Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παιδεία

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ, Η ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ “ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ” «Ἐν ἀναμονῇ τῶν μορφωμάτων ποὺ θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση»

Ἑλληνισμὸς μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης

Χρ. Γιανναρᾶς,
ἐφημ. «Καθημερινή», 27.08.2017

.               Ἀποροῦσε ὁ ἔφηβος: «Γιατί νὰ ταυτίζουμε τὴν τιμὴ τῆς σημαιοφορίας μὲ τὶς ἐπιδόσεις στὰ μαθήματα καὶ τὴν ἀριστεία; H ἀριστεία ἐπιβραβεύεται μὲ τὴν ὑψηλὴ βαθμολογία, γιατί νὰ προστίθεται καὶ ἡ διάκριση τῆς σημαιοφορίας;».
.               Τὸ ἐρώτημα τοῦ ἐφήβου καίριο, ἀποκλείεται νὰ τὸ θέσουν οἱ κομματικοὶ πραιτωριανοὶ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. O ἔφηβος θέλει νὰ ξεχωρίσει τὸν ρεαλισμὸ τῆς γνησιότητας ἀπὸ τὴ συμβατικότητα τῆς ἐθιμοτυπίας. Οἱ πραιτωριανοὶ λειτουργοῦν μόνο μὲ κίνητρα ἐντυπωσιοθηρίας. Ὅποιο κόμμα κι ἂν κυβερνάει. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐνστάσεις τῆς ἀντιπολίτευσης στὴν ἀπόφαση τοῦ ὑπουργείου γιὰ κλήρωση τῆς σημαιοφορίας ἦταν μόνο συμβατικές.
.               Ἡ ἀπάντηση, ποὺ θὰ ἔδινε στὸν ἔφηβο ἕνας εὐφυὴς καὶ καταρτισμένος παιδαγωγός, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μεταγραφεῖ σὲ ἐπιφυλλιδογραφικὸ λόγο (παγιδευμένον ἐξ ὁρισμοῦ στὴν ἰδεολογικὴ ἐκφραστική). Ἡ περίπου μεταγραφὴ τῆς ἀπάντησης θὰ τόνιζε ὅτι: Ἡ βαθμολογία ἀξιολογεῖ καὶ ἐπιβραβεύει τὴν ἀτομικὴ ἐπίδοση τοῦ μαθητῆ, ἱκανοποιεῖ καὶ ἀνταμείβει τὸ ἄτομο. Ἡ σημαιοφορία, ς προνόμιο το ρίστου, ντάσσει τν τομικ πίδοση στν κοινωνία τν σχέσεων πο συγκροτον τν «τάξη» κα τ «σχολεο». Τὴν ἐξαρτᾶ ἀπὸ τὴν ἅμιλλα, τὴν καλλιέργεια (ποιότητα) κοινωνικοῦ ἤθους ποὺ προϋποθέτει ἡ ἀπόδοση τιμῆς ἀπὸ ὅλους στὸν ἕνα: τὸν ἑκάστοτε πρῶτο.
.               Ἡ πρωτιὰ δὲν εἶναι προνόμιο ταξικὸ οὔτε ἐξαγοράζεται μὲ χρηματισμὸ ἢ «φροντιστήριο». Προσφέρεται σὲ ὅλους, ὅταν λειτουργεῖ ἡ ἅμιλλα, καὶ τὴν ἅμιλλα τὴν καθιστοῦν δυνατὴ ἡ αὐστηρὴ ἀξιολόγηση, τὸ ἀξιόπιστο ἐξεταστικὸ σύστημα, ἡ ἀμερόληπτη βαθμολογία. ΠAΣOK καὶ N.Δ. κακούργησαν μὲ ἔγκλημα ἀπανθρωπίας, σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ξεριζώνοντας κάθε λογικὴ «κοινωνικοποίησης» τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ὣς καὶ τὸ διδακτορικό, ἡ παιδεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο χρηστική, πρωτόγονα ἀτομοκεντρικὴ – γι’ αὐτὸ καὶ εἴμαστε ἡ μόνη χώρα διεθνῶς μὲ παραδεκτὸ καὶ αὐτονόητο τὸ καρκίνωμα τῆς παραπαιδείας (φροντιστήριο).
.               Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἑξήντα χρόνια τώρα, δὲν στέλνει τὰ παιδιά της στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μυηθοῦν στὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας, στὴ δυναμικὴ τῆς συνεργασίας, στὸ ἄθλημα τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ ἐγὼ καὶ τῆς δημιουργικῆς μετοχῆς στὸ ἐμεῖς. Στέλνει ὁ Ἑλλαδίτης τὸ παιδί του στὸ σχολεῖο μόνο γιὰ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει «ἐφόδια» ἀτομικῆς κατοχύρωσης, «ὄπλα» ἀτομικῆς ἐπιβολῆς, νὰ προσλάβει τὴ γνώση σὰν ἐργαλεῖο (ἕνα «χαρτὶ») ποὺ θὰ τοῦ χρησιμεύσει γιὰ βιοπορισμό. Ἑξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, τὸ σχολειὸ (καὶ τὸ πανεπιστήμιο) στὴν Ἑλλάδα ἀποκλείει ἔστω καὶ τὴν πρόθεση νὰ ἑτοιμάζει πολίτες, νὰ καλλιεργεῖ κοινωνικὲς προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». τοιμάζει παδούς, διεκδικητς τομικν κα μόνο δικαιωμάτων, κβιαστές, ποὺ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ κιόλας ξέρουν τὴ λογικὴ τῶν «καταλήψεων», τῆς πρόκλησης κοινωνικοῦ κόστους. Τὸ σχολειὸ ἑτοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεῖ τὸ κοινωνικὸ περιθώριο, τὴν ψυχοπαθολογία τῆς ἐκδικητικῆς ἀλογίας.
.               Εἴμαστε μᾶλλον ἡ μοναδικὴ χώρα διεθνῶς ποὺ ἔχει παραδώσει τὰ πανεπιστήμιά της νὰ τὰ νέμονται οἱ ἀδίστακτες κομματικὲς συντεχνίες: Ἱδρύονται πανεπιστήμια, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ ἐπιχώρια ἐκλογικὴ πελατεία. Στελεχώνονται, γιὰ νὰ βολευτεῖ καὶ ἀνταμειφθεῖ ἡ στρατευμένη στὸ κόμμα δευτεράντζα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς διανόησης. Λειτουργοῦν τὰ πανεπιστήμια, ὅταν τὸ ἐπιτρέπουν οἱ κομματικὲς νεολαῖες, κάτω ἀπὸ τὴν τρομοκρατία τῆς αὐθαιρεσίας τους καὶ μόνο σὰν ἀνταγωνιστικὸ πεδίο ἄγρευσης ψηφοφόρων.
.               Στὸν τομέα τῆς Παιδείας ὁ πολιτικὸς ἐκχυδαϊσμός μας καὶ ἡ καπηλεία τῆς δημοκρατίας φτάνουν στὰ ὅρια τῆς ἀνυπόφορης κακουργίας. Φενακιζόμαστε ὅτι εἶναι θέμα «ἐλευθερίας» νὰ μπορεῖ κάθε κομματικὴ κυβέρνηση νὰ ἐφαρμόσει τὴ δική της «πολιτικὴ» στὴν Παιδεία. Ὡσὰν νὰ μὴ βλέπουμε, ἑξήντα χρόνια τώρα, ὅτι οἱ «πολιτικὲς» διαφοροποιοῦνται μόνο μὲ τερτίπια ἐντυπωσιασμοῦ. Ρωτήθηκε ποτ λας ν συμφωνε μ τ μία κα νιαία πολιτική, πράσινη, γαλάζια, ψευτοκόκκινη, πο χει κυριολεκτικ στρεβλώσει, διαλύσει, χρηστέψει τ γλῶσσα; Συμφωνεῖ μὲ τὸ «πρακτοριλίκι» τῆς «ἀπροκατάληπτης» ἱστοριογραφίας ποὺ ἀπεργάζεται μεθοδικὰ ἕναν Ἑλληνισμὸ μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης;
.               Κατὰ κοινὴ ὁμολογία ἡ Ἄννα Διαμαντοπούλου ἦταν ἡ μόνη ποὺ τόλμησε νὰ ἐπιδιώξει τὴν ἀποκατάσταση στοιχειώδους λογικῆς συνέπειας στὴ λειτουργία τῆς ἐκπαίδευσης. Ὅσα πρόλαβε νὰ κατορθώσει ἦρθε ἀμέσως μετὰ ἡ «ἐθνικόφρων» παρωδία (Σαμαρᾶς) μὲ ὑπουργὸ τὸν Κων. Ἀρβανιτόπουλο ἐντεταλμένον νὰ ξηλώσει κάθε ἴχνος ἐλπίδας ποὺ ἔσπειρε ἡ Διαμαντοπούλου. Στὸ κενὸ καὶ τὸ δικό της ἐγχείρημα, ἴσως γιατί, παρὰ τὰ τόσα θετικά του, ἦταν ἐπίσης παγιδευμένο στὴ χρηστικὴ ἐκδοχὴ τῆς Παιδείας, δηλαδὴ στὸ ἀπόλυτο τίποτα.
.               Εἶναι περισσότερο ἀπὸ φανερό: λέξη λλάδα παραπέμπει πι μόνο σ να τυπικ κρατικ μόρφωμα, ὄχι σὲ πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας ποὺ κοινωνεῖ ἀνάγκες, στόχους, ἐλπίδες. Ἡ γλῶσσα χει σκεμμένα καταστραφε, λογικ συν-ννόησης δν πάρχει, ο χρηστικς προτεραιότητες κα τομοκεντρισμς χουν ποθηριώσει τ θη κα τ νοο-τροπία, στορικ συνείδηση παλείφθηκε γι χάρη τς ξιπασις το «ξευρωπαϊσμο», τῆς λιγούρας τοῦ «δανειολήπτη».
.               Ὅταν οἱ ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας, ἡ δημοσιογραφία καὶ ἡ (κατὰ τὴ φιλοδοξία της) διανόηση δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὴ διαφορὰ τῆς βαθμολογικῆς ἐπιβράβευσης ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ δυναμική της ἅμιλλας, διαφορ τς χρηστικς «παιδείας» π τ χαρ τς μετοχς κα κοινωνίας, τ παιχνίδι εναι πι χαμένο. Ὅσοι μποροῦν φεύγουν, οἱ ὑπόλοιποι περιμένουμε ποιὰ μορφώματα θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση.

 

 

Advertisements

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ «ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΗ ΖΩΗ»; «Ἡ λέξη “μαθητὴς” κατονομάζει μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες διαστάσεις τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τὴν ἀλήθεια τῆς σχέσης, τῆς ἄσκησης, τῆς ὑπακοῆς, τοῦ σεβασμοῦ, τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν πνευματική μας κληρονομιά». [Δ. Νατσιός]

Τί θ πε «σχολεο νοιχτ στ ζωή»;

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Ἀπὸ τοὺς τελευταίους Δασκάλους τοῦ Γένους μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, γιὰ νὰ παραστήσει τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας, κατέφυγε σ’ ἕνα μύθο. Τὸν μύθο τοῦ χταποδιοῦ. Ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακώνουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: «Μὲ πιάσανε μάνα». Ἡ μάνα τοῦ λέγει: «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: «Μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴ θάλασσα». Πάλι λέγει ἡ μάνα: «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: «Μὲ σγουρίζουνε» (μὲ τρίβουνε στὰ βράχια). «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». «Μὲ μασᾶνε». «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου». «Πίνουνε κρασί, μάνα». «Ἄχ! σ᾽ ἔχασα, παιδί μου». Τὸ χταποδάκι, λέει ὁ Κόντογλου, συμβολίζει τὴν Ἑλλάδα. «Παλαιόθεν καὶ ὡς τώρα ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ τὴν φᾶνε», τρῶνε, ἀλλὰ μένει καὶ μαγιά. Χταποδομάνα εἶναι ἡ μοίρα τῆς Ἑλλάδα. Τὸ κρασὶ συμβολίζει τὰ φῶτα τοῦ φράγκικου πολιτισμοῦ, ποὺ μετακενώθηκαν στὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴ ἀπὸ τοὺς ξιπασμένους νεόπλουτους τῆς μάθησης. Μὲ τὸ κρασὶ ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι…
.             Ἔγραψε ὁ Χουρμούζης, ἀγωνιστὴς τοῦ ’21 καὶ λόγιος, γιὰ τοὺς τότε ψαλιδόκωλους ποὺ κατέφταναν σωρηδὸν ἀπὸ τὴ Δύση, γιὰ νὰ μᾶς φωτίσουν. «Ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατρίων μας καὶ τῆς θρησκείας ἀκόμη, ὡς δεῖγμα εὐρωπαϊκῆς προόδου. Συμπεριφορὰ γελοιωδεστάτη, δῆθεν ὑψηλῆς ἀνατροφῆς καὶ σφαίρας ἀριστοκρατικῆς. Ξιπασμένων ὀψιπλούτων ἀηδέστατοι ἐπιδείξεις! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλῶσσα παρδαλή». Παράδειγμα. Βιώνουμε στὶς μέρες μας κάποιες στρεβλώσεις καὶ παρανοήσεις στὴν Παιδεία (ἢ μᾶλλον ἐκπαίδευση). Ὁ κοινὸς νοῦς βεβαιώνει πὼς δὲν λείπουν ἁπλῶς αἴθουσες διδασκαλίας ἢ διδακτικὸ προσωπικό, ἐποπτικὰ μέσα καὶ λοιπά, τὰ ὁποῖα θὰ λείπουν καὶ θὰ συμπληρώνονται ἀενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο. Ὁ μαθητὴς δὲν καταλαβαίνει γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι μαθητής, ὁ δάσκαλος γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι δάσκαλος, ἡ πολιτεία τί θέλει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Δὲν πρόκειται γιὰ κάποια ἐπιγενόμενη κρίση ἀξιῶν, πρόκειται περὶ κρίσεως νοήματος, ὄχι δηλαδὴ τί ἀξίζει καὶ τί ὄχι, ἀλλὰ τί σημαίνει καὶ ποῦ ἀποσκοπεῖ τοῦτο ἢ ἐκεῖνο.
.             Ἐπειδὴ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι μεγάλα, θὰ περιοριστῶ σὲ δύο τρέχοντα ἰδεολογήματα ἢ καλύτερα, ὅρους–γλειφιτζούρια ἀναγκαστικῆς κατανάλωσης, τῶν ὁποίων τὰ πλεονεκτήματα δὲν μπαίνουν κὰν στὸν κόπο νὰ μᾶς τὰ ἐξηγήσουν οἱ νεόκοποι παιδαγωγοί. Πρῶτον ὅτι κέντρο τοῦ σχολείου εἶναι ὁ μαθητὴς καὶ ὄχι ὁ δάσκαλος καὶ δεύτερον ὅτι τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ ἀνοίξει στὴ ζωή, σχολεῖο ἀνοικτὸ στὴ ζωή, τὸ ὁποῖο συνοδεύεται μὲ τὰ γνωστὰ συριζαίικα καρυκεύματα περὶ δημοκρατικοῦ, προοδευτικοῦ, νέου σχολείου καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ παρόμοια.
.             Σήμερα ἡ ἰδέα ὅτι τὸ παιδὶ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ σχολείου, ὅποια καὶ ἂν εἶναι ἡ γενεαλογία της καὶ ὅσοι κι ἂν εἶναι οἱ ἐπιστημονικοί της καρποί, ἔχει ἀποβεῖ ἕνα ὀλέθριο ἰδεολόγημα, καταστρεπτικό τῆς ἴδιας τῆς ὑπόστασης τοῦ σχολείου. Ἱδρυτικὴ συνθήκη τοῦ σχολείου εἶναι ὅτι ὑπάρχει κάποιος ποὺ γνωρίζει (ὁ δάσκαλος) καὶ κάποιος ποὺ δὲν γνωρίζει (ὁ μαθητὴς) καὶ ὅτι ὁ δεύτερος προσέρχεται στὸν πρῶτο γιὰ νὰ διδαχτεῖ καὶ νὰ μάθει. Ὁ μαθητὴς πηγαίνει σχολεῖο, γιὰ νὰ μάθει γράμματα, γιὰ νὰ μάθει συγκεκριμένα περιεχόμενα καὶ ὄχι «γιὰ νὰ μαθαίνει πῶς νὰ μαθαίνει», ὅπως λέει ἕνα τρέχον εὐφυολόγημα, τὸ ὁποῖο εἶναι μία πελώρια ἀνοητολογία- «κέλυφος ἔρημο ἐννοίας» κατὰ τὸ Ροΐδη- γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι μόνο μαθαίνοντας συγκεκριμένα πράγματα μαθαίνει κανεὶς τελικὰ νὰ μαθαίνει. Ἡ περιβόητη κριτικὴ ἱκανότητα, ἡ ἀνάπτυξη τῆς ὁποίας ἔχει ἀναχθεῖ σὲ πρωταρχικὸ στόχο τῆς ἐκπαίδευσης, προϋποθέτει μαθητεία, σπουδή, κοπιαστικὴ μελέτη. Ὅλα αὐτὰ τὰ μορφωτικὰ ἀγαθὰ τὰ μεταδίδει ὁ ἀφοσιωμένος δάσκαλος –ἔχει μεταδοτικότητα ἔλεγαν παλιὰ– καὶ τότε παίρνει καὶ αὐτός, ὡς ἀντίδωρο, τὴν εὐλογημένη ἀγάπη τῶν μαθητῶν του. Σήμερα δυστυχῶς καταστρέψανε τὸ δάσκαλο, γιὰ νὰ τὸν μεταβάλλουνε σὲ συνδικαλιστὴ καὶ φροντιστή, σὲ μίζερο πενταροκυνηγό, ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ κομματί(ά)ζεται. Καὶ βέβαια, ὅλα ἀκυρώνονται, ἂν ὁ δάσκαλος δὲν διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμά του. («Τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ αὐτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει», διδάσκει ὁ ἄγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὅπως οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ χωρὶς νὰ ἔχουν στόμα, ἀλλὰ διὰ τοῦ κάλλους τους, ἔτσι καὶ ὁ δάσκαλος, τὸ ξαναγράφω, πρέπει νὰ ἔχει ζωὴ φωτεινή, γιὰ νὰ φωτίζει).
.             Τὸ δεύτερο, τώρα, ἀερόπλαστο ἰδεολόγημα, περὶ σχολείου «ἀνοιχτοῦ στὴ ζωή». Ὅσοι μιλοῦν γιὰ ζωή, σίγουρα ὑπονοοῦν ὅτι ζωὴ σημαίνει χαμόγελο, εὐτυχία, σοφία, καλοσύνη καὶ λοιπὰ χαζοχαρούμενα, κάτι τέλος πάντων ἀπεριόριστα θετικό. Στὴ ζωὴ ὅμως ἀνήκουν ὁ ἀνταγωνισμός, ἡ βία, ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ μισαλλοδοξία, ὁ δόλος καὶ ἡ ἀπάτη, ἡ χυδαιότητα καὶ ἡ βλακεία. Ὑποστηρίζω πὼς τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ κλείσει στὴ ζωή. Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ γίνει κάστρο συντήρησης, καὶ χρησιμοποιῶ τὴ λέξη μὲ τὴν πρωταρχική, κυριολεκτική της σημασία. Νὰ συντηρεῖ δηλαδὴ ὅ,τι παρέλαβε –τὴν παράδοση– καὶ νὰ τὸ παραδίδει στοὺς νεώτερους. Ἡ παράδοση μὲ τὴν παιδαγωγική της ἐξοχότητα, ἀποτελεῖ πνευματικὸ θησαυρό, ἀδαπάνητο, ὁ ὁποῖος μεταβιβάζεται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά. Ἡ παράδοση προσφέρει τὰ ἠθικὰ πρότυπα ὡς βιωμένες ἀξίες, τὸν ἅγιο καὶ τὸν ἥρωα, τὸν Πατροκοσμᾶ καὶ τὸν Καραϊσκάκη, καὶ ὄχι ὡς ἄνωθεν ἐπιταγές. Ἀφοῦ προσλάβουν οἱ νεώτεροι τὰ τιμαλφῆ καὶ τὶς ἀξίες, ὅταν ἀποφοιτήσουν καὶ «βγοῦν» στὴ ζωή, ὅταν ἁπλώσουν τὰ φτερά τους σὰν θαλασσοπούλια πάνω στὸ πέλαγος, θὰ καινοτομήσουν. Ἔλεγε ἡ Χάννα Ἄρεντ, ἤδη ἀπὸ τὸ 1958, στὸ ἀπροσπέραστο δοκίμιό της «Ἡ κρίση τῆς ἐκπαίδευσης»: «Μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ συντηρητισμὸς νοούμενος ὡς συντήρηση, ἀποτελεῖ τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς ἐκπαίδευσης, ἡ ὁποία ἔχει πάντοτε ὡς ἔργο της νὰ περιβάλλει καὶ νὰ προστατεύει κάποιο πράγμα, τὸ παιδὶ ἔναντι τοῦ κόσμου, τὸν κόσμο ἔναντι τοῦ παιδιοῦ, τὸ καινούργιο ἔναντι τοῦ παλαιοῦ, τὸ παλαιὸ ἔναντι τοῦ καινούργιου». Σήμερα ὅμως ὄχι μόνο δὲν προστατεύουμε τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν τύρβη καὶ τὴν βλακεία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ μετατρέψαμε σὲ κακέκτυπό του, ἀφήσαμε τὰ πορτοπαράθυρά του ἀνοιχτὰ καὶ εἰσβάλλει ἡ περιρρέουσα ἀσχήμια.
.             Σχολεῖον ἴσον δάσκαλος, ἔλεγε ὁ Παλαμᾶς. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν ἀφοσιωμένους δασκάλους, συντηρητὲς τῆς παράδοσης καὶ μεταλαμπαδευτὲς ἀξιῶν, ποὺ θὰ διδάσκουν σ’ ἕνα σχολεῖο, κλειστὸ στὸν ἀφόρητο «ἔξω» κόσμο.
.             «Γιατί σήμερα φαίνεται ὅτι ὁ δάσκαλος μετατρέπεται σὲ ἐκπαιδευτικό, ποὺ περισσότερο διεκδικεῖ, παρὰ διακονεῖ, πράγμα ποὺ ἐπιδεινώθηκε λόγῳ κρίσεως -ποὺ μεταδίδει «πληροφορίες» στὴ νέα γενιά, ἀλλὰ δὲν ἔχει πρόταση ζωῆς. Καὶ ὁ μαθητὴς γίνεται ἐκπαιδευόμενος, ὁ ὁποῖος δὲν θέλει νὰ ἀκούει, δὲν μαθαίνει νὰ ἀκούει, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἄποψη γιὰ ὅλα καὶ νὰ κρίνει. «κπαιδευτοποίηση» το δασκάλου κα πώλεια τς δέας τς μαθητείας μπορον ν ποβον μοιραία γι τν παιδεία μας. Γιατί ὁ δάσκαλος δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι εἰδικὸς ἐπιστήμονας τῆς ἀγωγῆς καὶ παράγοντας τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν φτάνει νὰ ἔχει ἀνθρωπιστικὴ παιδεία, πρέπει νὰ ἔχει καὶ τὸ «ἦθος τοῦ δασκάλου», τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ σοφία, ποὺ δὲν ἀποκτῶνται μὲ τὴν καλύτερη ὀργάνωση τῆς ἐκπαίδευσης τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ἀλλὰ εἶναι ὑπόθεση ἀληθινῆς μαθητείας, ὑπευθυνότητας καὶ αὐθυπέρβασης. Καὶ γιατί λέξη «μαθητς» κατονομάζει μία π τς σημαντικότερες διαστάσεις τς νθρώπινης παρξης, τν λήθεια τς σχέσης, τς σκησης, τς πακος, το σεβασμο, τς γάπης γι τν πνευματική μας κληρονομιά.
.             Δάσκαλος καὶ μαθητὴς εἶναι κατάκτηση, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλο καὶ τὸν μαθητὴ ἀπειλεῖται σήμερα καὶ ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τῆς παιδείας ὡς ἀνθρωποποιίας, ἀφοῦ, μέσα στὴ γενικότερη σύγχυση ἀξιῶν, κυριαρχεῖ ὁ χρησιμοθηρικὸς προσανατολισμὸς στὸν χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ἀπεμπολοῦνται ἀλήθειες ζωτικὲς γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἐλευθερία του. Οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς ἥρωες, ποὺ διέσωσαν τὸ Γένος, δὲν φαίνεται σήμερα νὰ μᾶς ἀγγίζουν. Χάνεται ἡ ἀλήθεια ὅτι παιδεία ἀναφέρεται στὴν ἱκάνωση τῆς νέας γενιᾶς νὰ ἀνακαλύπτει νόημα ζωῆς καὶ ἀξιολογικὸ προσανατολισμὸ μέσα ἀπὸ τὴ συνάντηση μὲ τὰ πολύτιμα στοιχεῖα τῆς παράδοσης, ἡ ὁποία δὲν εἶναι «τὸ δικαίωμα ψήφου τῶν νεκρῶν», ἀλλὰ ἀνεξάντλητη πηγὴ νοηματοδότησης τῆς ἐλευθερίας μας.
.             «Παράδοση εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων καὶ ὄχι ἡ νεκρὴ φωνὴ τῶν ζωντανῶν», σύμφωνα μὲ μία εὐφυῆ ἑρμηνεία.

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΦΙΛΗΣ: Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Φίλης: Ὁ Βαρουφάκης τῆς Παιδείας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ κ. Νίκος Φίλης ἔχει ἰδεολογία καὶ πεποιθήσεις γιὰ τὴν Παιδεία. Ἂν τὶς ἐφάρμοζε στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, θὰ ἦταν καταστροφικὲς γιὰ τὴ νεολαία τῆς Πατρίδας μας. Θὰ ἦταν ὁ Βαρουφάκης τῆς Παιδείας μας.
.             Κατὰ τὴν παράδοση τῶν καθηκόντων ὡς Ὑπουργοῦ Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων μίλησε μὲ εἰλικρίνεια γιὰ τὸ περὶ Παιδείας ὅραμά του. Μίλησε πρῶτα «γιὰ τὰ ἀνυπότακτα μαθητικὰ χρόνια τῆς ὕστερης χουντικῆς περιόδου καὶ τῆς πρώιμης μεταπολιτευτικῆς». Μίλησε δηλαδὴ γιὰ τὴν ἀνυποταξία του σὲ ἡλικία 13-14 ἐτῶν… Οὔτε ὁ Γιῶργος Θαλάσσης νὰ ἦταν, ὁ γνωστὸς «Μικρὸς Ἥρωας» τοῦ Στέλιου Ἀνεμοδουρά… Εἶναι σὰ νὰ μέμφεται τὸν ἑαυτό του πού, λόγῳ ἡλικίας, δὲν πρόλαβε νὰ εἶναι μεταξὺ τῶν νέων τοῦ Πολυτεχνείου…
.             Σὲ ἐκεῖνα λοιπὸν τὰ χρόνια ἀναφέρθηκε ὁ κ. Φίλης. Ἀναπόλησε τὰ παιδικὰ – μαθητικά του χρόνια, ὅταν μαζὶ μὲ τὴν παρέα του «ἀνοίγανε τὴ δική τους περπατησιὰ στὸν κόσμο, ὅταν μάχονταν τὸν πανταχοῦ παρόντα αὐταρχισμό, ὅταν καταπατοῦσαν τοὺς πατριαρχικοὺς οἰκογενειακοὺς περιορισμούς, ὅταν βγάζανε τὴ γλώσσα στὰ συντηρητικὰ δῆθεν χρηστὰ ἤθη, ὅταν τοὺς ἀπέβαλαν ἀπὸ τὰ σχολεῖα, ὅταν τοὺς χαρακτήριζαν μιάσματα καὶ ἀλῆτες»… Ὅλα αὐτὰ εἶναι «τὰ ἀκριβὰ πτυχία τους» καὶ ὄχι τὰ ἄλλα, τὰ κανονικὰ πτυχία σπουδῶν, ποὺ παίρνουν οἱ ἄλλοι, «οἱ ἄδειοι ἀπὸ τὴ ζωή, μὲ ὅσους τίτλους κι ἂν κατάφεραν νὰ ἀποκτήσουν μὲ τὸ πορτοφόλι τοῦ μπαμπά τους».
.             Μὲ τὸν τουπὲ τοῦ φανατικοῦ ἰδεολόγου τόνισε στὴν ὁμιλία του πὼς «αὐτὸ τὸ ἀνήσυχο, δημιουργικὸ καὶ ἀνατρεπτικὸ στοιχεῖο» θέλησε νὰ ἐμφυσήσει στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ὅπως εἶπε στὴν ἀποχαιρετιστήρια ὁμιλία του… Σύγκρυο καταλαμβάνει τὸν κάθε λογικό, δημοκρατικὸ καὶ ἐλεύθερο πολίτη ἡ ἰδέα ὅτι ὁ κ. Φίλης θὰ προωθοῦσε στὴν ἐκπαίδευση τῆς νεολαίας μας αὐτὲς τὶς πεποιθήσεις καὶ αὐτὴ τὴν ἰδεολογία. Ὅτι πρότυπό της θὰ ἦταν ὁ ἀπείθαρχος μαθητής, ποὺ θὰ θεωροῦσε τίτλο τιμῆς τὸ νὰ ἀπειθαρχεῖ καὶ νὰ ἐξεγείρεται «κατὰ τοῦ καθηγητικοῦ καὶ κοινωνικοῦ κατεστημένου» καὶ νὰ παίρνει ἀποβολές. Πρότυπό της ἡ καταπάτηση τοῦ παιδαγωγικοῦ ρόλου τῶν γονέων καὶ τοῦ σχολείου καὶ ἡ κατάργηση τῶν ἠθῶν, τῶν ἐθίμων καὶ τῶν ἀξιῶν, ποὺ ἔχουν κατακτηθεῖ μὲ ἀγῶνες καὶ αἷμα καὶ εἶναι καταστάλαγμα τῆς σοφίας τοῦ λαοῦ μας. Τέλος πρότυπο ὁ κ. Φίλης πού, ὅπως εἶπε, τὰ πιὸ ἀκριβὰ πτυχία ποὺ πῆρε δὲν ἦταν τοῦ Πανεπιστημίου, ἀλλὰ οἱ ἀγῶνες του στὸ νεολαιίστικο καὶ στὸ φοιτητικὸ κίνημα. Μετὰ διερωτῶντο πολλοὶ ἂν ὁ ΣΥΡΙΖΑ στήριζε ἰδεολογικὰ τὶς διαδηλώσεις τῶν νέων – κουκουλοφόρων ἢ ὄχι – καὶ τοὺς ἐμπρησμοὺς σὲ βάρος τῆς ἔννομης τάξης.
.             Εἶναι τέλος ἐντυπωσιακὸ ὅτι ὁ κ. Φίλης μιλᾶ μὲ ἀπόλυτα ὑποτιμητικὸ τρόπο γιὰ ὅλους ὅσοι δὲν ἔχουν πάρει «τὰ ἀκριβὰ πτυχία τῶν λαϊκῶν ἀγώνων», ὅπως ἐκεῖνος, ἀλλὰ τὰ πανεπιστημιακὰ πτυχία, «μὲ τὸ πορτοφόλι τοῦ μπαμπά τους». Στὸ ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμένου τοποθετεῖ ἔτσι τὸ σύνολο τῶν Ἑλλήνων….-

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ «Ἡ ἀποδόμηση τῆς αὐτογνωσίας τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ νὰ γίνουν ραγιάδες καὶ νὰ κάθονται σούζα. »

ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Γράφει Στάθης 

  • Ἂν αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος εἶναι βλάξ.

  • Ἂν αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος εἶναι βαλτός.

  • Ἂν αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐγκληματίας.

  • Ἂν αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος εἶναι καὶ τὰ τρία.
    Καὶ λέγεται Φίλης. Δηλαδή Τσίπρας.

.           Σύμφωνα μὲ τὴ διαμαρτυρία τῆς Ἑταιρείας Ἑλλήνων Φιλολόγων (ποὺ πέρασε ἕως τώρα ἐν πολλοῖς στὸ ντούκου), ἔχει φθάσει στὰ σχολεῖα ἤδη ἀπὸ 20/09/2016 ἐγκύκλιος τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας μὲ τὴν ὁποίαν «ἐπιβάλλεται νὰ διδάσκονται συνοπτικά και να μὴν ἐξετάζονται στην Α´ Λυκείου τὰ ἀκόλουθα κεφάλαια τῆς ἀρχαίας ἱστορίας: ΚυκλαδικόςΠολιτισμος. Μινωικός Πολιτισμός. Μυκηναϊκός Πολιτισμός. Οἰ Α´ & Β´ Ἀποικισμοί. Ἡ σημασία τῶν Περσικῶν Πολέμων. Ὁ Πελοποννησιακός Πόλεμος. Ο Φίλιππος ὁ Β´ καὶ το Οικουμενικὸ Κράτος του Μ. Ἀλεξάνδρου».
.         Ἐρώτησις πρώτη: ἂν δὲν διδάσκονται ὅλα αὐτά, τί θὰ διδάσκεται ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ἱστορία; Ἡ Τιριτόμπα;
.           Εἶναι γνωστὸν πὼς στὰ σχολεῖα τῆς μέσης ἐκπαίδευσης ὅ,τι δὲν ἐξετάζεται, δεν μαθαίνεται. Ἔτσι, ἀντὶ τὸ Ὑπουργεῖο νὰ καταργήσει ὅλα τὰ ἀνωτέρω καὶ νὰ γίνει στὴν ἐπικράτεια της Τιριτόμπας, ἔρχεται μουλωχτά, ὕπουλα, μὲ τὸν τρόπο τοῦ Φίλη καὶ τοῦ Ἀντώνη Λιάκου καὶ ἐντέλλεται νὰ διδάσκονται συνοπτικως (και να ἐκτελοῦνται ἀπὸ τὰ 6 βήματα) καθὼς και να μὴν ἐξετάζονται τοσα πολλὰ (καὶ κρίσιμα) κεφάλαια τῆς Ἱστορίας μας, ποὺ ἐν τέλει αὐτὴ νὰ ἀπομένει ασωματος καὶ ἀκατανόητη.Α-νόητη.
.           Ἡ σειρὰ αὐτὴ τῶν ἐνεργειῶν Φίλη εἶναι πλέον τὸ ἴδιο ἀπειλητική, ὅσον ὀ Τζένγκις Χαν ante portas, διότι ἐκθεμελιώνει, καὶ ἐκθεμελιώνει μὲ σύστημα τὰ κλασικὰ γράμματα καὶ τὶς ἀνθρωπιστικὲς σπουδὲς ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση. Ὁ κ. Φίλης, δηλαδὴ ὁ κ.Λιάκος, δηλαδὴ ὀ Τσίπρας, δηλαδὴ ἡ κυρία Ρεπούση, δοκίμασε τὶς δυνάμεις τοῦ καταργώντας τον «Ἐπιτάφιό» του Περικλέους ἀπὸ τὴν ὕλη τῆς Γ’ Λυκείου. Είναι σὰν νὰ κατάργησαν οἱ Μουσουλμάνοι τὸ Κοράνι.?Ὁ «Ἐπιτάφιος» εἶναι το Σύμβολον τῆς Πίστεως της Δημοκρατίας, εἶναι ἠ δήλωση του λαοῦ ὄτι μπορει νὰ χτίζει καὶ εἶναι αὐτὸς ποὺ χτίζει τους Παρθενῶνες. Ὁ «Ἐπιτάφιος» εἶναι ἠΔιακήρυξη εκεινη ποὺ συνδέει τη Λογικὴ καὶ την Ηθική με τηΔημοκρατία. Ἡ κατάργησή του εἶναι σὰν νὰ καταργοῦσαν οἱ Ἀμερικανοὶ τὴ Διακήρυξη τῆς Ἀνεξαρτησίας. Ἢ οἱ κομμουνιστὲς τὸ Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο. Κι ὅμως Φίλης, δηλαδ  Τζέμ, δηλαδ  Τσίπρας, δηλαδ Σόρος, κατήργησε τὸν «Ἐπιτάφιο» και δεν ἄνοιξε μύτη. Σ’ αὐτὴν τὴν καταραμένη, κουρασμένη, καταπονημένη, ξεσχισμένη πρώην ἐπικράτεια, δὲν ἄνοιξε μύτη!
.           Καὶ ὁ Φίλης ἔλαβε θάρρος.
.             Καὶ σὰν τὸ κουνάβι, στ μουλωχτό, καταργεῖ στὴν οὐσία τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία. Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστὸ ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἱστορία «ἀρχίζει» μὲ τὰ Μηδικά. Ἡ καθιέρωση τῆς Δημοκρατίας διαφοροποιεῖ τὴν ἐξέλιξη τῶν ἀνθρώπων, ἀποτελεῖ τὴ φιλοσοφικὴ λίθο τοῦ πολιτισμοῦ μας – τρίχες, ὁ Φίλης τὴν πετάει στοὺς σκύλους

ἢ διότι εἶναι βλάξ

ἢ διότι εἶναι βαλτός

ἢ διότι εἶναι ἐγκληματίας

ἢ διότι εἶναι καὶ τὰ τρία.

.              Ἀλλά, ἂν τὰ Μηδικὰ ὁδηγοῦν στὴν ἀξίωση καὶ τὴν καταξίωση τῆς Δημοκρατίας, οἱ κατακτήσεις τοῦ Ἀλεξάνδρου δημιουργοῦν τὸν ἐλληνιστικὸ κόσμο. Χωρὶς αὐτὴν τὴν οἰκουμενικὴ διάσταση ποὺ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ οἱ ἐπίγονοί του ἔδωσαν στὸν ἑλληνισμό, πιθανὸν ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Πλάτωνας νὰ μὴν ἀποκτοῦσαν ποτὲ τὴν ἠχώ τους στὴν ἱστορία τῶν ἀνθρώπων. Νὰ μὴν εἶχαν ὑπάρξει ὁ Βιργίλιος, ὁ Μάρκος Αὐρήλιος, ὁ Δάντης, ὁ Σαίξπηρ. Ἀκόμα καὶ ἡ σύντομη Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία, ἔξω ἀπὸ τὴν κιβωτὸ τῆς μνήμης ποὺ δημιούργησε ἡ διαχρονία τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ πολιτισμοῦ, ἴσως νὰ χανόταν σὲ κάποια ξεχασμένα χειρόγραφα. Ὁ ἑλληνορωμαϊκὸς κόσμος βρίσκεται ἀκόμα ὁλοζώντανος στὸν σημερινὸ κόσμο, τοὺς τρόπους του καὶ τὶς ἰδεολογίες του.
.         Γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο (ποὺ ἀπορῶ γιατί στὴν ἐγκύκλιο ὁ κ. Φίλης δὲν τὸν ὀνομάζει «χασάπη» καὶ «ἐθνικιστὴ») ἔχουν γραφεῖ περισσότερα βιβλία ἀπὸ ὅσα γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλον! Περισσότερα ἴσως κι ἀπ’ ὅσα ἔχουν γραφεῖ γιὰ τὸ ἴδιο τὸ «Ὁμηρικὸ Ζήτημα». Μόνον στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα λοιπόν δὲν χρειάζεται νὰ διδάσκεται ἡ κληρονομιὰ τοῦ Ἀλέξανδρου, παρὰ μόνον «συνοπτικῶς» καὶ χωρὶς νὰ ἐξετάζεται, ἂν οἱ μαθητὲς ἔχουν χαμπαριάσει γρί ἀπὸ Πραξιτέλη, Διογένη ὴ Επικουρο.
.             Ο νθρωποι εναι συνωμότες.
.             Ἡ
 ἀποδόμηση τς ατογνωσίας τῶν λλήνων εναι παραίτητη προϋπόθεση γι ν γίνουν ραγιάδες κα ν κάθονται σούζα.
Σούζα μπροστὰ στὰ μνημόνια, μπροστὰ στὸ παράλογο καὶ τὸ ἀνήθικο. Καὶ ὁ χρόνος ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ αὐτὴ τὴ βρωμοδουλειά, κρίσιμος καὶ σύντομος. Ἀρκεῖ νὰ περάσουν τρεῖς-τέσσερις σειρές μαθητῶν ἀπὸ τὸ Λύκειο καὶ νὰ βγοῦν ἄμουσοι τῆς Ἱστορίας, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ στόχος τῆς κατασκευῆς πολιτῶν μὲ μειωμένες ἀντιστάσεις.
.               Καὶ εἶναι ἄκρως ἀνησυχητικὴ ἡ ἡσυχία, μέσα στὴν ὁποία τέτοιο ἔγκλημα συντελεῖται.
.               Σὰν τὸν τελευταῖο πεμπτοφαλαγγίτη ποὺ στρέφεται ἐναντίον τῆς τάξης του, ὁ κ. Φίλης ἀφοπλίζει τα παιδιὰ τῶν λαϊκῶν τάξεων ἀπὸ τὶς στοιχειώδεις γνώσεις ποὺ τοὺς χρειάζονται, γιὰ νὰ μὴ γίνουν ταξικοὶ ραγιάδες καὶ ἐθνικὰ ἀνδράποδα.
.            Ἡ συρρίκνωση τῶν ανθρωπιστικῶν γραμμάτων στην ἐκπαίδευση ἐλάχιστα βλάπτει τοὺς νεοσσοὺς τῶν ἀνώτερων τάξεων, οἱ ὁποῖοι (πλὴν ἐξαιρέσεων) δίφραγκο δὲν δίνουν γιὰ τὴ μοίρα τοῦ ἐργαζόμενου – τῆς ραχοκοκαλιᾶς, δηλαδή, τοῦ τόπου. Για τὰ παιδιὰ ὅμως τῶν ἐργαζομένων, «ἡ πεζούλα τούτη ’δῶ», σ’ αὐτὴν τὴ γωνιὰ τῆς Γῆς, εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ γιὰ τὴν ἴδια τους τὴν ὕπαρξη. Ὅσοι στεροῦν απ’ αὐτὰ τὰ παιδιὰ τὴ γνώση τῶν Μηδικῶν ἢ τοῦ «Ἐπιταφίου» ἢ τῆς διαμόρφωσης του ἑλληνορωμαϊκοῦ πολιτισμοῦ, θέλουν τὰ παιδιὰ αὐτά ἀμόρφωτα, εὐάλωτα, ἄοπλα, κρέας γιὰ τὰ κανόνια τῶν ἀφεντικῶν τους.
.             Εἶναι ὄνειδος, εἶναι τραγικὸ ὅτι στὴν Ἀριστερά, ποὺ ἕλκει τὴν καταγωγή της ἀπ’ τὸ 1821, τὸ 1922 καὶ τὸ ΕΑΜ, παρεισέφρησαν καὶ συνωστίζονται βλάκες καὶ βαλτοί.
.             Ὅσο για τὸ ἀρχικὸ ἐρώτημα τοῦ κειμένου «ἂν ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀλήθεια» – τὸ ἐρώτημα αὐτὸ πλέον παρέλκει. Διότι τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ἀπάντησε ἐν τέλει στὶς αἰτιάσεις τῆς Ἑταιρείας Ἑλλήνων Φιλολόγων καὶ παραδέχθηκε τὰ πάντα. Γιὰ τοὺς τομεῖς τῆς Ἱστορίας ποὺ παραλείπονται, ποὺ θὰ διδάσκονται συνοπτικῶς, ποὺ δὲν θὰ ἐξετάζονται.
.              Μὲ κάτι ἑλληνικά ποὺ δυσκολεύεσαι νὰ καταλάβεις (ἀπὸ τὶς ἀδέξιες σοφιστεῖες), οἰ Λιακοφίληδες παραδέχονται ὅτι ψαλιδίζονται «γεγονότα τὰ ὁποῖα τὰ παιδιὰ δὲν χρειάζεται νὰ ἀποστηθίσουν»! Ἀπό πότε (τοὐλάχιστον στὴ σύγχρονη ἐποχὴ) σκοπὸς τοῦ μαθήματος τῆς Ἱστορίας εἶναι νὰ ἀποστηθίζουν τα παιδιά; Κι ἀπὸ πότε γιὰ νὰ μὴν ἀποστηθίσουν κάτι, ἀλλὰ ἀντιθέτως γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ ἡ κριτική τους σκέψη, αὐτὸ παραλείπεται, ἀποψιλώνεται, δὲν ἐξετάζεται;
.              Εἶναι φανερὸ (καὶ ἀπὸ τὴ σιωπή τῶν ἱστορικῶν, παρὰ τὴν ὀργή τῶν φιλολόγων) ὅτι χρόνια τώρα, ὕπουλα καὶ ἁπαλά ὁ κ. Λιάκος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ διαμόρφωσαν τὸ κοπάδι ποὺ στὴν ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν ἀναπαράγει τὸν ἑαυτό του. Ὕπουλα καὶ ἁπαλά, ἄξεστοι πλέον καὶ ἀγροῖκοι, ἁπλοὶ δορυφόροι τῶν ἡγεμόνων τους, ἔντρομοι μὲ τὴν ἴδια τους τὴν ἀγραμματοσύνη, ὑπάρχουν στὴν ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα ἐκεῖνοι ποὺ ἀποστεροῦν ἀπ’ τὰ παιδιὰ τῶν φτωχῶν τὰ τελευταῖα τους ἅρματα – τὰ γράμματα.
.             Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὁ κ. Λιάκος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ἀκολούθησαν καὶ ὑπηρέτησαν Σημίτη, Γιωργάκη (Διαμαντοπούλου), Σαμαρᾶ καὶ τώρα Τσίπρα. Ἁπαλά καὶ ὕπουλα: Σβοὺ ὁ «Ἐπιτάφιος»! Σβοὺο Κυκλαδικός, ὁ Μινωικὸς καὶ ὁ Μυκηναϊκὸς πολιτισμός! Σβού οἱ Ἀποικισμοί. Σβοὺ ἡ σημασία τῶν Μηδικῶν γιὰ τὸν Δυτικὸ (τουλάχιστον) πολιτισμό. Σβοὺ ἡ βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξάνδρειας. Ποιός Πύρρων; Σβου! Ποιός Πύρρος; Σβού! Σβοὺ οἱ Ἕλληνες, τοὺς ἔφαγε ὁ Πόρφυρας τὸ Μεγάλο Ψάρι στὶς κλεισοῦρες τῆς Ἀχρίδας.
.                Καλῶς ἤρθατε στὸν θαυμαστὸ καινούργιο κόσμο τῶν μνημονίων καὶ τῶν βοσκοτόπων, τῆς πορτοφόλας καὶ τῆς ἄδειας κατσαρόλας, περάστε-περάστε, κοπιάστε,
κοπιάστε γιὰ ἕνα κόπυ πάστε…

ΠΗΓΗ: enikos.gr

,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΕΧΕΙ ΠΡΟΔΟΘΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ» (Πανθρησκειακὴ σούπα τὰ “Θρησκευτικά”)

Ἀναπάντητα ἐρωτήματα
γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Φυσικὰ τὰ κατωτέρω ἀναπάντητα ἐρωτήματα δὲν πρόκειται νὰ λάβουν ἐπίσημες ἀπαντήσεις. Λογικὲς καὶ ἔντιμες. Ἁπλῶς ὁ αὐταρχισμὸς καὶ ἡ δολιότητα τῶν «προοδευτικῶν» Ἐπιτελείων θὰ τὶς δώσει σερβιρισμένες καὶ ἐφαρμοσμένες μέσα ἀπὸ «δημοκρατικὲς» διαδικασίες δικτατορικῆς καὶ στανικῆς ἐπιβολῆς τους, μὲ τὸν ἀξεπέραστο τρόπο ποὺ ἄριστα γνωρίζουν καὶ χειρίζονται.
Τὴν σίγουρη ἀπάντηση πάντως θὰ μποροῦσε νὰ τὴν δώσει ὁ Λαός. Ἂν βεβαίως ὑπῆρχε αὐτός!

.                 Μπορεῖ νὰ τελείωσε, ἂν τελείωσε, ἡ διαμάχη γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ὅμως ἀπὸ τὴν ἱστορία αὐτὴ ἔχουν μείνει ἀρκετὰ ἀναπάντητα ἐρωτήματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τρία θὰ ὑπογραμμίσουμε ἐδῶ.
.             Τὸ πρῶτο ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ ποιὸς ἀποφασίζει γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ Μαθήματος. Ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Φίλης ἐπανέ­λαβε μιὰ φράση πολλὲς φορές. Εἶπε ὅτι γίνεται μὲν διάλογος, ἀκοῦμε τὶς ἀπόψεις τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως αὐτὸς ποὺ ἀποφασίζει εἶναι ἡ Πολιτεία.
.           Τὸ πιστεύει ἄραγε αὐτό; Ἢ ἐμπαίζει καὶ ἐμᾶς καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του; Γιατὶ δὲν τολμάει νὰ ὁμολογήσει ὅτι λλοι ξωθεν ποφασίζουν κα Πολιτεία πλς κτελε τς ντολές τους. χι μόνο γι τ οκονομικ τς χώρας, λλ κα γι τν Παιδεία της κα τν πολιτισμό της. Κι ατ εναι τ πι τραγικ κατάντημα ατο το τόπου.
.             Ὁ πρὸ τετραετίας Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτης εἶχε πεῖ εἰλικρινέστατα: «Τὰ μέτρα μοῦ ἐπιβλήθηκαν, δὲν τὰ ἔγραψα ἐγώ! Ἐγὼ μόνο τὰ ὑπέγραψα»! Καὶ πρόσθεσε: «Πεῖτε μου ἕναν ὑπουργὸ ποὺ ἔγραψε ὁ ἴδιος τὰ μέτρα ποὺ ὑπέγραψε»!
.             Ἂς ὁμολογήσει τὴν ἀλήθεια ὁ κ. Ὑπουργός! Ἂς πεῖ ὅτι καὶ τὸ Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἔξωθεν ἐπιβλήθηκε. Ἀπὸ τὴν Εὐρώπη χρηματοδοτήθηκε καὶ ὑπηρετεῖ τοὺς σκοτεινοὺς σκοποὺς τῶν σκοτεινῶν της κύ­­κλων, ὅπως ἡ νεοβουδιστικὴ ὀργάνωση Arigatou, τῆς ὁποίας τὸ ἰδεολογικὸ περιεχόμενο μεταφέρει τὸ ἀντορθόδοξο Πρόγραμμα!
.         Ἄφησε ὅμως καὶ κάτι ἄλλο ἀναπάντητο ὁ κ. Ὑπουργός. Τὸ καταλυτικὸ ἐρώτημα ποὺ ἔθεσε ἐπιτακτικὰ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ: Γιὰ ποιό λόγο μὲ δική του ὑπουργικὴ ἀπόφαση παρέχει τὸ δικαίωμα στὸ Κεντρικὸ Ἰσραηλιτικὸ Συμβούλιο καὶ τὴν Ἱεραρχία τῶν Καθολικῶν (ἀντίστοιχα καὶ τῶν Μουσουλμάνων) νὰ καθορίζουν αὐτοὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν (Ἰουδαϊσμοῦ, Παπισμοῦ, Ἰσλαμισμοῦ) καὶ νὰ προτείνουν καὶ τοὺς δασκάλους καὶ καθηγητὲς ποὺ θὰ τὰ διδάξουν; Γιατί δν πιβάλλει κα σ᾿ ατος τν πανθρησκειακ σούπα πο προσφέρει στ ρθόδοξα παιδιά;
.         Τὸ καταλυτικὸ ἐρώτημα τὸ ἀκολουθεῖ «ἄκρα τοῦ τάφου – ἔνοχη – σιωπή».
.         Τὸ τελευταῖο ἐρώτημα εἶναι τὸ «ποιὸς φταίει» γιὰ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀναστάτωση; Καὶ εἶναι τὸ μόνο στὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ ἀπαντήσει κλείνοντας ὅλα τὰ στόματα ὁ κ. Ὑπουργός. Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ: Τί φταίω ἐγώ; Γιὰ ποιό λόγο τὰ βάζετε μὲ μένα; Τὸ Πρόγραμμα δὲν τὸ ἔγραψα ἐγώ. Ἐγὼ μόνο τὸ ὑπέγραψα. Τὸ Νέο αὐτὸ Πρόγραμμα τὸ ἔγραψαν Ὀρθόδοξοι θεολόγοι καὶ μάλιστα κάποιοι μὲ καίριες θέσεις μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό.
.           Ἡ τέτοια ἀπάντηση παγώνει τὶς ψυχές. Διότι ἀποδεικνύει ὅτι τ κάστρο χει προδοθε π μέσα.
.         Παρήγορο γεγονὸς ὡστόσο στὴν ἐπίθεση αὐτὴ κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας ὑπῆρξε ἡ καταλυτικὴ ἀντίσταση ποὺ προέβαλε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος μὲ τὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν κομμάτων [βλ. σχετ.: ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ γιὰ τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ] καὶ ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ τὶς πρόσφατες ἀποφάσεις της. Θέλουμε νὰ ἐλπίζουμε ὅτι ἡ ἀντίσταση αὐτὴ θὰ συνεχισθεῖ καὶ θὰ φέρει στὸ τέλος κάποιο οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα, ὥστε νὰ μὴν καταντήσει τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὅπως ἐπιδιώκεται μὲ τὸ Πρόγραμμα, «Κατήχηση στὴν εἰδωλολατρία».

 

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

Ἀναστασίου,
Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας
«Τρομοκρατία καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση»,
ἐν «Συνύπαρξη» –Εἰρήνη, Φύση, Φτώχεια, Τρομοκρατία, Ἀξίες
Θρησκειολογικὴ θεώρηση,
σελ. 146-147, ἐκδ. «Ἁρμός» , Ἀθῆναι 2015.

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

.           Τόσο ἡ παιδεία ὅσο καὶ ἡ πίστη ἔχουν σημαντικὰ διαβρωθεῖ στὸν παραδοσιακὰ χριστιανικὸ κόσμο. Καὶ δυστυχῶς ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπονομεύονται. Ἐνῶ στὸν ἰσλαμικὸ κόσμο παρατηρεῖται στήριξη καὶ ἀνάπτυξη τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος […], στὸν λεγόμενο χριστιανικὸ κόσμο διαπιστώνεται ἀντιθέτως ὑποβάθμιση τῆς σημασίας τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως καὶ ἀμφισβήτηση τῆς ἀξίας της.
.               Καιρὸς νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι δὲν ἀρκεῖ ἡ τεχνολογικὴ πρόοδος γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς συνοχῆς καὶ τῆς ἀντιστάσεως τῆς κοινωνίας μας. Ἡ ἀνάνηψη, ἡ ἀναζωογόνηση καὶ ὄχι ἡ περιθωριοποίηση τῆς χριστιανικῆς πίστεως, ἡ βίωση τῆς οὐσίας της, τῆς δυνάμεως καὶ τοῦ κάλλους της θὰ βοηθήσουν τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἰδιαίτερα τοὺς ὀρθοδόξους, νὰ διατηρήσουμε τὴν ταυτότητά μας καὶ νὰ ἀναπτύξουμε τὶς οἰκουμενικὲς ἀξίες ποὺ ἀποτελοῦν τὸν πυρήνα τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ,  τὴν ἐκπληκτικὴ ἀντοχή, καθὼς καὶ τὸν δημιουργικὸ δυναμισμό του.

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΙΔΕΙΑ καὶ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΠΑΙΔΕΙΑ καὶ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

τοῦ Ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Παπαθανασίου
Ἱεροκήρυκος Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἀθηνῶν

ἐφημ. «ΕΣΤΙΑ», 14.07.2016

Ἀγαπητὴ «Ἑστἰα»

.               ∆ὲν ὑπάρχει µεγαλειωδέστερος συνδυασµὸς τῆς προσευχῆς µὲ τὴν παιδεία. Ἐφ’ ὅσον παιδεία σηµαίνει συνειδητὴ προσπάθεια, γιὰ νὰ καταστεῖ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνο, ποὺ ὀφείλει νὰ εἶναι, «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁµοίωσιν Θεοῦ» καὶ προσευχὴ εἶναι ἡ λογικὴ ἐπικοινωνία τοῦ ψυχοσωµατικοῦ ὄντος, δηλαδὴ τοῦ ἀνθρώπου, µὲ τὸν ∆ηµιουργό Του, καθίσταται κατανοητὸν ὅτι ὑφίσταται οὐσιώδης σχέση καὶ στενὸς σύνδεσµος µεταξὺ παιδείας καὶ προσευχῆς.
.                         Ἐν προκειµένῳ ὑπάρχει µία ἀλληλοπεριχώρηση. Ὁ δεχόµενος τὴν παιδεία ταυτόχρονα δέχεται καὶ τὴν φιλοθεΐα. «Ὁ τοίνυν τῷ ὄντι φιλόσοφος, καὶ φιλόθεος ἂν εἰκότως καλοῖτο» (Θεοδωρή- του Κύρου, PG 151:2c).
.             Ὡστόσο συχνὰ νοµίζουµε ὅτι µπορεῖ νὰ σταθεῖ ἀπὸ µόνη της ἡ γνώση χωρὶς τὴν πίστη. Ἀλλ’ ἡ ψυχὴ δὲν ἱκανοποιεῖται µονοδιάστατα. Ἀναζητεῖ τὸ «πλήρωµα τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. γ´ 20), ἄλλως ἡ ξηρὴ γνώση φέρει ἀλλοτρίωση αὐτοῦ τούτου τοῦ ἤθους τοῦ ἀνθρώπου. Συνελόντ᾽ εἰπεῖν παιδεία καὶ προσευχὴ ὅ,τι τὸ ἄριστον. Ἐὰν συνεπῶς, τὴν πολιτιστικὴ παιδεία ἑνὸς λαοῦ τὴν κατεργάζεται ἡ ἀληθὴς παιδεία, τότε τὸ σκεπτικὸ γιὰ µία ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα χωρὶς τὴν προσευχὴ προφανῶς δὲν κινεῖται στὴν σωστὴ κατεύθυνση. Ἀλλ’ οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν, ἔχουν παιδεία. Γι’ αὐτὸ ἰσχύει: «µὴ µέταιρε ὅρια αἰώνια ἃ ἔθεντο οἱ πατέρες σου» (Παροιµ. ΚΒ´ 28).

, ,

Σχολιάστε