Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παπισμός

“ΒΑΔIΖΟΝΤΑΣ ΠΡOΣ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘOΔΟΞΟ ΣYΝΟΔΟ” (Μαγνητοσκόπημα) «Ὅταν καλοῦμε τοὺς Αἱρετικούς, Παπικούς καὶ Προτεστάντες, τοὺς παρακαλοῦμε νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Πίστη καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπομακρύνθηκαν» [π. Γ. Μεταλληνός]

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ὁ Παπισμὸς προπαγανδίζει τὴν πανθρησκεία

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2127, 15.02.16
σελ. 84

βλ. σχετ.: ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ: «ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ» (μαγνητοσκόπημα)

    .      Πρωτοτύπησε καὶ πάλι ὁ Πάπας Φραγ­κίσκος, ὁ φιλόδοξος διεκδικητὴς παγκόσμιας θρησκευτικῆς ἐξουσίας. Σὲ βίντεο ποὺ ἑτοίμασε διεθνὴς ὁμάδα τοῦ Παπισμοῦ, ἐμφανίζεται νὰ προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ προσευχηθοῦν κατὰ τὸν μήνα Ἰανουάριο γιὰ τὴν προώθηση τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου καὶ τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν.
Τὸ βίντεο τὸ παρουσίασε τὸ Καθολικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων (Catholic News Agency) τὴν ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν Θεοφανίων, στὶς 6 Ἰανουαρίου.
.          Σ᾿ αὐτὸ ἐμφανίζονται ἀρχικὰ ἐκπρόσωποι τοῦ Βουδισμοῦ, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Μωαμεθανισμοῦ, ποὺ διακηρύσσουν τὶς ἀντίστοιχες πεποιθήσεις τους: μιὰ γυναίκα λέει «πιστεύω στὸν Βούδα», ὁ Ἑβραῖος ραββίνος «πιστεύω στὸν Θεό», ἕνας χριστιανὸς ἱερέας «πιστεύω στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ» καὶ ὁ μωαμεθανὸς «πιστεύω στὸν Ἀλλάχ».
.           Στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἐμφανίζεται ὁ Πάπας νὰ λέει: «Πολλοὶ σκέφτονται διαφορετικά, αἰσθάνονται διαφορετικά, ἀναζητώντας τὸν Θεὸ ἢ συναντώντας τὸν Θεὸ μὲ διαφορετικοὺς τρόπους. Σὲ αὐτὸ τὸ πλῆθος, σὲ αὐτὸ τὸ φάσμα τῶν θρησκειῶν, ὑπάρχει μόνο μία βεβαιότητα ποὺ ἔχουμε ὅλοι μας: Εἴμαστε ὅλοι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ πρέπει νὰ κρατήσουμε ὅλοι αὐτὸ ποὺ ἔχουμε κοινό: τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπη».
.         Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ οἱ θρησκευτικοὶ αὐτοὶ ἐκπρόσωποι ἐμφανίζονται καὶ πάλι νὰ δηλώνουν τώρα τὴν κοινή τους πίστη στὴν ἀγάπη λέγοντας: «I believe in love» (πιστεύω στὴν ἀγάπη) καὶ ἐπιδεικνύον­τας μαζὶ τὸ πιὸ χαρακτηριστικὸ σύμβολο τῆς θρησκείας τους (ἀγαλματίδιο τοῦ Βούδα, ἑπτάφωτη ἑβραϊκὴ λυχνία, κομβολόγι ἰσλαμικῆς προσευχῆς καί, ὄχι τὸν Σταυρό, ἀλλὰ τὸν Χριστὸ ὡς βρέφος ὁ χριστιανὸς ἱερέας).
.            Στὸ σημεῖο αὐτὸ τελειώνει τὸ βίντεο. Ἀλλὰ μετασχηματίζοντας σὲ πράξη τὶς ἰδέες του ὁ Πάπας, λίγες μέρες ἀργότερα, στὶς 17 Ἰανουαρίου, ἐπισκέφθηκε τὴ μεγάλη Συναγωγὴ τῆς Ρώμης, ὅπου ἐπανέλαβε ἀρκετὲς φορὲς ὅτι «οἱ Ἑβραῖοι εἶναι οἱ ‘‘πρεσβύτεροι ἀδελφοὶ’’ τῶν χριστιανῶν». Καὶ καταχειροκροτούμενος ἀ­πὸ τοὺς παρόντες τόνισε ὅτι κάθε προσ­πάθεια νὰ ἑλκυσθοῦν οἱ Ἑβραῖοι στὴ χριστιανικὴ πίστη εἶναι ἀπαράδεκτη.
.         Αὐτὴ εἶναι ἡ δολερὴ πολιτικὴ τοῦ Βατικανοῦ: Ἰσοπεδώνει τὰ πάντα καὶ προδίδει τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ἔτσι ὥστε νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅλες τὶς θρησκεῖες ἡ ἐπιδίωξή του γιὰ παγκόσμια θρησκευτικὴ ἐξουσία.
.           Τὸ καίριο ἐρώτημα ὅμως εἶναι τοῦτο: Οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι ποὺ πρωτοστατοῦν στὶς κινήσεις γιὰ ἕνωση μὲ τοὺς Παπικούς, τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν κατανοοῦν; Δὲν βλέπουν; Δὲν προβληματίζον­ται; Γιατί συνεχίζουν μιὰ καταστροφικὴ πορεία;

,

Σχολιάστε

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-4 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ] «Ἂν ἡ νέα ἑτοιμαζομένη “Πανορθόδοξος” καί γιά τούς Ὀρθοδόξους “Οἰκουμενική” Σύνοδος δέν ἀναγνωρίσει τίς Συνόδους αὐτές ὡς Οἰκουμενικές, δέν θά εἶναι ὀρθόδοξη Σύνοδος, ἀλλά ληστρική»

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA
Δ´

τοῦ πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
ὁμοτ. Καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν

εἰδικῶς γραφὲν γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ἀρ. φ. 68, ΙΟΥΛΙΟΣ-ΣΕΠΤ. 2015

Μέρος Α´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-1 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]
Μέρος Β´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-2 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]
Μέρος Γ´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-3 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]

.               6.   Ὡς πρός τό ὄνομα Φράγκος, φραγκική κ.λπ., τώρα. Ἡ «Δυτική Ἐκκλησία» διαμορφώθηκε μέ τήν ἐπίδραση τοῦ φραγκικοῦ στοιχείου (Καρλομάγνος κ. ἑ.). Αὐτό εἶναι ἱστορικά βεβαιότατο καί δέν χρειάζεται περαιτέρω ἀνάλυση. Τό φραγκικό καί τευτονικό (Deutsch) στοιχεῖο ἰσχύει στήν χριστιανική Δύση διά τῶν αίώνων. Τά ὀνόματα «γαλλικός» ἢ «γερμανικός», Γαλλία ἢ Γερμανία, εἶναι τά ἀρχαῖα. Ἡ Γαλλία σήμερα ὀνομάζεται Φραγκία (France) καί ὁ Γάλλος (Francais). Οἱ δυτικίζοντες δικοί μας (18ος αἰ.) ἐπέβαλαν τά «Γάλλος»-«Γαλλία», γιά νά χαθεῖ ἡ ἔννοια τοῦ “Φράγκος”, ἐνῶ οἱ πληγές μας τοῦ 1204 δέν ἔχουν κλείσει ἀκόμη. Τό ἲδιο ἰσχύει ὡς πρός τό Τεύτων ἢ Deutsch καί τό «γερμανός». Στήν ὀρθόδοξη-ρωμαίικη Ἀνατολή ὀρθά χρησιμοποιήθηκαν καί χρησιμοποιοῦνται τά ὀνόματα Φράγκος ἢ Τεύτονας (ἀραιότερα) γιά τόν χαρακτηρισμό συλλήβδην ὅλων τῶν Δυτικῶν καί τῆς Δύσεως. Σήμερα, μάλιστα, πού ἡ Δυτική Εὐρώπη καί ἡ «Γερμανία» ἀπεκάλυψαν καί πάλι τό ἀληθινό πρόσωπό τους, δέν μποροῦμε νά τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Δέν μᾶς πταίουν, συνεπῶς, τά ὀνόματα, ἀλλά ἡ νοοτροπία, πού δυστυχῶς καί ἐκκλησιαστικά καί πολιτικά δέν ἀλλάζει…
.       Δύο οἰκουμενικές μας σύνοδοι, ἡ Ὀγδόη (789) καί ἡ Ἐνάτη (1351) ἤλεγξαν καί κατεδίκασαν τίς «δυτικές» πλάνες ὡς αἱρέσεις καί τόν «Δυτικό Χριστιανισμό» ὡς Αἵρεση. Ἂν ἡ νέα ἑτοιμαζομένη «Πανορθόδοξος» καί γιά   τούς Ὀρθοδόξους «Οἰκουμενική» Σύνοδος δέν ἀναγνωρίσει τίς Συνόδους αὐτές ὡς Οἰκουμενικές, δέν θά εἶναι ὀρθόδοξη Σύνοδος, ἀλλά ληστρική, ὅπως ἐκείνη τοῦ 449, ἢ ψευδοσύνοδος, ὅπως ἡ τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας (1438/39). Ἂν ἡ «Δυτική Ἐκκλησία» ἐπανασυνδεθεῖ μέ τήν Ὀρθόδοξη-Καθολική πρό τοῦ σχίσματος καί ἐπανεύρει τήν ὁδό τῶν ἀρχαίων Ὀρθοδόξων Πατέρων καί Ἁγίων της, τότε θά ἑνωθεῖ μέ τήν συνέχεια τῆς Ἀποστολικοπατερικῆς Ἐκκλησίας καί ταυτόχρονα μέ τήν Ἀνατολική-Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ τήν συνεχίζει, παρά τίς ἀδυναμίες καί ἁμαρτίες ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων. Ὀρθόδοξοι καί Καθολικοί (χωρίς εἰσαγωγικά) εἶναι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἀνατολῆς καί Δύσεως (οἱ πρό τοῦ σχίσματος γιά τή Δύση), τούς ὁποίους προσπαθοῦμε νά ἀκολουθοῦμε.

 

, , , , , ,

Σχολιάστε

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-3 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA
Γ´

τοῦ πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
ὁμοτ. Καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν

εἰδικῶς γραφὲν γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ἀρ. φ. 68, ΙΟΥΛΙΟΣ-ΣΕΠΤ. 2015

Μέρος Α´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-1 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]
Μέρος Β´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-2 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]

.           4. Λατινική Ἐκκλησία: Περί τήν Β´ Οἰκουμενική Σύνοδο (381) ἐπικρατεῖ τελικά ἡ ἑλληνική γλῶσσα στήν Ἀνατολική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία καί ἡ Λατινική στή Δυτική. Στήν ἐποχή, δηλαδή, καί τοῦ πρώτου (867) καί τοῦ μεγάλου σχίσματος (1054) ἡ μέν Δυτική Χριστιανοσύνη ἔχει ταυτισθεῖ μέ τήν Λατινική Γλῶσσα, ἡ δέ Ἀνατολική μέ τήν Ἑλληνική. Ὑπάρχει συνεπῶς Λατινική Χριστιανοσύνη πρό τοῦ 1054, πού εἶναι Ὀρθόδοξη, καί Λατινική μετά τό σχίσμα, πού δέν εἶναι Ὀρθόδοξη. Οἱ λατινόφωνοι Πατέρες πρό τοῦ Σχίσματος, σ’ ὅλη τήν φιλολογική παράδοση τῆς Ἀνατολῆς, εἶναι Ὀρθόδοξοι, ἐνῶ αἱρετικοί εἶναι ἐκεῖνοι μετά τό σχίσμα (Σχολαστικοί π.χ.).

α.            5. Παπική Ἐκκλησία: Στή Δύση, πού σπούδασα καί ἐγώ, συνεχῶς γίνεται λόγος γιά Παπισμό καί Παπική Ἐκκλησία. Καί αὐτό, πέρα ἀπό κάθε πολεμική τάση, διότι δέν ὑπάρχει «Δυτική Ἐκκλησία» χωρίς Πάπα (μέ τό συγκεκριμένο περιεχόμενο τοῦ ὅρου: Πρωτεῖο, Ἀλάθητο, βασιλική ἰδιότητα). Ὅσο καί ἂν κάποιοι, στήν Ἀνατολή καί στή Δύση, χρησιμοποιοῦν τό ἐπίθετο «παπική» μειωτικά, γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, τό ἐπίθετο αὐτό τῆς περιποιεῖ τιμή, ἀφοῦ χωρίς «Πάπα» δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει!
.   Οἱ περί Πάπα δυτικές ἀντιλήψεις δέν ἔχουν στό ἐλάχιστο ἀλλάξει, ὅπως δείχνει ἡ ἐπίσημη (μετά τήν Β´Βατικανή) «Ρωμαιοκαθολική Κατήχηση», μέ διευθυντή συντάξεως-συγγραφῆς τόν πρ. Πάπα Βενέδικτο ΙϚ´. Γιατί, λοιπόν, θεωροῦν οἱ «ρωμαιοκαθολικοί» προσβολή τόν χαρακτηρισμό «Παπική Ἐκκλησία», ἀφοῦ τά μεσαιωνικά δόγματα περί «Πάπα» διδάσκονται ἀπό αὐτούς μέχρι σήμερα καί ὁ Πάπας/Παπισμός εἶναι τό θεμέλιο τῆς πίστεώς τους; Μή ξεχνᾶμε, ὅτι ὁ τίτλος “Vicarius Christi” εἶναι ἀπαξιωτικό γιά τόν ἴδιο τόν Χριστό, πού δέν ἔχει «ἀντιπροσώπους» (ὁ ὅρος εἶναι αἱρετικός καί ἀντιχριστιανικός), ἀλλά, ὅπως δεχόμεθα ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, εἶναι ὁ Κύριος καί Βασιλεύς τῆς Ἐκκλησίας ὡς σώματός Του «μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων». Γιά μᾶς οἱ Πατριάρχες καί ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι μαζί μέ τόν Κλῆρο ὁλόκληρο εἶναι διάκονοι καί δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό δέν μπορεῖ νά γίνει λόγος στήν Ὀρθοδοξία γιά «πρωτεῖο» (καί μάλιστα, ἐξουσίας). Μήπως, λοιπόν, ἀντί νά ἐρίζουμε γιά τούς χρησιμοποιούμενους ὅρους, καλόν θά ἦτο ἡ «δυναμική ἐπιστροφή» στήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας; Ὅπως ἔλεγε ὁ Μ. Ἀθανάσιος, «τό πρόβλημα δέν ἔγκειται στίς λέξεις, ἀλλά στά πράγματα»!

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-4 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ] 

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

 

Ἡ ἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια τοῦ Παπισμοῦ

Τοῦ π. Διονυσίου Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 
ἀρ. τ.2080, 31.07.15

ΕΩΣΦ. ΥΠΕΡΗΦ. ΠΑΠΙΣΜΟΥ

, ,

Σχολιάστε

Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Ἡ «Ἐκκλησία» τοῦ Ἀντιχρίστου

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2106, 01.03.15

  .           Ἂν θέλει κανεὶς νὰ ἀποκτήσει ἀπὸ τώρα μιὰ εἰκόνα τῆς ψευδοεκκλησίας ποὺ θὰ δημιουργηθεῖ στὸν καιρὸ τοῦ Ἀντιχρίστου, δὲν ἔχει παρὰ νὰ παρατηρήσει τὶς ἰδέες ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ τὶς κινήσεις ποὺ γίνονται σήμερα στὸν χῶρο τοῦ Παπισμοῦ.
.           Ὁ πάπας Φραγκίσκος ἐκπλήσσει διαρ­­κῶς μὲ αὐτὰ ποὺ λέει καὶ πράττει, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι πραγματικὰ ἄξια ἐ­­παίνου, ἀφοῦ δείχνει νὰ ξεπερνᾶ τὶς ­συν­ηθι­σμένες ἀγ­κυλώσεις τοῦ μονο­λιθικοῦ συ­στή­μα­τος τοῦ Βατικανοῦ.
.           Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως στὶς σκέψεις καὶ τὶς ἐνέργειές του πρὸς τὰ ἄλλα δόγματα καὶ τὶς θρησκεῖες, κύρια ἐπιδίωξή του παραμένει αὐτὴ ποὺ καὶ σὲ ἄλλα σχόλιά μας ἔχουμε τονίσει: Ὄχι συμφωνία μὲ θεολογικὸ διάλογο ἀλλὰ συμπροσ­­ευχὲς καὶ κοινὲς φιλανθρωπικὲς δραστη­ριότητες, δηλαδὴ ἕνωση στὴν πράξη. Τὸ δηλώνει ξεκάθαρα: «Δὲν πιστεύω σὲ ἕναν ὁριστικὸ οἰκουμενισμό, πολὺ ­λιγότε­ρο ­πιστεύω στὸν οἰκουμενισμὸ ποὺ ὡς ­πρῶ­­το βῆμα μᾶς ζητάει νὰ ­συμφωνήσουμε σὲ ἕνα θεολογικὸ ἐπίπεδο. Πιστεύω ὅτι πρέ­­πει νὰ προχωρήσουμε σὲ ἑνότητα, συμ­με­τέχοντας μαζὶ στὴν προσευχὴ καὶ στὰ ἔργα τῆς ­φιλανθρωπίας» (http://vati­ca­ni­nsider.lastampa.it/en/documents/detail/arti­colo/ecumenismo-ecumenism-ecu­me­nismo-37469/).
 .           Τί σημαίνουν στὴν πραγματικότητα αὐτὲς οἱ ἀντιλήψεις τοῦ Παπισμοῦ γίνεται φανερὸ ἀπὸ τὰ ὅσα συζητήθηκαν πρὶν ἀπὸ ἕνα ἔτος σὲ διαθρησκειακὴ σύσκεψη παπικῶν θεολόγων καὶ ἑβραίων ραββίνων στὸ Σαλέρνο τῆς Ἰταλίας.
.           Κατ᾿ αὐτὴν μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁ καρδινάλιος Cocopalmerio εἶπε ὅτι «ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ νέος λαὸς τοῦ Θεοῦ, τὴν ἴδια στιγμὴ τὸ Ἰσραήλ, ἐπίσης, ἦταν, παραμένει καὶ θὰ εἶναι πάντα ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπιβεβαιώθηκε ἀπὸ τὸν Παῦλο. Ὡς ἐκ τούτου, ὁποιαδήποτε ἐπιθυμία ἤ, ἀκόμη χειρότερα, κάθε προσπάθεια γιὰ προσηλυτισμὸ τῶν Ἑβραίων στὴ χριστιανικὴ πίστη φαίνεται παράλογη καὶ ἀπαράδεκτη».
.           Μάλιστα! Παράλογη καὶ ἀπαράδεκτη! Χειρότερη προδοσία τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἀδύνατο νὰ διανοηθεῖ κα­­­νείς. Ἔτσι ποὺ δικαιώνεται πλήρως ὁ αὐ­στηρὸς λόγος τοῦ ὁσίου Ἰουστίνου Πόπο­βιτς, ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι στὴν ἱστορία τοῦ ἀν­θρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς κυρίως πτώσεις: τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Πάπα.
.           Καὶ γιὰ νὰ φανεῖ ἀκόμη πιὸ καθαρὰ ἡ παπικὴ κατάπτωση, ἂς δοῦμε πῶς κατέληξε ἐκείνη ἡ διάσκεψη:
.            «Σὲ μιὰ ἐπαφὴ μὲ τὸ ἑβραϊκὸ χιοῦμορ, ὁ Ραβίνος Greenberg ἔκλεισε τὴν ὁμιλία του μὲ σχετικὸ ἀστεῖο. “Ὅταν ὁ Μεσσίας ἦρθε τελικά, γινόταν μία συνέντευξη Τύπου. Ἀ­­­πάντησε σὲ ὅλες τὶς ἐρωτήσεις, ἀλλὰ ὅταν ρωτήθηκε “Εἶναι αὐτὴ ἡ πρώτη ἢ ἡ δεύτε­ρη ἔλευσή σας;”, τὸ σχόλιό του ἦταν: “Οὐ­δὲν σχόλιο”» (vaticaninsider.lastam­pa.it/en/news/detail/articolo/rabbi-coco­palmerio-cei-unedi-37881/).
.           Οἱ Ἑβραῖοι προδιέγραψαν μὲ ἀπόλυτη ἀ­­­κρίβεια τὴ μορφὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τῆς ψευδοεκκλησίας του, ποὺ ἐπιμελῶς ἑτοιμάζει ὁ Παπισμὸς μὲ τὴν ἀφελῆ συνέργεια ἀκόμη καὶ Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων.

   Τραγικὸ κατάντημα!

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΑΔΥΣΩΠΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Τὰ ἀδυσώπητα ἐρωτήματα

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

   .               Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔχει δηλώ­σει ἐπανειλημμένως, μάλιστα κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅτι δὲν πρό­­κειται νὰ γίνουν ὑποχωρήσεις στὴν Ὀρ­­θόδοξη Πίστη στοὺς διαλόγους μας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους. Καὶ φαίνεται νὰ τὸ λέει εἰλικρινά, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι δὲν θὰ κάνουν ὑποχωρήσεις, ἀλλὰ θὰ ὑπερασπισθοῦν μὲ ἀκρίβεια τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.
.                Ὅμως ὁ Πάπας ξεκαθάρισε τὸ θέμα τουλάχιστον δύο φορές: Καὶ μετὰ τὴ συν­άντηση τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ κατὰ τὴν πρόσφατη, τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὑ­­­­πῆρξε εἰλικρινέστατος. Εἶπε: «Ἐὰν περι­μένουμε ἀπὸ τοὺς θεολόγους νὰ καταλήξουν σὲ συμφωνία, αὐτὴ ἡ μέρα (ἐννοεῖ τῆς ἑνώσεως) δὲν θὰ ἔρθει ποτέ!» («Ὁ Σωτὴρ» 2102/1-1-2015, σελ. 12). Καὶ τονίζει ὅτι ὁ μόνος τρόπος ἑνώσεως ποὺ ἔχει ρεαλιστικὴ προοπτικὴ καὶ σὲ συμφωνία μὲ τὸν Πατριάρχη ἀκολουθεῖται, εἶναι αὐτὸς τῶν ἐπισκέψεων καὶ ὁ ὁποῖος θὰ ὁδηγήσει σὲ ἕνωση χωρὶς συμφωνία στὴν πίστη.
.              Ὁ Πάπας ἐν προκειμένῳ λέει τὴν ἀλήθεια, καὶ αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα, πρόσφατο ἀποκορύφωμα τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ὁ ἐναγκαλισμός του μὲ τὸν Πατριάρχη κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας.
.            Ὅμως ἡ θλιβερὴ αὐτὴ ἐξέλιξη θέτει πλέον καίρια καὶ ἀδυσώπητα ἐρωτήματα:

    α) Δὲν ἀντιλαμβάνεται ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὅτι μὲ τὶς ἐπικίνδυ­νες αὐτὲς ἐνέργειες θὰ προκληθεῖ πρωτοφανὴς ἀναστάτωση στὴν Ὀρθοδοξία μὲ κίνδυνο νὰ δημιουργηθεῖ ἀκόμη καὶ σχίσμα;

   β) Δὲν φοβοῦνται ὅσοι προωθοῦν τέτοιες ἐνέργειες καὶ μετέχουν σ᾿ αὐ­τές, ὅτι κινδυνεύουν νὰ βρεθοῦν κάτω ἀπὸ τὰ ἀναθέματα τῶν Συνόδων καὶ τῶν Πατέρων ποὺ ὁμόφωνα προειδοποιοῦν ὅτι «εἰς τὰ τῆς πίστεως οὐ χωρεῖ συγκατάβασις»;

    γ) Τὴν ὥρα ποὺ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἄνοιγε τὰ χέρια του νὰ ἐναγ­καλισθεῖ τὸν Πάπα δὲν ἄκουσε τὴν αὐστηρὴ φωνὴ τοῦ λέοντος τῆς Ὀρθοδοξίας ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ὁ ὁποῖος συνιστοῦσε στοὺς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξους: «φεύγετε ἀπὸ τῶν Λατίνων ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως»; Πῶς τολμᾶ νὰ ἐναγκαλίζεται κατὰ τὴ θεία Λειτουργία τὸ ἀμετανόητο παπικὸ φίδι;

   δ) Δὲν κατανοεῖ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὅτι ἡ κίνησή του ἦταν ἐμπαι­γμός; Ἀσπάσθηκε τὸν Πάπα κατὰ τὴν ἐκφώνηση: «Ἀγαπήσωμεν ἀλ­­λή­λους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσω­μεν». Τί νὰ ὁμολογήσουμε ἐν ὁμονοίᾳ; Τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Μὰ δὲν ­ἔχουμε συμφωνήσει μὲ τοὺς Παπικοὺς στὴν πίστη! Ἔχει ἐπιτευχθεῖ ὁμόνοια πίστεως; Οὔτε ἔχει οὔτε πρόκειται, κατὰ τὸν ἴδιο μάλιστα τὸν Πάπα, νὰ ἐπιτευχθεῖ. Δὲν εἶναι αὐτὸ ἐμπαιγμὸς στὴν ἱερότατη ὥρα τῆς θείας Εὐχαριστίας;

   ε) Τέλος ἕνα καίριο καὶ ἐπώδυνο ἐρώτημα: Ποῦ εἶναι ἡ φωνὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Ποῦ εἶναι ἡ φωνὴ τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους; Ποῦ τῆς Πανελλήνιας Ἑνώσεως Θεολόγων; Γιατί σιωποῦν μπροστὰ στὸ ἐπιτελούμενο ἀνόμημα;

,

Σχολιάστε