Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παπικὸ πρωτεῖο

ΚΑΡΚΙΝΟΒΑΤΕΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ–ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Καρκινοβατεῖ ὁ διάλογος Ὀρθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Μὲ τὴν ἐξέταση τοῦ σοβαρότατου θέματος τοῦ σχολιασμοῦ τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη καὶ τῶν ἐγκριθέντων κειμένων σὲ αὐτὴν συνεδριάζει ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ σύναξη θὰ διεξαχθεῖ σὲ φορτισμένο κλίμα, ἂν ἀληθεύει ἡ πληροφορία ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, παρενέβη στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μιλώντας μάλιστα ἀρνητικὰ γιὰ δύο Μητροπολίτες. Τὰ ὅσα διαμείφθηκαν στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὴν αὐτογνωσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τὶς σχέσεις της μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες.
.             Γιὰ τὴν πορεία τῶν σχέσεων τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς τὸ Βατικανὸ ὑποστηρίζει ὅτι ὁ μεταξύ τους διάλογος σημείωσε πρόοδο. Αὐτὸ μετὰ τὴ 14η Γενικὴ Συνέλευση τῆς ὁλομέλειας τῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, στὴν ὁποία ἐγκρίθηκε ὁμοφώνως τὸ κείμενο ποὺ ἔχει τίτλο «Συνοδικότητα καὶ πρωτεῖο κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία: στὴν πορεία πρὸς κοινὴ κατανόηση, στὴν ὑπηρεσία τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας».
.             Ἡ Συνέλευση ἔλαβε χώρα στὸ Κιέτι τῆς Ἰταλίας ἀπὸ τὶς 16 ἕως τὶς 21 Σεπτεμβρίου 2016. Ἀπὸ τὶς Ὀρθόδοξες τοπικὲς Ἐκκλησίες συμμετέσχον ὅλες πλὴν τῆς Βουλγαρικῆς. Τὸ τελικὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο εἶναι συνέχεια αὐτοῦ τῆς Ραβέννας, ἐγκρίθηκε ἀφοῦ τὸ ὑπέγραψαν οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Πάπα καὶ ὅλων τῶν παρουσῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μὲ τὴν ἔκφραση ἐπιφυλάξεων μόνο ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Γεωργίας ἐπὶ ὁρισμένων παραγράφων του. Τὸ κείμενο τῆς Ραβέννας δὲν εἶχε ἐγκριθεῖ λόγῳ τῆς ἀντίδρασης τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας.
.             Τὸ ψηφισθὲν καὶ μάλιστα ὁμόφωνα κείμενο περιλαμβάνει 21 ἄρθρα. Στὸ τελικὸ ἀνακοινωθὲν ἀναφέρεται μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Αὐτὴ ἡ ἀμοιβαία κατανόηση εἶναι τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ ἡ ἰσχυρὴ πηγὴ ἔμπνευσης γιὰ Καθολικοὺς καὶ Ὀρθοδόξους, δεδομένου ὅτι ἐπιδιώκουν νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν πλήρη μεταξύ τους κοινωνία σήμερα. Ἐπὶ αὐτῆς τῆς βάσης ἀμφότεροι πρέπει νὰ ἐξετάσουμε πῶς ἡ συνοδικότητα, τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλληλένδετο μεταξύ τους μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ καὶ νὰ ἐφαρμοσθεῖ σήμερα καὶ εἰς τὸ μέλλον».
.             Παρὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ κειμένου στὸ Κιέτι καὶ παρὰ τὴν διπλωματικότητα μὲ τὴν ὁποία ἔχει αὐτὸ γραφεῖ, τὸ θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιολογικὸ χάσμα μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν εἶναι φανερό. Οἱ ἀπόψεις τῶν Ἰωάννη Σπιτέρη, Καθολικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κερκύρας καὶ Δημητρίου Σαλάχα, τιτ. Ἐπισκόπου Γρατιανουπόλεως, ποὺ δημοσιεύθηκαν στὴν ἐφημερίδα «Καθολική», ἐπίσημο ὄργανο τῆς Συνόδου τῆς «Καθολικῆς Ἱεραρχίας Ἑλλάδος» (Φύλλο 185, 30ῆς Σεπτεμβρίου 2016, σελ. 5 καὶ 6), τὸ ἀποδεικνύουν.
.             Ἐπὶ τῆς παραγράφου 8 τοῦ κειμένου, στὴν ὁποία τονίζεται: «Στὴν Εὐχαριστία προεστὼς καὶ κοινότητα εἶναι ἀλληλένδετοι: ἡ κοινότητα δὲν μπορεῖ νὰ τελέσει τὴν Εὐχαριστία χωρὶς τὸν προεστῶτα καὶ ὁ προεστὼς μὲ τὴ σειρά του πρέπει νὰ τελεῖ τὴν Εὐχαριστία μαζὶ μὲ τὴν κοινότητα», οἱ δύο Ρωμαιοκαθολικοὶ Ἐπίσκοποι σημειώνουν: «Ἡ καθολικὴ πλευρὰ πάντως καίτοι ἐπισημαίνει τὴ συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη, ἀμφισβήτησε τὸ ἀπόλυτο αὐτῆς τῆς διατύπωσης».
.             Ἐπὶ τοῦ 34ου Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὴν 13η παράγραφο τοῦ κειμένου τοῦ Κιέτι καὶ σαφῶς ρυθμίζει τὶς σχέσεις τοῦ πρώτου κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας μὲ τοὺς συνεπισκόπους του καὶ τὴ Σύνοδο, οἱ δύο Ρωμαιοκαθολικοὶ Ἐπίσκοποι σημειώνουν: «Ὡστόσο αὐτὸς ὁ Κανόνας, ὅπως εἶναι φανερό, δὲν ἀναφέρεται στὸ παγκόσμιο ἐπίπεδο, ἀλλὰ στὸ περιφερειακό. Στὴ Δύση πάντως εἶναι ἐλάχιστα γνωστός». Παράξενη ἡ ἄποψή τους. Τί πάει νὰ πεῖ ὁ Κανόνας δὲν ἦταν γνωστὸς στὴ Δύση; Ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει ὁ Κανόνας. Προφανῶς ὁ Πάπας τὸν γνώριζε, ἀλλὰ ἤθελε νὰ τὸν ἀγνοεῖ, ἀφοῦ ἀντέβαινε στὴν ἀντίληψή του περὶ τοῦ πρωτείου…
.             Στὴν 15η παράγραφο τοῦ κειμένου τοῦ Κιέτι γράφεται: «Μεταξύ του Δ´ καὶ Ζ´ αἰώνα, ἡ τάξις τῶν πέντε πατριαρχικῶν ἑδρῶν ἀναγνωρίστηκε μὲ βάση τὶς κανονικὲς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, μὲ τὴν ἕδρα τῆς Ρώμης νὰ καταλαμβάνει τὴν πρώτη θέση, ἀσκώντας τὰ πρεσβεία τιμῆς καὶ ἀκολουθοῦσαν οἱ ἕδρες τῶν Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων, μὲ αὐτὴ τὴ σειρά, σύμφωνα μὲ τὴν κανονικὴ παράδοση».
.             Οἱ δύο Ρωμαιοκαθολικοὶ Ἐπίσκοποι σημειώνουν ὅτι οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Πάπα δὲν δέχθηκαν νὰ ἀναγραφεῖ ὅτι ὁ Ρώμης ἦταν «πρῶτος μεταξὺ ἴσων» (primus inter pares), διότι «δὲν εἶναι ἐκκλησιαστικὴ ὁρολογία, ἀλλὰ πολιτικὴ» καὶ προσθέτουν: «Ἡ παράδοση τῆς δυτικῆς Ἐκκλησίας δὲν βασίζει τὸ Πρωτεῖο τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης σὲ πολιτικὰ αἴτια, διότι ἦταν πρωτεύουσα αὐτοκρατορίας καὶ ἄλλωστε δὲν δέχθηκε ποτὲ τὸν 28ο Κανόνα* τῆς Δ´, στὴν Χαλκηδόνα, Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀλλὰ βάσισε τὸ Πρωτεῖο τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης σὲ θρησκευτικοὺς λόγους καὶ συγκεκριμένα στὰ λόγια του Χριστοῦ πρὸς τὸν Ἀπόστολο Πέτρο». Ὁ 28ος Κανόνας τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶναι ἀπολύτως σαφὴς καὶ καθοριστικὸς στὸ γιατί ἡ Ρώμη καὶ ἡ Κωνσταντινούπολη, παλαιὰ καὶ νέα πρωτεύουσα τῆς Αὐτοκρατορίας, ἔλαβαν τὰ πρεσβεῖα τιμῆς ἔναντι τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπου ἔχουμε τὸ κέντρο τοῦ Μυστηρίου τῆς Σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων καὶ τὸν τόπο ὅπου συγκροτεῖται ἡ πρώτη Ἐκκλησία. Ὅσο καὶ ἂν τὸ ἀρνεῖται τὸ Βατικανό, αὐτὴ καὶ μόνο εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἡ Ρώμη πῆρε τὰ πρεσβεῖα τιμῆς ὡς ἡ πρώτη πρωτεύουσα τῆς αὐτοκρατορίας καὶ γιὰ κανένα ἄλλο λόγο. Στὰ περὶ τοῦ ὅτι ὁ Χριστὸς «ἔδωσε τὸ δαχτυλίδι τῆς παγκόσμιας ἐξουσίας στὸν Ἀπόστολο Πέτρο καὶ αὐτὸς στοὺς διαδόχους του Πάπες» δὲν στέκει καθόλου ὡς ἐπιχείρημα. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἀπὸ πουθενὰ δὲν ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ σκέφθηκε, οὔτε ὅτι τὸ ἐφάρμοσε.
.             Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ ἐπέβαλαν νὰ γραφεῖ στὴν 16η παράγραφο τοῦ κειμένου ὅτι στὴ Δύση τὸ πρωτεῖο τῆς ἕδρας τῆς Ρώμης κατανοήθηκε ἀπὸ τὸν τέταρτο αἰώνα καὶ μετέπειτα ὡς προσωπικὸ προνόμιο τοῦ Πάπα, «ἐπειδὴ ἦταν ὁ διάδοχος τοῦ Πέτρου, τοῦ πρώτου τῶν Ἀποστόλων». Καὶ προστίθεται στὴν ἴδια παράγραφο: «Αὐτὴ ἡ ἀντίληψη δὲν ἔγινε δεκτὴ στὴν Ἀνατολή, ἡ ὁποία εἶχε διαφορετικὴ ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν καὶ τῶν Πατέρων σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο». Προφανῶς οἱ ἐκπρόσωποι τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν συμβιβάστηκαν στὴ φράση αὐτή, ποὺ εἶναι ἀνακριβής. Ἡ ἀκριβὴς εἶναι πὼς ἡ Ἀνατολὴ δὲν κάνει ἑρμηνεία, ἀλλὰ ἐκφράζει τὸν Λόγο τοῦ Κυρίου, ὅπως ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.
.             Στὴ 19η παράγραφο τοῦ τελικοῦ κειμένου ἀναφέρεται ὅτι κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ ὑπῆρξαν ἔκκλητες ἀναφορὲς πρὸς τὸν Πάπα, ἀλλὰ αὐτὸς οὐδέποτε ἄσκησε κανονικὴ ἐξουσία ἐπὶ τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀνατολῆς. Οἱ δύο Ρωμαιοκαθολικοὶ Ἐπίσκοποι ὑποστηρίζουν: «Ἡ θετικὴ οὐσία τοῦ ντοκουμέντου εἶναι ὅτι οἱ Καθολικοὶ ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ Συνοδικότητα εἶναι οὐσιαστικὸ γνώρισμα τῆς δομῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἡ ὀρθόδοξη πλευρὰ ἀναγνωρίζει – μὲ ὅλους τους περιορισμοὺς ποὺ ἔθεσε – τὴν ἀναγκαιότητα νὰ ὑπάρχει ἕνας πρῶτος καὶ στὸ παγκόσμιο ἐπίπεδο». Τὸ ζήτημα ποὺ θέτουν εἶναι σοβαρότατο. Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, πλὴν τῆς πρόσφατης ἀντίληψης περὶ Πρωτείου τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου, ποὺ ἐκφράζει τὴ ματαιοδοξία τοῦ Φαναρίου, εἶναι ἀντίθετοι πρὸς τὸ πρωτεῖο. Αὐτὴ ἦταν ἡ ἀπόλυτη θέση καὶ τοῦ Φαναρίου, μέχρι τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχου…
.             Στὸ Κιέτι ἔγινε μεγάλη καὶ ζωηρὴ συζήτηση ὡς πρὸς τὴ συνέχεια τοῦ διαλόγου. Ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, Μητροπολίτης Βολοκολὰμσκ Ἰλαρίων καὶ οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἄλλων τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρότειναν νὰ ἀσχοληθεῖ ξανὰ ἡ Ὁλομέλεια μὲ τὸ θέμα τῆς Οὐνίας, ποὺ διεκόπη στὴν Η´ Συνέλευση τῆς Ὁλομέλειας, στὴ Βαλτιμόρη, τὸ 2000. Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ ἀπέρριψαν τὴν πρόταση καὶ ἀντιπρότειναν νὰ συζητηθεῖ «ἡ θεολογικὴ καὶ βιβλικὴ πρόοδος ποὺ ὑπῆρξε στὸ πλαίσιο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, κυρίως μετὰ τὴ Β´ Βατικανὴ Σύνοδο σὲ ὅ, τι ἀφορᾶ τὴ φύση καὶ τὴν ἐξάσκηση τοῦ παπικοῦ πρωτείου, ὄχι ὡς πρωτεῖο ἐξουσίας, ἀλλὰ ὡς διακονία γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἑνότητας μέσα στὴν Ἐκκλησία». Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀπέρριψαν τὴν ἐν λόγῳ πρόταση. Τελικὰ ἀποφασίστηκε ἡ μικτὴ συντονιστικὴ ἐπιτροπὴ νὰ συνεδριάσει τὸ προσεχὲς ἔτος καὶ νὰ προτείνει μὲ ποιὸ θέμα θὰ συνεχιστεῖ ὁ διάλογος… Ὁ διάλογος συνεχίζει νὰ καρκινοβατεῖ…
.             Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, διὰ τοῦ ὑπευθύνου του ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Μητροπολίτου Βολοκολάμσκ, ἔκαμε παράλληλα μὲ τὶς Συνεδριάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς στὸ Κιέτι καὶ γεωστρατηγικὲς ἐνέργειες. Ὁ κ. Ἱλαρίων συναντήθηκε μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο καὶ στελέχη τοῦ Βατικανοῦ καὶ ζήτησε νὰ περιοριστεῖ ἡ προπαγάνδα καὶ οἱ ἐχθρικὲς ἐνέργειες τῆς Οὐνίας ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Οὐκρανίας. Ὡς ἀντάλλαγμα προσέφερε τὴ συνεργασία του στὴν προώθηση τοῦ διαλόγου. Αὐτὸς εἶναι πιθανότατα ὁ λόγος ποὺ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας στὸ Κιέτι δέχθηκε τὸ κείμενο τῆς Ραβέννας, ποὺ εἶχε ἀπορρίψει, μὲ τὶς λίγες τροποποιήσεις ποὺ τοῦ ἔγιναν…-

*Ὁ 28ος Κανόνας τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γράφει: «Ἀκολουθώντας παντοῦ τοὺς κανόνες τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ γνωρίζοντας τὸν κανόνα, ποὺ διαβάστηκε πρόσφατα τῶν ἑκατὸ πενήντα θεοφιλεστάτων ἐπισκόπων, ποὺ συνῆλθαν στὴ μνήμη τοῦ εὐσεβοῦς Μεγάλου Θεοδοσίου, ὁ ὁποῖος ἔγινε βασιλιὰς στὴ βασιλικὴ πόλη τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ Νέας Ρώμης. Ἄλλωστε δικαιολογημένα οἱ Πατέρες ἔχουν δώσει τὰ πρεσβεῖα στὸ θρόνο τῆς πρεσβύτερης Ρώμης, ἐπειδὴ βασιλεύει ἐκείνη ἡ πόλη. Ἔχοντας λοιπὸν τὸν ἴδιο σκοπὸ οἱ ἑκατὸ πενήντα θεοφιλέστατοι ἐπίσκοποι ἀπένειμαν τὰ ἴσα πρεσβεῖα στὸν ἁγιώτατο θρόνο τῆς Νέας Ρώμης, κρίνοντας δικαιολογημένα, ὥστε ἡ πόλη ποὺ τιμήθηκε μὲ βασιλεία καὶ σύγκλητο, ἀπολαμβάνοντας καὶ τὰ ἴσα πρεσβεῖα μὲ τὴν πρεσβύτερη βασιλικὴ πόλη Ρώμη, νὰ μεγαλύνεται ὅπως ἐκείνη καὶ στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, καθὼς εἶναι δεύτερη (στὴν τάξη) ὕστερα ἀπὸ ἐκείνη….» (Πρόδρομου Ι. Ἀκανθόπουλου «Κώδικας Ἱερῶν Κανόνων καὶ Ἐκκλησιαστικῶν Νόμων», Β´ Ἔκδοση, Ἔκδ. Ἀδελφῶν Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 1995, σελ. 95 – 96).

, , ,

Σχολιάστε

«ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;»

«Ἀσθενὴς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2101, 15.12.14

.                 Γνωστὸς δημοσιογράφος μὲ εἰ­δι­κὴ πείρα στὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα μᾶς πληροφόρησε:
.             «Λίγες ἡμέρες πρὸ τῆς ἐπισκέψεώς του στὸ Φανάρι ὁ Πάπας προέβη σὲ προκλητικὴ δήλωση σὲ βάρος τῆς Ὀρθόδοξης ­Ἐκκλησίας. Ἐ­­­­­­­­­πειδὴ δὲν εἶναι ἑνωμένη ὑπὸ τὸ ὑ­­­­πόδημά του, τὴν χαρακτήρισε “ἄρ­ρωστη”! (…) (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» βλ. σχετ.: ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ: «ΑΣΘΕΝΗΣ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ! ! ! (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) ».
.                  Ὁ Πάπας Φραγκίσκος ­ἀπέστειλε τὸ μήνυμά του πρὸς τὸ ­Φανάρι στὶς 5 Νοεμβρίου, κατὰ τὴν ἀνὰ Τετάρτη γενικὴ ἀκρόαση – κατήχησή του στὴν πλατεία τοῦ ἁγίου Πέτρου καὶ ἐνώπιον χιλιάδων πιστῶν του. Εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων: “Δὲν ὑπάρχει ὑγιὴς Ἐκκλησία, ὅταν οἱ πι­στοί, οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ διάκονοι δὲν εἶναι ἑνωμένοι περὶ τὸν ­Ἐπίσκοπό τους. Ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἑνωμένη περὶ τὸν Ἐπίσκοπο, εἶναι μιὰ ἄρρωστη Ἐκκλησία. Ὁ Ἰησοῦς θέλησε αὐτὴν τὴν ἕνωση ὅλων τῶν πιστῶν μὲ τὸν Ἐπίσκοπο. Τὸ ἴδιο καὶ τῶν ἱερέων καὶ τῶν διακόνων. Ὅλοι ὀφείλουν νὰ ἔχουν τὴ συνείδηση ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος καθιστᾶ ὁ­­­ρατὸ τὸν δεσμὸ τοῦ καθενὸς μὲ τὴν Ἐκκλησία, καὶ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τοὺς Ἀποστόλους καὶ μὲ τὶς ἄλλες κοινότητες, οἱ ὁποῖες ἐπίσης εἶναι ἑνωμένες μὲ τοὺς Ἐπισκόπους καὶ μὲ τὸν Πάπα στὴ Μία, Μοναδική (unique) Ἐκ­κλησία, ποὺ εἶναι ἡ δική μας, ἡ Ἱεραρχικὴ Ἁγία Μητέρα Ἐκκλησία”. (…)
.             Εὔλογα εἶναι τὰ ἐρωτηματικὰ γιατί αὐ­τὴ ἡ δήλωση ἀπὸ τὸν Πάπα, λίγες ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Φανάρι. Καὶ ἐπειδὴ στὸ Βατικανὸ τίποτε δὲν γίνεται τυχαῖα, ἔγκυροι παρατηρητὲς σχολιάζοντας τὸ γεγονὸς σημείωσαν ὅτι ὁ ἰησουΐτης Πάπας ἔστειλε πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ στὸ Φανάρι ἕνα σαφὲς μήνυμα: ὅτι δηλαδὴ παρὰ τὰ ἐπικοινωνιακά του ἀνοίγματα καὶ τὸ “προοδευτικὸ” προφὶλ ποὺ προωθεῖ, ὅσον ἀφορᾶ τὰ κοινωνικὰ ζητήματα, στὰ διεθνὴ ΜΜΕ, εἶναι βαθύτατα “παπικὸς” στὰ ἐκκλησιολογικά».
.             Αὐτὸ ποὺ δημιουργεῖ τὴ ­μεγαλύτερη ἔκπληξη στοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς δὲν εἶναι τόσο τὸ περιεχόμενο τῆς προκλητικῆς δηλώσεως τοῦ πάπα Φρα­γ­κίσκου, ποὺ προσβάλλει ­βάναυσα τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία, ὅσο ἡ ­ἔκρηξη εἰλικρίνειας ἑνὸς ἰησουΐτη κληρικοῦ, ποὺ συμβαίνει νὰ κατέχει ­σήμερα τὸ ἀνώτατο ἐκκλησιαστικὸ ἀξίωμα στὸν Ρωμαιοκαθολικισμό. Ἄραγε ἡ ­ἡγεσία τοῦ Οἰ­­κουμενικοῦ Πατριαρχείου θὰ ἀν­τιληφθεῖ – ἔστω καὶ τώρα – σὲ ποιά παγίδα ­­­­ὁδηγεῖται ἡ Ὀρθό­δοξη ­Ἐκκλησία μὲ τὶς ποικίλες ­­οἰκουμενιστικὲς ἐκδη­λώσεις πρὸς τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα ­(ἐναγκαλισμούς, συμπροσ­­ευχὲς κλπ.), ὁ ὁ­­­ποῖος μένει πεισματικὰ ­ἀμετακίνητος στὸ ἐπάρατο «πρωτεῖο» του;

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος τοῦ Πατριάρχου Ἀνθίμου καὶ τῆς περὶ Αὐτὸν Συνόδου ἐξαπολύθηκε τὸν Αὔγουστο τοῦ 1895 καὶ ἀποτελεῖ ἀπάντηση στὶς περὶ πρωτείου ἐπιδιώξεις τοῦ Πάπα».

Πατριαρχικὸς ἔλεγχος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.            Ὁ μακαριστὸς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἄνθιμος καὶ τὰ περὶ Αὐτὸν μέλη τῆς Συνόδου(1), ποὺ ἀγωνίσθηκαν κατὰ τοῦ παπικοῦ πρωτείου, ἀπὸ τὴν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ἐλέγχουν αὐστηρὰ τὰ ὅσα διαπράττονται αὐτὲς τὶς ἡμέρες στὸ Φανάρι, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀπόψεις περὶ τοῦ πρωτείου τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου.
.             Ἡ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος τοῦ Πατριάρχου Ἀνθίμου καὶ τῆς περὶ Αὐτὸν Συνόδου ἐξαπολύθηκε τὸν Αὔγουστο τοῦ 1895 καὶ ἀποτελεῖ ἀπάντηση στὶς περὶ πρωτείου ἐπιδιώξεις τοῦ Πάπα. Πρόκειται γιὰ «Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ ἐπιστολή», ποὺ ἀπευθύνεται «Πρὸς τοὺς Ἱερωτάτους καὶ Θεοφιλεστάτους ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς Μητροπολίτας καὶ ἐπισκόπους καὶ τὸν περὶ αὐτοὺς ἱερὸν καὶ εὐαγῆ κλῆρον καὶ ἅπαν τὸ εὐσεβὲς καὶ ὀρθόδοξον πλήρωμα τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καὶ Πατριαρχικοῦ Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως». Περιέχεται στὸν 19ο Τόμο τῆς «Ἐκκλησιαστικῆς Ἀλήθειας», ἐπισήμου ὀργάνου τοῦ Πατριαρχείου, ποὺ τυπωνόταν στὸ Πατριαρχικὸ Τυπογραφεῖο (Ἔτος ΙΕ΄, ἀρ. τεύχους 31, Ἐν Κων/λει, 29 Σεπτεμβρίου 1895, σελ. 241-249).

Στὴν ἀρχὴ τῆς Ἐγκυκλίου ἀναφέρεται:

.           «Ἐν ἐσχάτοις δὲ χρόνοις ὁ πονηρὸς διέσπασεν ἀπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔθνη ὁλόκληρα τῆς Δύσεως, ἐμφυσήσας τοῖς ἐπισκόποις τῆς Ρώμης φρονήματα ὑπερφιάλου ἀλαζονείας, ποικίλας γεννησάσης καινοτομίας ἀθέσμους καὶ ἀντιευαγγελικάς. Καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ δὴ καὶ παντὶ τρόπῳ ἀγωνίζονται οἱ κατὰ καιρὸν πάπαι τῆς Ρώμης, ἵνα ὑποτάξωσιν εἰς τὰς ἑαυτῶν πλάνας τὴν ἀκραδάντως ἀνὰ τὴν Ἀνατολὴν τῇ πατροπαραδότῳ τῆς πίστεως ὀρθοδοξίᾳ στοιχοῦσαν καθολικὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἑνώσεις κατὰ τὴν ἰδίαν φαντασίαν ἐπιδιώκοντες ἁπλῶς καὶ ἀβασανίστως».
.           Στὴ συνέχεια στὴν ἐγκύκλιο ἐξηγεῖται ὅτι αὐτὴ ἐξαπολύθηκε λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ πάπας Λέων ΙΓ΄, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἐπισκοπικοῦ του Ἰωβηλαίου, δημοσίευσε ἐγκύκλια ἐπιστολὴ «πρὸς τοὺς ἡγεμόνας καὶ τοὺς λαοὺς τῆς οἰκουμένης», μὲ τὴν ὁποία τοὺς προσκάλεσε νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν παπικὸ θρόνο, διὰ τῆς ἀναγνωρίσεως αὐτοῦ ὡς «ἄκρου ἀρχιερέως καὶ ὑπερτάτου πνευματικοῦ τε καὶ κοσμικοῦ ἄρχοντος τῆς καθόλου Ἐκκλησίας καὶ μόνου ἀντιπροσώπου τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πάσης χάριτος διανομέως».
.         Ὡς πρὸς τὶς περὶ πρωτείου ἐπιδιώξεις τοῦ Πάπα – καὶ ἐσχάτως τοῦ Φαναρίου – στὴν Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιο ἀναφέρεται, μεταξὺ τῶν ἄλλων:

.       «Ο θεοι Πατέρες τιμντες τν πίσκοπον Ρώμης μόνον ς πίσκοπον τῆς πρωτευούσης πόλεως το κράτους, πέδωκαν ατ προεδρείας πρεσβεῖα τιμητικά, θεωρήσαντες ατν πλς ς πρτον τ τάξει πίσκοπον, τοτ᾽ στι πρτον ν σοις, περ πρεσβεῖα κα τ Κωνσταντινουπόλεως πένειμαν κατόπιν, τε πόλις ατη γένετο πρωτεύουσα το ρωμαϊκο κράτους…».

Ἡ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος στὸν ἐπίλογό της τονίζει:

.           «Ἡμεῖς δέ, οἱ χάριτι καὶ εὐδοκίᾳ τοῦ παναγάθου Θεοῦ μέλη τίμια τυγχάνοντες τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς αὐτοῦ Ἐκκλησίας, ἀντεχώμεθα τῆς πατρώας καὶ ἀποστολοπαραδότου εὐσεβείας. Προσέχωμεν πάντες ἀπὸ τῶν ψευδαποστόλων, οἵτινες ἐρχόμενοι ν σχήματι προβάτων πειρνται δελεάζειν τος πλοϊκωτέρους ἐν ἡμῖν διὰ ποικίλων καὶ ὑπούλων ὑποσχέσεων, τὰ πάντα θεμιτὰ ἡγούμενοι καὶ ἐπιτρέποντες πρὸς ἕνωσιν ἐὰν μόνον ἀναγνωρισθῇ ὁ τῆς Ρώμης πάπας ὡς ὑπέρτατος καὶ ἀλάθητος ἄρχων καὶ ἀπόλυτος κυριάρχης τῆς καθόλου Ἐκκλησίας καὶ μόνος ἐπὶ τῆς γῆς ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ καὶ πηγὴ πάσης χάριτος!».

Καὶ ἀποτεινόμενος ὁ Πατριάρχης Ἄνθιμος εἰδικότερα στοὺς Ἐπισκόπους τους ἐπισημαίνει:

.           «Ἰδίᾳ δὲ οἱ χάριτι καὶ ἐλέῳ Θεοῦ τεταγμένοι ἐπίσκοποι καὶ ποιμένες καὶ διδάσκαλοι τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν “προσέχομεν ἐαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ἡμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ἣν περιποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος”(2) ὡς λόγον ἀποδώσοντες».
.         Στὴν «Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια», τῆς Πατριαρχικῆς Ἐγκυκλίου ἀκολούθησε μία σωρεία ἄρθρων κατὰ τοῦ παπικοῦ πρωτείου. Μεταξὺ αὐτῶν, στὸν ἴδιο, 19ο Τόμο καὶ στὸ τεῦχος ἀριθμ. 50 (σελ. 394) ἀρχίζει νὰ δημοσιεύεται σὲ συνέχειες «ἱστορικὴ ἀπολογητικὴ μελέτη» στὰ ἀπὸ τοὺς «παπιστὲς» γραφέντα κατὰ τῆς Πατριαρχικῆς Ἐγκυκλίου. Σ’ αὐτὴν ἐπισημαίνονται, μεταξὺ τῶν ἄλλων, οἱ λόγοι τοῦ ἱεροῦ Κυπριανοῦ, ὅτι «Ἕκαστος Ἐπίσκοπος εἶναι ἀνεξάρτητος τῇ Ἐκκλησίᾳ του καὶ ὑπόλογος μόνον τῷ Θεῷ». Στὸν 20ό Τόμο, τοῦ ἔτους 1900, τῆς «Ἐκκλησιαστικῆς Ἀληθείας» ὑπάρχει σειρὰ ἄρθρων, σὲ συνέχειες, μὲ τίτλο «Σύντομος ἀπαρίθμησις καὶ ἀνατροπὴ τῶν καινοτομιῶν τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἴδια τοῦ πρωτείου τοῦ Ρώμης». Σ’ αὐτά, μεταξὺ ἄλλων, τονίζεται:

.         «Τῷ ἐπισκόπῳ τῆς παλαιᾶς Ρώμης ἐδόθη τὸ πρωτεῖον τῆς τιμῆς, οὐχὶ διότι ἐν τῇ Ρώμῃ ἐπεσκόπευσε καὶ ἀπέθανεν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, οὔτε διότι ὁ Ἀπόστολος οὗτος εἶχε τὴν κυριαρχία ἐπὶ τῶν λοιπῶν Ἀποστόλων, ἀλλ’ ἁπλῶς διότι ἡ Ρώμη ἦτο ἡ παλαιὰ πρωτεύουσα τοῦ κράτους…. Δυστυχῶς οἱ ἐπίσκοποι τῆς Ρώμης, τυφλούμενοι ὑπὸ τῆς ἑωσφορικῆς ὑπερηφανείας καὶ ἐθνικῆς αὐτῶν φιλοδοξίας δὲν ἠρκέσθησαν εἰς μόνα τὰ ὑπὸ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων παρασχεθέντα αὐτοῖς πρεσβεῖα τῆς τιμῆς χάριν τῆς πολιτικῆς σημασίας τῆς ἐν ᾗ ἥδρευον πόλεως…».
.       Τὸ παπικὸ πρωτεῖο ἔχουν ἀπορρίψει, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης, ὁ Μελέτιος Πηγᾶς, ὁ Ἰωσὴφ Βρυένιος, ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας Πέτρος, ἀλλὰ καὶ ὁ Σεβ. Ἰωάννης Ζηζιούλας, στὴ διδακτορική του διατριβή, ποὺ ἔχει κυκλοφορηθεῖ ὡς μελέτη μὲ τὸν τίτλο «Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καὶ τῷ Ἐπισκόπῳ κατὰ τοὺς τρεῖς πρώτους αἰῶνας» (Ἐκδόσεις Γρηγόρη, Β´ Ἔκδοσις, Ἐν Ἀθήναις, 1990).
.          Ἀναφέρει στὴν κατακλείδα τῆς μελέτης του (σελ. 202): «Τὸ κολλέγιον τῶν Δώδεκα καὶ ἡ ἐν αὐτῷ προέχουσα “καθέδρα τοῦ Πέτρου” ἀπετέλουν τὸ θεμέλιον οὐχὶ μιᾶς, ἀλλ᾽ ἑκάστης ἐπισκοπικῆς Ἐκκλησίας, διότι ἕκαστος Ἐπίσκοπος ἐννοεῖτο ὡς διάδοχος πάντων τῶν Ἀποστόλων –καὶ τοῦ Πέτρου… Ἕκαστος τῶν Ἐπισκόπων ἐκάθητο ἐπὶ τῆς καθέδρας τοῦ Πέτρου, τῆς Ἐκκλησίας του θεωρουμένης πλήρως ἀποστολικῆς καὶ στηριζομένης ἐπὶ τοῦ θεμελίου πάντων τῶν Ἀποστόλων.… Ἀπὸ τὸ καίριον τοῦτο σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἐκφράζει τὴν πληρότητα τοῦ ἐπισκοπικοῦ βαθμοῦ, ἐξακολουθεῖ καὶ παρὰ τὴν ἐμφάνισιν τῆς περὶ συλλογικότητος τῶν Ἐπισκόπων θεωρίας, νὰ ἐκπηγάζη πᾶσα οὐσιαστικὴ διαφωνία πρὸς τὴν οὐσίαν τῆς ὅλης Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησιολογίας ὑπὸ τὸ φῶς τῆς συνειδήσεως τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων»(3).-

  1. Κυζίκου Νικόδημος, Νικομηδείας Φιλόθεος, Νικαίας Ἱερώνυμος, Προύσης Ναθαναήλ, Σμύρνης Βασίλειος, Φιλαδελφείας Στέφανος, Λήμνου Ἀθανάσιος, Δυρραχίου Βησσαρίων, Βελεγράδων Δωρόθεος, Ἐλασσῶνος Νικόδημος καὶ Ἐλευθερουπόλεως Διονύσιος.
  2. Πράξ. κ´ 28
  3. Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογράφοντος.

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΠΡΩΤΕΙΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μεταδοτικὸ μικρόβιο τὸ παπικὸ πρωτεῖο…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ συνάντηση στὴν Κωνσταντινούπολη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο ἔρχεται σὲ ἡμέρες, ποὺ ὁ μὲν ἡγεμόνας τοῦ Βατικανοῦ διακηρύσσει ὅτι ἡ μόνη καὶ «ὑγιὴς» Ἐκκλησία εἶναι μόνο ἡ ὑπὸ τὴν ἡγεσία του, ὁ δὲ Πατριάρχης ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποκτήσει παπικὸ πρωτεῖο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.               Ἡ πολὺ ἐπικίνδυνη γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας φιλοδοξία τοῦ Φαναρίου νὰ ἀποκτήσει τύπου Πάπα πρωτεῖο στὴν Ὀρθοδοξία διατυπώθηκε μὲ ἔντονο τρόπο κατὰ τὴ δέκατη τρίτη συνάντηση τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὸν διάλογο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς. Ἡ συνάντηση πραγματοποιήθηκε στὸ Ἀμμὰν τῆς Ἰορδανίας ἀπὸ τὶς 15 ἕως τὶς 23 παρελθόντος Σεπτεμβρίου 2014. Τὰ ὅσα καινοφανῆ ὑποστηρίχθηκαν ἀπὸ τὸν ἐκπρόσωπο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ συμπροεδρεύοντα στὸν διάλογο Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη συντάραξαν τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Σημειώνεται ὅτι παρόντες ἦσαν ἐκπρόσωποι ἀπὸ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες πλὴν τῆς Βουλγαρίας, ποὺ ἀπέχει διαφωνώντας μὲ τὸν διάλογο. Παρόντες ἦσαν καὶ ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Τσεχίας καὶ Σλοβακίας, μὲ μία ἔμμεση καὶ ντὲ φάκτο ἀναγνώριση τῆς ἐκεῖ σημερινῆς ἐκκλησιαστικῆς κατάστασης. Ἡ ἐπιχειρηματολογία τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Φαναρίου ἦταν τόσο ἐντυπωσιακὰ κενόδοξη, ποὺ ξάφνιασε ἀκόμη καὶ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Πάπα. Οἱ τελευταῖοι στὰ διαλείμματα τῶν συνεδριάσεων ἀπελογοῦντο στοὺς ἐκπροσώπους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ δήλωναν ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν στήριξε τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα στὰ ἐπιχειρήματα ποὺ ἐξέθεσε ὁ Μητροπολίτης Περγάμου! Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ σημείωσαν ὅτι ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Πάπας εἶναι διάδοχος στὴν ἐξουσία ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πέτρου, ἀλλὰ ὅτι ποτὲ δὲν ἐξέφρασαν τὴν ἄποψη ὅτι ὁ Πάπας εἶναι, κατ’ ἀναλογίαν, στὴν θέση τοῦ Θεοῦ Πατρὸς στὴν Ἁγία Τριάδα, θέση ποὺ ὑποστήριξε γιὰ τὸν Ρώμης καὶ γιὰ τὸν Κωνσταντινουπόλεως ὁ Μητροπολίτης Περγάμου!…
.         Γιὰ πρώτη φορὰ στὴ 2000ετῆ ἱστορία τῆς Ὀρθοδοξίας ἐτέθη ἐπισήμως ἀπὸ Ἐπίσκοπο τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως θέμα ἀντίστοιχου παπικοῦ πρωτείου μὲ αὐτὸ τοῦ Πάπα Ρώμης. Τὸ τραγικὸ εἶναι πὼς τὴ θέση αὐτὴ τὴν ὑποστήριξε Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος στὴ διδακτορική του διατριβὴ ἔχει ὑποστηρίξει ὅλως ἀντίθετες θέσεις πρὸς αὐτὴν ποὺ ὑποστήριξε στὸ Ἀμμάν. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐπίσκοπος ἐπιχείρησε νὰ θεμελιώσει τὸ παπικοῦ τύπου πρωτεῖο τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως στὸ Τριαδολογικὸ Δόγμα!
.           Πιὸ συγκεκριμένα, τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς συνάντησης στὸ Ἀμμὰν ἐτέθη πρὸς συζήτηση σχέδιο κειμένου, φαναριώτικης ἐμπνεύσεως, τὸ ὁποῖο ἐπεβλήθη κατὰ τὴ συνάντηση τῆς συντακτικῆς ἐπιτροπῆς στὸ Παρίσι, στὴ θέση τοῦ προηγούμενου κειμένου, τὸ ὁποῖο εἶχε συνταχθεῖ στὴν Κρήτη καὶ ἦταν στὴ γραμμὴ ποὺ ἕως τὸ Ἀμμὰν ὑποστήριζαν πάντοτε γιὰ τὸ πρωτεῖο ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, μὲ πρῶτο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Μάλιστα τὸ Φανάρι ἀμυνόταν σθεναρὰ στὶς ἀπόψεις τοῦ Πάπα περὶ πρωτείου, ὑποστηρίζοντας πάντα ὅτι αὐτὸ εἶναι μόνο «πρωτεῖο τιμῆς» καὶ ὄχι «πρωτεῖο ἐξουσίας» καὶ ἴσχυε ὅσο ὁ Πάπας ἦταν ἐντὸς τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.
.             Τὸ σύνολο τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ συμμετέσχον στὴ συνάντηση στὸ Ἀμμὰν ἀπέρριψαν μὲ ἀπόλυτο τρόπο τὴν περὶ πρωτείου καινοφανῆ ἄποψη τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ τὴν ὑποστήριξε μετὰ πάθους ὁ Μητροπολίτης Περγάμου καὶ τὴ θεμελίωσή της ἐπὶ τοῦ δόγματος τῆς Ἁγίας Τριάδος, «μὲ θεολογικοὺς ἀκροβατισμούς», ὅπως ἐλέχθη. Ἐπίσης οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀπέρριψαν ὡς ἐπικίνδυνη τὴν κοινὴ θεωρία τῶν παπικῶν καὶ τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου περὶ τριῶν ἐπιπέδων συνοδικότητας καὶ παγκοσμίου πρωτείου. Ὅπως ὑποστήριξαν, εἶναι ἐκτὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας ἡ μεταφορὰ τῶν λειτουργιῶν τοῦ Ἐπισκόπου στὸ τρίτο, παγκόσμιο, ἐπίπεδο καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἔτσι τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα καί, ἀντίστοιχα, τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, σὲ βάρος τῆς αὐθεντίας, τῆς εὐθύνης καὶ τῆς ἀξίας τοῦ Ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Τὰ περὶ τριῶν ἐπιπέδων πρωτείου καὶ συνοδικότητας ἀναφέρονταν στὸ κείμενο τῆς Ραβέννας, ἀλλὰ προκάλεσε σοβαρὲς ἀντιδράσεις στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ ἀποφασίστηκε νὰ ἐπέλθουν σ’ αὐτὸ διορθώσεις. Τὸ ἐπανέφερε στὸ Ἀμμὰν ὁ Μητροπολίτης Περγάμου καὶ ὄχι οἱ παπικοί…
.         Τὸ κείμενο τῶν Παρισίων θεωρήθηκε προβληματικὸ καὶ ἀποφασίστηκε νὰ ἀποσυρθεῖ καὶ νὰ θεωρηθεῖ ὡς μὴ γενόμενο… Καὶ ὅμως θὰ ἔπρεπε νὰ δημοσιευθεῖ, γιὰ νὰ γνωρίσουν οἱ Ὀρθόδοξοι τὶς ἐπιδιώξεις τοῦ Φαναρίου γιὰ τὸ πρωτεῖο. Γιὰ τὴν σύνταξη νέου κειμένου συστήθηκε ἑξαμελὴς ἐπιτροπὴ ἀπὸ τρεῖς Ὀρθοδόξους καὶ τρεῖς Ρωμαιοκαθολικούς, ποὺ τὸ παρουσίασε στὴν ὁλομέλεια. Ἡ ἀντιπροσωπεία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τὸ θεώρησε «πτωχὸ» ἀπὸ θεολογικὴ ἄποψη, ἔναντι τῶν προηγουμένων κειμένων καὶ κυρίως αὐτοῦ τῆς Ραβέννας. Ὅλες οἱ ὑπόλοιπες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τὸ ὑποστήριξαν καὶ τὸ Φανάρι αὐτοαπομονώθηκε ἀφοῦ, παραδόξως, ἔγινε, κατ’ ἀρχήν, δεκτὸ καὶ ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Πάπα…
.             Τελικὰ οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Φαναρίου συμβιβάσθηκαν νὰ παραπεμφθεῖ τὸ κείμενο τῆς Ἐπιτροπῆς στὴ Συντονιστικὴ καὶ Συντακτικὴ Ἐπιτροπὴ καὶ μετὰ αὐτὸ νὰ ὑποβληθεῖ στὴ συντονιστικὴ ἐπιτροπὴ γιὰ περαιτέρω ἐπεξεργασία καὶ βελτίωση, ἐν ὄψει τῆς ἑπόμενης συνάντησης τῆς Ὁλομέλειας τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς, ποὺ ὑπολογίζεται νὰ συνεδριάσει μετὰ ἀπὸ δύο ἕως τρία χρόνια… Λόγῳ τῆς, μὲ εὐθύνη τοῦ Φαναρίου, ἀδυναμίας τῶν Ὀρθοδόξων νὰ συμφωνήσουν στὸ κείμενο δὲν ἐκδόθηκε Κοινὸ Ἀνακοινωθὲν τῆς συνάντησης στὸ Ἀμμάν. Καθηγητὲς τῆς Θεολογίας στὰ Πανεπιστήμια Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ θεολογικὴ θεμελίωση τοῦ πρωτείου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἐπὶ τοῦ Τριαδολογικοῦ Δόγματος ἐκφεύγει τῆς Ὀρθόδοξης διδασκαλίας καὶ δείχνει μία προσχώρηση στὶς ἀπόψεις τοῦ Βησσαρίωνα….

Τί γράφουν οἱ Ρῶσοι θεολόγοι

.           Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου ὑποστήριξε τὴν ἑδραζόμενη ἐπὶ τῆς σχέσης τῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος καινοφανῆ περὶ πρωτείου ἄποψή του ὄχι στὰ δικά του θεολογικὰ κείμενα, ποὺ ἦσαν ἀπολύτως ἀντίθετα, ἀλλὰ σὲ κείμενο ποὺ ἔγραψε ὁ Ρῶσος θεολόγος π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν καὶ δημοσιεύθηκε στὸ βιβλίο «La Primauté de Pierre dans l’ Eglise Orthodoxe», (Editions Delachaux & Niestle, Neuchatel, Suisse, 1960). Στὸ βιβλίο ὑπάρχουν κείμενα τῶν ἐπίσης Ρώσων θεολόγων τῆς διασπορᾶς Ἀφανάσιεφ, Μέγιεντορφ καὶ Κουλόμζιν.
.               Πρῶτο εἶναι τὸ κείμενο τοῦ Νικολάου Ἀφανάσιεφ, μὲ τίτλο «Ἡ Ἐκκλησία ποὺ προΐσταται στὴν Ἀγάπη». Μεταξὺ τῶν ἄλλων θέτει τὸ ἐρώτημα: «Ἂν ὁ Πέτρος εἶναι πράγματι ἡ πέτρα, ἐπὶ τῆς ὁποίας κτίσθηκε ἡ Ἐκκλησία, πῶς μπορεῖ ταυτόχρονα νὰ εἶναι καὶ ἀρχηγὸς αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας;» Καὶ ἀπαντᾶ: «Ἐφ’ ὅσον ὁ Πέτρος εἶναι ἡ πέτρα ἐπὶ τῆς ὁποίας κτίσθηκε ἡ Ἐκκλησία ὁ ρόλος του εἶναι παθητικός: Ἡ Ἐκκλησία οἰκοδομήθηκε ἐπ’ αὐτοῦ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι ἀπὸ ἐκεῖνον». Στὴ συνέχεια ἐπισημαίνει: «Θὰ ἦταν πολὺ ἀσύνετο νὰ μιλᾶμε γιὰ “ἀνατολικὸ πρωτεῖο”, ὡσὰν ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως νὰ εἶχε θελήσει νὰ ἀντιγράψει τὸν ἐπίσκοπο τῆς Ρώμης: εἶναι λάθος τόσο ἀπὸ ἄποψη ἰδεολογικὴ ὅσο καὶ ἀπὸ ἄποψη ἱστορική, ὅμως, χωρὶς ἀμφιβολία, ὁρισμένες ἐσωτερικὲς παροτρύνσεις ὤθησαν τὸν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως νὰ ἀκολουθήσει στὴν παγκόσμια ἐκκλησιολογία, τὴν ὁδὸ πρὸς τὸ πρωτεῖο». Πρέπει νὰ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἀποκαλύπτεται «ἡ ἐσωτερικὴ παρότρυνση στὸ Φανάρι» πρὸς ἕνα παπικοῦ τύπου πρωτεῖο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.           Ἀκολουθεῖ τὸ κείμενο τοῦ Νικολάου Κουλόμζιν, μὲ τίτλο «Ἡ Θέση τοῦ Πέτρου στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία». Στὸ κείμενό του ὁ Κουλόμζιν τονίζει πὼς στηριζόμενος στὰ λόγια του Χριστοῦ πρὸς τὸν Πέτρο καὶ στὰ ὅσα ἀναφέρονται στὰ Εὐαγγέλια περὶ αὐτοῦ ἔχει τὴν ἄποψη ὅτι ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶναι ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἔχει τὰ πρεσβεῖα ἀνάμεσα στὶς ἄλλες Ἐκκλησίες. Καὶ σημειώνει: «Οἱ ἱστορικὲς συνθῆκες καὶ ἐξελίξεις δείχνουν ὅτι ὁ Πέτρος μετὰ τὴν ἀναχώρησή του ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα δὲν παρουσιάζεται πλέον ὡς ἕνας τῆς ὁμάδας τῶν δώδεκα Ἀποστόλων, ἀλλὰ εἶναι ἕνας περιοδεύων Ἀπόστολος. Οἱ Δώδεκα δὲν ἀποτελοῦσαν πλέον σύναξη στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἑπομένως ἡ πόλη αὐτὴ χάνει τὴν κεντρική της ἱεραρχικὴ θέση. Μπορεῖ κανεὶς στὶς νέες ἱστορικὲς συνθῆκες ποὺ δημιουργήθηκαν νὰ μιλάει ἀκόμη γιὰ τὸ πρωτεῖο τοῦ Πέτρου; Τὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν τὸ δείχνουν κατὰ κανένα τρόπο».
.           Τὸ κείμενο τοῦ Ἰωάννου Μέγιεντορφ ποὺ ἀκολουθεῖ ἔχει τίτλο «Ὁ Ἅγιος Πέτρος, τὸ πρωτεῖο του καὶ ἡ διαδοχή του στὴν βυζαντινὴ θεολογία». Ὁ Ρῶσος θεολόγος ἐπισημαίνει ὅτι στοὺς πρώτους αἰῶνες «οἱ Βυζαντινοὶ στὴν ἐκκλησία τῆς ἀρχαίας Ρώμης ὁμοφώνως ἀπέδιδαν μία μεγάλη τιμή, ἀλλὰ ὄχι ἐξουσία, κοσμικοῦ – δικαιοδοτικοῦ χαρακτήρα». Προχωρώντας στοὺς ἑπόμενους αἰῶνες ἐξηγεῖ ὅτι οἱ κοσμικὲς ἡγετικὲς ἐπιδιώξεις τοῦ Πάπα Γρηγορίου ὁδήγησαν τὸν Αὐτοκράτορα Μανουὴλ Κομνηνὸ νὰ θελήσει νὰ περάσει τὸ παπικὸ πρωτεῖο στὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ὡς ἔχοντος τὴν ἕδρα τῆς Νέας Ρώμης καὶ «τῆς παγκόσμιας ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας». Καὶ ἀφοῦ ἐπισημαίνει τὶς περὶ πρωτείου ἀπόψεις διαφόρων ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων, ἐπισημαίνει τὴν ἀκόλουθη ἄποψη τοῦ Θεσσαλονίκης Συμεών: «Ἡ λειτουργία τοῦ πρωτείου ὑπάρχει στὸ πλαίσιο τῆς ἐπισκοπικῆς συνόδου, ὅπως ὑπῆρχε στὴν ἔννοια τῆς ἀποστολικῆς συνόδου, ἀλλὰ προϋποθέτει τὴν ἐν τῇ ἀληθείᾳ ἑνότητα τῆς πίστεως». Στὴ συνέχεια προσθέτει τὴν ἄποψη τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γενναδίου Σχολαρίου: «Ὁ Πέτρος εἶναι ὁ ἐπίσκοπος καὶ ὁ ποιμὴν ὅλου του κόσμου, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι μποροῦμε νὰ ποῦμε τὸ ἴδιο γιὰ ὁποιονδήποτε ἀπὸ τοὺς διαδόχους του ἐπισκόπους». Καὶ στὸ τέλος τοῦ κειμένου του ὁ Μέγιεντορφ τονίζει: «Ἡ διδασκαλία τῶν βυζαντινῶν θεολόγων ἀντιστοιχεῖ πλήρως στὴν ἐκκλησιολογία τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ στὸ Cathedra Petri: Δὲν ὑπάρχει πλουραλισμὸς στὶς ἐπισκοπικὲς καθέδρες, δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο μία, ἡ ἕδρα τοῦ Πέτρου καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, στὸ πλαίσιο τῶν κοινοτήτων, τῶν ὁποίων προεδρεύουν καὶ ἔχουν τὴν ἕδρα τους, καθένας τους ἔχει τὴ θέση του ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἕδρας (τοῦ Πέτρου)».
.             Τὸ κείμενο τοῦ π. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν εἶναι τὸ τελευταῖο στὴ σειρὰ καὶ ἐπιγράφεται «Ἡ ἔννοια τοῦ πρωτείου στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία». Στὸ κείμενο ὁ ἀείμνηστος Σμέμαν τονίζει ὅτι στὴν ἀρχή της ἡ κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία εἶχε τὸν Ἐπίσκοπό της καὶ τὴν πληρότητά της στὴν ἑνότητά της μὲ ἐκεῖνον. Τονίζει ἐπίσης ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἀποκλείει τὸ πρωτεῖο, ἀλλὰ δὲν τὸ θεωρεῖ χαρακτηριστικὸ κοσμικῆς ἰσχύος ἐπὶ τῶν ἄλλων ἐπισκόπων καὶ ἐκκλησιῶν. «Δὲν εἶναι βεβαίως “ὑπέρτατη ἐξουσία”, ἀλλὰ δὲν εἶναι καὶ μία ἁπλὴ προεδρία κατὰ τὰ δημοκρατικὰ καὶ κοινοβουλευτικὰ πρότυπα, γιατί εἶναι κάτι τὸ πνευματικό, ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ» σημειώνει.
.               Ὁ Σμέμαν γιὰ τὸ πρωτεῖο ἀναφέρεται στὸ Τριαδολογικὸ δόγμα ὡς ἑξῆς: «Μπορεῖ κανεὶς νὰ ἐφαρμόσει στὴν Ἐκκλησία, κατ’ ἀναλογίαν, τὴν τριαδολογικὴ θεολογία. Ὅπως οἱ Τρεῖς Ὑποστάσεις τῆς Ἁγίας Τριάδος δὲν χωρίζουν τὴ θεία οὐσία, κάθε μία διαθέτοντάς την καθ’ ὁλοκληρίαν καὶ ζώντας την, ἔτσι καὶ ἡ φύση τῆς Ἐκκλησίας – Σώματος τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι χωρισμένη λόγῳ τῆς πληθύος τῶν ἐκκλησιῶν. Ἀλλὰ ὅπως τὰ Θεῖα Πρόσωπα «ἀπαριθμοῦνται» – κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ Μεγάλου Βασιλείου – ἔτσι ἀπαριθμοῦνται καὶ οἱ ἐκκλησίες καὶ ὑπάρχει μεταξὺ αὐτῶν μία ἱεραρχία. Σὲ αὐτὴν τὴν ἱεραρχία ὑπάρχει μία πρώτη Ἐκκλησία καὶ ἕνας πρῶτος ἐπίσκοπος. Αὐτὴ ἡ ἱεραρχία δὲν μειώνει τὶς ἐκκλησίες, δὲν τὶς ὑποτάσσει τὴν μία στὴν ἄλλη, εἶναι μόνο προορισμένη νὰ βοηθάει νὰ ζεῖ κάθε ἐκκλησία γιὰ ὅλες καὶ ὅλες γιὰ κάθε μία, γιατί αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ…».
.           Καθηγητὲς τῆς Θεολογίας, ποὺ τοὺς θέσαμε ὑπ᾽ ὄψη τὸ κείμενο τοῦ Σμέμαν, μᾶς σημείωσαν ὅτι θεολογικὰ ἡ μεταφορὰ τοῦ Τριαδολογικοῦ Δόγματος στὸ ἐπισκοπικὸ πρωτεῖο εἶναι ἐξαιρετικὰ ἀδύναμη καὶ ἐκτὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας, ὅπως ἐκφράστηκε διαχρονικὰ ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ ἐπίσημα κείμενα τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὅμως ὁ Μητροπολίτης Περγάμου ἐπέλεξε ἢ δέχθηκε νὰ τὸ χρησιμοποιήσει, ξεχνώντας τί ὑποστηρίζει στὴν διατριβή του… Ἡ φιλοδοξία τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ἡ πρὸς αὐτὸν πλεονάζουσα κολακεία τῆς αὐλῆς του, ὁ τρόμος τῶν Μητροπολιτῶν ποὺ ἀνήκουν στὴ δικαιοδοσία του, μήπως καὶ προκαλέσουν τὴν μῆνιν του καὶ ἡ πρὸς αὐτὸν δουλικότητα Ἱεραρχῶν τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συνθέτουν ἕνα ἐκρηκτικὸ μίγμα, ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιφέρει τεράστια ζημία στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.-

,

Σχολιάστε

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΒΑΒΕΛ ΤΗΣ ΑΣΙΖΗΣ (Ὁ πάπας, προορισµένος νὰ ὑπηρετήσει τὸν Ἀντίχριστο)

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΒΑΒΕΛ ΤΗΣ ΑΣΙΖΗΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
(ἀρ. τ. 2040, 01.03.2012)

Στοιχειοθεσία : «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας! Ἄλλοτε ἡµέρα θριάµβου …
.            Σήµερα;
.            Σήµερα… Θὰ ἀναρωτηθοῦµε µὲ τὴν γνωστὴ φράση: Quο vadis, Ὀρθοδοξία; Ποῦ πηγαίνεις σήµερα, Ὀρθοδοξία;
.            Τὴν µελαγχολικὴ αὐτὴ εἰσαγωγὴ σὲ τέτοια µέρα, ἑορταστικὴ καὶ θριαµβική, µᾶς τὴν ἐπέβαλε ἡ τελευταία οἰκουµενιστικὴ ἐκδήλωση στὴν Ἀσίζη τῆς Ἰταλίας τὸν περασµένο Ὀκτώβριο.
.            Ἐκδήλωση ποὺ γιὰ µιὰ ἀκόµη φορᾶ µᾶς προκάλεσε πόνο. Γι᾽ αὐτὸ καὶ περισσότερο ἴσως ἀπὸ ὁποτεδήποτε ἄλλοτε θεωρήσαµε εὔκαιρο νὰ ποῦµε µαζὶ µἐ τὸν προφητάνακτα Δαβίδ: «Υἱοὶ ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; ἱνατὶ ἀγαπᾶτε µαταιότητα καὶ ζητεῖτε ψεῦδος;» (Ψαλµ. δ´ 3). Εὔκαιρο, διότι ἐκεῖ, στὴν Ἀσίζη τῆς Ἰταλίας, πραγµατοποιήθηκε καὶ τὸ περασµένο ἔτος στὶς 27 Ὀκτωβρίου, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ πάπα, ἡ γνωστὴ ἀντίθεη θεατρικὴ παράσταση, ἡ ὀνοµαζοµένη Παγκόσµια Ἡµέρα προσευχῆς τῶν Θρησκειῶν γιὰ τὴν εἰρήνη.
.            Σὲ σχετικὸ σχόλιο τοῦ Περιοδικοῦ µας εἴχαµε σηµειώσει ὅτι ἡ ἐκδήλωση τοῦ 2011 «ἦταν µετρηµένη, δὲν εἶχε τὶς προκλητικὲς ἐκδηλώσεις προηγουµένων συναντήσεων. Ἀντὶ γιὰ βέβηλες συµπροσευχες προτιµήθηκε ἀτοµικὴ προσευχή, ἕνα κοινὸ γεῦµα καὶ µιὰ τελικὴ συνάντηση δέσµευσης γιὰ τὴν εἰρήνη».
.            Παρ᾽ ὅλον ὅμως αὐτὸν τὸν µετριότερο τόνο, τὰ ὅσα ἔλαβαν χώρα κατὰ τὴν συνάντηση εἶναι ὀρθοδόξως ἀπαράδεκτα καὶ θλιβερά. Διότι τί θλιβερότερο ὑπάρχει ἀπὸ τὸ νὰ βλέπει κανεὶς µέσα στὸν θίασο τῶν ἀρχηγῶν τῶν διαφόρων θρησκειῶν Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, Ἀρχιεπισκόπους καὶ τὸν Οἰκουµενικὸ Πατριάρχη; Ἀκόµη καὶ ἁπλὴ µατιὰ στὴν ὅλη ἐκδήλωση γεµίζει θλίψη τὴν ψυχή.
.            Τί ἦταν ὅμως αὐτὴ ἡ ἐκδήλωση; Ὑποτίθεται ὅτι ἦταν προσευχή, συνάντηση ἐκπροσώπων τῶν θρησκειῶν γιὰ προσευχὴ ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ κόσµου. Ἀλλὰ βέβαια µόνο προσευχὴ δὲν ἦταν. Θέατρο ἦταν, πολύχρωµος θίασος πού, εἴτε ἐν γνώσει εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ, ὑπηρέτησε τὴν καλοστηµένη παπικὴ θεατρικὴ παράσταση, µάλιστα µἐ τὸ νὰ ἐµφανισθοῦν ὅλοι κάποια στιγµὴ κρατώντας ἕνα ἀναµµένο καντήλι. Ἂν τὴν παράσταση αὐτὴ τὴν θεωρήσει κάποιος προσευχή, τὸ µόνο βέβαιο εἶναι πὼς θὰ συνειδητοποιήσει ὅτι εἶναι προσευχὴ βδελυκτὴ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ σ᾽ αὐτὸν τὸν θίασο µετεῖχαν ἀκόµη καὶ ἐκπρόσωποι θρησκειῶν βουντού, δηλαδὴ µαγείας!
.            Ἡ ἄλλη µεγάλη πρόκληση ἦταν ἡ ἴδια ἡ ὀνοµασία τῆς ἐκδηλώσεως «Προσκυνητὲς τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς εἰρήνης»! Σπανίως στὴν παγκόσµια ἱστορία ἡ ὀνοµασία µιᾶς ἐκδηλώσεως ἀποτελοῦσε τόσο κραυγαλέα αὐτοδιάψευση τῆς ἴδιας τῆς ἐκδηλώσεως, ὅσο αὐτὴ τῆς Ἀσίζης τοῦ 2011. Ποιᾶς ἀλήθειας, ἀλήθεια, προσκυνητὲς ἦταν οἱ µετέχοντες στὸ θέατρο τοῦ παµπόνηρου διπλωµατικοῦ παιχνιδιοῦ τοῦ Βατικανοῦ; (Διότι περὶ διπλωµατικοῦ τεχνάσµατος πρόκειται καὶ θὰ τὸ ἀποδείξουµε αὐτὸ στὴν συνέχεια). Καὶ ποιά σχέση µὲ τὴν ἀλήθεια ἔχουν οἱ πλανεµένες δαιµονικῆς προελεύσεως ἀντιλήψεις τῶν πάσης φύσεως ψευδοθρησκειῶν; Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ κατάληξη ὅσων προσβάλλουν τὴν ἀλήθεια: νὰ αὐτοδιαψεύδονται! Μποροῦσαν νὰ ἐπιλέξουν τόσους καὶ τόσους τίτλους γιὰ τὴν ἐκδήλωσή τους. Νὰ τὴν ὀνοµάσουν: «Προσκυνητὲς τῆς φιλίας» ἢ «τῆς ἀλληλοβοηθείας καὶ τῆς κατανοήσεως» … Ὁ Θεὸς ὅμως τοὺς τύφλωσε καὶ ἔβαλαν «Προσκυνητὲς τῆς ἀληθείας. .. », ὥστε ὄχι µόνο νὰ φαίνεται ξεκάθαρα τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ ἐγχειρήµατος, ἀλλὰ καὶ νὰ γίνεται φανερὸς ὁ θεατρινίστικος χαρακτήρας του, νὰ ἀποδεικνύεται αὐτὸ ποὺ πράγµατι εἶναι: Βαβὲλ (=σύγχυση)!
.            Ναί, σύγχυση! Σύγχυση ἀντιλήψεων, σύγχυση προθέσεων, σύγχυση σκοπῶν καὶ ἐπιδιώξεων. (βλ.σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/02/17/διάλυσε-τὴ-σύγχυσή-μας/)
.            Καὶ τώρα τὸ βασανιστικὸ ἐρώτηµα εἶναι τοῦτο: Ἔχει θέση ἡ Ὀρθοδοξία σ᾽ αὐτὴ τὴν κακόγουστη παπικὴ θεατρικὴ παράσταση;
.            Ὀφείλουµε νὰ εἴµαστε εἰλικρινεῖς. Μόνο τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ µπορεῖ νὰ προκαλεῖ ἡ συµµετοχή της. Ἀλλὰ τότε γιατί συµµετέχουν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι, Ἀρχιεπίσκοποι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης; Μιὰ µόνη ἐξήγηση, σὲ περίπτωση ποὺ δὲν θέλουµε νὰ σκεφθοῦµε κάτι χειρότερο, ἀποµένει: Συµµετέχουν γιὰ λόγους σκοπιµότητας, γιὰ νὰ µὴ χαρακτηρισθοῦν ὡς φανατικοὶ καὶ περιθωριακοὶ «φονταµενταλιστές» , ποὺ ὑποδαυλίζουν µίση θρησκευτικά.
.          Εἶναι ἐπαρκὴς αὐτὴ ἡ ἐξήγηση, ὥστε νὰ δικαιολογεῖται ἡ συµµετοχή τους; Οἱ ἴδιοι ἔτσι φαίνεται ὅτι τὴν θεωροῦν. Ἐµεῖς, µὲ ὅλο τὸν σεβασµὸ πρὸς τὸ πρόσωπό τους, θὰ ἀπαντήσουµε ἀπερίφραστα: Ὄχι!
.            Μποροῦσαν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὴν παπικὴ πρόσκληση µὲ ἄλλους τρόπους. Νὰ συντάξουν ἐπὶ παραδείγµατι ἐξηγητικὸ κείµενο σεβασµοῦ πρὸς κάθε θρησκευτικὴ ἀντίληψη καὶ νὰ ἀπευθύνουν ἔκκληση καταπαύσεως τῶν ἐχθροτήτων… ἀλλὰ στὸ θέατρο νὰ µὴ µετάσχουν.
.            Αὐτὴ θὰ ἦταν τίµια καὶ εἰλικρινὴς στάση.
.            Τίµια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ εἰλικρινὴς ἔναντι τῶν ἀνθρώπων.
.            Πολὺ περισσότερο δὲν ἔπρεπε νὰ µετάσχουν, διότι µὲ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις ὁ πάπας ἕνα πράγµα κυρίως ἐπιδιώκει: νὰ ἀσκεῖ στὴν πράξη πρωτεῖο ἐξουσίας.
.            Ὅσοι τυχὸν ἀµφιβάλλουν γι᾽ αὐτό, ἂς διαβάσουν τὸ παρακάτω ἀπόσπασµα ἀπὸ συνέντευξη τοῦ Προέδρου τοῦ Παπικοῦ Συµβουλίου γιὰ τὴν Προώθηση τῆς Χριστιανικῆς Ἑνότητας Καρδιναλίου Κοὺρτ Κὸχ στὸν Φρεντερὶκ Μουνιὲ (Frederic Μounier) τῆς ἐφηµερίδας «La Croix» τὴν παραµονὴ τῆς ἐκδηλώσεως στὴν Ἀσίζη:
.            «Φρ. Μουνιέ: Ὁ οἰκουµενισµὸς συνεχίζει νὰ εἶναι προτεραιότητα γιὰ τὸν σηµερινὸ πάπα;
.            Κοὺρτ Κόχ: Ἀπολύτως. Ὁ ἴδιος ὁ πάπας τὸ ἐπιβεβαίωσε αὐτὸ ἅµα τῇ ἐκλογῇ του. Μποροῦµε µάλιστα νὰ ποῦµε πὼς ἐκ τῶν πραγµάτων ἀσκεῖ ἤδη ἀπὸ τώρα ἕνα εἶδος οἰκουµενικοῦ “πρωτείου”. Εἶναι πολυάριθµοι οἱ προτεστάντες, οἱ ἀγγλικανοί, οἱ Ὀρθόδοξοι ποὺ ἐπιθυµοῦν νὰ τὸν συναντήσουν, νὰ ἀνταλλάξουν ἀπόψεις µαζί του, νὰ ἐµβαθύνουν τὶς προσωπικές τους σχέσεις. Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο εἶµαι πεπεισµένος πὼς ὁ πάπας Βενέδικτος Ιϛ´ ἀσκεῖ de facto, ἄτυπο φυσικά, τὸ οἰκουµενικὸ πρωτεῖο, Ἰδίως ὅσον ἀφορᾶ στὸν διάλογο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλήθειας. Ὁ πάπας ἐπιθυµεῖ τὴν πνευµατικὴ ἐµβάθυνση τοῦ οἰκουµενισµοῦ καὶ ὄχι ἕνα εἶδος διαπραγµάτευσης νοµικοῦ τύπου, ὅπως συµβαίνει µεταξὺ ἐπιχειρήσεων» .
.            Ἰδού! Παπικοὶ σχεδιασµοὶ ξεκάθαροι.
.            Kαὶ σ᾽ αὐτοὺς ἀκριβῶς ἀποσκοποῦσαν οἱ θεατρινισµοὶ τῆς Ἀσίζης. Μέχρι πότε ὅμως οἱ Ὀρθόδοξοι θὰ συνεχίζουµε νὰ τοὺς ὑπηρετοῦµε; Καὶ Πατριάρχης µας, πο φυλάει Θερµοπύλες στν Πόλη, πς καταδέχεται ν κατεβαίνει π τ ψος το σταυρωµένου θρόνου του στ σάπια καθίσµατα τν παπικν σκοπιµοτήτων;
.            Τὴν ὥρα ποὺ τεκτονικὸς σεισµὸς ἀποστασίας σαρώνει ἀπ᾽ ἄκρου σ᾽ ἄκρο τὸν πλανήτη, εἶναι ἀδιανόητη ἡ συµµετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων στὶς ψευδώνυµες φιέστες, µέςῳ τῶν ὁποίων ὁ πάπας προωθεῖ τὴν µανιακή του ἐπιθυµία γιὰ παγκόσµια ἐξουσία.
.            δη κατάµαυρη σκι το σκοτεινο τέρατος τς κολάσεως, το ντιχρίστου, χει ρχίσει ν πέφτει βαρι πάνω στν γ. Τούτη τν ρα ο καµπάνες τς ρθοδοξίας πρεπε ν χον πένθιµα κα ο ποιµένες ν τοιµάζουν τν λα το Θεο, στε, ν παιτηθε, ν εναι τοιµος γι ναµέτρηση µ τν ατοκρατορία το κακο.
.            πάπας, προορισµένος νὰ πηρετήσει τν ντίχριστο, ἂς συνεχίσει τοὺς θεατρινισµούς του, κτίζονταις µἐ τὴν µεγαλοµανία του νέο πύργο τῆς Βαβέλ. Καὶ ἂς βαδίσει τὸν δρόµο του στὴν λεωφόρο τῶν παγκοσµιοεξουσιαστικῶν ὁραµάτων του.
.         Ἡ Ὀρθοδοξία ὅμως, ὅπως εἶπε γέρων ἐπίσκοπος, αὐτοὺς τοὺς καιροὺς ἂς ἐτοιµάζει µάρτυρες. Γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ ἀνεβαίνει τὴν στενὴ καὶ τεθλιµµένη ὁδὸ «τὴν ἀπάγουσαν εἰς τὴν ζωὴν» (Ματθ. ζ´ 14)!

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ = ΟΥΝΙΑ

 “ΘΕΛΕΤΕ ΕΝΩΣΗ; ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΟΥΝΙΤΕΣ!!!”
Τοῦ κ. Παναγιώτη Τελεβάντου

.        Ξεκάθαρα πράγματα. Ὁ Παπικὸς Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Βελιγραδίου μᾶς προσκαλεῖ νὰ γίνουμε Οὐνίτες.!!! Ἑνότητα στὴ διαφορετικότητα, προτείνει. Μὲ ἄλλα λόγια. Οὔτε γιὰ ἕνα δευτερόλεπτο δὲν ἀφίστανται οἱ Παπικοὶ ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῆς Β΄ Βατικάνειας Συνόδου γιὰ τὶς “Ἀνατολικὲς Ἐκκλησίες”, ὅπως ὀνομάζουν τὶς Ὀρθόδοξες καὶ τὶς Μονοφυσιτικὲς Ἐκκλησίες.
.        Ἡ πρότασή του πρὸς τοὺς Ὀρθόδοξους εἶναι σαφέστατη. Γίνετε Οὐνίτες! Κρατεῖστε καὶ τὸ “Σύμβολο τῆς Πίστεως” χωρὶς τὸ Filioque. Συνεχίστε νὰ ἔχετε τὴ μοναχικὴ τάξη ποὺ ἔχετε. Τελεῖτε τὰ μυστήριά σας μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὰ τελεῖτε. Κρατεῖστε ὅ,τι ἄλλο ἔθιμο θέλετε.
.       Ἡ διαφορετικότητα δὲν ἐνοχλεῖ τὸν Παπισμὸ καθόλου. Ἡ ποικιλία – ἀκόμη καὶ σὲ θέματα δόγματος – οὐδόλως ἐνοχλεῖ τὸ Βατικανό. Οἱ ἐν Ἑλλάδι Παπικοὶ ἀπαγγέλλουν τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως χωρὶς τὸ Filioque. Ἀφοῦ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πάπας τὸ ἀπαγγέλλει – ὁρισμένες φορὲς – χωρὶς τὸ Filioque ὡς Σύμβολο τῆς πίστεως μιᾶς ἀρχαίας μορφῆς!!! Οἱ Μαρωνίτες δέχονται μόνον πέντε Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Καὶ κάτι ἔγινε.!!! Τὸ Βατικανὸ “ἀγρὸν ἠγόρασεν καὶ ζεύγη βοῶν πέντε”.
.     Ἕνα μόνον τοὺς ἐνοχλεῖ. Σὲ ἕνα μόνον δὲν δέχονται παζάρια ἢ συμβιβασμό. Στὸ πρωτεῖο καὶ στὸ ἀλάθητο. Στὰ παπικὰ δόγματα. Ἂν ἐμεῖς προδώσουμε τὴν πίστη μας καὶ δεχθοῦμε τὰ παπικὰ δόγματα τότε ἡ ἕνωση θὰ γίνει ἀμέσως πραγματικότητα. Γιὰ τοὺς Παπικοὺς ἀπὸ αὐτὸ καὶ μόνο ἐξαρτῶνται ὅλα.
.       Ἀκοῦν ἄραγε οἱ δικοί μας τί τοὺς λέγει ὁ Παπικὸς Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Βελιγραδίου ἢ θὰ συνεχίσουν τὸ ἴδιο τροπάριο τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ ἐκτρώματος τοῦ Μπαλαμάντ, τῆς Ραβέννας, τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε καὶ τῆς Ἐλούντας;
.       Τὴν ἀνάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι τώρα ποὺ στέκονται “περίλυποι ἕως θανάτου” μπροστὰ στὰ ἀποκαΐδια τῆς προοπτικῆς του διαλόγου, ποὺ ἄφησαν πίσω του ἡ ἐπέλαση τοῦ ρωσικοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ ὁ σκόπελος τῆς ἱστορικῆς ἀπόφασης τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἂς ὀρθώσουν ὀρθόδοξο ἀνάστημα καὶ ἂς μιλήσουν ὡς ἀληθινοὶ ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθοδοξίας.
.        Ἂς ἐξηγήσουν στοὺς Παπικοὺς ὅτι ἡ πίστη τῶν Πατέρων μας δὲν εἶναι οὔτε γιὰ πούλημα, οὔτε γιὰ παζάρια! Ὁ Πάπας καὶ οἱ καρδινάλιοι καὶ οἱ ὀπαδοί του πρέπει νὰ ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησίατὴ ΜΟΝΗ ἀληθινὴ Ἐκκλησία – χωρὶς καμιὰ “διαφορετικότητα” σὲ θέματα πίστεως, λατρείας, ἤθους καὶ διοίκησης μὲ βάση τὸ συνοδικὸ σύστημα τῆς Ἐκκλησίας, στὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ νὰ ἐμφιλοχωρήσει κανενὸς εἴδους πρωτείου ἐξουσίας ἢ ἀλάθητου.

 .       Παραθέτουμε στὴν συνέχεια τὴν εἴδηση ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ γιὰ τὴν σύνταξη τοῦ πιὸ πάνω σχολίου.

 *****

ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ
Stanislav Hocevar:

“ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ,
ΔΙΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΠΑΝΤΑ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ”

.        Μήνυμα σὲ πολλοὺς ἀποδέκτες ἔστειλε μὲ ἀφορμὴ τὸ Πάσχα ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου, Stanislav Hocevar. Ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς Ἀρχιεπίσκοπος, στὸ μήνυμά του πρὸς τοὺς πιστούς, (Postojanom ljubavlju preobrazimo sebe) ἀνέφερε ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ νὰ ἀκυρώσει ὅλη τὴν ἐνέργεια τὴν ὁποία χρησιμοποιούσαμε ὣς τώρα στὶς ἐχθρότητές μας καὶ ὅλες τὶς ἐντάσεις ἀνάμεσά μας, καθὼς καὶ νὰ μετατρέψει αὐτὴν τὴν ἐνέργεια σὲ ἐνέργεια γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἀμοιβαίας συνεργασίας. «Χάρη στὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐμεῖς μποροῦμε νὰ ἀφήσουμε στὴν ἄκρη τὴν ἀμοιβαία ἐχθρότητα καὶ νὰ βροῦμε δρόμους ἑνότητας, διατηρώντας πάντα τὶς διαφορετικότητές μας».
.       Σύμφωνα μὲ τὰ λόγια του ἂν μέχρι τώρα αἰσθανόμασταν μοναχοί, αἰχμαλωτισμένοι ἢ ἀπομονωμένοι, τώρα, μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ὑπεράνω ὅλων αὐτῶν, μποροῦμε νὰ ἀρχίσουμε τὴ δημιουργία νέας κοινότητας, μὲ νέα ἐλπίδα καὶ σοφία». Κατὰ τὸν τρόπο αὐτὸ δὲν πρόκειται νὰ χάσουμε τὴν ταυτότητά μας, ἀλλὰ θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴν καταστροφικὴ ἐπενέργεια τοῦ παρελθόντος, παράλληλα μὲ τὴν ἀνανέωση τοῦ πνεύματος, τῆς πίστης καὶ τῆς δημιουργικότητάς μας». «Ἂς γίνει λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, πραγματικότητα αὐτὸ τὸ Πάσχα ἡ ἐλπίδα, ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη, ἡ ἑνότητα καὶ συνεργασία», κατέληξε ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου Stanislav Hocevar .

(«ΑΚΤΙΝΕΣ»)

 ΠΗΓΗ: http://panayiotistelevantos.blogspot.com/

.        ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Θὰ χρειαστεῖ νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι δείχνουν μιὰ αὐξανομένη προθυμία νὰ ἀνταποκριθοῦν σὲ τέτοιου εἴδους προσκλήσεις πρὸς τὴν «ἑνότητα μέσα στὴν διαφορετικότητα». Ἀνὰ τὴν οἰκουμένη οἱ ἐπικοινωνιακοῦ χαρακτῆρος (καὶ ὄχι ἐκκλησιαστικοῦ/ἱεροκανονικοῦ – ἄλλωστε στὴν ἐποχὴ τῆς εἰκονικῆς πραγματικότητας καὶ τῶν ἐντυπώσεων οἱ Ἱεροὶ Κανόνες πολὺ λίγη σημασία ἔχουν!) «συμπροσευχὲς» καὶ διομολογιακὲς θωπεῖες δίνουν καὶ παίρνουν. Εἰδικὰ φέτος τὸ Πάσχα ἔσπασαν τὰ ρεκόρ. Καὶ φυσικὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι σαφέστατα σημάδια πὼς ἐνῶ δὲν ἔχει ἐπιτευχθεῖ Θεολογικὴ καὶ Κανονικὴ κοινωνία, ἐν τούτοις ἔχει ἐπιβληθεῖ ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΡΑΓΜΑΣΙ (de facto) μιὰ καταλυτικὴ ἐντύπωση διακοινωνίας. «Οἱ διαφορὲς δὲν μποροῦν νὰ ἐμποδίζουν τὴν συνεννόηση καὶ τὴν ἀμοιβαιότητα». Ἔτσι.
.       Οἱ Ὀρθόδοξοι δείχνουν (ἐξωτερικὰ τουλάχιστον) μιὰ παρεξηγήσιμη νωθρότητα καὶ σύρονται στὰ δίκτυα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ χωρὶς  ἀντιστάσεις.
.         Ἡ μόνη κακοδαιμονία ποὺ ἐνεργοποίησε μὲ πρωτόγνωρη ταχύτητα τὰ λίαν αὐστηρὰ ἱεροκανονικά τους ἀντανακλαστικὰ ἦταν ἡ παρερμηνεία τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου γιὰ τὰ δικαιοδοσιακὰ θέματα, τότε πρὸ ἑπταετίας, ὁπότε καὶ ἀναμεταδόθηκε τηλεοπτικῶς (καὶ μάλιστα σὲ ἀπ᾽ εὐθείας μετάδοση, «live») ἐκείνη ἡ ἐξαίσια μεσαιωνικὴ τελετὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ του κολασμοῦ. «Αὐτἂν τἀντιπαραβάλη κανεὶς πρὸς τὴν ἄλλη κατάσταση, τὴν θρησκευτική, πολιτικὴ καὶ λαϊκή, ἤτοι τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους ποὺ εἶναι ὑποκριτὲς καἐκφραστὲς τοῦ σκληροῦ νόμου, τὸν Πιλάτο ποὺ φοβᾶται νὰ μὴ χάση τὴν ἐξουσία του τὴν πολιτική, τοὺς φοβισμένους μαθητὲς ποὺ ζοῦν φανταστικὰ μὲ τὴν ἰδιοτέλεια καὶ τὴν ἔνδοξη μεσσιανικότητα, τοὺς Σαδδουκαίους ποὺ ζοῦν μὲ τὴν ἐλευθεριάζουσα λογική, τὸν λαὸ μὲ τὶς ἐπιπόλαιες μεταπτώσεις, τότε βλέπει τὴν ἀνέραστη ζωή, ποὺ κινεῖται ἔξω ἀπὸ τὸν Νυμφώνα τὸν ἑορταστικό» (Μητρ. Ναυπάκτου ῾Ιερόθεος  https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/04/26/τὸ-ἀληθινὸ-πάσχα/) 

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΩΣ “ΔΟΥΡΕΙΟ ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑ” ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ

.          ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» : Ἡ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ καὶ ἡ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ εἶναι τὰ βασικὰ συνθήματα τῆς ἐποχῆς μας. Σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς. Τὸ βλέπουμε στὴν ΙΣΤΟΡΙΑ· τί ἐργολαβία Ἀλλοτριώσεως καὶ παραχαράξεως ἔχει ἀναληφθεῖ, ὥστε νὰ καμφθεῖ τὸ φρόνημα καὶ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ …ΚΑΛΗ -“ὄχι πλέον γειτονία”- ἀλλὰ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ…!
.        Ἀλλὰ καὶ ἡ ΘΕΟΛΟΓΙΑ δὲν πάει πίσω. Πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ψευδ-ΕΝΩΣΗ μὲ τὸν Παπισμό. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ χρησιμοποιοῦνται ὅλα τὰ “ἐργαλεῖα”: θεολογικὰ ἐπικοινωνιακά, λειτουργικά, συναισθηματικά, κοινωνικά, κλπ. «Κάνε-κάνε θὰ ἰσοπεδώσουμε τὶς ἀντιστάσεις τους καὶ θὰ ἀλλάξουμε τὰ μυαλά τους. Κι ὅσους μείνουν ἀνυπότακτοι θὰ τοὺς κλωτσήσουμε στὸ χαντάκι μὲ τὴν ρετσινιά τοῦ γραφικοῦ, τοῦ φανατικοῦ, τοῦ στενοκέφαλου».
Ὅπως λοιπὸν ἐπιχειρεῖται π.χ. ἡ πληθωρικὴ νεοενθουσιαστικὴ ἐπανενεργοποίηση τῆς Λειτουργίας τοῦ Ἁγ. Ἰακώβου, ὡς λειτουργικὸ προγεφύρωμα, ἔτσι καὶ σὲ ἐπὶ μέρους θεολογικὰ θέματα ἐπιχειρεῖται ἡ ἐξασφάλιση θεωρητικῶν προϋποθέσεων χαλκευμένων οὕτως ὥστε νὰ έξυπηρετεῖται ὁ κύριος σκοπός: Ἡ ἀλλοτρίωση τῆς Πίστεως ἡ ὑπονόμευση καὶ ἀλλοίωση τοῦ Ἤθους   (Ἐδῶ ἐπίσης ἐντάσσονται καὶ οἱ περιβόητες «μεταφράσεις» ἀλλὰ καὶ τὸ ἤδη ἀνατεῖλαν θέμα τῆς πολιτικῆς, ἀστικῆς περιβολῆς τῶν κληρικῶν. Ἐπ᾽ αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθουμε).
.         Δὲν θὰ μείνει τίποτα ὄρθιο !

Η ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΝΑΣ
-Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός Δ´-

περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.        Κατὰ τὴν κοινὴ συνέντευξη τύπου στὴν Βιέννη ὁ Σεβασµιώτατος Μητροπολίτης Περγάµου κ. Ἰωάννης ἀναφέρθηκε καὶ στὸ Κείµενο τῆς Ραβέννας δηλώνοντας πὼς «Σὲ γενικὲς γραµµὲς οἱ βασικὲς ἰδέες τῆς Ραβέννας εἶναι ἀποδεκτὲς ἀπὸ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες». Πρέπει ὅμως νὰ γίνουν ἀποδεκτὲς αὐτὲς οἱ ἰδέες; Καὶ ἔχουν γίνει τάχα ἀποδεκτές;
.      Τὸ «Κείµενο τῆς Ραβέννας» παρουσιάστηκε ὡς ἀποτέλεσµα τῆς 10ης Γενικῆς Συνελεύσεως τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου, ποὺ συνῆλθε ἀπὸ 8-14 Ὀκτωβρίου 2007 στὴ Ραβέννα τῆς Ἰταλίας. Τὸ κείµενο ὅμως αὐτὸ εἶναι λανθασµένο στὸν πυρήνα του καὶ ἀπολύτως ἀπαράδεκτο, διότι ἔχει ὡς βάση του τὴν λεγοµένη Εὐχαριστιακὴ Ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία ἀνάγει ἕνα, βασικὸ µέν, ἀλλ᾽ ἐπιµέρους παρ᾽ ὅλα αὐτά, θέµα σὲ ἀπόλυτη ἀλήθεια περὶ τῆς φύσεως τῆς Ἐκκλησίας, ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ θεία Εὐχαριστία περιέχει καὶ φανερώνει ὅλη τὴν ἀλήθεια περὶ τῆς Ἐκκλησίας.
.      Τὴν ἰδέα τῆς Εὐχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας τὴν εἰσηγήθηκε πρῶτος ὁ Ρῶσος θεολόγος πρεσβύτερος Νικόλαος Ἀφανάσιεφ, ὁ ὁποῖος ὑποστήριξε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι πλήρης καὶ καθολικὴ ὁπουδήποτε τελεῖται τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Μιὰ τοπικὴ Ἐκκλησία, ὅταν συνέρχεται σὲ εὐχαριστιακὴ σύναξη καὶ ἔχει ἀποστολικὴ διαδοχή, εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καί Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ὅλος παρὼν στὸ Μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας της. Ἡ Ἐκκλησία, εἶπε ὁ Ἀφανάσιεφ, εἶναι στὴν πληρότητά της ἐκεῖ ὅπου τελεῖται ἡ εὐχαριστιακὴ σύναξη.
.      Ἡ Εὐχαριστιακὴ Ἐκκλησιολογία ἀναµφιβόλως ἔχει πολλὰ καὶ σηµαντικὰ θετικὰ στοιχεῖα, γι᾽ αὐτό καὶ φαίνεται ἑλκυστική, συναρπαστικὴ καὶ ὀρθόδοξη, ἀφοῦ ἔχει κέντρο της τὴν θεία Εὐχαριστία. Ἔτσι δὲν γίνεται εὔκολα ἀντιληπτὴ ἡ ἀντορθόδοξη καὶ ἄκρως ἐπικίνδυνη µονοµέρειά της. Μάλιστα οἱ ὑποστηρικτές της κάθε ἐπικριτικὴ γι᾽ αὐτὴ γνώµη τὴν ἀπαξιώνουν ἀσυζητητὶ καὶ τὴν ἀποδίδουν σὲ ἐπίδραση τοῦ δυτικοῦ σχολαστικισµοῦ, ποὺ τὸν θεωροῦν πρῶτο ἐχθρὸ τῆς θεωρίας τους.
.     Ποῦ ὅμως στηρίζεται ἡ θεωρία; Χωρὶς ὑπερβολὴ σὲ πολὺ ἀσταθῆ θεµέλια. Κάποιες ἐκφράσεις τοῦ ἀποστόλου Παύλου, κάτι, ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰγνάτιο Ἀντιοχείας, λίγα ἀρεοπαγιτικὰ καὶ ἀντίστοιχα τοῦ ἁγίου Μαξίµου… Καὶ ἕνα κείµενο τοῦ ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα, ὅλα παρερµηνευόµενα καὶ ὁδηγούµενα σὲ ἔννοιες ποὺ δὲν περιέχουν. Φέρνουν ὅμως καὶ µία ἄλλη ἀπόδειξη: ἡ λαϊκὴ ἔκφραση, λένε, «πάω στὴν Ἐκκλησία», ταυτίζει τὴν Ἐκκλησία µὲ τὴν Εὐχαριστία καὶ φανερώνει ὅτι ἡ θεωρία τους εἶναι ἀληθινή!
.        Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα πατερικὸ κείµενο ποὺ νὰ µιλάει καθαρὰ καὶ χωρὶς ἀµφιβολίες γιὰ τέτοια θεωρία. Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὴν ἐπιχειρηµατολογία τους ὅλοι οἱ µεγάλοι Πατέρες: Δὲν ὑπάρχουν Ἀθανάσιος, Βασίλειος, Γρηγόριος, Χρυσόστοµος, Γρηγόριος Νύσσης, Κύριλλοι Ἀλεξανδρείας καὶ Ἱεροσολύµων, Δαµασκηνός, Συµεὼν Νέος Θεολόγος, Γρηγόριος Παλαµᾶς…
.      Μάλιστα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς ἀποβάλλεται ἐν ψυχρῷ, διότι µετὰ τὸν σχολαστικισµὸ δεύτερος µεγάλος ἐχθρὸς τῆς θεωρίας εἶναι, κατὰ τὸν Μητροπολίτη Περγάµου, ὁ Μοναχισµὸς «µὲ µία µονοσήµαντη ἑρµηνεία τοῦ Ἡσυχασµοῦ καὶ τῆς θεολογίας τοῦ Γρηγορίου Παλαµᾶ» («Θεολογία», τεῦχος 40 τοῦ 2009, σελ. 13). Ἡ λέξη «µονοσήµαντη» ἐτέθη µόνο καὶ µόνο γιὰ νὰ ἀµβλύνει τὴν ἀπίστευτη ἐκτροπή. Ἡ προκρούστεια Εὐχαριστιακη Ἐκκλησιολογια ἐξοστρακίζει τὸν Μοναχισµὸ ἀπὸ τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀρνεῖται τὴν θεολογικὴ διδασκαλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαµᾶ, ἡ ὁποία ἀνέκαθεν ἦταν κόκκινο πανὶ γιὰ τοὺς Παπικούς.
.         Τὸ σηµαντικὸ ὡστόσο εἶναι ὅτι σὲ ἀντίθεση µὲ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία, ποὺ ἀρνεῖται νὰ τὴν δεχθεῖ, τὴν θεωρία αὐτὴ τὴν ἔχει ἀποδεχθεῖ πλήρως ὁ Παπισµός. Καὶ γιατί νὰ µὴ τὴν ἀποδεχθεῖ, ἀφοῦ εἶναι κοµµένη καὶ ραµµένη πάνω στὰ δικά του µέτρα; Διότι λόγος γι τν ποῖο τν πινόησε φανάσιεφ εναι τ ν διευκολυνθε νωση τν κκλησιν.
.      πειδ µ τος θεολογικος διαλόγους, λέει φανάσιεφ, δν πρόκειται ποτ ν βγε κάποιο θετικ ποτέλεσµα λλ πλς ναξέονται παλις πληγές, γι᾽ ατ κάθε κκλησία ς ναγνωρίσει στς λλες τν καθολικότητα µόνο µ τν προϋπόθεση τι τελον µ ποστολικ διαδοχ τὴν θεία Εχαριστία. Ἔτσι οἱ χωρισµένες Ἐκκλησίες µποροῦν νὰ ἑνωθοῦν διὰ τῆς ἀγάπης, χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ συµφωνήσουν στὰ θέµατα τῆς πίστεως. Ἡ κάθε Ἐκκλησία θὰ κρατήσει τὰ δόγµατά της µόνο γιὰ τὸν ἑαυτό της!
.       Αὐτὴ εἶναι σὲ πολὺ γενικὲς γραµµὲς ἡ θεωρία τοῦ Ἀφανάσιεφ, τὴν ὁποία ἔθεσαν ὡς βάση τοῦ Κειµένου τῆς Ραβέννας οἱ δύο πλευρὲς καὶ ἡ ὁποία βολεύει πλήρως τὸν Παπισµὸ στὸ νὰ κρατήσει ἀπείρακτες τὶς πλάνες του.
.        Στὴν θεωρία ὅμως τοῦ Ἀφανάσιεφ ὑπῆρχε ἕνα κενό. Ὄχι µόνο δὲν προέβλεπε τὴν θέση ἑνὸς Πρώτου σὲ παγκόσµιο ἐπίπεδο ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπαξίωνε. Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ θετικὰ τῆς λαθεµένης θεωρίας του, πράγµα βέβαια ποὺ δὲν βόλευε τὸν Παπισµό. Ἔ! Αὐτὸ τὸ κενὸ φρόντισε ὁ Μητροπολίτης Περγάµου νὰ τὸ συµπληρώσει, διορθώνοντας τὴν θεωρία τοῦ Ἀφανάσιεφ. Ὅπως τὸ δηλώνει ρητὰ στὸ παραπάνω κείµενό του (σελ. 20 καὶ ἑξῆς), «οἱ θέσεις τοῦ Αfanasιef πρέπει νὰ διορθωθοῦν σ᾽ αὐτὸ τὸ σηµεῖο». Καὶ διορθώθηκαν ὄντως, διότι ἔτσι ἐµφανίζονται στὸ Κείµενο τῆς Ραβέννας, που αθαίρετα διάταξη το 34ου ποστολικο κανόνα περ το πρώτου τ τάξει τς παρχιακς διοικήσεως πεκτείνεται κα σ παγκόσµιο πίπεδο. Μ τν τρόπο ατ δηµιουργεῖται τ πόβαθρο γι ναγνώριση τς παγκόσµιας ξουσίας το πάπα, µὲ τὴν διαφορὰ µόνον ὅτι ντύνεται µὲ ἔνδυµα συνοδικότητας καὶ δὲν ἀναφέρεται στὸ ὑποτιθέµενο πρωτεῖο τοῦ Πέτρου ἀλλὰ στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πάπας εἶναι προεστὼς τῆς Εὐχαριστίας τῆς πρώτης τῇ τάξει τοπικῆς ἐκκλησίας τῆς Ρώµης.
.        Ὁ Μητροπολίτης Περγάµου ἔχει αὐξηµένο κύρος µεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων ἀντιπροσώπων καὶ γι᾽ αὐτὸ ἴσως διστάζουν νὰ διαφοροποιηθοῦν ἀπὸ τὶς ἰδέες του. Ἔτσι ὅμως ὁδηγοῦνται σὲ καίρια ἐκτροπή. θεωρία περ Εχαριστιακς κκλησιολογίας εναι νέα φεύρεση, δν εναι πίστη τς κκλησίας. Ἀντιτίθεται στὴν οἰκουµενικὴ Ἐκκλησιολογία τῆς Παραδόσεως καὶ ποτελεῖ σύγχρονο Δούρειο ππο ψευδενώσεως µ τν Παπισµό, κα σως ὄχι µόνο µ᾽ ατόν.
.       Αὐτὴ ἡ θεωρία εἶναι τὸ µοντέλο ἑνότητας γιὰ τὸ ὁποῖο, ὅπως σηµειώσαµε στὸ προηγούµενο ἄρθρο, ἔκαναν λόγο οἱ δύο συµπρόεδροι καὶ τ ποῖο ρθοδόξως εναι πολύτως παράδεκτο.
.        ς ναµετρήσουν συνεπς ὅλοι τὴν µεγάλη εθύνη τους κα ς λλάξουν πορεία, πρν κραγε τ φαίστειο τς ντιδράσεως το λαο το Θεο. Παπικ ζυγό, πως κι ν τν ραιοποιήσουν, ρθοδοξία δν πρόκειται ν νεχθε!

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2018, 01.03.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΛΛΑ “ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ”»

.         Στὸ προηγούμενο ἄρθρο [περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» τ. 2015, 15.01.2011] ἀναφερθήκαμε στὴν προβληματικὴ κατάληξη ποὺ εἶχε ἡ 12η συνάντηση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὶς 20 ἕως τὶς 27 Σεπτεμβρίου τοῦ 2010 στὴ Βιέννη τῆς Αὐστρίας. Κλείνοντας τὸ ἄρθρο μας διατυπώσαμε τὸν προβληματισμό μας γιὰ τὰ ὅσα δήλωσαν οἱ δύο Συμπρόεδροι τῆς Ἐπιτροπῆς στὴν κοινὴ συνέντευξη τύπου ποὺ ἔδωσαν. Σ᾿ αὐτὰ θὰ ἐπιμείνουμε τώρα περισσότερο.
.           Στὴ συνέντευξη, ὅπως εἴδαμε, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Koch ξεκαθάρισε καὶ κάτι πολὺ σημαντικὸ ὡς πρὸς τὴν ἀπόλυτη ἐμμονὴ τοῦ Παπισμοῦ στὴν ὑπέρτατη καὶ κυριαρχικὴ ἐξουσία τοῦ πάπα ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας: «Αὐτὸ συμβαίνει, εἶπε, γιατὶ τὸ ζήτημα τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ρώμης δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ὀργανωτικὸ ζήτημα, ἀλλὰ καὶ μιὰ θεολογικὴ ἔννοια». Φοβερὸς λόγος! Φοβερὸς ἀλλὰ καὶ εἰλικρινής! Θέτει τὸ ζήτημα τοῦ Πρωτείου στὴν πλήρη διάστασή του, ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἔχουν ἐκφράσει ἡ Α΄ καὶ ἡ Β΄ Σύνοδοι τοῦ Βατικανοῦ, ποὺ ἀπὸ τοὺς Παπικοὺς ἀναγνωρίζονται ὡς Οἰκουμενικές. Αὐτὲς οἱ δύο Σύνοδοι διακήρυξαν ὅτι ὁ πάπας ὄχι μόνο ἔχει Πρωτεῖο ἐξουσίας πάνω σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ ὅτι αὐτὸς στὶς ἀπὸ καθέδρας ἐπίσημες ἀποφάσεις του εἶναι ἀλάθητος – κάτι πραγματικὰ φρικιαστικό!
.          Ποιό ἑπομένως εἶναι τὸ συμπέρασμα; Ὅλοι προφανῶς ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἐδῶ βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ ἀδια πέραστο σινικὸ τεῖχος! Ὁ πάπας γιὰ τὸν Ρωμαιοκαθολικισμὸ εἶναι ἀλάθητος καὶ μὲ παγκόσμια ἐξουσία, βάσει ἀποφάσεων «οἰκουμενικῶν» (κατ᾿ αὐτούς) Συνόδων. Ἡ ἐξουσία του εἶναι δόγμα! Ἑπομένως κάτι ἀδιαπραγμάτευτο γιὰ τοὺς Παπικούς. Τὸ πράγμα φωνάζει δυνατὰ ἀπὸ μόνο του. Παπισμὸς χωρὶς ἐξουσία τοῦ πάπα εἶναι ἀδιανόητος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ ἄμυνα τῶν Παπικῶν ἐνστικτωδῶς συγκεντρώνεται πάντοτε σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Τὸ παρατηρεῖ κανεὶς σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τους. Ὅποιο κι ἂν εἶναι τὸ θέμα ἢ ἡ ἐκδήλωση, θὰ τὸ πᾶνε ἀπὸ κεῖ, θὰ τὸ φέρουν ἀπὸ δῶ, μὲ κάθε τρόπο πάντως θὰ ἀναφερθοῦν στὸ Πρωτεῖο τοῦ πάπα.
.         Νά καὶ ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἀπὸ τὴ συνάντηση τῆς Βιέννης: Τὸ Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου τὰ μέλη τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἀντιπροσωπείας τέλεσαν τὴ θεία Εὐχαριστία στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Στεφάνου, προεξάρχοντος τοῦ Καρδιναλίου Christoph Schönborn, παρουσίᾳ τῶν μελῶν τῆς Ὀρθοδόξου ἀντιπροσωπείας. Στὴν ὁμιλία του, ὁ Καρδινάλιος εἶπε ὅτι «ἔχουμε καὶ χρειαζόμεθα πρωτεῖον ὑπὸ τὴν κανονικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ὑπεράνω ὅλων εἶναι τὸ πρωτεῖον τῆς ἀγάπης. Ὅλες οἱ κανονικὲς διατάξεις ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπηρετοῦν αὐτὸ τὸ πρωτεῖον τῆς ἀγάπης». Παντοῦ καὶ πάντα τὸ Πρωτεῖο. Ἄσχετο ἂν τώρα τὸ ὀνομάζουν, Πρωτεῖο ἀγάπης ἢ ἄλλοτε Πρωτεῖο διακονίας. Ὅπως κι ἂν τὸ ὀνομάζουν, ὡς Πρωτεῖο ἐξουσίας τὸ ἀντιλαμβάνονται, διότι χωρὶς αὐτὸ δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν. Καὶ ἀπ᾿ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς εἶναι εὐτύχημα τὸ ὅτι ὁ Διάλογος ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Πρωτεῖο πρὶν ἀπὸ τὸ δογματικὸ ζήτημα τῆς ἐκπορεύσε ως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Filioque). Διότι σ᾿ αὐτό (τὸ Filioque) οἱ Παπικοὶ μπορεῖ νὰ ὑποχωροῦσαν, ὁπότε θὰ πίεζαν κατόπιν ἀσφυκτικὰ τοὺς Ὀρθοδόξους νὰ ὑποχωρήσουν στὸ θέμα τοῦ Πρωτείου. Δὲν ἀντιλαμβάνονται οἱ παπικοὶ θεολόγοι τὴν ὀρθότητα τῶν Ὀρθοδόξων θέσεων; Εἶναι ἀστεῖο καὶ νὰ τὸ σκέφτεται κανείς. Ἀσφαλῶς καὶ ἀντιλαμβάνονται οἱ παπικοὶ θεολόγοι, κορυφαῖες διάνοιες ὅλοι τους, τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀκόμη κι ἂν παλαιότερα, τυφλωμένοι ἀπὸ τὴν πλάνη τους, δὲν ἤθελαν νὰ τὸ δοῦν, σήμερα ποὺ διαπιστώνουν τὴ ζωντάνια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴ ραγδαία κατάρρευση τοῦ Παπισμοῦ, ἀσφαλῶς τὸ καταλαβαίνουν. Τὸ καταλαβαίνουν ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ τὸ δεχτοῦν. Δὲν εἶναι ζήτημα θελήσεως. Εἶναι θέμα ἀδυναμίας. Καταλαβαίνουν, ἀλλὰ ἀκόμα κι ἂν θελήσουν, δὲν μποροῦν νὰ ἀρνηθοῦν τὸ Πρωτεῖο. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ζητᾶμε οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατο! Τοὺς ζητᾶμε οὐσιαστικὰ νὰ αὐτοκτονήσουν, νὰ αὐτοκαταστραφοῦν. Ἡ παπικὴ αὐτοκρατορία χωρὶς τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα θὰ καταρρεύσει μέσα σὲ μιὰ μόνο νύχτα καὶ θὰ διαλυθεῖ.
.           Δὲν βρίσκεται στὶς προθέσεις μας νὰ ἐκφράσουμε ἀμφισβήτηση γιὰ τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας μας. Θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι καταβάλλουν πολὺ μεγάλες προσπάθειες νὰ πείσουν γιὰ τὴν ὀρθότη τα τῶν ὀρθοδόξων θέσεων τοὺς ἄριστα ὀργανωμένους παπικοὺς θεολόγους. Ὅμως ὀφείλουμε νὰ μιλήσουμε μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνεια. Ματαιοπονοῦν!
.           Προσπαθοῦν νὰ ἀναγκάσουν τὸν ἥλιο νὰ ἀνατείλει ἀπὸ τὴ δύση! Ἀκόμη κι ἂν κάποτε μποροῦσε νὰ ἐπιτευχθεῖ κάτι τέτοιο γιὰ τὸν ἥλιο, ὁ Παπισμὸς ὅμως ἀνθρωπίνως εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα. Ὁ ἴδιος ὁ Συμπρόεδρος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης τὸ ἀναγνώρισε αὐτὸ μιλώντας στὴν «Ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα» μὲ θέμα «Ὁ Θεολογικὸς Διάλογος μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου καὶ Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας», ποὺ ὀργάνωσε ὁ Τομέας Δογματικῆς Θεολογίας (τοῦ Τμήματος Θεολογίας) τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στὶς 20.5.2009: «Ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὸ ἀδύνατο, εἶπε. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει στὴ Ρώμη», ἡ ὁποία μὲ τὴν διὰ μέσου τῶν αἰώνων στάση της «κατέστησε τὴν προσέγγιση ἀδύνατη» καὶ «μὲ τὴ Φερράρα – Φλωρεντία σκληρύνθηκε».
Ἑπομένως ἀδιέξοδο διαφαίνεται στὸν Διάλογο. Καὶ κατὰ συνέπειαν μόνο δύο λύσεις ἀπομένουν: ἢ νὰ σταματήσει ἄδοξα ὁ Διάλογος ἤ… Ἢ κάποιο ἐπικίνδυνο πείραμα συμβιβασμοῦ νὰ γίνει ἀπὸ μέρους μας.
ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2016, 01.02.2011

, , , ,

Σχολιάστε

Η «ΠΕΤΡΕΙΑ» ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ (γ´)

Τὸ Πέτρειο Δόγμα τῆς παπικῆς μυθοπλασίας
Γ´
Ἀπὸ τὸ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

3. Τὸ πρωτεῖο στὴν Παράδοση
Στὴν προσπάθειά τους νὰ στηρίξουν τὸ ἀντιεκκλησιαστικὸ πρωτεῖο τοῦ πάπα οἱ θεολόγοι τοῦ παπισμοῦ ἔφθασαν σὲ ἀπίστευτα ὅρια ἀπάτης, ψευδῶν ἐπιχειρημάτων καὶ διαστροφῆς πατερικῶν κειμένων. Θὰ χρειαζόταν ὁλόκληρο σύγγραμμα, προκειμένου νὰ ἐκτεθοῦν ὅλες αὐτὲς οἱ στρεβλὲς μεθοδεύσεις καὶ τὰ ἀπατηλὰ τεχνάσματά τους μὲ τὰ πατερικὰ κείμενα. Ὑπῆρξε τόσο μεγάλη ἡ θεληματικὴ τύφλωσή τους ἐν προκειμένῳ, ὥστε ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ ἐπικαλεσθοῦν ἀκόμη καὶ κείμενα τοῦ μεγαλύτερου πολεμίου τοῦ παπικοῦ πρωτείου, τοῦ ἱεροῦ δηλαδὴ Φωτίου, τοῦ μεγάλου Πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Φιλοφρονητικὲς ἐκφράσεις τιμῆς σὲ ἐπιστολὲς πατέρων καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, συνηθέστατες στὸν τύπο ἐπιστολογραφίας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τὶς ἐκλαμβάνουν κυριολεκτικῶς καὶ τὶς παρουσιάζουν ὡς τεκμήρια ἀναγνωρίσεως πρωτείου ἐξουσίας στὸν πάπα.
Ἀφήνοντας στὴν ἄκρη κάθε ἄλλη θὰ ἐπιμείνουμε μόνο στὴν περίπτωση τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ὡς χαρακτηριστικότερη ὅλων.
Ὁ ἅγιος Θεόδωρος, ἀντιμετωπίζοντας δύο μεγάλα προβλήματα, τὸν παράνομο γάμο τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Ϛ ́ καὶ τὴ φοβερὴ θύελλα τῆς εἰκονομαχίας, ἔγραφε πρὸς κάθε κατεύθυνση ζητώντας βοήθεια, προκειμένου νὰ καταδικασθεῖ ἡ παρανομία καὶ νὰ ἀποκρουσθεῖ ἡ αἵρεση. Στὸν καθένα ποὺ ἔγραφε, τοῦ ἀπέδιδε τὶς φιλοφρονήσεις ποὺ ἐπικρατοῦσαν στὸ ἐκεῖ περιβάλλον του, προκειμένου νὰ τὸν φιλοτιμήσει ἢ τουλάχιστον νὰ μὴν τὸν ἐρεθίσει.
Ἔτσι γράφοντας καὶ πρὸς τοὺς πάπες τῆς Ρώμης τοὺς ἀποδίδει τιμητικοὺς τίτλους τέτοιους ποὺ εἶχαν καθιερώσει στὸ περιβάλλον τους. Τοὺς ὀνομάζει διαδόχους τοῦ ἀποστόλου Πέτρου καὶ κορυφὲς τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸ καίριο καὶ σημαντικὸ ἦταν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς παρανομίας καὶ τῆς εἰ̓κονομαχίας, δὲν ἔκανε θεολογία περὶ πρωτείου στὶς ἐπιστολές του.
Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνει καμία ἀπολύτως συστηματικὴ ἀναίρεση τῶν τυπικῶν καὶ μόνον αὐτῶν διατυπώσεων τοῦ ἁγίου. Ἕνα καὶ μόνο κείμενό του βυθίζει στὸ βάθος τοῦ ὠκεανοῦ κάθε παπικὴ ψευδολογία. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων. Ἰδοὺ τί γράφει:
«Σὺ πρῶτος πατριαρχῶν, κἂν πεντάζοις τῷ ἀριθμῷ· οὗ γὰρ ὁ ἐπίσκοπος τῶν ψυχῶν καὶ τῶν ὅλων ἀρχιερεὺς καὶ ἐγεννήθη καὶ ἔδρασε τὰ θεουργὰ πάντα… ἐκεῖ δῆλον ὅτι τὸ ὑπεραῖρον ἁπάντων ἀξίωμα»! Αὐτὸ τὸ κείμενο συντρίβει ὅλες τὶς παπικὲς διεκδικήσεις. Ἂν οἱ παπικοὶ θέλουν νὰ δοῦν ὡς οὐσιαστικὲς τὶς ἁπλὲς φιλοφρονήσεις τοῦ ἁγίου Θεοδώρου, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ δεχθοῦν ὅτι τὸ μέγιστο ἀξίωμα μέσα στὴν Ἐκκλησία τὸ κατέχει ὄχι ὁ πάπας τους ἀλλὰ ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων! Ἀλλὰ βέβαια κάτι τέτοιο δὲν τὸ δέχονται. Ἁπλῶς ἐμπαίζουν τὸν ἑαυτό τους καὶ τοὺς ἄβουλους καὶ ἀνενημέρωτους ὀπαδούς τους διαστρεβλώνοντας τὸ νόημα κάποιων πατερικῶν φράσεων γιὰ νὰ ἐπιβάλουν τὴν πλάνη τους.
Γι ̓ αὐτὸ ἄλλωστε δὲν δίστασαν νὰ χρησιμοποιήσουν καὶ πρωτοφανεῖς ἀπάτες, ὅπως ἡ λεγόμενη «Ψευδοκωνσταντίνειος δωρεὰ» καὶ οἱ «Ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις», προκειμένου νὰ ἐπιβάλουν τὴ δικτατορικὴ παπικὴ ἐξουσία.
«Ψευδοκωνσταντίνειος δωρεὰ» ὀνομάζεται ἡ πλαστὴ ἐκείνη δῆθεν δωρεὰ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ὅταν ἔφυγε ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ ἐγκαταστάθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ τὴν ὁποία φαινόταν νὰ ἀφήνει τὴ διοίκηση τοῦ δυτικοῦ κράτους στὸν πάπα Σίλβεστρο. Τὴν ψεύτικη αὐτὴ δωρεὰ τὴν ἐπικαλέστηκε πρῶτος ὁ πάπας Ἀδριανός (771-795) σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Καρλομάγνο καὶ μέχρι τὸ 1600 περίπου γινόταν δεκτὴ ὡς ἀληθινή, μέχρις ὅτου ἀποκαλύφθηκε ἡ πλαστότητά της. Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως ἐπηρέασε ἀποφασιστικὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς παπικῆς ἐξουσίας στὴ Δύση.
«Ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις» ἦταν ἡ συλλογὴ νόθων παπικῶν «δεκρεταλίων» (διαταγμάτων) ποὺ δῆθεν εἶχε καταρτίσει ὁ  Ἰσίδωρος τῆς Σεβίλλης (550-636). Δημιουργήθηκε γύρω στὸ 850 μὲ ἀνάμειξη 94 ψεύτικων διατάξεων σὲ παλαιότερη συλλογὴ γνήσιων διατάξεων, ποὺ κυκλοφοροῦσε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ  Ἰσιδώρου. Ἡ ἐπίδραση τῶν διατάξεων αὐτῶν ὑπῆρξε καταλυτικὴ καὶ ἐπέβαλε τὴν παπικὴ ἐξουσία ἐπάνω στὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ τοὺς αὐτοκράτορες. Ὑπῆρξε ἡ ἐκπληκτικότερη νοθεία στὴν παγκόσμια ἱστορία!
Συμπέρασμα
Αὐτὴ εἶναι σὲ γενικὲς γραμμὲς ἡ ψευδὴς ἐπιχειρηματολογία περὶ τῆς παπικῆς ἐξουσίας, τὴν ὁποία ὁ σημερινὸς πάπας στὴν ἀπαράδεκτη πρὸς τὸν Πατριάρχη ἐπιστολή του βάπτισε ὡς δῆθεν «διακονία γιὰ τὴν ἑνότητα ἐν ἀληθείᾳ καὶ φιλανθρωπίᾳ». Ὅπως ὅμως καὶ ἂν τὴν ὀνομάζει, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Πέτρος δὲν εἶχε καμία ἐξουσία πάνω στοὺς ἄλλους Ἀποστόλους καὶ ποτὲ δὲν διετέλεσε ἐπίσκοπος Ρώμης, ἀφοῦ οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν γενικότερη εὐθύνη μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν γινόντουσαν ἐπίσκοποι μιᾶς πόλεως.
Ἂς κάνουμε ὅμως πρὸς στιγμὴν μιὰ παραχώρηση. Ἂς δεχθοῦμε ὅτι ὁ Πέτρος εἶχε ἐξουσία ἐπάνω στοὺς ἄλλους καὶ σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Ἂς ὑποχωρήσουμε καὶ ἄλλο. Ἂς δεχθοῦμε ὅτι ἔγινε καὶ ἐπίσκοπος Ρώμης. Λοιπόν; Ἀπὸ ποῦ μέχρι ποῦ καὶ βάσει ποίας λογικῆς ἢ ποίας θεολογικῆς αἰτιολογίας μεταβιβάζει αὐτὴ τὴν ἐξουσία στοὺς ἐπισκόπους τῆς Ρώμης;
Ἂς μὴν κοροϊδευόμαστε λοιπόν! Ἡ ἱστορία μὲ τὸν Πέτρο εἶναι πολὺ ἁπλὰ μιὰ μυθοπλασία, ἕνα δηλαδὴ παραμύθι. Ἁγιογραφικῶς καὶ θεολογικῶς ἀπαράδεκτο. Ἂς προσέξουν δὲ ἰδιαιτέρως καὶ τοῦτο οἱ παπικοί: Ὁ Πέτρος δὲν εἶχε καμία ἐξουσία. Ὅμως ἀκόμη κι ἂν τὴν εἶχε, οὔτε ἐπίσκοπος Ρώμης εἶχε δικαίωμα νὰ γίνει οὔτε βέβαια νὰ μεταβιβάσει αὐτὴ τὴν ἐξουσία στοὺς ἐπισκόπους τῆς Ρώμης. Καὶ δὲν εἶχε τέτοιο δικαίωμα, διότι ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης εἶχαν συμφωνήσει μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὥστε αὐτοὶ μὲν νὰ ἐργάζονται μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, ὁ δὲ Παῦλος μὲ τὸν Βαρνάβα μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν: «Ἰάκωβος καὶ Κηφᾶς καὶ Ἰωάννης, οἱ δοκοῦντες στῦλοι εἶναι, δεξιὰς ἔδωκαν ἐμοὶ καὶ Βαρνάβᾳ κοινωνίας, ἵνα ἡμεῖς εἰς τὰ ἔθνη, αὐτοὶ δὲ εἰς τὴν περιτομήν» (Γαλ. β ́ 9).
Ὅταν αὐτὸ τὸ παραδεχθοῦν οἱ παπικοὶ καὶ μετανοήσουν, θὰ ἔχει δοθεῖ λύση στὴ φρικτότερη τραγωδία τῆς ἱστορίας τοῦ χριστιανισμοῦ!

ΠΗΓΗ : περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2004/30 Ἰουνίου 2010

,

Σχολιάστε