Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πατέρας

«ΜΑΜΑ, ΕΙΣΑΙ “ΝΟΥΜΕΡΟ”»

Μαμά, μπαμπά, εἶστε νούμερα!

τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.               Κάποτε ἀντιμετωπίζονταν ὡς ἄρρωστοι. Πρόκειται γιὰ τοὺς ἀνώμαλους. Παγκοσμίως, ἀποδεδειγμένα, τὰ ἄτομα αὐτὰ εἶναι ἐκτὸς φυσικῆς καταστάσεως. Στὴ φύσι τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ Δημιουργὸς Θεός, χάρισε δύο φύλα, τὸν ἄνδρα καὶ τὴ γυναῖκα. Ἂν μερικοὶ ἔχουν παρὰ φύσιν συμπεριφορές, αὐτοὶ ἀντιμετωπίζονται θεραπευτικά.

  • Φτάσαμε στὸ σημεῖο νὰ τοὺς δώσουμέ τα… πρωτεῖα! Μιὰ μικρὴ ὁμάδα ὁμοφυλοφίλων, ἐπιδιώκουν νὰ «καπελώσουν» πέρα ὥς πέρα τὴν κοινωνικὴ ζωή. Ὅ,τι θέλουν οἱ ὁμοφυλόφιλοι! Ἰσότητα θέλουν; Τὴν ἔχουν. Συμβίωσι θέλουν; Τὴν ἔχουν. Γάμο θέλουν; Τὸν ἔχουν. Υἱοθεσία παιδιῶν θέλουν; Καὶ αὐτὴ θὰ τὴν ἔχουν!

  • Καὶ ἐπειδὴ σὰν «ζευγάρια» δὲν μποροῦν νὰ γεννήσουν παιδί, καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ καλοῦνται «μαμὰ» ἢ «μπαμπάς», γι’ αὐτὸ τυχὸν παιδὶ ποὺ θὰ υἱοθετήσουν, θὰ εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ μὴ μάθη ποτὲ τὶς δυὸ πιὸ εὐλογημένες λέξεις, «μητέρα» – «πατέρα» («μπαμπὰ» – «μαμά»). Θὰ εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ φωνάζη «Γονέας 1» «Γονέας 2»! Νἄρθη κοντά μου τὸ 1, ὄχι τὸ 2!

  • Φρίττετε; Καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ «κατόρθωμα» (τὴ διαστροφὴ) οἱ ὁμοφυλόφιλοι προχώρησαν κι ἄλλο. Εἶπαν: «Ὄχι μόνο ἐμεῖς δὲν θὰ λεγώμαστε μαμὰ ἢ μπαμπάς. Οὔτε οἱ ἄλλοι, αὐτοὶ πού γεννοῦν παιδιά, θὰ λέγωνται «μαμὰ» ἢ «μπαμπάς». Θὰ καταργηθοῦν οἱ λέξεις αὐτές. Θὰ μιμηθοῦν ἐμᾶς, τοὺς ὁμοφυλόφιλους»!

Δὲν τὸ πιστεύετε;

  • Νομοσχέδιο, πού ἑτοιμάζει ὁ Γάλλος πρόεδρος Ἐμμανουέλ Μακρόν, καταργεῖ τὶς πιὸ ἀγαπημένες καὶ ἀναγνωρίσιμες λέξεις ὅλου τοῦ κόσμου, τὶς λέξεις «πατέρας» (μπαμπὰς) καὶ «μητέρα» (μαμά). Γιὰ νὰ μὴ χαλάση τὸ χατήρι τῶν ἐκφύλων ὁμοφυλοφίλων!

Ἔτσι στὴν αἴτησι ἐγγραφῆς τοῦ παιδιοῦ στὸ σχολεῖο θὰ ἀναγράφεται «Γονέας 1» καὶ «Γονέας 2».

  • Νὰ ποῦ φτάνουμε, ὅταν τὴν παρὰ φύσι ζωὴ τὴν ἐξισώνουμε μὲ τὴ φυσιολογικὴ ζωή. Ἂν καὶ οἱ ἐδῶ φίλοι τῶν ὁμοφυλοφίλων, πού βρίσκονται στὴ Βουλή, ἀκολουθήσουν τὸν Μακρὸν καὶ προβοῦν σὲ παρόμοια νομοθετικὴ ρύθμισι, ὅποιος θὰ προφέρη τὴ γλυκύτατη λέξι «μάνα», θὰ συλλαμβάνεται! Θὰ καταγγέλλεται ὡς… «ρατσιστὴς» καὶ θά… καταδικάζεται!

  • Εἶναι δυνατὸν νὰ γεννηθῆ παιδί, πού δὲν θὰ τρέξη στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας, καὶ δὲν θὰ τὴ φωνάξη “μαμά”;». Ρατσιστὴς λοιπὸν καὶ τὸ μωρό! Νὰ φάη ξύλο γιὰ νὰ μάθη νὰ λέη «Γονέας 1 ἢ 2»!

, , , ,

Σχολιάστε

 «ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -4 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) «Παιδάκι μου, Ἐγώ γιά σένα ὑπάρχω»!

Ὁ πολυεύσπλαχνος πατέρας
 
[Δ´]

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου (†)
«Ἡ ἁγιότητα εἶναι κατορθωτή σήμερα;»,
Ἐκδ. «THNOΣ», Ἀθήνα 2010
Σελ. 111 ἑπ.

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ : «ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -1 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)
Μέρος Β´:
 
«ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -2 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) Γι᾽ αὐτό ἐπικρατεῖ σήμερα ἕνα φουρτουνιασμένο πέλαγος, πού λέγεται διαταραγμένες διαπροσωπικές σχέσεις.
Mέρος Γ´:
«ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -3 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) Ἐπιστρέφει, ἐλπίζοντας στή γνωστή ἀγάπη τοῦ πατέρα του. Δέν ἀμφιβάλλει γι᾽ αὐτή τήν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη αὐτή τόν ἐλέγχει, ἀλλά καί τόν κάνει νά ἐπιστρέφει.

.                 Σᾶς εἶπα, ἀγαπητοί μου, ὅτι πρόκειται γιὰ καταπληκτικὰ σκηνή, ἀπείρου κάλλους, συγκινήσεως καὶ θαυμασμοῦ. Ὁ θιγμένος, προσβεβλημένος, ἀπορημένος, γηραιὸς πατέρας τὸν εἶδε, τὸν εὐσπλαχνίστηκε «καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν». Ἐπαναλαμβάνω, καὶ συγχωρέστε με γι᾽ αὐτό, προσέξτε. Δὲν στάθηκε νὰ μετρήσει τὶς διαθέσεις του, νὰ ὑπολογίσει τὴν προοπτική του, μὲ τὶ ὅρους ἐπιστρέφει, ἂν μετανόησε εἰλικρινά, ποιά εἶναι ἡ ἀκριβής πρόθεση τῆς ἐπιστροφῆς του. Δέν περίμενε καθόλου νά τόν ἀκούσει. Μά τί πατέρας εἶναι αὐτός; Ὄχι ἁπλά πῆγε πρός αὐτόν, ἀλλά ἔτρεξε πρός αὐτόν. Αὐτό ἔχει σημασία σημαντική. Δέν τόν χαιρέτησε ἁπλά. Δέν περίμενε νά ὑποκλιθεῖ, νά γονατίσει, νά τοῦ φιλήσει τό χέρι, νά ζητήσει συγνώμη. Δέν τόν ἄφησε νά μιλήσει. Δέν χρειαζόταν ξανά τά λόγια. Ἀξία εἶχε ἡ παρουσία. Τόν ἅρπαξε λοιπόν καί τόν ἀγκάλιασε. Ὄχι ἁπλά τόν ἀγκάλιασε ἀλλά τόν σφιχταγκάλιασε. Ὄχι ἁπλά τόν φίλησε, ἀλλά τόν «κατεφίλησε», τόν γέμισε δηλαδή φιλιά. Τί θαυμάσια αὐτή ἡ εἰκόνα, ἀδελφοί μου. Ὁ φταίχτης, ὁ ἀντάρτης, ὁ ἐπαναστάτης, ὁ ἀσεβής, ὁ ἄσωτος νά σφιχταγκαλιάζεται καί νά κατασπάζεται ἀπό τόν στοργικό πατέρα του. Ὁ θαυμάσιος πατέρας δέν περιμένει τήν ἐξουδένωση κι ἐξουθένωσή του, τό στραπατσάρισμα τῆς προσωπικότητάς του, τόν ἐξευτελισμό του καί τή διάλυσή του. Δέν ζητᾶ δικαιολογίες, ὑποσχέσεις, μεγάλα καί παχιά λόγια. Δέν τόν ἀφήνει νά μιλήσει. Μόνο τόν ἀγκαλιάζει καί τόν φιλᾶ μέ ὅλη τήν πατρική στοργή του καί τρυφερότητα.
.                 Αὐτή τήν εἰκόνα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, θά πρέπει νά τή φυλᾶμε καί θυμόμαστε καλά. Εἶναι διδακτική κι εὐεργετική λίαν. Αὐτή εἶναι ἡ μόνη καί μόνιμη στάση τοῦ οὐράνιου πατέρα μας. Ὁ Θεός μας δέν εἶναι ὁ Δίας, πού κατακεραυνώνει τούς ἀνθρώπους. Εἶναι ὁ Θεός τῆς ἀγάπης, τῆς εὐσπλαχνίας, τοῦ ἐλέους, τῶν οἰκτιρμῶν, τῆς ἀγαθότητας καί φιλανθρωπίας. Δέν μᾶς ξεσυνερίζεται, δέν μᾶς περιμένει στή γωνία νά μᾶς τή φέρει, δέν ἐκδικεῖται ποτέ, δέν τιμωρεῖ, δέν κακιώνει, δέν θυμώνει. Ἀναμένει τή μετάνοια ὅλων, δίνει εὐκαιρίες, δέν κουράζεται νά ἐπανέρχεται, ἐλπίζει καί προετοιμάζει τήν ἐπιστροφή μας, σεβόμενος πάντοτε τήν ἐλευθερία πού ὁ ἴδιος μᾶς ἔδωσε. Ἡ ἐξαίσια αὐτή εἰκόνα δίνει μεγάλη παρηγοριά κι ἐλπίδα σέ ὅλους τούς ἁμαρτωλούς.
.                 Ὁ μετανοημένος ἄσωτος μέσα στήν ἀγκαλιά καί τούς ἀσπασμούς τοῦ πατέρα του συντρίβεται ἀπό τήν ἀγάπη. Ποιός εἶμαι καί πῶς μοῦ συμπεριφέρεται; Τί πατέρα ἔχω καί πόσο ἄσπλαχνα τοῦ φέρθηκα; Ἀντί νά μ᾽ ἐπιτιμήσει, μέ ἀγκαλιάζει καί ἀντί νά μέ κανονίσει, μέ καταφιλᾶ. Ἡ ἀγάπη σου δέν ἔχει ὅρια. Δέν ἀξίζω, ἀλήθεια, τέτοιας καλῆς μεταχειρίσεως. Συγκλονίζομαι ἀπό τόν τρόπο σου. Ἡ ἀγάπη σου μέ κάνει ἄφωνο, μέ ἀφοπλίζει. Πῶς σοῦ φέρθηκα καί πῶς μοῦ φέρεσαι; Γιατί τόσο πολύ μέ ἀγαπᾶς; Δέν ἔκανα κάτι γιά νά μέ ἀγαπᾶς τόσο. Δέν ἀντέχω αὐτό τό μέγεθος τῆς ἀγάπης σου. Μέσα στήν ἀγκαλιά τοῦ πατέρα του, ἀκούει τούς κτύπους τῆς καρδιᾶς του. Ὅλοι κτυποῦν γι᾽ αὐτόν. Μέσα σέ αὐτή τήν ἀπερίγραπτη θαλπωρή λησμονᾶ τήν ξενιτιά, τήν ἐρημιά, τή μοναξιά, τήν παγωνιά, τή βρωμιά, τήν ἀθλιότητα. Γαληνεύει, ἠρεμεῖ, μεταμορφώνεται, ἀναγεννᾶται, ἐμψυχώνεται, ἐνδυναμώνεται.
.                 Ὁ πατέρας εἶναι σάν νά τοῦ λέει: «Μή μιλᾶς τώρα. Μή καταστρέφεις τήν ὡραιότατη σιγή μέ φλυαρίες, κενολογίες καί περιττολογίες. Τά γνωρίζω ὅλα καλά. Ἤμουν πάντοτε μαζί σου. Σέ ἀκολουθοῦσα, δέν σέ ἐγκατέλειψα ποτέ κι ἄς μέ ἄφησες ἐσύ. Δέν σοῦ ζητῶ τίποτε. Χαίρομαι πού ἐπέστρεψες. Σ᾽ εὐχαριστῶ πού ξαναγύρισες κοντά μου. Ἐγώ γιά σένα ὑπάρχω. Γι᾽ αὐτό σ᾽ ἔπλασα, γιά νά εἴμαστε πάντοτε μαζί. Δέν μποροῦμε νά ζήσουμε χώρια. Ὁ χωρισμός εἶναι πίκρα καί θάνατος. Δέν χρειάζεται νά προφέρεις καμία δικαιολογία. Δέν μέ πείραξε πού ἔφυγες. Μέ χαροποίησε πού γύρισες. Νά χαρεῖς αὐτή τή χαρά ὅλη. Νά μή τή διακόψεις ποτέ. Νά μή τήν ἀφήσεις νά ἐλαττωθεῖ. Στό χέρι τό δικό σου εἶναι, παιδάκι μου».
.                 Κάποια στιγμή κατάφερε νά ψελλίσει μέσα ἀπό δάκρυα χαρᾶς ἀληθινῆς: «Πατέρα μου, ἁμάρτησα πολύ στόν Θεό καί σ᾽ ἐσένα καί δέν ἀξίζω πιά νά ὀνομάζομαι υἱός σου». Καλά λέει, ξέρει τί λέει, δέν ταπεινολογεῖ καί ταπεινοσχημεῖ. Τήν ἀλήθεια πού αἰσθάνεται, καταθέτει. Πῶς μπορεῖ νά εἶμαι υἱός σου, ὅταν ἔτσι ὑπερήφανα σοῦ φέρθηκα καί τόσο ταπεινά μοῦ φέρεσαι ἐσύ τώρα; Δέν ἀξίζω τῆς υἱοθεσίας. Ὁ πατέρας δέν τόν διακόπτει, δέν τόν διορθώνει, δέν χαίρεται γι᾽ αὐτή τήν ὁμολογία. Τόν ἄκουσε πολύ καλά, τόν πρόσεξε ἰδιαίτερα, ἀλλά δέν συνεχίζει τή σκέψη καί δέν τοῦ ἀπαντᾶ εὐθέως καί ἀμέσως. Κάνει σάν νά μήν ἀκούει καί νά μή κατάλαβε καλά, ἐνῶ ἀσφαλῶς καί ἄκουσε καί κατάλαβε πολύ καλά. Ἀπευθύνεται πρός τούς ὑπηρέτες του ὁ πατέρας καί εἶναι σάν νά τούς λέει: Μή τόν ἀκοῦτε. Δέν ξέρει τί λέει. Εἶναι ποτέ δυνατόν τό παιδί μου νά παύσει νά εἶναι παιδί μου; Μπορῶ ἐγώ ὁ πατέρας του, πού τό γέννησα, νά μή κάποτε εἶμαι πατέρας του; Ἡ υἱοθεσία καί ἡ πατρότητα εἶναι ἀναφαίρετη. Προστάζει λοιπόν ὁ πατέρας του καί λέγει στούς ὑπηρέτες του: «Μή κάθεστε καθόλου. Γρήγορα ξεφορέστε του τά βρώμικα ροῦχα καί φορέστε του τήν πιό λαμπρή στολή πού ἔχουμε, περάστε του στό δάχτυλο τό καλό δαχτυλίδι καί δῶστε του καινούργια ὑποδήματα. Σφάξτε τό μοσχάρι τό σιτευτό καί μαγειρέψτε το, νά τό φᾶμε, νά εὐφρανθοῦμε. Πρόκειται γιά τόν υἱό μου τόν ἀγαπητό, πού ἦταν νεκρός καί ἀναστήθηκε καί ἦταν χαμένος καί βρέθηκε». Ἔτσι κι ἔγινε κι ἄρχισε τότε μία πανευφρόσυνη πανήγυρη. Μία τέτοια μεγάλη χαρά, λέει τό ἅγιο Εὐαγγέλιο, γίνεται γιά κάθε ἁμαρτωλό πού εἰλικρινά μετανοεῖ.
.                 Μόνο μία σκιά ὑπῆρξε μέσα σέ ὅλο αὐτό τό πανηγύρι. Πρόκειται γιά τό πρόσωπο τοῦ μεγαλύτερου ἀδελφοῦ του. Ἦταν κατά γενική ὁμολογία ἕνα πολύ καλό παιδί. Ἕνας ὑπάκουος, ἔντιμος, ἥσυχος κι ἐργατικός νέος, πού ποτέ δέν ἔδωσε ἀφορμή νά τόν παρατηρήσουν. Ἐπιστρέφοντας ἀπό τά χωράφια, πού ὅλη τήν ἡμέρα μέ κόπους καί ἱδρῶτες ἐργαζόταν, παρατηρεῖ πλησιάζοντας τό σπίτι του, κάποια ἀπρόσμενη ἀλλαγή. Ξαφνικά βλέπει φωτοχυσίες καί ἀκούει μουσικές καί χοροτράγουδα. Ἀπορημένος φωνάζει ἕναν ὑπηρέτη, γιά νά μάθει τί ἀκριβῶς συμβαίνει. Ἐκεῖνος δίχως πολλά λόγια τοῦ λέει ἀμέσως: Γύρισε ὁ ἀδελφός σου, πού τόν εἴχαμε χαμένο καί ὁ πατέρας σου ἀποφάσισε γιά χάρη του νά σφάξει τό σιτευτό μοσχάρι, πού ἐπέστρεψε πίσω καλά, γερός καί δυνατός. Ποιά θά ἦταν ἡ φυσιολογική ἀντίδραση, μόλις πληροφορήθηκε κάτι τέτοιο; Νά χαρεῖ, νά τρέξει νά χαιρετήσει καί φιλήσει τόν ἀδελφό του, πού γύρισε ξανά στό σπίτι τους. Δέν ἔκανε ὅμως ἔτσι. Γιατί; Μά ἀφοῦ ἦταν τόσο καλός καί ποτέ δέν εἶχε δώσει καμιά ἀφορμή νά τόν παρατηρήσουν. Γιατί τώρα συμπεριφέρεται ἔτσι; Ὄχι ἁπλά θύμωσε ἀλλά ὀργίστηκε, ταράχτηκε, ἀναψοκοκκίνισε, δέν περίμενε κάτι τέτοιο. Αὐτή ἡ ἀπρόσμενη ἐπιστροφή τοῦ χάλαγε τά σχέδια. Ἀλλιῶς τά εἶχε προγραμματίσει ὁ ἴδιος. Συγκρινόμενος μέ τόν ἄσωτο ἀδελφό του ὑπερίσχυε. Ἔβγαινε νικητής, ἐνάρετος, ἀθῶος, πολύ καλός. Μποροῦσε νά ἔχει ὅλη τήν ἐκτίμηση καί ἀγάπη τοῦ πατέρα του. Ἡ ἐπιστροφή τοῦ ἄσωτου τόν χολόσκαγε. Δέν ἤθελε οὔτε νά μπεῖ στό σπίτι του. Δέν ἄντεχε ν᾽ ἀντικρίσει τόν ἀδελφό του. Τά ᾽βαλε καί μέ τόν πατέρα του: Ἄ, ὄχι δά κι ἔτσι, ὅλα κι ὅλα, ὥς ἐδῶ καί μή παρέκει. Δέν θά τιμᾶμε καί τούς ἀσεβεῖς, τούς ἀγνώμονες, τούς καταχραστές, τούς πονηρούς, τούς ἀνεπρόκοπους, τούς ἄσωτους καί φαύλους. Ἀναγκάσθηκε ὁ πατέρας του, ὅταν πληροφορήθηκε τήν ἀφιλάδελφη στάση του, νά ἐξέλθει ξανά τῆς οἰκίας του, γιά νά τόν συναντήσει, νά συνομιλήσει εἰλικρινά μαζί του καί νά τοῦ ἐκθέσει τίς πραγματικές προθέσεις του. Ὁ στοργικός πατέρας κατανόησε πλήρως τήν κατάστασή του καί ἄρχισε νά τοῦ μιλᾶ ὄχι ἐπιτιμητικά, πατρικά, ἱκετευτικά, ἀγαπητικά. Ἐκεῖνος ὅμως δέν ἤθελε ν᾽ ἀκούσει. Τοῦ ἀποκρίθηκε βλοσυρά: «Ἄκουσε νά δεῖς καλά καί πρόσεξε. Ἐγώ τόσα χρόνια σοῦ δουλεύω σάν εἵλωτας. Ποτέ δέν παρήκουσα καμιά ἐντολή σου. Ἄν ἔχεις παράπονο, πές μου. Σ᾽ ἐμένα ὅμως δέν ἔδωσες ποτέ οὔτε ἕνα κατσικάκι νά χαρῶ κι ἐγώ σάν ἄνθρωπος καί νά τό φάω μέ τούς φίλους μου. Μόλις ὅμως γύρισε αὐτός ὁ ἀνεπρόκοπος υἱός σου, πού πῶς τολμᾶς καί τόν ἀγαπᾶς ἀκόμη, πού ἔφαγε τήν περιουσία σου μέ τίς παλιογυναῖκες, ἔσφαξες γιά χάρη του τό πιό καλό μας ζῶο, τό σιτευτό μοσχάρι».
.                Ὁ πατέρας τόν ἄκουσε προσεκτικά. Τόν καταλάβαινε πολύ καλά. Ἔβλεπε νά μεταμορφώνεται ὁ υἱός του. Δέν ἦταν ὁ πρεσβύτερος ἐκεῖνος ὁ ὥριμος, ὁ τίμιος, ὁ εἰλικρινής, ὁ γνήσιος, ὁ ἀτόφιος, ὁ ντόμπρος, ὁ ἀφτιασίδωτος, ὁ ἀνυπόκριτος, σοβαρός καί καλοκάγαθος. Τόσα χρόνια προσποιόταν, ὑποκρινόταν, κυκλοφοροῦσε μεταμφιεσμένος, μασκοφόρος, αὐτοδικαιωμένος, αὐτάρκης, ἀφιλότιμος καί ἀπαιτητικός. Δέν ἦταν δυστυχῶς καλός, ἀλλά ἔκανε τόν καλό. Δέν ἄντεξε καί φανερώθηκε τό κενό του, ἡ ἐσωτερική του γύμνια, ἀσχήμια καί ταραχή. Κρῖμα. Πῆγαν τόσοι κόποι καί μόχθοι χαμένοι. Ὁ πατέρας δέν τόν ξεσυνερίζεται. Δέν ἀπογοητεύεται ἀπό τήν ἀποκάλυψη τοῦ πραγματικοῦ ἐσωτερικοῦ του κόσμου. Κάνει ὅτι δέν καταλαβαίνει τίποτε ἀπ᾽ ὅλα αὐτά τά τρομερά, πού φανερώνει ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ του. Ἐπιμένει νά τόν παρακαλεῖ, νά τόν ἱκετεύει, νά τόν προσκαλεῖ. Δέν παύει νά τόν ἀγαπᾶ. «Καλό παιδί μου, τοῦ λέει, ἐσύ εἶσαι πάντοτε μαζί μου κι ἐγώ μαζί σου. Ὅ,τι εἶναι δικό μου εἶναι καί δικό σου. Δέν ξεχωρίζω τίποτε. Δέν λέω ὅτι αὐτό εἶναι δικό σου καί αὐτό δικό μου. Μή γίνεσαι μικρός. Μή παρασύρεσαι ἀπό δόλιους λογισμούς. Μή ζηλοφθονεῖς καί χάνεις τήν εὐκαιρία νά χαρεῖς μαζί μας. Ἔλα νά συνευφρανθοῦμε. Εἶναι πολύ σημαντική αὐτή ἡ ἡμέρα. Τό γεγονός εἶναι κοσμοχαρμόσυνο. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, γιά τόν ὁποῖο γίνεται ἡ ἑορτή, δέν εἶναι ἕνας τυχαῖος, ἕνας ἄγνωστος, ἕνας ξένος. Εἶναι ὁ ἀδελφός σου ὁ μοναδικός. Εἶναι τό παιδί μου. Εἶσαι τό παιδί μου. Εἶσθε τά παιδιά μου. Μή μέ λυπεῖς κι ἐσύ. Ἔλα σέ παρακαλῶ πολύ μέσα στό σπίτι, νά χαροῦμε ὅλοι μαζί. Ὁ ἀδελφός σου ἦταν νεκρός καί ἀναστήθηκε καί χαμένος καί βρέθηκε».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

βλ. σχετ.:

ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (Ἰω. Κορναράκη, καθηγ.)
ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Β´(Ἰω. Κορναράκη, καθηγ.)
ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Γ´(Ἰω. Κορναράκη, καθηγ.)
ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Δ´(Ἰω. Κορναράκη, καθηγ.)

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-1 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-2 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-3 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-4 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-5 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-6 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-7 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-8 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)

, , , ,

Σχολιάστε

O ΡΟΛΟΣ ΤΟY ΠΑΤΕΡΑ ΣΤHΝ AΝΑΤΡΟΦH ΤΟY ΠΑΙΔΙΟY-2 (Δ. Νατσιός) «Οἱ ταλαίπωροι γονεῖς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κρίση τοῦ ἀρχοντοχωριατισμοῦ, ποὺ εἶναι γενικὰ χαρακτηριστικὸ τοῦ Νεοέλληνα, ταλαιπωροῦνται καὶ ἀπὸ τὴν ἀξιοθρήνητη ἀνωριμότητα ὅλων αὐτῶν τῶν μαϊστόρων τῆς ἀνοησίας, τοὺς “πεφωτισμένους” ψαλιδόκωλους, γιὰ νὰ κατασκευάσουν τελικὰ τὶς ἐξαμβλωματικὲς προσωπικότητες, ποὺ θὰ ἀποτελέσουν τὶς μέλλουσες γενεές».

 ρόλος το πατέρα στν νατροφ το παιδιο
[Β´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 19, Ἰούλιος 2014

ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Μέρος Α´: O ΡΟΛΟΣ ΤΟY ΠΑΤΕΡΑ ΣΤHΝ AΝΑΤΡΟΦH ΤΟY ΠΑΙΔΙΟY-1 (Δ. Νατσιός) «Τὰ παιδιά μας πνίγονται, τὰ φυλακίσαμε στὸ κλουβὶ τῆς τεχνοκρατούμενης ἐποχῆς μας. Τὸ σχολεῖο, τὰ φροντιστήρια, τὰ ἀθλήματα, ἡ μουσική, τὰ μπαλέτα, τὰ ἰδιαίτερα καὶ ἡ τηλεόραση, δὲν ἀφήνουν παρὰ μόλις λίγο χρόνο γιὰ νὰ τὰ φιλήσουμε καὶ νὰ ποῦν “καληνύχτα”».

.                 Σὲ τί συνίσταται ὅμως αὐτὴ ἡ παράδοση τοῦ Γένους μας; Θὰ μοῦ ἐπιτραπεῖ στὸ σημεῖο αὐτὸ μιὰ σύντομη περιπλάνηση στὸν προγονικὸ-ἑλληνορθόδοξο λόγο. Κατ’ ἀρχὰς ὅταν μιλοῦμε γιὰ ἀρχαιοελληνικὴ παιδεία, δὲν μποροῦμε νὰ ξεχάσουμε τὸν ποιητὴ τῶν θεῶν, τὸν Ὅμηρο. Ὁ ρόλος τοῦ πατέρα στὴν ἀνατροφὴ τοῦ παιδιοῦ 2

, , , , ,

Σχολιάστε

O ΡΟΛΟΣ ΤΟY ΠΑΤΕΡΑ ΣΤHΝ AΝΑΤΡΟΦH ΤΟY ΠΑΙΔΙΟY-1 (Δ. Νατσιός) «Τὰ παιδιά μας πνίγονται, τὰ φυλακίσαμε στὸ κλουβὶ τῆς τεχνοκρατούμενης ἐποχῆς μας. Τὸ σχολεῖο, τὰ φροντιστήρια, τὰ ἀθλήματα, ἡ μουσική, τὰ μπαλέτα, τὰ ἰδιαίτερα καὶ ἡ τηλεόραση, δὲν ἀφήνουν παρὰ μόλις λίγο χρόνο γιὰ νὰ τὰ φιλήσουμε καὶ νὰ ποῦν “καληνύχτα”».

ρόλος το πατέρα στν νατροφ το παιδιο
[Α´]

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ
Δασκάλου

ἀπὸ τὴν «ΑΦΥΠΝΙΣΗ»,ΟΣ. ΝΙΚΟΔ.
περιοδικὴ ἔκδοση Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
(Πεντάλοφος Παιονίας)
ἀρ. τ. 19, Ἰούλιος 2014

.               Ἀνήκω σὲ μιὰ γενιά, ποὺ ἴσως εἶναι ἡ τελευταία ποὺ πρόλαβε νὰ γευτεῖ, νὰ νιώσει, νὰ βιώσει τὴν βαριὰ σκιὰ τοῦ πατέρα στὸ σπίτι. Μεγάλωσα σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ τὴν χαρακτήριζε -ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ τὸ ἀδόκιμο τῆς φράσης ἡ εὐλογημένη ἔλλειψη κάποιων ἀγαθῶν, ποὺ σήμερα ὑπερεκχειλίζουν στὰ σπίτια μας. Μίλησα γιὰ ἔλλειψη ἀγαθῶν, γιὰ τὴν «ἔντιμον πτωχείαν» τοῦ καθ’ ἡμᾶς Παπαδιαμάντη. Δὲν ἔλειπε ὅμως τὸ ὄντως ἀγαθόν, καὶ χρησιμοποιῶ τὸν ὄρο μὲ τὴν ἀρχαιοελληνική του σημασία, ποὺ σημαίνει τὸ καλό, τὸ χρηστό, τὸ ἐνάρετο. Τὸ καλὸ αὐτό, τὸ ἐξεικόνιζε ὁ πατρικὸς λόγος, προσταγὴ καὶ εὐχὴ συνάμα, «πρόσεξε, ὅταν μεγαλώσεις νὰ γίνεις χρήσιμος ἄνθρωπος στὴν κοινωνία». Πόσο βαθιὰ σοφία ἀνέδιδε ἡ φαινομενικῶς ἁπλοϊκὴ αὐτὴ φράση, σοφία ποὺ πήγαζε καὶ ἀπὸ βίον ἐνάρετο, διότι, ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ ὁ παλαιὸς ἐκεῖνος δάσκαλος τοῦ πατέρα, ὁ Πλούταρχος: «οὐ γὰρ ὁ λόγος τοσοῦτον, ὅσον ὁ βίος εἰς τὴν ἀρετὴν ἄγει». Βαριά, καταλυτικὴ ἡ παρουσία τοῦ πατέρα στὸ σπίτι, ἀνακούφιζε τὴν δύσμοιρη μάνα, ποὺ ἀνεχόταν, βάσταζε τὰ βάρη, τὴν βάσανο καὶ τὴν τυραννία τῆς τροφῆς καὶ ἀνατροφῆς μας.
.         Ὑπῆρχε ὁμολογῶ μιὰ ἀπόσταση τότε τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸν πατέρα, μιὰ ἀκριβῶς πατρικὴ ἀπόσταση, ἤθελε νὰ τὸν βλέπουμε σὰν πατέρα, δὲν ἀπέφευγε τὴν πατρικὴ εὐθύνη. Δράττομαι τῆς εὐκαιρίας καὶ θὰ ὑπενθυμίσω αὐτὸ ποὺ σημειώνει ἕνας σύγχρονος παιδαγωγός, ἀναφερόμενος στὴν ἀλλοίωση-ἔκπτωση, ποὺ παρατηρεῖται σήμερα στὸν πατρικὸ ρόλο. γονέας, σημειώνει, ποὺ λέει στ παιδί του «μ μ βλέπεις σν πατέρα, γ θέλω ν εμαι φίλος σου», εναι διος να νώριμο παιδί, ποὺ παραιτεται π τν πατρική του εθύνη κα δημιουργε στ παιδί του ασθημα νασφάλειας, ποὺ θ φτάσει στν πανικό. Τὰ παιδιὰ θὰ βροῦν εὐκαιρίες στὴν ζωή τους ν’ ἀποκτήσουν φίλους, εἶναι ὅμως ἀμφίβολο, ἂν θὰ βροῦν κάποιον ἄλλον πατέρα, ὅταν, οὔτε ὁ πατέρας τους δὲν θέλει νὰ εἶναι πατέρας τους καὶ τοὺς ζητάει νὰ μὴν περιμένουν τίποτε πιὸ πολὺ ἀπ’ αὐτόν, ἀπ’ ὅ,τι θὰ περίμεναν ἀπὸ κάποιον φίλο. Θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε πὼς ἡ ὀρθὴ καὶ σωστὴ ἱεράρχηση τοῦ γονικοῦ ρόλου, ἀπαιτεῖ πρῶτα νὰ εἶσαι πατέρας καὶ γονιὸς καὶ ἔπειτα φίλος. Καὶ νὰ προσεχθεῖ αὐτό, μιλάω γιὰ ἱεραρχία καὶ ὄχι γιὰ κυριαρχία. εραρχία προϋποθέτει λληλοσεβασμ κα πευθυνότητα, κυριαρχία μπεριέχει αταρχισμ κα σκληρότητα.
.          Τὶς παλαιότερες ἐκεῖνες ἐποχὲς ἦταν ὄντως «διακριτοὶ οἱ ρόλοι» στὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια, δὲν εἶχε ἀκόμη εἰσαχθεῖ τὸ μικρόβιο τῆς ξενοήθειας, τῆς ἀλόγιστης μίμησης ξένων πρὸς τὴν παράδοσή μας προτύπων. Τὶς δεκαετίες ποὺ παρῆλθαν συνέβη μιὰ ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ζωῆς μας, τοῦ πολιτισμοῦ μας ἐν γένει. Καὶ ὁ πολιτισμὸς ἀλλάζει, ὅταν μεταβάλλονται, ὄχι ἰδέες ἢ ἀξίες, ἀλλὰ οἱ ἀνθρώπινες ἀνάγκες. Ἀκριβέστερα: ἡ ἱεράρχηση τῶν ἀναγκῶν. Θαμπωμένοι π τν παρασιτικ καταναλωτισμ κα τν λικ εημερία τς Δύσης, ψώσαμε ς θνικ δεδες, ς πέρτατη νάγκη, τν ντιγραφ-βίωση ατς τς εζωίας, μ συνέπεια τν σημεριν πνευματικ παρακμή, τν σεφέρειο πνευματικ νεοπλουτισμό. Καὶ ατ ποὺ νομάζουμε σήμερα κρίση το οκογενειακο θεσμο εναι ντανάκλαση μις γενικότερης κοινωνικς παρακμς κα τ ντίστροφο.
.             Οὐδέποτε ὑπῆρχαν στὸν τόπο μας τόσοι ἐγγράμματοι καὶ τέτοια φτώχεια πνευματική. Σήμερα ἔχουμε θεοποιήσει τὸν διπλωματοῦχο τεχνοκράτη καὶ λησμονήσαμε πὼς κάθε κοινωνία, ποὺ θέλει ν προκόψει, χει πρτα νάγκη χαρακτήρων (χρήσιμων νθρώπων) κα κατόπιν τεχνοκρατν. Καὶ ὁμιλῶ γιὰ τὴν τεχνική, τὴν ἐπιστήμη ἐκείνη, ποὺ χωριζόμενη ἀρετῆς, καὶ στερούμενη ἠθικοῦ στόχου, γίνεται αὐτοσκοπὸς καὶ ποὺ ἐπιτρέπει μὲν νὰ πᾶμε στ’ ἀστέρια, ἀνέχεται δὲ ἑκατομμύρια νὰ λιμοκτονοῦν καὶ νὰ θερίζονται ἀπὸ μεσαιωνικὰ νοσήματα. Μιλήσαμε πρὶν γιὰ κρίση τῆς οἰκογένειας καὶ μιὰ καὶ τὸ θέμα μας εἶναι ὁ ρόλος τοῦ πατέρα στὴν διαπαιδαγώγηση τοῦ παιδιοῦ, ὀφείλουμε, ἐντίμως καὶ εὐθαρσῶς, νὰ παραδεχτοῦμε πώς, κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη, πεύθυνος γι τν σημεριν λλοτρίωση κα στοχία το οκογενειακο θεσμο εναι κυρίως πατέρας. Καὶ αὐτὸ γιατί ἡ μάνα διατηρεῖ ἢ μᾶλλον διέπεται ἡ σχέση της πρὸς τὸ παιδί, ἀπὸ αὐτὴν τὴν, γλυκοθώρητη καὶ συγκινητικὴ σὲ ὅλους μας εὐαισθησία, τὴν διακρίνει, σ’ ὅλους τοὺς τόπους καὶ τοὺς χρόνους, τὸ εὐμετάβλητον καὶ εὐπροσήγορον τοῦ χαρακτήρα, τὸ ὁποῖο μετουσιώνεται σὲ μιὰν μανικὴ ἀγαπὴ πρὸς τὸ παιδί, μιὰν ἀγάπη πού, γιὰ νὰ δανειστῶ μιὰ εὐαγγελικὴ ρήση, «καὶ αἱ πύλαι τοῦ ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Ἄρα, δεχόμενοι τὸ ἀξίωμα αὐτὸ τῆς αἰώνιας μάνας, ὀφείλουμε νὰ στραφοῦμε στὸν πατέρα καὶ νὰ μιλήσουμε γιὰ κρίση τοῦ πατρικοῦ ρόλου.
.            Ἡ δυσαρμονία τῆς σχέσης καὶ ἡ ἔλλειψη διαύλων ἐπικοινωνίας, ποὺ ἐντοπίζονται σήμερα, κυρίως κατὰ τὴν ἀνυπότακτη ἐφηβεία, μεταξὺ πατέρα καὶ παιδιοῦ εἶναι πότοκα τῆς διάχυσης τς πατρότητας σ πολλαπλος ρόλους, ὅπως αὐτοῦ τοῦ ἐπαγγελματία, τοῦ ἐπιζητοῦντος καριέρα καὶ οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια, ὁ ὁποῖος εἰς ἀντιστάθμιση καὶ ἀναπλήρωση τῆς πατρικῆς του ἀνεπάρκειας, προσφέρει στὸ παιδί του ἕνα εἴδωλο τοῦ ἑαυτοῦ του, ποὺ μετασκευάζεται σὲ παροχὴ πληθώρας ἀγαθῶν. Καὶ δὲν μιλῶ γιὰ ἀπουσία ἀγάπης, ἀλλὰ γιὰ μιὰ νοσηρὴ ἔκφραση ἀγάπης, γιὰ ἔλλειψη ἐπικοινωνίας. Ὅπως σημειώνει ὁ τροπαιοῦχος νομπελίστας μας, ὁ Σεφέρης «ἐκεῖνο ποὺ κάνει τὶς σχέσεις μοναδικὲς εἶναι ἡ ἐπικοινωνία. Καὶ ὅσο βαθύτερη εἶναι ἡ ἐπικοινωνία τόσο κάνει τὸν ἄνθρωπο, ἀνθρώπινο».
.             Τ πρόβλημα λοιπν πικεντρώνεται στ πς γαπάει πατέρας τ παιδί. Σήμερα αὐτὴ ἡ ἀγάπη ἐκφράζεται συνήθως μὲ τὴν παροχὴ ὑλικῶν ἀγαθῶν, διασκεδάσεων καὶ μὲ τὶς λεγόμενες μορφωτικὲς εὐκαιρίες. Τὰ καλὰ σχολεῖα, ἡ πολλὴ τροφή, τὰ ροῦχα, τὰ πάμπολλα παιχνίδια, ἡ δική τους τηλεόραση ἢ ὁ προσωπικὸς ὑπολογιστής, ἀντικαθιστοῦν τὴν πατρικὴ ἀγάπη ἢ εἶναι μέσα καὶ τρόποι ἐξαγορᾶς αὐτῆς τῆς ἀγάπης. Ὅλα αὐτὰ ὅμως εἶναι ἔμμεσες ἐκδηλώσεις ἀγάπης, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τὶς καταλάβουν τὰ παιδιά. Οἱ ἄμεσες μορφὲς ἀγάπης ἀπαιτοῦν χρόνο, ἑκούσια ὑπομονή, ὁ πατέρας νὰ ἀφιερώνει χρόνο ἱκανὸ στὸ παιδί του, νὰ μιλάει, νὰ παίζει, νὰ ἀστειεύεται, νὰ ἐργάζεται μαζί του, νὰ τὸ ἐνθαρρύνει μὲ τὴν παρουσία του. Παρενθετικὰ θέλω νὰ σημειώσω τὸ ἑξῆς: Ὡς ἐκπαιδευτικὸς ποτὲ δὲν ἄκουσα μαθητὴ –καὶ τὸ λέω μὲ παράπονο– νὰ μεταφέρει στὴν τάξη ἐξωσχολικὲς ἐμπειρίες καὶ γνώσεις, χωρὶς νὰ ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν στερεότυπη πλέον φράση «Κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση». Οὐδέποτε –καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ ἀνησυχητικό– ἄκουσα νὰ λέει «Κύριε, μοῦ εἶπε ὁ μπαμπάς μου». Πρόσφατα ἡ ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα» σὲ ἔρευνά της διαπίστωσε πὼς μόνον ἕνας στοὺς ἕξι μαθητὲς στὴν Ἑλλάδα βοηθιέται στὰ μαθήματα ἀπὸ τὸν πατέρα του. Ἀλλὰ σήμερα –κι αὐτὸ πρέπει νὰ τονισθεῖ ὡς ἕνα ἄλλο πυορρέον τραῦμα τῆς περὶ πολλὰ τυρβαζομένης ἐποχῆς μας– καὶ νὰ θέλει ὁ γονέας, ὁ πατέρας, νὰ δείξει τὴν ἀγάπη του στὸ παιδί, δὲν βρίσκει εὐκαιρία. Τ παιδιά μας πνίγονται, τ φυλακίσαμε στ κλουβ τς τεχνοκρατούμενης ποχς μας. Τ σχολεο, τ φροντιστήρια, τ θλήματα, μουσική, τ μπαλέτα, τ διαίτερα κα τηλεόραση, δν φήνουν παρ μόλις λίγο χρόνο γι ν τ φιλήσουμε κα ν πον «καληνύχτα».
.            Θὰ ἤθελα στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ προσθέσω κάτι. Τὰ παιδιά μας δὲν τὰ δημιουργήσαμε, δὲν μᾶς τὰ χάρισε ὁ Θεός, γιὰ νὰ μᾶς ἱκανοποιοῦν ἐγωϊστικά. Δὲν εἶναι τὰ παιδιά μας γιὰ νὰ ἐφαρμόζουμε πάνω τους δικές μας ἐπιθυμίες ἢ νὰ παίρνουμε ἐμεῖς ναρκισσιστικές, ἐγωϊστικὲς ἱκανοποιήσεις ἀπ’ αὐτά. Τὸ νὰ τὰ καταπιέζουμε μὲ πολλαπλὲς δραστηριότητες, εἰς βάρος, πολλὲς φορές, τῆς εὔθραυστης ψυχικῆς τους ὑγείας, φανερώνει δική μας χαμηλὴ αὐτοεκτίμηση καὶ ματαιοδοξία, ποὺ ἐπιζητεῖ κοινωνικὴ ἄνοδο καὶ ἀναγνώριση μέσῳ τῶν παιδιῶν μας. Γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι λίγοι αὐτοὶ ποὺ μιλοῦν γιὰ τὸ «τέλος τῆς ἀθωότητας». Ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ τὴν πνευματικὴ θωράκιση καὶ διαπαιδαγώγηση τοῦ παιδιοῦ εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ –ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἄγονης συντήρησης– στὴν παράδοση τοῦ Γένους μας! Τὸν τελευταῖο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ζηλέψει ὁ Ἕλληνας πατέρας εἶναι τὸν Ἀμερικάνο ἢ Δυτικοευρωπαῖο πατέρα ποὺ παραδέρνεται σήμερα στοὺς σκοπέλους τοῦ μηδενισμοῦ καὶ τοῦ ἀτομικισμοῦ. Ὁ Γερμανὸς φιλόσοφος Οὔλριχ Μπέκ, σὲ πρόσφατο βιβλίο του, μιλᾶ γιὰ καρικατούρα τοῦ πατέρα στὴν Δύση, ποὺ ὁδήγησε στὴν ἔξαρση τῶν ναρκωτικῶν, στὴν ἐφηβικὴ ἐγκληματικότητα, στὴν ἀνία, στὴν ἀθεΐα, τὸν κορεσμό, στὴν ἀνικανότητα ἀγάπης καὶ ἀνθρώπινης σχέσης μὲ τὸν Ἄλλον.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: O ΡΟΛΟΣ ΤΟY ΠΑΤΕΡΑ ΣΤHΝ AΝΑΤΡΟΦH ΤΟY ΠΑΙΔΙΟY-2 (Δ. Νατσιός) «οἱ ταλαίπωροι γονεῖς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κρίση τοῦ ἀρχοντοχωριατισμοῦ, ποὺ εἶναι γενικὰ χαρακτηριστικὸ τοῦ Νεοέλληνα, ταλαιπωροῦνται καὶ ἀπὸ τὴν ἀξιοθρήνητη ἀνωριμότητα ὅλων αὐτῶν τῶν μαϊστόρων τῆς ἀνοησίας, τοὺς «πεφωτισμένους» ψαλιδόκωλους, γιὰ νὰ κατασκευάσουν τελικὰ τὶς ἐξαμβλωματικὲς προσωπικότητες, ποὺ θὰ ἀποτελέσουν τὶς μέλλουσες γενεές».

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -1 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Ὁ πολυεύσπλαχνος πατέρας [Α´]

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου
«Ἡ ἁγιότητα εἶναι κατορθωτή σήμερα;»,
Ἐκδ. «THNOΣ», Ἀθήνα 2010
Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Ἡ γνωστή παραβολή τοῦ Κυρίου γιά τόν ἄσωτο υἱό ἀποτελεῖ, κατά τούς θείους ἑρμηνευτές, πολύτιμο λίθο ἤ λαμπερό μαργαριτάρι ἀνάμεσα στίς ἄλλες διδακτικές παραβολές. Χαρακτηρίζεται ἐπίσης ὡς εὐαγγέλιο τοῦ εὐαγγελίου. Εὔστοχα εἰπώθηκε, πώς καί μόνο αὐτή ἡ παραβολή, ἄν σωζόταν ἀπό ὅλο τό εὐαγγέλιο, ἀρκοῦσε γιά νά συγκινήσει καί ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπο στή σωτήρια μετάνοια. Αὐτό πού κυριαρχεῖ εἶναι ἡ μεγάλη ἀγάπη τοῦ πατέρα.
.            Ὁ νεώτερος υἱός τῆς παραβολῆς, ὀρθά-κοφτά, δίχως προλόγους καί μακρηγορίες ἀπαιτεῖ δικαιωματικά τό ἀναλογοῦν μερίδιο τῆς περιουσίας του. Ὁ πατέρας, δίχως ἀντιρρήσεις, ἀναβολές, καθυστερήσεις, δικαιολογίες καί προφάσεις χώρισε στά δύο τήν περιουσία του καί τοῦ ἔδωσε τό μερίδιο πού τοῦ ἀνῆκε. Ποιός πατέρας σήμερα, σ᾽ ἐποχή μάλιστα πλήρους ἐλευθερίας, θά ἔκανε κάτι τέτοιο τόσο ἁπλά, ἄμεσα καί ἄνετα; Γιατί φέρθηκε ἔτσι ὁ πατέρας; Δέν τόν ἀγαποῦσε; Εῖχε τόσο πολύ κουρασθεῖ μαζί του; Ἤθελε τήν ἡσυχία του; Δέν ἤθελε συνεχεῖς γκρίνιες καί μόνιμους καυγάδες; Ἦταν δικαιολογημένη καί ψυχολογημένη αὐτή ἡ στάση τοῦ πατέρα; Δέν θά ἔπρεπε νά τόν νουθετήσει, νά τόν σωφρονίσει, νά τόν μεταπείσει, νά τοῦ γυρίσει τά μυαλά, νά τόν συνεφέρει; Ἔκανε καλά πού τόν ἄκουσε καί τοὔδωσε ἀμέσως ὅ,τι ζητοῦσε; Δέν θἄπρεπε νά τόν καθίσει κάτω καί νά προσπαθήσει μέ κάθε τρόπο νά τόν πείσει πώς δέν σκέφτεται καλά, πώς εἶναι ἀρκετά ἀνώριμος, ἐνθουσιώδης, ἐπιπόλαιος καί μικρός; Γιατί δέν καθυστέρησε τή φυγή του; Εῖχε πολλούς λόγους νά τό κάνει. Γιατί δέν ἀναφέρει τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά τά δίκαια καί ὀρθά ἐρωτήματα ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή;
.            Θά μποροῦσε, ἀγαπητοί μου, ὁ καλοκάγαθος πατέρας νά τοῦ εἶχε πεῖ ὅλα αὐτά καί πολλά περισσότερα. Ἤξερε πολύ καλά τόν χαρακτήρα, τήν ψυχοσύνθεση, τά προτερήματα καί τίς ἀτέλειες τοῦ παιδιοῦ του. Αὐτός τόν εἶχε γεννήσει, ἀναθρέψει καί μεγαλώσει. Γνώριζε ἄριστα τή φτιασιά του, τά χούγια του, τά κουμπιά του, τ᾽ ἀδύναμα σημεῖα του. Δέν ἐνήργησε, ὅπως θά ἐνεργούσαμε ὅλοι μας. Παρατηροῦμε μία ἄλλη στάση, ἐντελῶς διαφορετική, ἀνατρεπτική, πού μᾶς προβληματίζει τρομερά. Ἐδῶ τώρα θά ἔχουμε τρομερές ἐνστάσεις. Δηλαδή δέν θά πρέπει νά διδάσκουμε τά παιδιά μας, νά τά πείθουμε τί θά κάνουν, νά τ᾽ ἀπομακρύνουμε ἀπό τό κακό, νά τά μάθουμε νά ὑπακούουν καί νά ὑποτάσσονται σέ αὐτό πού τούς λέμε;
.            Τήν παραβολή, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν τήν κατασκεύασα ἐγώ. Τήν παραβολή τήν εἶπε ὁ Χριστός καί εἶναι ἄψογη καί ἄρτια. Ἄν χρειαζόταν, θά προσέθετε καί ἄλλα λόγια. Τήν παραβολή μᾶς τήν μεταφέρει ἀκριβέστατα ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς καί τόν εὐχαριστοῦμε εὐγνώμονα. Παρατηρῶ μία δυσανασχέτηση στό ἀκροατήριο. Μά, πάτερ μου, τί εἶναι αὐτά πού ἀπόψε μᾶς λέτε μέσα στήν ἐκκλησία; Εἶναι ποτέ δυνατόν νά ὑποκύψουμε στίς παράλογες ἀπαιτήσεις τῶν ἀνώριμων παιδιῶν μας; Δέν θά πρέπει νά τά προφυλάξουμε ἀπό κινδύνους πού τά παραμονεύουν; Δέν θά πρέπει νά εἴμεθα αὐστηροί καί νά θέτουμε ὅρια, ἀπαγορεύσεις καί τιμωρίες; Θ᾽ ἀφήσουμε τά παιδιά νά κάνουν ὅ,τι θέλουν; Θά τούς ἱκανοποιήσουμε ὅλες τίς ἐπιθυμίες, ἀνεξαιρέτως; Δέν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι ὁρισμένες φορές νά τά δεσμεύσουμε;
.            Τί νά σᾶς πῶ; Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή κι ἐμένα μέ προβληματίζει, καθώς τήν ξαναδιαβάζω. Μέ βάζει σέ μία περιπέτεια, σ᾽ ἕνα ἄλλο σκεπτικό, μέ ἀνησυχεῖ καί κάπου μέ φοβίζει. Γιατί ὁ πατέρας τῆς παραβολῆς φέρθηκε διαφορετικά ἀπό ἐμᾶς; Γιατί ἁπλούστατα δέν εἶναι σάν κι ἐμᾶς. Γιατί εἶναι Θεός. Γιατί ξέρει πιό καλά ἀπό ἐμᾶς ν᾽ ἀγαπᾶ. Βλέπει τό παρελθόν καί τό μέλλον ὡς παρόν. Βλέπει τό βάθος. Γνωρίζει τό τέλος τῆς ἱστορίας. Δέν κρίνει τήν ἐπιφάνεια. Ἀδυνατεῖ νά δεσμεύσει τήν ἐλευθερία τοῦ πλάσματός του. Αὐτή πού Αὐτός τοῦ τήν ἔδωσε ἁπλόχερα. Ἀδυνατεῖ νά μειώσει, ἀφαιρέσει, καταστρατηγήσει τήν ἀνθρώπινη ἐλευθερία καί βούληση. Τό θεόσδοτο αὐτεξούσιο εἶναι ἀναφαίρετο.

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΑΦΥΣΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ: ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ «ΠΑΤΕΡΑΣ» καὶ «ΜΗΤΕΡΑ» ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ!

π Σεπτέμβριο «τέρμα» ο λέξεις πατέρας, μητέρα

.                Κατὰ τὴ νέα σχολικὴ χρονιά, ἕνα… νέο ὑποχρεωτικὸ μάθημα, τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης, θὰ εἰσαχθεῖ σὲ ὅλα τὰ Γαλλικὰ σχολεῖα. Τὰ παιδιὰ θὰ πρέπει νὰ ἐκπαιδευτοῦν ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν ἕξι ἐτῶν! Ἡ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση εἶναι γιὰ νὰ μετατοπίσει πλήρως τὴν ἀντίληψη τῶν παραδοσιακῶν βιολογικῶν ρόλων τῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν στὸ μυαλὸ τῶν παιδιῶν, ἀντικαθιστώντας τες μὲ τὶς νέες ἰδέες σχετικὰ μὲ τὸ λεγόμενο «κοινωνικὸ φύλο».
.                Ἡ Γαλλία ἔχει γίνει τὸ πεδίο στὴν καλλιέργεια τῆς ἀφύσικης ἀνθρωπότητας στοὺς νέους. Ἡ κυβέρνηση Ὀλὰντ ἔχει ἀπίστευτη ἐπιμονὴ στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ στὸ νὰ ἐπιτρέψει ζευγάρια τοῦ ἰδίου φύλου νὰ υἱοθετοῦν παιδιά, συμπληρώνοντας μὲ συστημικὰ μέτρα, γιὰ νὰ ἐκπαιδεύσει τὴ νέα γενιά, ποὺ δὲν θὰ ἔχει καμία ἰδέα τοῦ ἄνδρα καὶ τῆς γυναίκας.
.          Ἡ «δημοκρατικὴ» κυβέρνηση δὲν παρέχει καμία ἐναλλακτικὴ λύση. Τὸ θέμα θὰ εἰσαχθεῖ σὲ ὅλα τὰ Γαλλικὰ σχολεῖα, συμπεριλαμβανομένων τῶν ἰδιωτικῶν καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχολείων. Τὸν Φεβρουάριο, ἡ Ἐπιτροπὴ Πολιτιστικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἐθνοσυνέλευσης ἐνέκρινε νομοθετικὴ τροποποίηση τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος τῆς ἀναπληρωτοῦ Julie Sommaruga, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ ἀποστολὴ τοῦ σχολείου εἶναι «ἡ διδασκαλία τῆς ἰσότητας τῶν φύλων».

.                Σύμφωνα μὲ τὴν τροπολογία, οἱ μαθητὲς τῶν δημοτικῶν σχολείων θὰ πρέπει νὰ διδάσκονται τὴν θεωρία τῆς ἰσότητας τῶν φύλων καὶ νὰ ἐπισημαίνεται ὅτι οἱ διαφορὲς μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν δὲν εἶναι φυσικές, ἀλλὰ ἱστορικὰ καὶ κοινωνικὰ κατασκευασμένες καὶ ἀναπαράγονται.
.                Ἡ τροπολογία αὐτὴ ὑποστηρίχθηκε ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς Ἐπιτροπῆς, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς ἀριστεροὺς στὸ κοινοβούλιο – Περιβαλλοντολόγους, Σοσιαλιστές, Κομμουνιστές, καὶ στὶς 19 Μαρτίου, ἡ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Γαλλίας ἐνέκρινε τὸ «Νόμο τῶν φύλων» στὴν πρώτη ἀνάγνωση, ἀνοίγοντας τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐπίσημη διαφθορὰ τῶν ἀνηλίκων στὰ σχολεῖα τῆς Γαλλίας.
.                Ἡ προτεινόμενη ἔννοια περιλαμβάνει μία «θεωρία τῶν φύλων». Εἶναι εὔκολο νὰ καταλάβουμε γιὰ τὸ τί εἴδους «φύλα» μιλοῦν, ἂν ἐξετάσουμε τὸ εἶδος τῶν «φύλων» ποὺ παρουσιάζονται καθημερινά. Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς κλασικοὺς ρόλους τῶν δύο φύλων, σήμερα, τὸ ἴδιο ἄτομο μπορεῖ νὰ ἔχει πολλαπλοὺς ρόλους καὶ τῶν δύο φύλων. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς «untrendy» παραδοσιακοὺς ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὑπάρχουν ὁμοφυλόφιλοι (οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ λεσβίες), ὅπως καὶ κάθε ἄλλο «εἶδος», ὅπως ἀμφιφυλόφιλων, τραβεστὶ καὶ τρανσέξουαλ. Δηλαδή, ἡ ὁμοφυλοφιλία ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ θεωρηθεῖ μία ἀσθένεια ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ πρότυπα σερβίρεται ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ «εἴδη» τῶν σεξουαλικῶν σχέσεων.
.                Ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τοῦ «φύλου» εἰσήχθη στὰ Γαλλικὰ σχολικὰ βιβλία τὸ 2011. Ἡ ἰδεολογία τῶν φύλων εἰσάγει μία ἔννοια, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ φύλο δὲν καθορίζεται βιολογικά, ἀλλὰ εἶναι συνέπεια τῆς πολιτιστικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀνάπτυξης τοῦ ἀτόμου στὴν κοινωνία.
.                Κατευθυνόμενες ἀπὸ παραλογισμό, οἱ σκέψεις αὐτὲς στὴ σύγχρονη Γαλλία ἔχουν γίνει «μία δικαιολογία», γιὰ νὰ νομιμοποιήσει τοὺς γάμους τῶν ὁμοφύλων καὶ νὰ ἐπιτρέψει διεστραμμένους νὰ υἱοθετοῦν παιδιά. Κρίνοντας ἀπὸ τὶς τρέχουσες τάσεις, θὰ ἀποτελέσει τὴ βάση γιὰ τὴν θεσμοθετημένη παιδεραστία καὶ τὴν ὁμοφυλοφιλία τῆς νεώτερης γενιᾶς, ποὺ ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἡλικία, θὰ πρέπει νὰ ἐνστερνισθεῖ τὴν ἰδέα τοῦ διεστραμμένου σὲξ ὡς βασικὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς. Ὅταν μία τέτοια ἰδεολογία ἔχει τεθεῖ σὲ ἐφαρμογὴ ἀπὸ τὴν κυβέρνηση σὲ ἕνα δημόσιο ὀργανισμὸ ὅπως ἡ γενικὴ ἐκπαίδευση, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὑπάρχει μία ὑλοποίηση τοῦ συνολικοῦ σχεδίου γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς ἀνθρωπότητας, μὲ τὴ μετατόπιση τῶν θεμελιωδῶν ἐννοιῶν τῆς παραγόμενης ἐξέλιξης τῆς ἀνθρώπινης σεξουαλικότητας.
.                Πρῶτα, ἡ ἀγαμία καὶ οἱ ἀρχὲς στὴν προσέγγιση γιὰ αὐστηρὴ ρύθμιση τῆς σεξουαλικῆς ζωῆς σὲ μία οἰκογένεια ἦταν ὁ στόχος, στὴ συνέχεια, ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔγινε κάτι τὸ φυσικό, τώρα, οἱ ἰδέες γιὰ πολλαπλοὺς ρόλους τῶν φύλων εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ ποὺ ἀποτελοῦν τὴ βάση γιὰ τὴ διαμόρφωση τῆς φυσικὰ ἄρρωστης καὶ χειραγωγημένης κοινωνίας.

ΠΗΓΗ: anti-ntp.net (ἀπὸ pravda.ru)

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-2. Ἀπενεχοποίηση τῆς διαστροφῆς. Ποῦ τελικὰ σκοπεύουν;

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ [B´]

Τοῦ μμανουλ Παναγοπούλου,
μ. πικ. Καθηγητοῦ Χειρουργικς

Περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
τ. 507, Μάρτιος 2013, σελ. 114-116

Ἠλ. Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ : ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-1. Ἀπενεχοποίηση τῆς διαστροφῆς. Ποῦ τελικὰ σκοπεύουν;

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ ἐπαναπροσδιορισμὸς τῶν φύλων ταιριάζει ἀσορτί μὲ τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ ποὺ ἐπιχειρεῖται σὲ θεολογικὰ θέματα. (βλ. λ. «ἀναστοχασμός»! ! !)

.                Tὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης στὴν τελευταία του Σύμβαση γιὰ τὸ φύλο καθόρισε τὸ φύλο ὡς µιὰ καθαρὰ κοινωνικὴ κατασκευή. Ἀπαλείφοντας τὶς βιολογικὲς διαφορὲς ὡς καθοριστικῶν παραγόντων τοῦ φύλου, τὸ Σ.Ε. ἐπανακαθόρισε τὸ φύλο ὡς σηµαῖνον «τοὺς κοινωνικὰ κατασκευασµένους ρόλους, συµπεριφορὲς καὶ δραστηριότητες, τοὺς ὁποίους µιὰ δεδοµένη κοινωνία ἀποδίδει, θεωρώντας τους κατάλληλους γιὰ τὸν ἄνδρα καὶ τὴν γυναίκα».
.                Πολλὰ Κολλέγια καὶ Πανεπιστήµια στὴν Ἀµερική, µεταξὺ τῶν ὁποίων τὰ Πανεπιστήµια Stanford, Cornell καὶ Harvard, ἐπέλεξαν νὰ ἐφαρμόσουν προγράμματα οὐδετέρου γένους φοιτητικῆς διαμονῆς. Σὲ σχολεῖο στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως στὸ Oakland τῆς Καλιφόρνιας διδάσκουν στὰ παιδιὰ ὅτι δὲν ὑπάρχουν δύο φύλα, ἀλλὰ ἕνα φάσμα φύλων καὶ ὅτι μποροῦν τὰ παιδιὰ νὰ διαλέξουν νὰ εἶναι ἀγόρι ἢ κορίτσι ἢ καὶ τὰ δύο. Ἡ ὁμοσπονδία τῶν καθηγητῶν τῆς British Columbia ἐνέκρινε γιὰ τοὺς καθηγητὲς βιβλίο μὲ τίτλο: Τὸ Φάσμα τοῦ Φύλου· τί χρειάζεται νὰ γνωρίζουν οἱ καθηγητές. Στὴν ὑπηρεσία διαβατηρίων τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν τοῦ Ἡνωµένου Βασιλείου συζητεῖται ἡ ἀπάλειψη τοῦ φύλου ἀπὸ τὰ διαβατήρια. Στὸ κουτάκι ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὸ φύλο θὰ γράφεται τὸ Χ. Πρόσφατα τὸ Πανεπιστήµιο τῆς Ὀξφόρδης ξανάγραψε τὸν κώδικα ποὺ διέπει τὴν ἀκαδηµαϊκὴ ἐνδυµασία. Μὲ τὴν νέα ρύθµιση οἱ σπουδαστὲς στὶς ἐξετάσεις τους καὶ στὶς ἐπίσηµες ἐκδηλώσεις δὲν ὑποχρεοῦνται νὰ φοροῦν τὴν ἐπίσηµη στολὴ ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὴν ἐνδυµασία τοῦ φύλου τους.
.                Πολὺ πρόσφατα (Μάιος 2012) ἡ Ἀργεντινὴ ψήφισε τὸ νόµο τῆς ταυτότητας τοῦ φύλου, ὁ ὁποῖος δίνει τὸ δικαίωµα στοὺς πολίτες νὰ καθορίζουν τὸ φύλο τους στὰ  δηµοτολόγια, ὅταν τὰ φυσικά τους χαρακτηριστικὰ δὲν ταυτίζονται µὲ τὸ πως οἱ ἴδιοι βλέπουν τὴν ταυτοτητά τους.
.                Εἶναι ἤδη γνωστὸ ὅτι ὁρισµένα κράτη ἔχουν ἀπαλείψει ἀπὸ τὰ ἐπίσηµα ἐγγραφά τους, ὅπως τὸ διαβατήριο καὶ τὸ πιστοποιητικὸ γέννησης, τὸν ὅρο πατέρας καὶ μητέρα καὶ τοὺς ἔχουν ἀντικαταστήσει μὲ τοὺς ὅρους γονέας-1 καὶ γονέας-2.
.                Οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς ἄφυλης κοινωνίας προσπαθοῦν νὰ κάνουν πλύση ἐγκεφάλου στὰ παιδιά μας γιὰ νὰ πιστέψουν ὅτι ἡ οὐδετερότητα τοῦ φύλου (ἀνδρόγυνο) εἶναι τὸ νέο ἰδεῶδες γιὰ τὴν σημερινὴ κοινωνία. Διδάσκουν ὅτι τὸ φύλο εἶναι ἕνα φάσμα καὶ ἡ ταυτότητα τοῦ φύλου εἶναι μιὰ κατάσταση τοῦ νοῦ, μιὰ κονωνικὴ κατασκευή. Θεωροῦν ὅτι τὰ στερεότυπα τοῦ φύλου ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπάρχουν καὶ γι᾽ αὐτὸ ἡ ἀλλαγὴ τῆς κατάστασης πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὴν προσχολικὴ ἡλικία καὶ ἀπὸ τὸν τρόπο ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν. Τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ κοινωνικοποιηθοῦν μὲ τὰ μὴ ἀναγκαῖα στερεότυπα τοῦ φύλου. Τὸ νὰ εἶσαι ἢ νὰ φαίνεσαι μὲ τὸν στερεότυπο τρόπο πρέπει νὰ ἀλλάξει. Μπορεῖς νὰ εἶσαι ἢ νὰ φαίνεσαι ὅπως ἐπιθυμεῖς.
.                Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ νέα αὐτὴ ὁρολογία θὰ προκαλέσει σύγχυση στὰ παιδιὰ καὶ ὁ ὑπαινιγμὸς ὅτι ὑπάρχει καὶ τρίτο φύλο θὰ διασπάσει τὴν φυσιολογικὴ ἀνάπτυξη τοῦ φύλου τους. Ἡ οὐδετερότητα τοῦ φύλου εἶναι μία κοινωνικὴ αὐταπάτη καὶ μία περίεργη ἄρνηση τοῦ πραγματικοῦ γεγονότος ὅτι τὸ ἀνθρώπινο εἶδος εἶναι ἕνα εἶδος ποὺ ἔχει δύο γένη, τὸ ἀρσενικὸ καὶ τὸ θηλυκό. Ἄλλωστε ἡ ὅλη κοινωνικὴ κατασκευὴ σὲ κάθε κοινωνία βασίστηκε στὴν διάκριση τῶν φύλων. Ὁ Θεὸς δὲν δημιούργησε ἕνα φύλο ἀλλὰ δύο. «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς» (Γέν. α´ 27).
.                Ὅμως τὸ βασικότερο καὶ οὐσιαστικότερο ἐρώτημα εἶναι ποῦ τελικὰ στοχεύει αὐτὴ ἡ παγκόσμια τάση ἀπάλειψης τῶν φύλων καὶ δημιουργίας ἄφυλης κοινωνίας;  Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στὰ ὅσα ἀναφέρει ἡ Lotta Rajalin, διευθύντρια τοῦ σχολείου προσχολικῆς ἀγωγῆς Egalia στὴν Σουηδία. Στὸ σχολεῖο ἀποφεύγονται, εἶπε, οἱ λέξεις αὐτὸς καὶ αὐτὴ καὶ τὰ παιδιὰ ἀποκαλοῦνται φίλοι. Τὸ σχολεῖο δίνει εἰδικὴ σημασία στὸ νὰ δημιουργεῖ περιβάλλον ἀνεκτικὸ στοὺς ὁμοφυλόφιλους, τοὺς ἀμφιφυλόφιλους καὶ τοὺς τρανσέξουαλ. Σχεδὸν ὅλα τὰ παιδικὰ βιβλία τοῦ σχολείου αὐτοῦ ἀναφέρονται σὲ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια, σὲ μονογονεϊκὲς οἰκογένειες, σὲ υἱοθετημένα παιδιὰ καὶ σὲ ἄλλες παρόμοιες καταστάσεις. Ἄλλωστε στὴν Σουηδία ἐπιτρέπεται ὁ γάμος ὁμοφυλόφιλων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν.
.                Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ ἀπώτερος στόχος αὐτῆς τῆς τάσης εἶναι νὰ δημιουργήσει μία κοινωνία ὄχι ἁπλῶς πλήρως ἀνεκτική, ἀλλὰ καὶ ἔμμεσα προτρεπτικὴ στὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ στὶς ἄλλες σεξουαλικὲς «ἰδιαιτερότητες», στοὺς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων, στὴν υἱοθέτηση παιδιῶν ἀπὸ αὐτούς, στὴν ἐκ πεποιθήσεως μονογονεϊκὴ οἰκογένεια, ἀφοῦ, γιὰ τὴν ἀπόκτηση παιδιῶν, ὁ γάμος καὶ ἡ συζυγία, δὲν θεωροῦνται, κατὰ τὴν νέα ἀντίληψη, ἀπαραίτητες προϋποθέσεις. Νὰ δημιουργήσει μία κοινωνία ἀνοικτὴ στὴν ἀπενοχοποίηση τῆς διαστροφῆς καὶ τοῦ παθολογικοῦ. Νὰ ἐμπεδώσει στὰ παιδιά, ἀπὸ τὴν προσχολικὴ ἀκόμη ἡλικία, νὰ εἶναι καὶ νὰ φαίνονται ὅπως ἐπιθυμοῦν καὶ ὄχι ὅπως καθορίζει τὸ φύλο τους. Οἱ κοινωνίες ποὺ συζητοῦν τὴν μετάλλαξή τους σὲ οὐδετέρου γένους κοινωνίες, εἶναι οἱ κοινωνίες ποὺ ἔχουν ἢ πρόκειται νὰ νομιμοποιήσουν τὴν συμβίωση καὶ τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων. Ἀνοικτὰ μπορεῖ νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ νέα αὐτὴ ἀντίληψη στοχεύει στὴν ἰσότητα τῶν δύο φύλων, ἀλλὰ δὲν ἀποκρύπτεται καὶ ὁ στόχος τῆς ἱκανοποίησης τῶν τρανσέξουαλ. Ἄλλωστε, στὶς δυτικὲς κοινωνίες, ἡ ἰσότητα τῶν φύλων ἔχει ἐπιτευχθεῖ σὲ πολὺ μεγάλo βαθμό, ὥστε δὲν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ ὡς ἐπιχείρημα γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν στροφὴ πρὸς τὴν μετα-φυλικὴ κοινωνία. Θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ τονισθεῖ ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ κίνηση, σὲ σημαντικὸ βαθμό, χρηματοδοτεῖται καὶ προωθεῖται ἀπὸ ὁμοφυλοφιλικὲς ὀργανώσεις.
.                Ὅπως ὀρθὰ παρατηρεῖ ἢ Fay Voshell σὲ ἄρθρο της ποὺ ἀναρτήθηκε στὸν ἱστότοπo American Thinker στίς 19.10.20l2, ἐὰν ἡ κοινωνία μας ἀπoδεχθεῖ τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ φύλου ὡς κοινωικῆς μόνο κατασκευῆς, αὐτὸ θὰ σημάνει τὸ τέλος τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως τὸν γνωρίζουμε, ὄχι ἁπλῶς τὴν ἀναμόρφωση ἢ τὸν μετασχηματισμό του, ἀλλὰ τὴν ἐξάλειψη αὐτοῦ τοῦ ἴδιου τοῦ πολιτισμοῦ.

, , , ,

Σχολιάστε