Ἄρθρα σημειωμένα ὡς παραισθησιογόνα

Ο ΣΕΡ ΑΛΕΞ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΚΑΝΑΤΙΑ (Δ. Νατσιός) «Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐπιθυμεῖ ἡ ἐξουσία, νὰ ἀσχολεῖται μὲ φανατισμὸ «τὸ ζαλισμένο κοπάδι» μὲ τὸ ποδόσφαιρο».

σρ λεξ κα τ δεια κανάτια

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.            «Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια καὶ προσπαθοῦνε νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, μπάλες, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, καρνάβαλους ἠλίθιους (σ.σ.: ἐδῶ ἀνήκει καὶ ἡ «γιουροβιζιονικὴ» σαχλαμάρα καὶ σαπουνόφουσκα) συλλόγους λογὴς-λογὴς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου… κι ἕνα σωρὸ ἄλλα τέτοια», μᾶς ἔλεγε ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ’50 ὁ Φώτης Κόντογλου στὰ «Μυστικὰ ἄνθη» του. Κι ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ «γεμίσματα» τοῦ ἑαυτοῦ καὶ λοιπὰ πνευματικὰ παραισθησιογόνα, «ἐξέχουσα» θέση κατέχει τὸ ποδόσφαιρο, ἕνα εἶδος θρησκείας. (Ἡ μπάλα ὀνομάζεται καὶ «στρογγυλὴ θεά». Πολλὰ συνθήματα φανατικῶν ὀπαδῶν εἶναι… θρησκευτικοῦ χαρακτήρα. «Θρύλε, θεέ μου,…». Αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἐκστασιάζονται οἱ κολοκυθολογοῦντες ἀθλητικολόγοι μὲ τὸν “σὲρ Ἄλεξ”, τὸν ὁποῖο παρουσιάζουν περίπου ὡς εὐεργέτη τῆς ἀνθρωπότητας. Τὴν ἴδια προβολὴ ἀπολαμβάνει καὶ ὁ σὲρ Μπέκαμ, διάσημο τηλεοπτικὸ σούργελο).
.               Ἂν καὶ ὁρισμένοι ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ ποδόσφαιρο ἐμφανίστηκε στὴν Ἀγγλία, μᾶλλον τὸ σωστὸ εἶναι πὼς τὸ παιχνίδι τῆς μπάλας πρωτοεμφανίζεται στὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα. Ἦταν τὸ «φούλικλον», ἢ «φαινίνδα», ἡ «σφαίρα» καὶ τὸ «ἁρπαστόν». («Τὸ δὲ καλούμενον διὰ τῆς σφαίρας ἁρπαστὸν φαινίνδα ἐκαλεῖτο», γράφει ὁ Ἀθήναιος στὸν Δειπνοσοφιστή του). Ἀποτελοῦσε ὁμαδικὴ γυμναστικὴ καὶ ὄχι ἀγώνισμα γιὰ ἀνάδειξη νικητῶν. Δὲν ἔλειψαν ὅμως καὶ κατὰ τὴν ἀρχαιότητα οἱ ὑπερβάσεις καὶ οἱ σωματικὲς ταλαιπωρίες. Τὸ ἀγώνισμα τῆς «μπάλας» χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν Ἀθήναιο ὁρμητικὸ καὶ κοπιαστικό, ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνο ἐξ αἰτίας τῶν βίαιων τραχηλικῶν κινήσεων. («Κατὰ τοὺς τραχηλισμοὺς ρωμαλέον»).
.              Στὴν Ἀγγλία ἐμφανίστηκε τὸν 14ο αἰώνα. Στὴν ἀρχὴ ἔκανε χειρίστη ἐντύπωση. Ὁ Ἄγγλος λόγιος Τ. Ἔλιοτ χαρακτήριζε τὸ ποδόσφαιρο «κτηνώδη μανία καὶ ἀκραία μορφὴ βίας». Ὁ Σαίξπηρ χρησιμοποιεῖ τὴν φράση «ταπεινὲ ποδοσφαιριστὴ» ὡς ὕβριν. Τὸ 1350 περίπου ἀπαγορεύθηκε ἡ ποδοσφαιρικὴ παιδιά, ἐπειδὴ ἔτεινε νὰ ἐκτοπίσει τὴν τοξοβολία, ποὺ γύμναζε τοὺς πολεμιστές. Ἐπανεμφανίζεται καὶ ἐπικρατεῖ ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 19ου αἰώνα καὶ ἐξαπλώνεται σ’ ὅλον τὸν κόσμο, κατέχοντας «βασιλικὴ» θέση. Σήμερα εἶναι «τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ». Ὁ Ὄργουελ σὲ μία συνέντευξή του τὸ 1950 στὸν Οὐμπέρτο Ἔκο, καὶ ἀναφερόμενος στὸ ποδόσφαιρο, θὰ πεῖ: «Εἶναι ἀναγκαστικὰ ταυτισμένο μὲ τὴ ζήλια, τὸ μίσος, τὸν φανφαρονισμὸ καὶ τὴν σαδιστικὴ ἡδονὴ τοῦ βίαιου θεάματος. Μὲ ἄλλα λόγια εἶναι ἕνας πόλεμος χωρὶς πυροβολισμούς».
.            Ἄκουσα πρόσφατα κάποιον βετεράνο ποδοσφαιριστὴ νὰ λέει πὼς εἶναι ἀφύσικο οἱ σημερινοὶ ποδοσφαιριστὲς νὰ παίζουν τόσα παιχνίδια, εἶναι ὑπεράνθρωπο. Στηλίτευσε ἀκόμη τὸν ἐκ τοῦ πονηροῦ ποδοσφαιρικὸ κατακλυσμό. Κάθε βράδυ, χειμώνα καλοκαίρι, ὑπάρχει στὴν τηλεόραση ἕνας ποδοσφαιρικὸς ἀγώνας. Ἡ πρώτη παρατήρηση εἶναι εὐεξήγητη. Εἶναι γνωστὸ πὼς σήμερα γιὰ τοὺς περισσότερους ἀθλητὲς – καὶ ποδοσφαιριστὲς – τὸ ξεπέρασμα τῶν δυνατοτήτων τους, μὲ τοξικὲς οὐσίες καὶ ἀναβολικά, ἀποτελεῖ ὄχι μόνο φιλοδοξία, ἀλλὰ καὶ πρόβλημα διαβίωσης. Ὁ ἀθλητισμὸς γενικὰ ἔχει ἐξελιχθεῖ σὲ ἕνα εἶδος τεχνολογίας καὶ οἱ ἀθλητὲς σὲ ἐργαλεῖα. Χωρὶς ὑπερβάσεις, πρωταθλήματα καὶ ρεκόρ, ἀποστεροῦνται ἀμοιβῶν, διακρίσεων στὰ τηλεοπτικὰ μέσα, λαϊκῶν πανηγυρισμῶν καὶ χρυσοπλήρωτων μεταγραφῶν. (Τὰ νὰ ἔχουμε ἀγοραπωλησίες ποδοσφαιριστῶν μὲ ποσὰ ποὺ ξεπερνοῦν τὸν προϋπολογισμὸ φτωχῶν κρατῶν, ἀποδεικνύει περιτράνως τὴν ξεφτίλα, τὴν ὑποκρισία, τὴν ἀναισχυντία τοῦ δῆθεν «πολιτισμένου» κόσμου. Στὰ καθ’ ἡμᾶς παλαιότερα, ὅταν διεξήγοντο οἱ Ὀλυμπιακοί της λαμογιᾶς, ἡ ὀδυνηρὴ περιπέτεια μὲ τοὺς Κεντέρη-Θάνου καὶ ἄλλων “πρωταθλητῶν” στὰ ἀναβολικά, ἀποκάλυψε πὼς κάτω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο τοῦ «μεγάλου» ἀθλητῆ, κρύβονταν ἄπληστα γιὰ χρῆμα καὶ μανιακὰ γιὰ φήμη ὑποκείμενα). Τὸ νὰ μιλήσεις σήμερα στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὴν ἀχρειότητα τῶν ἐπαγγελματικῶν, πρωταθλητικῶν καὶ ποδοσφαιρικῶν, ἑταιρειῶν συνιστᾶ παραβίαση ἀνοιχτῶν θυρῶν. Ἡ ὅλη διάρθρωση τοῦ ποδοσφαίρου στὴν Ἑλλάδα παραπέμπει στὶς γκανγκστερικὲς συμμορίες, ποὺ ἀποτύπωσε ἀριστοτεχνικὰ στὴν μεγάλη ὀθόνη ὁ Κόπολα μὲ τὸν «Νονό» του.

.              Ἡ δεύτερη παρατήρηση, γιὰ τὶς αὐξημένες «δόσεις» ποδοσφαίρου στὸν «κυρίαρχο» λαό, προκαλεῖ ἐντύπωση. Ἀντὶ σχολιασμοῦ, παραθέτω ἕνα χαρακτηριστικὸ ποίημα τοῦ Α. Πανσέληνου, καυστικότατο, μὲ τίτλο «Τὸ ποδοσφαιρικὸ μάτς»:

«Εἴκοσι δυὸ λεβέντες καὶ μιὰ μπάλα
τὶς ὧρες τῆς δουλειᾶς καὶ τῆς σχολῆς μας
μὲ «ἰδανικὰ» τὶς γέμισαν μεγάλα-
νὰ φτιάξουν, λέει, τὸ μέλλον τῆς φυλῆς μας!
Πόδια στραβά, στραβὰ μυαλὰ καὶ χέρια
κωλοπηδοῦν νὰ πιάσουνε τ’ ἀστέρια.

Ὁρμοῦν, χτυποῦν καὶ κουτουλοῦν σὰ βόδια,
νὰ βροῦν τὸ νόημα τῆς ζωῆς στὴν πάλη·
ὅλο τὸ μυαλό τους πῆγε στὰ πόδια
καὶ λὲς κλωτσᾶν πιὰ τ᾽ ἄδειο τους κεφάλι
καὶ ζοῦν αὐτοὶ καὶ ὁ λαὸς μιὰ καταδίκη
ἀνάμεσα στὴν ἦττα καὶ στὴν νίκη.

 Νοικοκυραῖοι, φτωχοί, μαγαζατόροι,
κινοῦν νωρὶς τ’ ἀπόγευμα σὰν λύκοι·
τῆς ζωῆς οἱ νικημένοι μὲ τὸ ζόρι
τῆς νίκης ν’ ἀπολάψουν τὸ ἀλκοολίκι-
καὶ κλειοῦν σ’ ἑνὸς μαντράχαλου τὰ σκέλια
τοῦ κόσμου τὴν ἀρχὴ καὶ τὴν συντέλεια!

Στείρα καρδιὰ καὶ δύναμη τυφλὴ
παράγουν «ἥρωες» μαζικὰ στοὺς τόπους
Ὤ! Κι ἂν βρισκόνταν δυὸ ἄνθρωποι δειλοὶ
νὰ σώσουν ἀπὸ τέτοιους ἥρωες τοὺς ἀνθρώπους,
ποὺ ζοῦν σ’ ἑνὸς πολέμου μὲς στὴ δίνη
γιὰ νὰ ξεσυνηθίζουν τὴν εἰρήνη!»

.            Κοινωνικὴ παρακμὴ ἀποτελεῖ ἡ φανατικὴ προσκόλληση πολιτῶν σὲ ποδοσφαιρικὲς ὁμάδες – ὅπως καὶ στὶς φαυλεπίφαυλες κομματικὲς ἐξουσίες. Κάποιος θὰ ἀντιτάξει τὸ ἐπιχείρημα πὼς τὸ ποδόσφαιρο μᾶς χαρίζει χαρά, διασκεδάζουμε. Μὰ αὐτὸ ἀκριβῶς ἐπιθυμεῖ ἡ ἐξουσία, νὰ ἀσχολεῖται μὲ φανατισμὸ «τὸ ζαλισμένο κοπάδι» μὲ τὸ ποδόσφαιρο. Ὁ ποδοσφαιρικὸς ἀγώνας, ἰδίως γιὰ τοὺς ἀφιονισμένους φανατικοὺς ὀπαδούς, εἶναι τὸ παραισθησιογόνο τους -ἡ βία, ἡ λυτρωτική τους ἐκτόνωση. Πότε οἱ ἐθνικὰ ὑπερήφανοι φίλαθλοι καὶ οἱ λοιποὶ καναπεδόβιοι τῶν καφενείων (ἢ μᾶλλον κηφηνείων), ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους γιὰ νὰ καταγγείλουν τὶς αὐθαιρεσίες τῆς ἐξουσίας, τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, τὴν ἀσυδοσία τῶν ἰσχυρῶν, τὴν φρίκη τῆς ἀνεργίας καὶ τοὺς ἐθνικοὺς ἐξευτελισμούς; Ἡ ἐξουσία προτιμᾶ τὶς συγκρούσεις ἢ τοὺς πανηγυρισμοὺς γιὰ τὰ γκόλ, παρὰ διαδηλώσεις ἐναντίον τῶν ἀνισοτήτων καὶ τῆς πολιτικῆς διαφθορᾶς. Ὑποδέχεται μὲ συγκατάβαση τὰ παράφορα ἢ παρανοϊκὰ ξεσπάσματα τῶν ὀπαδῶν, ἀρκεῖ νὰ μὴν στρέφονται ἐναντίον της. Ὅσο ἡ κοινωνία εἶναι ἐκχαυνωμένη «ποδοσφαιρικῶς», ὅσο τὰ «ὀργισμένα νιάτα» ξεσποῦν στὰ γήπεδα καὶ στὰ «πέριξ» καταστήματα, ὅλα εἶναι καλά. Ἀνενόχλητοι οἱ παρακεντέδες τῆς ἐξουσίας – κομματικοὶ καὶ ἀθλητικοὶ – ροκανίζουν τὸ δημόσιο χρῆμα.
.             Δυστυχῶς οἱ νέοι, στὶς μέρες μας, «ξεθυμαίνουν» καὶ ἐπαναστατοῦν ἐνώπιον τοῦ διαδικτύου, καθισμένοι ἀναπαυτικὰ ὁλημερὶς καὶ ὁλονυχτὶς σὲ μία πολυθρόνα. Ὅλη ἡ ὀργὴ καὶ ὁ θυμὸς «ἀπορροφᾶται» ἀπὸ τὴν μαγικὴ ὀθόνη. Ὑποπτεύομαι ὅτι γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἐθισμὸς μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, ἀπὸ τὴν Πρώτη Δημοτικοῦ κιόλας. Ποδόσφαιρο καὶ διαδίκτυο εἶναι οἱ σύγχρονες σειρῆνες ποὺ αἰχμαλωτίζουν τὸν νοῦ τῶν ἀνθρώπων. Πράγμα βολικότατο γιὰ τὶς ἐξουσίες, οἱ ὁποῖες μένουν ἀνενόχλητες γιὰ νὰ συνεχίσουν τὴν «ἀγαθοποιὸ» πολιτική τους.

, , ,

Σχολιάστε

Η “ΜΑΧΗ” ΤΗΣ ΣΥΡΙΓΓΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΕΩΣ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Σ κατάσταση διάλυσης λα τ νοσοκομεα τς χώρας!

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ πιὸ εὐαίσθητος τομέας μιᾶς συντεταγμένης κοινωνίας, αὐτὸς τῆς Ὑγείας, εἶναι τὸ μεγάλο «θύμα» τῆς τριακονταετοῦς ἀφροσύνης ΜΑΣ. Ὁ ξέφρενος χορὸς τῆς κατασπαταλήσεως τοῦ δημοσίου χρήματος, εἰδικῶς μὲ τὶς ὑπερτιμημένες προμήθειες στὰ δημόσια νοσοκομεῖα, τώρα “γύρισε” σὲ μοιρολόϊ ἀπελπιστικῆς ἐνδείας.
.        Ἕνας λαὸς μὲ μεγάλη ἱστορία καὶ πολιτισμὸ πανανθρώπινης ἐμβέλειας διασύρεται ἐξευτελιστικὰ στὴν ἀναζήτηση τῶν στοιχειωδῶν ὑγειονομικῶν ἀναλωσίμων, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕΙ τὶς προϋποθέσεις τῆς καταστροφῆς. Γέμισε τὴν κοιλιά του μὲ ξυλοκέρατα καὶ ναρκώθηκε ἀπὸ τὰ ἰδεολογικὰ παραισθησιογόνα. Τώρα χωνεύει! Χωρὶς σόδα …καὶ σύριγγες!

.         «Μάχη» γιὰ σύριγγες, ἀντισηπτικά, γάζες, γάντια καὶ ἄλλα ταπεινὰ πλὴν ὅμως ἀναγκαῖα ἀναλώσιμα ὑλικὰ δίνουν καθημερινὰ πλέον οἱ ἐργαζόμενοι στὰ δημόσια νοσοκομεῖα. Στὸ πλευρό τους ἔχουν σὲ πολλὲς περιπτώσεις καὶ τοὺς ἀσθενεῖς, ποὺ διαπιστώνουν ἰδίοις ὄμμασι τὴν τεράστια προσπάθεια ποὺ καταβάλλεται, γιὰ νὰ κρατηθεῖ ὄρθιο τὸ ΕΣΥ. Τὰ χρέη τῶν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων πρὸς τοὺς προμηθευτές, ἡ πληρωμή τους μὲ τὸ σταγονόμετρο καὶ ἡ μειωμένη ροὴ εἰσαγομένων ὑλικῶν πρὸς τὶς ἑλληνικὲς ἐταιρίες ἀπὸ τὶς μητρικὲς ἀποτελοῦν τοὺς προβληματικοὺς κρίκους τῆς ἁλυσίδας τροφοδοσίας μὲ ὑγειονομικὸ ὑλικὸ στὸ ΕΣΥ. Αὐτοὺς τοὺς μισοσπασμένους κρίκους θὰ κληθεῖ νὰ ἑνώσει ὁ ἑπόμενος ὑπουργὸς Ὑγείας….

Χωρὶς φιάλες καὶ σωλῆνες παροχέτευσης πνευμονικοῦ ὑγροῦ οἱ ἀσθενεῖς στὸ Σωτηρία

.         Ἕνα ἀπὸ τὰ ὑγειονομικὰ ὑλικὰ πρώτης γραμμῆς ἔχει… ἐκλείψει τὶς τελευταῖες δύο ἑβδομάδες στὸ νοσοκομεῖο «Σωτηρία»: πρόκειται γιὰ τὶς σωλῆνες καὶ τὶς φιάλες παροχέτευσης πνευμονικοῦ ὑγροῦ ποὺ χρειάζονται σχεδὸν ὅλοι οἱ ἀσθενεῖς, οἱ ὁποῖοι νοσηλεύονται στὶς Θωρακοχειρουργικὲς κλινικὲς τοῦ νοσοκομείου. «Οἱ ἀσθενεῖς, ἰδίως ὅσοι νοσηλεύονται μὲ σοβαρὰ πνευμονολογικὰ προβλήματα δὲν γίνεται νὰ μένουν χωρὶς παροχέτευση. Δεδομένου ὅτι ἡ προμήθεια τῶν σωλήνων ἀποκλείστηκε, ἐὰν δὲν ἐξοφληθοῦν οἱ προμηθευτές, ἡ μόνη λύση ἦταν νά… βγάλουμε ἀπὸ τὰ ντουλάπια τὶς γυάλινες φιάλες ποὺ χρησιμοποιούσαμε τὴν δεκαετία τοῦ 1990, νὰ τὶς καθαρίσουμε καὶ νὰ τὶς ἀποστειρώσουμε καὶ νὰ τὶς βάζουμε στοὺς ἀσθενεῖς», λέει ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Νοσηλευτῶν (ΠΑΣΥΝΟ), κ. Νίκος Παπανδρέου. Παντελὴς ἔλλειψη καταγράφεται ἐπίσης σὲ ἀντισηπτικὰ καὶ γάζες. Τὸ πρόβλημα ἀντιμετωπίζεται μὲ τὴν ἀγορά τους ἀνὰ κλινικὴ μὲ χρήματα τοῦ… κοινοῦ ταμείου ἀσθενῶν καὶ ἐργαζομένων. Νοσηλευτὲς ἐκτιμοῦν ὅτι καθημερινὰ ἀγοράζονται ὑλικά, ὅπως γάζες, οἰνόπνευμα κ.ἄ. ἀξίας 30-40 εὐρώ.

Λαϊκό: Χωρὶς σύριγγες, ταινίες σακχάρου καὶ σεντόνια γιὰ τὰ ἐξεταστήρια

.         Τὸ πλέον ταπεινὸ ἀναλώσιμο ὑλικό, τὸ χαρτὶ γιὰ τὰ κρεβάτια στὰ ἐξεταστήρια, ἔχει… ἐξαφανιστεῖ ἀπὸ τὰ τακτικὰ κι ἔκτακτα ἰατρεῖα τοῦ Λαϊκοῦ. Τὸ προσωπικὸ ἀναζητεῖ διάφορες λύσεις, ἀπὸ τὴν χρήση ἀντισηπτικοῦ ἕως τὴν τοποθέτηση ὑφασμάτινων σεντονιῶν, ἀλλὰ τὸ πρόβλημα δὲν ἀντιμετωπίζεται εὔκολα: οἱ ἀσθενεῖς βρίσκονται μὲν ἐνώπιον τοῦ γιατροῦ ἀλλὰ κι ἐνώπιον χιλιάδων παθογόνων μικροοργανισμῶν ποὺ ἀπειλοῦν τὴν ὑγεία τους ἐλλείψει ἀποστειρωμένου χαρτιοῦ γιὰ τὶς κλίνες. Μεγάλες εἶναι οἱ ἐλλείψεις σὲ σύριγγες –δὲν ὑπάρχουν πλέον ὅλα τὰ μεγέθη ἀλλὰ μόνο οἱ μικρὲς (5άρες), μὲ τὶς ὁποῖες οἱ νοσηλευτὲς προσπαθοῦν νὰ διαλύσουν καὶ νὰ χορηγήσουν φάρμακα, νὰ κάνουν αἱμοληψίες κ.ἄ.. Ἐπίσης, τὶς τελευταῖες 20 ἡμέρες τὸ νοσοκομεῖο δὲν προμηθεύεται ταινίες σακχάρου μὲ ἀποτέλεσμα οἱ διαβητικοὶ ἀσθενεῖς εἴτε νὰ τὶς ἀγοράζουν μόνοι τους γιὰ νὰ κάνουν τὶς τουλάχιστον πέντε μετρήσεις ἡμερησίως εἴτε νὰ περιορίζονται σὲ μιὰ μόνο μέτρηση τὴν ἡμέρα.

Εὐαγγελισμός: Ἀναζητοῦνται βελόνες βιοψίας γιὰ τοὺς νεφροπαθεῖς

.         Δραματικὲς διαστάσεις λαμβάνει τὸ θέμα τῶν ἐλλείψεων στὴ Νεφρολογικὴ κλινικὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Τὸ ἀπόθεμα τῶν βελονῶν βιοψίας τελείωσε, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἀνανεωθεῖ, διότι ὑπάρχει ἐμπλοκὴ μὲ τὴν εἰσαγωγή τους. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι οἱ ἀσθενεῖς μὲ νεφρικὴ ἀνεπάρκεια, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ ὑποβληθοῦν σὲ βιοψία προκειμένου νὰ καθοριστεῖ στὴ συνέχεια ἡ θεραπεία τους, νὰ περιμένουν νὰ βρεθεῖ βελόνα βιοψίας ἀπὸ ἄλλο νοσοκομεῖο! Ἤδη ὑπάρχει μικρὴ λίστα ἀναμονῆς ἀσθενῶν, ἐνῶ ἡ διοίκηση τοῦ νοσοκομείου προσπαθεῖ νὰ βρεῖ λύση μὲ τὶς ξένες ἑταιρίες ποὺ διακινοῦν αὐτὸ τὸ ἀναλώσιμο ὑλικό.

Εἶδος ἐν ἀνεπαρκείᾳ τὸ χαρτὶ τουαλέτας καὶ οἱ σύριγγες στὸ Πανεπιστημιακὸ Νοσοκομεῖο Λάρισας

.         Οἱ σύριγγες εἶναι τὸ πιὸ δυσεύρετο ὑλικὸ στὸ νοσοκομεῖο Λάρισας. Τὸ προσωπικὸ ἀποδύεται καθημερινὰ σὲ ἀγώνα δρόμου, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει μερικὲς σύριγγες, καὶ συνήθως ὑπὸ τὸν ὄρο ὅτι θὰ εἶναι «δανεικές». «Ἀπὸ τὴν περασμένη ἑβδομάδα ἔχουμε μόνο 50άρες σύριγγες, μὲ τὶς ὁποῖες μπορεῖς νὰ διαλύσεις φάρμακα, ἀλλὰ ὄχι νὰ κάνεις αἱμοληψίες. Φανταστεῖτε τὸν ἀσθενῆ νὰ περιμένει καὶ τὸ νοσηλευτὴ νὰ ψάχνει τὰ ντουλάπια καὶ τελικὰ νὰ τοῦ λέει ὅτι πρέπει νὰ τὶς ἀγοράσει…», λέει ὁ κ. Κώστας Νιανιόπουλος, ἐκπρόσωπος τῶν νοσηλευτῶν τοῦ νοσοκομείου στὴν ΠΑΣΥΝΟ. Προβλήματα καταγράφονται συνεχῶς καὶ στὴν τροφοδοσία τῶν κλινικῶν μὲ χαρτὶ τουαλέτας ἀλλὰ καὶ μὲ γάζες.

ΚΑΤ: Ἀναλώσιμα μὲ τό… δελτίο

.         Ἀκόμη καὶ ἡ πιὸ ἁπλὴ νοσηλευτικὴ πράξη γίνεται ἄθλος γιὰ τὸ προσωπικὸ τοῦ ΚΑΤ, καθὼς τὰ περισσότερα ἀναλώσιμα ὑλικὰ δίδονται μὲ τό… σταγονόμετρο. Σύριγγες, συσκευὲς ὀροῦ γιὰ τὴν χορήγηση ἐνδοφλέβιας θεραπείας, ἀποστειρωμένα δοχεῖα γιὰ συλλογὴ οὔρων, γάζες, ἀντισηπτικὰ ἔχουν ἐκλείψει ἀπὸ τὶς ἀποθῆκες τῶν κλινικῶν μὲ ἀποτέλεσμα ἡ εὐθύνη γιὰ τὴν προμήθειά τους νὰ μετακυλίεται στοὺς ἀσθενεῖς. «Ἐμεῖς τοὺς ἐνημερώνουμε ὅτι δὲν μποροῦμε π.χ. νὰ τοὺς ἀλλάξουμε συσκευὴ ὀροῦ γιὰ τὸ φάρμακο ἢ νὰ τοὺς δώσουμε οὐροσυλλέκτη γιὰ καλλιέργεια οὔρων, καὶ οἱ ἀσθενεῖς πράττουν ὅ,τι νομίζουν. Ἄλλοι διαμαρτύρονται στὴ διοίκηση, ἄλλοι ὄχι, στὸ τέλος ὅλοι πᾶνε νὰ ἀγοράσουν ὅ,τι λείπει», λέει νοσηλεύτρια τοῦ νοσοκομείου. Δυσλειτουργίες ἀπὸ τὶς ἐλλείψεις ὑλικῶν καταγράφονται καὶ στὰ χειρουργεῖα: δὲν ὑπάρχουν καλύμματα γιὰ τὰ χειρουργικὰ τραπέζια ἀλλὰ καὶ ἀποστειρωμένες ἰατρικὲς μπλοῦζες μιᾶς χρήσεως γιὰ τοὺς χειρουργούς. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀσθενεῖς ποὺ θὰ χρειαστοῦν ράμματα Νο 2 εἶναι ἄτυχοι, διότι ἡ προμήθειά τους ἔχει διακοπεῖ καὶ ὡς ἐκ τούτου χρησιμοποιοῦνται ὅ,τι ράμματα εἶναι διαθέσιμα, παρότι ἐγκυμονεῖ ὁ κίνδυνος νὰ σπάσουν.

ΠΗΓΗ: protothema.gr

, , ,

Σχολιάστε

“ΞΑΝΑΠΑΙΖΕΙ” ΤΟ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Ἀπόσπασμα ἄρθρου
τοῦ Χρ. Γιανναρᾶ
ὑπὸ τὸν τίτλο: «
Tὸ “νταηλίκι” ἡδονικοῦ ἀμοραλισμοῦ» 

[…]             Μὲ τὶς πρόσφατες ἐκλογὲς ἐλπίσαμε ὅτι ἡ πασίδηλη ὀργὴ τῆς λαϊκῆς ψήφου θὰ πυροδοτοῦσε διεργασίες ριζικῶν ἐνδοκομματικῶν ἀνακατατάξεων, αὐτοκάθαρσης ἀπὸ τὴν κόπρο καὶ τὴ μικρόνοια. Θὰ ἀφύπνιζε πατριωτισμὸ καὶ φιλότιμο, προκειμένου νὰ συνεργαστοῦν τὰ κόμματα σὲ συγκυβέρνηση γιὰ τὴν ἀναχαίτιση τῶν συνεπειῶν ἀπὸ τὰ κακουργήματά τους. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐλπίδα διαψεύστηκε.
.            Νὰ τὸ ξαναποῦμε: Ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι συνταγή, εἶναι ἄθλημα, καὶ οἱ ἐπιδόσεις στὸ ἄθλημα συνάρτηση τῆς κατὰ κεφαλὴν καλλιέργειας. Τριάντα ὀχτὼ χρόνια ἡ κομματοκρατία ἀφιόνισε τὴν ἑλλαδικὴ κοινωνία μὲ τὴν ἡδονικὴ ψευδαίσθηση ὅτι δημοκρατία εἶναι νὰ ζεῖς βίο τρυφηλότατο μὲ δανεικά. Νὰ μὴν παράγεις τίποτα, μόνο νὰ διεκδικεῖς ἐκβιαστικά, γκανγκστερικά, ὅλο καὶ τρυφηλότερη εὐζωία.
.            Σήμερα, στὸ πρόσωπο τοῦ Τσίπρα ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ζητάει νὰ ξαναζήσει τὸ «νταηλίκι» ἡδονικοῦ ἀμοραλισμοῦ τοῦ Ἀνδρέα, τὸ παραισθησιογόνο παραμύθι: Νὰ λέμε «οἱ βάσεις φεύγουν», ἐνῶ ἔχουμε ὑπογράψει τὴν παραμονή τους. Νὰ ὑπάρχει πάντα κάποιος Τσοβόλας «νὰ τὰ δώσει ὅλα», ὅλα δανεικὰ γιὰ τὴν ἀκόρεστη καταναλωτική μας λαγνεία. Καταψηφίζουμε μὲ ὀργὴ τοὺς παλιοὺς ζητώντας σὲ καινούργιους δημοκόπους ἀτόφιο τὸ παλιό.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 27.05.12

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΓ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ Η ΜΥΘΟΜΑΝΙΑ ΜΑΣ

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: «Ἀντὶ νὰ λέμε μύθους στὰ παιδιά μας γιὰ ἕναν ροδαλὸ Ἅη-Βασίλη ποὺ φέρνει ὑλικὰ ἀγαθά, καλύτερα θὰ ἦταν νὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸν ἀληθινὸ Ἅγιο Βασίλειο, ὁ ὁποῖος ἀγωνίσθηκε ἐμπράκτως γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς φτώχιας καὶ τοῦ πόνου».
.            Συνηθίσαμε, ἀγαπητὲ κ. Χολέβα, στοὺς ΜΥΘΟΥΣ. Ἀφεθήκαμε νωχελικὰ στὶς παραισθησιογόνες θωπεῖες τους. Σ᾽ ὅλους τοὺς τομεῖς, στὴν θεολογία, στὴν μεταπατερικότητα…, στὴν λειτουργικὴ ἀναγέννηση, στὴν ἱστορία, στὴν πολιτική, στὴν κοινωνία. Κι αὐτὸ ἐπειδὴ σκεφτήκαμε “ἔξυπνα”. Καὶ εἴπαμε ὅτι χρειάζεται νὰ «ἀπομυθοποιήσουμε» τοὺς μύθους. Καὶ τελικῶς βυθιστήκαμε σὲ μύθους, ποὺ δὲν φανταζόμασταν, ἐπειδὴ δὲν ἐφροντίσαμε νὰ ἀπομυθοποιήσουμε τὸν Βασικὸ Μύθο, τῆς Ἀλαζονίας καὶ τῆς Ἀλλοτριώσεως. Καὶ ἡ τρέχουσα Κρίση παράγωγο τῆς Μυθολογίας μας εἶναι. Kαὶ τῆς Μυθομανίας μας!

ληθινς γιος Βασίλειος κα Παιδεία

Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικὸς Ἐπιστήμων
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 03.01.2012

.           Μέσα στὰ πολλὰ ψεύτικα, ποὺ κυκλοφοροῦν στὴν ἐποχή μας, τὰ περισσότερα ἑλληνόπουλα βλέπουν νὰ διαφημίζεται ἕνας ξενόφερτος Ἅη-Βασίλης, ὁ ὁποῖος ἀντιγράφει τὸν SANTA CLAUS, δηλαδὴ τὸν Ἅγιο Νικόλαο τῶν δυτικοευρωπαίων καὶ τῶν ἀμερικανῶν. Οἱ Δυτικοὶ λαοὶ ἀπέδωσαν στὸ στρουμπουλὸ κόκκινο ἀνθρωπάκι τοῦ γνωστοῦ ἀναψυκτικοῦ τὸ ὄνομα τοῦ Ἕλληνα Ἐπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας (Μ. Ἀσίας) Ἁγίου Νικολάου, ἐπειδὴ καὶ ἐκείνου ἡ γιορτὴ συμπίπτει μέσα στὸν χειμώνα. Ὅμως ὁ πραγματικὸς Ἅγιος Βασίλειος, ὁ Μέγας Βασίλειος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τῶν γραμμάτων, δὲν ἔχει καμία σχέση. Οὔτε ἠλικιακὰ οὔτε ἐμφανισιακά. Ὁ Ἅγιος, τὸν ὁποῖο τιμοῦμε τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ χρόνου, ἦταν Καππαδόκης Μικρασιάτης καὶ ἔγινε Ἐπίσκοπος στὴν Καισάρεια. Ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία μόλις 49 ἐτῶν, ἄρα οὐδεμία σχέση ἔχει μὲ τὸν ἀγαθὸ γέροντα τῶν διαφημίσεων. Ἡ συνεισφορά του στὴν παιδεία καὶ στὴν φιλανθρωπία ἦταν πολὺ σημαντικὴ καὶ ἀξιομνημόνευτη.
.           Ὁ Μέγας Βασίλειος ἔζησε τὸν 4ο αἰώνα μ.Χ., ὅταν ἀκόμη δὲν εἶχε ἑδραιωθεῖ πλήρως ὁ Χριστιανισμός. Δημιούργησε τὴν Βασιλειάδα, ἕνα τεράστιο συγκρότημα εὐαγῶν ἱδρυμάτων, ὅπου βοηθοῦσε καὶ περιέθαλπε ἀνθρώπους κάθε φυλῆς, ἡλικίας ἢ κοινωνικῆς προελεύσεως. Ταυτόχρονα, μως, τόνιζε τν λληνικότητά του κα τν καταγωγ τς μητέρας του π ρχαία λληνικ γένη. Τὰ ἐξηγεῖ πολὺ ὡραῖα ὅλα αὐτὰ ὁ πνευματικός του ἀδελφὸς Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στὸν Ἐπιτάφιο πρὸς τὸν Μέγα Βασίλειο. Ὁ ἀληθινὸς Ἅη-Βασίλης, λοιπόν, χάριζε δῶρα πνευματικά, κοινωνικὰ καὶ μορφωτικὰ ἀλλὰ δὲν ἐρχόταν ἀπὸ τὸ Ροβανιέμι τῆς Φινλανδίας, ὅπως νομίζουν τὰ παιδιά μας. Μὲ τὸν συνδυασμὸ ἑλληνικότητας καὶ κοινωνικῆς δικαιοσύνης ἀπέδειξε ὅτι στὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας αἴρεται καὶ καταργεῖται ἡ τεχνητὴ διαμάχη ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν συγχρόνων ἰδεολογιῶν
.           Σήμερα κάποιοι δθεν προοδευτικο θέλουν ν ταυτίσουν τν νθρωπι κα τν κοινωνικ δικαιοσύνη μ τς ριστερόστροφες δεολογίες κα σχυρίζονται τι σοι μιλον γι Χριστ κα πατρίδα εναι «δεξιοί», συντηρητικο κα διάφοροι γι τν κοινωνία. Αὐτὲς οἱ ἀντιλήψεις τοῦ μαύρου-ἄσπρου καταρρίπτονται ἀμέσως, ἂν μελετήσουμε τὰ κείμενα καὶ τὶς μεγάλες μορφὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας. Ὁ Μ. Βασίλειος βοηθοῦσε κάθε φτωχὸ καὶ ἄρρωστο, ἀλλὰ παράλληλα καλλιεργοῦσε τὸν πατριωτισμὸ λέγοντας ὅτι τὴν πατρίδα πρέπει νὰ τὴν ἀγαποῦμε ὅσο ἀγαποῦμε καὶ τοὺς γονεῖς μας («Τὴν ἐνεγκοῦσαν καὶ θρέψασαν πατρίδα ἶσα γονεῦσι τιμᾶν, [πιστολ πρς τν Μάγιστρο Σωφρόνιο]). ταν περήφανος γι τν ρχαιοελληνικ καταγωγή του, λλ ταυτοχρόνως δίδασκε τν πανανθρώπινο χαρακτήρα τς Χριστιανικς διδασκαλίας. Ἀπὸ τὸν Βασίλειο μέχρι καὶ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνισμὸς εἶχε λυμένα αὐτὰ τὰ προβλήματα. Μπορεῖς κάλλιστα νὰ εἶσαι πατριώτης, νὰ καλλιεργεῖς τὴν ἐθνική σου συνείδηση καὶ τὴν ταυτότητά σου καὶ παράλληλα νὰ ἀσκεῖς ἔργο κοινωνικὸ καὶ νὰ φροντίζεις τὸν ταλαιπωρημένο συνάνθρωπο. Ἡ ἐπίδραση τῶν δυτικῶν ἰδεολογιῶν τοῦ 19ου κυρίως αἰῶνος προκάλεσαν τὴ σύγχυση καὶ μᾶς ἀπέκοψε ἀπὸ τὴ ρίζα μας.
.           Τὸ ἀντιεκκλησιαστικὸ μένος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, ὁ ὑλισμὸς τοῦ μαρξισμοῦ καὶ τῆς νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ὁ πιθηκισμὸς καὶ ἡ ξενομανία ὁρισμένων διανοουμένων μας καὶ ἡ ἀπομάκρυνση τῶν ἑλληνορθοδόξων προτύπων ἀπὸ τὰ σχολεῖα μᾶς ὁδήγησε τὴν κοινωνία μας σὲ διλήμματα ποὺ παλαιότερα δὲν ὑπῆρχαν. Ἐθνικιστὴς ἢ διεθνιστής; Ἰδιωτικὴ ἢ κρατικὴ οἰκονομία; Παραδοσιακὲς ἀξίες στὴν παιδεία ἢ μοντέρνα –δῆθεν– ἰδανικά; Γιὰ τὸν Μέγα Βασίλειο αὐτὰ τὰ διλήμματα ἦσαν ἄνευ περιεχομένου. Γιὰ νὰ τὸν κατανοήσουμε, ἀξίζει νὰ διαβάσουμε ὅλοι καὶ πρωτίστως οἱ ἐκπαιδευτικοί μας τὸ περίφημο σύντομο κείμενο τοῦ Ἁγίου «Πρὸς τοὺς νέους: Πῶς νὰ ὠφελοῦνται ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ γράμματα». Στὸ κείμενο αὐτὸ ἀπαντᾶ σὲ ἕνα καυτὸ ἐρώτημα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅταν εἶχε μόλις γίνει ἡ συνάντηση Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Δηλαδὴ ἀπαντᾶ καταφατικὰ ὅτι οἱ Χριστιανοὶ μποροῦν καὶ πρέπει νὰ μελετοῦν τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ κείμενα, ἀλλὰ μὲ τρόπο ἐπιλεκτικό. Νὰ ἀποφεύγουν συγκεκριμένα στοιχεῖα ποὺ ἀφοροῦν τὶς δοξασίες περὶ δώδεκα Θεῶν.
.           Ἡ γενική του τοποθέτηση ξεκινᾶ μὲ τὴ διαπίστωση ὅτι ἀπὸ τὴ μελέτη τῶν ἔργων τοῦ Ὁμήρου μπορεῖ ὁ νέος νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἀρετή. Προχωρεῖ ἀποδεικνύοντας μία ἐντυπωσιακὴ γνώση τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας καὶ προβάλλει παραδείγματα ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου τοῦ Εὐκλείδη, τοῦ Σωκράτη καὶ τοῦ Περικλῆ. Λαμβάνει παραδείγματα ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα ὀλυμπιακὰ ἀγωνίσματα καὶ στίχους ἀπὸ ἀρχαίους ποιητές. Μιλᾶ γιὰ ἀρχὲς καὶ ἀξίες, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀποδεκτὲς καὶ ἀπὸ τοὺς κλασικοὺς συγγραφεῖς καὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ σύντομο αὐτὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο προσωπικὰ διδάχθηκα ὡς μαθητὴς Γυμνασίου, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ θεμέλια της ἑλληνορθόδοξης ἀγωγῆς. Εἶναι ὁδοδείκτης γιὰ μία παιδεία νθρωπιστική, ποία θ φροντίζει τν ψυχ κα τ θος, χι μόνο τν τσέπη. Στὴν ἐποχή μας ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὶς διδαχὲς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὸν Γρηγόριο καὶ τὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο τιμῶνται ὡς οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, προστάτες τῆς παιδείας μας.
.           Ἀντὶ νὰ λέμε μύθους στὰ παιδιά μας γιὰ ἕναν ροδαλὸ Ἅη-Βασίλη ποὺ φέρνει ὑλικὰ ἀγαθά, καλύτερα θὰ ἦταν νὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὸν ἀληθινὸ Ἅγιο Βασίλειο, ὁ ὁποῖος ἀγωνίσθηκε ἐμπράκτως γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς φτώχιας καὶ τοῦ πόνου, καλλιέργησε τὰ ἑλληνικὰ γράμματα καὶ θεμελίωσε τὴν Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία. Συνδύαζε τὸν πατριωτισμὸ μὲ τὴν κοινωνικὴ δικαιοσύνη, κάτι ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν οἱ φανατικοὶ τῶν εἰσαγομένων ἰδεολογιῶν. Σὲ μία ἐποχὴ βαθιᾶς πνευματικῆς κρίσης ἀξίζει νὰ ἀναβαπτισθοῦμε στὴν ἀνθρωπιὰ καὶ στὴν ἑλληνικότητα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

ΠΗΓΗ: Διαδικτύου: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΓΗΠΕΔΟ : Η ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΣΧΟΛΗ

Εἰσ. Σχόλιο «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Ὀρθὲς οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ κατωτέρω ἄρθρου. Μὲ κριτικὴ διαύγεια ἀναπτύσσουν τὸ ἀρχαῖο καὶ διαρκῶς ἐπιβεβαιούμενο νερώνειο: «Ἄρτον καὶ Θεάματα», τὴν σίγουρη συνταγὴ τῶν Καθεστώτων καὶ τῶν Ἐργολάβων τῆς Ἀλλοτριώσεως.

Γήπεδο: νέα «Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολ»
Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς

.        Ἔχουμε συνηθίσει πιά. Τὸ βράδυ τῆς Κυριακῆς, τῆς πάλαι ποτὲ «ἀθλητικῆς Κυριακῆς», θὰ ἀκούσουμε, πλὴν τῶν ἄλλων καταθλιπτικῶν καὶ τρομακτικῶν, τὶς ἑξῆς κοινότοπες – ἀλλοίμονο – φράσεις: «Μαύρη μέρα γιὰ τὸν ἑλληνικὸ ἀθλητισμό», «φοβερὰ ἐπεισόδια στὸ τάδε γήπεδο», «διεθνὴς διασυρμὸς τῆς Ἑλλάδας», «ἀνεγκέφαλοι ὀπαδοὶ ἔκαψαν…». Τὶς προσπερνοῦμε ἀδιάφοροι, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ παιδικές, ἀθῶες σκανταλιές. Θεωροῦμε αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χουλιγκανισμὸ μέρος τῆς παιδαγωγίας τῶν νέων. Τὸ προστάδιο, ὁ προθάλαμος πρὶν ἀπὸ τὴν ἐνηλικίωση εἶναι ἡ μαθητεία στὴν κερκίδα. Κουκούλα, μολότωφ κα κουκουλοφορία: δο τ λικὰ τῆς σύγχρονης κπαίδευσης. Τ γήπεδο, εναι νέα Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή. Ἂς μὴ λησμονοῦμε καὶ ὅτι τὸ ποδόσφαιρο ὑπάγεται στὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ….
.      Ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους Δασκάλους τοῦ λαοῦ μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, ἔγραφε πρὶν ἀπὸ 40 περίπου χρόνια: «…ἀλλὰ καὶ τί ἄλλο ἀπὸ ἀδιαντροπιὰ φανερώνουν καὶ τὰ μὰτς μὲ τὴ θεὰ μπάλα, ποὺ τὴν κλωτσᾶνε ἕνα σωρὸ χασομέρηδες γιὰ νὰ διασκεδάσουνε τὶς μυριάδες φιλάθλους, ποὺ δὲν εὑρῆκαν ἄλλο τίποτε γιὰ νὰ νιώσουν ἀγωνία καὶ χτυποκάρδι, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὴν μπάλα; Καὶ γίνονται σοβαρὰ συνέδρια γιὰ τὴν μπάλα, μὲ ἀντιπροσωπεῖες, μὲ συζητήσεις, μὲ ἀνακοινωθέντα, μὲ δημοσιογράφους. Σὲ τέτοιο δυσθεώρητο ὕψος δὲν ἔφτασε ποτὲ ἡ ἀνοησία». (Μυστικὰ Ἄνθη, ἔκδ. «Ἀστήρ», σελ. 15).
.        Ὁ Κόντογλου στηλίτευε τότε τὸ ποδόσφαιρο, γιατί λειτουργοσε ς παραισθησιογόνο, ς λυτρωτικ κτόνωση. Ὅπως σημειώνει λίγο παρακάτω: «οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, μπάλες, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, καρνάβαλους ἠλίθιους…». Ἂν ζοῦσε σήμερα, ὁ νεοφανὴς αὐτὸς ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἔβλεπε τὰ ὁδοφράγματα, τοὺς ἐμπρησμούς, τοὺς λιθοβολισμούς, τὰ καπνογόνα, τὶς συμπλοκὲς μὲ τὴν ἀστυνομία, τὶς καταστροφὲς περιουσιῶν τοῦ δημοσίου καὶ ἰδιωτῶν, τὰ αἱματοκυλίσματα ἢ ἄκουγε τὰ ἐμετικὰ καὶ βορβορώδη συνθήματα τῶν λεγομένων ὀπαδῶν, ποὺ συνήθως βεβηλώνουν κάθε ἱερὸ καὶ ὅσιο (ἀπὸ μάνα μέχρι πίστη καὶ πατρίδα. Εἶναι τόσο βαθιὰ ἡ διάβρωση καὶ ἡ ἀλλοτρίωση τῶν ὀπαδῶν, ποὺ «ἀποθεώνουν» τὶς ὁμάδες τοὺς ἄδοντας σαχλοάσματα στοὺς ρυθμοὺς τοῦ ἐθνικοῦ μας ὕμνου), θὰ μιλοῦσε γιὰ παρανοϊκοὺς καὶ παράφρονες, γιὰ «ἄδεια κανάτια», ποὺ γεμίζουν μὲ βία καὶ ἐπιθετικότητα, γιὰ ἀπελπισμένους καὶ ἀπεγνωσμένους νέους, γιὰ μία «τεράστια μάζα ἀδιαφόρων καὶ οὐδετέρων ποὺ προοδευτικὰ ἔχει γίνει ἕνας τεράστιος στρατὸς ἀπὸ δυσαρεστημένους, ἕτοιμος νὰ ἀκολουθήσει ὅλες τὶς ὑποβολὲς τῶν οὐτοπιστῶν καὶ τῶν ψευδορητόρων». (Γ. Λὲ Μπόν, «Ψυχολογία τῶν μαζῶν», ἔκδ. Ζῆτρος).
.      Σχεδὸν κάθε Κυριακὴ βλέπουμε τὶς ἐκθηριωμένες ὀρδές, ποὺ συνωστίζονται ἀγεληδόν, στὶς «θύρες» (ὁρμητήρια βανδαλισμοῦ καὶ βιοπραγίας), νὰ συμπλέκονται καὶ ν κονταροχτυπιονται -κυριολεκτικ– μεταξύ τους καί, κυρίως, μ τν στυνομία, ποία πορροφ τν ργή τους γι τν περιρρέουσα ξαθλίωση. Βλέποντας τοὺς «γενναίους» αὐτοὺς φιλάθλους, τὰ νέα παιδιὰ νὰ κυριαρχοῦνται ἀπὸ αὐτὴν τὴν βάναυση ὁρμὴ τῆς «ἀνώνυμης καταστροφῆς», δὲν μπορεῖς, παρὰ νὰ σκεφτεῖς, μὲ θλίψη, πς χουμε ν κάνουμε μ μία νοσηρ ναπλήρωση το κενο πο προκάλεσε δηφάγος κυριαρχία το χρήματος κα καταρράκωση λων τν ξιν. Γι τν κάλυψη το δυνηρο κενο, «ργισμένος νέος» ναζητε να ποκατάστατο. Ἔτσι θεοποιεῖ τὸ σωματεῖο του, καλύπτοντας τὴν ἔμφυτη μεταφυσικὴ ἀγωνία του, ἀνάγει σὲ ὕψιστο ἰδανικό, σὲ νόημα ζωῆς, τὴν ἐπιτυχῆ πορεία τῆς ὁμάδας του καὶ – τὸ χειρότερο- σπαταλᾶ τὴν ἰκμάδα τῆς νιότης του, ὑπηρετώντας τὸ πιὸ διεφθαρμένο, σάπιο καὶ ἑξαχρειωτικὸ φαινόμενο τῶν σημερινῶν κοινωνιῶν, ποὺ ὀνομάζεται ποδόσφαιρο καὶ δὴ ἐπαγγελματικό. (Χαρακτηριστικὰ τὰ συνθήματα τῶν ἀφιονισμένων αὐτῶν ὀπαδῶν: «ΠΑΟ – θρησκεία – θύρα 13, Θρύλε – θεέ μου).
.         ξουσία, βέβαια, γνωρίζοντας πς τ ποδόσφαιρο συναρπάζει τς μάζες, τ χρησιμοποιε γι ν κτρέψει τν προσοχ τν μαζν π τ βασανιστικ κα κρηκτικ προβλήματα τς καθημερινς ζως. Προτιμότερο εἶναι ὁ ἄνεργος νεαρὸς νὰ συγκρούεται μὲ τὸν ἀντίπαλο ἄνεργο ὀπαδό, παρὰ νὰ ξεχυθεῖ στοὺς δρόμους, γιὰ νὰ καταγγείλει τὶς αὐθαιρεσίες τῆς ἐξουσίας, τὸ ἑλληνοκτόνο μνημόνιο, τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, τὴν ἀσυδοσία τῶν ἰσχυρῶν, τοὺς ἐθνικοὺς ἐξευτελισμούς, τοὺς λεηλάτες καὶ καταστροφεῖς τοῦ τόπου.
.       Ἡ ἐξουσία, μέσῳ τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ, τῶν Μ.Μ.Ε., στρέφει τὴν προσοχὴ τῶν πολιτῶν καὶ κυρίως τῆς νεολαίας, ὄχι πρὸς τὰ ὄντως προβλήματα, ἀλλὰ στὶς ἀναμετρήσεις τῶν γηπέδων, μ ποτέλεσμα τν ποκοίμηση, τν χειραγώγηση, τν φίμωση το κοινωνικο σώματος, ποὺ διαπαιδαγωγεῖται ἔτσι, ὥστε νὰ θέτει πρῶτο στὴν κλίμακα τῶν ἱεραρχήσεών του, τὸ μέλλον, παραδείγματος χάριν τοῦ ΠΑΟΚ στὸ κύπελο ΟΥΕΦΑ, παρὰ τὶς ἐπιλογὲς τῆς Ὑπουργοῦ «διὰ βίου ἀμάθειας» ἢ τὰ τουρκοπροσκυνήματα τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν. (Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ πληθώρα ἀθλητικῶν ἀναμετρήσεων. Δν περνάει μέρα πο δν θ προβάλλεται μία «στορικ» θλητικ συνάντηση. χρόνος τν πολιτν μπαζώνεται, μν ρχίσει κα σκέφτεται τν κατάστασή του. Ἐπικίνδυνα πράγματα αὐτά…).
.        Δὲν ὑπάρχουν στὸ ἐπαγγελματικὸ ποδόσφαιρο ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ σεβαστοὶ κανονισμοί. Τὰ ποδοσφαιρικὰ σωματεῖα ἐξελίχθηκαν σὲ μεγαλοεπιχειρήσεις. Ἐπιχειρηματίες, ἀμφίβολης προέλευσης, ἀγοράζουν ὁμάδες μὲ μοναδικὸ στόχο τὴν κοινωνικὴ προβολή, τὴν διαφήμιση, τὸν ὕποπτο πλουτισμό. Σὲ περιόδους ποὺ τὸ 1/4 τοῦ λαοῦ ζεῖ μὲ μισθὸ κάτω ἀπὸ τὸ ὅριο τῆς φτώχειας, ποὺ διαλύεται ὁ κοινωνικὸς ἱστὸς καὶ ἐρημώνει ἡ λεγόμενη ἀγορά, αὐτοί, δαπανώντας τεράστια ποσά, ἀγοράζουν ποδοσφαιριστὲς μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ κερδίζουν τὴν εὔνοια, τὴν ἀνοχή, τὴν λατρεία τῶν ἀγροίκων ὀπαδῶν.
.      Σήμερα τὸ ποδόσφαιρο ἀντιμάχεται τὴν ἴδια τὴν παιδεία. Δρέπουμε καὶ τοὺς καρποὺς μιᾶς πολὺ συγκεκριμένης «Παιδείας», ποὺ διδάσκει μόνον δικαιώματα, ἀγνοώντας ὅτι στὴν ἐξοπλιστική, γιὰ παράδειγμα, ἡλικία τοῦ δημοτικοῦ, «μορφώνεις» πρωτίστως τὴν ἔννοια τοῦ καθήκοντος καὶ τῆς πειθαρχίας. Οἱ μαθητὲς τοῦ Δημοτικοῦ, παιδιὰ ἀνυπεράσπιστα, φανατίζονται ἐξ αἰτίας τῆς τηλεόρασης, τῶν χυδαίων ἀθλητικῶν ἐντύπων καὶ ἀπὸ τὶς συζητήσεις τῶν «μεγάλων». (Τὸ πρῶτο μέλημα τοῦ πατέρα σήμερα, εἶναι ἡ κληροδότηση στὸ παιδὶ τῆς ποδοσφαιρικῆς προτίμησης). γράφων, ζήτησε π γόρια τς Ε΄ Δημοτικο ν γράψουν πόσα στορικ πρόσωπα γνωρίζουν κα πόσους ποδοσφαιριστές. Τ ποτέλεσμα ποκαρδιωτικό: γνοε μαθητς το Δημοτικο τν Σωκράτη τν Πλάτωνα κα γνωρίζει τος σύγχρονους «θεος» τς στρογγυλς θες. Συγκρατεῖ ὁ μαθητὴς τὰ ὀνόματα τῶν σύγχρονων «θεῶν» (παντο λέξη “θες) [Σχόλιο «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Ἀσφαλῶς, ἀγαπητέ Δημήτρη, ὅλη αὐτὴ ἡ ἐπιδιωκομένη ψυχοπάθεια καὶ ἡ τεχνητὴ παραίσθηση εἶναι θλιβερὰ ψευδομεσσιανικὰ ὑποκατάστατα, ποὺ βουλώνουν τὴν ἔφεση τῆς ψυχῆς γιὰ πληρότητα καὶ καταξίωση] τῆς μπάλας καὶ ξεφορτώνεται, ὡς βάρος περιττό, τὰ ὀνόματα τῶν θνητῶν ἐκείνων «γονέων τῆς ἀνθρωπότης». Μποροῦμε βέβαια νὰ καυχόμαστε, γιατί τὰ παιδιά μας ἔχουν τουλάχιστον «ποδοσφαιρικὴ παιδεία», ὅπως λένε οἱ κοτσανολογοῦντες ἀθλητικογράφοι…

Νατσιὸς Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκὶς

ΠΗΓΗ: «Ἀντίβαρο»

, , , , , ,

Σχολιάστε