε… Ἕνας πολιτικὸς σχηματισμός, χωρὶς τὶς μετριότητες, ὑπομετριότητες καὶ ἀνθυπομετριότητες καὶ τοὺς σαλταδόρους τῆς σήμερον, πλαισιωμένος ἀπὸ ἀνθρώπους ἀνιδιοτελεῖς καὶ μὲ πνεῦμα θυσιαστικό. Γιατί “ἀδικεῖ πολλάκις οὐ μόνον ὁ ποιῶν τι, ἀλλὰ καὶ ὁ μὴ ποιῶν”…

,

1 Σχόλιο

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΡΜΑΤΟΛΙΚΙ (Δ. Νατσιός) «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων».

 Ἡ πατρίδα μᾶς καλεῖ σὲ πνευματικὸ ἀρματολίκι

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

.              Τί ἦταν οἱ ἀρματολοί; Ἕλληνες, πολεμιστὲς ἀτρόμητοι, ποὺ δὲν «ἔκατσαν φρόνιμα, νὰ γίνουν νοικοκύρηδες», ἀλλὰ πολεμοῦσαν τὴν Τουρκιὰ «ψηλὰ στὰ κορφοβούνια». Καὶ ἐπειδὴ οἱ «μωχαμετάνοι» δὲν μποροῦσαν νὰ τοὺς ἐξοντώσουν, τοὺς ἀνέθεταν τὴν τήρηση τῆς ἀσφάλειας καὶ τῆς εἰρήνης σὲ δυσυπότακτες περιοχές. Λάμβαναν «μιστοὺς» καὶ δῶρα ἀπὸ τοὺς Τούρκους, συνεργαζόμενοι δῆθεν μαζί τους, ἀλλά, σὺν τῷ χρόνω, μαζὶ μὲ τοὺς Κλέφτες, (δυσδιάκριτοι οἱ ρόλοι, γι’ αὐτὸ Κλεφταρματολοί), χρησίμευσαν ὡς ἡ βάση τῆς ἐθνικῆς ἐναντίον τῶν τυράννων Ἐπανάστασης, στάθηκαν ἡ «μαγιὰ» τῆς λευτεριᾶς μας. Ἀρματολοὶ ὑπῆρξαν τὰ λιοντάρια τοῦ Εἰκοσιένα, ὅπως τὸ ἐπιμαρτυρεῖ καὶ τὸ δημοτικὸ τραγούδι: «Τοῦ Ἀντρούτσου ἡ μάνα χαίρεται / τοῦ Διάκου καμαρώνει / γιατί ἔχουνε γιοὺς ἀρματολοὺς καὶ γιοὺς καπεταναίους…». Σήμερα ζοῦμε μία νέα Τουρκοκρατία, ὕπουλη καὶ δολερή. Ἡ «οἰκονομία» τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ καριοφίλι τῶν Κλεφταρματολῶν, μᾶς λευτέρωσε καὶ νεκραναστήθηκε ἡ ματοκυλισμένη Πατρίδα μας. Ἡ οἰκονομία τῶν τωρινῶν προσκυνημένων στὶς διεθνεῖς συμμορίες, ἀκυρώνει στὴν οὐσία τὴν Εὐλογημένη Ἐπανάσταση. Ὑποδουλωνόμαστε, ὄχι ἐπειδὴ ἡττηθήκαμε σὲ πόλεμο, ἀλλὰ διότι προδίδουν τὴν Πατρίδα οἱ ἀνθρωποκάμπιες ποὺ ὑποδύονται τοὺς κυβερνῆτες. Παρένθεση: Ὅλα, μὰ ὅλα, ὀφείλονται στὴν ἔλλειψη φιλοπατρίας. «Ὅσῳ πλεονάζεις τῷ πλούτῳ, τοσοῦτον ἐλλείπεις τῇ ἀγάπῃ», ἔλεγε ὁ Μέγας Βασίλειος. Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ σέβας πρὸς τὴν πατρίδα. Ἀπὸ τὴν μία ἔχουμε τοὺς μπουκωμένους ἀπὸ καταθέσεις «σωτῆρες» τοῦ κυβερνητικοῦ συνασπισμοῦ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὰ ἀντιπολιτευτικὰ ναυάγια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ καὶ τῆς κακολόγου ἐκκλησιομαχίας. Καὶ στὴ μέση ὁ λαὸς νὰ ἐπαιτεῖ, νὰ αὐτοκτονεῖ καὶ νὰ ἀφήνει τὰ καλύτερα παιδιά του νὰ λεηλατοῦνται ἀπὸ τὰ «ξένα»… Γράφει στὰ “Ἀπομνημονεύματά” του ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, σὲ στιγμὴ ποὺ ξεχείλιζε ἡ καρδιά του ἀπὸ πόνο γιὰ τὴν φτωχὴ μάνα μας, τὴν Πατρίδα. «Σύρε, πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=τὸν δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνη νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτ᾽ρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». (σελ. 483, ἔκδ. «Ζαχαρόπουλος»). Διαβάζεις καὶ δακρύζεις. Τὸ «κάτ᾽ρο» τοῦ λαοῦ ἔπρεπε νὰ πίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ καθάρματα, ποὺ πλούτισαν εἰς βάρος του…
.              Μιᾶς καὶ σήμερα, ὅπως προεῖπα, βιώνουμε τὴν νέα Τουρκοκρατία, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ τόπος, γιὰ νὰ ἀπομείνει μαγιά, ἡ λύση εἶναι νὰ μιμηθοῦμε τοὺς ἡρωικοὺς ραγιάδες: Τὸ πνευματικὸ ἀρματολίκι. Καὶ ἀναφέρομαι στοὺς συναδέλφους καὶ ἀδελφοὺς ἐν Χριστῷ, δασκάλους. Τί ἐννοῶ;  Ἔρχεται ἡ λεγόμενη ἀξιολόγηση. Ὅλοι συμφωνοῦν ὅτι πρέπει καὶ ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, νὰ ἀξιολογεῖται, νὰ κρίνεται, ὥστε νὰ ἀποπέμπονται ἀπὸ τὴν τάξη οἱ ἀκατάλληλοι καὶ ράθυμοι. Συμφωνῶ. Παρεισέφρησε πολλὴ μετριότητα, ἄνθρωποι κυριολεκτικῶς ἐπικίνδυνοι γιὰ σχολικὴ αἴθουσα. (Ἐπὶ ΠΑΣΟΚ, τὴν δεκαετία τοῦ ’80, περίπου 20.000 δάσκαλοι μετεγγράφησαν ἀπὸ πανεπιστήμια τῆς Γιουγκοσλαβίας, στὶς ἡμέτερες παιδαγωγικὲς ἀκαδημίες. Θυμᾶμαι στὴν Θεσσαλονίκη «περάσαμε» τριακόσιοι, καὶ τὴν ἡμέρα τῆς ὁρκομωσίας ἤμασταν πάνω ἀπὸ χίλιοι πεντακόσιοι. Ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ Ἀνδρέα, ὅπου θυσιάζονταν τὰ πάντα καὶ γίνονταν τὰ πάντα, ἀρκεῖ νὰ ἐξασφαλιζόταν ἡ παραμονὴ τοῦ ΠΑΣΟΚ στὴν ἐξουσία γιὰ μία ἀκόμη τετραετία. Βεβαίως, ἀρκετοὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐπήλυδων, στὴν πορεία ἐξελίχθηκαν σὲ λαμπροὺς δασκάλους. Δὲν παύει ὅμως νὰ ἀποτελεῖ ἀδικία, δηλωτικὴ τῆς βορβορώδους εὐτέλειας καὶ τῆς αἴσθησης πὼς ὅλα ἐπιτρέπονταν ἄνω ὁρίων καὶ χαλινοῦ, μὲ λίγα λόγια τὸ κράτος ΠΑΣΟΚ).Ἡ ἀξιολόγηση, λοιπὸν καὶ κατ’ ἀρχήν, εἶναι σωστή. Θὰ «κοσκινιστεῖ», θὰ ξεχωρίσει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, μὲ στόχο «τὴν βελτίωση τῆς ποιότητας καὶ τῆς ἀποτελεσματικότητας τῆς ἐκπαίδευσης», σύμφωνα μὲ τὶς ἀφόρητες κοινοτοπίες τοῦ σχεδίου ἀξιολόγησης τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμοῦ, Ἀθλητισμοῦ, Νέας Γενιᾶς, διὰ βίου Μάθησης, Ἀναρύσεως τῶν Αἰχμαλώτων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς Γῆς καὶ λοιπὰ συνοδευτικά….

.              Ἀλλοῦ ὅμως εἶναι τὸ πρόβλημα.

Πρῶτον: Ὅλοι μας ὑποψιαζόμαστε, ὅτι ἡ ἀξιολόγηση, στὴν νῦν συγκυρία, εἶναι τὸ κέλυφος, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο κρύβεται ἡ ἀπαίτηση τῆς συμμορίας («τρόικας») γιὰ μαζικὲς ἀπολύσεις ἐκπαιδευτικῶν.

Δεύτερον: σὲ συνάφεια μὲ τὸ προηγούμενο. Λιγότεροι δάσκαλοι σημαίνει λιγότερα σχολεῖα, ὁ ἀνομολόγητος στόχος τους. Θὰ κλείσουν καὶ ἄλλες ἐκπαιδευτικὲς μονάδες, ἰδίως σὲ ἀπομακρυσμένες καὶ ἀκριτικὲς περιοχές, οἱ ὁποῖες θὰ μεταβληθοῦν σὲ γηροκομεῖα, εὔκολη λεία ἀνεξέλεγκτων συμμοριῶν.

Τρίτον: Ἡ ἀξιολόγηση ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο σκέλη. Τὴν διοικητικὴ ἀπὸ τὸν διευθυντή, ἡ ὁποία, λίγο ἕως πολύ, γίνεται. Καὶ τὴν ἐκπαιδευτική, ἀπὸ τὸν οἰκεῖο σχολικὸ σύμβουλο· μὲ λίγα λόγια ὁ σχολικὸς σύμβουλος θὰ ἐλέγχει τί διδάσκεις στὴν τάξη. Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ σχολικοὶ σύμβουλοι -πλὴν ἐλαχίστων τιμητικῶν ἐξαιρέσεων- εἶναι «προοδευτικῆς» κοπῆς, φερέφωνα τοῦ ὑπουργείου, ποὺ «παίρνουν γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμή».
.              Ἄρα κραδαίνοντας τὸν πέλεκυ τῆς κακῆς βαθμολογίας, ἴσως καὶ ἀπόλυσης, θὰ ἐξαναγκάζουν τοὺς δασκάλους νὰ αὐτολογοκρίνονται, νὰ συμμορφώνονται μὲ τὶς ὁδηγίες τῆς ἐξουσίας καὶ νὰ σιωποῦν. Αὐτὸ ἀκυρώνει τὸ θεμέλιο, τὸ ὑπόβαθρο τῆς Παιδείας, τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου καὶ τῆς σκέψης.

Τέταρτον: Πολλοὶ ἐκπαιδευτικοί, τρομοκρατημένοι, θὰ ἀναπτύξουν γλοιώδη συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς ἀξιολογητές, θὰ καταστοῦν εὐάλωτοι καὶ ὑποχωρητικοὶ  στοὺς μαθητές, τὰ φαινόμενα ἀπειθαρχίας θὰ πολλαπλασιαστοῦν, ἀφοῦ κανεὶς δὲν θὰ θέλει νὰ δημιουργηθεῖ «ἐπεισόδιο» ἢ νὰ συγκρουστεῖ μὲ ἀνώριμους γονεῖς «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων».
.          Γιὰ παράδειγμα: Προσωπικῶς (φέτος ἔχω ϛ´ Δημοτικοῦ) δὲν διδάσκω τὰ βιβλία γλώσσας-περιοδικὰ ποικίλης ὕλης. Χρησιμοποιῶ κείμενα ἀπὸ τοὺς μεγάλους μάστορες τοῦ λόγου μας, Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς (γιὰ τὰ Θρησκευτικά), κείμενα τῶν Πατέρων, Μακρυγιάννη, Κολοκοτρώνη (ἀπομνημονεύματα, τὸν λόγο στὴν Πνύκα), δηλαδὴ τὰ παλιὰ δικά μας πλούτη, τὰ καλούδια, ποὺ μᾶς περιμένουν στὸ πατρογονικὸ κελάρι. Προφανῶς μὲ τὴν ἀξιολόγηση θὰ χαρακτηριστῶ «ἐλλιπὴς» καὶ ἴσως ἀπολυθῶ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ πολλοὺς δασκάλους, ποὺ διδάσκουν «ψυχὴ καὶ Χριστό». Βρισκόμαστε ἐνώπιον διωγμῶν, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ πρόσφορο, γιὰ τέτοια πράγματα, ἔδαφος. (Ἡ Τρόικα ἀλυχτεῖ καὶ πάλι ἀπαιτώντας κεφάλια…).

.              Τί κάνουμε; Πνευματικὸ ἀρματολίκι. (Ἡ φράση ἀνήκει στὸν μακαριστὸ Δάσκαλό μας στὴν Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία Θεσσαλονίκης Ἀπόστολο Ἰωαννίδη). Δὲν φοβόμαστε γιατί «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως». (Β´ Τιμ. α´7). Ὅταν θὰ κλείνει πίσω μας ἡ πόρτα τῆς τάξης, θὰ διδάσκουμε «τί εἴχαμε, τί χάσαμε καὶ τί μᾶς πρέπει». Νὰ γνωρίσουν οἱ μαθητὲς τὴν Πατρίδα τους, τὴν ἀληθινὴ καὶ ὄχι τὸ ἄβουλο ἀπολειφάδι ποὺ τὴν κατάντησαν οἱ ἐλεεινοί. Στὶς τάξεις θὰ θεριεύουμε τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους, τῆς ἁλυσόδετης Πατρίδας, ἐνῶ τὸ αἰχμάλωτο κράτος, ὅπως οἱ ἀρματολοὶ μὲ τοὺς Τούρκους, θὰ νομίζει ὅτι εἴμαστε ὄργανά του. Ἔτσι διασώζεται ἡ μαγιά, ποὺ θὰ φέρει τὸ φεγγοβόλο ἀστέρι τῆς αὐγῆς, τὴν λευτεριά μας. Καὶ θέλει λίγο ἀπὸ τὴν «τρέλλα» τοῦ Κολοκοτρώνη. «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἐμεῖς, ἂν δὲν ἤμεθα τρελλοί, δὲν ἐκάναμεν τὴν Ἐπανάστασιν». «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων», μονολογοῦσε ὁ Νικόλαος Ἰβανώφ, ὁ ἀρχιστράτηγος τῶν Βουλγάρων στὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς. Ἡ «τρέλλα» τῶν Κλεφταρματολῶν σώζει πατρίδες καὶ ὄχι ἡ ἠττοπάθεια καὶ ἡ δειλία τῶν «γνωστικῶν», ποὺ κυβερνοῦν γονατισμένοι.

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΣΥΝΑΡΠΑΓΗ» (Τέτοια ἐξοντωτικὰ μέτρα σπρώχνουν ἐσκεμμένα τὴν κοινωνία σὲ ἔκρηξη τυφλῆς βίας καὶ ἀλληλοσφαγῆς. Πεθαίνει ἱστορικά, ἀφανίζεται, μία πρόταση πολιτισμοῦ ποὺ γοήτευσε [τουλάχιστον] τὴν ἀνθρωπότητα γιὰ περισσότερα ἀπὸ χίλια χρόνια.)

Τρόικα καὶ κόμματα σὲ ξένο ἀχυρώνα

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.             Τὸ καταλαβαίνει καὶ ὁ πλέον φυρόμυαλος: οἱ συνεχεῖς καὶ ἀπρόσωπες (ἴδιες γιὰ ὅλους) περικοπὲς μισθῶν, συντάξεων, ἐπιδομάτων κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης, ἀποζημιώσεων γιὰ ἀπόλυση ἀπὸ τὴν ἐργασία, μαζὶ μὲ συνεχῶς αὐξανόμενη φορολογία, εἶναι πολιτικὲς ἐνέργειες ποὺ νεκρώνουν τὴν οἰκονομία, δυναμιτίζουν κάθε ἐνδεχόμενο ἀνάκαμψης. Ἡ ἀγορὰ «στέγνωσε» ἀπὸ χρῆμα, ἡ κατανάλωση περιορίζεται δραματικά, ἡ παραγωγὴ ἐλαχιστοποιεῖται ἢ μηδενίζεται, ἡ ἀνεργία καλπάζει. Ὁ κοινὸς νοῦς ἀντιλαμβάνεται ὅτι τέτοια μέτρα σπρώχνουν ἐσκεμμένα τὴν κοινωνία σὲ ἔκρηξη τυφλῆς βίας καὶ ἀλληλοσφαγῆς: Γιατί κάθε νοῦς θολώνει ὅταν ἡ πίκρα περισσεύει, ὅταν ἡ ὀργὴ γίνεται ἀνεξέλεγκτη.
.             Τὸ καταλαβαίνουμε ὅλοι, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς διαχειριζόμενους τὴν ἐξουσία, εἶναι ὁλοφάνερο. Πρόκειται γιὰ ἀπίστευτη τυφλότητα, ψυχοπαθολογικὴ ἀπώλεια ἐπαφῆς μὲ τὴν πραγματικότητα. Ἀκόμα καὶ ἡ τρόικα πρέπει νὰ καταλαβαίνει ποῦ ὁδηγεῖται ἡ χώρα, ἀλλὰ βρίσκεται ἐδῶ γιὰ νὰ προστατέψει συμφέροντα τῶν δανειστῶν μας, ὄχι τὴν ἐπιβίωση τοῦ λαοῦ μας οὔτε τὴν κοινὴ λογική. Πρέπει νὰ ἔχει πεισθεῖ ἡ τρόικα ὅτι οἱ κομματάνθρωποι ποὺ κυβερνοῦν τὴν Ἑλλάδα δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ προχωρήσουν σὲ διαρθρωτικὲς ἀλλαγὲς στὴ λειτουργία τοῦ κράτους ἱκανὲς νὰ ἀναζωπυρώσουν τὴν παραγωγικότητα, νὰ ὁδηγήσουν σὲ πρωτογενὲς πλεόνασμα τὴν οἰκονομία, ὥστε νὰ ἀρχίσουν οἱ δανειστὲς νὰ εἰσπράττουν κάτι ἀπὸ τὰ δάνεια ποὺ χορήγησαν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπαιτοῦν περικοπὲς μισθῶν καὶ συντάξεων, ἀφανισμὸ τοῦ κοινωνικοῦ κράτους, ἀδιαφορώντας παγερὰ γιὰ τὴν τραγωδία τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας. Δὲν εἶναι ἱεραπόστολοι μὲ φιλανθρωπικὲς προθέσεις, συμφέροντα ἐκπροσωποῦν, γιὰ χρῆμα μάχονται. Ὁ θάνατός μας ζωή τους.
.             Φτάσαμε νὰ μὴ μπορεῖ τὸ κράτος νὰ πληρώσει τὰ φάρμακα τῶν καρκινοπαθῶν, νὰ ἀποτρέψει τὸν θάνατο ἀνθρώπων. Πλῆθος συμβασιούχων δουλεύουν, μῆνες τώρα, χωρὶς νὰ πληρώνονται, ψωμοζητᾶνε. Ὅμως οἱ κομματικοὶ εὐνοούμενοι, διορισμένοι στὶς χίλιες τόσες ἑταιρεῖες τοῦ Δημοσίου, παρασιτοῦν ἀνενόχλητοι μὲ προκλητικὰ παχυλὲς ἀμοιβές, τὸ ἴδιο καὶ οἱ σκανδαλωδέστατα προνομιοῦχοι ὑπάλληλοι τῆς Βουλῆς, μόνιμος ἀναιδέστατος ἐμπαιγμὸς γιὰ τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλαδιτῶν, θυμάτων τῆς ἀνικανότητας καὶ διαφθορᾶς τῶν κομματανθρώπων.
.             Ἔχουν ἀντιληφθεῖ (καὶ πεισθεῖ) οἱ «ψυχροὶ ἐκτελεστὲς» τῆς τρόικας ὅτι οἱ κομματικὲς συντεχνίες δὲν θὰ συναινέσουν ποτέ, μὰ ποτέ, στὴν κατάλυση τοῦ πελατειακοῦ κράτους οὔτε θὰ θίξουν ποτὲ τὴ «χοντρὴ» φοροδιαφυγή. Γιατί μὲ τοὺς μεγάλους φοροφυγάδες (ὄχι μὲ ψιλικαντζῆδες βιοπαλαιστὲς) «διαπλέκονται» οἱ κομματάνθρωποι γιὰ τὴν ἰδιωτική τους χλιδὴ καὶ γιὰ τὴ συντεχνιακή τους σπατάλη. Τὸ πελατειακὸ κράτος καὶ τὴ «χοντρὴ» φοροδιαφυγὴ θὰ τὴν κρατήσουν μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια, τὴ διαπλοκὴ ἄθικτη – ἐλπίζουν, εἶναι φανερό, ὅτι θὰ συνεχίσουν νὰ ἡγεμονεύουν ζώντας οἱ ἴδιοι πριγκιπικά, ἀκόμα κι ἂν ἡ χώρα βυθιστεῖ ὁλοκληρωτικὰ καὶ ἀνέλπιδα στὴ φρίκη τοῦ λιμοῦ, στὴ θανατερὴ ἐξαθλίωση. (Τὸ δεδομένο πολιτικῶν ἡγεσιῶν σὲ χῶρες παγιδευμένες σὲ ἔσχατη ἔνδεια, ὅπως ἡ Ρουμανία καὶ ἡ Βουλγαρία, τοὺς ἐπιτρέπει τέτοιες ἐλπίδες).
.             Ὅσο ἐπιβιώνει τὸ σημερινὸ κομματικὸ σκηνικό, κράτος παραγωγικὸ καὶ σωστὴ εἴσπραξη φόρων δὲν θὰ ὑπάρξει ποτέ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιμένει ἡ τρόικα σὲ περικοπές, ὅλο καὶ περισσότερες, μισθῶν καὶ συντάξεων – ἀπρόσωπες, ἴδιες γιὰ ὅλους περικοπές, χωρὶς δικαιοκρισία, δίχως ἀξιολόγηση προσφορᾶς ἢ ἀποτίμηση λειτουργικοῦ ὄφελους. Θέλει τὸ σίγουρο, τὸ «ἕνα καὶ στὸ χέρι». Θέλει κα τν παξίωση τς μισθωτς ργασίας, τ λιμοκτονία καὶ πόγνωση το πληθυσμο, μήπως καὶ εἰσπράξει κάποτε τὰ χρωστούμενα ἀπὸ τὸ ξεπούλημα ὅποιας παραγωγικῆς ὑποδομῆς ἢ πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν τῆς χώρας. Εἶναι ἀπὸ τὴν κοινὴ πείρα βεβαιωμένο ὅτι ἡ «ἀλληλεγγύη» τῶν εὐρωπαίων ἑταίρων, πατροπαράδοτων «φίλων» μας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ΔNT, συνοψίζεται στὴν κανονιστικὴ προστακτικὴ «ὁ θάνατός σας ζωή μας».
.             Ἡ τρόικα ἐπιμένει νὰ ὁδηγεῖ τὴ χώρα στὸν λιμό, στὴν ἀνεξέλεγκτη ἀπόγνωση καὶ οἱ κομματάνθρωποι ἐπιμένουν νὰ προκαλοῦν τὸ κοινὸ αἴσθημα μὲ ἐπίταση ἀλαζονείας ἀχαλίνωτη: Ὁ φωραθεὶς δημόσια νὰ χυδαιολογεῖ σὲ ἐπίπεδο ἀνθρώπων τοῦ ὑποκόσμου πρόεδρος τῆς Βουλῆς, μόλις κατασφαλίστηκε ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ ποινικῆς δίωξης, ἐπανῆλθε στὸν κορυφαῖο θῶκο του καὶ ξανάρχισε νὰ προεδρεύει, ὡσὰν νὰ μὴν συνέβη τίποτε. Καὶ ὁ συνταγματολόγος πρόεδρος στὸ κομματικὸ ἀπολειφάδι τῆς παπανδρεϊκῆς λοιμικῆς πάσχησε, μαινόμενος καὶ ἀφρίζων, νὰ πείσει ὅτι «τυχαία» διέθετε ἐν παραβύστῳ στὴ διάρκεια δύο ἐκλογικῶν ἀναμετρήσεων, ἕνα πανίσχυρο ὅπλο ἐκβιασμοῦ μεγιστάνων τοῦ πλούτου. Λησμονοῦσαν καὶ οἱ δύο ἐν ἐκρήξει πρόεδροι ὅτι ἀπὸ τὶς ἰσχυρότερες ἀποδείξεις ἐνοχῆς εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς ψυχραιμίας.
.             Κάθε μέρα ποὺ περνάει μὲ τὸ ὑπάρχον κομματικὸ σύστημα ἄθικτο καὶ πελατειακὰ ἐνεργό, ἐπιταχύνεται δραματικὰ ἡ κατρακύλα τῆς χώρας στὸ χάος. Βέβαια, μοιάζει παράλληλα νὰ συνειδητοποιεῖται ἀπὸ ὅλο καὶ μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμοῦ συγκεκριμένο ζητούμενο: κυβέρνηση ἀκομμάτιστων «τεχνοκρατῶν», σύγκληση Συντακτικῆς Ἐθνοσυνέλευσης, καινούργιο Σύνταγμα. Νὰ θεσπιστοῦν ὄροι δημοκρατικῆς ἄρθρωσης καὶ λειτουργίας τῶν κομμάτων, νὰ ἀποκλείονται ἀπὸ τὴ Βουλὴ κόμματα ποὺ οἱ καταστατικές τους ἀρχὲς καὶ οἱ πρακτικές τους ἀποβλέπουν στὴν κατάλυση τῆς κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας. Νὰ θωρακίζεται τὸ πολίτευμα μὲ θεσμικὲς ἐξασφαλίσεις ἀποκλεισμοῦ κάθε ἐνδεχομένου νὰ ὑποτροπιάσει τὸ πελατειακὸ κράτος καὶ ἡ κομματικὴ προστασία τῶν φοροφυγάδων.
.             Ἴσως ἀνεδαφικὸ τὸ ζητούμενο, ἀλλὰ ἔχει μεγάλη σημασία νὰ εἶναι ξεκάθαρος καὶ συνειδητοποιημένος ὁ στόχος. Σὲ μία ξαφνικὴ ἔκτακτη κρίση, σὲ ἀπρόσμενη ἀμηχανία τοῦ κομματικοῦ κατεστημένου, νὰ ὑπάρχει, ἔστω καὶ ἀπωθημένο ἢ ἀποδοκιμασμένο ἀπὸ τὸ σύστημα, ἐναλλακτικὸ ζητούμενο, σπέρμα ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ σημερινό, τυραννικὸ πλέγμα συμφερόντων. Σίγουρα δὲ φτάνει ἡ συνειδητοποίηση, ἀλλὰ αὐτὴ θὰ γεννήσει τὸ ἀπρόσμενο ἔναυσμα ποὺ θὰ πυροδοτήσει τὴν κοινωνικὴ δυναμικὴ – θὰ γίνει δρομοδείχτης προσανατολισμοῦ.
.             Ἡ ἀσυνειδησία καὶ τὸ ἐξαιρετικὰ χαμηλὸ ἐπίπεδο καλλιέργειας ὅσων ἐπινόησαν καὶ ἐκμεταλλεύτηκαν τὸ πελατειακὸ κράτος, ἔχει ἐκβαρβαρώσει σὲ τέτοιο σημεῖο τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ὥστε κάθε ἐλπίδα παλιγγενεσίας νὰ ἀποκλείεται λογικά, εἶναι καθαρὴ οὐτοπία. λληνώνυμος σήμερα χει ποκοπεπ τν λληνικ γλώσσα (πο διαχρονική της συνέχεια προαπαιτεται γι ν καταλάβει στω μόνο τν Καβάφη). χουν μεθοδικ νεκρωθε τὰ μπειρικὰ ρείσματα τς στορικς του συνείδησης. Δὲν ἔχει πιὰ συντεταγμένη πατρίδα γιὰ νὰ τὴν ἀγαπήσει, εἶναι σκλάβος ἑνὸς ἀνήθικου τυραννικοῦ κράτους, ζεῖ τὸν ἔσχατο ἐξευτελισμὸ τῆς μεταφυσικῆς του παράδοσης μὲ θρησκειοποιημένο τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονός.

.             Γιὰ ὅσους τὸ καταλαβαίνουν: εναι συναρπαστικ ν παρακολουθες πς πεθαίνει στορικά, φανίζεται, μία πρόταση πολιτισμο πο γοήτευσε (τουλάχιστον) τν νθρωπότητα γι περισσότερα π χίλια χρόνια. Μακάβρια συναρπαγή.

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Μιά διδαχὴ τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ περὶ τῆς ἀληθινῆς πατρίδος τῶν Χριστιανῶν. Ἀπλὴ καὶ συμπυκνωμένη ὅλη ἡ πατερικὴ διδασκαλία, ποὺ ἔχει τὴν δύναμη νὰ σοφίσει τὸν ἄνθρωπο.

Γιὰ νὰ τὴν διαβάσετε, πατῆστε ἐδῶ Ἀληθινή Πατρίδα

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΥΣ ΑΓ. ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

  • Τὴν γ´ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τοὺς Ἁγίους Νεομάρτυρες (τοὺς ἀθλήσαντες μετὰ τὴν Ἅλωσι, 1453)

Ἐπίγραμμα ἰαμβικὸν
εἰς τοὺς Νεομάρτυρας
(Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου)

Αἴνους καὶ ᾠδάς, οἱ φίλαθλοι σὺν πόθῳ,
Ἄδωμεν ᾀεί, τοῖς νέοις τῶν Μαρτύρων.
Ὁ γὰρ γεραίρων Μάρτυρας, Χριστοῦ φίλος,
Χριστὸν γεραίρει, τὸν φίλον τῶν Μαρτύρων

Χαρακτηριστικὴ καὶ αὐθεντικὴ μορφὴ ἀντίστασης ἐνάντια στοὺς Ὀθωμανοὺς κατακτητὲς ὑπῆρξαν οἱ Νεομάρτυρες. Πρόκειται γιὰ τοὺς γενναίους ἀγωνιστὲς τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος, ποὺ μαρτύρησαν κατὰ τὴν περίοδο ἀπὸ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης μέχρι τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.
Στὴν περίπτωση τῶν Νεομαρτύρων, τῶν ὁποίων τὸ πλῆθος εἶναι δυσαρίθμητο, ἀναβιώνει τὸ ἔνδοξο μαρτυρικὸ πνεῦμα τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων.
Ἡ μαρτυρικὴ ὁμολογία τῶν νεομαρτύρων δὲν ἦταν μόνον θυσία γιὰ τὴν ὀρθόδοξη  πίστη τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδος. Τὴν προθυμία τους γιὰ τὸ μαρτύριο ἐνέπνεε ὄχι μονάχα ὁ βαθὺς θρησκευτικός τους ζῆλος, ἀλλὰ καὶ γενικὰ τὸ πνεῦμα τῆς ἀντίστασης κατὰ τῆς βίας καὶ τῆς τυραννίας. Σὲ μιά περίοδο κατὰ τὴν ὁποία θρησκευτικὴ καὶ ἐθνικὴ συνείδηση ἦταν ταυτισμένα, ἡ ἑκούσια θυσία τῶν νεομαρτύρων ἔγινε γιὰ τὸν σκλαβωμένο Ἑλληνισμὸ σύμβολο ἀντίστασης καὶ ἀγώνα γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ Ἔθνους.

Μὲ τὴν ἡρωϊκὴ θυσία καὶ τὸ τίμιο αἷμα τους στερέωσαν τὴν Πίστη καὶ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς Φυλῆς καὶ ἔδωσαν φτερὰ ἐλπίδας καὶ καρτερίας στὸν ὑπόδουλο ραγιά, ἀρνούμενοι, μὲ γενναιότητα καὶ λεβεντιά, τὸν ἀτιμωτικὸ ἐξισλαμισμὸ καὶ τὴ συνακόλουθη σωτηρία τῆς ζωῆς τους, μὲ τίμημα βαρὺ τὴν προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῶν παραδόσεων τοῦ Γένους καὶ τῆς Ρωμιοσύνης:
Ἐγὼ Γραικὸς [=Ἕλληνας Ὀρθόδοξος]
γεννήθηκα, Γραικὸς θὲ νὰ πεθάνω!

Τὰ μαρτυρολόγια τῶν νεομαρτύρων ὑπῆρξαν τὰ πλέον διαδεδομένα ψυχωφελῆ ἀναγνώσματα ποὺ παρηγοροῦσαν καὶ ἐνθάρρυναν τὸν λαὸ καὶ τὸν ὠθοῦσαν νὰ μιμηθεῖ τὴ γενναιότητα καὶ τὴ θυσία τους γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης χαρακτηρίζει τὴν περίπτωση τῶν Νεομαρτύρων: «θαῦμα παρόμοιον ὡσὰν νὰ βλέπῃ τινὰς μέσα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χειμῶνος ἐαρινὰ ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα· μέσα εἰς τὴν βαθυτάτην νύκτα, ἡμέραν καὶ ἥλιον· μέσα εἰς τὸ ψηλαφητὸν σκότος φῶτα λαμπρότατα· ἐν καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας, νὰ βλέπῃ ἐλευθερίας, ὑπερφυσικὴν δύναμιν». (ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ζ. ΣΟΦΙΑΝΟΣ (+), «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – Σταθερὴ πορεία καὶ ἀγῶνες αἰώνων», σελ. 30, ἔκδ. Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου, 2007.)

Καὶ τελειώνει τὸν Λόγο του στοὺς ἁγίους Νεομάρτυρες ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μὲ τὰ ἑξῆς:

«᾿Αλλ᾿ ὦ νέοι τοῦ Χριστοῦ ἀθληταὶ καὶ Μάρτυρες, τά γλυκύτατα πᾶσι Χριστιανοῖς καί πράγματα καί ὀνόματα (στρέφω γὰρ τώρα τὸν λόγον μου πρός ἐσᾶς) τοῦ ἐπουρανίου βασιλέως παρεμβολή καινή καί γενναιότατον στράτευμα, τῆς ῾Αγίας Τριάδος οἱ διαπρύσιοι Κήρυκες, τῆς Θεότητος τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ διαλαληταὶ καρτερόψυχοι, τῆς τῶν Χριστιανῶν εὐσεβείας οἱ ὑπέρμαχοι καὶ τῆς ἀσεβείας οἱ ἀντίπαλοι, οἱ τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου κοινωνοὶ καὶ μιμηταὶ καὶ ἀκόλουθοι, οἱ νικηταί καί τροπαιοῦχοι τῶν τριῶν μεγάλων ἐχθρῶν, σαρκὸς καὶ κόσμου καί κοσμοκράτορος, οἱ βαπτισθέντες μὲ τὸ δι᾿ αἵματος βάπτισμα, ὃ δευτέροις ρύποις οὐ μολύνεται, κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον.
᾿Εσεῖς ἀληθῶς εἶσθε ὁ ἀνακαινισμός ὅλης τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. ᾿Εσεῖς ἐδείξατε ἀναπολογήτους τούς ἀλλοπίστους ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως. ᾿Εσεῖς εἶσθε ἡ δόξα τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας καί τῶν αἱρετικῶν ἡ καταισχύνη καί ὁ ἔλεγχος. ᾿Εσεῖς ἐδείχθητε παράδειγμα ὑπομονῆς εἰς ὅλους τούς Χριστιανούς ὁπού εἶναι αἰχμάλωτοι καί ἐσεῖς παρακινεῖτε τούς ᾿Ορθοδόξους, καί μάλιστα τούς ἀρνησιχρίστους, νά μιμοῦνται διά τοῦ ἔργου τό ἐδικόν σας Μαρτύριον….
᾿Εσεῖς, ἐσεῖς, ἀληθῶς κατὰ τὸν ᾿Απόστολον Παῦλον, οἱ ὁποῖοι ἀνταναπληρώσατε τά ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί  σας  (Κολ. α´ 24)  καὶ ἐγενήθητε θέατρον τῷ κόσμῳ καὶ ᾿Αγγέλοις καὶ ἀνθρώποις  (Α´ Κορ. δ´ 9). Θέατρον ἀνθρώποις, εἰς μέν τούς ἀλλοπίστους ἐντροπή καί ἀτιμία καί λύπη. Εἰς δὲ τοὺς ᾿Ορθοδόξους Χριστιανούς καύχημα καὶ δόξα καὶ χαρά.  Θέατρον ᾿Αγγέλοις, εἰς μὲν τοὺς πονηροὺς δαίμονας πόνος καὶ ἀθυμία ἀνυπόφορος.  Εἰς δὲ τοὺς μακαρίους ᾿Αγγέλους εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίασις ἀνεκλάλητος….
᾿Εν συντομίᾳ καταγλυκασπαζόμεθα ὅλα τὰ ῞Αγια μέλη τοῦ σώματός σας, εἰς τὰ ὁποῖα ἐδέχθητε φοβερὰ καὶ διάφορα βάσανα, μὲ τὰ ὁποῖα τῷ Χριστῷ εὐηρεστήσατε, τοὺς ᾿Αγγέλους ἐξεπλήξατε, τοὺς ῾Αγίους εὐφράνατε, τοὺς δαίμονας ἐτραυματίσατε, τοὺς ἀλλοπίστους ἐλυπήσατε, τοῦ Χριστοῦ τὴν ᾿Εκκλησίαν ἐχαροποιήσατε, τοὺς αἰχμαλώτους ἀδελφούς σας ἐπαρηγορήσατε, τοὺς τόπους εἰς οὓς ἐμαρτυρήσατε ἡγιάσατε, τοὺς τωρινοὺς Χριστιανοὺς εὐλογήσατε, τὸν ἀέρα μὲ τὴν ἄνοδον τῶν ψυχῶν σας εὐωδιάσατε».

, , ,

1 Σχόλιο

«ΙΣΤΟΡΙΕΣ» ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


  • Κυκλοφόρησαν εὐρέως. Θεωροῦνται ἐπιβεβαιωμένες. Ἐδῶ ἁπλῶς μεταφέρονται. Εὐθύνη ἑκάστου ἡ κριτικὴ ἀξιολόγησή τους.

Συναδελφός μου στὸ γραφεῖο, μὲ ποντιακὴ καταγωγὴ καὶ καρδία μοῦ διηγήθηκε πὼς κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ ’90 παρακολουθοῦσε ἀργὰ τὸ βράδυ κρατικὸ κανάλι. Παρουσιαζόταν ἕνα ντοκυμαντὲρ γιὰ τὴν γενοκτονία τῶν Ποντίων καὶ μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ διάφοροι ἄνθρωποι κατέθεταν τὶς μαρτυρίες τους. Κάποια στιγμὴ μίλησε ἕνας γηραιὸς κύριος ποντιακῆς καταγωγῆς μὲ κατάλευκα μαλλιά. Ἦταν καθηγητὴς πανεπιστημίου. Αὐτὸς μὲ πολλὴ συγκίνηση εἶπε τὰ ἑξῆς:

«Ἀρκετὰ χρόνια πρίν, ὅταν ἤμουν πενηντάρης μιλοῦσα μὲ μιὰ θεία μου ποὺ ἦταν γιαγιὰ πιά. Μοῦ μιλοῦσε μὲ μεγάλο παραπονο γιὰ τὴν πατρίδα μας τὸν Πόντο καὶ γιὰ τοὺς προγόνους μας. Πάνω στὴν κουβέντα τῆς εἶπα πὼς σύντομα θὰ ἔκανα ταξίδι – προσκύνημα στὸν Πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου καὶ μὲ παρακάλεσε μὲ λυγμούς, ὅταν πάω νὰ τῆς κάνω ἕνα χατίρι. Μοῦ διηγήθηκε ἐπακριβῶς ποῦ βρισκόταν τὸ πατρικό της σὲ χωριὸ τοῦ Πόντου. Μοῦ ἐξήγησε μὲ λεπτομέρεια τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ χωριοῦ, τοὺς δρόμους καὶ μοῦ προσδιόρισε μὲ ἀκρίβεια τὴν θέση τοῦ σπιτιοῦ. Μοῦ εἶπε μόλις τὸ βρῶ νὰ ζητήσω ἀπ’ τοὺς Τούρκους ποὺ θὰ ἔμεναν πιὰ ἐκεῖ νὰ βροῦν ἕνα κασελάκι, ποὺ εἶχε κρύψει σὲ συγκεκριμένο σημεῖο τοῦ παλιοῦ ἀρχοντικοῦ. Μοῦ περιέγραψε πλήρως τὸ κασελάκι καὶ τὸ τί περιεῖχε μέσα. Ἀσημικά, παλιὰ κοσμήματα, λίρες κλπ, ἕνα μικρὸ θησαυρὸ δηλαδή. Μοῦ εἶπε νὰ τὰ ἀφήσω στοὺς Τούρκους γιὰ ἀμοιβὴ ὑπὸ τὴν προϋπόθεση νὰ μοῦ δώσουν ἕνα κρεμαστὸ σταυρὸ ποὺ εἶχε μέσα τὸ κασελάκι. Αὐτὸς ὁ σταυρὸς ἦταν ὁ βαφτιστικὸς τοῦ μικροῦ παιδιοῦ της ποὺ τὸ ἔχασε κατὰ τὴν γενοκτονία. Αὐτὴ εἶχε γλιτώσει. Εἶχε γλιτώσει μόνο τὴν ζωή της, γιατὶ ἡ χαροκαμένη ψυχή της, μόνο ὁ Θεὸς γνωρίζει, πῶς πέρασε μέσα στὶς πικρὲς ἀναμνήσεις ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα.

Ἔσβησε τὰ παρακαλητὰ της μέσα στὰ δάκρυα καὶ τῆς ὑποσχέθηκα νὰ κάνω ὅτι θὰ περνοῦσε ἀπ’ τὸ χέρι μου, ἀλλὰ μέσα μου δὲν εἶχα πολλὲς ἐλπίδες. Πράγματι ἔκανα τὸ ταξίδι, ἔκανα ὅτι ἐπιθυμοῦσα γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ μετὰ κατευθύνθηκα γιὰ τὸ χωριὸ τῆς θείας μου. Ἡ περιγραφὴ του ἦταν τόσο λεπτομερὴς ποὺ βρῆκα τὸ σπίτι πολὺ εὔκολα. Παλιὸ λιθόκτιστο δίπατο ἀρχοντικό. Χτύπησα τὴν πόρτα καὶ μου ἀνοιξε ἔνας Τοῦρκος λίγο μικρότερος σὲ ἡλικία ἀπὸ ἔμενα. Εὐτυχῶς ἤξερε ἄπταιστα ἀγγλικά, γιατὶ ἐτύγχανε σεβαστὸ πρόσωπο τῆς δημοσίας διοικήσεως τῆς περιοχῆς μὲ μεγάλο ἀξίωμα (Νομάρχης;) καὶ μπορούσαμε νὰ συνεννοηθοῦμε πολὺ ἄνετα. Τοῦ διηγήθηκα μὲ λεπτομέρεια ὅ,τι μοῦ εἶχε πεῖ ἡ θεία μου. γιὰ μιὰ στιγμὴ ταράχθηκε καὶ μετά μοῦ εἶπε ἀποφασιστικά. Κοίτα νὰ δεῖς, τώρα καλύτερα νὰ φύγεις γιατὶ ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ὁμοεθνεῖς μου στὸ σπίτι καὶ δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω ἐλεύθερα. Ξαναέλα τὸ ἀπόγευμα τὴν τάδε ὥρα, ποὺ θὰ εἶμαι μόνος νὰ τὰ ποῦμε καλύτερα. Πράγματι ἔκανα ὅπως μοῦ εἶπε καὶ ὅταν ξαναπῆγα, μὲ ὑποδέχθηκε μέσα στὸ σπίτι πιά. Ἀφοῦ ἤπιαμε τὸν καφέ, χωρὶς νὰ μιλήσει, ἔφυγε ἀπ΄ τὸ δωμάτιο ὑποδοχῆς καὶ σὲ λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στὰ χέρια του τὸ κασελάκι τῆς θείας μου. Κυριολεκτικά μοῦ ἔπεσε τὸ φλιτζάνι τοῦ καφὲ ἀπ’ τὰ χέρια

-Ὥστε τὸ βρήκατε ἤδη, ψέλλισα σαστισμένος.
-Ναί, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ εἶμαι σὲ αὐτὸ τὸ σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ὅτι σοῦ ἀνήκει, προσέθεσε.
-Μὰ δὲν τὸ θέλω, εἶπα διστακτικά. Μόνο τὸ σταυρουδάκι θέλω. Αὐτὸ μόνο ζήτησε ἡ θεία μου. Σᾶς παρακαλῶ, κρατῆστε ὅλα τὰ ὑπόλοιπα.
-Κοίτα νὰ δεῖς, εἶπε θυμωμένα. Θὰ κάνεις αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Τόσα χρόνια τὰ φύλαγα, μέχρι ποὺ ἦρθες ἐσύ. Στὴ θεία σου ἀνήκουν. Νὰ τῆς τὰ πᾶς.
-Μά, τὸ σταυρουδάκι, ψέλλισα φοβισμένα

Τότε μὲ μιὰ κίνηση ἄνοιξε τὸ πουκάμισό του καὶ φάνηκε κρεμασμένο στὸ λαιμό του τό σταυρουδάκι.

-Αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ σ᾽ τὸ δώσω. Δὲν μπορῶ, γιατὶ εἶναι δικό μου
Πραγματικὰ ζαλίστηκα. Δεν καταλάβαινα τί ἐννοοῦσε.
-Εἶναι δικό μου. Ἄκουσες; Εἶπε δυνατά. Εἶναι δικό μου, γιατὶ ἐγὼ εἶμαι τὸ παιδί, ποὺ ἔχασε ἡ θεία σου πρὶν σαράντα χρόνια.
Ἔμεινα να τὸν κοιτῶ μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα. Βούρκωσα. Ἦταν ὁ χαμένος μου ξάδερφος. Ἔπεσα στὴν ἀγκαλιὰ του καὶ τὸν ἔσφιξα. Ἔκλαιγα μὲ ἀναφιλητά. Τὸ ἴδιο καὶ αὐτός. Ὅταν συνήλθαμε, μοῦ εἶπε:  «Δὲν ἤξερα ὅτι ἡ μητέρα μου ἔζησε. Ἔμεινα πίσω. Ἄλλοι Τοῦρκοι πήρανε τὸ σπίτι καὶ μὲ μεγαλώσανε σὰν παιδί τους. Τώρα εἶναι πεθαμένοι. Ἔχω τὴν δικιά μου οἰκογένεια ἐδῶ πιά». Τοῦ ζήτησα νὰ μὲ ἀκολουθήσει στὴν Ἑλλάδα. Νὰ δεῖ τὴν μάνα του. Ἀρνήθηκε. «Δὲν μπορῶ να γυρίσω πιά. Τὰ παιδιά μου ἔχουν μεγαλώσει. Εἶναι ἀξιωματικοὶ στὸν τουρκικὸ στρατό. Καὶ σὲ ὑψηλὲς θέσεις. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. (σημ.: ἀπ᾽ τὴ συνέχεια τῆς διηγἠσεως θὰ φανεῖ ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο ψευδόταν γιὰ νὰ προφυλάξει τὰ παιδιὰ του).

-Ἂν φύγω στην Ἑλλάδα, τὰ παιδιά μου μπορεῖ να πάθουν κακὸ ἐδῶ. Δὲν πρέπει νὰ ἔχω καμία σχέση μὲ τὴν Ἑλλάδα.
Ἐπέμενα καὶ τὸν παρακάλεσα νὰ ἔρθει τουλάχιστον ἕνα ταξίδι σὰν τουρίστας καὶ νὰ ἐπωφεληθεῖ γιὰ να δεῖ τὴ μάνα του καὶ τοὺς ἄλλους συγγενεῖς του.
-Δὲν γίνεται, μοῦ ἀπάντησε. Γιὰ νὰ καταλάβεις, ἐδῶ ἔχω μεγάλη δημόσια θέση. ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΔΩ. ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΧΩ. ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ. Ἂν πάω στὴν Ἑλλάδα, θὰ δώσω στόχο ὅτι κάτι συμβαίνει καὶ θὰ κινδυνέψουν καὶ ἄλλοι. (Σημ. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο φαίνεται, ὅτι ταυτόχρονα μὲ τὸ ἀξίωμά ποὺ κατεῖχε σὰν Τοῦρκος, ἦταν καὶ τοπικὸς ἡγέτης τῶν ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Τὸ πιθανότερο ἦταν καὶ τὰ παιδιὰ του νὰ τὸ γνωρίζανε ἀλλὰ προφυλάσσονταν ἐξαιρετικά).

-Νὰ δώσεις πολλὰ φιλιὰ στὴ μάνα μου. Νὰ μὴ λυγίσει. Νὰ κάνει ὑπομονή. Νὰ τῆς πεῖς ὅτι θὰ συναντηθοῦμε στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ.

Ἀγκαλιαστήκαμε καὶ πάλι καὶ χωρίσαμε δακρυσμένοι. Ἐπέστρεψα στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔτρεξα ἀμέσως μὲ τὸ κασελάκι στὴν θεία μου, γιὰ νὰ τῆς τὸ δείξω καὶ να τῆς πω τὰ φοβερὰ νέα. Ἀλλά τί δυσαρέστη ἔκπληξη μὲ περίμενε! Οἱ συγγενεῖς μου, μοῦ διηγήθηκαν, πὼς λίγο μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου γιὰ τὴν Τουρκία, ἡ θεία μου ἄφησε τὴν τελευταία της πνοή. Ἴσως ὁ καλὸς Θεὸς τὴν πῆρε κοντὰ του γιὰ νὰ μὴν ἀκούσει ὅτι τόσα χρόνια ζοῦσε τὸ παιδάκι της καὶ αὐτὴ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ἔχει στὴν ἀγκαλιά της. Μὲ ἀρκετὰ δάκρυα εἶχε ματώσει τὴν καρδία της, τόσο καιρό. Δὲν θὰ ἄντεχε νὰ ἀκούσει κάτι τέτοιο.

  • Ὁ ἴδιος συνάδελφός μου διηγήθηκε καὶ τὴν παρακάτω μικρὴ ἱστοριούλα:

Πρὶν λίγα χρόνια ἕνα γκρουπ ἀπ᾽τὸ χωριὸ του (Μεσοποταμία Καστοριᾶς – προσφυγικὸ χωριὸ Ποντίων) πῆγε ταξίδι – προσκύνημα στὸν Πόντο. Ὅταν ἔφτασαν μὲ τὸ λεωφορεῖο, ἔκαναν στάση σὲ ἕνα κεφαλοχώρι καὶ πεζοὶ περιηγοῦνταν σὲ διάφορα σημεῖα, πλατεῖες μὲ παλιὰ σπίτια, ἐκκλησίες κλπ. Φοβήθηκαν λίγο, γιατὶ τοὺς ἀκολουθοῦσε συνέχεια ἕνας γηραιὸς Τοῦρκος. Μάλιστα τοὺς φώναζε κάτι στὰ Τουρκικά. Δὲν καταλάβαιναν καὶ ὑπέθεσαν πὼς τοὺς προκαλοῦσε. Δὲν ἀπαντοῦσαν γιὰ νὰ μὴ γίνει τίποτε. Πολλὰ μάτια ἦταν καρφωμένα συνέχεια πάνω τους ἀπ᾽ τὰ γύρω καφενεῖα. Ὅταν πῆγαν σὲ μιὰ ἐρειπωμένη ἐκκλησία, ὁ γερο- Τοῦρκος τοὺς ἀκολούθησε, ἀλλὰ στεκόταν μὲ σεβασμὸ τουλάχιστον μέσα στὸ ναό. Ὅταν βγῆκαν, τοὺς ἀκολούθησε καὶ συνέχιζε νὰ τοὺς ἐπιτιμᾶ δημόσια. Εἶχε καὶ μιὰ ἄγρια φυσιογνωμία, ποὺ τοὺς τρόμαζε πολύ. Ἔμειναν συνέχεια ὅλοι μαζὶ καὶ μερικὲς γιαγιάδες σταυροκοπήθηκαν νὰ μὴ χειροτερέψει ἡ κατάσταση. Μὰ μόλις ἔγινε αὐτό, ἔμειναν ἔκπληκτοι, γιατὶ ὁ Τοῦρκος μετὰ μόνο τοὺς ἀκολουθοῦσε, χωρὶς να φωνάζει πιά. Ἀλλὰ ἡ ἐκπλήξη κορυφώθηκε καὶ μετατράπηκε σὲ συγκίνηση, ὅταν μπῆκαν ξανὰ στὸ λεωφορεῖο γιὰ νὰ φύγουν. Λίγο προτοῦ κλείσει ἡ πόρτα, πετάχτηκε ξαφνικὰ μέσα ὁ γερο-Τοῦρκος καὶ τοὺς εἶπε δακρυσμένος μὲ γνήσια ποντιακὴ προφορά: «ΕΣ ΤΗΝ ΕΥΚΗΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΪΑΣ». Μετὰ κατέβηκε γρήγορα. Τὸ λεωφορεῖο ἔφυγε, μὲ τοὺς συγκλονισμένους ἐπιβάτες νὰ κοιτοῦν πρὸς τὰ πίσω καθὼς χανόταν μέσα στὴ σκόνη ἡ ἡρωϊκὴ φιγούρα τοῦ γερο-Ποντίου.

, , ,

Σχολιάστε