Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατρίδα

H ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΙΣ … «ΚΛΟΥΒΕΣ» (Δ. Νατσιός)

λλάδα στς … «κλοβες»

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος- Κιλκὶς

.                   Τὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς, οἱ Γερμανοί, τὰ ναζιστικὰ κτήνη, σατανικὰ εὑρηματικοὶ στὰ μαρτύρια καὶ τοὺς βασανισμούς, γιὰ νὰ ἀποφεύγουν καὶ νὰ ἀποτρέπουν τὶς δολιοφθορὲς – ὅπως στὸν Γοργοπόταμο – στὰ τρένα ποὺ μετέφεραν πολεμοφόδια, ἐφηῦραν τὸ ἑξῆς ἀπάνθρωπο καὶ ἐγκληματικὸ ἐπινόημα. Ἔβαζαν μπροστὰ ἀπὸ τὴν μηχανὴ τοῦ τρένου μία κλούβα, ἕνα σιδερένιο κλουβί, καὶ μέσα σ’ αὐτὸ στρίμωχναν ὁμήρους, Ἕλληνες πολίτες, τοὺς ὁποίους ἅρπαζαν στὰ διαβόητα «μπλόκα». Τὸ μακάβριο αὐτὸ βαγόνι-«κλούβα», τὸ περίζωναν καὶ μὲ ἐκρηκτικά. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἤθελαν νὰ ἀποτρέψουν ἀνατινάξεις συρμῶν, γιατί, οἱ πρῶτοι ποὺ θὰ κομματιάζονταν, θὰ ἦταν οἱ ὅμηροι τῆς «κλούβας». Δὲν ἦταν σπάνιο μὲς στὶς «κλοῦβες» νὰ ὑπάρχουν γυναῖκες.
.                   Ἔχω ἐνώπιόν μου τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα τοῦ Ζήση Σκάρου μὲ τίτλο «Οἱ κλοῦβες», ἐκδόσεις «ΕΣΤΙΑΣ» τοῦ 1978.  Στὴν σελίδα 89, διαβάζω γιὰ τὸ «βαγόνι τῶν αἰχμαλώτων», ὅπως ὀνόμαζαν οἱ γουρνόλυκοι Γερμανοί, τὶς «κλοῦβες τοῦ θανάτου». Διηγεῖται ἕνας μελλοθάνατος ὅμηρος: «Ἡ ζωὴ στὴν κλούβα πῆρε τὸ δρόμο της. Τὸν θάνατο δὲν τὸν ἔβλεπες νὰ τρέχει πίσω ἀπὸ τὰ ἐκτελεστικὰ ἀποσπάσματα. Ἂν ἐρχόταν, θὰ ἐρχόταν ἀπροειδοποίητα, μὲ τὴ μορφὴ ἀνατίναξης. Ἡ σκέψη πὼς παραμόνευε κάτω ἀπὸ τὶς κουβέρτες μας – ὑπῆρχαν δυναμίτες-προσαρμοζόταν σιγὰ-σιγὰ μὲ τὴν καινούργια πραγματικότητα κι ἔπαψε νὰ ἐξουσιάζεται ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὸ φόβο, ὅπως τὶς πρῶτες μέρες. Τὴν ἀπειλή, ποὺ συνεχιζόταν πάντα ἡ ἴδια, τὴ νόθευε ὁ χρόνος μὲ τὴ συνήθεια».
.                   Διαβάζοντας στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα τὴν φράση «Τὸ θάνατο… μὲ τὴ μορφὴ ἀνατίναξης», θυμήθηκα κάτι ποὺ εἶχα διαβάσει γιὰ ἕναν ἄλλο λαό, ποὺ διέπρεψε σὲ θηριωδίες, σὲ πολυώδυνα μαρτύρια καὶ βασανιστήρια, σὲ ἀνθρωποφάγα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σὲ κράτος-συμμορία ποὺ παρουσίαζε τὸν θάνατο μὲ χίλια ἀποτρόπαια πρόσωπα. Ἦταν οἱ δάσκαλοι τῶν Γερμανῶν, οἱ Τοῦρκοι.  Ἐρανίζομαι ἀπὸ τὸ πολύκροτο βιβλίο τοῦ Πολυχρόνη Ἐνεπεκίδη: «Γενοκτονία στὸν Εὔξεινο Πόντο» μία γνωστὴ ἴσως σὲ πολλοὺς παραπομπή. (Σελ. 21, ἔκδ. «Εὔξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης»).
.                   «Ἡ Γενοκτονία ἀλὰ τούρκα εἶναι βουβή, πονηρή, ἀνατολίτικη… Οἱ καλούμενες ἐκτοπίσεις, ἐξορίες τῶν κατοίκων ὁλόκληρων χωριῶν, οἱ ἐξοντωτικὲς ἐκεῖνες ὁδοιπορίες μέσα στὸ χιόνι τῶν γυναικόπαιδων καὶ τῶν γερόντων -οἱ ἄνδρες βρίσκονται ἤδη στὰ τάγματα ἐργασίας ἢ στὸ στρατὸ- δὲν ὁδηγοῦν φυσικὰ σὲ κανένα Ἄουσβιτς μὲ τοὺς διαβολικὰ ὀργανωμένους μηχανισμοὺς τῆς φυσικῆς ἐξόντωσης τοῦ ἀνθρώπου-ὄχι!  Ἦταν ὅμως ἕνα Ἄουσβιτς ἐν ροῇ, οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν καθ’ ὁδόν, δὲν περπατοῦσαν γιὰ νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὶς κακουχίες, τὴν παγωνιά, τὴν πείνα, τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ ἦταν τὸ διαβολικὸ σύστημα, πονηρὰ ὀργανωμένο. Δὲν ὑπῆρχε στὸ τέρμα κανένα Ἄουσβιτς, γιατί γιὰ τοὺς περισσότερους, δὲν ὑπῆρχε τέρμα. Τὸ ταξίδι πρὸς τὸν θάνατο ἦταν ὁ θάνατος, ὄχι τὸ τέρμα τοῦ ταξιδιοῦ»
.                    Ἔβλεπα τὶς προάλλες τὴν Μέρκελ νὰ χαχανίζει χαζοχαρούμενα κοιτώντας τὸ καθρέπτη ποὺ τῆς χάρισε ὁ Ἐρντογάν.  Φιλίες καὶ κοινὲς συνήθειες, προαιώνιες. Τοὺς ἐνώνουν πολλά. Ἡ φρικώδης βαρβαρότητα τῶν μωχαμετάνων τῆς Ἀνατολῆς καὶ ἡ παγερὴ ἀσυνειδησία  τῶν Οὕννων τοῦ Βορρᾶ. Ἔξοχος ὁ συμβολισμὸς τοῦ δώρου.  Ἕνας καθρέπτης.  Ἡ φράγκικη θηριωδία «καθρεφτίζεται» στὴν τουρκικὴ ὠμότητα. Βλέπει τὸ εἴδωλό της. Ἀπὸ τὴν μία μεριὰ «οἱ Κλοῦβες» ἀπὸ τὴν ἄλλη τὰ «Ἀμελὲ Ταμπουροῦ».  Συνάντηση σὲ ὑψηλότατο ἐπίπεδο, ὄντως ἱστορική.
.                   Καὶ ἐρωτῶ: τί ἄλλαξε ἀπὸ τότε ποὺ τὴν «γείτονα» καὶ τὴν «ἑταῖρο» κυβερνοῦσαν ὁ Μουσταφὰ Κεμὰλ καὶ ὁ Ἀδόλφος Χίτλερ ἀντίστοιχα; Οἱ σημερινοὶ βασανιστὲς καὶ γενοκτόνοι δὲν εἶναι ἔνστολοι ἐπαγγελματίες σαδιστές, ποὺ ποδοπατοῦν καὶ κατασπαράζουν κορμιά, ἀλλὰ ὑπερειδικοὶ στὸ νὰ ἐξουθενώνουν καὶ νὰ ὑποτάσσουν ψυχές.  Οἱ νέες κατοχὲς δὲν δροῦν μὲ τὰ … κλασσικὰ ἐργαλεῖα βασανισμοῦ-ρόπαλα καὶ κνοῦτα, πυρωμένα σίδερα, βούνευρα καὶ ἠλεκτρόδια. Ὄχι πιὰ οὐρλιαχτὰ καὶ αἵματα καὶ δυσώδη δεσμωτήρια μὲ λάσπη καὶ περιττώματα, ἀλλὰ ἐπεμβάσεις ἀπὸ ἀπόσταση γιὰ ἀλλαγὴ τῆς συμπεριφορᾶς τῶν πολιτῶν, γιὰ τὴν πειθήνια ὑπακοὴ σὲ διαταγές, σὲ μνημόνια, γιὰ τὴν διάβρωση τοῦ πνεύματος, γιὰ ἁλυσόδεμα τῆς σκέψης, γιὰ τὴν κατάλυση τοῦ ἀντίλογου. Γιὰ ἁρπαγὴ τῆς ψυχῆς καὶ συναίνεση μέσῳ τοῦ φόβου, τοῦ τρόμου γιὰ τὸ αὔριο. Οἱ Τσέτες καὶ οἱ Ἀξιωματικοὶ τῶν Ἒς-Ἒς εἶναι πιὰ μέσα στὰ σπίτια μας, νυχθημερόν… Καὶ ἐπιβάλλουν ἀμαχητὶ προδοσίες τῆς Μακεδονίας καὶ λεηλασία τῶν τιμαλφῶν τοῦ λαοῦ καὶ συνεκμεταλλεύσεις καὶ μοίρασμα τοῦ Αἰγαίου καὶ ὑποδοχὴ τῶν ἀφιονισμένων ἐποίκων τοῦ Ἰσλάμ.  λα εκολα, ντουφέκιστα μαζὶ μὲ τοὺς χαμογελαστοὺς Κουίσλιγκ τῆς ἡμεδαπῆς.  λη πατρίδα μεταβλήθηκε σ «κλούβα», σ βαγόνι μήρων νας λόκληρος λαός, φοβισμένος.
.                   Τὸ χειρότερο ποὺ συνέβη τὰ χρόνια τὰ μνημονιακά, ποὺ ἀρχίζουν, ὄχι ἀπὸ τὸ 2009, ἀλλὰ ἀπὸ τότε ποὺ προσχωρήσαμε στὴν «εὐρωπαϊκὴ οἰκογένεια», εἶναι ὅτι συνηθίσαμε τὴν ὑπακοή, ἀνεπαισθήτως ὑποδουλωθήκαμε, γίναμε πλαδαροί, εὐρωπαειδεῖς -ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ ὁ νεολογισμός. (Κάθε νέος πρωθυπουργός, ἀφοῦ ἐκτοξεύσει προεκλογικῶς κάποια -προθέσεις πάντοτε – ἀερόπλαστα ἀνδραγαθήματα καὶ παλληκαριὲς τῆς δεκάρας -σχίζω μνημόνια- σπεύδει στὴν Καγκελαρία καὶ ἐπιστρέφει ἄκακος ὡς ἀρνίον, ἰματισμένος καὶ σωφρωνῶν παρὰ τοὺς πόδας τῆς Μέρκελ. Ἡ γνωστὴ τακτικὴ ποὺ μᾶς ἔχουν συνηθίσει οἱ ἡμέτεροι ταρτοῦφοι τῆς πολιτικῆς. Μέσα λεονταρισμο κα ξω δαφιαες μετάνοιες στος αθέντες τους).
.                   Θυμήθηκα ἕνα περιστατικὸ ποὺ συνέβη κατὰ τὶς πρῶτες μέρες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ’21. Τὸ περιγράφει ὁ Φωτάκος στὰ ἀπομνημονεύματά του. Ἐξηγεῖ τὶς αἰτίες ποὺ «ἐγαυρίασαν» οἱ ἐχθροὶ καὶ ἐμεῖς ὑπομένουμε ἀμαχητὶ τὶς κακουργίες τους.
.                   «Ὅταν δὲ οἱ Τοῦρκοι τοῦ Νιοκάστρου, πολιορκούμενοι ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας, ἀπεφάσισαν νὰ παραδοθοῦν, συνέβη τὸ ἑξῆς: οἱ Τοῦρκοι ἐζήτησαν νὰ ἔλθουν εἰς ὁμιλίαν μὲ τοὺς Ἕλληνας, καὶ ὤρισαν τὸν τόπον καὶ τὴν ἡμέραν διὰ νὰ ἀνταμώσουν οἱ ἀξιωματικοὶ καὶ τῶν δύο μερῶν. Ἀνυπόμονοι δὲ καὶ ἀπειθεῖς ὄντες οἱ Ἕλληνες στρατιῶται, ὅταν οἱ Τοῦρκοι ἔβγαιναν διὰ νὰ ὁμιλήσουν, ἤρχοντο καὶ αὐτοὶ σωρηδὸν διὰ νὰ ἴδουν, νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ μάθουν πῶς ἤθελε παραδοθοῦν· ἀλλὰ τοῦτο ἐφόβιζε τοὺς Τούρκους καὶ οὕτως ἔφυγαν καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸ φρούριον. Ἀφοῦ δὲ πλέον εἶδαν οἱ Τοῦρκοι, ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀκούουν τοὺς καπεταναίους των, μίαν ἡμέρα ὁ Τσιντάραγας, κλειδοῦχος τοῦ φρουρίου, ἔχασε τὴν ὑπομονὴν καὶ στραφεὶς πρὸς τοὺς στρατιώτας ἐφώναξεν οὕτως· “σοὺτ βρὲ Ρωμηοί”. Ἡ φωνὴ αὕτη ἀμέσως ἔφερε σιωπήν. Ἐδῶ δὲ ἐφαρμόζεται τὸ ρητόν· “Εἶδεν ὁ δοῦλος τὸν δεσπότην καὶ ἐφηβήθη”. Κατ᾽ οὐδένα ἄλλον τρόπο ἐδύναντο οἱ καπεταναῖοι νὰ ἀπομακρύνουν τοὺς στρατιώτας των διὰ νὰ σταθοῦν οἱ Τοῦρκοι εἰς ὁμιλίαν, ἡ δὲ φωνὴ τοῦ ἀγὰ μόνη τοὺς ἡσύχασε. Πόσον ὁ φόβος εἶναι δυνατὸς καὶ ἀνεξάλειπτος, ὅταν εἶναι παιδιόθεν ριζωμένος εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, καθὼς τότε ἦτο εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀπὸ τοὺς Τούρκους.» (ἐκδ.  «Βεργίνα», σελ. 87-88)
.                   Τὸ πολιτικὸ τετρομαγμένο ἀσκέρι ποὺ μᾶς κυβερνᾶ ἐμπίπτει στὴν φράση: «Εἶδεν ὁ δοῦλος τὸν δεσπότην καὶ ἐφοβήθη». Παιδιόθεν…

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος- Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΣΤΑΥΡOΣ καὶ ΝΤΟΥΦΕΚΙ. ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ἡ ΕΛΛΑΔΑ (Δημ. Νατσιός) «Αὐτὸ δὲν εἶναι ἐπιστολή, εἶναι δοξαστικὸ ἀθλητοῦ τοῦ Ἔθνους μας»

Σταυρς κα ντουφέκι.
Α
τ τ δύο εναι λλάδα

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος–Κιλκὶς

.                     Τὸν  Ὀκτώβριο τοῦ 1964, ὁ Ἠλίας Βενέζης, ὁ σπουδαῖος λογοτέχνης μας καὶ ἀκαδημαϊκός, ἐκφώνησε λόγο στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν μὲ τίτλο «τὸ πάθος τῶν Φιλικῶν». Στὸν ἐπίλογο τῆς ὁμιλίας του ἀναφέρθηκε στὸν θάνατο ἤ, καλύτερα, στὴν «ὁσιακὴ κοίμηση» τοῦ Ἀλέξανδρου Ὑψηλάντη, τοῦ ἀθάνατου ἀρχηγοῦ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας.
.                     Διαβάζω: «Ὅταν οἱ Αὐστριακοὶ ἀποφυλάκισαν τὸν πρίγκηπα, ἦταν πιὰ ἀργά. Λίγες μέρες μετὰ τὴν ἀποφυλάκισή του ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης πέθανε στὴν Βιέννη, στὶς 9 Ἰανουαρίου τοῦ 1828.  Ἑτοιμοθάνατο τὸν βρῆκε ὁ συμπολεμιστὴς τοῦ τοῦ Ἱεροῦ Λόχου, ὁ Λασάνης. Τοῦ ἔφερε τὴν ἐφημερίδα τοῦ τόπου, τὸν “Αὐστριακὸν Παρατηρητήν”.
–   Τί νέα γράφουν; ρώτησε ἀργὰ τὸν Λασάνη ὁ πρίγκηψ.
–   Ὁ Καποδίστριας ἔφθασε στὴν Μάλτα. Μία φρεγάδα ἀγγλικὴ τὸν περιμένει νὰ τὸν μεταφέρει στὴν Ἑλλάδα, τοῦ ἀποκρίθηκε.
–    Ἂς ἔχει δόξαν ὁ Θεός, μουρμούρισε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης.
.                     Ἄρχισε νὰ ψελλίζει τὸ Πάτερ ἡμῶν.  Ἀλλὰ πρὶν τελειώσει τὴν προσευχή του, εἶχε ξεψυχήσει». (Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, Πανηγυρικοὶ Λόγοι Ἀκαδημαϊκῶν γιὰ τὴν 28η Ὀκτ. 1940, σελ. 399).
.                     Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Τὸ ὁσιακὸ τέλος ἑνὸς πραγματικοῦ Ἕλληνα, ἑνὸς ἀληθινοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Τὸ διαβάζεις καὶ μουρμουρίζεις «τὴν εὐχή σου νὰ ἔχουμε, ἀρχηγέ», ὅπως αὐθόρμητα λέμε, ὅταν ἀναχωροῦν, γιὰ τὴν αἰωνιότητα περιώνυμοι γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁγιότητά τους Γέροντες, ὅπως πρόσφατα ὁ ὁσιακῆς μνήμης Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Φιλοθεΐτης.
.                     Δοξάζει τὸν Θεό, ὅταν ἀκούει πὼς ὁ Καποδίστριας, ἄλλος φιλόθεος καὶ φιλόπατρις Ἕλληνας, κατέρχεται νὰ τὴν κυβερνήσει. Συγκινεῖται. Ἡ εὔθραυστη καρδιά του – 7 χρόνια σάπιζε στὴν φυλακή, στὴν ὑγρὴ καὶ φρικτὴ εἱρκτὴ τοῦ κάστρου Μούνκατς τῆς Αὐστροουγγαρίας – δὲν ἀντέχει. Αἰσθάνεται τὸ τέλος.  Δὲν κλαίει, δὲν ὀδύρεται,  δὲν καταριέται.  Ὄχι.  Εἶναι ἀητὸς ὑψιπέτης, ἡ γενιὰ τοῦ Εἰκοσιένα.  «Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία». Ἁγιασμένη Ἐπανάσταση, ἁγιασμένοι καὶ οἱ πολεμιστές της. Ἔκλεισε τὰ μάτια του, ψιθυρίζοντας τὸ «Πάτερ ἡμῶν». Δοξολογώντας τὸν Θεὸ γιὰ τὶς εὐεργεσίες του στὴν αἱματοκυλισμένη Πατρίδα, παρακαλώντας τὸ ἔλεός Του γιὰ τὴν βασανισμένη ψυχή του.  Οἱ σπουδαῖοι, οἱ γενναῖοι, οἱ ὑψηλόφρονες, δείχνουν τὴν λεβεντιά τους ἐνώπιον τοῦ θανάτου, ὅταν τὸν ἀντικρίζουν. Τότε ἀποκαλύπτεται ἡ μεγαλοσύνη τους, ἡ παλληκαριά, ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν δικαιοκρίτη Σωτήρα τοῦ κόσμου.  (Ὑπάρχουν καὶ σήμερα κάποιοι «μεγαλομάρτυρες» μὲ ἀνίατες, βαριὲς καὶ ἐπώδυνες ἀσθένειες ποὺ “φεύγουν” ἀλύγιστοι, ὄρθιοι, ἀγογγύστως. «Ὁ ὑπομείνας χρόνιον ἀσθένειαν ἀγογγύστως ὡς μάρτυς παραληφθήσεται», λέει ὁ ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς). Αὐτὴν τὴν ἀγέρωχη καὶ ἡρωικὴ στάση μπροστὰ στὸν θάνατο, διαβάζουμε στοὺς βίους πολλῶν ἀγωνιστῶν τοῦ Γένους.
.                     Στὸ βιβλίο «Τελευταῖες ὧρες, τελευταῖα λόγια τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ᾽21», τοῦ Κ. Παπαδημητρίου, διαβάζουμε γιὰ κάποιους ἐπιφανεῖς τῆς Ἱστορίας μας. Ὁ Ρήγας Φερραῖος, πρὶν ἐκπνεύσει, ἀπὸ τὶς σφαῖρες τῶν Τούρκων, εἶπε τὰ ἑξῆς:  «Ἔτσι πεθαίνουν τὰ παλληκάρια.  Ἀρκετὸ σπόρο ἔσπειρα καὶ θὰ ἔρθει ἡ ὥρα ποὺ ἄλλοι θὰ θερίσουν». (Τὸ διηγήθηκε Τοῦρκος στὸ Βελιγράδι, ποὺ ὑπῆρξε δήμιος τοῦ Ρήγα, στὸν γλύπτη Ἰω. Κόσσο ποὺ ἔφτιαξε τὸν ἀνδριάντα τοῦ ἥρωα ποὺ κοσμεῖ τὸν προαύλιο χῶρο τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν).
.                 Οἱ τρομεροὶ Κατσαντωναῖοι, ποὺ μαρτύρησαν στὰ χέρια τοῦ κτηνώδους Ἀλῆ πασᾶ, πέθαναν, ἔχοντας τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ στὰ χείλη τους.  (Ἦταν πνευματικοπαίδια του).
.                 Ὁ Ἐμμανουὴλ Ξάνθος, ποὺ τὸν ποδοπάτησαν στὴν Βουλή, τὸ 1852, καὶ τραυματίστηκε, πέθανε στὸ νοσοκομεῖο «δεόμενος τοῦ Ὑψίστου νὰ δικάσει εὐμενῶς τὰ παραπτώματα αὐτοῦ».
.                 Ὁ Παπαφλέσσας, στὸ Μανιάκι, θὰ πεῖ σὲ ὅσους δειλόψυχους τὸν προτρέπουν νὰ κρυφτεῖ στὰ βουνά: «Καθίστε ἐδῶ νὰ πεθάνουμε σὰν ἀρχαῖοι Ἕλληνες». Καὶ πέθανε, ὁ νέος Λεωνίδας, μὲ σπασμένο τὸ γιαταγάνι του….
.                 Ὁ Καραϊσκάκης, ὁ φόβος καὶ τρόμος τῆς Τουρκιᾶς, «ἔσβησε», παρακαλώντας τοὺς ἀγωνιστὲς «νὰ γλιτώσουν τὴν Ἀθήνα», δηλαδὴ τὴν Πατρίδα.
.                 Ὁ Δημ. Μακρῆς, ὁ ἁρματωλὸς τοῦ Ζυγοῦ, ὁ ἥρωας τῆς Ἐξόδου τοῦ Μεσολογγίου, ἔβαλε τὴν γερόντισσα γυναίκα του, λίγο πρὶν «κοιμηθεῖ», νὰ τοῦ τραγουδήσει τὸ ἀναστάσιμο, κλέφτικο μοιρολόι:
«Νά ᾽μουν πουλὶ νὰ πέταγα, νὰ πήγαινα τ’ ἀψήλου,
ν’ ἀγνάντευα τὴ Ρούμελη, τὸ ἔρμο Μεσολόγγι
πῶς πολεμᾶ μὲ τὴν Τουρκιὰ μὲ τέσσερις πασάδες.
Πέφτουν κανόνια στὴ στεριὰ καὶ μπόμπες τοῦ πελάγου
πέφτουν τὰ λιανοντούφεκα σὰν ἄμμος, σὰ χαλάζι.
Καὶ ὁ Μακρὴς τοὺς φώναζε καὶ ὁ Μακρὴς φωνάζει:
Παιδιὰ βαστᾶτε τ’ ἅρματα καὶ τὰ βαριὰ ντουφέκια….».
Τὸ ἄκουσεε καὶ βασίλεψαν τὰ μάτια του.  Αὐτός, ποὺ ὅταν ὁ Ὄθων τὸν ζήτησε γιὰ ὑπασπιστή του, τοῦ ἀπάντησε:  «Δὲν ἔμαθα ἐγὼ νὰ τσακάω τ’ μέση μ’».
.                 Ὁ Κανάρης, ὁ μπουρλοτιέρης τῶν Ἀγαρηνῶν, γέροντας πιά, ἐκοιμήθη λέγοντας σὲ μία τελευταία συνομιλία, μὲ ξένο ἱστορικό, ποὺ τὸν ρώτησε, ποῦ ὀφείλονται τὰ κατορθώματα τοῦ ᾽21. Ἀπάντησε ὁ ἥρωας ἀπεικονίζοντας τὴν γενιά μας, τοῦ «φάγωμεν, πίωμεν». «Τότε μεγαλουργοῦσαν οἱ καρδιές, τώρα μεγαλουργοῦν τὰ χρήματα».
.                 Κατεβάζω ἀπὸ τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους καὶ ἄλλους.
.                 Ὁ Παῦλος Μελᾶς, ὁ ἀητὸς τῆς Μακεδονίας μας, ψυχορραγοῦσε λέγοντας: «Τὸν σταυρὸ νὰ τὸν δώσεις στὴν γυναίκα μου καὶ τὸ τουφέκι τοῦ Μίκη καὶ νὰ τοὺς πεῖς ὅτι τὸ καθῆκον μου ἔκαμα».
.                 Σταυρὸς καὶ ντουφέκι. Αὐτὰ τὰ δύο εἶναι ἡ Ἑλλάδα. Πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Θεομάνα μας καὶ .. ντουφέκια στοὺς ἀντίχριστους Κιουταχῆδες, τοὺς Ἐρντογάνηδες ποὺ ἀπειλοῦν, ὅπως ἔκαναν οἱ πρόγονοί του, μὲ αἱματοχυσίες καὶ δηώσεις.  (Καὶ ὁ Δράμαλης ἀπειλοῦσε, ὥσπου γνώρισε τὸ κολοκοτρωναίικο ντουφέκι).
.                 Καὶ σπεύδω στοὺς ἥρωες τῆς Κύπρου, τὰ λιοντάρια τῆς ΕΟΚΑ, τοὺς ἀθλητὲς τῆς ἀγχόνης.  Ἀποσπῶ ἀπὸ τὸ “Συναξάρί”  τους, τὸ πολυτίμητο βιβλίο τοῦ Σπύρου Παπαγεωργίου «Διὰ χειρὸς ἡρώων», μίαν ἐπιστολὴ τοῦ Ἰακώβου Πατάτσου.  (Τὸν κρέμασαν οἱ τρισάθλιοι Ἄγγλοι, ὅταν ἦταν βασίλισσα ἡ ἐσχατόγρια Ἐλισσάβετ).
.                 Διαβάζω καὶ «προσκυνῶ» τὰ πάθη τοῦ λαοῦ μας.  Γράμμα στὴν μάνα του, στὶς 8 Αὐγούστου τοῦ 1956: «Χαῖρε. Εὑρίσκομαι μεταξὺ τῶν ἀγγέλων. Τώρα ἀπολαμβάνω τοὺς κόπους μου. Τὸ πνεῦμα μου φτερουγίζει γύρω ἀπὸ τὸν θρόνο τοῦ Κυρίου. Θέλω νὰ χαρεῖς, ὅπως κι ἐγώ.  Ἂν κλαῖς, θὰ λυποῦμαι. Τὸ ὄνομά σου θὰ γραφεῖ στὴν ἱστορία, γιατί ἐδέχθης νὰ θυσιασθεῖ τὸ παιδί σου γιὰ τὴν Πατρίδα. Εἶναι καιρὸς τώρα νὰ καμαρώσεις τὸ παιδί σου.  Εὑρίσκεται ἐκεῖ ψηλὰ ὅπου ψάλλουν οἱ ἀγγέλοι. Χαῖρε ἀγαπημένη μου μητέρα.  Μὴ κλαῖς γιὰ νὰ ἀκούσεις τὴν ἀγγελικὴ φωνή μου ποὺ ψάλλει:  Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε καὶ σὺ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τὸν Θεὸν σ’ ὅλη σου τὴν ζωήν».
.                 Αὐτὸ δὲν εἶναι ἐπιστολή, εἶναι δοξαστικὸ ἀθλητοῦ τοῦ Ἔθνους μας. Ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ ἐλεύθερος πολιορκημένος τοῦ Μαχαιρά, βροντοφώναζε «μολὼν λαβέ».
.                 Τοῦτος ὁ λαός, στὶς μεγάλες του ὧρες, εἶχε παλληκαρίσια ψυχή. Καὶ σήμερα κάτω ἀπὸ τὰ μπάζα ποὺ μᾶς ἔριξαν ὁ καντιποτένιοι, ἴσως σιγοκαίει ἡ φλόγα, τὸ πύρωμα τῆς καρδιᾶς…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος–Κιλκὶς

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ καὶ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πατριωτισμὸς καὶ κοσμοπολιτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Ὁ Σεβασμιότατος Ἀρχιεπίσκοπος Τελμησσοῦ Ἰὼβ ἀπάντησε στὸ ρεπορτὰζ τοῦ ὑπογράφοντος ὅτι μὲ βάση δήλωσή του εἶναι κοσμοπολίτης. Αὐτή του τὴ δήλωση, στὴν ἰστοσελίδα τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν1 παραδέχεται καὶ ἐπαναλαμβάνει. Τὴ θυμίζουμε: «Πρὶν ἀπὸ κάθε θρησκευτικὴ καὶ ἐθνική μας ἰδιότητα εἴμαστε πρῶτα ἀπὸ ὅλα πολίτες τοῦ κόσμου καὶ ἑπομένως ἔχουμε μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὸν κόσμο». Ὁ Σεβ. ἐπιχειρηματολογεῖ ὑπὲρ αὐτῆς, ἀναφέροντας καὶ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως τὸ τοῦ Ἀπ. Παύλου «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην…»2. Ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία δὲν μᾶς διδάσκει νὰ εἴμαστε κοσμοπολίτες. Ἀντίθετα βασικὸ στοιχεῖο τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι νὰ ἀγαπᾶ πρῶτα τὴν οἰκογένειά του καὶ τὴν Πατρίδα του καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τοὺς ἀνθρώπους ὅλης τῆς Οἰκουμένης.
.       Εἶναι βέβαιο καὶ αὐτονόητο ὅτι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἀποτελοῦμε τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ (οἰκουμενικὴ) καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἔθνος ποὺ ἀνήκουμε, ἀπὸ τὸ φύλο μας ἢ τὸ χρῶμα τοῦ δέρματός μας. Γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ εἶναι αὐτονόητο ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε ἀδέλφια, ἀνεξάρτητα ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἰδιαιτερότητα, γι’ αὐτὸ καὶ προσεύχεται «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως».
.       Εἶναι εὐχάριστο ὅτι ὁ Σεβ. δὲν ἀρνεῖται ὅτι ὁ καθένας μας ἔχει μίαν Πατρίδα, ὅτι ἀνήκει σὲ ἕνα Ἔθνος, ἀνεξάρτητα ἂν τὴν μέλλουσα αἰώνια Πατρίδα ἐπιζητεῖ. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Σεβ. ἐπικαλεῖται χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μνημονεύω ὁμιλία «Περὶ ἀγάπης τῆς Πατρίδος» τοῦ Κωνσταντίνου Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων3. Ἡ ὁμιλία ἐκφωνήθηκε τὸ 1819 στὶς Κυδωνίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Γράφει ὁ ἀείμνηστος διδάσκαλος τοῦ Γένους: «Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὸ χριστιανός, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν Πατρίδα. Σὲ προστάζει ὁ θεῖος νόμος: “ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν”. Πλησίον σου εἶναι βέβαια πᾶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ποῖος νὰ εἶναι πλησιέστερός σου παρὰ τοὺς συγγενεῖς καὶ ὁμοπίστους καὶ συμπολίτας σου; Οὗτοι εἶναι οἱ ἀδελφοί σου, οἵτινες συγκατοικοῦσι μετά σοῦ εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν χώραν, ὡσὰν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οἰκίαν». Εἶναι αὐτὸ ποὺ γράφει στὸν Τιμόθεο ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει πρῶτα νὰ διευθύνει καλὰ τὸ σπίτι του, γιατί, ὅπως γράφει: «Ἂν κάποιος δὲν ξέρει νὰ κυβερνήσει τὸ ἴδιο του τὸ σπίτι, πῶς θὰ φροντίσει τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ»4.
.       Ὅλα ξεκινᾶνε ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, πηγαίνουν στὴν Πατρίδα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν οἰκουμένη. Ὁ Κων. Οἰκονόμος τονίζει ὅτι ὁ Κύριος πρῶτος δίδαξε τὴν ἀγάπη στὴν Πατρίδα. Ἂν καὶ ἡ Ναζαρὲτ ἦταν πόλις μὲ ὄχι καλὸ ὄνομα, Ἐκεῖνος ποτὲ δὲν τὴν ἀρνήθηκε. Τοὺς μαθητές Του ἀπέστειλε «πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραὴλ»5, καὶ ὅταν ἀντίκρισε τὴν Ἱερουσαλὴμ «ἔκλαυσεν ἐπ᾽ αὐτῇ»6. Μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Ἄγγελος ἀπευθυνόμενος ἐκ μέρους Του στὶς γυναῖκες- μυροφόρους ποὺ εἶχαν πάει στὸν Πανάγιο Τάφο τοὺς εἶπε: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνόν; Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε»7. Δὲν τὶς ἐρώτησε ἂν ζητοῦν τὸν Ἰησοῦ, τὸν κοσμοπολίτη… Ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι γιὰ τὸν Θεὸ δὲν ὑπάρχουν διακρίσεις φυλῶν, ἐθνῶν κ.λ.π. ἔδειξε πολλὲς φορὲς τὴν ἀγάπη ποὺ εἶχε στὴν Πατρίδα του. Στοὺς Ρωμαίους ἔγραψε: «Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἀναρωτιέμαι: μήπως ὁ Θεὸς ἀπέρριψε τὸ λαό του; Ἀποκλείεται! Γιατί καὶ ἐγὼ εἶμαι Ἰσραηλίτης, ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Βενιαμίν. Δὲν ἀπέρριψε λοιπὸν ὁ Θεὸς τὸν λαό του, ποὺ ἀπὸ παλιὰ τὸν ξεχώρισε καὶ τὸν ἀγάπησε»8.
.               Ἡ Ἁγία Γραφή, ὅπως γράφει ὁ Κων. Οἰκονόμος, διδάσκει ὅτι ἡ στέρηση τῆς Πατρίδας ἦταν ποινὴ ποὺ ἔστελνε ὁ Θεὸς στοὺς Ἰουδαίους, ὅταν αὐτοὶ «εἰδωλολάτρουν». Καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεφαν στὴν Πατρίδα, ὅταν μετάνιωναν. Ὁ Οἰκονόμος τονίζει ὅτι ἐκ φύσεως ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ τὴν οἰκογένειά του καὶ τὴν Πατρίδα του, ὥστε, ὅπως εἶπε: «Μόνος ὁ ἀναίσθητος καὶ ὁ ἀπάνθρωπος δύναται νὰ λησμονήση τὴν πρὸς τὴν Πατρίδα στοργήν…Τοιοῦτοι γίνονται μόνον ὅσοι ἐκ τῆς κακοηθείας καὶ τρυφῆς διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς ἀποβαίνουσιν, ὅλοι σάρκες, νοῦ καὶ φρενῶν κεναί. Οἱ τοιοῦτοι μόνοι λέγουσι καὶ φρονοῦσι τὸ Σαρδαναπάλιον καὶ περιφίλαυτον καὶ βάρβαρον ἐκεῖνο γνωμικὸν “Τῷ γὰρ καλῶς πράσσοντι πᾶσα γῆ πατρίς”».
.        Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας Ἀναστάσιος τονίζει μὲν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία οὐδενὸς λαοῦ ἀποτελεῖ ἰδιοκτησία, καὶ ὅτι «ἐπιβάλλεται ἡ καλλιέργεια τῆς οἰκουμενικῆς συνειδήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅμως σημειώνει ὅτι εἶναι «φυσικὸ καὶ ἀναγκαῖο ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ διατήρηση τῆς ταυτότητός μας» καὶ προσθέτει ὅτι «τὸ ὀρθόδοξο ἦθος ἐπιβάλλει εἰλικρινῆ σεβασμὸ πρὸς τὴν ἰδιοτυπία τοῦ κάθε λαοῦ καὶ πολιτισμοῦ»9, κάτι ποὺ ἀπορρίπτει ὁ κοσμοπολιτισμὸς καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση10.
.       Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰὼβ δὲν εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπροστὰ ἀπὸ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία βάζει τὴν παγκοσμιοποίηση. Πολλοὶ ἐπιχειρηματίες, κοινωνιολόγοι, ἱστορικοὶ καὶ φιλοσοφοῦντες τὴν βλέπουν θετικά. Θεωροῦν ὅτι ὁ (Δυτικὸς) Χριστιανισμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ ὁδήγησαν στὴ μισαλλοδοξία καὶ στοὺς διωγμούς, τὸ ἴδιο καὶ οἱ διαμάχες συμφερόντων μεταξὺ τῶν κρατῶν. Ὡστόσο ὁρισμένοι μὲ δέος βλέπουν καὶ τοὺς κινδύνους ἀπὸ αὐτήν. Ὁ ἱστορικὸς Ζὰκ Λὲ Γκὸφ λ.χ. γράφει μὲν ὅτι «πρέπει νὰ ἀναπτυχθοῦν οἱ θεσμοί, τὰ κινήματα καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἀποσκοποῦν στὸ θρίαμβο μίας παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία θὰ διασφαλίζει τὴ δίκαιη κατανομὴ τοῦ πλούτου καὶ τὴν εἰρήνη», ἀλλὰ ἐπισημαίνει: «Ἡ παγκοσμιοποίηση ποὺ δολοφονεῖ τὴν διαφορετικότητα εἶναι μία κακή, καταστροφικὴ παγκοσμιοποίηση».
.       Ὁ Εὐστράτιος Ἀλμπάνης διαπιστώνει πὼς οἱ ταχύτατες μεταβολὲς ποὺ συμβαίνουν στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων «παρέχουν δυνατότητες θετικῆς ἢ ἀρνητικῆς ἐξέλιξης, περισσότερης ἐλευθερίας καὶ πληρέστερης καθυπόταξης» καὶ τονίζει ὅτι ὑπεύθυνος γιὰ τὶς ἐπιλογὲς καὶ γιὰ τὴν περαιτέρω κατεύθυνση τοῦ πλανήτη εἶναι ἀποκλειστικὰ ὁ ἴδιος ὁ ἀνθρωπος12. Εἰδικότερα τὴν μεγίστη εὐθύνη ἔχουν αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὶς τύχες τῶν ἀνθρώπων στὰ χέρια τους. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει σχέση μὲ τοὺς ἰσχυρούς τῆς Γῆς, διότι ὁ Θεὸς «Τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά»13. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ μαρτυρία στὸν σύγχρονο εἰδωλολατρικὸ κόσμο εἶναι ἡ ἐπιταγὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὁ συσχηματισμὸς μὲ αὐτόν. –

 

  1. Https://orthodoxie .com/reponse de l’ Archeveque Job a Georges Papathanasopoulos
  2. Γαλ. γ΄ 28
  3. 1780-1857. Ἡ ὁμιλία βρίσκεται στοὺς «Λόγους» του, Ἐπιμέλεια Θεοδ. Σπεράντσα, Ἀθῆναι 1971, σελ. 333-365.
  4. Τιμ. Α´ γ´ 6
  1. Ματθ. ι΄ 6
  2. Λουκ. ιθ΄ 41
  3. Μαρκ. ιϛ΄ 6
  4. Ρωμ. ια΄ 1-2
  5. Ἀναστασίου Ἀρχ.Τιρ. κ´ πάσης Αλβανίας «Παγκοσμιότητα και Ὀρθοδοξία, ἐκδ. «Ἀκρίτας», Αθήναι 2000, σελ. 271-272
  1. «Ποιά παγκοσμιοποίηση;», Εκδ. «Εξάντας», Ομιλία Λε Γκοφ, σελ. 31.
  2. Εὐστρ. Β. Ἀλμπάνη «Παγκοσμιοποίηση», Εκδ. «Τροχαλία», 1998, σελ.316
  3. Κορ. Α΄ α΄ 27
  4. Ρωμ. β΄ 2

, , ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ “ΛΩΛΑΘΗΚΕ”… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Πολιτεία “λωλάθηκε”…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ Ἕλληνες, ἀποδεδειγμένα, βρισκόμαστε σὲ μεγάλη παρακμή, ἴσως στὴν ἔσχατη. Ἡ παρακμὴ εἶναι γενική: πολιτική, πνευματική, ἐθνική, κοινωνική, οἰκονομική, ἐκκλησιαστική. Ἐλάχιστα δείγματα, πολὺ πρόσφατα, τῆς ἐθνικῆς παρακμῆς:

– Ἡ Κυβέρνηση δέχεται μετὰ τιμῶν ξένος ἡγέτης νὰ παρέμβει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς χώρας μας καὶ νὰ συγχαρεῖ τὴν κυβέρνηση, γιατί ἀκολουθεῖ τὴ θέλησή του στὸ Σκοπιανό. Οἱ προπαγανδιστὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τῶν ὁποίων τὰ γραφεῖα κοσμοῦνται ἀπὸ πίνακες τοῦ Λένιν, ἀγνόησαν τὸν λόγο του, πὼς ὅταν σὲ ἐπαινεῖ κάποιος μὲ διαφορετικὰ συμφέροντα, γύρνα πίσω καὶ κοίτα τί πηγαίνει στραβά…

– Ἀναζητοῦνται οἱ βολικοί, ποὺ θὰ σχηματίσουν τὴν κοινοβουλευτικὴ πλειοψηφία, γιὰ νὰ περάσει ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν.

– Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία συμφωνεῖ καὶ ἐπαινεῖ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία γιὰ τὰ ὅσα πράττει σὲ βάρος τῶν κληρικῶν καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καὶ ἀδιαφορεῖ πλήρως γιὰ τὴν ἀγωνιώδη ἔκκληση τῶν 22 ἀρχιερέων τῆς Μακεδονίας.

– Οἱ Ἀρχιερεῖς, στὸ σύνολό τους, διστάζουν νὰ συγκαλέσουν τὴν Ἱεραρχία γιὰ τὸ Μακεδονικό, ἐπειδὴ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δὲν θέλει…

– Ἡ ἰντελιγκέντσια, πλὴν τιμητικῶν ἐξαιρέσεων, εἶναι ὑπὲρ τῆς συμφωνίας. Ὁ μηδενισμὸς καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ἐπικρατοῦν στὴ σκέψη τους. Ἄλλοι ἔχουν χάσει τὴν πατριωτικὴ εὐαισθησία τους. Ἢ ἔχουν κλείσει τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς τους, ἢ ἔχουν συνηθίσει καὶ τοὺς ἀρέσει ἡ ὅλη ἀτμόσφαιρα.

.           Τὸ 1908, σὲ ἀνάλογη τραγικὴ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἐθνικὴ κατάσταση ἔγραψε ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς ἕνα τραγικὸ ποίημα ποὺ ταιριάζει στὴν ἐκκλησιαστική, ἐθνικὴ καὶ κοινωνική μας παρακμή:

«Ἡ Πολιτεία λωλάθηκε, κι ἀποπαίδα τὰ κάνει
τὸ Νοῦ, τὸ Λόγο, τὴν Καρδιά, τὸν Ψάλτη, τὸν Προφήτη.
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρὸ στεφάνι,
στὴ λάσπη. Σταῦλος ὁ ναὸς καὶ μπουντρούμι τὸ σπίτι.
Ἀπὸ θαμποὺς ντερβύσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
Γύρω μου ἀδιάφοροι καὶ ὀχτροί, καὶ οὐρλιάζουνε μπροστά μου,
κ’ ἐμὲ , μ’ ἀδράχνει ἕνας θυμὸς κ’ ἕνας σκοπὸς μὲ πάει.
Κ’ ἕνα παλιὸ τραγούδι μου μεσ’ ἀπ’ τὴ θάλασσά μου
ξανάρχεται στὰ χείλη μου, κύμα κι ἀφρός, καὶ σπάει:
Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονᾶν τὴ θεία τραχιά σου γλῶσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.
Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωΐλοι,
καὶ Μαμμωνάδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
Λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κ’ οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»… *

.           Αἰχμηρὸς ὁ λόγος τοῦ ποιητῆ. Ὅμως μόνο ὁ ποιητὴς μπορεῖ νὰ ξεπεράσει τὶς ἀναστολὲς τοῦ κοινοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ περιγράψει ἐπιγραμματικὰ καὶ μὲ ἀκρίβεια τὴν πικρὴ πραγματικότητα.-

 

* Τὸ ποίημα γράφτηκε τὸ 1908 καὶ ἐκδόθηκε τὸ 1912 στὴ συλλογὴ τῶν ποιημάτων «Ἡ Πολιτεία καὶ ἡ μοναξιά». Τὸ συγκεκριμένο ποίημα ὀνομάζεται «Ἀποκριτικὴ γραφὴ» καὶ βρίσκεται στὴ σελίδα 356 τοῦ Ε΄ Τόμου τῶν Ἁπάντων τοῦ Παλαμᾶ, Ἔκδοση Μπίρη, Ἐπιμέλεια Ἱδρύματος Κωστῆ Παλαμᾶ καὶ ὑπογραφὴ Γ. Κατσίμπαλη.

, , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΓΑΪΔΟYΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ… AΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (Δημ. Νατσιός) «Δῶσ’ του κάνα-δυὸ ἀκόμη τοῦ κοπρίτη!!»

Τ γαϊδούρια κα τό…γαλμα τς ξουσίας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Θὰ τὸ λέμε στὰ ἐγγόνια μας -ἂν ὁ Θεὸς τὸ ἐπιτρέψει- καὶ δὲν θὰ μᾶς πιστεύουν. Ὑπῆρχε κάποτε ἕνα κόμμα μὲ τίτλο «Ἀνεξάρτητοι Ἕλληνες».  Συγκυβερνοῦσε μὲ τὸ ἄλλο ἀπίθανο φανέρωμα τῆς ἱστορίας, ὀνόματι «ΣΥΡΙΖΑ».
.                 Προσπαθοῦμε μὲ λογικοὺς ὅρους νὰ ἑρμηνεύσουμε τὸ φαινόμενο καὶ στεκόμαστε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Πῶς γίνεται αὐτό; Οἱ ὑποτίθεται ὑπερασπιστὲς τῆς ἀνεξάρτητης Ἑλλάδας κρατοῦν στὴν ἐξουσία τοὺς προδότες τῆς πατρίδας. Θὰ περίμενε κανεὶς τὴν ἀποφράδα ἡμέρα ποὺ λέρωναν μὲ τὴν ὑπογραφή τους, στὶς Πρέσπες, τὴν ἱστορία τῆς Μακεδονίας, οἱ Ἀνεξάρτητοι νὰ παραιτηθοῦν καὶ νὰ γκρεμίσουν τὸ ὄνειδος. Ὄχι. Τὰ ἀξιώματα, οἱ λουφέδες καὶ τὰ συνοδευτικὰ καλούδια τῆς ἐξουσίας ὑπερτεροῦν. Κατάντησαν ὑποστύλωμα, συλλογικότητα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ποὺ ἀντὶ νὰ ἐκσφενδονίζει μπογιὲς σὲ ντουβάρια, ψηφίζει, μὲ ἀντάλλαγμα λίγα ψιχία ἐξουσίας, τὴν δήωση τῆς πατρίδας, τὸ ἐλεεινὸ ξεπούλημα τῶν τιμαλφῶν της.
.             Γιὰ τὴν ἐν λόγῳ συλλογικότητα, ἀνερμήνευτη ἀπὸ τὸν κοινὸ νοῦ, ἐντόπισα “ἑρμηνευτικὰ σχήματα” σὲ μύθους τοῦ Αἰσώπου. Ὡς γνωστόν, ὁ μέγας μυθοποιὸς ἀντλεῖ τὴν θεματολογία του ἀπὸ τὸ ζωικὸ βασίλειο. Προφανῶς τὸ ἔπραξε γιὰ δύο λόγους: Πρῶτον, γιατί τὸ κείμενο μὲ τὰ ἄλογα ζῶα γίνεται εὐχάριστο, οἰκεῖο καὶ εὐσύνοπτο στοὺς ἀναγνῶστες. Τὰ παραμύθια πάντα διασκεδάζουν καί, ἀνεπαισθήτως ποὺ λέει ὁ ποιητής, διδάσκουν. Καί, δεύτερον, βλέποντας τὴν περιρρέουσα ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ καὶ βλακεία, ἂν καὶ ἔλλογο ὂν ὁ ἄνθρωπος, προσέφυγε στὰ ζωντανά, στὰ “ἥμερα καὶ τὰ ἄγρια τοῦ βουνοῦ καὶ τοῦ λόγγου”, γιὰ νὰ τονίσει τὴν κατάπτωση τοῦ εἴδους του. Τὸ ζῶο ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Αἴσωπος, κατὰ κόρον, στὶς διηγήσεις του εἶναι ὁ ὄνος, ὁ γάϊδαρος.  Ἂν καὶ ὁ ὄνος διακρίνεται γιὰ τὴν ὑπομονὴ καὶ ἀντοχή του, θεωρήθηκε στὴν ἀρχαιότητα, καὶ ὄχι μόνον, ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν σύμβολο τοῦ πείσματος, τῆς βραδύνοιας, τῆς ἀμάθειας καὶ τῆς αὐθάδειας. «Τί γαϊδούρι εἶναι αὐτό!…», λέμε καὶ σήμερα.  Οἱ ἀρχαῖοι εἶχαν καὶ μία νόστιμη παροιμία γιὰ ὅσους ἔλεγαν ἀνοησίες.  «Ληρεῖς ὥσπερ ἀπ’ ὄνου καταπεσών»,  δηλαδή, «παραμιλᾶς, παραληρεῖς σὰν νὰ ἔχεις πέσει ἀπὸ γαϊδούρι».  (Στὸ “ἀπ’ ὄνου” κρύβεται λογοπαίγνιο «ἀπὸ νοῦ», ἐν ὀλίγοις «ἔχασες τὰ μυαλά σου»).
.             Παραθέτω τὸν μύθο τοῦ Αἰσώπου, πρῶτα στὴν ἀειφεγγῆ γλῶσσα τῶν προγόνων καὶ κατόπιν σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση.
Τίτλος: «Ὄνος βαστάζων ἄγαλμα».  «Ὁ γάϊδαρος ποὺ κουβαλοῦσε ἕνα ἄγαλμα». (Τὸ κείμενο δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ πρόσωπα τῆς πραγματικότητας καί, ἂν συσχετισθεῖ, ὁ γράφων οὐδεμία εὐθύνη φέρει). «Ὄνῳ τις ἐπιθεὶς ἄγαλμα ἤλαυνεν εἰς ἄστυ. Τῶν δὲ συναντώντων προσκυνούντων τὸ ἄγαλμα ὁ ὄνος ὑπολαβὼν ὅτι αὐτὸν προσκυνοῦσιν, ἀναπτερωθεὶς ὠγκᾶτο τε καὶ οὐκέτι περαιτέρω προϊέναι ἐβούλετο. Καὶ ὁ ὀνηλάτης αἰσθόμενος τὸ γεγονὸς τῷ ροπάλῳ αὐτὸν παίων, ἔφη:  Ὢ κακὴ κεφαλή, ἔτι καὶ τοῦτο λοιπὸν ἦν ὄνον ὑπ’ ἀνθρώπων προσκυνεῖσθαι». «Κάποιος φόρτωσε ἕνα ἄγαλμα στὸ γάϊδαρό του καὶ πῆρε τὸ δρόμο γιὰ τὴν πόλη. Αὐτοὶ ποὺ τοὺς συναντοῦσαν προσκυνοῦσαν τὸ ἄγαλμα, γεγονὸς ποὺ παρεξήγησε ὁ γαίδαρος καὶ νομίζοντας ὅτι προσκυνοῦν αὐτόν, πῆραν τὰ μυαλά του ἀέρα, ἄρχισε νὰ γκαρίζει καὶ δὲν ἤθελε νὰ προχωρήσει παραπέρα.  Ὁ ἀγωγιάτης κατάλαβε τί συμβαίνει, καὶ χτυπώντας τον μὲ τὸ ξύλο, τοῦ εἶπε:  Ἀνόητε, αὐτὸ μᾶς ἔλειπε, νὰ προσκυνοῦν οἱ ἄνθρωποι ἕνα γαϊδούρι».
.             Τὸ ἄγαλμα εἶναι ἡ ἐξουσία. Δίδεται πολλὲς φορὲς σὲ τοῦτο τὸν τόπο καὶ σὲ φαιδρὰ πρόσωπα, σὲ γαϊδούρια.  Μὲ ἕνα 3%, γιὰ παράδειγμα στὶς ἐκλογές, ἐνδέχεται νὰ βρεθεῖς συγκυβερνήτης καὶ νὰ σὲ προσκυνοῦν τὰ ἀποχαυνωμένα ἀσκέρια ὄχι ἐσένα,  ἀλλὰ τὸ ἄγαλμα. Καὶ τότε τὸ γαϊδούρι ἀρχίζει τὰ ὀγκανίσματα, τὰ ὑπερφίαλα γκαρίσματα. (Θυμᾶμαι, εἶχα διαβάσει, ὅταν κυβερνοῦσε, καλύτερα ποδοπατοῦσε, ὁ Χότζα τὴν Ἀλβανία καὶ εἶχε προσδεθεῖ στὸ κινέζικο ἅρμα, ἔλεγε:  Ἐμεῖς καὶ οἱ Κινέζοι εἴμαστε ἕνα δισεκατομμύριο).
.             Βεβαίως ἔρχεται ἡ στιγμή, εὐτυχῶς πάντα συμβαίνουν αὐτὰ στὴν ἱστορία, ποὺ ὁ ὀνηλάτης, ὁ λαός, “αἰσθόμενος τὸ γεγονός”, κατανοεῖ τὰ ὀνοειδῆ μασκαριλίκια καὶ ἁρπάζει βρεγμένη σανίδα.
.             Δυστυχῶς ὑπάρχουν πολλὰ γαϊδούρια πού, ἐπειδὴ κρατοῦν τὸ ἄγαλμα τῆς ἐξουσίας, ἀναγκαζόμαστε πολλὲς φορὲς νὰ διατηροῦμε τὴν ψυχραιμία μας καὶ τὴν εὐγένειά μας γιὰ νὰ μὴν τὰ κλωτσήσουμε. Ἀλλὰ καὶ στὴν καθημερινότητά μας δὲν συναντᾶμε πολλὲς φορὲς πείσμονα γαϊδούρια;  Πόσες φορὲς περάσαμε τὸ κατώφλι δημόσιας ὑπηρεσίας καὶ ἐκμηδενιστήκαμε; Εἶναι σχεδὸν κανόνας στὴν Ἑλλάδα ἡ ἀναρρίχηση στὰ παχυλόμισθα ἀξιώματα -συνήθως ἀπὸ κομματικοὺς κηφῆνες- νὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἀλαζονεία.
.             Ὁ ἄνθρωπος ποὺ «κουρταλεῖ», καθὼς θὰ ἔλεγε ὁ Σολωμός, ὅλες τὶς πόρτες καὶ μεταβάλλει τὴν σπονδυλική του στήλη σὲ λαστιχένιο σωλήνα, γιὰ νὰ κατορθώσει νὰ πάρει μία θέση, μόλις καθίσει στὴν πολυπόθητη καρέκλα, μόλις ἀποκτήσει -αὐτὸ πιὰ εἶναι τὸ «ἀπίστευτο ὄνειρο»- γραφεῖο καὶ ἰδιαίτερη γραμματεία, δηλαδὴ μόλις γίνει ἐξουσία, χάνει καὶ ὅση ἀρετὴ κατεῖχε καὶ γίνεται βασανιστής, γαϊδούρι ξεσαμάρωτο.  (Πόσες φορὲς μπήκαμε σὲ κάποιο γραφεῖο καὶ μᾶς ἀντιμετώπισαν περίπου σὰν ἐνόχληση; Φάτσες βαριεστημένες, νευρόσπαστα ποὺ οὔτε τὸ βλέμμα τους δὲν σηκώνουν νὰ σὲ κοιτάξουν, συντροφιὲς ἀφασιακῶν ποὺ ξεκαρδίζονται συζητώντας γελοιότητες- καὶ σὺ νὰ καίγεσαι. Τέρατα τῆς γραφειοκρατίας, αὐτῆς τῆς τρομερῆς πέδης.  Ἀποροῦν καὶ θλίβονται ὅμως ὅλοι αὐτοὶ πού, μόλις πάρουν τὴν σύνταξή τους, μεταβάλλονται παρευθὺς σὲ «ἀμελητέες ποσότητες»). Ἀλλὰ ὅταν ἕνας ἄνθρωπος δὲν εἶναι παρὰ ἐξουσία καὶ τίποτε ἄλλο, εἶναι πολὺ φυσικὸ πού, χάνοντας τὴν ἐξουσία, χάνει τὰ πάντα.
.             Θυμήθηκα κι ἕνα σπαρταριστὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη.  Ὁ στρατηγὸς συζητᾶ μ’ ἕνα «γαϊδούρι» ποὺ εἶχε κάποια ἐξουσία. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ. Μνημειώδης στιγμή!!
.             «Ἀφοῦ ἤμουνα στὴν Ἀρκαδιά, ἄκουγα τὸν πρόβοδο τῶν Ἀραπάδων, ντρεπόμουν νὰ καθήσω μὲ τὶς γυναῖκες μὲ τριακόσιους διαλεχτοὺς ὀπούχα.  Τοῦ λέγω τοῦ διοικητῆ τῆς Ἀρκαδιᾶς, νὰ τὸν ἀφήσω ἕναν ἀξιωματικὸν μὲ πενήντα ἀνθρώπους καὶ νὰ πάγω μὲ τοὺς ἄλλους εἰς τὴν ἀνάγκη τῆς πατρίδας. Μ’ ἀποκρίνεται: “Δὲν ἔχεις νὰ πᾶς πουθενά, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἀπὸ κείνους ὅπου κατεβάζω κι ἀνεβάζω στρατηγούς”.  Ἦταν ἕνας μπαρμπέρης, φίλος τοῦ ἀρχηγοῦ Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ πρωτοσύγκελου κι ἀλλουνῶν.  Ἐγώ ’λεγα νὰ πάγω νὰ σκοτωθῶ μὲ τοὺς ὀχτρούς, αὐτὸς γύρευε νὰ μοῦ γκρεμίσει τὸν βαθμό μου. Τοῦ μίλησα δι’ αὐτό, τοῦ κακοφάνη. Εἶπε τοῦ ἀνηψιοῦ του ὀποῦχε εἰς τὸ ψωμὶ καὶ γεμελίκια (=ἐφόδια) καὶ μᾶς τάκοψε. Πῆγα καὶ τὸν ἔπιασα τοῦ ᾽δωσα ἕνα ξύλο διὰ πεθαμόν·κι ἂν δὲν πήδαγε ἀπὸ τὸ παλεθύρι κάτου ὁ διοικητής, δὲν ξέρω ἂν ἔμενε ζωντανός».
.             Ὡραῖος ὁ στρατηγός!!  Τὸ διαβάζεις καὶ εἶσαι ἕτοιμος νὰ φωνάξεις: «δῶσ’ του κάνα-δυὸ ἀκόμη τοῦ κοπρίτη!!». Ἀκολούθησε αἰσώπειο τακτική.  Ξύλο διὰ πεθαμὸν στὸ γαϊδούρι. Μήπως καὶ σήμερα πρέπει… ἀλλὰ ἂς μὴν συνεχίσω γιατί θὰ κατηγορηθῶ γιὰ ὑποκίνηση ἀξιόποινων πράξεων…

, , ,

Σχολιάστε

«ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΟΥ, ΟΠΟΥ ΚΑΤΟΥΡΑΓΕΙ, ΝΑ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ ΝΑ ΠΙΝΩ ΕΓΩ ΤΟ ΚΑΤ᾽ΡΟ»… (Δ. Νατσιός)

Δι τν γάπη τς πατρίδος μου, που κατουράγει,
ν
μο δίνει ν πίνω γ τ κάτρο…

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁποὺ θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=δέχομαι) διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει, νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». (στρατηγὸς Μακρυγιάννης)

.               Οἱ Γερμανοί, ποὺ σπεύδει κάθε Ἕλληνας πρωθυπουργός, ὅταν ἐκλεγεῖ, νὰ ὑποβάλει ὑποκλίσεις καὶ χειροφιλήματα, καὶ ὁ Ἀλέξης ὁ ἀριστερὸς ἐπίσης, κάνουν τὶς βρωμοδουλειές τους, κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι. Ἕξι ὑπερσύγχρονα ὑποβρύχια, ὅπως διέρρευσε, πουλοῦν στὴν Τουρκία, τὰ ὁποῖα θὰ χτυπήσουν τὴν Ἑλλάδα, χώρα ποὺ ἀνήκει στὴν ΕΕ. Σύμμαχοι… μὲ τὸν διάβολο. Κι ἐμεῖς παραμένουμε στὸ ξεφτιλισμένο αὐτὸ γερμανικὸ ἐφεύρημα, τὴν ΕΕ. Κι ἐμεῖς, ὅσοι Ἕλληνες, ἀνεχόμαστε τοὺς προσκυνημένους. Κι ἐμεῖς, ὅσοι Ὀρθόδοξοι, ἐπιτρέπουμε τὴν Ἑλλάδα μας νὰ γίνει ἐμιράτο καὶ χώρα Σοδόμων.
.               Δὲν πρέπει νὰ συνεχιστεῖ ἡ ἀνομία. Τὰ συλλαλητήρια ἔδειξαν ὅτι ὑπάρχει μαγιά. Ἡ κατάρα τῆς φυλῆς εἶναι ἡ ἀρχομανία. Τώρα δὲν ὑπάρχει πολυτέλεια γιὰ τέτοιες ἄνομες ἐπιδιώξεις. Ἑκὰς καὶ οἱ φιλάργυροι.  «Ρίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία» (Α´ Τιμόθ., ϛ´, 10). Ἐπιτέλους νὰ φτάσουμε στὸ «ΕΜΕΙΣ» τοῦ Μακρυγιάννη.
.               Τώρα ποὺ οἱ Γερμανοὶ πουλοῦν τὰ ὑποβρύχιά τους -ὅταν ἔχεις δίπλα σου εἰρηνόφιλες Βελγίδες καὶ Ὀλλανδέζες, βεβαίως θὰ εὐημερεῖς,- οἱ Γερμανοί, ποὺ ξέρουν ὅτι οἱ Τοῦρκοι τὰ προορίζουν γιὰ τὸ μακέλλεμα  τοῦ λαοῦ μας -τὸ ἐθνικό τους ἄθλημα- καλὸ εἶναι νὰ θυμηθοῦμε τὶς «προκοπές» τους (καὶ τῶν Τούρκων παλαιότερα),  πρὶν ἀπὸ 60 χρόνια.  (Ὁ μόνοι λαοὶ  ποὺ διαπράττουν ἀντίποινα κατὰ ἀμάχων εἶναι ὁ Γερμανοὶ καὶ οἱ Τοῦρκοι). Δημοσιεύω κάποιες παλαιὲς γραφές.

 .               «Στὶς ἀρχὲς τῆς Κατοχῆς, καὶ στὴν πλατεία τοῦ Κλαυθμῶνος, ποὺ τὴν εἴχανε μεταβάλει οἱ Γερμανοὶ σὲ χῶρο στάθμευσης, ἕνας Γερμανὸς σωφέρ, ἔτρωγε ἀπ’ τὴν καραβάνα του τὸ φαΐ του, καθισμένος στὸ σκαλοπάτι τοῦ αὐτοκινήτου του. Ἔτρωγε μ’ ἀχορταγιά, ἐνῶ γύρω του, οἱ ἄλλοι πείναγαν. Τότε ἕνα παιδάκι, ἴσια μὲ ἑφτά–ὀχτὼ χρόνων, ἅπλωσε τὸ χεράκι του, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι κάτι θὰ τοῦ ἔδινε γιὰ νὰ ρίξη στὸ πεινασμένο στομάχι του, ὁ Γερμανὸς στρατιώτης. Ἀντὶς ὅμως ὁ στρατιώτης νὰ κάνη τότε μία ἀνθρώπινη χειρονομία, ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐλεεινὴ καὶ βάρβαρη πράξη. Ἄφησε στὸ σιδερένιο σκαλὶ τὴ γιομάτη καραβάνα του, σηκώθηκε ἀπάνου, ἅρπαξε τὸ μὲ πνεῦμα ἱκεσίας τεντωμένο χέρι τοῦ παιδιοῦ, τὸ στήριξε πάνω στὸ γονατό του, καὶ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ κόσμου, τὸ ἔσπασε στὰ δύο σὰν ξερὸ κλαδί». Κι ἐνῶ τὰ μάτια τοῦ Ἀρμένη δακρύζουν στὴ θύμηση τῆς σκληρῆς αὐτῆς εἰκόνας, μοῦ προσθέτει: –Ἤμουνα αὐτόπτης μάρτυς. Κι ἔφυγα ἀπὸ κεῖ φτύνοντας αὐτὸν καὶ τὴ φυλή του ὁλόκληρη». Τὸ γεγονὸς περιέχεται στὸ βραβευμένο ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, βιβλίο «Οἱ σφαγὲς τῶν Καλαβρύτων», τοῦ Κώστα Καλαντζῆ . (Ἀθήνα 1962, σελ. 26).

Τό δεύτερο ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Χρ. Ἀγγελομάτη «Τὸ χρονικὸν τῆς Μεγάλης Τραγωδίας» (σελ. 356).

«Οἱ παλαιότεροι θὰ ἐνθυμοῦνται τὴν δημοσιευθεῖσαν εἴδησιν εἰς τὰς ἀθηναϊκὰς ἐφημερίδας, μίαν ἡμέραν τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1924. Τὸ προσεγγίσαν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ἀγγλικὸν πλοῖον «Ζᾶν», μετέφερε 400 τόννους ὀστῶν Ἑλληνῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀπὸ τὰ Μουδανιὰ εἰς τὴν Μασσαλίαν, πρὸς βιομηχανοποίησιν. Οἱ ἐργάται τοῦ λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες τὸ γεγονός, ἐμπόδισαν τὸ πλοῖον νὰ ἀποπλεύση, ἐπενέβη ὅμως ὁ Ἄγγλος πρόξενος καὶ ἐπετράπη ὁ ἀπόπλους». Τὰ πήγαιναν τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ τῶν σφαγιασθέντων Ἑλλήνων γιὰ «σαπούνι Μασσαλίας». Οἱ Τοῦρκοι τὰ πούλησαν, οἱ Γάλλοι τὰ ἀγόρασαν, οἱ Ἄγγλοι διευκόλυναν καὶ οἱ Γερμανοὶ ἀργότερα μιμήθηκαν. Ὅλη ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δηλαδή.

Καὶ γιὰ τὴν γερμανικὴ κατοχὴ

.               Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1944 οἱ Γερμανοὶ ἐγκαταλείπουν τὴν Ἀθήνα, σπεύδουν νὰ ξαναχωθοῦν τρομαγμένοι, ματωμένοι ὡς τὸ λαιμὸ μὲ αἷμα ἑλληνικό, νὰ ξανακρυφτοῦν στὶς μαῦρες φωλιές τους
.               Νὰ δοῦμε τί ἀφήνουν πίσω τους. Στὴν διάρκεια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς, ποὺ κράτησε σαράντα δύο μῆνες, πέρασαν ἀπὸ τὰ γερμανικὰ ἐκτελεστικὰ ἀποσπάσματα καὶ τυφεκίσθηκαν τριάντα ὀκτὼ χιλιάδες ἐννιακόσιοι ἑξήντα Ἕλληνες (38.960)!?Σκοτώθηκαν ἀπὸ σφαῖρες «ἀδέσποτες» καὶ ἄλλα στρατιωτικῆς φύσεως «ἀτυχήματα» δώδεκα χιλιάδες ἑκατὸν τρεῖς (12.103). Σκοτώθηκαν σὲ μάχες ἑβδομήντα χιλιάδες (70.000).?Πέθαναν ἀπὸ πείνα σ’ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα περίπου ἑξακόσιες χιλιάδες, ἰδίως νέοι! (600.000). Πέθαναν προτοῦ γεννηθοῦν, κατὰ τὴ γέννα ἢ ἀμέσως μετὰ τριακόσιες χιλιάδες παιδιὰ ἀπὸ τὴν ἀσιτία καὶ τὶς κακουχίες τῶν μανάδων τους, δηλαδὴ μία ὁλόκληρη γενιὰ (300.000). Θανατώθηκαν μὲ τρόπο οἰκτρὸ σαράντα πέντε χιλιάδες Ἕλληνες στὰ γερμανικὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σαράντα πέντε χιλιάδες ἄνθρωποι, γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν μίλησε κανεὶς ποτέ, ἀφοῦ ἦταν Ἕλληνες, δηλαδὴ ὄντα δευτέρας ἐπιλογῆς (45.000) Πέθαναν μὲ τρόπο οἰκτρὸ ἐπίσης ἑξήντα χιλιάδες Ἕλληνες, Ἑβραῖοι τὸ θρήσκευμα, γιὰ τοὺς ὁποίους μίλησαν οἱ πάντες (60.000)Φυλακίστηκαν στοὺς σαράντα δύο μῆνες κατοχῆς διακόσιες χιλιάδες Ἕλληνες, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι πέθαναν στὴν φυλακὴ ἢ ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους (200.000). Προσβλήθηκαν ἀπὸ βαριὲς ἀσθένειες , ἔμειναν διὰ βίου ἀνίκανοι πάνω ἀπὸ ἕνα ἑκατομμύριο Ἕλληνες (1.000.000) Τὰ γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς ἄδειασαν ὅλες τὶς ἀποθῆκες καὶ στὴν τελευταία γωνιὰ τῆς χώρας.?Ἅρπαξαν ὅλα τὰ δημητριακά, καπνό, σταφίδα, μπαμπάκι, λάδι, κάθε λογὴς τρόφιμα καὶ ἀγαθά. Κατέστρεψαν ἀγροτικὰ μηχανήματα καὶ καλλιέργειες.
.               Ἅρπαξαν τὸ 50% τῶν μεγάλων ζώων, βόδια, γελάδια, ἄλογα, τὸ 30% τῶν μικρῶν, διέλυσαν τὴν ἑλληνικὴ κτηνοτροφία.?Κατέστρεψαν τὶς μεταλλευτικὲς ἐγκαταστάσεις, ἀνατίναξαν ὀρυχεῖα, ἀφάνισαν τὴν βιομηχανία.?Κατέστρεψαν τὸ 80% τῶν σιδηροτροχιῶν.?Γκρέμισαν γέφυρες, ἀνατίναξαν σταθμοὺς καὶ σήραγγες. Ἀπὸ τὶς 220 ἀτμομηχανὲς τῶν ἑλληνικῶν σιδηροδρόμων ἄφησαν πίσω τους φεύγοντας μόνο τὶς τριάντα τρεῖς (33). Ἀπὸ τὰ τριακόσια δώδεκα (312) ἐπιβατηγὰ βαγόνια “βούτηξαν” τὰ τριακόσια ἕξι! Ἄφησαν μόνο ἕξι (6)! Ἀπὸ τὰ 4.544 φορτηγὰ βαγόνια τῶν ἑλληνικῶν σιδηροδρόμων, οἱ συγγενεῖς, οἱ συνάδελφοι, οἱ συμπατριῶτες, οἱ δάσκαλοι, οἱ ὁμοϊδεάτες τῆς Μέρκελ καὶ τῶν τωρινῶν ποὺ πουλοῦν ὄπλα στὸν ἐγκληματία, μεμέτη Ἐρντογᾶν, ἄφησαν πίσω τους ἑξήντα τρία (63)!?Οἱ Γερμανοὶ κατακτητὲς πῆραν τὰ 70% τῶν ἑλληνικῶν παντὸς εἴδους αὐτοκινήτων καὶ κατέστρεψαν τὸ ὁδικὸ δίκτυο τῆς χώρας.?Οἱ Γερμανοὶ κατακτητὲς ἰσοπέδωσαν τελείως ἑκατὸ χιλιάδες σπίτια (100.000) καὶ μισογκρέμισαν ἄλλες πενήντα χιλιάδες (50.000).?Κατέστρεψαν οἱ βάρβαροι Οὖνοι τὶς μεγαλύτερες λιμενικὲς ἐγκαταστάσεις τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμη καὶ τὴ διώρυγα τῆς Κορίνθου.?Ἅρπαξαν οἱ βάνδαλοί του Βερολίνου τὸ 73% τῶν πλοίων τῆς ἐμπορικῆς καὶ ἐπιβατικῆς ναυτιλίας τῆς χώρας
.               Σύμφωνα μὲ τὶς στατιστικές του ΟΗΕ, ἡ Γερμανία εἶχε ὑποστεῖ σὲ σχέση μὲ τὸ ἐτήσιο εἰσόδημά της ζημιὲς ἀπὸ τὸν πόλεμο τῆς τάξεως τοῦ 135% καὶ ἡ Ἑλλάδα τῆς τάξεως τοῦ 170%. Ἡ κατεστραμμένη, δηλαδή, Γερμανία ἦταν σὲ πολὺ καλύτερη κατάσταση ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μόλις τελείωσε ὁ πόλεμος.
.               Στὴν διάσκεψη τῶν Παρισίων, ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀμέσως μετὰ τὸ τέλος τοῦ πολέμου, οἱ ἐκπρόσωποι τῶν «νικητριῶν» χωρῶν ὑπολόγισαν καὶ καθόρισαν τὸ ὕψος τῶν ζημιῶν ποὺ προκάλεσαν τὰ χιτλερικὰ στρατεύματα κατοχῆς στὴν Ἑλλάδα σὲ δεκατέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια, μὲ ἀγοραστικὴ ἀξία τοῦ 1938!?Αὐτὰ δὲν τὰ ἀπεφάσισε κάποιο πρωτοδικεῖο Χαλκίδος, κάποιο κακουργοδικεῖο Λαρίσης, κάποιο λαϊκὸ δικαστήριο Γρεβενῶν, ἀλλὰ τὸ ἀνώτατο διεθνὲς νομικὸ ὄργανο τοῦ κόσμου, ἡ διάσκεψη τῶν Παρισίων, ὅ,τι δηλαδὴ ἐπισημότερο μποροῦσε νὰ ὑπάρξει.
.               Μὲ βάση, ἄλλωστε τὶς ἀποφάσεις τῆς διεθνοῦς διάσκεψης Παρισίων, ἡ Γερμανία ἐξόφλησε τὶς ὑποχρεώσεις της πρὸς ὅλες τὶς χῶρες ποὺ κατέστρεψε, πλὴν τῆς Ἑλλάδος. Γιατί; Γιατί ἡ Ἑλλάδα, ἀπὸ τὸν πόλεμο μέχρι σήμερα, κυβερνήθηκε ἀπὸ σάπιους, δειλοὺς καὶ προδότες. Τρισεκατομμύρια χρωστοῦν οἱ Γερμανοί, ἂν συνυπολογιστεῖ καὶ τὸ «κατοχικὸ» δάνειο. Καὶ ἐπιτρέπεται ἡ σημερινὴ Γερμανία, αὐτὴ ποὺ κατέστρεψε ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τὴν πατρίδα μας, δολοφονώντας καὶ τὸν ἀνθό της, νὰ εἶναι ἡ πλουσιότερη χώρα τῆς Εὐρώπης καὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ λιμοκτονεῖ καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ; Ἡ ἀπάντηση, ξαναλέω, ὑπάρχει:
.               Γιατί τὴν Ἑλλάδα τὴν κυβέρνησαν Γραικύλοι καὶ σάπιοι, δοσίλογες οἰκογένειες, καθάρματα ποὺ καὶ σήμερα μπήγουν καρφιὰ στὸ φέρετρό της.

 

Δημήτρης Νατσιός 

δάσκαλος- Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΔΟΣIΑ= Η ΑΘEΤΗΣΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΑΣΦAΛΕΙΑΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡIΔΟΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ (Δ. Νατσιός)

Προδοσία = θέτησις
τ
ν πρς σφάλειαν τς πατρίδος ποχρεώσεων
 

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.         Ἀνοίγω ἕνα ὁποιοδήποτε λεξικὸ καὶ πηγαίνω στὸ ρῆμα προδίδω: Διαβάζω στὸν «Φυτράκη»: «Δίνω στὸν ἐχθρὸ τὴν εὐχέρεια νὰ βλάψει τὴν πατρίδα μου». Προσφεύγω στὸ παλαιὸ τοῦ «Δημητράκου», στὴν λέξη «προδοσία». Ἑρμηνεύει: «Ἀθέτησις τῶν πρὸς ἀσφάλειαν τῆς πατρίδος ὑποχρεώσεων». Ἐρωτῶ: Αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν  με τοὺς Σκοπιανοὺς ἀπατεῶνες καὶ μὲ τὴν λυσσασμένη Τουρκιά, ἡ στάση τῆς δημοκρατικὰ ἐκλεγμένης ἑλληνικῆς κυβέρνησης πῶς μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ; Ἡ παράδοση τοῦ ἐθνικοῦ μας ὀνόματος, τῆς Μακεδονίας, στοὺς Σκοπιανούς, ἡ διαγραφὴ ἀπὸ τὴν ἱστορία μας τοῦ πιὸ ἐνδόξου τμήματός της, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία;
.         Ὁ συνεχὴς ἐξευτελισμός, ἡ δουλοπρέπεια, ἡ ἡττοπάθεια, ἡ καλλιέργεια κλίματος φόβου καὶ ὑποχωρητικότητας στὸν λαό, ἔναντι τοῦ τουρκικοῦ ἐπεκτατισμοῦ καὶ τῶν συνοδῶν ὕβρεων, ἀπὸ τὴν χώρα ποὺ δὲν ἔχει ἱστορία ἀλλὰ ποινικὸ μητρῶο, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ὅταν ἐμβολίζεται ἀπὸ ἐχθρικὸ πλοῖο, κανονιοφόρος τοῦ λιμενικοῦ σώματος, ἡ ὁποία βρίσκεται σὲ ἀποστολὴ προστασίας τῶν ἐθνικῶν μας θαλάσσιων συνόρων καὶ ἡ ἐκλεγμένη Κυβέρνηση, ὠχριῶσα ψελλίζει διπλωματικὰ σίελα περὶ ἑπόμενης φορᾶς, νηπιώδεις λεονταρισμοὺς τοῦ τύπου «ἂν ξαναγίνει θὰ τὸ πῶ στὴ μαμά μου», εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἡ σύλληψη καὶ φυλάκιση Ἑλλήνων στρατιωτικῶν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ἡ ὕποπτη δικαιολογία περὶ καιρικῶν συνθηκῶν πῶς χαρακτηρίζεται;
.             Μία παρένθεση: 18 Ὀκτ 1925. Στὴ θέση Δεμὶρ Κάπου κοντὰ στὸ ὄρος Μπέλλες, βουλγαρικὲς δυνάμεις ἄνοιξαν πῦρ ἐναντίον τοῦ 69ου ἑλληνικοῦ φυλακίου μὲ ἀποτέλεσμα νὰ σκοτωθούν  δυο στρατιῶτες καὶ ὁ διοικητὴς τοῦ συνοριακοῦ τμήματος λοχαγὸς Χαρ. Βασιλειάδης, ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ διαπραγματευτεῖ μὲ τοὺς Βούλγαρους, ὑψώνοντας λευκὴ σημαία. Ἀκολούθησε ἡ κατάληψη τοῦ ἑλληνικοῦ φυλακίου. Πῶς ἀντέδρασε ὁ τότε δικτάτορας Θεοδ. Πάγκαλος. Ἔδωσε διαταγὴ στὸ Γ´ Σῶμα Στρατοῦ νὰ εἰσβάλει στὸ βουλγαρικὸ ἔδαφος καὶ νὰ καταλάβει τὸ Πετρίτσι, κέντρο δράσεως τῶν κομιτατζήδων. Παράλληλα ἐπιδόθηκε στὴ βουλγαρικὴ κυβέρνηση ἑλληνικὴ διαμαρτυρία μὲ τὴν ἀπαίτηση: 1) νὰ ζητηθεῖ συγγνώμη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα 2) νὰ τιμωρηθοῦν οἱ ἔνοχοι 3) νὰ καταβληθεῖ  στὴν Ἑλλάδα ἀποζημίωση 2.000.000 γαλλικῶν φράγκων. Ὅπως γράφει ἡ Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τῆς Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν, (τόμ. ΙΕ´ σελ. 294), «Ἂν τὸ ἐπεισόδιο παρέμενε ὑπόθεση μεταξὺ τῶν δύο κρατῶν, ἡ βουλγαρικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑλληνικῶν ἀπαιτήσεων θὰ ἦταν σχεδὸν βέβαιη». Ἡ Βουλγαρία ὅμως κατέφυγε στὴν «Κοινωνία Τῶν Ἐθνῶν» (τότε ΟΗΕ) καὶ βρῆκε παρηγοριὰ καὶ «κατανόηση». Ἡ Ἑλλάδα καταδικάστηκε γιὰ τὴν προέλαση τοῦ στρατοῦ, ὅμως οἱ Βούλγαροι ἔκτοτε λούφαξαν -καὶ αὐτὸ συμβαίνει τρία χρόνια μετὰ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ- καὶ ἅπαντες γείτονες, φίλοι καὶ ἐχθροί, ἔλαβαν τὸ σαφὲς μήνυμα ὅτι ὁ στρατός μας πολεμᾶ καὶ δὲν φοβᾶται. (Τὶς προάλλες εἴδαμε τὸ “χέρι” τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ ΓΕΣ νὰ σταματᾶ τὴν μάνα τοῦ αἰχμάλωτου στρατιωτικοῦ, γιὰ νὰ μὴν δυσαρεστηθεῖ ὁ κὺρ Φώτης Κουβέλης. Θυμᾶμαι πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια, ἤμουν καλεσμένος στὴν Θέρμη Θεσσαλονίκης, ἀπὸ σύλλογο, γιὰ ὁμιλία, παρόντος καὶ τοῦ τότε διοικητῆ τοῦ Γ´ Σώματος Στρατοῦ, τοῦ νῦν ἀρχηγοῦ ΓΕΣ. Σὲ κάποια στιγμὴ στηλίτευσα τὸν ἀνεκδιήγητο κ. Μουζάλα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποκαλέσει τότε τὰ Σκόπια, Μακεδονία. Ὁ ἀρχηγός, λοιπόν, σηκώθηκε καὶ ἀποχώρησε  ἐνοχλημένος, γιατί, ὅπως εἶπε σὲ κάποιον διοργανωτὴ τῆς ἐκδήλωσης, “θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ κατηγορεῖται ἐνώπιόν του ὑπουργὸς τῆς κυβέρνησης”. Ἔτσι εἶναι “ὅταν τσακᾶς τ’ μέση σ᾽ ” καὶ γονατίζεις, ἀνεβαίνεις ψηλά…).
.             Τώρα  ἡ νῦν κυβέρνηση μὲ στρατὸ ὀργανωμένο, μὲ ἄριστα ὁπλικὰ συστήματα, πῶς ἀντιδρᾶ; Ψοφοδεῶς, ἐκλιπαρώντας τὸν ἀνθύπατο Ἀμερικανὸ πρεσβευτή, διαμαρτυρόμενη ἐντόνως στὴν Ε.Ε. τοὺς ἑταίρους μας, δηλαδὴ τοὺς «γίγαντες», ὅπως ἡ χαριτόβρυτος γραία τοῦ Βερολίνου, ὁ γηροκόμος νυμφίος τοῦ Παρισιοῦ, ὁ οἰνόφλυξ (ἐκ τοῦ οἴνος+φλύω. Φλύω σημαίνει βράζω καὶ μεταφορικῶς λαλῶ μάταια, φλυαρῶ) πρόεδρος τῆς Ε.Ε., ὁ θηλύγλωσσος πρωθυπουργὸς τοῦ Λουξεμβούργου καὶ λοιποὶ παρόμοιοι καὶ ἀδιάφοροι. Βεβαίως ὅλοι αὐτοὶ θὰ ἐπέμβουν πάραυτα καὶ «θὰ τρέμει ἡ πατούσα» τοῦ Ἐρντογάν. (Ἀκούσαμε τὴν κ. Μέρκελ νὰ ἀποκαλεῖ τὸν σκοπιανό «Μακεδόνα». Πῶς ἀντέδρασε τὸ ΥΠΕΞ; Ὀρνιθοειδῶς).
.         Καὶ προχωρῶ στὰ ἐπιμέρους. Ὅταν δηλώνει ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας ὅτι δὲν ὑπάρχουν θαλάσσια σύνορα, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; (Τὸ αἷμα τοῦ Κανάρη καὶ τοῦ Μιαούλη ἀκόμη πορφυρώνει τὰ κύματα τοῦ Αἰγαίου). Ὅταν δηλώνει ὅτι τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας δὲν πρέπει νὰ τὸ μονοπωλοῦν οἱ Σκοπιανοί, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία;
.         Ὅταν τὸ 1.500.000 λαοῦ, ποὺ αὐθόρμητα καὶ εἰρηνικῶς διατρανώνει τὴν ὀργή του καὶ τὴν διαβεβαίωσή του ὅτι θὰ ὑπερασπιστεῖ τὰ ἱστορικά του δίκαια, τὸ ἀποκαλεῖ «ἑτερόκλητο ὄχλο», δηλαδὴ περιθώριο, «μαζέματα τῆς στιγμῆς», ἀσκέρι ἀνεγκέφαλο, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἂν αὔριο-μεθαύριο χρειαστεῖ νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν πατρίδα, ποιός θὰ πολεμήσει; Ὁ Ρουβίκωνας, οἱ ἀναρχικὲς συνιστῶσες, ἡ ἀπάτριδη καὶ δειλόκαρδη, σταλινογενὴς λέπρα, ποὺ ἐκτονώνεται καταστρέφοντας περιουσίες πολιτῶν μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ ὑπουργοῦ «προστασίας τοῦ πολίτη» -ναὶ ἔτσι ὀνομάζεται ἀκόμη- εἶναι ἢ δὲν εἶναι αὐτὸ προδοσία;
.         Ἡ εἰσβολὴ χιλιάδων λαθρομεταναστῶν καὶ ἡ μετατροπὴ τῆς πατρίδας μας, προϊόντος τοῦ χρόνου, σὲ μωαμεθανικὸ ἐμιράτο- ὑποδεχόμενοι ἀκόμη καὶ λαθρομετανάστες ἀπὸ χῶρες ποὺ δὲν συντρέχουν λόγοι μετανάστευσης- εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἂν συμβεῖ κάτι μὲ τοὺς Τούρκους, πῶς θὰ συμπεριφερθοῦν οἱ ἐν Ἑλλάδι ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλάμ; Δὲν θὰ τοὺς καλεῖ, οὐρλιάζοντας, ὁ βλαμμένος Ἐρντογάν, νὰ ξεσηκωθοῦν ἐναντίον ἡμῶν τῶν «ἀπίστων» καὶ ὑπὲρ τῶν «ἀδελφῶν» τους Τούρκων; Ὣς πότε θὰ καταπίνουμε τὰ δηλητήρια τῆς λεγόμενης ἰσλαμοφοβίας, ἡ ὁποία ἐνοχοποιεῖ καὶ παραλύει τὸ λαό μας; Τὸ ὅτι καταστρέφονται νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ἐξ αἰτίας τῶν ἀνεξέλεγκτων ὀρδῶν εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἡ κατάργηση τῶν ὅποιων, πενιχρῶν προνομίων τῶν πολυτέκνων, γεγονὸς ποὺ ἐπιδεινώνει τὴν δημογραφικὴ ἀπίσχνανση καὶ κατάρρευση τῆς Ἑλλάδας, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; Ἡ λαφυραγωγία τοῦ ἐθνικοῦ μας πλούτου ἀπὸ τὸ κομματικὸ χτικιό, ἡ ὑπογραφὴ μνημονίων λεηλασίας τοῦ τόπου ἀπὸ τοὺς ξένους δανειστὲς-δυνάστες, ἡ καταστροφὴ τῆς Ἐθνικῆς μας Παιδείας, ἡ κατασυκοφάντηση τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ οἱ συνεχεῖς βλασφημίες, ἡ ἀνοχὴ στὰ τηλεοπτικὰ διαφθορεῖα, εἶναι ἢ δὲν εἶναι προδοσία; (Δόξα τῷ Θεῷ, τὸ ΣτΕ ἔδωσε ἕνα λαμπρὸ μάθημα στοὺς ἐκκλησιομάχους τοῦ ὑπουργείου Παιδείας γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ὅταν ἀκούω ὅτι «πᾶμε 100 χρόνια πίσω», χαίρομαι χαρὰν μεγάλη. Κατὰ τὸν σπουδαῖο Δημ. Καμπούρογλου: «Ὄλα τὰ εθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω». Ἂν οἱ… προοδευτικοὶ λένε ὅτι γυρίζουμε πίσω, τότε τὸ ἔθνος πράγματι προοδεύει. Εὖγε στὴν γενναία Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη. Εὖγε καὶ γιὰ τὴν ἀθώωση τοῦ ἀγωνιστῆ καὶ ἀνδρείου Ἐπισκόπου Αἰγίου κ. Ἀμβροσίου).
.         Ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα τόσα περιγράφουν  τὴν μεγαλύτερη ἀπὸ καταβολῆς ἑλληνικοῦ κράτους προδοσία. Ναί, εἶναι προδότες, ξεπουλοῦν τὴν πατρίδα. Γιορτάζουμε τὴν Κυριακὴ τὰ δύο «χαῖρε»: «Χαῖρε Κεχαριτωμένη». Καὶ «χαῖρε, ὢ χαῖρε, λευτεριά». Ἡ Παναγία καὶ τὸ Εἰκοσιένα. Ἡ ἀπάντηση γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους, μὲς στὶς δύο αὐτὲς λέξεις κρύβεται….

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε