Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατρίδα

ΠΡΟΔΟΣIΑ= Η ΑΘEΤΗΣΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΑΣΦAΛΕΙΑΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡIΔΟΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ (Δ. Νατσιός)

Προδοσία = θέτησις
τ
ν πρς σφάλειαν τς πατρίδος ποχρεώσεων
 

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.         Ἀνοίγω ἕνα ὁποιοδήποτε λεξικὸ καὶ πηγαίνω στὸ ρῆμα προδίδω: Διαβάζω στὸν «Φυτράκη»: «Δίνω στὸν ἐχθρὸ τὴν εὐχέρεια νὰ βλάψει τὴν πατρίδα μου». Προσφεύγω στὸ παλαιὸ τοῦ «Δημητράκου», στὴν λέξη «προδοσία». Ἑρμηνεύει: «Ἀθέτησις τῶν πρὸς ἀσφάλειαν τῆς πατρίδος ὑποχρεώσεων». Ἐρωτῶ: Αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν  με τοὺς Σκοπιανοὺς ἀπατεῶνες καὶ μὲ τὴν λυσσασμένη Τουρκιά, ἡ στάση τῆς δημοκρατικὰ ἐκλεγμένης ἑλληνικῆς κυβέρνησης πῶς μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ; Ἡ παράδοση τοῦ ἐθνικοῦ μας ὀνόματος, τῆς Μακεδονίας, στοὺς Σκοπιανούς, ἡ διαγραφὴ ἀπὸ τὴν ἱστορία μας τοῦ πιὸ ἐνδόξου τμήματός της, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία;
.         Ὁ συνεχὴς ἐξευτελισμός, ἡ δουλοπρέπεια, ἡ ἡττοπάθεια, ἡ καλλιέργεια κλίματος φόβου καὶ ὑποχωρητικότητας στὸν λαό, ἔναντι τοῦ τουρκικοῦ ἐπεκτατισμοῦ καὶ τῶν συνοδῶν ὕβρεων, ἀπὸ τὴν χώρα ποὺ δὲν ἔχει ἱστορία ἀλλὰ ποινικὸ μητρῶο, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ὅταν ἐμβολίζεται ἀπὸ ἐχθρικὸ πλοῖο, κανονιοφόρος τοῦ λιμενικοῦ σώματος, ἡ ὁποία βρίσκεται σὲ ἀποστολὴ προστασίας τῶν ἐθνικῶν μας θαλάσσιων συνόρων καὶ ἡ ἐκλεγμένη Κυβέρνηση, ὠχριῶσα ψελλίζει διπλωματικὰ σίελα περὶ ἑπόμενης φορᾶς, νηπιώδεις λεονταρισμοὺς τοῦ τύπου «ἂν ξαναγίνει θὰ τὸ πῶ στὴ μαμά μου», εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἡ σύλληψη καὶ φυλάκιση Ἑλλήνων στρατιωτικῶν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ἡ ὕποπτη δικαιολογία περὶ καιρικῶν συνθηκῶν πῶς χαρακτηρίζεται;
.             Μία παρένθεση: 18 Ὀκτ 1925. Στὴ θέση Δεμὶρ Κάπου κοντὰ στὸ ὄρος Μπέλλες, βουλγαρικὲς δυνάμεις ἄνοιξαν πῦρ ἐναντίον τοῦ 69ου ἑλληνικοῦ φυλακίου μὲ ἀποτέλεσμα νὰ σκοτωθούν  δυο στρατιῶτες καὶ ὁ διοικητὴς τοῦ συνοριακοῦ τμήματος λοχαγὸς Χαρ. Βασιλειάδης, ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ διαπραγματευτεῖ μὲ τοὺς Βούλγαρους, ὑψώνοντας λευκὴ σημαία. Ἀκολούθησε ἡ κατάληψη τοῦ ἑλληνικοῦ φυλακίου. Πῶς ἀντέδρασε ὁ τότε δικτάτορας Θεοδ. Πάγκαλος. Ἔδωσε διαταγὴ στὸ Γ´ Σῶμα Στρατοῦ νὰ εἰσβάλει στὸ βουλγαρικὸ ἔδαφος καὶ νὰ καταλάβει τὸ Πετρίτσι, κέντρο δράσεως τῶν κομιτατζήδων. Παράλληλα ἐπιδόθηκε στὴ βουλγαρικὴ κυβέρνηση ἑλληνικὴ διαμαρτυρία μὲ τὴν ἀπαίτηση: 1) νὰ ζητηθεῖ συγγνώμη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα 2) νὰ τιμωρηθοῦν οἱ ἔνοχοι 3) νὰ καταβληθεῖ  στὴν Ἑλλάδα ἀποζημίωση 2.000.000 γαλλικῶν φράγκων. Ὅπως γράφει ἡ Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τῆς Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν, (τόμ. ΙΕ´ σελ. 294), «Ἂν τὸ ἐπεισόδιο παρέμενε ὑπόθεση μεταξὺ τῶν δύο κρατῶν, ἡ βουλγαρικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑλληνικῶν ἀπαιτήσεων θὰ ἦταν σχεδὸν βέβαιη». Ἡ Βουλγαρία ὅμως κατέφυγε στὴν «Κοινωνία Τῶν Ἐθνῶν» (τότε ΟΗΕ) καὶ βρῆκε παρηγοριὰ καὶ «κατανόηση». Ἡ Ἑλλάδα καταδικάστηκε γιὰ τὴν προέλαση τοῦ στρατοῦ, ὅμως οἱ Βούλγαροι ἔκτοτε λούφαξαν -καὶ αὐτὸ συμβαίνει τρία χρόνια μετὰ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ- καὶ ἅπαντες γείτονες, φίλοι καὶ ἐχθροί, ἔλαβαν τὸ σαφὲς μήνυμα ὅτι ὁ στρατός μας πολεμᾶ καὶ δὲν φοβᾶται. (Τὶς προάλλες εἴδαμε τὸ “χέρι” τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ ΓΕΣ νὰ σταματᾶ τὴν μάνα τοῦ αἰχμάλωτου στρατιωτικοῦ, γιὰ νὰ μὴν δυσαρεστηθεῖ ὁ κὺρ Φώτης Κουβέλης. Θυμᾶμαι πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια, ἤμουν καλεσμένος στὴν Θέρμη Θεσσαλονίκης, ἀπὸ σύλλογο, γιὰ ὁμιλία, παρόντος καὶ τοῦ τότε διοικητῆ τοῦ Γ´ Σώματος Στρατοῦ, τοῦ νῦν ἀρχηγοῦ ΓΕΣ. Σὲ κάποια στιγμὴ στηλίτευσα τὸν ἀνεκδιήγητο κ. Μουζάλα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποκαλέσει τότε τὰ Σκόπια, Μακεδονία. Ὁ ἀρχηγός, λοιπόν, σηκώθηκε καὶ ἀποχώρησε  ἐνοχλημένος, γιατί, ὅπως εἶπε σὲ κάποιον διοργανωτὴ τῆς ἐκδήλωσης, “θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ κατηγορεῖται ἐνώπιόν του ὑπουργὸς τῆς κυβέρνησης”. Ἔτσι εἶναι “ὅταν τσακᾶς τ’ μέση σ᾽ ” καὶ γονατίζεις, ἀνεβαίνεις ψηλά…).
.             Τώρα  ἡ νῦν κυβέρνηση μὲ στρατὸ ὀργανωμένο, μὲ ἄριστα ὁπλικὰ συστήματα, πῶς ἀντιδρᾶ; Ψοφοδεῶς, ἐκλιπαρώντας τὸν ἀνθύπατο Ἀμερικανὸ πρεσβευτή, διαμαρτυρόμενη ἐντόνως στὴν Ε.Ε. τοὺς ἑταίρους μας, δηλαδὴ τοὺς «γίγαντες», ὅπως ἡ χαριτόβρυτος γραία τοῦ Βερολίνου, ὁ γηροκόμος νυμφίος τοῦ Παρισιοῦ, ὁ οἰνόφλυξ (ἐκ τοῦ οἴνος+φλύω. Φλύω σημαίνει βράζω καὶ μεταφορικῶς λαλῶ μάταια, φλυαρῶ) πρόεδρος τῆς Ε.Ε., ὁ θηλύγλωσσος πρωθυπουργὸς τοῦ Λουξεμβούργου καὶ λοιποὶ παρόμοιοι καὶ ἀδιάφοροι. Βεβαίως ὅλοι αὐτοὶ θὰ ἐπέμβουν πάραυτα καὶ «θὰ τρέμει ἡ πατούσα» τοῦ Ἐρντογάν. (Ἀκούσαμε τὴν κ. Μέρκελ νὰ ἀποκαλεῖ τὸν σκοπιανό «Μακεδόνα». Πῶς ἀντέδρασε τὸ ΥΠΕΞ; Ὀρνιθοειδῶς).
.         Καὶ προχωρῶ στὰ ἐπιμέρους. Ὅταν δηλώνει ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας ὅτι δὲν ὑπάρχουν θαλάσσια σύνορα, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; (Τὸ αἷμα τοῦ Κανάρη καὶ τοῦ Μιαούλη ἀκόμη πορφυρώνει τὰ κύματα τοῦ Αἰγαίου). Ὅταν δηλώνει ὅτι τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας δὲν πρέπει νὰ τὸ μονοπωλοῦν οἱ Σκοπιανοί, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία;
.         Ὅταν τὸ 1.500.000 λαοῦ, ποὺ αὐθόρμητα καὶ εἰρηνικῶς διατρανώνει τὴν ὀργή του καὶ τὴν διαβεβαίωσή του ὅτι θὰ ὑπερασπιστεῖ τὰ ἱστορικά του δίκαια, τὸ ἀποκαλεῖ «ἑτερόκλητο ὄχλο», δηλαδὴ περιθώριο, «μαζέματα τῆς στιγμῆς», ἀσκέρι ἀνεγκέφαλο, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἂν αὔριο-μεθαύριο χρειαστεῖ νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν πατρίδα, ποιός θὰ πολεμήσει; Ὁ Ρουβίκωνας, οἱ ἀναρχικὲς συνιστῶσες, ἡ ἀπάτριδη καὶ δειλόκαρδη, σταλινογενὴς λέπρα, ποὺ ἐκτονώνεται καταστρέφοντας περιουσίες πολιτῶν μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ ὑπουργοῦ «προστασίας τοῦ πολίτη» -ναὶ ἔτσι ὀνομάζεται ἀκόμη- εἶναι ἢ δὲν εἶναι αὐτὸ προδοσία;
.         Ἡ εἰσβολὴ χιλιάδων λαθρομεταναστῶν καὶ ἡ μετατροπὴ τῆς πατρίδας μας, προϊόντος τοῦ χρόνου, σὲ μωαμεθανικὸ ἐμιράτο- ὑποδεχόμενοι ἀκόμη καὶ λαθρομετανάστες ἀπὸ χῶρες ποὺ δὲν συντρέχουν λόγοι μετανάστευσης- εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἂν συμβεῖ κάτι μὲ τοὺς Τούρκους, πῶς θὰ συμπεριφερθοῦν οἱ ἐν Ἑλλάδι ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλάμ; Δὲν θὰ τοὺς καλεῖ, οὐρλιάζοντας, ὁ βλαμμένος Ἐρντογάν, νὰ ξεσηκωθοῦν ἐναντίον ἡμῶν τῶν «ἀπίστων» καὶ ὑπὲρ τῶν «ἀδελφῶν» τους Τούρκων; Ὣς πότε θὰ καταπίνουμε τὰ δηλητήρια τῆς λεγόμενης ἰσλαμοφοβίας, ἡ ὁποία ἐνοχοποιεῖ καὶ παραλύει τὸ λαό μας; Τὸ ὅτι καταστρέφονται νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ἐξ αἰτίας τῶν ἀνεξέλεγκτων ὀρδῶν εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἡ κατάργηση τῶν ὅποιων, πενιχρῶν προνομίων τῶν πολυτέκνων, γεγονὸς ποὺ ἐπιδεινώνει τὴν δημογραφικὴ ἀπίσχνανση καὶ κατάρρευση τῆς Ἑλλάδας, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἡ λαφυραγωγία τοῦ ἐθνικοῦ μας πλούτου ἀπὸ τὸ κομματικὸ χτικιό, ἡ ὑπογραφὴ μνημονίων λεηλασίας τοῦ τόπου ἀπὸ τοὺς ξένους δανειστὲς-δυνάστες, ἡ καταστροφὴ τῆς Ἐθνικῆς μας Παιδείας, ἡ κατασυκοφάντηση τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ οἱ συνεχεῖς βλασφημίες, ἡ ἀνοχὴ στὰ τηλεοπτικὰ διαφθορεῖα, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; (Δόξα τῷ Θεῷ, τὸ ΣτΕ ἔδωσε ἕνα λαμπρὸ μάθημα στοὺς ἐκκλησιομάχους τοῦ ὑπουργείου Παιδείας γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ὅταν ἀκούω ὅτι «πᾶμε 100 χρόνια πίσω», χαίρομαι χαρὰν μεγάλη. Κατὰ τὸν σπουδαῖο Δημ. Καμπούρογλου: «Ὄλα τὰ εθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω». Ἂν οἱ… προοδευτικοὶ λένε ὅτι γυρίζουμε πίσω, τότε τὸ ἔθνος πράγματι προοδεύει. Εὖγε στὴν γενναία Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη. Εὖγε καὶ γιὰ τὴν ἀθώωση τοῦ ἀγωνιστῆ καὶ ἀνδρείου Ἐπισκόπου Αἰγίου κ. Ἀμβροσίου).
.         Ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα τόσα περιγράφουν  τὴν μεγαλύτερη ἀπὸ καταβολῆς ἑλληνικοῦ κράτους προδοσία. Ναί, εἶναι προδότες, ξεπουλοῦν τὴν πατρίδα. Γιορτάζουμε τὴν Κυριακὴ τὰ δύο «χαῖρε»: «Χαῖρε Κεχαριτωμένη». Καὶ «χαῖρε, ὢ χαῖρε, λευτεριά». Ἡ Παναγία καὶ τὸ Εἰκοσιένα. Ἡ ἀπάντηση γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους, μὲς στὶς δύο αὐτὲς λέξεις κρύβεται….

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΤEΤΟΙΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ; (Δ. Νατσιός) «Ὣς πότε θὰ ἀνεχόμαστε “τὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας”; Ὣς πότε θὰ αὐτοκτονοῦμε;»

Μ τέτοια σχολικ κείμενα,
γιατί ν
περασπιστες τν πατρίδα;

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           Ἴσως ἡ πατρίδα μας ἀναγκαστεῖ νὰ ὑπερασπιστεῖ -ἴσως πολὺ σύντομα- τὴν ἐθνική της ἀξιοπρέπεια. Νὰ πολεμήσουν τὰ παιδιά της. Θέλω ὅμως νὰ ρωτήσω. Εἶναι δυνατὸν νὰ ζοῦμε περιτριγυρισμένοι ἀπὸ ἁρπακτικὰ καὶ στὰ σχολεῖα νὰ διδάσκεται, μέσῳ τῶν ἄθλιων βιβλίων, ἡ δειλία καὶ ἡ ἡττοπάθεια; Τί μαθαίνουν τὰ νιάτα τῆς πατρίδας γιὰ τὰ δύο κορυφαῖα κατορθώματα τοῦ ἔθνους-’21 καὶ ’40-41- ποὺ μόνο περηφάνια καὶ φιλοπατρία μᾶς γεμίζουν; Γιατί ἀφήνουμε τόσα χρόνια τοὺς ποικιλώνυμους ἐθνομηδενιστὲς νὰ ροκανίζουν τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας, ἐνῶ γνωρίζουμε ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἔρθουμε ἀντιμέτωποι μὲ τὴν Τουρκιὰ καὶ τότε θὰ στραφοῦμε γιὰ θάρρος καὶ παρηγοριὰ στὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας; Ἂς τὸ καταλάβουμε, δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα μόνο οἱ ἔνοπλες δυνάμεις. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, μὲ τὴν ὁμηρικὴ καὶ θουκυδίδεια ἔννοια. Ὄχι ὁ φιλοπόλεμος, ἀλλὰ ὁ ἑτοιμοπόλεμος, ὁ ψυχικὰ ἁρματωμένος, ὁ νηφάλιος. Ὁ πεπαιδευμένος πολίτης ποὺ εἶναι ταυτόχρονα καὶ ὁπλίτης. Τί μαθαίνει ὅμως τὸ Ἑλληνόπουλο, ὁ αὐριανὸς ὁπλίτης, γιὰ τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους;  Με τέτοια χαμερπῆ κείμενα θυσιάζεσαι γιὰ τὴν πατρίδα;
.              Ἂς δοῦμε κάποιες ἀπὸ τὶς ἀσχημονίες.
.              Τὸ ἔπος τοῦ ’40:
Στὴν σελίδα 44 τοῦ α´ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας Ε´ δημοτικοῦ, περιέχεται κείμενο μὲ τίτλο:
«Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο!» Καὶ ὑπότιτλο: «Κι ἐμεῖς πήγαμε στὸ ὑπόγειο». Και ἀφοῦ κρύφτηκαν στὸ ὑπόγειο, διαμείβονται οἱ ἑξῆς ἄθλιοι διάλογοι:
«Μετὰ γύρισε (ὁ μπαμπὰς) στὴ μάνα καὶ τῆς εἶπε πὼς θὰ τρέξει στὴν τράπεζα νὰ σηκώσει λεφτά. «Δὲν ἔχουμε δραχμή, εἶπε κι ἔφυγε τρέχοντας στὴ σκάλα…». Ὅταν ὁ προκομμένος ὁ μπαμπὰς γύρισε ἀπὸ τὴν τράπεζα ἀπογοητευμένος, γιατί ἡ τράπεζα ἦταν κλειστὴ καὶ δὲν μπόρεσε «νὰ σηκώσει λεφτά», πῆγαν σ’ ἕνα ὑπόγειο, «σ᾽τῆς κυρίας Γιαννοπούλου, γιατί τὰ σπίτι της ἔχει ὑπόγειο καὶ τὸ λιακωτό της εἶναι τσιμεντένιο καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὸ τρυπήσουν οἱ μπόμπες». Καὶ ὁ μπαμπὰς -πρότυπο ἥρωα- πῆρε στὴν ἀγκαλιά του τὸν ἀφηγητή, παιδὶ μικρὸ καὶ τοῦ εἶπε:
«-Ἄκη, ἀπὸ σήμερα θὰ γίνεις ἄντρας». Και ὁ Ἄκης, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὴν «γενναιότητα» τοῦ πατέρα του, ἀπάντησε:
«Ἐγὼ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί δὲν ἤθελα νὰ γίνω σήμερα ἄντρας…». Βεβαίως, γιατί οἱ ἄντρες στρατεύονται καὶ πολεμοῦν! Ἐνῶ ὅσοι δὲν θέλουν νὰ γίνουν ἄντρες, παίρνουν τὸ Ι5 (γιώτα πέντε) χαρτὶ ἀπόλυσης καὶ σπεύδουν στὰ ὑπόγεια καὶ ἄσε τὰ κορόιδα νὰ κατασκοτώνονται γιὰ τὴν τιμὴ τῆς πατρίδας!
Τί κείμενο εἶναι αὐτό;
Τί «προάγει» τὸ προαναφερόμενο σκουπίδι; Πρῶτον: Τὴν δειλία, τὴν ἡττοπάθεια, τὴν ἀφιλοπατρία, τὸ ψεῦδος!
Γνωρίζουμε ἀπὸ τὰ «ἐπίκαιρα» τῆς ἐποχῆς ὅτι τὴν ἡμέρα ποὺ κηρύχθηκε ὁ πόλεμος καὶ ἡ γενικὴ ἐπιστράτευση ὁ λαὸς ξεχύθηκε στοὺς δρόμους πανηγυρίζοντας! Ἔξαρση, ἐνθουσιασμός, φιλοπατρία, πίστη γιὰ τὸ δίκαιο τοῦ ἀγώνα, θάρρος, ἕνα πραγματικὸ γλέντι τοῦ λαοῦ, ποὺ εἶχε ἀπηυδήσει ἀπὸ τὶς προκλήσεις τοῦ ἰταμοῦ Μουσολίνι! Καὶ οἱ μπαμπάδες δὲν κρύβονταν σὰν λαγοὶ στὰ ὑπόγεια οὔτε ἔτρεχαν στὶς τράπεζες! Αὐτὰ τὰ σκέφτονται οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, ποὺ γράφουν τὰ βιβλία! Νὰ γλιτώσουν τὶς καταθέσεις τους καὶ τὰ παλιοτόμαρά τους καὶ ἡ πατρίδα ἂς χαθεῖ!
Ἐκεῖνοι οἱ μπαμπάδες, οἱ παπποῦδες μας, ντύνονταν στὰ χακί, καὶ πήγαιναν, «μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη», μπροστά, στὰ μαρμαρένια ἁλώνια τοῦ Γένους! Καλὰ τὸ γράφει ὁ ποιητής:
«Μὲ ζῆλο στὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας
τοῦ σάπιου αἰώνα σέπεται ἡ γενιά!». (Κ.Βάρναλης, «Αἰδώς, Ἀργεῖοι!»)

.               Τὸ ἀθάνατο ’21.
.         Στὴν Νεοελληνικὴ Γλώσσα Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -ἀφιέρωμα στὸ ᾽21 μὲ τίτλο «Ἡ παράσταση». Ἀντιγράφω ἕνα ἀπόσπασμα: «…τότε ὁ Βαγγελάκης ποὺ ἔκανε τὸν Μπότσαρη καὶ τὸν στένευε ἡ στολή του, ἔσκυψε νὰ πάρει τὰ τσαρούχια μου νὰ μοῦ τὰ δώσει καὶ φάνηκε τὸ σώβρακό του καὶ τὰ κορίτσια ἔβαλαν τὰ γέλια κι ἐκεῖνος τὰ κλάματα…
.           Καὶ ὁ κύριος διευθυντής… ἄρχισε νὰ φωνάζει: – Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου! καὶ εἶπε «καὶ τοῦ χρόνου» κι ὅλοι σηκώσαμε τὰ χέρια μπροστὰ καὶ εἴπαμε καὶ ζήτω κι ἡ κυρία Οὐρανία φώναξε πάλι προσοχή! καὶ σταθήκαμε ὅλοι προσοχὴ καὶ τραγουδήσαμε τὸν ἐθνικὸ ὕμνο καὶ γιατί χαίρεται ὁ κόσμος καὶ χαμογελάει πατέρα; καὶ φύγαμε νὰ πᾶμε σπίτι μας νὰ φᾶμε σκορδαλιὰ γιὰ τὸ καλό τῆς ἡμέρας, νὰ κοιμηθοῦμε, νὰ ξυπνήσουμε, νὰ βάλουμε τὰ καλά μας καὶ νὰ πᾶμε νὰ ποῦμε χρόνια πολλά τοῦ Βαγγελάκη ποὺ εἶχε τὴν ἐθνικὴ ἑορτή του». (Σὲ τέτοια ἀξιοθρήνητη γλώσσα γραμμένο τὸ κείμενο – «σπασμένα ἑλληνικά»!! Καὶ στὴν ἴδια σελίδα, ἀντὶ νὰ μπεῖ μία εἰκόνα τοῦ ᾽21, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ «Ἔξοδος», παρεισέφρησε διαφήμιση γιὰ τὸ ἐρεβοειδὲς κινηματογραφικὸ ἔργο «Ὁ ἄρχοντας τῶν δαχτυλιδιῶν»!!).
.                Τὸ ἴδιο χλευαστικὸ καὶ ἀνίερο ὕφος συναντοῦμε καὶ στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν» Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου (σ. 35). Κείμενο μὲ τίτλο «Ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴν ἐθνικὴ γιορτή». Ἀντιγράφω καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κουρελούργημα ἕνα ἀπόσπασμα (τὰ ἀποσπάσματα ἐνίοτε εἶναι καί… ἐκτελεστικά! «Ἐκτελοῦν» καὶ μαγαρίζουν ἀνυποψίαστες, ἀθῶες παιδικὲς ψυχές!).
«Τέλεια! Σήμερα στὸ μάθημα τῆς μουσικῆς ἦταν τέλεια! Γιατί ἀπὸ αὔριο ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴ γιορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου. Θὰ κάνουμε πρόβες μὲ τὴ χορωδία, θὰ χάνουμε μαθήματα! Ἔχουμε μία κάπως μικρὴ χορωδία στὸ σχολεῖο, καμιὰ τριανταριὰ ἄτομα καὶ ἔχει πλάκα. Τὸ ρεπερτόριο θά ᾽ναι τὸ συνηθισμένο: Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι καὶ δῶσ᾽ του… Ἀπὸ τώρα ὀνειρεύομαι τὶς ὧρες μαθημάτων, ποὺ θὰ χαθοῦν στὶς πρόβες. Καὶ ἡ καλλιτεχνικοῦ, ἡ Βαφιώτη, μᾶς λέει ὅτι θέλει μία ὁμάδα νὰ σχεδιάσει κάτι σκηνικὰ καὶ κάτι Κολοκοτρώνηδες καὶ κάτι σημαῖες καὶ δάφνες. Μέσα! Ὑπολογίζω κι ἄλλες χαμένες ὧρες μαθημάτων…».
.           Ἐρωτῶ: Πῶς θὰ μάθει ὁ ἄγουρος νέος μαθητής, πῶς θὰ τοῦ καλλιεργηθεῖ τὸ σέβας γιὰ τὸ ᾽21 καὶ ἡ ὑπερηφάνεια γιὰ τὸν ἡρωισμὸ καὶ τὴν αὐτοθυσία τῶν προγόνων του, ὅταν τοῦ «διδάσκουμε» τέτοιες ἀθλιότητες; Γιατί ὕστερα νὰ μὴν καῖνε τὴν σημαία μας; Ποῦ εἶναι τὰ γραμμένα μὲ αἷμα «ἀπομνημονεύματα» τῶν πολεμάρχων τοῦ Εἰκοσιένα; Τί ἀπέγιναν οἱ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι τοῦ Σολωμοῦ, ποὺ τιτλοφόρησε κατ᾽ ἀρχὰς τὸ ἀριστούργημά του μὲ τὴ λέξη Χρέος. Μόνο ἡ Παιδεία, ποὺ ἀρδεύεται ἀπὸ τὴν Παράδοση τοῦ Γένους, μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει!! Αὐτὴ ἡ Παιδεία θὰ ὁδηγήσει στὸν Ἐπαναγνισμό μας!! Νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοί, ζώντας μὲ τὰ δικά μας ἤθη καὶ ἔθιμα, μὲ τὰ ρωμαίικα πλούτη καὶ ὄχι μὲ τὶς γουρουνοτροφές, τὰ ξυλοκέρατα τῶν Φράγκων καὶ τῶν ἡμετέρων Νενέκων.
.             Παραπέμπω καὶ σ᾽ ἕνα ἀκόμη πονήρευμά τους, στὴν ϛ´ Δημοτικοῦ αὐτὴ τὴν φορά, στὴν Γλώσσα (β´ τεῦχος, σ. 105). Ἐδῶ λογοκρίθηκε ὁ περίφημος λόγος τοῦ Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα. Λέει σὲ μία ἀποστροφὴ τοῦ λόγου ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ: «Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοιαν καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι. Οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι…». Μετὰ τὴν λέξη «Μουσουλμάνοι», ὁ ἥρωας εἶπε καὶ κάποια ἄλλα πράγματα: «Καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν διὰ νὰ ἀλλάξη ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾽ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸν σταυρό του ἔκαμνε». λλ τ κομμάτι ατ λογοκρίθηκε, διότι θ πικραθε πέναντι «φίλος»…τ λυσσασμένο σκυλί.
.             Στὰ δὲ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» τῆς Γ´ Γυμνασίου, στὶς σ. 46-48, συμπεριέλαβαν καὶ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Λὲς «δόξα σοι ὁ Θεός»!
Ὅμως… ἀπὸ τὸ ἀκατέργαστο αὐτὸ διαμάντι, ἐντόπισαν -οἱ τυμπανιαῖοι ἀποφορᾶς πατριδομάχοι- τὸ σημεῖο ὅπου ὁ Μακρυγιάννης γράφει κάτι ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη: «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν “Ἐκλαμπρότατοι”… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καὶ φίλοι, πλούσιοι ἀπὸ γὲς (χωράφια), ἀργαστήρια, μύλους… Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, δὲν εἶχαν οὔτε πιθαμὴ γῆς…».
.         Ὁ Μακρυγιάννης σὲ ἄλλα πενήντα σημεῖα ἐπαινεῖ τὸν Κολοκοτρώνη, ἀλλὰ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ μπεῖ! Γιατί; Γιὰ νὰ μειώσουν τοὺς ἥρωες, νὰ τοὺς εὐτελίσουν! Ὁ ἥρωας, ὅπως καὶ ὁ ἅγιος, ποὺ πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία μας ταυτίζονται, εἶναι «ἐπικίνδυνα» πρότυπα γιὰ τοὺς νέους!! Ὁ δειλὸς καὶ πειθήνιος νεοραγιὰς τῶν Μνημονίων εἶναι προτιμότερος.
.            Τὰ ἐρώτημα, ποὺ πρέπει νὰ ἀπαντήσουμε ὅλοι μας, παραμένει: Ὣς πότε θὰ ἀνεχόμαστε «τὰ σκολειὰ τῆς προδοσίας»; Ὣς πότε θὰ αὐτοκτονοῦμε;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΠΕΝΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Πένθος γιὰ τὴν Ἑλλάδα

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2172, 01.03.2018

Ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.              Ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τὸν Θεό, ὅταν βρίσκει τὸν ἑαυτό του. Ὅπως ὁ ἄσωτος, ὁ ὁποῖος «εἰς ἑαυτὸν ἐλθών», βρῆκε τὸν δρόμο πρὸς τὸν Πατέρα. «Εἰς ἑαυτὸν ἐλθών». Ἦρθε στὸν ἑαυτό του, διότι μέχρι τότε ἦταν ἐκτὸς ἑαυτοῦ. Σὲ κατάσταση τρέλας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπανεστάτησε καὶ ἔτρεξε «εἰς χώραν μακράν. Καὶ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως».
.                Αὐτὴ εἶναι ἡ πορεία τοῦ ἀνθρώπου. Τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Ἐπαναστατεῖ, ἐγκαταλείπει τὸν πατέρα καὶ ἀσωτεύει «εἰς χώραν μακράν». Ἔκφρων. Ἐκτὸς ἑαυτοῦ. Δυστυχισμένος.
.             Ὁ πόνος ἄπειρος.
.             Τὸ ἔπαθε ὁ ἄσωτος. Τὸ ἔπαθαν τόσοι καὶ τόσοι ἄσωτοι διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Τὸ παθαίνουμε κι ἐμεῖς. Χάνουμε τὸν δρόμο μας. Χάνουμε τὸ λογικό μας Χάνουμε τὸν ἑαυτό μας. Ποῦ βρισκόμαστε; Χαμένοι σὲ δρόμους ἀδιέξοδους. Ξεχασμένοι στὶς φανταχτερὲς βιτρίνες τοῦ ἀποστατημένου κόσμου.
.             Ξεχασμένοι… Μᾶς παρασύρουν οἱ μέριμνες. Μᾶς πνίγουν οἱ γαργαλιστικὲς ἡδονές. Οἱ ἀνέσεις τῆς ζωῆς μᾶς ἀποκοιμίζουν. Κι ἐκεῖ χάνουμε τὸν ἑαυτό μας Χανόμαστε. Καὶ παρασύρουμε καὶ τὴν Ἑλλάδα μας στοὺς δρόμους τοῦ χαμοῦ.
.                     Κι εἶναι νὰ τὴ λυπᾶσαι σήμερα, σὰν τὴν θωρεῖς ξελογιασμένη μὲ τὴν ἄφυλη Εὐρώπη καὶ τὴν ἔκφυλη Ἀμερική. Ποιά; Τὴν Ἑλλάδα! Τὴν ἥλιο τοῦ κόσμου, τὸ ὑπέρλαμπρο ἄστρο τῆς Ὀρθοδοξίας!
.            Ἀλλὰ ποιά εἶναι ἡ Ἑλλάδα; Τί εἶναι ἡ Ἑλλάδα; Μιὰ ἀφηρημένη ἔννοια; Ἕνας γεωγραφικὸς μόνον χῶρος; Ὄχι ἀσφαλῶς. Ἑλλάδα εἶναι οἱ Ἕλληνες. Ἐμεῖς εἴμαστε ἡ Ἑλλάδα.
.              Συνεπῶς ἐμεῖς χάνουμε τὸν δρόμο καὶ τὸν χάνει κι ἐκείνη. Ἐμεῖς χανόμαστε, καὶ χάνεται. Ἐμεῖς ἀσωτεύουμε, καὶ τρώει ἐκείνη τὰ ξυλοκέρατα τῆς ἀσωτείας μας. Ἐμεῖς πορευόμαστε «εἰς χώραν μακράν», καὶ καταντάει ἐκείνη νὰ βόσκει χοίρους στοὺς ἀγροὺς τῆς ἐκμαυλισμένης Παιδείας, τῆς κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας καὶ τῆς προδοτικῆς πολιτικῆς ζωῆς.
.                 Καρπὸς τῆς δικῆς μας ἀποστασίας εἶναι ὅλες αὐτὲς καὶ οἱ παρόμοιες ἐκδηλώσεις.
.                Κατὰ συνέπειαν, ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ἀναλάβουμε καὶ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης γιὰ τὴν διόρθωση. Μὴν ἐξαντλούμαστε στὸ νὰ ἐπικρίνουμε τοὺς ἡγέτες τοῦ τόπου. Μὴν περιοριζόμαστε στὸ νὰ ἀποδίδουμε τὶς εὐθύνες μόνο στοὺς ἄλλους. Ἀντίθετα ὅλοι, ὁ καθένας μας, νὰ πάρουμε τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Νὰ μετανοήσουμε. Νὰ πενθήσουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα μας, δηλαδὴ γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Νὰ βροῦμε τὸν χαμένο ἑαυτό μας, γιὰ νὰ βρεῖ κι ἐκείνη τὸν δρόμο της. Νὰ θρηνήσουμε γιὰ τὸ κατάντημά μας.
.         Εἰκοσιεπτὰ αἰῶνες πρίν, ὁ προφήτης Ἱερεμίας, τὴν ὥρα ποὺ οἱ συμπατριῶτες του ἔπαιρναν τὸν δρόμο τῆς αἰχμαλωσίας πρὸς τὴν Βαβυλῶνα, ἀνέλαβε θρῆνο πονετικὸ γιὰ τὴν Ἱερουσαλήμ. Θρήνησε τὸ κατάντημά της, θρήνησε τὴν ἐρήμωσή της, θρήνησε τὴν ἀποστασία της, ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας ὑπῆρξε ἡ καταστροφή της. Ἔκλαψε πικρά.
.                    «Πῶς ἐκάθισε μόνη ἡ πόλις ἡ πεπληθυμμένη λαῶν;…». «Ἐγενήθη ὡς χήρα…». Ποιά; Αὐτὴ ποὺ πρὶν ἦταν πολυάνθρωπη. Πενθοῦν οἱ δρόμοι της, ποὺ πλέον δὲν τοὺς περπατοῦν προσκυνητὲς τῶν ἑορτῶν της. «῾Αμαρτίαν ἥμαρτεν ᾿Ιερουσαλήμ, διὰ τοῦτο εἰς σάλον ἐγένετο» (Θρῆνοι α´ 1, 4, 8). Ἁμάρτησε, ξεπέρασε καὶ τὰ Σόδομα ἡ ἁμαρτία της. «᾿Εξέλιπον ἐν δάκρυσιν οἱ ὀφθαλμοί μου»· ἔσβησαν πνιγμένα στὰ δάκρυα τὰ μάτια μου, «ἐταράχθη ἡ καρδία μου» (β´ 11). Πόσο κλάμα ὁ συμπονετικὸς Προφήτης! Κι ὄχι μόνο τότε.
.                  Καιρὸ πρὶν συμβεῖ ἡ καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλήμ, βλέποντας μὲ τὸ προφητικό του βλέμμα τὴν ἐπερχόμενη συντριβή της, ζητοῦσε κάποιον νὰ γεμίσει μὲ νερὸ τὸ κεφάλι του καὶ νὰ κάνει πηγὲς δακρύων τὰ μάτια του, γιὰ νὰ κλάψει μέρα καὶ νύχτα τὸν λαό του: «Τίς δώσει ὕδωρ κεφαλῇ μου καὶ ὀφθαλμοῖς μου πηγὴν δακρύων, καὶ κλαύσομαι τὸν λαόν μου τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτός;» (Ἱερ. θ´ 1). Νὰ κλάψει ἤθελε… Δάκρυα ζητοῦσε νὰ τοῦ δοθοῦν…
.                Ἔτσι θρηνοῦσαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καὶ εἵλκυαν τὸ ἔλεός Του, γιὰ νὰ μὴν εἶναι ὁλοκληρωτικὴ ἡ ἐπαπειλουμένη καταστροφή, καὶ νὰ ἀποβεῖ τελικῶς σὲ ὠφέλεια λαοῦ.
.                Ἂς πονέσει λοιπὸν τούτη τὴν Μεγάλη Σαρακοστὴ ἡ καρδιά μας. Νὰ μετανοήσουμε γιὰ τὶς πτώσεις μας, νὰ λυπηθοῦμε γιὰ τὴν πατρίδα μας, νὰ ζητήσουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν παραπλανημένο λαό μας.
.                Νὰ πενθήσουμε γιὰ τὴν Ἑλλάδα μας. Γιὰ νὰ δοῦμε σύντομα Ἀνάσταση!

, ,

Σχολιάστε

«ΚΙ ΟΣΟ ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ…»

«Κι ὅσο ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, δὲν ἀγαπῶ ἄλλο τίποτας»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.               Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὴν πατρίδα ὅ­που γεννήθηκε, εἶδε τὸ φῶς τοῦ ἥ­λιου, ἔκανε τὰ πρῶτα του βήματα. Μιὰ πατρίδα στὴν ὁποία τὸν ἔταξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος ἐξαρχῆς «ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατὰ ἀριθμὸν ἀγγέλων Θεοῦ» (Δευτ. λβ´ [32] 8)· καθόρισε τὰ σύνορα τῶν ἐθνῶν σύμφωνα μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀρχαγγέλων ποὺ θὰ ἦταν προστάτες τους. Μέσα λοιπὸν σ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἐκ Θεοῦ καθορισμένους τόπους οἱ ἄνθρωποι, αἰῶνες τώρα, ζοῦν ἀναπτύσσοντας μεταξύ τους δεσμοὺς ἀγάπης, ἐμπιστοσύνης, συνεργασίας.
.                 Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὴν ἐπίγεια παρουσία Του περιέ­βαλλε μὲ ἰδιαίτερη στοργὴ κι ἀγάπη τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Ἔθνους Του. Ὅ­μως οἱ συμπατριῶτες Του ἀρνήθηκαν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ κάλεσμα τῆς σωτηρίας ποὺ τοὺς ἔκανε, κάτι ποὺ Τὸν ἔκανε νὰ λυπᾶται κατάκαρδα, γι᾿ αὐτὸ πηγαίνοντας στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὸ Πάθος Του, «ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ᾿ αὐτῇ» (Λουκ. ιθ´ [19] 41). Ἔκλαψε προβλέποντας τὴν τραγικὴ κατάληξη τῆς ἀμετανοησίας της. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἦταν πρόθυμος νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὸν Χριστό, ἂν αὐτὸ ἦταν ποτὲ δυνατὸν νὰ γίνει, ἀρκεῖ νὰ γινόταν νὰ σωθοῦν οἱ ἀδελφοί του, οἱ Ἰουδαῖοι (βλ. Ρωμ. θ´ 3).
.                 Ἀπὸ τέτοιο πνεῦμα φιλοπατρίας ἦταν διαποτισμένοι καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζον­ταν μὲ ὅλες τους τὶς δυνάμεις γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν καθημερινῶν προβλημάτων τῶν συμπατριωτῶν τους. Καὶ τοὺς καλοῦσαν, ὅπως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὸν Ὕπαρχο τῆς Κωνσταν­τινουπόλεως Σωφρόνιο: «Τὴν πατρίδα τίμησον, καὶ τῇ ἀρετῇ βοήθησον»· νὰ τιμήσεις τὴν πατρίδα μας καὶ νὰ τὴ βοηθήσεις μὲ τὴν ἀρετή σου (Ἐπιστολὴ 22, ΕΠΕ 7, 52).
Καὶ οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ ὅλων τῶν αἰώνων, παρόλο ποὺ ζοῦν ὡς «πάροικοι καὶ παρεπίδημοι» σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ἐντούτοις «πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας»· ἔχουν καὶ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα τους, τὴν ὁποία ὀφείλουν νὰ τιμοῦν, νὰ προστατεύουν καὶ νὰ ἀγαποῦν.
.               Γι᾿ αὐτὸ καὶ κάθε Ἕλληνας πιστὸς Χριστιανὸς ὀφείλει νὰ ἀγαπᾶ τὴν Ἑλλάδα μας. Γιατὶ δὲν ἀποτελεῖ «κακόφημο ἐθνικισμό», ὅπως θέλουν νὰ γράφουν μερικοὶ διεθνιστικοὶ κονδυλοφόροι στὴ χώρα μας, ἡ θερμὴ ὑπεράσπιση καὶ ἡ καύχηση ὅλων μας γιὰ τὴν Ἱστορία της.
.               Ἔτσι κι ἐγώ, ὡς πιστὸς Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, τὴν Ἑλλάδα, ὅπου γεννήθηκα, στὴν ὁ­ποία ζῶ καὶ δραστηριοποιοῦμαι.
.               Ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, τὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν πλούσια Ἱστορία της, τὴν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοσή της, τὸν πανάρχαιο πολιτισμό της, τὸν Παρθενώνα, τὴν Ἀκρόπολη, τοὺς σοφούς της, δημιουργοὺς τοῦ κορυφαίου πολιτισμοῦ.
.               Ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, τὴν Ἑλλάδα, γιατὶ χάρισε στὴν οἰκουμένη τὴ γλώσσα ποὺ κατέχει ξεχωριστὴ θέση ἀνάμεσα στὶς ἄλλες δυόμισι καὶ πλέον χιλιάδες γλῶσσες τοῦ κόσμου. Γλώσσα ποὺ σμιλεύτηκε ἐπὶ τριάντα καὶ πλέον αἰῶνες στὴν ἔκφραση τῶν πλέον λεπτῶν ἐν­νοιῶν τῆς Φιλοσοφίας καὶ τῆς κάθε ἐπιστήμης καὶ μὲ τὴν ὁποία διατυπώθηκαν μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια οἱ ἀλή­­θειες τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου καὶ τῆς πατερικῆς Θεολογίας.
.               Ἀγαπῶ τὸ χῶμα τὸ Ἑλληνικό! Χῶμα ποὺ καθαγιάστηκε ἀπὸ τὶς ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ μάλιστα τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ τῶν συνεργῶν του, ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν ἁγίων Μαρτύρων, ἀπὸ τὸν ἱδρώτα τῶν Ὁσίων ἀλλὰ καὶ τοῦ κάθε σημερινοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ ποὺ ἀθλεῖται πνευματικὰ στὸν ἐγκόσμιο στίβο. Χῶμα Ἑλληνικό, χῶμα τιμημένο, ποὺ ἔχει ἀνασκαφεῖ γιὰ νὰ θεμελιωθεῖ ὁ Παρθενώνας. Χῶμα δοξασμένο, ποὺ ἔχει ποτιστεῖ μὲ αἵματα στὸ Σούλι, στὸ Μαραθώνα, σὲ κάθε γωνιά του. Χῶμα ποὺ εἶναι σπαρμένο μὲ ἱερὰ Λείψανα ἀναρίθμητων Ἁγίων καὶ μὲ τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν ἡρώων στὸ Μεσολόγγι, στὴ Χίο, στὰ Ψαρά, σὲ κάθε σπιθαμὴ τούτης τῆς μαρτυρικῆς γῆς.
.               Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔχουν τὴ δική τους πατρίδα, τὰ ἱερά τους χώματα, τὴν ἱστορία τους. Τὴν σεβόμαστε. Αὐτὸ ὅμως δὲν μᾶς ἐμποδίζει νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἐλευθερία, τὴν ἀνεξαρτησία, τὴν ἀκεραι­ότητα τῆς δικῆς μας πατρίδας. Τὴν ὑ­περ­ασπιζόμαστε, ὅταν ποικίλοι ἐχθροὶ τὴν ἐπιβουλεύονται κι ἐπιδιώκουν τὸν ἀφανισμὸ ἢ τὸν ἀκρωτηριασμό της. Καὶ τί ζητᾶμε; Ζητᾶμε μόνο ἀπὸ τοὺς ὅ­ποιους ξένους ἐπιθυμοῦν νὰ ζήσουν μα­ζί μας νὰ σέβονται τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας, τὸν πολιτισμό μας, τὴν Παράδοσή μας, τὸ ἦθος μας.
.               Σήμερα κανένας ἀπὸ ἐμᾶς δὲν θὰ ἤθελε νὰ καταντήσει ξένος πρόσφυγας στὴν πατρίδα του, τὴν Ἑλλάδα, στὸ σπίτι ποὺ μεγάλωσε, στοὺς δρόμους ποὺ περπάτησε καὶ ἔπαιξε μικρός, στὶς βουνοκορφὲς ποὺ σκαρφάλωσε.
.               Δικαιοῦμαι λοιπὸν καὶ ὀφείλω νὰ ἀ­γα­πῶ τὴν πατρίδα μου, διαφυλάττοντας τὸν πολύτιμο θησαυρὸ ποὺ οἱ πρόγονοί μου μοῦ κληροδότησαν, τὶς ρίζες μου. Γι᾿ αὐτὸ θέλω νὰ πῶ, νὰ φωνάξω μὲ τὸν μεγάλο ἁγνὸ ἥρωα, τὸν στρατηγὸ Ἰωάννη Μακρυγιάννη: «Ὅσο ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, δὲν ἀ­γαπῶ ἄλλο τίποτας»!

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ “ΑΧΟΥΡΙ ΚΟΠΡΙΣΜΕΝΟ”… (Δ. Νατσιός)

Γιατί εἶναι ἡ πατρίδα “ἀχούρι κοπρισμένο”…

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.             Ἀκούγοντας, βλέποντας καὶ διαβάζοντας κανεὶς τὶς σάπιες τοῦτες ἡμέρες, ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι ἐπίκειται τὸ τέλος τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Μέχρις ἐδῶ ἦταν, «ἑάλω ἡ Πόλις».
.             Παρόμοια αἰσθήματα βίωναν καὶ οἱ δυστυχεῖς Ρωμηοί, λίγο πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Βασιλεύουσας. Τὸ Γένος ἀνέβαινε στὸν αἱμάτινο δρόμο του Γολγοθά του, στὴν μακραίωνη σκλαβιὰ στοὺς ἀντίχριστους Ἀγαρηνοὺς ἐξαιτίας κυρίως τῆς ἠθικῆς κρίσης. Τὸ διαπιστώνουμε σὲ κείμενά της ἐποχῆς: «Οἱ ἄρχοντες συμμετέχουν στὶς παρανομίες, οἱ διαχειριζόμενοι τὰ κοινὰ εἶναι κλέφτες, οἱ δικαστὲς δωρολῆπτες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπικρατοῦν οἱ ἐγωιστές, οἱ ἀλαζόνες, οἱ ἀχάριστοι, οἱ συκοφάντες… Δὲν ὑπάρχει ἀγάπη, ἀδελφῶν ὁμόνοια «οὐδαμοῦ σπλάχνον χριστιανικόν, οὐδαμοῦ δάκρυον συμπαθές», θρηνεῖ ὁ μοναχὸς (καὶ ἅγιος, νομίζω, τῆς Ἐκκλησίας μας) Ἰωσὴφ Βρυέννιος. (Ἀπ. Βακαλόπουλος, «Ὁ χαρακτήρας τῶν Ἑλλήνων», σελ. 81).
.             Στὸ ἴδιο βιβλίο, ὁ ἀείμνηστος καθηγητής, σημειώνει ὅτι «οἱ πλούσιοι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἐνῶ κατέρρεαν τὰ τελευταῖα ὑπολείμματα τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ξένοι τελείως πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἦταν σκληρότεροι ἀπέναντι στοὺς φτωχοὺς καὶ ταπεινοὺς τῆς ζωῆς». Εἴμαστε καὶ σήμερα ἐνώπιον μίας νέας ἅλωσης, περιμένουμε τῶν ἐχθρῶν τὰ φουσάτα…
.             Γιατί εἶναι ἡ πατρίδα «ἀχούρι κοπρισμένο/ ἀπὸ τ’ ἀλόγατα τοῦ ὀχτροῦ. Καπίστρια τὰ φελόνια /καὶ οἱ κολυμπῆθρες γοῦρνες. Νά! Διαγουμιστὲς ὅλοι/ τῶν ὅλων. Τίμιων, ἱερῶν μαγαριστὲς καὶ σφάχτες». (Παλαμᾶς, «Ἡ φλογέρα τοῦ βασιλιᾶ»). Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια τὸ πολιτικὸ χτικιό, ἄχρηστοι καὶ ἀνίκανοι λεβαντίνοι, οἱ συμμορίες τοῦ κομματισμοῦ καὶ μᾶς παραδίδουν ἀμαχητὶ στοὺς Φραγκογερμανούς, στοὺς «Βενετούς», στοὺς ἐμπόρους τῶν ἐθνῶν- τοκογλύφους.
.             Γιατί δὲν ξεσηκωνόμαστε, γιατί δὲν ἐπαναστατοῦν οἱ νέοι; Ἀναρωτιέται ἡ μεσόκοπη ἄνοια καὶ ἀνία, ἡ συφοριασμένη «γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου»; Ἐπανάσταση; Τί εἶναι αὐτό, τρώγεται; Μία διαδήλωση, μία πορεία διαμαρτυρίας γιὰ τὴν θεϊκὴ ὁμάδα μας, ναί! «Προοδευτικὲς» συμπλοκὲς μὲ τὴν ἀστυνομία καὶ βεβήλωση τῆς ἀσυλαίας ἀνοησίας, ὅλα αὐτὰ ποὺ ξεσηκώνουν ἐνίοτε τὴ νερουλὴ νεολαία μας -εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή μας- γίνονται, ἔτσι περνάει ἡ ὥρα, ξεθυμαίνει, ἀπελευθερώνεται καὶ ἡ σωρευμένη ἐνέργεια.
.             Ἡ Ἐπανάσταση ὅμως «θέλει δουλειὰ πολλή», πρίν, ὄχι τώρα. Ποῦ νὰ ξέρουν οἱ νέοι ἀπὸ ἐπαναστάσεις, ποιός τοὺς δίδαξε; Μὲ ὀλίγον Τσὲ Γκεβάρα ἢ Φιντὲλ ὡς καρδιοκατακτητὲς κυρίως καὶ ἀτίθασα πλουσιόπαιδα, ἐπαναστάτες δὲν φτιάχνεις. «Ὁ γύφτος καὶ φθισικὸς» Καραϊσκάκης δέν μᾶς κάνει, τοῦ λείπει ἡ πολυπολιτισμικὴ διάσταση, ἔκοβε καὶ ἔχτιζε λοφίσκους μὲ τούρκικα κεφάλια, ρατσισμὸς ἀσυγχώρητος. Ἐσυνηθίσαμε, ὡς θὰ ἔλεγε ὁ γερὸ – Κολοκοτρώνης, νὰ μᾶς καταφρονοῦν οἱ ξένοι, δύο αἰῶνες, ὑποτέλειας καὶ ξενοδουλείας, βιώσαμε. Τώρα, στὶς γενιές μας ξεβράζεται τὸ κακό. Οἱ κοπριές, οἱ κοπρώνυμοι, ποὺ κυβέρνησαν ἰδίως κατὰ τὴν λαμπρή τους περίοδο – τὴν εὐρωπαϊκή τῆς μακαρίτισσας ΕΟΚ – ἄφησαν τὴν πατρίδα χωρὶς παιδεία ἐθνική, χωρὶς χρηστὴ δημόσια διοίκηση καὶ μᾶς παραδίδουν στὰ ἁρπακτικά τῆς Τρόϊκας.
.           Γιατί δὲν ἐπαναστατοῦν οἱ Ἕλληνες; ἰδοὺ ἡ ἀπορία…
.            Ὁ χρόνιος ἐθισμὸς στὴν δουλοπρέπεια, ἡ καθημερινὴ εἰσπνοὴ τηλεοπτικῶν ἀναθυμιάσεων, μεταμόρφωσαν τὸν πάλαι ποτὲ ἀτίθασο, ἀγωνιστή, ἐπαναστάτη καὶ πολεμιστὴ Ρωμηό, σὲ ἀσπόνδυλο καλοπερασάκια, σὲ ἤρεμο «τίποτε». Διασώζει ὁ Φωτάκος στὰ «Ἀπομνημονεύματα περὶ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν», ἕνα περιστατικό.
.             Συμβαίνει κατὰ τὸ πρῶτο ἔτος τῆς Ἐθνεγερσίας. Οἱ πολιορκημένοι Τοῦρκοι τοῦ Νεοκάστρου ἀποφάσισαν νὰ συνθηκολογήσουν καὶ πρότειναν διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε συνάντηση τῶν δύο ἀντιπροσωπειῶν ἔξω ἀπὸ τὸ φρούριο. Ἀλλὰ οἱ συνομιλίες δυσκολεύονταν καὶ ἀργοῦσαν, ἐπειδὴ ἑκατοντάδες ἀγωνιστές, περίεργοι, χασομέρηδες, καὶ λοιποὶ «ἄτακτοι» εἶχαν συγκεντρωθεῖ γύρω καὶ θορυβοῦσαν ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς διαταγὲς τῶν ἀρχηγῶν τους. Ἀφηγεῖται ὁ Φωτάκος: «Ἀφοῦ πλέον εἶδαν οἱ Τοῦρκοι ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀκούουν τοὺς καπεταναίους των, μία ἡμέραν ὁ Τσιντάραγας, κλειδοῦχος τοῦ Φρουρίου, ἔχασε τὴν ὑπομονὴν κι στραφεὶς πρὸς τοὺς στρατιῶτας ἐφώναξεν οὕτως: σοὺτ βρὲ Ρωμηοί! Ἡ φωνὴ αὐτὴ ἀμέσως ἔφερε σιωπήν. Ἐδῶ δὲ ἐφαρμόζεται τὸ ρητόν: «Εἶδε ὁ δοῦλος τὸν δεσπότην καὶ ἐφοβήθη». Κατ’ οὐδένα τρόπον ἐδύναντο οἱ καπεταναῖοι νὰ ἀπομακρύνουν τοὺς στρατιῶτας διὰ νὰ σταθοῦν οἱ Τοῦρκοι εἰς ὁμιλίαν, ἡ δὲ φωνὴ τοῦ Ἀγὰ μόνη τους ἠσύχασεν». Καὶ παρατηρεῖ συγκαταβατικὰ ὁ ἀγωνιστής: «Πόσον ὁ φόβος εἶναι δυνατὸς καὶ ἀνεξάλειπτος, ὅταν εἶναι παιδιόθεν ριζωμένος εἰς τὰ ψυχᾶς τῶν ἀνθρώπων». Ἔτσι ἀκριβῶς. Μόνο ποὺ στὴν τωρινὴ περίπτωση δὲν πρόκειται περὶ ριζωμένου φόβου, ἀλλὰ γιὰ ριζωμένη ἕως μιθιδρατισμοῦ ἀφασία καὶ παχυδερμία.
.         Κατ’ ἀρχὰς καὶ ἡ λέξη Ἐπανάσταση ἔχει ποινικοποιηθεῖ. Παραπέμπει στὶς ἑπταετεῖς καρικατοῦρες, ποὺ ἴσως τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημά τους ἦταν ὅτι μὲ τὶς γελοῖες τους πατριδοκαπηλίες καὶ θρησκοληψίες, ἔδωσαν μία οὐρανόπεμπτη δικαιολογία στοὺς μεταπολιτευτικοὺς νάνους καὶ ἀρλεκίνους τῆς «προόδου», νὰ ποδοπατήσουν, νὰ στρεβλώσουν ἀξίες ἀειθαλεῖς, ἑλληνοσώτειρες, «πίστιν καὶ πατρίδα», πού, ὅταν προσβάλλονται καὶ ἁλυσοδένονται, ξεσηκώνουν λαούς. Παιδιόθεν, ρίζωσε «εἰς τὰς ψυχὰς» τῶν σημερινῶν Νεοελλήνων αὐτὴ ἡ ἀποστροφή, ἡ καχυποψία, ἡ ἀπάρνηση στὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους μας, ὁ φόβος τοῦ ραγιᾶ. Τοῦ ραγιᾶ, τοῦ κατακυριευμένου στὰ βορβορώδη πάθη του. Διότι ψυχὴ χωρὶς νὰ εἶναι θρεμμένη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ μὲ τὴν φιλοπατρία, καταντᾶ παλιοψάθα, φανταχτερὴ ἀσημαντότητα κι ἂς νομίζει ὅτι ἔχει ἀξία. Οἱ ἐπαναστάσεις δὲν γίνονται μὲ μπουκωμένα στόματα καὶ ἄδειες, νεκρὲς ψυχές. «Σηκώθηκα καὶ πῆγα εἰς τὶς εἰκόνες καὶ κάνω τὴν προσευχή μου καὶ λέγω· Κύριε βλέπεις σὲ τί κατάστασιν ἔφτασα. Ὁ μόνος σωτήρας εἶναι ἡ παντοδυναμία σου καὶ ἡ εὐσπλαχνία σου σὲ μᾶς ὁπού κιντυνεύομεν καὶ εἰς τὴν ματοκυλισμένη μας πατρίδα. Πιάνω καὶ φκιάνω μίαν σημαία καὶ γράφω Ἐθνικὴ Συνέλευση, Σύνταμα. Λέγω. Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί τῆς βασιλείας του σηκώνεται ἡ σημαία τῆς πατρίδος». Καὶ ἐπαναστάτησε ὁ ματοκυλισμένος στρατηγὸς τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1843 κατὰ τῶν Μπαυαρέζων καὶ κέρδισε ὁ βασανισμένος ἀγωνιστής, μαζὶ μὲ τὸν λαὸ ποὺ τὸν ἀκολούθησε, ἀναίμακτα τὸ “Σύνταμα”. Ἡ ἐπανάσταση δὲν θὰ ξεκινήσει ἀπὸ τοὺς… κουκουλοφλώρους, μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιοὺς τῶν βορείων προαστίων. Ἐπανάσταση, ἂν γίνει καὶ πρέπει νὰ γίνει, θὰ ἔλθει ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὴν πατρίδα μὲ τὸν τρόπο τοῦ Μακρυγιάννη. Ἄνθρωποι «ὧν ὁ Θεὸς κοιλία, οἱ ἐχθροί τοῦ σταυροῦ», οἱ ψευτοεπαναστάτες τῆς σήμερον, στηρίζουν ὕπουλα τοὺς κατοχικούς, τοὺς προδότες τῆς πατρίδας…

Νατσιὸς Δημήτρης δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΓΟΙ ΜΑΣ «Ἡ Ἑλλάδα βιώνει μία ἀδιάκοπη πολιτικὴ Μεγαλοβδομάδα καί, δίχως ἡγεσία, δὲν πρόκειται νὰ ἀναστηθεῖ…»

ησος κα ο ταγοί μας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
30.04.2016

.               Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ θεωροῦν τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀναστάσεως ὡς τὴν πιὸ χαρμόσυνη ἡμέρα τοῦ ἔτους. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ σημαντικότερη στὸ ἑορτολόγιο, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἀκλόνητη ἡ πίστη ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Κύριος. Αὐτὴ ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ σφραγίδα σωτηρίας ποὺ προσφέρει ὁ Χριστὸς στὴν ἀνθρωπότητα – ἂν ἐκείνη τὴ θελήσει καὶ ζήσει κατὰ τὰ διδάγματά Του.
.               Ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου δὲν εἶναι τύχη, ἀλλὰ ἐπιλογή. Κάθε πιστὸς μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὸ βασίλειο τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθοῦς ζωῆς. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς εἶναι ἀνίκητη, γιατί στὴν κεφαλὴ τῆς ἔχει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Χριστό, ποὺ ἦλθε πρὸς ἐμᾶς γιὰ νὰ ἀναλάβει τὰ βάρη μας καὶ νὰ θυσιαστεῖ ὑπὲρ ἠμῶν. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Ἀρχηγοῦ, ὁ μαρτυρικὸς καὶ ὁ σωτήριος. Δὲν θὰ μποροῦσε Ἐκεῖνος ποὺ χώρισε τὸν χρόνο πρὶν καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἔλευσή Του στὴ Γῆ νὰ πράξει διαφορετικά. Ἔτσι ἔχει ἀντέξει, ἐπικρατήσει καὶ ἀνθήσει ἡ Ἐκκλησία μας στὴν πάροδο τῶν αἰώνων: μὲ τὴν αὐτοθέλητη προσφορὰ τῆς ζωῆς τοῦ Ἑνὸς γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων.
.               Σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο, δὲν ὑπάρχουν πρόσωπα ποὺ νὰ μποροῦν νὰ πείσουν -ἔστω γιὰ βραχὺ χρονικὸ διάστημα- ὅτι εἶναι ἐνάρετα καὶ πρόθυμα νὰ προβοῦν σὲ ἐλάχιστες θυσίες γιὰ τὸ καλό της πατρίδας. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἐπικεφαλῆς, τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἡ Πολιτεία μας εἶναι ἀκέφαλη. Τυπικά, οἱ προβλεπόμενες θέσεις εὐθύνης πληρώνονται ἀπὸ ἐκλεγμένους καὶ μή, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ παραμένουν κενές.
.               Δὲν ὑφίστανται προσωπικότητες ποὺ χαίρουν γενικῆς ἐκτίμησης γιὰ τὸ ἐνάρετο τοῦ βίου τους, τὶς γνώσεις τους, τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὸ ἔθνος, τὴν εὐσέβειά τους, τὸν σεβασμό τους στὶς παραδόσεις καὶ τὸν πολιτισμό μας καὶ τὴν ἐπάρκειά τους στὴ διαχείριση τῶν κοινῶν ὑποθέσεων.
.               Τ πολιτικ προσωπικ βρίθει π λίαν προβληματικς περιπτώσεις. Δν εναι λίγοι κενοι πο διαφημίζουν τν θεΐα τους κα τν λλειψη συναισθηματικς κα θεωρητικς σύνδεσης μ ,τι συνέχει τν λληνικ κοινωνία. δεολογικός τους πυρήνας εναι μαρξιστικς νεοφιλελεύθερος στ μία του ψη κα νεοταξικός, μερικανικο τύπου στν λλη. Ὁτιδήποτε ἑλληνικὸ τὸ θεωροῦν «ἐθνικιστικὸ» καὶ μολύνουν μὲ τὶς ἰδεοληψίες τοὺς τὴ δημόσια σφαίρα. Οἱ συγκρούσεις νεοφιλελεύθερων καὶ μαρξιστῶν πολιτικῶν εἶναι πάντοτε ἐπιφανειακὲς καὶ προσχηματικές. Οὐσιαστικά, συμφωνοῦν στὴ μετατροπὴ τῆς Ἑλλάδας σὲ πολυεθνική, ἄθρησκη, ἀποχριστιανοποιημένη καὶ ἀφελληνισμένη κουρελού.
.               Στοὺς προαναφερθέντες πρέπει νὰ συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ ἐπιτήδειοι μαφιόζοι, σεσημασμένοι ἀπατεῶνες πολιτικάντηδες, ποὺ θησαυρίζουν τάζοντας, κλέβοντας καὶ ὑφαρπάζοντας τὴ λαϊκὴ ψῆφο. λλάδα βιώνει μία διάκοπη πολιτικ Μεγαλοβδομάδα καί, δίχως γεσία, δν πρόκειται ν ναστηθε

Χρόνια πολλά!

 

,

Σχολιάστε

OΛΟΙ ΚΑΙ OΛΑ ΓΙA ΤΗΝ ΣΩΤΗΡIΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡIΔΑΣ (Δ. Νατσιός) «Μὴν καταπίνετε τὰ παραμύθια τῶν σάπιων καναλιῶν. Μᾶς προορίζουν γιὰ εὐρωπαϊκὸ ἐμιράτο. Βρισκόμαστε ἐνώπιον ἐθνικῆς προδοσίας»

λοι κα λα γι τν σωτηρία τς πατρίδας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

 «Εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καί ἔστιν ἀπίστου χείρων» (Α´ Τιμ. ε´ 8)

.             Ἡ μεγαλύτερη σύγχυση τούτη τὴν παμπόνηρη ἐποχὴ ἐντοπίζεται στὴν στάση τῶν Ἑλλήνων ἔναντι τῶν λαθρομεταναστῶν. (Ὁ κοινὸς νοῦς λέει ὅτι ἂν κάποιος εἰσβάλλει στὴν χώρα σου, ὄντας ἀπρόσκλητος καὶ ἀνεπιθύμητος, λαθραίως καὶ παρανόμως, σύμφωνα μὲ τὰ ἔγκυρα λεξικά, ὀνομάζεται λαθρομετανάστης. Ὅπως λέγεται λαθροθήρας αὐτὸς ποὺ κυνηγᾶ χωρὶς ἄδεια, ὁ λαθροϋλοτόμος καὶ ὁ λαθρεπιβάτης. Ὁ κυρ-Φίλης ὑπουργός, στὴν πρόσφατη ἐπιστολή του στὰ σχολεῖα, ταυτίζει τοὺς Ἕλληνες, Χριστιανοὺς Ὀρθοδόξους τοῦ ’22, τοὺς διωκόμενους καὶ σφαγιασθέντες ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους γενοκτόνους μας τοῦ Κεμάλ, μὲ τοὺς νῦν λαθρομετανάστες, οἱ ὁποῖοι, ἀντὶ νὰ καταφύγουν στὶς ὁμόδοξές τους χῶρες τοῦ Ἰσλάμ, καταφεύγουν στὴν ἄπιστη Εὐρώπη. Θλιβερὲς συγκρίσεις ἀπὸ ἕναν ἀρνητὴ τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀνατολῆς).
.             Περίεργη καὶ ἐπαμφοτερίζουσα εἶναι καὶ ἡ στάση κάποιων χριστιανῶν. «Τί θὰ ἔκανε ὁ Χριστὸς στὴ θέση μας;», εἶναι ἡ συνήθης ἐρώτηση.
.             Καρυκεύουν τὴν ἐρώτηση μὲ παραπομπὲς στὸν Καλὸ Σαμαρείτη ἢ μὲ ἀναφορὰ στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα «ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετε μέ». (Ματθ. κε´ 35).
.             Ὁπότε ὀφείλουμε «νὰ ἀνοίξουμε τὴν ἀγκαλιά μας» (κατὰ κυρ-Φίλη) καὶ νὰ «συναγάγουμε» τοὺς ξένους λαθρομετανάστες, διότι εἶναι εὐαγγελικὴ ἐπιταγή.
.               Ἐρωτῶ: Ὁ Κολοκοτρώνης, ὅταν «ἀποφάσισε νὰ κάμει» τὴν Ἐπανάσταση, γιὰ νὰ ἐκδιώξει τὴν μισητὴ ἡμισέληνο, ἔτσι σκεφτόταν; Θὰ ἔκοβε τούρκικα κεφάλια ὁ Νικηταρᾶς ὁ Τουρκοφάγος, ἂν δὲν εὐλογοῦσε ἡ Ἐκκλησία τὰ ὅπλα τοῦ Ἀγώνα τῆς Παλιγγενεσίας; Τί τραγουδοῦσαν τότε οἱ Ρωμιοί; Χαρὰ ποὺ τό ᾽χουν τὰ βουνὰ τὰ κάστρα περηφάνια/ γιατί γιορτάζει ἡ Παναγιά, γιορτάζει καὶ ἡ Πατρίδα./ Νὰ βλέπεις διάκους μὲ σπαθιά, παπάδες μὲ ντουφέκια/ νὰ βλέπεις καὶ τὸν Γερμανό, τῆς Πάτρας τὸν δεσπότη/ πῶς εὐλογάει τ’ ἅρματα κι εὐχιέται τοὺς λεβέντες».
.               Ὁ ἐπίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος, τὸν ὁποῖο ὁ Κολοκοτρώνης ἀποκαλοῦσε καπετὰν δεσπότη, εὐλογεῖ τ’ ἅρματα στὸ Βαλτέτσι, ζώνεται τὰ γιαταγάνια καὶ τὰ καριοφίλια καὶ πολεμᾶ.
.                 Ὁ Σαλώνων Ἠσαΐας, ὁ πρῶτος Ἕλληνας ἱεράρχης ὁ ὁποῖος ἔπεσε ὑπὲρ πατρίδος, τὴν ὥρα τῆς μάχης τῆς Ἀλαμάνας, δὲν εἶχε ὑπ’ ὄψιν του τὸ Εὐαγγέλιο; Γιατί «ρίχνανε στὸ θυμιατὸ μπαρούτι γιὰ λιβάνι» οἱ παπάδες καὶ θυσιάζονταν γιὰ τὴν λευτεριὰ τοῦ Γένους; Πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς δὲν ξαναπιάσαν τὸ ἁγιοπότηρο, [Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: λόγῳ τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων στοὺς ἱερεῖς ποὺ ἔχουν θανατώσει ἄνθρωπο νὰ τελοῦν τοῦ λοιποῦ τὴν Θ. Λειτουργία) ὅμως ἔφτιαξαν πατρίδα. Ποιμένες καλοὶ ποὺ θυσιάστηκαν ὑπὲρ τοῦ σκλαβωμένου ποιμνίου τους.
.             Παραπέμπω καὶ σ’ ἕνα περίφημο κείμενο τοῦ Δασκάλου τοῦ Γένους Κωνσταντίνου Οἰκονόμου ἐξ Οἰκονόμων, («μέγας ἐκκλησιαστικὸς ἀνήρ, λαμπρὸν κόσμημα καὶ μέγα καύχημα τοῦ ἑλληνικοῦ Γένους»): «Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς, χριστιανέ, καθὸ χριστιανὸς νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν Πατρίδα. Σὲ προστάζει ὁ θεῖος νόμος “ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν”. Πλησίον σου εἶναι βέβαια πᾶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ποιός δύναται ν εναι πλησιέστερός σου παρ τος συγγενες κα μοπίστους κα συμπολίτας σου. Οὗτοι εἶναι ἀδελφοί σου, οἵτινες συγκατοικοῦσι μετὰ σοῦ εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν χώραν, ὡσὰν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οἰκίαν, οὗτοι ἔχουσι τὸν αὐτὸν καὶ σὺ πατέρα, τὸν Θεόν, τὴν αὐτὴν καὶ σὺ μητέρα, τὴν Ἐκκλησίαν, τὸ αὐτὸ γενέθλιον ἔδαφος, καὶ τὰς αὐτὰς τροφάς, τοὺς αὐτοὺς νόμους, τοὺς αὐτοὺς ἄρχοντας καὶ ποιμένας καὶ διδασκάλους, τὰς αὐτὰς πρὸς σὲ κοινὰς καὶ πανηγύρεις καὶ ἀπολαύσεις καὶ λύπας καὶ χαράς, ὅσον λοιπὸν εἰλικρινέστερον ἀγαπᾶς τοὺς συμπατριῶτας καὶ τὴν Πατρίδα, τόσον βεβαιότερον ἐκπληρώνεις τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ πάλιν ἐξ ἐναντίας, σον μελες κα προδίδεις πολλάκις τς Πατρίδος τ συμφέροντα, τόσον ξελέγχεσαι παραβάτης το θείου νόμου, κα το πλησίον σου χθρς χειρότερος πίστου “εἴ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καί ἔστιν ἀπίστου χείρων”… Τόσον ἱερὸν καὶ θεῖον δῶρον εἶναι ἡ Πατρὶς ὥστε ἐν τῶν μεγίστων σημείων τῆς κατὰ τῶν ἀνθρώπων δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ γίνεται πολλάκις ἡ στέρησις τῆς Πατρίδος. …Καὶ ἂν λοιπὸν ἡ Πατρὶς εἶναι τόσον σεβάσμιον, τόσον πολύτιμον, τόσον ἀγαπητόν, εἰς τὸν Θεόν, φανερὸν ὅτι χριστιανός, ὅστις ἀγαπᾶ μάλιστα τὸν Θεό, καὶ τὸν πλησίον, χρεωστεῖ νὰ ἀγαπᾶ τὴν ἰδίαν αὐτοῦ Πατρίδα». (Κων. Κούρκουλα, «Λεύκωμα Δασκάλων τοῦ Γένους», σελ. 160, Ἀθήνα 1971). [Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» βλ. σχετ.: ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ καὶ ΚΑΚΕΚΤΥΠΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ (Γέρ. Θαδδαῖος) ].
.               Διασώζει ὁ Ι. Πολέμης τὴν ἀπάντηση κάποιας γιαγιᾶς πρὸς τὸν ἐγγονό της, ποὺ ἀποροῦσε γιατί τὴν ἔβλεπε κάθε βράδυ μετὰ τὸν ἑσπερινὸ μαζὶ μὲ τὰ εἰκονίσματα νὰ θυμιατίζει καὶ τὸ καριοφίλι τοῦ παπποῦ.
«Τὸ καριοφίλι ποὺ θωρεῖς
ψηλὰ στὸν τοῖχο νὰ σκουριάζει
παιδάκι μου, μὴν ἀπορεῖς
ἁγιολιβάνι τοῦ ταιριάζει
γιατί χωρὶς αὐτὸ
χωρὶς τὸ φλογερό του στόμα
θά ᾽μαστε σκλάβοι ἀκόμα».
(«Ἱεράρχες, Ἐθνάρχες», π. Θεοδώρου Ζήση, σελ. 30).
.               «Ἡ ἀπάντηση τῆς ὥριμης γερόντισσας», σημειώνει ὁ σεβαστὸς πάπα-Θόδωρος, «εἶναι ἀπάντηση τῆς γηραιᾶς ἑλληνικῆς ἱστορίας στοὺς ἀνώριμους μελετητές της».
.               Οἱ δεσποτάδες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα ζώστηκαν τ’ ἅρματα καὶ ἔσωσαν τὴν Μακεδονία. «…Στὴ μέση φοροῦσα μία πέτσινη ζώνη ἀπ’ ὅπου κρέμονταν ἀπὸ τὴ μία μεριὰ ἡ θήκη τοῦ πιστολιοῦ μου, ποὺ ἦταν μεγάλο καὶ γίνονταν ἐν ἀνάγκῃ καὶ τουφέκι, κι ἀπ’ τὴν ἄλλη ἕνα μαχαίρι γιὰ στρατιωτικὸ ἢ ἀστυνομικό. Συχνὰ γυμναζόμουν εἰς τὸ σημάδι…», διηγεῖται ὁ ἡρωικὸς μητροπολίτης Καστοριᾶς Γερμανὸς Καραβαγγέλης. (Ἀντ. Μπέλλου-Θρεγιάδη, «Μορφὲς Μακεδονομάχων, σελ. 75-76).
.           Ὁ Ἰωακεὶμ Φυρόπουλος, ὅταν ἐνθρονίστηκε στὸ Μοναστήρι, εἶπε στὸν ἐμπερίστατο λαό: «Δὲν ἦρθα νὰ σᾶς διδάξω ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος, ἀλλὰ ὀφθαλμοὺς ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντας ἀντὶ ὀδόντος». Ὁ Κορυτσᾶς Φώτιος, ὁ Γρεβενῶν Αἰμιλιανός, ὁ Μελενίκου Κωνσταντῖνος, ὁ Ἐλευθερουπόλεως Γερμανός, ἔπεσαν μαχόμενοι, κοσμώντας τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους.
.           Ὅταν στὶς 30 Αὐγούστου τοῦ 1907 ὁ λαὸς τῆς Δράμας ἀποχαιρετᾶ τὸν δεσπότη του, τὸν μετέπειτα ἐθνοϊερομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσόστομο, ὁ δημογέροντας Νίκας ἐνώπιον τῶν χιλιάδων ποὺ εἶχαν μαζευτεῖ στὸ σταθμό, ἀναφωνεῖ: «Δέσποτα, μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκαμες λιοντάρια. Μένε ἥσυχος. Θὰ γίνει τὸ θέλημά σου». Κι ἔγινε. (Ν. Βασιλειάδη, «Γιὰ τὴν Ἐλευθερία», σελ. 265). Δὲν ἦταν πιστοὶ αὐτοὶ οἱ ἡρωικοὶ Ἐπίσκοποι; Ἦταν, ἀλλὰ προνοοῦσαν γιὰ τοὺς οἰκείους, γιὰ τὸ Γένος.
.             Τὰ γράφω αὐτὰ γιὰ νὰ κατανοήσουν κάποιοι ὅτι τούτη τὴν στιγμὴ διακυβεύεται ἡ ἱστορική μας ὕπαρξη. ν νεχτομε τν γκατάσταση τν μουσουλμανικν ρδν, ς θυροκολλήσουμε τ γγελτήριο θανάτου μας. Σ λίγο καιρ δν θ πάρχουν «καλο σαμαρετες», θ περιφέρονται ξαγριωμένοι μουσουλμάνοι πο θ ξεσπάσουν πάνω μας γι λα τ δεινά τους.
.                 Μν καταπίνετε τ παραμύθια τν σάπιων καναλιν. Μς προορίζουν γι ερωπαϊκ μιράτο. Βρισκόμαστε νώπιον θνικς προδοσίας. Μὴν τοὺς πιστεύετε, λένε, ψέματα. Λυπηθεῖτε τὰ παιδιά σας, τὶς γυναῖκες σας, τὶς οἰκογένειές σας. Ὅλοι καὶ ὅλα γιὰ τὴν σωτηρία τῆς πατρίδας μας…

, , ,

1 Σχόλιο

«ΝΑ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ, ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ, ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΙΚΡΟ» (Δ. Νατσιός)

«Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου,
τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρὸ»
γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Οἱ ἄνθρωποι θὰ μείνουν πτωχοί, γιατί δὲν θά ᾽χουν ἀγάπη στὰ δένδρα»
Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς

.         Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, σ’ ἕνα ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου Νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη. Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό». Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ᾽40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ τὸ «ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
.       Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.
.       Ὅμως «τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε, ἀλλὰ «ἰδοὺ ζῶμεν». Ὅταν ἔπεσε ἡ βασιλεύουσα Πόλη, «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρο τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. «Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ᾽ναι».
.       Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).
.           Πόλεμοι, ἀστυφιλία, φτώχεια, μανιῶδες κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰ εὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸ ἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας. Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ «λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη, πέσαμε σὲ ἀπιστία. Μὰ «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ». Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τα ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι», ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶ νὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος, φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ «χρυσὰ κλουβιά».
.         Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ «ἀνθίσουν», θέλουν γῆ, χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς – ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη «αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό, κι ὅποιοι ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.
.             Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡ συχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο» ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.           Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς μας, εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ. Διασώζει ἡ ἑλληνικὴ μυθολογία μία βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία: Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς, τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ. Ὅσο τὴν πατοῦσε, ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, τὸ μέλλον θὰ ἔχει πολλὴ ξηρασία», μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός. Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ σπίτι, ὅπου γεννηθήκαμε. «Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι, στοιχειὸ εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει», γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς. Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν καὶ κούρασαν. Τὰ «ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας», τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ βουνοῦ καὶ τοῦ λόγγου περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἱδρώτα του, τὰ ἡμερώνει. Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁ Φώτης Κόντογλου γιὰ «τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία», ποὺ τὸν ἔπιανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους: «Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή, χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά, ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου. Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες, δουλειές, ἐπιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτικὴ ἀγωνία, ἀδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ὁ ἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου. Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ᾽ναι στὸ φρενοκομεῖο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές. Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πὼς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση! Ἡσυχία! Κάθομαι σὲ μία πέτρα. Κοιτάζω τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὸ χῶμα, τὰ σύννεφα, κι ἀναστενάζω. Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικὰ Ἄνθη, σελ. 223).
.             Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, τὴν γῆ μας, τὴν ἰθαγένειά μας, νὰ ξαναβροῦμε. Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας, τὰ πρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, τὰ ἀρώματα, τὶς γεύσεις τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας, ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς «μεθυσμένης» πολιτείας.
.           Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ποῦμε αὐτὸ ποὺ ἔλεγαν οἱ παλιοί, οἱ Ρωμιοί, ὅταν τοὺς εὕρισκαν «περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μας εἰς σὲ ἀνατίθεμεν, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν μας ὑπὸ τὴν σκέπη σου».
.             Καὶ ἂς μὴν ἀκοῦμε τὸν μάταιο αὐτὸ κόσμο. Ὁ κόσμος σήμερα πλανᾶται. Ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους Γεροντάδες τοῦ Γένους ἔλεγε ὅτι ἄκουσε μία μάνα νὰ λέει στὴν κόρη της: «Ἄκουσε, κόρη μου, ἐγὼ σὰν μεγαλύτερη θὰ πεθάνω, καὶ οἱ μέρες ποὺ ἔρχονται εἶναι πολὺ δύσκολες. Μπορεῖ νὰ ἔρθει μία περίοδος, ὅπως τότε στοὺς Ἑβραίους τῆς Π.Δ., καὶ νὰ χαθοῦν οἱ γραφὲς καὶ τὰ Εὐαγγέλια. Ἂν λοιπόν, ἔλθει μία περίοδος τέτοια, τῆς λέει, καὶ δεῖς ὅτι δὲν ὑπάρχει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἔτσι δὲν θὰ ξέρετε τί νὰ κάνετε, τότε νὰ κοιτᾶς τί κάνει ὁ κόσμος κι ἐσὺ νὰ κάνεις τὸ ἀντίθετο. Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο». Μὲ ἄλλα λόγια αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐπανάσταση…

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΙ, ΠΑΤΡΙΔΟΚΤΟΝΟΙ καὶ ΘΕΟΜΠΑΙΧΤΕΣ («Κάποιο κέντρο ἔχει κάνει “πολὺ καλὴ δουλειά”».)


Περ σημαίας, θνικο μνου, θνους κα πατρίδας
Σάββας Καλεντερίδης 

ἐφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 25.10.15

.           Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ ἔχτισαν πολιτικὲς καὶ ἄλλες καριέρες προτάσσοντας ἰδέες καὶ σύμβολα ὅπως πατρίδα, σημαία, ἔθνος, ὀρθοδοξία, ποὺ θεωροῦνται ἱερὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο κομμάτι τῆς κοινωνίας. Αὐτοὶ ποὺ τὸ ἔκαναν, λεηλατώντας στὴν οὐσία αὐτὲς τὶς ἱερὲς ἔννοιες, χαρακτηρίζονται –καὶ σωστὰ– ὡς πατριδοκάπηλοι καὶ θεομπαῖχτες. Γιατί ὅταν ἐπικαλεῖσαι καὶ κάνεις ἰδεολογική σου σημαία μόνο γιὰ τὸ φαίνεσθαι ἰδέες καὶ σύμβολα, σοῦ πρέπουν τέτοιοι κι ἀκόμα χειρότεροι χαρακτηρισμοί.
.           Ἡ ζημιὰ ποὺ ἔκαναν καὶ κάνουν ὅσοι χρησιμοποιοῦν γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοποὺς τὶς προαναφερθεῖσες ἰδέες καὶ σύμβολα εἶναι μεγάλη, γιατί ἀφ᾽ ἑνὸς τὶς ἀπαξίωσαν στὰ μάτια τοῦ λαοῦ, ἀφ᾽ ἑτέρου στέρησαν τὴ δυνατότητα ἀπὸ τοὺς ἁγνοὺς ἰδεολόγους πατριῶτες νὰ τὶς ἐπικαλοῦνται. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἕνα ἄλλο κομμάτι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, ἀμφισβητοῦσε συστηματικὰ τὶς ἔννοιες ἔθνος, κράτος, πατρίδα, σημαία, συντασσόμενο μὲ ἰδεολογίες ποὺ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀπαξίωση τῶν ἐννοιῶν αὐτῶν καὶ στὴν οὐσία στὴ διάλυση τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πατρίδας.
.             Ἡ κατάσταση αὐτὴ ὁδήγησε σταδιακὰ στὴν ἀλλοίωση τῶν παραδοσιακῶν χαρακτηριστικῶν της ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ἐνῶ γιὰ παράδειγμα τὴ δεκαετία τοῦ 1910 ἢ ἀκόμα καὶ τοῦ 1940, οἱ Ἕλληνες ἦταν ἕτοιμοι νὰ ἀνταποκριθοῦν μὲ αὐταπάρνηση στὸ πρῶτο κάλεσμα τῆς πατρίδας, καὶ τὸ ἔκαναν πολεμώντας πρῶτα ἐπὶ δέκα χρόνια στὰ Βαλκάνια καὶ τὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ μετὰ στὴν Ἤπειρο, τὴ Γραμμὴ Μεταξᾶ καὶ τὴν Ἐθνικὴ Ἀντίσταση, σταδιακ τ πατριωτικ ασθημα τν λλήνων μεταλλάχθηκε, μ ποτέλεσμα σήμερα ν φοβται κανες ν πε τι εναι λληνας πατριώτης, τι γαπ τ λληνικ θνος κα τν πατρίδα, ὅτι θεωρεῖ τὴν Ὀρθοδοξία μέρος τῆς ταυτότητας τοῦ Ἕλληνα, ὅτι ὀφείλουμε σεβασμὸ στὴ σημαία καὶ τὸν ἐθνικό μας ὕμνο, γιὰ νὰ μὴν παρεξηγηθεῖ – ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔκαναν «σημαία» τους αὐτὲς τὶς ἰδέες καὶ τὰ σύμβολα οἱ πατριδοκάπηλοι καὶ οἱ θεομπαῖχτες.
.             Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὑπάρχει ἕνα σοβαρὸ κομμάτι στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ποὺ βρίσκεται στὴν ἀντίπερα ὄχθη μὲ τοὺς πατριδοκάπηλους καὶ τοὺς θεομπαῖχτες, εἶναι οἱ κατ’ ἐπάγγελμα ἀνθέλληνες, ἀντιεθνικιστές, ἀναρχικοί, ἀριστεροί, καὶ μία σειρὰ ὁμάδες ποὺ ἔκαναν καριέρα ἀμφισβητώντας τὶς ἔννοιες πατρίδα, ἔθνος, σημαία, ἐθνικὸς ὕμνος καὶ Ὀρθοδοξία, φθάνοντας στὸ σημεῖο σήμερα νὰ καταλάβουν καὶ τὴν ἴδια τὴν ἐξουσία.
.             Τὸ ἀξιοσημείωτο –καὶ ταυτοχρόνως ἐπικίνδυνο γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ καὶ τὴν πατρίδα–, ποὺ χρήζει εἰδικῆς ἔρευνας καὶ ἀνάλυσης, εἶναι ὅτι ἄτομα αὐτῆς τῆς… ἰδεολογίας, μὲ ἀξιοθαύμαστη ἐπιμονὴ καὶ μεθοδικότητα, ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἔχουν διαβρώσει τοὺς μηχανισμοὺς τοῦ κράτους καὶ κυρίως τῆς παιδείας, μὲ προφανῆ στόχο νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν ἱστορία καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὰ ἰδιαίτερα καὶ παραδοσιακὰ χαρακτηριστικά του ἑλληνικοῦ ἔθνους.
.               Ἂν μελετήσει κανες τ στελέχωση κα τν καδημαϊκ συμπεριφορ στς δρες στορίας τν λληνικν πανεπιστημίων, θ διαπιστώσει τι κάποιο κέντρο χει κάνει «πολ καλ δουλειά», μ ποτέλεσμα πλέον τ λληνόπουλα ν μπολιάζονται μ τ λογική του… συνωστισμο, τῆς ἀμφισβήτησης τοῦ Κρυφοῦ Σχολειοῦ, τῆς ἀμφισβήτησης τῆς προσφορᾶς τοῦ Μακρυγιάννη, ἐνῶ στήνονται νέα τοτέμ, μὲ γεγονότα καὶ «ἥρωες» ποὺ ὄχι μόνο δὲν πρόσφεραν στὸ ἔθνος καὶ τὴν πατρίδα, ἀλλὰ τοὐναντίον ἔδρασαν ἀνθελληνικὰ καὶ ἀντιπατριωτικά. Τὰ παραδείγματα εἶναι πάμπολλα, μὲ τελευταῖο τὴν ἡρωοποίηση τοῦ Γρηγορόπουλου καὶ τοῦ Παύλου Φύσσα, ποὺ μπορεῖ νὰ πλήρωσαν μὲ τὴ ζωή τους τὴν ἄδικη βία τοῦ κράτους καὶ ἑνὸς κόμματος, ὅμως ἐθνικοὶ ἥρωες καὶ μάρτυρες δὲν εἶναι.

Ὅμως γιατί τὰ λέμε ὅλα αὐτά.

.             Ἀφορμὴ γιὰ τὸ ἄρθρο αὐτό, ἢ μᾶλλον ἡ σταγόνα ποὺ ξεχείλισε τὸ ποτήρι, ἦταν παράδεκτη στάση το λληνα πρωθυπουργο τν ρα πο μπάντα τν νόπλων Δυνάμεων παιάνιζε τν θνικ μνο τς Γαλλίας στ μνημείου το γνωστου Στρατιώτη, (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: βλ. σχετ.: ΔΙΑΦΟΡΑ ΗΘΟΥΣ “ΦΡΑΓΚΟΥ” καὶ “ΕΛΛΗΝΟΣ”!κατὰ τὴν ἐπίσημη τελετὴ κατάθεσης στεφάνου ἀπὸ τὸν Γάλλο πρόεδρο Φρανσουὰ Ὀλάντ.
.           Ὁ Ἕλληνας πρωθυπουργός, γαλουχημένος μὲ τὰ νάματα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς… προόδου (ἤτοι καταλήψεις, ἀνυπακοὴ στὸ κράτος, βανδαλισμοὶ στὴ δημόσια περιουσία, ἀπαξίωση καὶ ἀπαρέσκεια στὶς ἔννοιες τοῦ πατριωτισμοῦ ποὺ προαναφέρθηκαν), ἀπέδειξε ὅτι βρίσκεται στὸν κόσμο του, δηλαδὴ στὸν κόσμο ποὺ ἔπλασε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ ὑπηρέτησε τὶς ἀξίες τῆς ΚΝΕ καὶ συνέχεια τοῦ ΣΥΝ καὶ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἀντὶ νὰ σταθεῖ σὲ στάση προσοχῆς, γιὰ νὰ τιμήσει τὸν καλεσμένο καὶ τὴ χώρα του, ποὺ εἶναι ὁ κύριος σύμμαχός μας στὴν Εὐρώπη, εἶχε σταυρωμένα τὰ χέρια του, ἀνοικτὰ τὰ πόδια του, καὶ ἀτένιζε τὸν οὐρανό!
.            Ἐπειδὴ τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο στὴ ζωή, ἦλθε ἡ στιγμὴ οἱ Ἕλληνες νὰ προβληματιστοῦμε σοβαρά, γιατί ἀπὸ τὴ μία ο πατριδοκάπηλοι κα ο θεομπαχτες κα π τν λλη ο θνομηδενιστς κα ο πατριδοκτόνοι δηγον τ θνος κα τν πατρίδα στ διάλυση.

Νὰ μὴν τοὺς ἀφήσουμε.

, ,

Σχολιάστε

«ΟI ΚΟΥΖΟΥΛΟI ΤHΝ ΚAΝΑΝΕ AΘAΝΑΤΗ ΤHΝ ΚΡHΤΗ…» (Δ. Νατσιός) «Αὐτὴ ἡ κουζουλάδα, ἡ “παλαβὴ φλέβα”, ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, μᾶς λείπει».

«Ο κουζουλο τν κάνανε θάνατη τν Κρήτη»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.              Σ’ ἕνα παλιὸ τεῦχος τοῦ πάντα ἐξαιρετικοῦ περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ» ἐντόπισα ἕνα κείμενο, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δὲν τὰ ἀφήνεις ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη ἀνάγνωση, ἀλλά, σκέφτεσαι, ὅτι πρέπει νὰ μοιραστεῖς καὶ μὲ ἄλλους τὴν συγκίνηση καὶ τὸ μεγαλεῖο ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ αὐτά. Πρωτίστως, ἔχω τὴν συνήθεια, νὰ τὰ «δωρίζω» στοὺς μαθητές μου, διότι τοῦτες οἱ γενεὲς δὲν γνωρίζουν τὴν Πατρίδα τους – ὡς προσανάμματα πατριδογνωσίας– ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀναπληρώσω τὶς νερόβραστες καὶ ἄνοστες τιποτολογίες ποὺ περιέχουν τὰ ἐν χρήσει σχολικὰ ἐγχειρίδια.
.              Τὸ κείμενο, στὸ ὁποῖο ἀναφέρομαι, εἶναι «ἡ διαθήκη τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Ἀντωνίου Ζωγράφου-Ξανθουδίδη». (Τὸ πρωτότυπο φυλάσσεται στὸ ἱστορικὸ μουσεῖο Ἡρακλείου). Ὁ Ἀντώνιος Ξανθουδίδης (1819-1896) γεννήθηκε, ἔζησε καὶ πέθανε στὴν Κρήτη. Μεγάλη μορφή, «γενναῖος μετὰ φρονήσεως, ἀφιλοκερδής, τύπος χρηστοῦ καὶ μεγαλοψύχου πατριώτου», λεβέντης ὁπλαρχηγός, ἔλαβε μέρος στοὺς ἡρωικοὺς ἀγῶνες τῆς Κρήτης γιὰ ἀπελευθέρωση καὶ ἕνωση μὲ τὴν Πατρίδα. Διακρίθηκε κυρίως στὴν Μεγάλη Ἐπανάσταση τοῦ 1866-1869, «ἀρχαῖος ἄνθρωπος» ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κόντογλου, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ «μοσχοβολοῦν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο».
.              Ἀσχολήθηκε μὲ τὴν πολιτική, μὲ τὴν πρωταρχικὴ σημασία τοῦ ὅρου καὶ ὄχι μὲ τὴν κατεστημένη λωποδυσία τῆς ἐποχῆς μας- «ἦταν τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔζων δι’ ἓν ἔπαινον καὶ πέθαινον δι’ ἕνα τραγούδι», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀνδρέας Καρκαβίτσας. Ὑπῆρξε ἀκόμη καὶ ἁγιογράφος. Παραθέτω τὴν διαθήκη του – ὑποθήκη γιὰ τὴν Πατρίδα, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τί λογῆς ἦταν οἱ Ἕλληνες, οἱ προκομμένοι ἐκεῖνοι ἄνθρωποι, ποὺ μᾶς χάριζαν λευτεριὲς καὶ προίκιζαν τοὺς ἀπογόνους «ἠθική, ἀρετή, σέβαση εἰς τὴν πατρίδα καὶ πίστη εἰς τὴν θρησκείαν μας… γιὰ νὰ ἔχουν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ». (Μακρυγιάννης)

.              «Α) Ἀποθνήσκων τέκνον γνήσιον τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐντέλλομαι τοὺς υἱούς μου ἀγαπητούς, ἐμὰ τέκνα, ἵνα διατελῶσι πιστὰ καὶ ἀφωσιωμένα εἰς τὴν πάτριον αὐτῶν θρησκείαν, παραγγέλλω ἑπομένως αὐτῶν ἵνα ἀκριβῶς ἐκπληρώσωσι τὰ χριστιανικὰ καθήκοντά των καὶ διαφυλάττουν ἄμεμπτα τὰ χριστιανικὰ ἔθιμα τῆς Πατρίδος. Συνιστῶ δὲ ἐνθέρμως πρὸς παντὸς ἄλλου τὴν ἐλεημοσύνην… παραγγέλλω εἰς τὰ τέκνα μου νὰ βοηθῶσι τοὺς πτωχούς, παραδειγματιζόμενα ἀπὸ τοὺς γονεῖς αὐτῶν.
.              Β) Ἐντέλλομαι… ν’ ἀφοσιωθῶσιν εἰς τὴν δικαίωσιν τῆς Πατρίδος, ἀπωθοῦντες τὰς ἐγωϊστικὰς ἰδέας τοῦ συμφέροντος καὶ τοῦ ἀτομισμοῦ… …Ἂς ἔχωσιν ὑπ’ ὄψιν τὸ συμφέρον τῆς Πατρίδος, ὄντες ἤπιοι πρὸς τοὺς ἀντιθέτους καὶ ἀμνησίκακοι, διότι ἡ μνησικακία ἁρμόζει μόνον εἰς τὰ θηρία…
.              Δ) Παραγγέλλω τοὺς υἱούς μου νὰ ὁδηγήσουν τὸν εἰσέτι ἄγαμον ἀδελφόν των, Στέφανον, νὰ συζευχθῆ μετὰ Ἑλληνίδος Ὀρθοδόξου…
.              ϛ) Παρακαλῶ τὴν σύζυγόν μου, καὶ μετὰ τὸν θάνατον αὐτῆς, τὰ τέκνα μου, νὰ τελοῦν τὰ ἐτήσια μνημόσυνα κατὰ τὰ ἔθιμα τῆς Πατρίδος…
.              Ζ) Συνιστῶ εἰς τὰ τέκνα μου νὰ ἀποφεύγουσι τὴν σπατάλην καὶ τὴν φιλαργυρίαν, διότι ἀμφότερα τὰ ἐλαττώματα αὐτὰ εἶναι μισητά».

.              Ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδει ἡ διαθήκη τοῦ Κρητικοῦ καπετάνιου. Ξεκινᾶ μὲ ὁμολογία πίστεως, ὅπως πράττουν ὅλοι ὅσοι ζοῦν, ἀναπνέουν καὶ γεύονται τὰ καθάρια νάματα τῆς ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας.
.              Ἡ φράση «τέκνον γνήσιον τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», παραπέμπει σὲ μία παρόμοια τοῦ Ἀλ. Παπαδιαμάντη, ὅταν ἀπαντοῦσε στὸν αἱρετικὸ Μακράκη καὶ τοὺς ὀπαδούς του, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐγκαλοῦσαν περὶ ἀθεΐας –ποιόν; Τὸν Παπαδιαμάντη!– Ἔγραφε ὁ κυρ-Ἀλέξανδρος: «Ἀλλὰ ποῦ ἀνακαλύψατε ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἄθεος; Ἔχετε λοιπὸν καὶ πνεῦμα Πύθωνος, ὁλόκληρον λεγεῶνα ἔχετε; Ἐξωρκισμένοι νὰ εἶσθε. Ἐγὼ εἶμαι τέκνον γνήσιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐκπροσωπουμένης ὑπὸ τῶν ἐπισκόπων της». (ἐκδ. «Γιοβάνης», τόμ. 5ος, σελ. 365).
.                   Πρώτη ἐντολὴ καὶ παραγγελία τοῦ μεγάλου Κρητὸς πρὸς τὰ ἀγαπητά του τέκνα –πέντε ἀγόρια– εἶναι ἡ ἀφοσίωση εἰς τὴν «πάτριον» πίστη, ἦθος κολοκοτρωναίικο «νὰ φυλάξετε τὴν πίστιν σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε» καταπῶς κανοναρχοῦσε τοὺς νέους τῶν Ἀθηνῶν καὶ ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ. Δὲν ἀπαριθμεῖ χρήματα, χωράφια, βιὸς καὶ λοιπὰ δολώματα ἁμαρτίας καὶ κωλύματα ἀρετῆς. «Αὐτὴ -ἡ τῶν χρημάτων περιουσία- κώλυμα πρὸς τὴν ἀρετὴν γίνεται… Αἱ γὰρ τρυφαὶ καὶ αἱ ἄτυποι ἡδοναὶ καὶ τὰ μυρία κακὰ ἐντεῦθεν τίκτεται». Ἡ χρηματικὴ περιουσία, κατὰ τὸν ἅγιο Χρυσόστομο, γεννᾶ μύρια κακὰ τοὺς νέους. (ΕΠΕ, 5, 60-54). Ὁ λαός μας, ὅσο ζοῦσε τὴν ἔντιμον πενίαν του πρὶν τὴν ὀλέθρια ἀνάμειξή του μὲ τοὺς Φράγκους, καὶ τὰ δολοφονικὰ δάνεια, ἤθελε πρῶτα τὸ μέτωπο καθαρὸ καὶ «καλὴ καρδιά». («Καρδίαν καθαρὰ κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεός»).
.              Ἡ φτώχεια κρατοῦσε τὴν ψυχή του σὲ κατάσταση ὑγείας. Ἀπὸ τότε ποὺ ἔμαθε ὅτι ἡ ἀφοσίωση «εἰς τὴν πάτριον θρησκείαν» καὶ ἡ διαφύλαξη «τῶν χριστιανικῶν ἐθίμων τῆς Πατρίδος» δὲν συνάδουν μὲ τὸν ἐξευρωπαϊσμό του, ἀπαρνήθηκε «τιμημένα πρωτοτόκια» καὶ ἐνδύθηκε τὶς παρδαλὲς κουρελοῦδες τοῦ γραικυλισμοῦ, τῆς ὑποτέλειας καὶ τῆς ξενολατρίας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ξεπουλήθηκε ἡ Πατρίδα μας, μέσῳ τῶν ἐγκληματικῶν «μνημονίων», ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, ἀφοῦ προηγήθηκε ἡ ψευτοευημερία τῶν εὐρώ, ἀλλὰ κυρίως ὁ πνευματικὸς ὑποσιτισμὸς τοῦ λαοῦ μας «Ἡ ὑποτέλεια καὶ ἡ διαφθορὰ παύουν, τὸ αἴσθημα τοῦ πατριωτισμοῦ καὶ τὸν ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ συμφέροντος ζῆλον, καὶ φέρουν ἀναποφεύκτως τὴν ἰδιοτέλειαν καὶ (καθιστοῦν τοὺς ἀνθρώπους) ἐπιρρεπεῖς εἰς τὰς κοινὰς προδοσίας», ἔγραφε ὁ σπουδαῖος Φλαμιάτος. (Κ. Σαρδελῆ, «Ἡ προδομένη παράδοση», α´ τόμος, σελ. 15, ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»).
.              Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κρητικὸς ἥρωας «συνιστᾶ ἐνθέρμως» στὰ παιδιά του, νὰ ἀποφεύγουν τὴν σπατάλη καὶ τὴν φιλαργυρία, νὰ εἶναι ἀμνησίκακοι, ταπεινοί, ἤπιοι καὶ ἐλεήμονες «παραδειγματιζόμενοι ἀπὸ τοὺς γονεῖς αὐτῶν». Σπουδαῖα παραγγέλματα, ὀρθόδοξα, πατερικά. «Παράδειγμα τοῖς τέκνοις παρέχειν», προέτρεπε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία σωστὴ καὶ ἀρχοντικὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν.
.              Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ Δ´, ἡ τέταρτη παραγγελία τοῦ ἀγωνιστῆ πρὸς τοὺς υἱούς του. Νὰ συζευχθεῖ, ὁ ἄγαμος Στέφανος -λαμπρὸς ἀρχαιολόγος ἀργότερα- μεθ’ Ἑλληνίδος Ὀρθοδόξου. Σήμερα, ἕνα «γνήσιον τέκνον» τοῦ εὐρωπαϊκοῦ μας προσανατολισμοῦ, αὐτὸ θὰ τὸ χαρακτήριζε ρατσισμό. Κάτι παραπάνω ἤξερε ὁ λαός, ὅταν θυμόσοφα ἔλεγε: «παπούτσι ἀπ’ τὸν τόπο σου καὶ ἂς εἶναι μπαλωμένο».
.              Ἀξιοσημείωτη καὶ ἡ ἐντολὴ διαφύλαξης «ἀμέμπτως», καὶ μάλιστα δύο φορὲς στὸ κείμενο, τῶν χριστιανικῶν ἐθίμων τῆς Πατρίδος. Αὐτὸ τὸ ξέρουμε ἀπὸ τὸν Ἡρόδοτο. Μετὰ τὸ ὁμόθρησκον καὶ τὸ ὁμόγλωσσον, ἀκαταγώνιστο φυλακτήριο τῆς ἐθνικῆς συνείδησης εἶναι τὸ ὁμότροπον, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα ποὺ δροσίζουν καὶ εὐκλεΐζουν τὸν βίο τοῦ λαοῦ.
Στὴν Κρήτη ἔλεγαν μία ὡραία μαντινάδα
«Νοικοκυριοὶ καὶ φρόνιμοι
δὲν ζοῦν στὸν Ψηλορείτη
οἱ κουζουλοὶ τὴν κάνανε
ἀθάνατη τὴν Κρήτη».
Αὐτὴ ἡ κουζουλάδα, ἡ «παλαβὴ φλέβα», ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, μᾶς λείπει. Οἱ Τουρκοκρατίες ὅμως καὶ οἱ Φραγκοκρατίες δὲν φεύγουν μὲ φρονιμάδα καὶ «ἄψογη στάση». Ἄνθρωποι σὰν τὸν Κολοκοτρώνη, τὸν Παῦλο Μελᾶ καὶ τὸν Ἁντ. Ξανθουδίδη ἀφυπνίζουν, μὲ τὴν «τρέλλα» τους, τοὺς λαούς.

, , , ,

Σχολιάστε