Ἄρθρα σημειωμένα ὡς παρακμή

ΕΦΙΑΛΤΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ (καὶ νοοτροπίες)

Ἐφιαλτικοί ἀριθμοί

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                        Εἶσθε Ἕλληνες καί Χριστιανοί; Σᾶς νοιάζει ἆραγε ἄν ἡ Τουρκία «ἕνα βράδυ» ἁρπάξη τά νησιά μας; Καλή ἡ ἀνησυχία σας. Μά τήν ἀνησυχία τήν προξενοῦμε ἐμεῖς με τήν ὑπογεννητικότητα.

.                 Κρατῆστε τά νούμερα: Τό 2021 οἱ γεννήσεις στήν πατρίδα μας ἦσαν 85.346 καί οἱ θάνατοι 143.919!!! Ὅταν γιά νά διατηρηθῆ ἕνα ἔθνος, ἀπαιτεῖται τοὐλάχιστον ἴσος ἀριθμός γεννήσεων καί θανάτων, πεῖτε μας, ποιός σκοτώνει τήν ἔνδοξη ἄλλοτε Ἑλλάδα;

.                Ὡς Ἕλληνες τρομάζουμε μέ τούς ὡς ἄνω ἀριθμούς. Καί ὡς Χριστιανοί; Ὑπάρχουν στόν τόπο μας 52.000 συμβιώσεις!

.                Ἀπό αὐτές πόσα ζευγάρια ἔχουν ἐπιλέξει τόν ἐκκλησιαστικό γάμο, δηλαδή, τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας γιά μία ὄμορφη συζυγία; Μόνον οἱ 18.478! Δηλαδή τά 2/3 τῶν Ἑλλήνων (Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν…) δέν θέλουν Χριστό, οὔτε Ἐκκλησία! Εἶναι ὅλοι αὐτοί ἄθεοι; Ἀλλά καί οἱ λεγόμενοι ἐκκλησιαστικοί εἶναι γάμοι κατά Θεόν; Οἱ περισσότεροι γίνονται σέ κάποιο κτῆμα, μέ μικροσκοπικό ἐκκλησάκι, μέ μοναδικό σκοπό νά γλεντήσουν μετά τό γάμο σέ πλούσια ταβέρνα!

.                Οἱ λεγόμενοι «πολιτικοί γάμοι» εἶναι πολύ περισσότεροι ἀπό τούς λεγομένους ἐκκλησιαστικούς. 22.272 οἱ πολιτικοί, 18.487 οἱ ἐκκλησιαστικοί! Καλύτερα στό δημαρχεῖο, παρά στήν Ἐκκλησία!

.                Μέ «σύμφωνο συμβίωσης», μέ μία δηλαδή μόνο ὑπογραφή, πόσοι λένε ὅτι συζοῦν ὡς οἰκογένεια; 11.550! Ἀπ’ αὐτούς τά 214 «σύμφωνα» ἀφοροῦν σέ ὁμοφυλοφίλους!

.                Κάποτε ἡ Ἑλλάδα ἦταν χώρα μαρτύρων καί ἁγίων. Τώρα τήν ταυτότητά της τήν καθορίζουν: Ἡ «Ἕνωσις Ἀθέων» καί οἱ ΛΟΑΤΚΙ! Οἱ δύο δέ αὐτές συνομοσπονδίες δέν ἀλλοιώνουν ἁπλῶς τό χρῶμα τῆς Ἐλλάδας, ἀλλά κυριολεκτικά τήν σκοτώνουν. Ἑλλάδα χωρίς χριστιανικές οἰκογένειες καί χωρίς παιδιά ψυχορραγεῖ. Ἐνέσεις ἀναζωογόνησης δέν εἶναι τά πανηγύρια καί οἱ ἐκκλησιαστικές φιέστες*. Εἶναι ὁ ἐπανευαγγελισμός, ἡ μετάνοια καί ὁ κατηχητικός λόγος.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἀπὸ τέτοιες φιέστες ἄλλο τίποτα. Εἶναι τόσο καταθλιπτικὸ αὐτὸ τὸ φαινόμενο, μὲ τὶς ἀλλεπάλληλες ὑποδοχὲς Εἰκόνων, ἐνθρονίσεις Ἀντιγράφων Εἰκόνων, ἐπετείους Ἐνθρονίσεων, μεταφορὲς ἱ. Λειψάνων, Λαμπρῶν Πανηγύρεων κλπ ποὺ δὲν ἀξίζει οἱαδήποτε ἀναφορά. Φαινόμενο βαθειᾶς παρακμῆς. Βύθισμα στὴν ἄβυσσο τοῦ κούφιου. Οἱ ἐφιαλτικοὶ ἀριθμοὶ συναγωνίζονται τὶς ἐφιαλτικὲς νοοτροπίες.

Διαφήμιση

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΛΑΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΨΥΧΟΡΡΑΓΟΥΝΤΑ «Ὅποιος θέλει νὰ σπουδάσει τὴν ἱστορικὴ παρακμή μας, ἂς ἐγκύψει στὴν προφορικὴ καὶ γραπτὴ γλωσσικὴ ἐκφραστική μας».

Γιὰ λαὸ ἱστορικὸ ψυχορραγοῦντα

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 21.10.12

.              Στὸ κομμάτι τῆς ὁδοῦ Σταδίου, ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια ὣς τὴν Κλαυθμῶνος, ἴσως καὶ τέσσερα στὰ πέντε καταστήματα ἔχουν κλείσει. Ἡ εἰκόνα ἀπὸ μόνη της γεννάει πανικό.
.              Δὲν ἔκλεισε τὰ καταστήματα ἡ οἰκονομικὴ ἀποκλειστικὰ καταστροφὴ τῆς χώρας. Ἡ ἀνυπαρξία κράτους προηγήθηκε. Οἱ κυβερνήσεις ἤξεραν μόνο νὰ δανείζονται καὶ νὰ σκορπᾶνε, ἦταν προκλητικά, ἐξωφρενικὰ ἀνίκανες νὰ λύσουν προβλήματα ὅπως τῶν καθημερινῶν διαδηλώσεων στὸ κέντρο τῆς πρωτεύουσας. Ἀνίκανες νὰ πατάξουν τὶς ὀρδὲς τῶν ἐγκληματιῶν «μπαχαλάκηδων». Ἀνίκανες νὰ ἐξαλείψουν τὸ ἀναιδέστατα ἔκθετο στὰ πεζοδρόμια τοῦ κέντρου παρεμπόριο, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐμπόριο τοῦ θανάτου: τὴν ἀπροκάλυπτη διακίνηση ναρκωτικῶν καὶ πορνείας στὴν καρδιὰ τῆς πόλης.
.              Κρίση οἰκονομικὴ περνᾶνε καὶ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Καταστροφὴ συντελέστηκε μόνο στὴν Ἑλλάδα. Γιατί μόνο στὴν Ἑλλάδα ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἦρθε νὰ συναντήσει καὶ νὰ μεγεθύνει ἐφιαλτικὰ τὴν ἱστορικὴ παρακμή. Ἱστορικὴ παρακμὴ σημαίνει τὴν ἀδυναμία νὰ λειτουργήσουν οἱ θεσμοί, νὰ ὑπηρετηθοῦν οἱ κοινὲς ἀνάγκες. Σημαίνει νὰ χάνεται ὁ ἄξονας κοινωνικῆς συνοχῆς, ἔστω καὶ ἡ σύμβαση ὡς ἄξονας. Νὰ ὑποκαθιστᾶ τὴ χαρὰ τῆς σχέσης, τῆς μετοχῆς, τῆς κοινωνίας ὁ πρωτογονισμὸς τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ, τῆς ἰδιοτέλειας. Ὅ, τι εἶναι κοινό, δημόσιο, κοινωνικὴ περιουσία, νὰ τὸ κατακλέβουν ὅλοι, ὅλοι νὰ τὸ θέλουν γιὰ πάρτη τους. Ὁ πολιτικὸς νὰ ληστεύει τὸ χρῆμα τὸ προορισμένο γιὰ τὴν κοινὴ ἄμυνα, νὰ ἀποθησαυρίζει ἀκίνητα καὶ καταθέσεις σὲ ξένες πρωτεύουσες. Καὶ ὁ ἁπλὸς πολίτης νὰ μηχανεύεται ἰατρικὴ γνωμάτευση τυφλότητας καὶ ἐπίδομα, γιὰ νὰ αὐξήσει τὴν καταναλωτική του εὐχέρεια. Δύο ἄκρως ἀντιπροσωπευτικὰ συμπτώματα ποὺ σηματοδοτοῦν παρακμή, ὄχι ἐπικαιρικὴ ἁπλῶς κρίση.
.              Ἀκόμα καὶ τὸ πελατειακὸ κράτος, ἡ διάλυση τῶν δημόσιων ὑπηρεσιῶν, ἡ ἐνδημικὴ κομματοκρατία ἀντὶ τῆς δημοκρατίας, ὁ διαστροφικὸς ἀντικοινωνικὸς συνδικαλισμός, ἡ κατεστημένη ὡς αὐτονόητη διαφθορὰ καὶ φαυλότητα, θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι συμπτώματα κρίσης, ὄχι παρακμῆς. Ἡ παρακμὴ μπορεῖ νὰ ἔχει ὅλα τὰ συμπτώματα ἐφήμερης κρίσης, χωρὶς νὰ εἶναι μόνο κρίση, καὶ ἡ κρίση νὰ ἔχει ἀκραῖες καὶ ἐπίμονες ἐκφάνσεις, χωρὶς νὰ σηματοδοτεῖ ὁπωσδήποτε παρακμή. Ἡ παρακμὴ προϋποθέτει προγενέστερη ἀκμή, καὶ ἡ ἀκμὴ δὲν ὁρίζεται μὲ δεῖχτες κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος καὶ ἀκαθάριστου ἐθνικοῦ προϊόντος. Τὴν παρακμὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὸ ἐπὶ θύραις (ἢ καὶ συντελεσμένο ἴσως) τέλος τῆς ἑλληνικῆς παρουσίας στὴν Ἱστορία τὸ βεβαιώνουν ἄλλοι δεῖχτες, ἀπρόσιτοι στὸν ἀνθρωπολογικὸ τύπο τοῦ «Τρωικανοῦ» ἢ τοῦ «Ἑλληναρᾶ».
.              Ἀκμὴ καὶ παρακμὴ ἔχουν οἱ ἱστορικοὶ λαοί, λαοὶ ποὺ σημάδεψαν τὴν Ἱστορία μὲ προσφορὰ πανανθρώπινης ἐμβέλειας καὶ σημασίας. Αὐτοὶ οἱ λαοὶ παρακμάζουν, ὅταν χαθεῖ ἡ ἰδιαιτερότητα, τὸ ξεχωριστὸ τῆς προσφορᾶς τους. Οἱ Ἕλληνες σημάδεψαν τὴν ἀνθρώπινη Ἱστορία κομίζοντας, πρῶτοι αὐτοί, κριτήριο γιὰ τὴν ἐπαλήθευση τῆς γνώσης: Ἡ γνώση ἀληθεύει ὅταν κοινωνεῖται, ὅταν ὅλοι, ὁ καθένας ἀπὸ τὴν ἐμπειρία του, «ἐπιμαρτυροῦν» τὴν ἔκφρασή της. Αὐτὴ ἡ ἀναζήτηση κοινωνικῆς, ἐμπειρικῆς ἐπαλήθευσης τῆς γνώσης γέννησε τὴ συναρπαστικὴ ἐκφραστικὴ πληρότητα τῆς γλώσσας τῶν Ἑλλήνων, γέννησε καὶ τὴ λογικὴ «μέθοδο» τῆς ἐκφραστικῆς, τὴ φιλοσοφία, τὴν ἐπιστήμη. Ἡ ἐπέκταση τῆς ἀναζήτησης στὸ πεδίο τοῦ ὑπαρκτικὰ «ἀληθοῦς», τῆς «κατ’ ἀλήθειαν» ὕπαρξης, γέννησε τὸ ἄθλημα τῆς «πόλεως» καὶ τῆς «πολιτικῆς», τὴ συνάρθρωση μεταφυσικῆς καὶ δημοκρατίας.
.               Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἰδιαιτερότητα ποὺ κόμισαν οἱ κάποτε Ἕλληνες, τί σώζεται σήμερα ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἑλληνώνυμους ἐπιγόνους; Ἡ παρακμή μας καθρεφτίζεται σὲ , τι λλοτε ταν προσφορά μας: Στὴ γλώσσα, στὸν πολιτικό μας βίο, στὴν παιδαριώδη θρησκειοποίηση τῆς μεταφυσικῆς μας παράδοσης.
.              ποιος θέλει ν σπουδάσει τν στορικ παρακμή μας, ς γκύψει στν προφορικ κα γραπτ γλωσσικὴ κφραστική μας. Ἂς συγκρίνει τὴ γλώσσα τῶν ἐφημερίδων καὶ τοῦ ραδιοφώνου σήμερα καὶ πρὶν ἀπὸ σαράντα, ἑξήντα, ὀγδόντα χρόνια. Πέρα ἀπὸ δημοτικὲς καὶ καθαρεύουσες, ν συγκρίνει τν πλοτο το λεξιλόγιου, τ συντακτικ λογική, τν κφραστικ εχέρεια, καλλιέπεια, εθυβολία. Ν συγκρίνει τν ποιότητα γλωσσικς κφραστικς τν δικαστν κα δικηγόρων, τν πανεπιστημιακν καθηγητν, τν κληρικν, λλοτε κα τώρα.
.              Νὰ σπουδάσει κανεὶς τὸ κατάντημα τῆς πολιτικῆς εἶναι περιττό, θὰ ὑπεραρκοῦσε νὰ περπατήσει τὴν ὁδὸ Σταδίου, ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια στὴν Κλαυθμῶνος, στὸ ἀνατριχιαστικὸ τοπίο μίας «πόλης-φάντασμα». Ἢ νὰ ἀκούσει βωμολοχοῦντα τὸν πρόεδρο τῆς Βουλῆς ἢ ἀσπαίροντα ἀπὸ πανικὸ τὸν κ. Βενιζέλο νὰ δικαιολογεῖ τὰ ἀδικαιολόγητα. Τὸ ναδὶρ τοῦ πολιτικοῦ ἐκπεσμοῦ μόνο σημαίνεται, εἰκονογραφεῖται, δὲν περιγράφεται. Κάτι ἀνάλογο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς μεταφυσικῆς παράδοσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ ἐκεῖ ἡ παρακμὴ ψηλαφεῖται στὸν κατάφωρο διωγμὸ τῆς ποιότητας, στὰ συστήματα μεταπρατικοῦ φεουδαλισμοῦ μὲ τὰ ὁποῖα ἐκλέγονται οἱ ἐπίσκοποι καὶ ξεπληρώνει ἐκδικητικὰ χρωστούμενα ὁ ἑκάστοτε ἀρχιεπίσκοπος. Δὲν παρακμάζει ἁπλῶς τὸ ἑλλαδικὸ κράτος, τὸ «ἐθνικὸ κέντρο». Σὲ παρακμὴ ἔχει μπεῖ ὁ Ἑλληνισμός: Ἡ γλώσσα, ἡ ἱστορικὴ συνείδηση ἔνσαρκη σὲ πράξη λαϊκῆς παράδοσης, ἡ πολιτικὴ ὡς νόημα καὶ περιεχόμενο (θεσμοὶ) κοινωνικῆς συνοχῆς, τὸ «νόημα» τοῦ βίου ὡς πραγματικότητα Ἐκκλησίας τοῦ δήμου (ζωντανῆς κοινότητας) καὶ Ἐκκλησίας τῶν πιστῶν (λαϊκοῦ σώματος λατρευτικοῦ). Τὰ γνωρίσματα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔχουν ἀπομείνει ἰδεολογήματα, χωρὶς σάρκα ἱστορική, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδας, ἀφορμὲς ψυχολογικοῦ αὐτοηδονισμοῦ.
.              Τὰ στρατιωτικὰ πραξικοπήματα, εὐτυχῶς καὶ ἐπιτέλους, ἀνήκουν ἀνεπιστρεπτὶ στὸ παρελθόν. Ἕνας ἐλλειμματικὸς διανοητικὰ πρωθυπουργὸς (τὸ δοκιμάσαμε) εἶναι προτιμότερος ἀπὸ ἕναν παρανοϊκὸ λοχία. Τὰ πραξικοπήματα ἀποκλείονται ἐκ τῶν πραγμάτων, οἱ κοινωνικὲς ἐπαναστάσεις ὄχι. Νὰ κατεβοῦμε οἱ πολίτες στοὺς δρόμους; Εἶναι φενάκη (τὴ δοκιμάσαμε). Μένει νὰ δοκιμάσουμε τὴν ἐξέγερση τῶν θεσμῶν: νὰ ἐξεγερθοῦν συντονισμένοι οἱ κορυφαῖοι τῆς κοινωνικῆς εὐθύνης. Οἱ πρόεδροι: τοῦ Ἀρείου Πάγου, τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, οἱ ἀρχηγοὶ τῶν τριῶν ὅπλων καὶ τοῦ ΓEEΘA, ὁ διοικητὴς τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδας. Ἀρκεῖ νὰ συναχθοῦν σὲ σύσκεψη, μὲ πρωτοβουλία τοῦ πιὸ συνειδητοποιημένου στὶς εὐθύνες του. Τὸ τί θὰ συζητήσουν, θὰ προκύψει ἀπὸ μόνη τὴ συνεύρεσή τους. Θὰ ξέρουν (γι’ αὐτὸ καὶ θὰ ἔχουν δεχθεῖ νὰ συναντηθοῦν) ὅτι κρίνονται γιὰ τὴ διάσωση μιᾶς παρακαταθήκης πανανθρώπινα πολύτιμης. Γιὰ νὰ ἀποτινάξουν τὴ νάρκη τῆς παρακμιακῆς ἀβελτηρίας.

.              Τουλάχιστον θὰ καταγραφεῖ στὴ μνήμη τῶν γενεῶν: Μία ὕστατη ἀπόπειρα νὰ ξαναγεννηθεῖ ἑλληνικὴ ἰδιαιτερότητα ἀπὸ τὴν τέφρα. κριβέστερα: π τν πόνομο.

 ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

, , , , , , ,

Σχολιάστε