Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παπισμός

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-3 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]

ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA
Γ´

τοῦ πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
ὁμοτ. Καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν

εἰδικῶς γραφὲν γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ἀρ. φ. 68, ΙΟΥΛΙΟΣ-ΣΕΠΤ. 2015

Μέρος Α´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-1 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]
Μέρος Β´: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-2 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ]

.           4. Λατινική Ἐκκλησία: Περί τήν Β´ Οἰκουμενική Σύνοδο (381) ἐπικρατεῖ τελικά ἡ ἑλληνική γλῶσσα στήν Ἀνατολική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία καί ἡ Λατινική στή Δυτική. Στήν ἐποχή, δηλαδή, καί τοῦ πρώτου (867) καί τοῦ μεγάλου σχίσματος (1054) ἡ μέν Δυτική Χριστιανοσύνη ἔχει ταυτισθεῖ μέ τήν Λατινική Γλῶσσα, ἡ δέ Ἀνατολική μέ τήν Ἑλληνική. Ὑπάρχει συνεπῶς Λατινική Χριστιανοσύνη πρό τοῦ 1054, πού εἶναι Ὀρθόδοξη, καί Λατινική μετά τό σχίσμα, πού δέν εἶναι Ὀρθόδοξη. Οἱ λατινόφωνοι Πατέρες πρό τοῦ Σχίσματος, σ’ ὅλη τήν φιλολογική παράδοση τῆς Ἀνατολῆς, εἶναι Ὀρθόδοξοι, ἐνῶ αἱρετικοί εἶναι ἐκεῖνοι μετά τό σχίσμα (Σχολαστικοί π.χ.).

α.            5. Παπική Ἐκκλησία: Στή Δύση, πού σπούδασα καί ἐγώ, συνεχῶς γίνεται λόγος γιά Παπισμό καί Παπική Ἐκκλησία. Καί αὐτό, πέρα ἀπό κάθε πολεμική τάση, διότι δέν ὑπάρχει «Δυτική Ἐκκλησία» χωρίς Πάπα (μέ τό συγκεκριμένο περιεχόμενο τοῦ ὅρου: Πρωτεῖο, Ἀλάθητο, βασιλική ἰδιότητα). Ὅσο καί ἂν κάποιοι, στήν Ἀνατολή καί στή Δύση, χρησιμοποιοῦν τό ἐπίθετο «παπική» μειωτικά, γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, τό ἐπίθετο αὐτό τῆς περιποιεῖ τιμή, ἀφοῦ χωρίς «Πάπα» δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει!
.   Οἱ περί Πάπα δυτικές ἀντιλήψεις δέν ἔχουν στό ἐλάχιστο ἀλλάξει, ὅπως δείχνει ἡ ἐπίσημη (μετά τήν Β´Βατικανή) «Ρωμαιοκαθολική Κατήχηση», μέ διευθυντή συντάξεως-συγγραφῆς τόν πρ. Πάπα Βενέδικτο ΙϚ´. Γιατί, λοιπόν, θεωροῦν οἱ «ρωμαιοκαθολικοί» προσβολή τόν χαρακτηρισμό «Παπική Ἐκκλησία», ἀφοῦ τά μεσαιωνικά δόγματα περί «Πάπα» διδάσκονται ἀπό αὐτούς μέχρι σήμερα καί ὁ Πάπας/Παπισμός εἶναι τό θεμέλιο τῆς πίστεώς τους; Μή ξεχνᾶμε, ὅτι ὁ τίτλος “Vicarius Christi” εἶναι ἀπαξιωτικό γιά τόν ἴδιο τόν Χριστό, πού δέν ἔχει «ἀντιπροσώπους» (ὁ ὅρος εἶναι αἱρετικός καί ἀντιχριστιανικός), ἀλλά, ὅπως δεχόμεθα ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, εἶναι ὁ Κύριος καί Βασιλεύς τῆς Ἐκκλησίας ὡς σώματός Του «μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων». Γιά μᾶς οἱ Πατριάρχες καί ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι μαζί μέ τόν Κλῆρο ὁλόκληρο εἶναι διάκονοι καί δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό δέν μπορεῖ νά γίνει λόγος στήν Ὀρθοδοξία γιά «πρωτεῖο» (καί μάλιστα, ἐξουσίας). Μήπως, λοιπόν, ἀντί νά ἐρίζουμε γιά τούς χρησιμοποιούμενους ὅρους, καλόν θά ἦτο ἡ «δυναμική ἐπιστροφή» στήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας; Ὅπως ἔλεγε ὁ Μ. Ἀθανάσιος, «τό πρόβλημα δέν ἔγκειται στίς λέξεις, ἀλλά στά πράγματα»!

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ONOMATA KAI XΡΙΣTIANIKH TAYTOTHTA-4 (π. Γ. Μεταλληνός) [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ] 

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

 

Ἡ ἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια τοῦ Παπισμοῦ

Τοῦ π. Διονυσίου Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 
ἀρ. τ.2080, 31.07.15

ΕΩΣΦ. ΥΠΕΡΗΦ. ΠΑΠΙΣΜΟΥ

, ,

Σχολιάστε

Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Ἡ «Ἐκκλησία» τοῦ Ἀντιχρίστου

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2106, 01.03.15

  .           Ἂν θέλει κανεὶς νὰ ἀποκτήσει ἀπὸ τώρα μιὰ εἰκόνα τῆς ψευδοεκκλησίας ποὺ θὰ δημιουργηθεῖ στὸν καιρὸ τοῦ Ἀντιχρίστου, δὲν ἔχει παρὰ νὰ παρατηρήσει τὶς ἰδέες ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ τὶς κινήσεις ποὺ γίνονται σήμερα στὸν χῶρο τοῦ Παπισμοῦ.
.           Ὁ πάπας Φραγκίσκος ἐκπλήσσει διαρ­­κῶς μὲ αὐτὰ ποὺ λέει καὶ πράττει, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι πραγματικὰ ἄξια ἐ­­παίνου, ἀφοῦ δείχνει νὰ ξεπερνᾶ τὶς ­συν­ηθι­σμένες ἀγ­κυλώσεις τοῦ μονο­λιθικοῦ συ­στή­μα­τος τοῦ Βατικανοῦ.
.           Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως στὶς σκέψεις καὶ τὶς ἐνέργειές του πρὸς τὰ ἄλλα δόγματα καὶ τὶς θρησκεῖες, κύρια ἐπιδίωξή του παραμένει αὐτὴ ποὺ καὶ σὲ ἄλλα σχόλιά μας ἔχουμε τονίσει: Ὄχι συμφωνία μὲ θεολογικὸ διάλογο ἀλλὰ συμπροσ­­ευχὲς καὶ κοινὲς φιλανθρωπικὲς δραστη­ριότητες, δηλαδὴ ἕνωση στὴν πράξη. Τὸ δηλώνει ξεκάθαρα: «Δὲν πιστεύω σὲ ἕναν ὁριστικὸ οἰκουμενισμό, πολὺ ­λιγότε­ρο ­πιστεύω στὸν οἰκουμενισμὸ ποὺ ὡς ­πρῶ­­το βῆμα μᾶς ζητάει νὰ ­συμφωνήσουμε σὲ ἕνα θεολογικὸ ἐπίπεδο. Πιστεύω ὅτι πρέ­­πει νὰ προχωρήσουμε σὲ ἑνότητα, συμ­με­τέχοντας μαζὶ στὴν προσευχὴ καὶ στὰ ἔργα τῆς ­φιλανθρωπίας» (http://vati­ca­ni­nsider.lastampa.it/en/documents/detail/arti­colo/ecumenismo-ecumenism-ecu­me­nismo-37469/).
 .           Τί σημαίνουν στὴν πραγματικότητα αὐτὲς οἱ ἀντιλήψεις τοῦ Παπισμοῦ γίνεται φανερὸ ἀπὸ τὰ ὅσα συζητήθηκαν πρὶν ἀπὸ ἕνα ἔτος σὲ διαθρησκειακὴ σύσκεψη παπικῶν θεολόγων καὶ ἑβραίων ραββίνων στὸ Σαλέρνο τῆς Ἰταλίας.
.           Κατ᾿ αὐτὴν μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁ καρδινάλιος Cocopalmerio εἶπε ὅτι «ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ νέος λαὸς τοῦ Θεοῦ, τὴν ἴδια στιγμὴ τὸ Ἰσραήλ, ἐπίσης, ἦταν, παραμένει καὶ θὰ εἶναι πάντα ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπιβεβαιώθηκε ἀπὸ τὸν Παῦλο. Ὡς ἐκ τούτου, ὁποιαδήποτε ἐπιθυμία ἤ, ἀκόμη χειρότερα, κάθε προσπάθεια γιὰ προσηλυτισμὸ τῶν Ἑβραίων στὴ χριστιανικὴ πίστη φαίνεται παράλογη καὶ ἀπαράδεκτη».
.           Μάλιστα! Παράλογη καὶ ἀπαράδεκτη! Χειρότερη προδοσία τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἀδύνατο νὰ διανοηθεῖ κα­­­νείς. Ἔτσι ποὺ δικαιώνεται πλήρως ὁ αὐ­στηρὸς λόγος τοῦ ὁσίου Ἰουστίνου Πόπο­βιτς, ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι στὴν ἱστορία τοῦ ἀν­θρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς κυρίως πτώσεις: τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Πάπα.
.           Καὶ γιὰ νὰ φανεῖ ἀκόμη πιὸ καθαρὰ ἡ παπικὴ κατάπτωση, ἂς δοῦμε πῶς κατέληξε ἐκείνη ἡ διάσκεψη:
.            «Σὲ μιὰ ἐπαφὴ μὲ τὸ ἑβραϊκὸ χιοῦμορ, ὁ Ραβίνος Greenberg ἔκλεισε τὴν ὁμιλία του μὲ σχετικὸ ἀστεῖο. “Ὅταν ὁ Μεσσίας ἦρθε τελικά, γινόταν μία συνέντευξη Τύπου. Ἀ­­­πάντησε σὲ ὅλες τὶς ἐρωτήσεις, ἀλλὰ ὅταν ρωτήθηκε “Εἶναι αὐτὴ ἡ πρώτη ἢ ἡ δεύτε­ρη ἔλευσή σας;”, τὸ σχόλιό του ἦταν: “Οὐ­δὲν σχόλιο”» (vaticaninsider.lastam­pa.it/en/news/detail/articolo/rabbi-coco­palmerio-cei-unedi-37881/).
.           Οἱ Ἑβραῖοι προδιέγραψαν μὲ ἀπόλυτη ἀ­­­κρίβεια τὴ μορφὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τῆς ψευδοεκκλησίας του, ποὺ ἐπιμελῶς ἑτοιμάζει ὁ Παπισμὸς μὲ τὴν ἀφελῆ συνέργεια ἀκόμη καὶ Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων.

   Τραγικὸ κατάντημα!

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΑΔΥΣΩΠΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Τὰ ἀδυσώπητα ἐρωτήματα

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

   .               Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔχει δηλώ­σει ἐπανειλημμένως, μάλιστα κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅτι δὲν πρό­­κειται νὰ γίνουν ὑποχωρήσεις στὴν Ὀρ­­θόδοξη Πίστη στοὺς διαλόγους μας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους. Καὶ φαίνεται νὰ τὸ λέει εἰλικρινά, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι δὲν θὰ κάνουν ὑποχωρήσεις, ἀλλὰ θὰ ὑπερασπισθοῦν μὲ ἀκρίβεια τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.
.                Ὅμως ὁ Πάπας ξεκαθάρισε τὸ θέμα τουλάχιστον δύο φορές: Καὶ μετὰ τὴ συν­άντηση τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ κατὰ τὴν πρόσφατη, τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὑ­­­­πῆρξε εἰλικρινέστατος. Εἶπε: «Ἐὰν περι­μένουμε ἀπὸ τοὺς θεολόγους νὰ καταλήξουν σὲ συμφωνία, αὐτὴ ἡ μέρα (ἐννοεῖ τῆς ἑνώσεως) δὲν θὰ ἔρθει ποτέ!» («Ὁ Σωτὴρ» 2102/1-1-2015, σελ. 12). Καὶ τονίζει ὅτι ὁ μόνος τρόπος ἑνώσεως ποὺ ἔχει ρεαλιστικὴ προοπτικὴ καὶ σὲ συμφωνία μὲ τὸν Πατριάρχη ἀκολουθεῖται, εἶναι αὐτὸς τῶν ἐπισκέψεων καὶ ὁ ὁποῖος θὰ ὁδηγήσει σὲ ἕνωση χωρὶς συμφωνία στὴν πίστη.
.              Ὁ Πάπας ἐν προκειμένῳ λέει τὴν ἀλήθεια, καὶ αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα, πρόσφατο ἀποκορύφωμα τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ὁ ἐναγκαλισμός του μὲ τὸν Πατριάρχη κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας.
.            Ὅμως ἡ θλιβερὴ αὐτὴ ἐξέλιξη θέτει πλέον καίρια καὶ ἀδυσώπητα ἐρωτήματα:

    α) Δὲν ἀντιλαμβάνεται ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὅτι μὲ τὶς ἐπικίνδυ­νες αὐτὲς ἐνέργειες θὰ προκληθεῖ πρωτοφανὴς ἀναστάτωση στὴν Ὀρθοδοξία μὲ κίνδυνο νὰ δημιουργηθεῖ ἀκόμη καὶ σχίσμα;

   β) Δὲν φοβοῦνται ὅσοι προωθοῦν τέτοιες ἐνέργειες καὶ μετέχουν σ᾿ αὐ­τές, ὅτι κινδυνεύουν νὰ βρεθοῦν κάτω ἀπὸ τὰ ἀναθέματα τῶν Συνόδων καὶ τῶν Πατέρων ποὺ ὁμόφωνα προειδοποιοῦν ὅτι «εἰς τὰ τῆς πίστεως οὐ χωρεῖ συγκατάβασις»;

    γ) Τὴν ὥρα ποὺ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἄνοιγε τὰ χέρια του νὰ ἐναγ­καλισθεῖ τὸν Πάπα δὲν ἄκουσε τὴν αὐστηρὴ φωνὴ τοῦ λέοντος τῆς Ὀρθοδοξίας ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ὁ ὁποῖος συνιστοῦσε στοὺς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξους: «φεύγετε ἀπὸ τῶν Λατίνων ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως»; Πῶς τολμᾶ νὰ ἐναγκαλίζεται κατὰ τὴ θεία Λειτουργία τὸ ἀμετανόητο παπικὸ φίδι;

   δ) Δὲν κατανοεῖ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὅτι ἡ κίνησή του ἦταν ἐμπαι­γμός; Ἀσπάσθηκε τὸν Πάπα κατὰ τὴν ἐκφώνηση: «Ἀγαπήσωμεν ἀλ­­λή­λους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσω­μεν». Τί νὰ ὁμολογήσουμε ἐν ὁμονοίᾳ; Τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Μὰ δὲν ­ἔχουμε συμφωνήσει μὲ τοὺς Παπικοὺς στὴν πίστη! Ἔχει ἐπιτευχθεῖ ὁμόνοια πίστεως; Οὔτε ἔχει οὔτε πρόκειται, κατὰ τὸν ἴδιο μάλιστα τὸν Πάπα, νὰ ἐπιτευχθεῖ. Δὲν εἶναι αὐτὸ ἐμπαιγμὸς στὴν ἱερότατη ὥρα τῆς θείας Εὐχαριστίας;

   ε) Τέλος ἕνα καίριο καὶ ἐπώδυνο ἐρώτημα: Ποῦ εἶναι ἡ φωνὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Ποῦ εἶναι ἡ φωνὴ τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους; Ποῦ τῆς Πανελλήνιας Ἑνώσεως Θεολόγων; Γιατί σιωποῦν μπροστὰ στὸ ἐπιτελούμενο ἀνόμημα;

,

Σχολιάστε

Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ «Ἡ ἕνωση γίνεται στὴν πράξη»

Ὁ ἐναγκαλισμὸς τοῦ ὄφεως

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.                  Ἐλλιπὴς ἐνημέρωση ­συνετέλεσε νὰ σημειώσουμε λανθασμένα σὲ σχό­­λιο τοῦ ­προηγούμενου ­τεύχους τοῦ Πε­ριοδικοῦ («Ὁ Σωτήρ», ἀριθ. 2102/1-1-2015, σελ. 13: «Πανθρησκειακὴ ψευδένωση;») ὅτι ὁ ἀσπασμὸς τοῦ Πάπα μὲ τὸν ­Πατριάρχη στὴ θρονικὴ ἑορτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τὴν 30ὴ Νοεμβρίου ἔγινε στὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας καὶ ὅτι σὲ κάποιο ἑπόμενο βῆμα στὸ μέλλον αὐτὸ θὰ γίνει κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, ὥστε τελικὰ νὰ ὁδηγηθοῦ­με σὲ ἕνωση μὲ τοὺς παπικοὺς στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ συμφωνία στὴν πίστη.
.                    Προσεκτικὴ ὅμως ­παρακολούθηση τοῦ σχετικοῦ ὀπτικοακουστικοῦ ὑλικοῦ (video) ἔδειξε ὅτι ὁ ἀσπασμὸς κατὰ τὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ἦταν δεύτερος. Εἶχε προηγηθεῖ ἄλλος κατὰ τὴν ὥρα ποὺ αὐτὸς ἀνταλλάσσεται μεταξὺ τῶν λειτουργούντων κληρικῶν πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τότε ποὺ γίνεται ἡ ­ἐκφώνηση «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν», ὅπως δυσ­τυχῶς εἶχε γίνει καὶ κατὰ τὴν ἀντίστοιχη ἐπίσκεψη τοῦ προηγουμένου πάπα Βενεδίκτου.
.              Ὁ καρδινάλιος Kurt Koch (Κοὺρτ Κόχ, συμπρόεδρος τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου) σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα Avvenire, ἀπαντών­τας σὲ σχετικὴ ἐρώτηση γιὰ τὴ συν­άντηση στὴν Κωνσταντινούπολη, εἶπε: «Ἦ­­­ταν μία πάρα πολὺ ὄμορφη στιγμή, στὴν ὁποία θὰ πρέπει νὰ ­προσθέσουμε τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Πατριάρχης κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας πῆγε πρὸς τὸν Πάπα γιὰ νὰ ἀνταλλάξουν τὸν ἀσπασμὸ τῆς εἰρήνης. Ἕνα γεγονὸς ἄνευ προηγουμένου, καθὼς σύμφωνα μὲ τὴν ὀπτικὴ τῶν Ὀρθοδόξων ὁ ἀσπασμὸς τῆς εἰρήνης συνιστᾶ ἤδη ἕνα σημεῖο ἑνότητας καὶ γίνεται μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας. Ὁ Πατριάρχης ἀντιθέτως, θέλησε νὰ πραγματοποιηθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Λειτουργίας καὶ αὐτὸ ἐπίσης μᾶς κάνει νὰ ἐλπίζουμε» (amen.gr/article20127).
.                    Ὅπως καὶ ἄλλοτε μετ᾿ ἐπιτάσεως ἔχουμε ἐπισημάνει, ἡ σχέση μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ μεθοδεύεται νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἑξῆς πορεία:
1. Ὁ μὲν θεολογικὸς διάλογος θὰ ἐξακολουθεῖ νὰ διεξάγεται ἀτέρμων καὶ ἀτελέσφορος.
2. Στὴν πράξη ὅμως ἡ ἕνωση θὰ ­γίνει πραγματικότητα. Ὁ ἴδιος ὁ Πάπας σὲ διάφορες περιστάσεις περιέγραψε τὰ χαρακτηριστικά της: Ὁ Ρωμαιοκαθολικισμὸς δὲν θὰ πιέσει τὴν Ὀρθοδοξία νὰ δεχθεῖ τὸ παπικὸ πρωτεῖο ὡς πρωτεῖο ­ἐξουσίας, ὅπως αὐτὸ κατανοεῖται στὴ Δύση. Θὰ ἀ­­­νε­χθεῖ νὰ τὸ δεχθεῖ αὐτὴ ὡς πρωτεῖο τι­μῆς. Στὸ χῶρο τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ ὅμως θὰ ἐξακολουθήσει νὰ ἀσκεῖται αὐτὸ ὡς πρωτεῖο ἐξουσίας. Μὲ τέτοια περίπου μορφὴ ὁραματίζεται νὰ γίνει ἡ ἕνωση, καὶ γι᾿ αὐτὸ μίλησε στὴν Κωνσταντινούπολη γιά «ἀποδοχὴ ὅλων τῶν δωρεῶν ποὺ ὁ Θεὸς ἔ́δωσε στὸν καθένα» (amen.gr/article19910#sthash.zPQpTF8B.dpuf).
.                     Αὐτὴ εἶναι ἡ ὕπουλη παγίδα καὶ γι᾿ αὐτὸ ἡ παραπάνω ἐνέργεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κρίνεται ἄκρως ἐπικίνδυνη, ἀφοῦ οἱ ἅγιοι Πατέρες συνιστοῦν νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς Λατίνους «ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως», ὅπως ἀποφεύγει κανεὶς τὰ φίδια. Ἐδῶ ὑπῆρξε ἐναγκαλισμὸς τοῦ ὄφεως!

,

Σχολιάστε

ΣΕ ΒΑΡΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σὲ βαριὰ ἀρρώστια τὸ Βατικανὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἀπὸ βαριὰ ἀρρώστια πάσχει τὸ Βατικανό. Αὐτὸ δὲν τὸ εἶπε κάποιος «ζηλωτὴς» Ὀρθόδοξος μοναχός, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ σημερινὸς Πάπας Φραγκίσκος, ποὺ πρόσφατα εἶχε χαρακτηρίσει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ἀσθενῆ», ἀφοῦ δὲν εἶναι ὑποταγμένη σ’ αὐτόν. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι ζηλοῦν τὶς ὑπερεξουσίες τοῦ Πάπα καὶ τὴν ἀπαράδεκτη κατάσταση τῆς αὐλῆς του καὶ ἐπιδιώκουν νὰ εἰσαγάγουν τὰ παπικὰ πρότυπα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία…
.           Ὁ Πάπας Φραγκίσκος μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων τὴ Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014, μίλησε στὰ μέλη τῆς Ρωμαϊκῆς Κούριας καὶ ἐξαπέλυσε σὲ βάρος τους σφοδρότατη ἐπίθεση. Οἱ μύδροι καὶ οἱ προσβλητικοὶ χαρακτηρισμοί του δείχνουν τὸν ἠθικὸ ξεπεσμὸ τῆς γραφειοκρατίας τοῦ Βατικανοῦ, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ἔχει ἀναπτυχθεῖ σὲ ἕνα ἀνίκητο Λεβιάθαν, λόγῳ τῆς κοσμικῆς, ἡγεμονικῆς, αὐταρχικῆς καὶ ἰμπεριαλιστικῆς θέσης ποὺ ἔχει ἀποκτήσει ὁ Πάπας. Σημειώνεται ὅτι ὁ Πάπας Φραγκίσκος θέλησε νὰ δημοσιοποιηθεῖ ἡ στὰ ἰταλικὰ ὁμιλία του, ἀφοῦ ὁλόκληρη δημοσιεύθηκε στὴν ἐπίσημη ἰστοσελίδα τοῦ Βατικανοῦ.
.           Ὁ Πάπας ἀνέφερε ἕνα μεγάλο κατάλογο ἀσθενειῶν ἀπὸ τὶς ὁποῖες πάσχει ἡ Κούρια, καὶ οἱ ὁποῖες, ὅπως τόνισε, «ἐξασθενοῦν τὴ διακονία της πρὸς τὸν Θεό».
.           Ἡ πρώτη ἀρρώστια ποὺ ἀνέφερε εἶναι πὼς τὰ μέλη τῆς Κούριας αἰσθάνονται «θάνατα», «παραίτητα» κα «διαθέτοντα πλήρη συλία»*. Ἀλλά, ὅπως σημείωσε, τὰ νεκροταφεῖα εἶναι γεμάτα ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους αἰώνιους, ἀναγκαίους καὶ ἀσύδοτους… Ἄλλη ἀσθένεια τῆς Κούριας εἶναι, πάντα κατὰ τὸν Πάπα, σκληροκαρδία της, διανοητικ κα πνευματική. Παρομοίασε τὰ μέλη της μὲ τοὺς Γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους τοὺς ὁποίους χαρακτήρισε ὁ Πρωτομάρτυρας Στέφανος «σκληροτράχηλους καὶ ἀπερίτμητους τῇ καρδίᾳ καὶ τοῖς ὠσὶν» ( Πρ. ζ´ 52).
.           Ὁ βαρύτερος ἴσως ἀπὸ τοὺς βαρεῖς χαρακτηρισμοὺς ποὺ εἶπε ὁ Πάπας εἶναι ὅτι τὰ μέλη τῆς Κούριας πάσχουν «π πνευματικ λτζχάϊμερ», δηλαδὴ ἔχουν λησμονήσει τὴν «ἱστορία τῆς σωτηρίας», καὶ ὅτι τοὺς συμβαίνει αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴν «Ἀποκάλυψη», ὅτι ἔδωσε ἐντολὴ ὁ Κύριος στὸν ἄγγελο νὰ πεῖ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἐφέσου, ὅτι ἔχει ἐναντίον της, πὼς «τὴν πρώτη της ἀγάπη ἀφῆκε» (Ἀποκ. β´ 4).
.             Μπαίνοντας σὲ πιὸ πρακτικὰ ζητήματα ὁ Πάπας κατηγόρησε τὰ μέλη τῆς Κούριας ὅτι πάσχουν ἀκόμη «π τν ρρώστια τς ντιζηλίας κα τς ματαιοδοξίας». Καὶ ἐπεξήγησε ὅτι αὐτὸ εἶναι προφανὲς «ὅταν τὰ χρώματα τῆς ἐνδυμασίας καὶ τὰ διακριτικὰ τῶν ὀφικίων καθίστανται ἡ πρώτη μέριμνά τους. Καὶ πρόσθεσε ὅτι ἡ ἀρρώστια αὐτὴ ὁδηγεῖ ἄνδρες καὶ γυναῖκες σὲ ἕνα ψεύτικο «μυστικισμὸ» καὶ σὲ ἕνα ψεύτικο «ἡσυχασμό». Μία ἀκόμη σοβαρότατη ἀσθένεια τῆς Κούριας εἶναι κατὰ τὸν Πάπα ἡ «ὑπαρξιακὴ σχιζοφρένεια». Εἶναι ἡ ἀσθένεια ἐκείνων ποὺ ζοῦν διπλὴ ζωή, καὶ εἶναι καρπὸς τῆς ὑποκρισίας τους, τῆς μετριότητάς τους καὶ τοῦ προοδευτικὰ αὐξανόμενου πνευματικοῦ κενοῦ τους, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τὸ γεμίσουν μὲ διδακτορικὰ διπλώματα καὶ ἄλλους ἀκαδημαϊκοὺς τίτλους. Αὐτοὶ οἱ κληρικοὶ ζοῦν, κατὰ τὸν Πάπα, δύο παράλληλες πορεῖες, «στ μία διδάσκουν μ αστηρότητα τος λλους κα στν λλη κολουθον μία κρυφ κα συχν κλυτη ζωή».
.             Μία λλη ρρώστια τν μελν τς Κούριας εναι ατ το κουτσομπολιο, τν ψιθύρων κα τς φλυαρίας. Ὁ Πάπας τὴν χαρακτηρίζει καὶ αὐτὴν «βαριὰ ἀσθένεια», ποὺ καταντᾶ τὸν ἄνθρωπο «σπαρτικ μηχαν ζιζανίων, πως εναι σατανς» καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις «νθρωποκτόνο μ κρύο αμα» τῆς ὑπόληψης τῶν ἀδελφῶν καὶ συναδέλφων του. Καὶ προσθέτει ὁ Πάπας: «Εναι σθένεια τν νανδρων νθρώπων, πο δν χουν τ θάρρος ν μιλήσουν κατ’ εθείαν κα μιλον πίσω π τν πλάτη», γι ν προσθέσει: «δελφο ς προφυλαχθομε π τν τρομοκρατία τν διαβολν».
.             Ἑπόμενη ἀρρώστια τῆς Κούριας εἶναι θεοποίηση κα ο κολακεες τν κατωτέρων πρς τος νωτέρους στν εραρχία τς Κούριας, μ σκοπ ν ποκτήσουν τν ενοιά τους. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ πάσχουν ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀσθένεια «εναι θύματα το καριερισμο κα τς καιροσκοπίας, τιμνε τ πρόσωπα κα χι τν Θεό. Εναι ο νθρωποι πο κτελον τν πηρεσία τους σκεπτόμενοι ποκλειστικ τί θ ποκομίσουν π ατ κα χι τί φείλουν ν προσφέρουν». Μία ἄλλη ἀσθένεια εἶναι ἡ ἀδιαφορία τῶν μελῶν τῆς Κούριας πρὸς τοὺς ἄλλους. Αὐτὸ εἶναι ἀποτέλεσμα ὅτι σκέπτονται μόνο τοὺς ἑαυτούς τους καὶ χάνουν τὴ γνησιότητα καὶ τὴ ζεστασιὰ τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων. Τ πένθιμο πρόσωπο νθρώπων τς Κούριας εναι μία κόμη σθένεια πο κατονόμασε Πάπας. Πρόκειται γι νθρώπους, πως επε, «βλοσυρος κα στυφούς, πο χρησιμοποιον τ φος τους, κυρίως πρς τος κατωτερους τους σ συνδυασμ μ τν πρς ατος αστηρότητα, σκληρότητα κα λαζονεία». Κα πρόσθεσε: «Στν πραγματικότητα θεατρικ σοβαρότητα κα γονος πεσιμισμς εναι συνήθως συμπτώματα τς δικς τους φτώχειας κα νασφάλειας».
.             Τὸ σφυροκόπημα καὶ τὸ μαστίγωμα, ποὺ εἶναι καὶ αὐτομαστίγωμα, συνεχίζεται. Ὁ Πάπας ἀναγνωρίζει μία ἀκόμη ἀσθένεια στὴν αὐλή του, ατ τς συγκεντρώσεως περιουσιν κα το πλουτισμο. Εἶναι ἡ περίπτωση αὐτῶν ποὺ «ναζητον ν γεμίσουν τ παρξιακ κεν στν καρδιά τους μ τ συγκέντρωση λικν γαθν, χι π νάγκη, λλ μόνο γι ν ασθανθον σιγουριά», γιὰ τὰ γεράματά τους θά ᾽λεγε κάποιος μακαρίτης ἄγαμος κληρικός… Μία ἀκόμη ἀσθένεια, ποὺ διέγνωσε στὴν Κούρια ὁ Πάπας εἶναι αὐτὴ τῶν «κλειστν κύκλων». Πρόκειται γιὰ ὁμάδες στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Βατικανοῦ, στὶς ὁποῖες οἱ δεσμοὶ ποὺ ἀναπτύσσονται εἶναι, κατὰ τὸν Πάπα, ἰσχυρότερες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ πρέπει νὰ ἀναπτύσσονται στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀκόμη ἰσχυρότερες καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν δεσμὸ ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει μὲ τὸν Χριστό.
.            Τελευταία σθένεια τς Κούριας, πο νέφερε Πάπας εναι πιδίωξη τν γκόσμιων φελν, τς πιδειξιομανίας, κα ταν τ μέλος τς Κούριας μετατρέπει τ διακονία του σ σχ κα τν σχ σ μπόρευμα, γι ν ποκτήσει γκόσμια φέλη περισσότερη σχύ. Εἶναι, κατὰ τὸν Πάπα, « σθένεια τν νθρώπων κείνων πο ποζητον πληστα ν πολλαπλασιάσουν τν σχύ τους κα πρς τν σκοπ ατ εναι κανο ν συκοφαντήσουν, ν δυσφημήσουν ν κθέσουν τος λλους σ φημερίδες κα σ περιοδικά…».
.               Αὐτὴ εἶναι ἡ αὐτοκριτικὴ τοῦ Πάπα γιὰ τὴν Κούρια. Τί μπορεῖ νὰ προσθέσει κανεὶς σὲ τόσες βαρύτατες ἀσθένειες ποὺ διέγνωσε δημόσια στὰ μέλη της; Νὰ σχολιάσουμε μόνο μποροῦμε. Πρῶτον ὅτι οἱ ἀσθένειες τῆς Κούριας εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου καὶ πὼς «τὸ ψάρι ἀπὸ τὸ κεφάλι βρωμάει». Ἐνδεικτικὸ εἶναι πὼς ὁ Πάπας ποὺ κατηγορεῖ μὲ τὰ μελανότερα χρώματα τὴν Κούρια, ἐπιχειρεῖ νὰ περάσει ἀπόφαση, μὲ τὴν ὁποία, μεταξὺ τῶν ἄλλων, θὰ ἐπιτρέπεται ἡ Θεία Κοινωνία στοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ποὺ τέλεσαν δεύτερο γάμο. Αὐτὸ λέγεται ὅτι εἶναι γιὰ ποιμαντικοὺς λόγους, ἀλλὰ εὐρύτατα κυκλοφορεῖ ἡ πληροφορία ὅτι ὀφείλεται στὴ σημαντικὴ μείωση τῶν ἐσόδων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας στὴ Γερμανία, ὅπου οἱ πολλὲς δεκάδες χιλιάδες Ρωμαιοκαθολικῶν ποὺ ἔκαμαν δεύτερο γάμο καὶ δὲν μποροῦν νὰ προσέλθουν στὴν Θεία Κοινωνία ἐγκαταλείπουν τὴν Ἐκκλησία τους καὶ δὲν πληρώνουν πλέον τὸν ἀναλογοῦντα φόρο τους γι’ αὐτήν…. Δεύτερον ὅτι ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὰ πιὸ ἐπίσημα χείλη πὼς ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία εἶναι σὲ βαθὺ τέλμα καὶ παρακμάζει. Τρίτον ἡ ἁγιοποίηση τοῦ Πάπα Ἰωάννου Παύλου τοῦ Β΄ καὶ τοῦ Παύλου τοῦ ϛ΄ εἶναι σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς σοβαρότατες ἐπισημάνσεις γιὰ τὴν κατάσταση τῆς Κούριας, ἀφοῦ ἐν πολλοῖς ἡ ἰδιαίτερα ἀρρωστημένη κατάστασή της τοὺς βαρύνει ἄμεσα. Σημειώνεται ὅτι ἡ Ρωμαϊκὴ Κούρια λειτουργεῖ ἀκόμα καὶ σήμερα μὲ βάση τὴ Διάταξη Pastor Bonus, τῆς 28ης Ἰουνίου 1988, τοῦ Ἰωάννη Παύλου Β΄ καὶ τὸ Γενικὸ Κανονισμὸ τοῦ 1992, ἐπὶ τοῦ ἰδίου Πάπα. Καὶ τελευταῖο, θὰ ἔχει ἐνδιαφέρον ἡ ἐξέλιξη στὶς ἤδη πολὺ τεταμένες σχέσεις Πάπα – Κούριας. Μὲ τὴν ὁμιλία του ὁ Πάπας κήρυξε τὸν πόλεμο στὴν Κούρια. Ἕνας πόλεμος ἔχει νικητὴ καὶ ἡττημένο καὶ κάθε πλευρὰ ἔχει τὰ ὄπλα της. Πάντως ὅποιος κι ἂν εἶναι ὁ νικητὴς δὲν θὰ ἔχει ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους. Ἀπὸ τὶς βασικὲς διαφορὲς ποὺ ὑπάρχουν τίποτε δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξει. Ὁ πόλεμος ποὺ ἄρχισε εἶναι ἐσωτερικὸ ζήτημα τοῦ Βατικανοῦ. Πρόκειται περὶ ἕως τελικῆς πτώσεως διαμάχης γραφειοκρατῶν καὶ ταγμάτων, μὲ πρῶτο αὐτὸ τῶν Ἰησουιτῶν, γιὰ τὸ ποιὸς θὰ ἔχει τὸ πάνω χέρι…
.             Τὸ τελευταῖο σχόλιο εἶναι πὼς δὲν πάσχει μόνο ἡ Κούρια, πάσχει ὁλόκληρη ἡ παποσύνη. Δὲν πρόκειται πάλι γιὰ προσωπικὸ σχόλιο. Εἶναι διαπίστωση τοῦ γνωστοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ κληρικοῦ καὶ θεολόγου, καθηγητοῦ τοῦ πανεπιστημίου τῆς Τυβίγγης, Χὰνς Κοὺνγκ (Hans Kung). Στὸ βιβλίο του «Μποροῦμε νὰ σώσουμε τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία; Μποροῦμε νὰ σώσουμε τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία!», ποὺ τὸ 2013 κυκλοφορήθηκε στὰ ἀγγλικὰ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις William Collins, γράφει, μεταξὺ τῶν ἄλλων, στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου του, ὡς διάγνωση:
.             «χω φιερώσει πάνω π 1000 σελίδες στν περιγραφ κα νάλυση τς στορίας τς Χριστιανοσύνης λόκληρης. λλ οδες μπορε ν ρνηθε τι παποσύνη εναι τ κεντρικ στοιχεο το Ρωμαιοκαθολικο προτύπου κα εναι παποσύνη κα σχύς της πο πρέπει πρώτιστα κα πειγόντως ν μεταρρυθμιστε… Πενήντα χρόνια πρίν, ωσφ Ράτζινγκερ κα γ εμαστε ο δύο νεότεροι πίσημοι σύμβουλοι τς Δευτέρας Βατικανς συνόδου (1962-5). Σύνοδος ατ πιχείρησε ν μεταρρυθμίσει σημαντικ σημεα στ Ρωμαϊκ σύστημα, λλά, δυστυχς, πείσμων ντίσταση τς Ρωμαϊκς Κούριας μπόδισε τν πραγματοποίησή τους. Στς δεκαετίες πο κολούθησαν τ Σύνοδο Ρώμη βαθμιαία γύρισε πίσω τ ρολόι στς προτάσεις γι μεταρρυθμίσεις κα νανέωση κα ατ προκάλεσε μία νέα ταραχ κα δη σ ξέλιξη βαρι κα τρομακτικ σθένεια στν Καθολικ κκλησία. Τ σεξουαλικ σκάνδαλα, πο προκάλεσαν Καθολικο κληρικο εναι μόνο τ πι πρόσφατο σύμπτωμα….». Χειρότερο τῶν σεξουαλικῶν σκανδάλων εἶναι, κατὰ τὸν Κούνγκ, ἡ ἀπόκρυψη καὶ ἡ ἀποσιώπησή τους ποὺ ἀπὸ χρόνια ἐπιχειρεῖται ἀπὸ τὴν Κούρια, ἀντὶ τῆς πλήρους διαλεύκανσης, μετὰ ἀπὸ βαθιὰ καὶ λεπτομερῆ ἔρευνα.
.             Οἱ ἀσθένειες ποὺ περιέγραψε ὁ Πάπας γιὰ τὴν Κούρια δὲν πρέπει νὰ κάνουν τοὺς Ὀρθοδόξους κληρικοὺς νὰ νιώσουν ἱκανοποίηση. Μᾶλλον πρέπει νὰ τοὺς προβληματίσουν καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν σὲ δική τους αὐτοκριτική. Οἱ ἴδιοι γνωρίζουν ὅτι φαινόμενα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὸ Βατικανὸ δὲν λείπουν ἀπὸ τὸ Φανάρι, ἀπὸ τὶς αὐλὲς τῶν ἄλλων Πατριαρχείων, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ Συνοδικὸ Μέγαρο τῆς Μονῆς Πετράκη, ὅπου ἡ ἡγεμονικὴ ἀντίληψη, ἡ κολακεία, τὸ κουτσομπολιὸ καὶ οἱ συζητήσεις γιὰ ἱερατικὰ ἄμφια καὶ μελλοντικὲς ἐπιδιώξεις δίνουν καὶ παίρνουν. Τὸ καλὸ εἶναι πώς, παρόλα αὐτά, τὸ σύστημα διοίκησης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἐπιτρέπει, πλὴν κάποιων λυπηρῶν ἐξαιρέσεων, στοὺς κληρικούς της ποὺ θέλουν καὶ διαθέτουν ἱκανότητες, νὰ ἐργασθοῦν καὶ νὰ ἔχουν πνευματικοὺς καρπούς.-

 

*Οἱ ὑπογραμμίσεις εἶναι τοῦ ὑπογράφοντος  

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ (περιοδ. «Ἅγιον Ὄρος» τ.1- Διαχρονικὴ μαρτυρία στοὺς ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς Πίστεως)

ΠΕΡΙΟΔ. «ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

«ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;»

«Ἀσθενὴς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2101, 15.12.14

.                 Γνωστὸς δημοσιογράφος μὲ εἰ­δι­κὴ πείρα στὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα μᾶς πληροφόρησε:
.             «Λίγες ἡμέρες πρὸ τῆς ἐπισκέψεώς του στὸ Φανάρι ὁ Πάπας προέβη σὲ προκλητικὴ δήλωση σὲ βάρος τῆς Ὀρθόδοξης ­Ἐκκλησίας. Ἐ­­­­­­­­­πειδὴ δὲν εἶναι ἑνωμένη ὑπὸ τὸ ὑ­­­­πόδημά του, τὴν χαρακτήρισε “ἄρ­ρωστη”! (…) (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» βλ. σχετ.: ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ: «ΑΣΘΕΝΗΣ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ! ! ! (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) ».
.                  Ὁ Πάπας Φραγκίσκος ­ἀπέστειλε τὸ μήνυμά του πρὸς τὸ ­Φανάρι στὶς 5 Νοεμβρίου, κατὰ τὴν ἀνὰ Τετάρτη γενικὴ ἀκρόαση – κατήχησή του στὴν πλατεία τοῦ ἁγίου Πέτρου καὶ ἐνώπιον χιλιάδων πιστῶν του. Εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων: “Δὲν ὑπάρχει ὑγιὴς Ἐκκλησία, ὅταν οἱ πι­στοί, οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ διάκονοι δὲν εἶναι ἑνωμένοι περὶ τὸν ­Ἐπίσκοπό τους. Ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἑνωμένη περὶ τὸν Ἐπίσκοπο, εἶναι μιὰ ἄρρωστη Ἐκκλησία. Ὁ Ἰησοῦς θέλησε αὐτὴν τὴν ἕνωση ὅλων τῶν πιστῶν μὲ τὸν Ἐπίσκοπο. Τὸ ἴδιο καὶ τῶν ἱερέων καὶ τῶν διακόνων. Ὅλοι ὀφείλουν νὰ ἔχουν τὴ συνείδηση ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος καθιστᾶ ὁ­­­ρατὸ τὸν δεσμὸ τοῦ καθενὸς μὲ τὴν Ἐκκλησία, καὶ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τοὺς Ἀποστόλους καὶ μὲ τὶς ἄλλες κοινότητες, οἱ ὁποῖες ἐπίσης εἶναι ἑνωμένες μὲ τοὺς Ἐπισκόπους καὶ μὲ τὸν Πάπα στὴ Μία, Μοναδική (unique) Ἐκ­κλησία, ποὺ εἶναι ἡ δική μας, ἡ Ἱεραρχικὴ Ἁγία Μητέρα Ἐκκλησία”. (…)
.             Εὔλογα εἶναι τὰ ἐρωτηματικὰ γιατί αὐ­τὴ ἡ δήλωση ἀπὸ τὸν Πάπα, λίγες ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Φανάρι. Καὶ ἐπειδὴ στὸ Βατικανὸ τίποτε δὲν γίνεται τυχαῖα, ἔγκυροι παρατηρητὲς σχολιάζοντας τὸ γεγονὸς σημείωσαν ὅτι ὁ ἰησουΐτης Πάπας ἔστειλε πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ στὸ Φανάρι ἕνα σαφὲς μήνυμα: ὅτι δηλαδὴ παρὰ τὰ ἐπικοινωνιακά του ἀνοίγματα καὶ τὸ “προοδευτικὸ” προφὶλ ποὺ προωθεῖ, ὅσον ἀφορᾶ τὰ κοινωνικὰ ζητήματα, στὰ διεθνὴ ΜΜΕ, εἶναι βαθύτατα “παπικὸς” στὰ ἐκκλησιολογικά».
.             Αὐτὸ ποὺ δημιουργεῖ τὴ ­μεγαλύτερη ἔκπληξη στοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς δὲν εἶναι τόσο τὸ περιεχόμενο τῆς προκλητικῆς δηλώσεως τοῦ πάπα Φρα­γ­κίσκου, ποὺ προσβάλλει ­βάναυσα τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία, ὅσο ἡ ­ἔκρηξη εἰλικρίνειας ἑνὸς ἰησουΐτη κληρικοῦ, ποὺ συμβαίνει νὰ κατέχει ­σήμερα τὸ ἀνώτατο ἐκκλησιαστικὸ ἀξίωμα στὸν Ρωμαιοκαθολικισμό. Ἄραγε ἡ ­ἡγεσία τοῦ Οἰ­­κουμενικοῦ Πατριαρχείου θὰ ἀν­τιληφθεῖ – ἔστω καὶ τώρα – σὲ ποιά παγίδα ­­­­ὁδηγεῖται ἡ Ὀρθό­δοξη ­Ἐκκλησία μὲ τὶς ποικίλες ­­οἰκουμενιστικὲς ἐκδη­λώσεις πρὸς τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα ­(ἐναγκαλισμούς, συμπροσ­­ευχὲς κλπ.), ὁ ὁ­­­ποῖος μένει πεισματικὰ ­ἀμετακίνητος στὸ ἐπάρατο «πρωτεῖο» του;

, ,

Σχολιάστε

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ

Πορεία πρὸς τὴν Πανθρησκεία

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2100, 01.12.14

.         Ὅσοι τυχὸν διατηροῦν ἔστω καὶ τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία γιὰ τὸ ποῦ ὁδηγεῖται ἡ Ὀρθοδοξία μας ἀπὸ τὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα μὲ τοὺς λεγόμενους Διαθρησκειακοὺς Διαλόγους ἢ μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὴν ἵδρυση τοῦ Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Θεσσαλονίκης, δὲν ἔχουν παρὰ νὰ διαβάσουν τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλε πρὸς τοὺς Ἰνδουϊστὲς τὸ Παπικὸ Συμβούλιο γιὰ τὸν Διαθρησκειακὸ Διάλογο, ὅπως γίνεται ἐπὶ πολλὰ χρόνια τώρα.
Τὸ μήνυμα ἀπευθύνθηκε ἀπὸ τὸν πρόεδρο τοῦ Συμβουλίου καρδινάλιο Jean-Louis Tauran μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως στὶς 23-10-2014 τῆς πενθήμερης ἰνδουϊστικῆς γιορτῆς τοῦ Diwali (ἢ Deepavali). Diwali σημαίνει «Ἑορτὴ τῶν Φώτων» καὶ θεωρεῖται ὅτι συμβολίζει τὴ νίκη τοῦ καλοῦ πάνω στὸ κακό. ­Λατρεύονται κατ᾿ αὐτὴν κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀμέτρητους ἰνδουϊστικοὺς «θεούς», ὅπως οἱ Σίτα καὶ Ράμα, Ράν­τα καὶ Κρίσνα, ἡ Lakshmi, θεὰ τοῦ πλούτου, καὶ ὁ Ganesh, θεὸς τῆς σοφίας.
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ μηνύματος ὁ καρδινάλιος δίνει στοὺς Ἰνδουϊστὲς τὴν ἑξῆς εὐχή: «Τὸ Ὑπερβατικὸ Φῶς νὰ φωτίσει τὶς καρδιές σας, τὰ σπίτια καὶ τὶς κοινωνίες».
.         Ἀλήθεια, ποιό ὑπερβατικὸ φῶς θὰ τοὺς φωτίσει, κύριε Καρδινάλιε; Τὸ φῶς τοῦ ἐλεφαντόμορφου «θεοῦ» Γκανές; Τὸ φῶς τῆς «θεᾶς τοῦ πλούτου» Lakshmi; Ἢ μήπως τὸ φῶς τῶν 16 χιλιάδων συζύγων τοῦ «θεοῦ» Κρίσνα; Τὸ φῶς τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ δὲν εἶναι παρὰ πυκνὸ σκοτάδι. Ἀλλὰ οἱ Παπικοὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ προσκυνήσουν ὅλους τοὺς ψευτοθεοὺς προκειμένου νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἀφελεῖς μὲ τὴν ἰδέα μιᾶς Πανθρησκείας, ὅπου κορυφὴ θὰ εἶναι ὁ πάπας τους.
.         Μέσα στὸ ἴδιο κλίμα καὶ μὲ τὸ σωστὸ ἀναμφιβόλως αἴτημα εἰρηνι­κῆς συμβιώσεως τῶν διαφόρων θρησκευ­τικῶν κοινοτήτων ἔχει καθιερωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ συμμετοχὴ Ὀρ­θοδόξων στὴν πανηγυρικὴ λήξη τῆς μουσουλμανικῆς νηστείας τοῦ Ραμα­ζανίου. Προβάλλεται ὡς ἁπλὴ κοινωνικὴ ἐκδήλωση, καλλιεργεῖ ὅμως σταδιακὰ καὶ ἀνεπαίσθητα τὴν ἴδια ἀντίληψη τῆς θρησκευτικῆς ἑνοποιήσεως.
.         Τὸ καίριο βέβαια ἐρώτημα εἶναι τοῦτο: Δὲν κατανοοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι οἰκουμενιστὲς θεολόγοι καὶ κληρικοὶ ποῦ τελικὰ ὁδηγεῖ ὅλο αὐτὸ τὸ ἰσοπεδωτικὸ πνεῦμα τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ ποὺ καλλιεργεῖται ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό; Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι μὲ τὶς κινήσεις τους ὑποβοηθοῦν τὴ ραγδαία ἐξάπλωση τῆς συστηματικὰ προωθούμενης τερα­τώδους ἰδέας τῆς Πανθρησκείας;

, , ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος τοῦ Πατριάρχου Ἀνθίμου καὶ τῆς περὶ Αὐτὸν Συνόδου ἐξαπολύθηκε τὸν Αὔγουστο τοῦ 1895 καὶ ἀποτελεῖ ἀπάντηση στὶς περὶ πρωτείου ἐπιδιώξεις τοῦ Πάπα».

Πατριαρχικὸς ἔλεγχος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.            Ὁ μακαριστὸς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἄνθιμος καὶ τὰ περὶ Αὐτὸν μέλη τῆς Συνόδου(1), ποὺ ἀγωνίσθηκαν κατὰ τοῦ παπικοῦ πρωτείου, ἀπὸ τὴν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ἐλέγχουν αὐστηρὰ τὰ ὅσα διαπράττονται αὐτὲς τὶς ἡμέρες στὸ Φανάρι, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀπόψεις περὶ τοῦ πρωτείου τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου.
.             Ἡ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος τοῦ Πατριάρχου Ἀνθίμου καὶ τῆς περὶ Αὐτὸν Συνόδου ἐξαπολύθηκε τὸν Αὔγουστο τοῦ 1895 καὶ ἀποτελεῖ ἀπάντηση στὶς περὶ πρωτείου ἐπιδιώξεις τοῦ Πάπα. Πρόκειται γιὰ «Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ ἐπιστολή», ποὺ ἀπευθύνεται «Πρὸς τοὺς Ἱερωτάτους καὶ Θεοφιλεστάτους ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς Μητροπολίτας καὶ ἐπισκόπους καὶ τὸν περὶ αὐτοὺς ἱερὸν καὶ εὐαγῆ κλῆρον καὶ ἅπαν τὸ εὐσεβὲς καὶ ὀρθόδοξον πλήρωμα τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καὶ Πατριαρχικοῦ Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως». Περιέχεται στὸν 19ο Τόμο τῆς «Ἐκκλησιαστικῆς Ἀλήθειας», ἐπισήμου ὀργάνου τοῦ Πατριαρχείου, ποὺ τυπωνόταν στὸ Πατριαρχικὸ Τυπογραφεῖο (Ἔτος ΙΕ΄, ἀρ. τεύχους 31, Ἐν Κων/λει, 29 Σεπτεμβρίου 1895, σελ. 241-249).

Στὴν ἀρχὴ τῆς Ἐγκυκλίου ἀναφέρεται:

.           «Ἐν ἐσχάτοις δὲ χρόνοις ὁ πονηρὸς διέσπασεν ἀπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔθνη ὁλόκληρα τῆς Δύσεως, ἐμφυσήσας τοῖς ἐπισκόποις τῆς Ρώμης φρονήματα ὑπερφιάλου ἀλαζονείας, ποικίλας γεννησάσης καινοτομίας ἀθέσμους καὶ ἀντιευαγγελικάς. Καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ δὴ καὶ παντὶ τρόπῳ ἀγωνίζονται οἱ κατὰ καιρὸν πάπαι τῆς Ρώμης, ἵνα ὑποτάξωσιν εἰς τὰς ἑαυτῶν πλάνας τὴν ἀκραδάντως ἀνὰ τὴν Ἀνατολὴν τῇ πατροπαραδότῳ τῆς πίστεως ὀρθοδοξίᾳ στοιχοῦσαν καθολικὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἑνώσεις κατὰ τὴν ἰδίαν φαντασίαν ἐπιδιώκοντες ἁπλῶς καὶ ἀβασανίστως».
.           Στὴ συνέχεια στὴν ἐγκύκλιο ἐξηγεῖται ὅτι αὐτὴ ἐξαπολύθηκε λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ πάπας Λέων ΙΓ΄, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἐπισκοπικοῦ του Ἰωβηλαίου, δημοσίευσε ἐγκύκλια ἐπιστολὴ «πρὸς τοὺς ἡγεμόνας καὶ τοὺς λαοὺς τῆς οἰκουμένης», μὲ τὴν ὁποία τοὺς προσκάλεσε νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν παπικὸ θρόνο, διὰ τῆς ἀναγνωρίσεως αὐτοῦ ὡς «ἄκρου ἀρχιερέως καὶ ὑπερτάτου πνευματικοῦ τε καὶ κοσμικοῦ ἄρχοντος τῆς καθόλου Ἐκκλησίας καὶ μόνου ἀντιπροσώπου τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πάσης χάριτος διανομέως».
.         Ὡς πρὸς τὶς περὶ πρωτείου ἐπιδιώξεις τοῦ Πάπα – καὶ ἐσχάτως τοῦ Φαναρίου – στὴν Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιο ἀναφέρεται, μεταξὺ τῶν ἄλλων:

.       «Ο θεοι Πατέρες τιμντες τν πίσκοπον Ρώμης μόνον ς πίσκοπον τῆς πρωτευούσης πόλεως το κράτους, πέδωκαν ατ προεδρείας πρεσβεῖα τιμητικά, θεωρήσαντες ατν πλς ς πρτον τ τάξει πίσκοπον, τοτ᾽ στι πρτον ν σοις, περ πρεσβεῖα κα τ Κωνσταντινουπόλεως πένειμαν κατόπιν, τε πόλις ατη γένετο πρωτεύουσα το ρωμαϊκο κράτους…».

Ἡ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος στὸν ἐπίλογό της τονίζει:

.           «Ἡμεῖς δέ, οἱ χάριτι καὶ εὐδοκίᾳ τοῦ παναγάθου Θεοῦ μέλη τίμια τυγχάνοντες τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς αὐτοῦ Ἐκκλησίας, ἀντεχώμεθα τῆς πατρώας καὶ ἀποστολοπαραδότου εὐσεβείας. Προσέχωμεν πάντες ἀπὸ τῶν ψευδαποστόλων, οἵτινες ἐρχόμενοι ν σχήματι προβάτων πειρνται δελεάζειν τος πλοϊκωτέρους ἐν ἡμῖν διὰ ποικίλων καὶ ὑπούλων ὑποσχέσεων, τὰ πάντα θεμιτὰ ἡγούμενοι καὶ ἐπιτρέποντες πρὸς ἕνωσιν ἐὰν μόνον ἀναγνωρισθῇ ὁ τῆς Ρώμης πάπας ὡς ὑπέρτατος καὶ ἀλάθητος ἄρχων καὶ ἀπόλυτος κυριάρχης τῆς καθόλου Ἐκκλησίας καὶ μόνος ἐπὶ τῆς γῆς ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ καὶ πηγὴ πάσης χάριτος!».

Καὶ ἀποτεινόμενος ὁ Πατριάρχης Ἄνθιμος εἰδικότερα στοὺς Ἐπισκόπους τους ἐπισημαίνει:

.           «Ἰδίᾳ δὲ οἱ χάριτι καὶ ἐλέῳ Θεοῦ τεταγμένοι ἐπίσκοποι καὶ ποιμένες καὶ διδάσκαλοι τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν “προσέχομεν ἐαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ἡμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ἣν περιποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος”(2) ὡς λόγον ἀποδώσοντες».
.         Στὴν «Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια», τῆς Πατριαρχικῆς Ἐγκυκλίου ἀκολούθησε μία σωρεία ἄρθρων κατὰ τοῦ παπικοῦ πρωτείου. Μεταξὺ αὐτῶν, στὸν ἴδιο, 19ο Τόμο καὶ στὸ τεῦχος ἀριθμ. 50 (σελ. 394) ἀρχίζει νὰ δημοσιεύεται σὲ συνέχειες «ἱστορικὴ ἀπολογητικὴ μελέτη» στὰ ἀπὸ τοὺς «παπιστὲς» γραφέντα κατὰ τῆς Πατριαρχικῆς Ἐγκυκλίου. Σ’ αὐτὴν ἐπισημαίνονται, μεταξὺ τῶν ἄλλων, οἱ λόγοι τοῦ ἱεροῦ Κυπριανοῦ, ὅτι «Ἕκαστος Ἐπίσκοπος εἶναι ἀνεξάρτητος τῇ Ἐκκλησίᾳ του καὶ ὑπόλογος μόνον τῷ Θεῷ». Στὸν 20ό Τόμο, τοῦ ἔτους 1900, τῆς «Ἐκκλησιαστικῆς Ἀληθείας» ὑπάρχει σειρὰ ἄρθρων, σὲ συνέχειες, μὲ τίτλο «Σύντομος ἀπαρίθμησις καὶ ἀνατροπὴ τῶν καινοτομιῶν τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἴδια τοῦ πρωτείου τοῦ Ρώμης». Σ’ αὐτά, μεταξὺ ἄλλων, τονίζεται:

.         «Τῷ ἐπισκόπῳ τῆς παλαιᾶς Ρώμης ἐδόθη τὸ πρωτεῖον τῆς τιμῆς, οὐχὶ διότι ἐν τῇ Ρώμῃ ἐπεσκόπευσε καὶ ἀπέθανεν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, οὔτε διότι ὁ Ἀπόστολος οὗτος εἶχε τὴν κυριαρχία ἐπὶ τῶν λοιπῶν Ἀποστόλων, ἀλλ’ ἁπλῶς διότι ἡ Ρώμη ἦτο ἡ παλαιὰ πρωτεύουσα τοῦ κράτους…. Δυστυχῶς οἱ ἐπίσκοποι τῆς Ρώμης, τυφλούμενοι ὑπὸ τῆς ἑωσφορικῆς ὑπερηφανείας καὶ ἐθνικῆς αὐτῶν φιλοδοξίας δὲν ἠρκέσθησαν εἰς μόνα τὰ ὑπὸ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων παρασχεθέντα αὐτοῖς πρεσβεῖα τῆς τιμῆς χάριν τῆς πολιτικῆς σημασίας τῆς ἐν ᾗ ἥδρευον πόλεως…».
.       Τὸ παπικὸ πρωτεῖο ἔχουν ἀπορρίψει, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης, ὁ Μελέτιος Πηγᾶς, ὁ Ἰωσὴφ Βρυένιος, ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας Πέτρος, ἀλλὰ καὶ ὁ Σεβ. Ἰωάννης Ζηζιούλας, στὴ διδακτορική του διατριβή, ποὺ ἔχει κυκλοφορηθεῖ ὡς μελέτη μὲ τὸν τίτλο «Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καὶ τῷ Ἐπισκόπῳ κατὰ τοὺς τρεῖς πρώτους αἰῶνας» (Ἐκδόσεις Γρηγόρη, Β´ Ἔκδοσις, Ἐν Ἀθήναις, 1990).
.          Ἀναφέρει στὴν κατακλείδα τῆς μελέτης του (σελ. 202): «Τὸ κολλέγιον τῶν Δώδεκα καὶ ἡ ἐν αὐτῷ προέχουσα “καθέδρα τοῦ Πέτρου” ἀπετέλουν τὸ θεμέλιον οὐχὶ μιᾶς, ἀλλ᾽ ἑκάστης ἐπισκοπικῆς Ἐκκλησίας, διότι ἕκαστος Ἐπίσκοπος ἐννοεῖτο ὡς διάδοχος πάντων τῶν Ἀποστόλων –καὶ τοῦ Πέτρου… Ἕκαστος τῶν Ἐπισκόπων ἐκάθητο ἐπὶ τῆς καθέδρας τοῦ Πέτρου, τῆς Ἐκκλησίας του θεωρουμένης πλήρως ἀποστολικῆς καὶ στηριζομένης ἐπὶ τοῦ θεμελίου πάντων τῶν Ἀποστόλων.… Ἀπὸ τὸ καίριον τοῦτο σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἐκφράζει τὴν πληρότητα τοῦ ἐπισκοπικοῦ βαθμοῦ, ἐξακολουθεῖ καὶ παρὰ τὴν ἐμφάνισιν τῆς περὶ συλλογικότητος τῶν Ἐπισκόπων θεωρίας, νὰ ἐκπηγάζη πᾶσα οὐσιαστικὴ διαφωνία πρὸς τὴν οὐσίαν τῆς ὅλης Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησιολογίας ὑπὸ τὸ φῶς τῆς συνειδήσεως τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων»(3).-

  1. Κυζίκου Νικόδημος, Νικομηδείας Φιλόθεος, Νικαίας Ἱερώνυμος, Προύσης Ναθαναήλ, Σμύρνης Βασίλειος, Φιλαδελφείας Στέφανος, Λήμνου Ἀθανάσιος, Δυρραχίου Βησσαρίων, Βελεγράδων Δωρόθεος, Ἐλασσῶνος Νικόδημος καὶ Ἐλευθερουπόλεως Διονύσιος.
  2. Πράξ. κ´ 28
  3. Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογράφοντος.

, , ,

Σχολιάστε