Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παιδεία

ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὴν Παιδεία καὶ τὰ μάτια μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν σχολείων ὀνειρεύτηκα πὼς πολιτικοὶ καὶ πολίτες ἕνα Σεπτέμβριο συμφωνήσαμε ἀνακωχὴ γιὰ λίγες ἡμέρες. Σκοπός, νὰ ὑπάρξει ἕνας μεταξὺ μας γόνιμος διάλογος γιὰ τὸ τί Παιδεία ἐπιθυμοῦμε καὶ τί ἐκπαίδευση μᾶς χρειάζεται, ὥστε ὅλη ἡ σπουδάζουσα νεολαία νὰ ἔχει πετυχημένη σύγχρονη ἐκπαίδευση, νὰ ἀγαπήσει τὴν Πατρίδα μας καὶ νὰ θέσει ὡς σκοπὸζωῆς νὰ τὴν βοηθήσει νὰ ἀναπτυχθεῖ περαιτέρω καὶ νὰ προοδεύσει. Ὡς Ἕλληνες ἔχουμε ἀπὸ τοὺς προγόνους μας πολλὰ ἐφόδια γιὰ μία σωστὴ πρωτοπόρο Παιδεία  καὶ εἶναι λάθος νὰ μὴν τὰἀξιοποιοῦμε.
.               Εἶναι λυπηρὸ τὸ γεγονὸς πὼς πολιτικοὶ καὶ πολίτες, στὴ μεγάλη μας πλειονοψηφία, στὸθέμα τῆς Παιδείας δίνουμε βάρος στὰ ἄνευ οὐσίας ζητήματα καὶ ὑποτιμᾶμε τὰ οὐσιώδη. Συνήθως τὰ ἀγνοοῦμε, συνηθέστερα δὲν θελήσαμε νὰ τὰ μάθουμε καὶ συνηθέστατα οἱ περισσότεροι ἀπὸαὐτούς, ποὺ ἔχουν πρόσβαση στὰ ΜΜΕ, ἀκολουθοῦν ξένες πρὸς τὴν Παράδοσή μας ἰδεολογίες καὶ  ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλλουν τὸ παράλογο ὡς λογικό, τὸ ἀνήθικο ὡς ἠθικὸ καὶ τὸ παρακμιακὸ καὶσκοταδιστικὸ ὡς προοδευτικό.
.               Ἡ ἀδιαφορία στὴν οὐσιαστικὴ  ἀντιμετώπιση τῆς Παιδείας  στὴ Πατρίδα μας ἔχει τραγικὲς συνέπειες. Ἀναφέρω συγκεκριμένα πρόσφατα γεγονότα. Σὲ δημοσκόπηση, ποὺδημοσιεύθηκε στὶς 4 Σεπτεμβρίου 2022 καὶ στὴν ἐρώτηση «ποιό νομίζετε ὅτι εἶναι τὸσημαντικότερο πρόβλημα, ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ χώρα μας;» μόλις τὸ 1% τῶν ἐρωτηθέντων εἶπε ὅτι εἶναι ἡ Παιδεία! Δεύτερον, ἡ ΜΚΟ «Κλίμακα» στὶς 10 Σεπτεμβρίου 2022 δημοσίευσε στοιχεῖα, μὲ βάση τὰ ὁποῖα κάθε χρόνο στὴν Ἑλλάδα 500 ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν. Περὶ τὴν ἡμέραἐκείνη ἔζησα προσωπικὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς αὐτοκτονίας ἑνὸς ἀνθρώπου εἴκοσι πέντε ἐτῶν, σὲκωμόπολη τῆς Ἀρκαδίας.
.               Ἡ ἴδια ΜΚΟ στὴν ἀνακοίνωσή της ἀναφέρει ὅτι ἡ 24ωρη γραμμὴ παρέμβασης γιὰ τὴν αὐτοκτονία δέχθηκε 21.018 κλήσεις στὸ 2021 καὶ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν αὐτοκτονιῶν παρουσιάζει μία σταθερὰ αὐξητικὴ τάση. Στὸ τραγικὸ αὐτὸ γεγονός, τῆς ἀπωλείας ἑκατοντάδων ζωῶν κάθε χρόνο, δὲν ἔχουν τόσο σημασία οἱ στατιστικὲς καὶ οἱ ἀριθμοί, ὅσο οἱ αἰτίες ποὺ τὶς προκάλεσαν. Καὶ στὴν περίπτωση ἔχει βασικὴ εὐθύνη ἡ Παιδεία, ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ φτάνει στὴν ἐκπαίδευσηὅλων τῶν βαθμίδων.
.               Παλαιότερα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ χωριά τους πήγαιναν σχολεῖο περπατώντας σὲ κακοτράχαλα μονοπάτια μὲ σκισμένα παπούτσια καὶ στὴν τάξη συνωστίζονταν δεκάδες. Καὶ στὸ Πανεπιστήμιο πήγαιναν μὲ σοβαρὲς οἰκογενειακὲς οἰκονομικὲς θυσίες καὶ ἐργαζόμενα  πλήρωναν δίδακτρα καὶἐξέταστρα. Μάθαιναν ὅμως τὸ χρέος τους πρὸς τὴν Πατρίδα. Σήμερα τὰ σχολεῖα ἐλάχιστα διδάσκουν στὰ παιδιὰ περὶ φιλοπατρίας καὶ προσπαθοῦν νὰ παράγουν ὑπηκόους ὠφελιμιστὲς καὶκαταναλωτές. Ἀλλὰ καὶ στὴν προσπάθεια αὐτὴ ἀποτυγχάνουμε. Σύμφωνα μὲ πρόσφατα στοιχεῖα τῆς Eurostat στὴν Ἑλλάδα ἐννέα στοὺς δέκα νέους ἡλικίας ἕως 29 ἐτῶν, ποὺ σπουδάζουν, δὲν ἔχουνὁποιαδήποτε  ἐπαφὴ μὲ τὴν ἀγορὰ ἐργασίας…
.               Ὁ ὠφελιμισμὸς σήμερα εἶναι τὸ σαράκι τῆς προσφερόμενης ἀπὸ οἰκογένεια καὶ κράτος Παιδείας. Αὐτὸς κατατρώγει τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα καὶ κατασκευάζει κοσμοπολίτες, ποὺζοῦν μὲ μόνη ἐπιθυμία νὰ κατακτήσουν τὴν Κίρκη τῆς καλοζωίας.-

,

Σχολιάστε

«OΛΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ»: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΗΝ Ϛ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ (Δ. Νατσιός)

«λα προσεύχονται»: τ τελευταο μάθημα στν ϛ’ δημοτικο

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   Ὅσοι δάσκαλοι δίδαξαν στὴν ϛ’ δημοτικοῦ καὶ οἱ γονεῖς παιδιῶν ποὺ τελείωσαν τὸ πρῶτο, ἀθῶο καὶ ἡλιόλουστο, πρῶτο σχολεῖο, θὰ καταλάβουν καλύτερα. Ἔρχεται ἡ ὥρα τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ, τῆς ἀποφοίτησης. Ὥρα χαρμολύπης. Ἡ λύπη τοῦ ἀποχωρισμοῦ καὶ ἡ χαρὰ τοῦ νέου ταξιδιοῦ. Εἶναι καὶ τὸ καλοκαίρι ποὺ ἔρχεται, ἐξορμήσεις στὴν θάλασσα, τὴν γαλάζια, ὅλο θέλγητρα, «νοικοκυρὰ» τῆς πατρίδας μας καὶ μετριάζεται ἡ στενοχώρια τοῦ ἀποχωρισμοῦ.
.                   Τὰ «ἑκτάκια», νόστιμο ὑποκοριστικό, μὲ καλοσυνάτη ἀνησυχία ὅλες τὶς προηγούμενες ἡμέρες, ἑτοιμάζουν τὶς ἀποσκευές τους, μαζεύουν τὶς δροσερὲς μνῆμες τους, ὁδεύουν γιὰ τὸ γυμνάσιο. Στὸκατώφλι τῆς ἐφηβείας, μὲ φῶς ἀκόμη στὴν καρδιά τους, ἀσυννέφιαστα ἀπὸ τὶς ψυχοφθόρες ἔγνοιες καὶμέριμνες ποὺ τηγανίζουν τοὺς «ἐπίλοιπους» ἀνθρώπους. Παραδέρνει ἀπελπισμένη ἡ κοινωνίας μας, «μεγάλοι ἔμποροι πωλοῦν/τὰ ἔθνη σὰν κοπάδια», ποὺ λέει καὶ ὁ ποιητής. Προσπαθοῦμε, ὅσοι δάσκαλοι δὲν ὑποκύπτουμε στὶς σειρηνωδίες τῆς ἐποχῆς, νὰ κτίζουμε τείχη ὁλόγυρά τους, νὰ μείνουν μακριὰ «ἀπ’ τῆς χώρας τῆς ἀκάθαρτης, πολύβοης καὶ ἀρρωστιάρας» τὰ σκοτάδια, ὅπως ὡραῖα τὸ ἱστορεῖ ὁ Παλαμᾶς στὸἔξοχο ποίημά του «Τὰ σχολειὰ χτίστε». 
.                   Τὴν ἴδια χαρμολύπη αἰσθανόμαστε καὶ οἱ δάσκαλοι ποὺ κατευοδώνουμε μαθητὲς τῆς Στ’ τάξης. Χαρά, γιατί τελείωσε ὁ καλὸς ἀγώνας μας, μὲ κρυφὴ περηφάνια, γιατί ἐν μέσῳ παιδομαζώματος – ἡ κρατικὴ ἐκπαίδευση γεμάτη ἀκαθαρσίες- παλέψαμε νὰ ἀποκαλύψουμε στὰ παιδιά μας τὰ ἀδαπάνητα καλούδια τῆς παράδοσής μας, ὥστε νὰ ἰσορροπήσουν, νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους, νὰ χαροῦν τὴν ζωή τους. «Ποῖον γὰρ ἔχει μισθὸν διδάσκαλος οὐκ ἔχων ἐπιδεῖξαι τοὺς διδαχθέντας;», ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ἡ χαρὰ τοῦδασκάλου εἶναι ἡ πνευματικὴ πρόοδος τῶν μαθητῶν του. Εὐλογημένο τὸ ἐπάγγελμά μας, ὅταν προσφέρεις τὴν φιλότιμη  ἀγάπη στοὺς μαθητές σου, σ᾽τὴν ἀνταποδίδουν, μὲ μία ἀνθοδέσμη καλοσύνης.
.                   Ἔχω συνήθειο νὰ προσφέρω ἕνα δῶρο ἀποφοίτησης. Τί δῶρο; Μία ξύλινη εἰκονίτσα τοῦ ἁγίου Παϊσίου- δῶρο καὶ εὐλογία φίλου ἁγιογράφου – νὰ τὴν ἔχουν στὸ γραφεῖο ἢ πάνω ἀπὸ τὸ προσκεφάλι τους «γιὰ νὰ τοὺς φυλάει». Χαίρονται. Τὸν ἅγιο πολλὲς φορὲς «τὸν ἔπιασα ἀπὸ τὸ χέρι» καὶ τὸν ἔβαλα νὰ διδάξει στὰ παιδιά. Τὸν ἀγαποῦν. Καὶ πῶς ἀλλιῶς; Τὸν αἰσθάνονται σὰν συμμαθητή τους, παιδὶ τοῦ Χριστοῦ μας καὶ ὁ γέροντας… Τοὺς διάβασα καὶ τοὺς ἔδωσα κι ἕνα ποίημα. Ἐξ ἄλλου τὸ τελευταῖο κείμενο ποὺ περιέχουν τὰ τάχα καὶβιβλία Γλώσσας τῆς ϛ’ δημοτικοῦ, τὸ κείμενο μὲ τὸ ὁποῖο τὰ στέλνουμε στὸ γυμνάσιο θὰ ἔλεγα, εἶναι μία παρότρυνση νὰ πάρουν μέρος σὲ ἕνα συλλαλητήριο. Ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως τὸ γράφω. (Στὴν σελίδα 85 τοῦ Γ’ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας τῆς ϛ’ δημοτικοῦ). Αὐτὸ βρῆκαν νὰ βάλουν οἱ ἐθνομηδενιστὲς ποὺ κρατοῦν αἰχμάλωτο δεκαετίες τώρα τὸ ὑπουργεῖο νεοταξικῆς ἐκπαίδευσης.
.                   Τὸ ποίημα εἶναι τοῦ Ἀχιλλέα Παράσχου, (1838-1895), περιεχόταν σὲ παλιὰ «Ἀναγνωστικά», μὲ τίτλο «ὅλα προσεύχονται». Ὡς γνωστὸν ὅτι δὲν εἶναι πρόσφατο, τοῦ τωρινοῦ «ἀγγελικοῦ κόσμου» μας, μὲ ὕπουλες δυσωδίες ἀνθελληνισμοῦ, ἐκκλησιομαχίας καὶ «διαφορετικότητας», δὲν ἔχει θέση στὰ σχολικὰβιβλία. Προσευχὴ σὲ σχολικὸ βιβλίο; Ποιὸς ἀκούει τὶς τσιρίδες καὶ τὰ οὐρλιαχτὰ τῶν ποικιλώνυμων γραικύλων!!
.                   Παραθέτω τὸ ὅλο γαλήνη καὶ ὀμορφιὰ ποίημα. Γραμμένο σὲ γλῶσσα στρωτή, κατανοητή, σὲ ὡραῖα ἑλληνικά.

«Ὅλα προσεύχονται· καὶ γῆ καὶ οὐρανὸς κι ἀστέρια,
Καὶ τὰ πουλιὰ ποὺ ἔχουνε στὰ σύννεφα λημέρια,Κ
Καὶ ὅσα ἔχουνε ζωὴ κι ὅσα ζωὴ δὲν ἔχουν,

Κ’ ἐκεῖνα ὅπου ἕρπουνε, κ’ ἐκεῖνα ὅπου τρέχουν!
Ὅλα προσεύχονται! τῆς γὴς τὸ ταπεινὸ χορτάρι,
Ὁ ἥλιος ὁ περήφανος, τὸ ἀργυρὸ φεγγάρι,
Ἡ θάλασσα, οἱ ρύακες, τὸ δάσος καὶ ἡ βρύση·
Δὲν ἀπομένει τίποτε χωρὶς νὰ προσκυνήσει
Καὶ δίχως νὰ προσευχηθεῖ στοῦ κόσμου τὸν Πατέρα!
Προσεύχεται καὶ ἡ νυχτιά, προσεύχεται κ’ ἡ ‘μέρα,
Κ’ ἡ φλόγα ποὺ σηκώνεται ἀπάνω κι ἀναβαίνει,
Ὅταν στὰ ἔρημα βουνά, φτωχὸ βοσκὸ ζεσταίνει.
Προσεύχεται κι ὁ οὐρανὸς σὰν ἔχει καλοσύνη,
Κι ὁ ἥλιος ὅταν σ’ ἄρρωστο, ζωὴ καὶ ζέστη δίνει·
Τοῦ πόλου τ’ ἄστρο π’ ὁδηγεῖ τοῦ ναύτη τὸ τιμόνι,
Τὴν ὥρα ἐκείνη δέεται γιατί ψυχὲς γλιτώνει.
Προσεύχεται καὶ τ’ ἄγριο θηρίο στὴ σπηλιά του
Ὅταν γερμένο κ’ ἥσυχο χαϊδεύει τὰ μικρά του.
Τὸ σκουληκάκι τὸ κορμὶ στὸν ἥλιο σὰ ζεσταίνει,
Τὸ χέρι ὅταν ἐλεεῖ, ἡ γῆ ὅταν βλασταίνει,
Καὶ τ’ ἄνθος ποὺ τριγύρω του σκορπίζει τὴν πνοή του·
Εἶναι ἡ μυρισμένη τοῦ πνοὴ ἡ προσευχή του!
Ὅλα καὶ ὅλοι δέονται καὶ νύχτα καὶ ἡμέρα
Στὸν παντοδύναμο Θεό, στὸν σπλαχνικὸ Πατέρα.
Προσεύχεται ὅταν κανεὶς τὸ ἔργο τοῦ πιστεύει,
Κάνει μεγάλη προσευχὴ τὸ χέρι ποὺ δουλεύει.
Τὸ χέρι τοῦ μικροῦ παιδιοῦ προσεύχεται καὶ κεῖνο
Ὅταν ἀνοίγει τὸ κλουβὶ στὸν σκλαβωμένο σπίνο.
Προσεύχεσαι ὅταν ζητᾶς ψωμὶ γιὰ ξένο στόμα,
Καὶ ὅταν θυμᾶσαι τοὺς νεκροὺς ποὺ κείτονται στὸ χῶμα.
Εἶναι ἅγια προσευχὴ τὸ γέρο νὰ ζεσταίνεις,
Καὶ τοῦ ἐχθροῦ σου τὴν πληγὴ μὲ δάκρυα νὰ πλένεις».

.                   Κατάνυξη, συγκίνηση μὲς στὴν αἴθουσα. Φανερώθηκε ἐνώπιόν τους μία ἄλλη Ἑλλάδα. Ἡ πάλαι ποτὲ Πονεμένη Ρωμιοσύνη ξεδιπλώθηκε, οἱ κρυμμένες φυλλωσιές της, μὲ τὰ ἀρώματα, «τοὺς κελαηδισμοὺς καὶ τοὺς μόσκους της». «Καὶ τὰ βιβλία νὰ εἶναι σὰν τὰ κρίνα», κανοναρχοῦσε ὁ Παλαμᾶς. Καὶ τὰ σημερινὰ βιβλία «πανέρια μὲ ὀχιές», γι’ αὐτὸ τὰ παιδιὰ ἀηδιασμένα «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις ἀπὸ ξένες γλῶσσες» (Σεφέρης), στρέφονται σὲ ἄλλες πηγὲς νὰ ξεδιψάσουν, θολὲς καὶ «θυμωμένες» καὶ ἀγρίεψαν καὶ μᾶς περιφρονοῦν. 
.                   Ἂς τὸ καταλάβουμε. Σήμερα τὸ σχολεῖο καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν. Τὸ φανερώνει αὐτὸ ἡ ἀπροκάλυπτη πολεμικὴ κατὰ τῆς Γλώσσας, τῆς Ἱστορίας, τῶν Θρησκευτικῶν καὶ ἡ ἀπουσία κειμένων ποὺ θὰ λειτουργήσουν ὡς στυπτικὸ γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν σκουπιδιῶν ποὺ περιζώνουν τὰ παιδιά.
.                   Γκρεμίσαμε ἀσυλλόγιστα τὶς γέφυρες ποὺ μᾶς φέρνουν στὶς ρίζες μας, τὴν μόνη δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ στηρίζει τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος στὶς μεγάλες δοκιμασίες τοῦ καιροῦ μας.

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΝΕΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΠΕΛΕΚΥΦΟΡΟΣ ΗΜΙΜΑΘΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ. (Δ. Νατσιός)

μορφωμένος νέος κα χι πελεκυφόρος μιμαθς
ε
ναι ντιστασιακὸς τῆς ποχς μας

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                   «Μαθαίνει κανένας τὰ κακουργήματα ποὺ γίνουνται σήμερα, κι ἀνατριχιάζει περισσότερο ἀπ’ ἄλλη φορά, ἀπὸ τὴν ἀναισθησία, ἀπὸ τὴν ἀπάθεια, ἀπὸ τὴν πώρωση ποὺ ἔχουνε κεῖνοι ποὺ τὰ κάνουνε, σὰν νὰ εἶναι ἀληθινοὶ σατανάδες, καὶ σὰν νὰ εἶναι ὁ σκοτωμὸς ἡ φυσικὴ τροφὴ τῆς ψυχῆς τους.
.                   Ἄλλη φορὰ οἱ φονιάδες σκοτώνανε, οἱ περισσότεροι, χωρὶς νὰ τὸ θέλουνε, μέσα στὴ ζάλη τους. Ἕνα σύννεφο ἀπὸ θυμὸ ἢ ἀπὸ ζήλεια ἢ ἀπὸ πνιγμένο δίκιο θόλωνε τὰ μάτια τους γιὰ μία στιγμή. Μὰ ὕστερα σκόρπιζε αὐτὸ τὸ σύννεφο, τὰ μάτια τους καθαρίζανε, καὶ μετανιώνανε. Πολλὲς φορὲς κλαίγανε, θέλανε νὰ σκοτωθοῦνε, ντρεπόντανε τὸν κόσμο. Τώρα οἱ φονιάδες, κι οἱ ἄλλοι ποὺ κάνουνε κακὲς πράξεις, εἶναι ὁλότελα μαυρόψυχοι, ξεροί, παγωμένοι, ἀναίσθητοι σατανάδες, βουβοὶ καὶ ψυχροὶ κακοῦργοι. Καὶ τί; Μικροὶκαὶ μεγάλοι, χωριάτες καὶ σπουδαγμένοι! Ἕνα πράγμα φοβερό!». (Φώτης Κόντογλου, Τὸ Ἀϊβαλὶ ἡ πατρίδα μου»). 
.                   Ποιός διαφωνεῖ ; Ἐγκλήματα ἀκατανόητα, πράξεις ἀποτροπιασμοῦ, «μαγάρισε ἡ Ἑλλάδα». ὉΚόντογλου «ἀνατριχίαζε» ἀπὸ τοὺς σκοτωμούς. Τώρα τὰ ἐγκλήματα κατέβηκαν βαθύτερα στὴν δαιμονικὴ κλίμακα. Πῶς νὰ κατονομάσεις τοὺς «μαυρόψυχους σατανάδες» ποὺ βιάζουν καὶ δολοφονοῦν νέα παιδιά; Πῶς νὰ ἑρμηνευτεῖ ἡ αὐτοκτονία ἑνὸς ἀνήλικου παιδιοῦ;
.                   Ἂν ἀνοίξεις τὴν τηλεόραση σὲ ἕνα «κεντρικὸ δελτίο εἰδήσεων», ὅπως εὐφημιστικῶς τὸὀνομάζουν, ἔχεις τὴν ἐντύπωση ὅτι διαβάζεις «πινάκιο» δικαστικῶν, ποινικῶν ὑποθέσεων. Δελτία ἀνακατεμένα μὲ αἷμα, θάνατο, προστυχιά, αἰσχροήθεια, εἰσπνέεις ἀναθυμιάσεις… βρομιὰ καὶ δυσωδία. Δὲν γίνεται, σκέφτεσαι, τὸ κάνουν ἐπίτηδες, ἀντὶ νὰ ἀσχολεῖται ὁ λαὸς μὲ τὰ ἀσήκωτα βάρη του, ἀσχολεῖται μὲτὴν περιρρέουσα παράνοια, λησμονεῖ τὰ δικά του. (Οὔτε νὰ φανταστοῦμε ὅτι ἀφήνουν οἱ γονεῖς τὰ παιδιά τους νὰ παρακολουθοῦν τὰ ψυχοφθόρα καὶ ρυπαρὰ ποὺ προβάλλονται, ὄχι μόνο στὰ αἱμοχαρῆ δελτία, ἀλλὰνυχθημερόν. Φροντιστήριο κακουργίας, ἀσυδοσίας, χυδαιότητας καὶ ἀσυνειδησίας ἀποτελεῖ αὐτὸ ποὺλέγεται ἑλληνικὴ τηλεόραση καὶ ὅσοι τὶς κλείνουν καὶ ἀποτρέπουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ παρακολούθηση εἶναι πραγματικοὶ κηδεμόνες, γονεῖς τοῦ καλῶς τεκνοτροφεῖν καὶ ὄχι μόνο τοῦ τεκνογονεῖν). 
.                   Οἱ αἰτίες πολλές. Θὰ περιοριστῶ μόνο σὲ μία. Ἡ ἔλλειψη τῆς ντροπῆς, τῆς αἰδοῦς. Θὰ παραθέσω ἕνα γεγονὸς ἀπὸ τὰ μεγάλα χρόνια τῆς Παλιγγενεσίας. Νὰ κατανοήσουμε γιατί τότε μία ἀγράμματη γενιά, βυθισμένη στὴν φρίκη τῆς σκλαβιᾶς, θλιβόμενη, ὑστερούμενη, κακουχούμενη, ἐλευθέρωνε πατρίδες καὶγιατί σήμερα, μὲ σχολειὰ καὶ ξένες γλῶσσες καὶ μπαλέτα, μὲ εὐημερία -ποὺ στάθηκε νεκροταφεῖο μας- μὲψυγεῖα ποὺ βογκοῦν ἀπὸ καλούδια, τρέμουμε καὶ τὴ σκιά μας. Γιατί πολλοί, ἀνενδοίαστα πρίν, χωρὶς ἴχνος μεταμέλειας καὶ τύψεων μετά, ἐγκληματοῦν; Γιατί ἀκόμη καὶ στὰ προαύλια δημοτικῶν σχολείων, ἀκούγονται βρόμικες καὶ δυσώδεις λέξεις. (Ἡ εἰκόνα γνωστὴ σὲ ὅλους. Περπατᾶς στὸν δρόμο καὶ συναπαντιέσαι μὲ παρέα νεαρῶν, γυμνασίου ἢ λυκείου. «Λύκοι ντυμένοι μὲ τὰ φορέματα τοῦ ἀρνιοῦ τοῦΘεοῦ» -προβατόσχημοι- ποὺ λέει καὶ ὁ Μακρυγιάννης. Παρελαύνει ὅλο τὸ ὑβρεολόγιο τῶν καταγωγίων…).
.                   Λίγο μετὰ τὴν πτώση τῆς Τριπολιτσᾶς, ὁ Κολοκοτρώνης ἐπιχειρεῖ νὰ καταλάβει καὶ τὸ ἰσχυρὸφρούριο τοῦ Ναυπλίου. Κάποια στιγμὴ -Γενάρης τοῦ 1822- εἰδοποιεῖται νὰ τραβήξει κατὰ τὴν Κόρινθο, διότι οἱ ἐκεῖ Τοῦρκοι μόνο σ’ αὐτὸν δέχονταν νὰ παραδοθοῦν. Ἀφήνω τὸν λόγο στὸν Φωτάκο (Φώτιο Χρυσανθόπουλο), ὁ ὁποῖος στὰ «Ἀπομνημονεύματα» γιὰ τὸ ’21, διασώζει ἕνα συμβάν, πού μοῦ προξένησε, ὅπως ἔλεγαν παλαιότερα, «ζωηρὰν ἐντύπωση»:
.                   «Ἐκεῖθεν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ λοιποὶ καπεταναῖοι ἀνεχώρησαν καὶ ἐπήγαιναν εἰς τὴν Κόρινθον, καὶ καθ’ ὁδὸν ἐνυκτέρευσαν εἰς τὸ χωρίον Ἁγιονόρι καὶ εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Γεωργίου Καλαρᾶ ἰατροῦ, ἀνθρώπου ἐπισήμου καὶ γνωστοῦ. Ἐκεῖ ἕνας τῶν στρατιωτῶν τοῦ Κολοκοτρώνη ἐζήτησεν ἐλιὲς τηγανισμένες, καὶ ἐπειδὴ ἡ δέσποινα τοῦ σπιτιοῦ, ὅπου ἔμεινε, δὲν ἐγνώριζε τὸ παράξενον τοῦτο φαγητόν, ὁστρατιώτης ἐμάλωσε μὲ αὐτήν, ἐθύμωσε καὶ ἔσπασε τὴν στάμναν μὲ τὸ λάδι. Ἕνεκα τούτου ἔγιναν παράπονα ἀφ’ ἑσπέρας εἰς τὸν ἀρχηγόν, ὅστις ἀμέσως ἐδιέταξε καὶ ἔθεσαν τὸν στρατιώτην ὑπὸ φύλαξιν. Τὴν δὲ ἐπαύριο ὁ ἀρχηγὸς ἔβγαλε τὸν στρατιώτην εἰς τὸ ἁλώνι τὸ πλακωτὸν κατὰ τὸ διάσελον τοῦ αὐτοῦ χωριοῦ, καὶ παρόντων ὅλων τῶν στρατιωτῶν, ἔκαμε κύκλον καὶ ἐν τῷ μέσῳ ἀνεγνώσθη ἡ καταδίκη του, ἡ ὁποία ἦτο ἡ ἑξῆς: νὰ τὸν φτύσουν οἱ ἄλλοι στρατιῶται, διότι ἐζήτησε ἐλιὲς τηγανισμένες. Ἐνῶ δὲ ἐκτελεῖτο ἡ ἀπόφασις, ὁ καταδικασθεὶς στρατιώτης τόσον ἐταράχθη ἀπὸ τὴν ἐντροπήν του, ὥστε ἐλιποθύμησε καὶ ἔπειτα ἀπέθανε. Καὶ εἰς τὴν Κόρινθον μετ’ ὀλίγας ἡμέρας συνέβη ἕνα ἄλλο παρόμοιον. Ἀπεκοιμήθησαν δύο στρατιῶται εἰς τὴν φυλακὴν τῆς νυκτός, τοῦτο μαθὼν ὁ Κολοκοτρώνης διέταξε καὶ τοὺς ἔδεσαν εἰς ἕνα μέρος καὶ ἔπειτα εἶπεν εἰς τοὺς στρατιώτας νὰ τοὺς φτύσουν. Ὁ ἕνας ἀπέθανεν ἀμέσως ἐκεῖ, ὁ δὲ ἄλλος ἐχάθη καὶ δὲν τὸν εἴδαμεν πλέον ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνην. Ἰδοὺ πῶς οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ ἐκείνου ἐντρέποντο.  (Τόμ. Α΄, σελ. 224, ἔκδ. «Βεργίνα»).
.                   Οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ ἐκείνου, ὅπως καὶ τοῦ 1912-13, ὅπως καὶ τοῦ ’40, ντρέπονταν νὰντροπιαστοῦν καὶ μᾶς ἄφησαν πατρίδα καὶ κάτι ποὺ μᾶς κάνει περήφανους. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦἐτούτου, ἐμεῖς τὰ ἀπολειφάδια τῆς ἱστορίας, τί θὰ ἀφήσουμε; Ὄχι σὲ τί Ἑλλάδα τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ τί παιδιὰ θὰ ἀφήσουμε στὴν Ἑλλάδα εἶναι τὸ κρίσιμο ἐρώτημα ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἀπαντήσουμε. Βλέπαμε ὅλοι μας τὶς ἄθλιες σκηνὲς ποὺ διαδραματίζονταν στὸν χῶρο τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ντροπιαστικὲς γιὰ μία ὁλόκληρη κοινωνία. Μία δράκα ἀντιεξουσιαστῶν νὰ καταστρέφει, ἀτιμώρητα, χώρους πανεπιστημιακούς. Μία ἐπισήμανση. Ἡ λέξη, ἀντιεξουσιαστές, τοὺς περιποιεῖ τιμή. Ὅσο θὰ τοὺς ἀποκαλοῦν ἔτσι, θὰ ξεφυτρώνουν ἀφελεῖς ποὺ θὰ ἐπιθυμοῦν νὰ ἐνταχθοῦν σ’ αὐτὴν τὴν «ἀπροσκύνητη», ὅπως τὴν ὀνειροφαντάζονται, σέκτα. Ἀποτυχημένοι κηφῆνες, ποὺ ὑποδύονται τοὺς φοιτητές, εἶναι. Ὑποχείρια τῆς ἀριστερόστροφης τιποτοκρατίας, ποὺ ἐπιδεικνύουν τὴν «γενναιότητά» τους σὲ ντουβάρια, αὐτοκίνητα καὶτζαμαρίες. Ὁ μορφωμένος νέος καὶ ὄχι ὁ πελεκυφόρος ἡμιμαθὴς εἶναι ὁ ἀντιστασιακὸς τῆς ἐποχῆς μας. Τὸ ἔχω ξαναγράψει!! Τί νὰ τὰ κάνουμε τὰ ὑπερσύγχρονα, πέμπτης γενιᾶς ἀεροπλάνα, ὅταν δὲν θὰ τὰ κρατοῦν χέρια καὶ καρδιὲς ἑλληνικές; Τὰ Κογκρέσα καὶ οἱ Λευκοὶ Οἶκοι, οἱ σύγχρονες πύλες τοῦ ἅδου, μπορεῖ νὰ σὲ χειροκροτοῦν, ὅμως ὁ λαός σου κυριολεκτικὰ σαπίζει…
.                   Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι τὰ ἐπίχειρα μίας παιδείας μίσους, παιδείας βίας, μίας παιδείας μονοσήμαντων διεκδικήσεων, δικαιωμάτων καὶ αὐτολατρείας…

 

, ,

Σχολιάστε

«ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΕΣ ΨΥΧΙΚΑ ΑΡΜΑΤΩΜΕΝΟΥΣ» (Δ. Νατσιός)

Παιδεία χι μόνο γι πολίτες, λλ κα γιπλίτες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Εἴμαστε ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους μᾶς ἔλεγαν οἱ γονεῖς μας νὰ μὴν τοὺς κάνουμε παρέα». (Σὲ τοῖχο λυκείου τῶν Ἀθηνῶν)

.              Στὸ σχολικὸ βιβλίο “Νεοελληνικὴ γλώσσα” τῆς Α´ Γυμνασίου, στὸ “τετράδιο ἐργασιῶν” (σελ. 71), φιλοξενεῖται κείμενο τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε στὴν ἐφ. “ΤΟ ΒΗΜΑ”, τὸ 2003. Διαβάζω: «Οὐσιαστικὰ τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι μία μορφωτικὴ ὑπηρεσία, ὅπου τὸ κάθε παιδὶ θὰ μαθαίνει μόνο του ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή, ὑποβοηθούμενο ἀπὸ ἕναν ὑποβαθμισμένο βοηθὸ μάθησης, ἐπιφορτισμένο κυρίως μὲ τεχνικῆς φύσεως προβλήματα. Τὰ παιδιὰ ποὺ ἔχουν ὑπολογιστὴ στὸ σπίτι θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν ἀποκεῖ (ἔτσι μία λέξη… “ἀποκεῖ”), χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ καθημερινὴ παρουσία στὸ σχολεῖο, ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς οἱ ἠλεκτρονικὲς βάσεις δεδομένων θὰ εἶναι online σὲ 24ωρη βάση…». Τὰ βιβλία εἰσῆλθαν στὴν ἐκπαίδευση τὸ 2006, ἄρα, μετὰ ἀπὸ 16 χρόνια, ἡ τότε ἀπίθανη πρόβλεψη πραγματοποιήθηκε ἐν μέσῳ πανδημίας καὶ θὰ συνεχιστεῖ, γιατί πάντοτε θὰ ἐπικρέμεται ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς καὶ μία ἀπειλὴ πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας. Λιμοί, λοιμοί, πόλεμοι καὶ καταποντισμοὶ εἶναι τὸ καθημερινὸτηλεοπτικό… ἐδεσματολόγιο.
.                    Πρόσφατα συζητοῦσα μὲ νέο γονέα. Τὰ παιδιά του φοιτοῦν στὸ νηπιαγωγεῖο καὶ στὸ δημοτικό. Στὰ ὅρια τῆς ἀπελπισίας ὁ ἄνθρωπος. «Δὲν ξεκολοῦν ἀπὸ τὸ κινητὸ ἢ τὸ διαδίκτυο». «Τὰ μόνα παιχνίδια, ποὺ τὰ συναρπάζουν, εἶναι τὰ ἠλεκτρονικά». «Καθηλώνονται ὧρες μπροστὰ στὴν ὀθόνη». Τὸν ρώτησα πῶς τὸ ἀντιμετωπίζει. Ἔριξε τὸ βάρος καὶ τὴν εὐθύνη στὴν σύζυγό του, ἡ ἀρχαία, συνομήλικος τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρώπου, πρόφαση καὶ πάλι στὸπροσκήνιο. «Ἡ γυνὴ ἣν ἔδωκας μετ᾽ ἐμοῦ, αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ ξύλου, καὶ ἔφαγον…». Ὁ ἴδιος περιορίζεται στὰγνωστὰ συμβουλευτικὰ  ἀερολογήματα τοῦ τύπου «δὲν εἶναι σωστό», «θὰ χαλάσεις τὰ μάτια σου»,  καὶ τὰ «πρέπει», ποὺ καμμία ἀξία δὲν ἔχουν οὔτε νουθετοῦν, διότι δὲν διδάσκει τὸ «πρέπει», ἀπρόσωπο ρῆμα ἐξ ἄλλου, ἀλλὰ τὸ«πρέπον», τὸ ὁποῖο εἶναι μετοχή, δηλαδὴ τὸ παράδειγμα. Τί νὰ κερδίσεις, ὅταν μὲ τὰ λόγια ράβεις, ἐνῶ μὲ τὶς πράξεις ξηλώνεις….
.                Εἶναι πιὰ χαμένη ὑπόθεση καὶ νομίζω ὅτι μεγαλώνει μία γενιὰ ποὺ δὲν θὰ σκέφτεται μὲ λέξεις καὶ ἔννοιες, ἀλλὰ μὲ εἰκόνες καὶ κινούμενα σχέδια. Ἐλάχιστα παιδιὰ θὰ σκύβουν μὲ προσοχὴ νὰ διαβάσουν ἕνα καλὸ βιβλίο, ἀκόμη καὶ ἡ ὑποχρεωτικὴ σχολικὴ ἀνάγνωση γίνεται μὲ μεγάλη δυσφορία καὶ μὲ  συνεχὲς παρακαλητὸ ἀπὸ τοὺς γονεῖς. Τὸ βλέπω καὶ στοὺς μαθητές μου, ὅταν τοὺς ἀναθέτω νὰ μελετήσουν στὸ σπίτι ἕνα κεφάλαιο τῆς ἱστορίας, ἀπὸτὰ παλιὰ βεβαίως βιβλία, πρὸ τοῦ 2006, γιατί τὰ νέα εἶναι κακογραμμένα, δυσνόητα καὶ “πανδύσκολα”- λέξη ποὺχρησιμοποιοῦν οἱ μαθητές, γιατί νομίζουν ὅτι εἶναι ἀντίθετή του πανεύκολου- γιὰ παιδιὰ ϛ´ δημοτικοῦ. Ἡ πρώτη φράση ποὺ ἐκστομίζουν εἶναι «ὅλο, κύριε!!». Δὲν τὸ χρεώνω στὰ παιδιά, ἀλλὰ ὅπως στρώνει κανεὶς ἔτσι κοιμᾶται. Καὶμιὰ καὶ μιλᾶμε γιὰ τὴν ἱστορία, ὅπως προσφυῶς γράφτηκε, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν συνοχή τους οἱ κοινωνίες μὲμνήμη χρησιμοποιοῦν τὴν ἱστορία καὶ οἱ κοινωνίες χωρὶς μνήμη τὴν ἐπικοινωνία, καταλήγοντας στὴν νεολαία τῶν βαρβάρων τῆς διαδικτυακῆς ἐποχῆς.
.                 Μᾶς ἀπειλοῦν νυχθημερὸν οἱ Τοῦρκοι, ἔχουν ἀφηνιάσει, θυμίζει ἡ προκλητικότητα, τὰ ψεύδη καὶ οἱἀναίσχυντες αἰτιάσεις τους ἐποχὴ Μουσολίνι, ὅταν ὁ κρανιοκενὴς φασίστας τῆς Ρώμης, ἐπινοοῦσε τὶς ἄθλιες προπαγάνδες του κατὰ τῆς πατρίδας. Ἐπίσημο δόγμα μς εἶναι ὅτι «ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν», εἴμαστε στὴν σωστὴπλευρὰ τῆς ἱστορίας. Μᾶς διαφεύγει κάτι. Ἡ Δύση δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ ἕνα φιλοπόλεμο, μωαμεθανικό, φυλετικὸ ὄγκο. Δὲν κινδυνεύει ἡ Δανία οὔτε ἡ Ὀλλανδία ἀπὸ τὰ ἀσκέρια τοῦ Ἐρντογάν.«Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰεἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὁτιδήποτε”, κατὰ τὸν Παπαδιαμάντη. Σὲ τοῦτα τὰ ματωμένα χώματα δὲν ἀρκεῖ νὰ εἴμαστε μόνο πολίτες, κοσμοπολίτες καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐπιπολάζει στὴν ἀσπαίρουσα οἰκουμένη, νὰ παρέχουμε χυλώδη ἐκπαίδευση σὲ αὐριανοὺς καταναλωτές, λεπτεπίλεπτους ζητωκραυγαστὲς τῆς πολυπολιτισμικῆς ἀπάτης. Ἡπατρίδα θέλει «ἐδῶ καὶ τώρα» πεπαιδευμένους πολίτες, ποὺ νὰ εἶναι συγχρόνως καὶ ὁπλίτες. Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα μόνο οἱ ἔνοπλες δυνάμεις. Τὶς προασπίζει ὁ λαὸς μὲ τὴν ὁμηρικὴκαὶ θουκυδίδεια ἔννοια. Ὄχι ὁ φιλοπόλεμος λαός, ἀλλὰ ὁ ψυχικὰ ἁρματωμένος, ἡ νηφάλιος, ὁ φωτισμένος. Καὶ αὐτό μας τὸ παρέχει ἡ Παιδεία, ἡ ἔσχατη γραμμὴ ἄμυνας τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὴ ὅμως εἶναι ἡ τραγωδία μας. “Μᾶλλον πεφόβημαι τὰς οἰκείας ἡμῶν ἁμαρτίας ἢ τὰς τῶν ἐναντίων διανοίας”, περισσότερο φοβοῦμαι τὰ δικά μας σφάλματα, παρὰ τὰ σχέδια τῶν ἐχθρῶν, θὰ γράψει καὶ ὁ ἀρχαῖος λόγος. Μὲ σχολεῖο “μορφωτικὴ ὑπηρεσία”, ἕνα εἴδους ΚΕΠ, μὲ δάσκαλο “βοηθὸ μάθησης”, αὐτολογοκρινόμενο καὶ τετρομαγμένο, τὸ νὰ μιλήσεις γιὰ αὐριανὸ ὁπλίτη-πολίτη ἀκούγεται τουλάχιστον γραφικό.  Νὰ θυμίσω καὶ πάλι τί ἀπάντησε ὁ Παλαμᾶς τὸ 1903, ὅταν ἐρωτήθηκε γιὰ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ κατεπείγουσα ἀνάγκη «διὰ τὸ ἑλληνικὸν κράτος ἐπὶ τῷ νέῳ ἔτει»;  Ἀπάντησε “τὸ στρατιωτικὸ δυνάμωμα τοῦ τόπου καὶ ἀνθρώπων ἀπόχτημα. Καὶ τοὺς ἀνθρώπους μᾶς τοὺς δίνει ἡ Παιδεία». Μὲ νέους ποὺ εἶναι συνδεδεμένοι ὁλημερὶς καὶ ὁλονυχτὶς «ἀποκεῖ», ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ τὴν μορφωτικὴ ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου δεξιοτήτων, πῶς θὰ φτάσουμε στὸ «ἀπόχτημα ἀνθρώπων», πολιτῶν ποὺ θὰ ὁπλίζουν τ᾽ ἅρματα  κατὰ τῆς λυσσασμένης ὕαινας τῆς ἀνατολῆς;

,

Σχολιάστε

Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ντοστογιέφσκι μιλᾶ γιὰ τὴν Παιδεία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Πρὶν ἀπὸ διακόσια χρόνια –στὶς 11 Νοεμβρίου 1821–, μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, γεννήθηκε ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας Φιοντὸρ (Θεόδωρος) Ντοστογιέφσκι. Ἔζησε πρὶν ἀπὸ τόσα χρόνια καὶ μίλησε γιὰ τὴν δυτικὴ κοινωνία καὶ τὴν παιδεία της, λὲς καὶ ζεῖσήμερα. Εἶχε τὴ σπάνια ἱκανότητα νὰ διεισδύει στὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς καὶ ἐκφραστικὰ παρουσίασε τὶς κτηνώδεις πράξεις, στὶς ὁποῖες ὁδηγεῖται ὁ μηδενιστὴς ἄνθρωπος. Ἀδιαμφισβήτητα  ὁ Ντοστογιέφσκι στὴν παγκόσμια λογοτεχνία εἶναι ὁ πιὸ δυνατὸς στὴν περιγραφὴ τῶν ἀρνητικῶν καὶ τραγικῶν ἡρώων (Ἰβὰν Καραμάζοφ, Σταυρόγκιν, Ρασκόλνικοφ) καὶ εἶναι λιγότερο δυνατὸς στοὺς θετικοὺς ἥρωές του (στάρετς Ζωσιμᾶς, Ἀλιόσα Καραμάζοφ, κ.ἄ.).
.                  Ὁ Ντοστογιέφσκι γράφει στὸ «Ἡμερολόγιό» του, τοῦ 1873, ὡς νὰ ζεῖ στὸ σήμερα. Διαβάζουμε μεταξὺ ἄλλων ὅτι οἱ καθοδηγητὲς τῆς «εὐρωπαϊκῆς προοδευτικῆς σκέψης» καταλύουν ἠθικοὺς καὶ φυσικοὺς νόμους σταθεροὺς καὶ ἀμετάβλητους καὶ προσβάλλουν αἰώνιες ἀξίες. Καὶ προσθέτει: «Δῶστε σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς μεγάλους μοντέρνους δασκάλους τὴν πλήρη δυνατότητα νὰ καταστρέψουν τὴν παλιὰ κοινωνία καὶ νὰ τὴν οἰκοδομήσουν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ ὡς ἀποτέλεσμα θὰ προκύψει τόση ἀμάθεια καὶ τέτοιο χάος, κάτι τόσο χυδαῖο, τυφλὸ καὶ ἀπάνθρωπο, ὥστε ὅλο τὸ οἰκοδόμημα θὰ καταρρεύσει κάτω ἀπὸ τὶς κατάρες τῆς ἀνθρωπότητας, πρὶν κὰν προλάβει νὰ κατασκευαστεῖ» (Dostoievski “Journal d’ un ecrivain”, Gallimard, 11e edition, p. 209)
 .                 Ἡ κοινωνία αὐτὴ τῆς «προοδευτικῆς σκέψης», γράφει ὁ ἐπίκαιρος Ντοστογιέφσκι, ἀντικαθιστᾶ τὴν ἀληθινὴ παιδεία «μόνο μὲ τὴν ἀναιδῆ ἄρνηση, ὅπου τὰ παιδιὰ διαπαιδαγωγοῦνται νὰ ζοῦν χωρὶς ἀρχὲς καὶ πέρα ἀπὸ κάθε φυσικὴ ἀλήθεια, μὲ ἔλλειψη σεβασμοῦ ἢ ἀδιαφορία πρὸς τὴν πατρίδα καὶ εἰρωνικὴ περιφρόνηση πρὸς τὸν λαό». Καὶ τονίζει ὁ Ρῶσος συγγραφέας ὅτι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ εἶναι ὅτι ἡ μακραίωνη ἐθνικὴ καταπίεση, ποὺ δεχόμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι λαοὶ ἀπὸ τὴν δυτικὴ κουλτούρα, εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς καταργεῖ κάθε ἀνεξαρτησία σκέψης καὶ βιαίως μᾶς ἐπιβάλλει νὰ ἀποδεχθοῦμε τὰ ἀξιώματα τῆς δυτικῆς κουλτούρας καὶ παράλληλα νὰ ἀπορρίψουμε  τὸν δικό μας ἑαυτὸ καὶ νὰ παύσουμε νὰ σεβόμαστε καὶ νὰ ἐκτιμᾶμε τὴ δική μας πολιτισμικὴ κληρονομιὰ καὶταυτότητα.
.                  Παρὰ τὴν αὐστηρὴ κριτική του στὸν δυτικὸ τρόπο σκέψης καὶ ζωῆς ὁ Ντοστογιέφσκι ἀγαποῦσε τὴν Εὐρώπη. Ὁ ἀείμνηστος Σέρβος Μητροπολίτης πρ. Ζαχουμίου καὶ ἘρζεγοβίνηςἈθανάσιος Γιέβτιτς γράφει ὅτι τὴν ἀποκαλοῦσε «χῶρο τῶν θαυμάτων» καὶ «ἀγαπητὸ νεκροταφεῖο, ὅπου πᾶμε καὶ κλαῖμε τὴν τραγικότητά μας». Καὶ προσθέτει: «Τὸ νὰ ὀνομάσουμε τὸν Ντοστογιέφσκι ἁπλῶς ἀντιδυτικὸ εἶναι ἁπλούστευση, ὅπως ἐπίσης ἁπλούστευση εἶναι νὰ τὸν θεωρήσουμε ἁπλῶς ἀνατολικό. Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἀπὸ τὴν Δύση. Διότι ἡ ἀλήθεια τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἐξαντλεῖται μὲ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση… Ὁ Ντοστογιέφσκι λέγει στὸν ἄνθρωπο τῆς κάθε ἐποχῆς νὰ μὴν λατρεύει εἴδωλα. Καὶ εἴδωλα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ κοινωνία, ἡ ἐλευθερία, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, ἂν δὲν πιστεύει στὸν Θεάνθρωπο Χριστό».- (ΕἰσαγωγὴἈθαν. Γιέβτιτς εἰς βιβλίο Φ. Ντοστογιέφσκι «Οἱ φτωχοί», Ἔκδ. IMAGO, Ἀθῆναι, 1983, σελ. 32).- 

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΞΥΛΟΚΕΡΑΤΑ, «ΓΟΥΡΟΥΝΟΤΡΟΦΕΣ», ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ… (Δ. Νατσιός)

Μ ξυλοκέρατα, «γουρουνοτροφές», παιδι δν μεγαλώνεις…

Δημήτρης  Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                           Διαβάζω τὴν εἴδηση ποὺ δημοσιεύτηκε πρόσφατα σὲ πολλὲς ἐφημερίδες: «Κοινωνικὴμάστιγα ὁ σχολικὸς ἐκφοβισμός.
.                           Σοκάρει ἠ δράση συμμοριῶν ἀνηλίκων προκαλώντας ἔντονη ἀνησυχία τῶν γονιῶν ποὺβλέπουν τὰ παιδιά τους νὰ κινδυνεύουν σὲ ἐπεισόδια ποὺ γίνονται ἐκτός τοῦ σχολικοῦ περιβάλλοντος. Μαθητὲς καὶ ἐξωσχολικοὶ μὲ στόχο τὴν “κυριαρχία” στὴν περιοχή, μετὰ τὰ μαθήματα δημιουργοῦν ἐπεισόδια μὲ ξύλα, καδρόνια καὶ λοστούς.
.                           Τὰ στοιχεῖα κάνουν λόγο γιὰ ἀνήλικους, ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 13 ἕως καὶ 17 ἐτῶν, ποὺ ὀργανώνονται σὲ “συμμορίες” καὶ προβαίνουν σὲ παραβατικὲς συμπεριφορές.
.                           Νέο ἄγριο ἐπεισόδιο, σημειώθηκε χθές, μὲ συμμορίες ἀνηλίκων αὐτὴ τὴ φορὰ στὰ νότια προάστια. Δύο ὁμάδες ἀνηλίκων, σύμφωνα μὲ τὴν Ἀστυνομία ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ καὶ τὴ Γλυφάδα, “πλακώθηκαν” στὸ ξύλο μὲ καδρόνια καὶ λοστοὺς μὲ ἀποτέλεσμα, δύο ἀνήλικοι νὰ μεταφερθοῦν στὸ Ἀσκληπιεῖο Βούλας καὶ ἕξι ἄτομα νὰ συλληφθοῦν ἀντιμετωπίζοντας βαρύτατες κατηγορίες».
.                           Νὰ ρωτήσουμε τὸ ὑπουργεῖο Ἐκπαίδευσης, καὶ ὄχι Παιδείας, ποῦ ὀφείλεται ἡ κοινωνικὴ μάστιγα τῆς ἀποθηριώσεως τῶν μαθητῶν. Νὰ ἐρωτηθοῦν οἱ πολιτικοὶ ἀρχηγοί, «τί πταίει», οἱ ὑπεύθυνοι ἐκπαίδευσης τῶν κομμάτων. Τὰ δικά τους πορφυρογέννητα βλαστάρια δὲν φοιτοῦν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, στὰδημόσια σχολεῖα, ἀλλὰ στὰ κολέγια μὲ προορισμὸ τὰ ὀνομαστὰ πανεπιστήμια τῆς ἀλλοδαπῆς. Γιατὶ «ἔξω ἀπ’ τὸν χορὸ πολλὰ τραγούδια λές».  Οἱ ἴδιοι ἐξ ἄλλου –καὶ οἱ οἰκογένειές τους– εἶναι ἀπρόσιτοι. Δὲν κυκλοφοροῦν μὲ «λαϊκὰ μέσα» συγκοινωνίας, κινοῦνται μὲ ἀλεξίσφαιρα ὀχήματα, ἐν μέσῳ κουστωδίας σωματοφυλάκων, οἱ κατοικίες τους, κάπου βόρεια προάστια –ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει παραβατικότητα– φρούρια ἀπροσπέλαστα.
.                           Φταίει ἡ οἰκονομικὴ κρίση; Μὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ, τὸ βλέπουμε στὰσχολεῖα, τὰ παιδιὰ «δωροδοκοῦνται» μὲ κινητό, ποὺ συνεπάγεται ἔξοδα καὶ σπατάλες περιττές. Τι λείπει ἀπὸτὰ παιδιά; Τίποτε. Ἡ χειρότερη καταδίκη. Νὰ τὰ ἔχουν ὅλα. Καὶ παιχνίδια καὶ ροῦχα καὶ ὡραιότατα παιδικὰδωμάτια καὶ χαρτζιλίκι. Στὸ σχολεῖο δεξιότητες καὶ εἰκαστικὰ καὶ θεατρικὲς ἀγωγὲς καὶ ξένες γλῶσσες, πρὶν ἀκόμη ψελλίσουν τὴν μητρική τους λαλιά, ἀντικείμενα διδακτικὰ καὶ «δράσεις», ὧν οὐκ ἐστιν ἀριθμός. Καὶφροντιστήρια καὶ μπαλέτα καὶ μουσικὲς σπουδὲς καὶ καράτε καὶ «βαρᾶτε», τὰ πάντα.
.                      Τί τοὺς λείπει; Γιατί ἀγρίεψαν, λοιπόν, τὰ «παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος»; Μιλᾶς μὲ μεγαλύτερους καὶνοσταλγοῦν μὲ πίκρα  καὶ ἀναπολοῦν τὰ παιδικά τους, μαθητικὰ χρόνια, παρακολουθώντας μὲ φρίκη τὴν τωρινὴ ἐξαλλοσύνη καὶ παράνοια. Μὲ τὴν παπαδιαμάντειο «ἔντιμον πενία» στὸ σπίτι, μὲ τοὺς αὐστηρούς, ἀλλὰ ἀκλόνητους σὲ ἀξίες καὶ ἀρετὲς γονιούς μας, «τοὺς κὺρ Γιάννηδες καὶ τὶς κυρὰ Μαρίες» ποὺ λέει καὶ ὁἘλύτης στὸ «Ἐν λευκῷ», ἀρχοντικοὶ ἄνθρωποι σὰν τὸν Ἀβραάμ, μὲ τὸν εὐλογημένο κόπο στὰ χωράφια τῶν πατεράδων μας, ὅσοι –δόξα τῷ Θεῷ– γεννηθήκαμε σὲ χωριά, μὲ τοὺς καλούς μας δασκάλους ποὺ τοὺς σέβονταν ὅλο τὸ χωριὸ ἢ ἡ συνοικία καὶ ἀνασηκώνονταν οἱ γιαγιάδες μας γιὰ νὰ τοὺς καλησπερίσουν. («Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό», γράφει ὁ Σεφέρης).
 .                           Ἂν  ἔτρωγες καμμιὰ φάπα στὸ σχολεῖο καὶ ἔκανες τὸ σφάλμα νὰ τὸ ὁμολογήσεις στὸ σπίτι, δὲν θὰ ἔσπευδε τὴν ἄλλη μέρα στὸ σχολειὸ ἡ θιγμένη «μαμά σου», ἡ καθηλωμένη νυχθημερὸν στὸδιαδίκτυο κυρὰ- Κατίνα τῆς γειτονιᾶς, γιὰ νὰ ζητήσει τὸν λόγο ἀπὸ τὸν δάσκαλο, ἀλλὰ δεχόσουν ράπισμα καὶ «ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα», γιατί τὸ θεωροῦσαν ἀτιμωτικὸ γιὰ τὴν οἰκογένεια, φταῖς-δὲν φταῖς, νὰ καταφύγει ὁ δάσκαλος στὸ «…ξύλον τῆς γνώσεως».  Καὶ λειτουργοῦσε ὁ κοινωνικὸς ἔλεγχος. Ἂν συναναστρεφόσουν μὲ «παραβατικούς», θὰ προειδοποιοῦσε ὁ γείτονας, ὁ συγγενής, τὴν οἰκογένεια. Καὶ ὁπατέρας θὰ σὲ «κανόνιζε»: (Ἡ πάνσοφος γλῶσσα μας!! «Κανονίζω»= βάζω κανόνα – κανόνας εἶναι ὁ χάρακας– θέτω ἴσια γραμμή, νουθετῶ, ρῆμα ποὺ ἐσωκλείει στὰ φυλλώματά του ὅλη τὴν Παράδοσή μας). «Μὴν σὲ δῶ νὰ κάνεις παρέα μ’ αὐτὴν τὴν κοπριά, γιατί θὰ σὲ κόψω τὰ ποδάρια». Ἐκεῖνοι οἱ ἀγράμματοι, ἀλλὰ βαθιὰ μορφωμένοι ἄνθρωποι, ἤξεραν ἐμπειρικῶς ὅτι οἱ παρέες καταστρέφουν τὰ παιδιά. Δὲν προβληματίζονταν ἀπὸ καταστρεπτικὰ ἐφευρήματα περὶ ρατσισμοῦ καὶ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ, τὶς πολυπολιτισμικὲς σαπουνόφουσκες καὶ λοιπὲς ἀνοησίες ποὺ δηλητηριάζουν τὴν οἰκογένεια. Τράνευαν γερὰπαιδιὰ καὶ ὄχι ἀνηλίκους, ὑποψήφια μέλη συμμοριῶν. Τοὺς ἀκούγαμε καὶ τώρα τοὺς μακαρίζουμε καὶ  φιλᾶμε μὲ σέβας τὸ χέρι τους ἢ ἀνάβουμε τὸ καντήλι στὸ μνῆμα τους. (Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν μικρὸς μαθητὴς στὸ χωριό μου, στὸ Μοσχοχώρι Πιερίας, ξέμεινε ὁ δάσκαλός μας ἀπὸ τὴν τιμωρητικὴ βέργα, τὴν βίτσα ὅπως τὴν λέγαμε. Μοῦ ἀνέθεσε νὰ τοῦ φέρω ἀπὸ τὸ σπίτι. Ἤμουν ἀπὸ τοὺς λίγο ζωηρούς. Στὰ σπίτια ὑπῆρχε ἀπόθεμα. Κατὰ προτίμηση οἱ βίτσες ἦταν ἀπὸ ξύλο κρανιᾶς, σιδερόξυλο, δένδρο ποὺ εὐδοκιμεῖ στὸν τόπο μου, καψαλισμένες μάλιστα γιὰ νὰ σκληρύνουν. Περιχαρὴς καὶ καμαρωτὸς τὴν προσκόμισα καὶβεβαίως ἡ δοκιμὴ τῆς δραστικότητάς της ἔγινε στὴν ἁπλωμένη παλάμη μου. Ὡραῖα χρόνια!!).
.                           Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων καὶ «ἀστόχησα» τὸ κυρίως θέμα. Τί φταίει καὶ μιλᾶμε σήμερα, ὄχι γιὰ κοινωνικὴ μάστιγα, ἀλλὰ γιὰ προϊοῦσα ἐξαφάνιση καὶ ἱστορικὴ εὐθανασία τοῦ πάλαι ποτὲ Γένους τῶν Ἑλλήνων, τῆς Ρωμιοσύνης. Ἡ ἀπάντηση, τὴν ὁποία βέβαια δὲν ἔχουν, γιατί δὲν συμμετέχουν στὶς κακουχίες καὶ τὴν καθημερινὴ τρέλα, οἱ πολιτικοί, δόθηκε μὲ αὐτὰ ποὺ προηγήθηκαν. Οἰκογένεια καὶ σχολεῖο, τὰριζιμιὰ λιθάρια ἑνὸς ἔθνους, αὐτὰ ὀφείλουμε νὰ ἀναστήσουμε. Ἐπαναλαμβάνω. Τὸ νῦν κομματικὸ σύστημα, ὅσο τὸ στηρίζουμε, διαπράττουμε ἁμαρτία, μὲ θεολογικοὺς ὅρους ἢ χτυπᾶμε καρφιὰ στὸ φέρετρο τῆς πατρίδας, μὲ κοσμικούς. Θὰ νομοθετοῦν εἰς βάρος καὶ τῆς Παιδείας μας καὶ τῆς οἰκογένειας, συνεπικουρούμενοι ἀπὸ τὴν ἀριστερόμυαλη, ψευτοδιανόηση τῆς τιποτοκρατίας. Τὰ παιδιά μας θὰσυνεχίσουν νὰ ἀποθηριώνονται καὶ νὰ ἀγριεύουν, γιατί ἔχει ποινικοποιηθεῖ ἡ ἐμπειρία τοῦ παρελθόντος, γιατί τὸ φῶς τῆς ἑλληνικῆς παιδείας – «ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζεται» – εἶναι σκοτάδι γιὰ ἀνθρώπους καί… παλιανθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν «ἱερὸ καὶ ὅσιο».
.                           Εἶμαι «τριάντα καὶ» χρόνια μάχιμος δάσκαλος. Παρακολουθῶ μὲ ἀνείπωτη θλίψη καὶἀγανάκτηση τὴν κατρακύλα μας σ᾽τοῦ «κακοῦ τὴν σκάλα». Ἔχουμε κελάρι πατρογονικὸ γεμάτο καλούδια, τὴν ἐξαίσια παράδοσή μας, τὴν ἀνθρωποποιὸ Παιδεία μας, καὶ ἐμεῖς τρέφουμε καὶ ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας μὲ ξυλοκέρατα, μὲ «ἄσωτες» γουρουνοτροφές. Τὰ ἴδια καὶ μὲ τὸ «ὕπουλο σχολεῖο», τὴν τηλεόραση. Ἔχουν ἀνοίξει οἱ ὑπόνομοι καὶ ξεχύθηκαν οἱ ἀναθυμιάσεις, ποὺ βαπτίζονται «ἀνάλαφρες πρωινὲς ἢμεσημεριανὲς ἢ βραδινὲς ἐκπομπές». Χαζοχαρούμενοι νεόπλουτοι, μὲ ντουζίνα τὰ διαζύγια, ἀπελέκητα παρδαλοειδῆ, ἀνισόρροπες «μεσεπόλιες» ὀδαλίσκες, «διδάσκουν» στοὺς νέους δύο πράγματα, γιὰ τὰ ὁποῖα ἀξίζει καὶ νὰ ἐξευτελιστεῖς καὶ νὰ χάσεις τὴν τιμή σου: χρῆμα καὶ ἐπωνυμία.

.                Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι…

Δημήτρης  Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΘΝΙΚΗ; (Δ. Νατσιός)

Μήπως κα μία περγία γι ν ποκτήσουμε Παιδεία θνική;

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Σήμερα φορτώνουν τὰ παιδιὰ ἕνα σωρὸ καὶ τὰ μπερδεύουν. Τὰ μπουχτίζουν στὰ γράμματα χωρὶς πνευματικὸ ἀντιστάθμισμα. Στὰ σχολεῖα τὰ παιδιὰ πρέπει πρῶτα νὰ μαθαίνουν τὸν φόβο Θεοῦ. Μικρὰ παιδιὰ νὰ πᾶνε νὰ μάθουν ἀγγλικά, γαλλικά, γερμανικὰ-ἐνῶ Ἀρχαῖα νὰ μὴν μάθουν-μουσική, τὸ ἕνα, τὸ ἄλλο… Τί νὰ πρωτομάθουν; Ὅλο γράμματα καὶ ἀριθμοὺς καὶ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι νὰ μάθουν, γιὰ τὴν Πατρίδα τους, δὲν τὰμαθαίνουν. Οὔτε πατριωτικὰ τραγούδια οὔτε να τίποτε…
-Καὶ οἱ ἀπεργίες, Γέροντα, τί κακὸ κάνουν!
Ὁλόκληρο μήνα χωρὶς μαθήματα τὰ παιδιά, νὰ γυρίζουν στοὺς δρόμους!
-Ἐγὼ λέω τοὺς δασκάλους ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ἀπεργία, ἐκτὸς ἂν πᾶνε καταργήσουν τὰ θρησκευτικά, τὴν προσευχὴ ἢ νὰ κατεβάσουν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν σημαία. Τότε πρέπει νὰ διαμαρτυρηθοῦν….».
(Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α΄, «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», ἔκδ. «Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου», σελ. 297).

.                         Αὐτὰ εἰπώθηκαν πρὶν ἀπὸ 50-60 χρόνια ἀπὸ τὸν ἅγιο. Σὰν τοὺς παλαιοὺς προφῆτες μᾶς προειδοποίησε γιὰ τὴν ἐπερχόμενη λαίλαπα τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἀφιλοπατρίας, ποὺ ξεβράζονται στὸν χῶρο τῆς παιδείας.
.                      «Κατέβηκε», ὡς εἴθισται νὰ λέγεται, πρόσφατα, ὁ κλάδος τῶν ἐκπαιδευτικῶν σὲ ἀπεργία μὲκυρίαρχο αἴτημα τὴν κατάργηση τῆς ἀξιολόγησης. (Ἂν δὲν κάνω λάθος εἶναι μνημονιακὴ ὑποχρέωση καὶἐπιταγή, ὁπότε ἐφ’ ὅσον εἴμαστε χώρα μειωμένης κυριαρχίας καὶ ἀξιοπρέπειας καὶ ἕνα χρόνο νὰ ἀπεργήσουμε τίποτε δὲν θὰ καταφέρουμε. Ἡ ΕΕ, δηλαδὴ τὸ γερμανικὸ κοινοβούλιο, λαμβάνει τὶς ἀποφάσεις. Τὰ ἄλλα εἶναι γιὰ τοὺς ἀφελεῖς ποὺ νομίζουν ὅτι ζοῦν τὴν δεκαετία τοῦ ’80, τότε κυβερνοῦσαν οἱσυνδικαλιστὲς μὲ τὰ τρωκτικὰ τῶν κλαδικῶν). Προσωπικῶς δὲν ἔλαβα μέρος. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ἐπ’ οὐδενὶ ὅτι ὑποτιμῶ ὅσους συναδέλφους ἀπήργησαν. Σέβομαι ἰδιαιτέρως τοὺς μάχιμους δασκάλους, ποὺ ἀγωνίζονται μὲ αὐταπάρνηση μὲς στὶς αἴθουσες, γιὰ νὰ μάθουν γράμματα στὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ μας. Καὶ εἶναι σίγουρο πώς, ἂν τὸ ὑπουργεῖο, ποὺ εὐφημιστικῶς ὀνομάζεται Παιδείας, μᾶς ἄφηνε ἥσυχους καὶ δὲν μᾶς βομβάρδιζε ὁ ἑκάστοτε «παιδοσωτήρας» ὑπουργὸς μὲ τὶς ἐπαναλαμβανόμενες μεταρρυθμίσεις, ἀναγεννήσεις, δεξιότητες καὶ ἐπανεκκινήσεις του, θὰ ἦταν πολὺ καλύτερα τὰ ἐκπαιδευτικὰ δρώμενα καὶ τὰσχολεῖα θὰ εἶχαν λιγότερα προβλήματα.
.                      Τὶς ἀπεργίες τὶς προκηρύσσουν οἱ συνδικαλιστικὲς ἡγεσίες. Ὁ κλάδος τῶν δασκάλων ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὴν Διδασκαλικὴ Ὁμοσπονδία Ἑλλάδος (ΔΟΕ). Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο ἀποτελεῖται ἀπὸσυνδικαλιστές, ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ ξέχασαν πότε πάτησαν τὸ πόδι τους τελευταία φορὰ σὲ αἴθουσα γιὰ νὰ διδάξουν. Εἶναι περίπου ἐπαγγελματίες, ἀνήκουν σὲ κόμματα καὶ ἀπολαμβάνουν περίοπτα προνόμια.
.                      Οὐδεὶς ἐχέφρων πολίτης αὐτῆς τῆς χώρας διαφωνεῖ ὅτι ὁ συνδικαλισμὸς εἶναι ἀπὸ τὰκαρκινώματα, τὶς πυορροοῦσες πληγὲς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Εἶναι συνένοχος στὴν οἰκονομικὴ καὶκοινωνικὴ ἀποσύνθεση τῆς πατρίδας. (Ὀρθῶς ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι οἱ κοινωνίες, τὰ κράτη πρῶτα ἀποσυντίθενται καὶ μετὰ πεθαίνουν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ζωντανοὺς ὀργανισμοὺς ποὺ πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ ἀποσυντίθενται).

.                      Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ στελέχη τῶν συνδικάτων, ἐξ αἰτίας τῆς ἔνταξής τους σὲ κόμματα, κατέχουν ἐνίοτε καὶ ὑψηλὰ ἀξιώματα στοὺς μηχανισμοὺς τῶν πολιτικῶν παρατάξεων. Σκέπτονται καὶἐνεργοῦν, ὄχι ὡς ἐκπρόσωποι τῶν ἐργαζομένων, ἀλλὰ ὡς ἐντολοδόχοι τοῦ ἀρχηγοῦ. Εἶναι δεκάδες τὰπαραδείγματα συνδικαλιστῶν ποὺ διαρρήγνυαν τὰ ἱμάτιά τους γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων, οἱὁποῖοι «ἐπιβραβεύτηκαν» καὶ μὲ ὑπουργικὲς θέσεις, προφανῶς γιατί ὑπονόμευαν τοὺς ἀγῶνες καὶ τοὺς ἐνδιέφερε μόνο ἡ προσωπικὴ ἀναρρίχηση.
.                      Ὁ συνδικαλισμός, ὅπως τὸν γνωρίσαμε, εἶναι πιὰ πτῶμα τυμπανιαῖο, ἐκφυλίστηκε σὲ ὁμοίωμα, σὲ ἀντίγραφο τῶν κομμάτων ἐξουσίας, ὑπόδουλος, ἑτερόφωτος ἐξαρτημένος. Καὶ μακάρι νὰ συσταθεῖ κάτι ἄλλο, ἀπὸ δασκάλους ποὺ οὔτε σὲ κομματικὲς παρατάξεις θὰ ἀνήκουν, ἀλλά, τὸ κυριότερο, θὰ εἶναι δάσκαλοι τῆς τάξης. (Προσωπικῶς ἔχω διαγραφεῖ ἀπὸ τὴν ΔΟΕ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια. Αἰτία ἦταν ἡ δήλωση τοῦ τότε προέδρου της, ὀνόματι Μπράτης -τώρα διαβάζω εἶναι Γενικὸς Γραμματέας τῆς ΑΔΕΔΥ- ὅτι συμφωνεῖ νὰ κατεβοῦν οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς σχολικὲς αἴθουσες).
.                      Ἔχω γράψει καὶ ἄλλοτε πόσο ὡραῖο θὰ ἦταν καὶ τί ὑγιῆ ἀντίκτυπο θὰ εἶχε στὴν ἑλληνικὴκοινωνία μία ἀπεργία τῶν δασκάλων μὲ θέμα τὸ εἶδος τῆς παρεχόμενης Παιδείας. Μία ἀπεργία γιὰ τὰἀκατάλληλα σχολικὰ βιβλία, γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου στὰ διδακτήρια ἢ τὸν περιορισμὸμαθημάτων, ὅπως τὰ Θρησκευτικὰ ἢ ἡ Γεωγραφία. Μία ἀπεργία γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ πονηρευμάτων, ὅπως ἡσεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας, τὴν ὁποία ἐπιβάλλουν μὲ τὸ καρύκευμα τῶν λεγόμενων «δεξιοτήτων». Μία ἀπεργία, τέλος πάντων, ποὺ δὲν θὰ ἐνδιαφέρει ἀποκλειστικὰ τὸν κλάδο μας, ἀλλὰ τὸν λαό μας, τὰ παιδιά του καὶ τὸ τί γράμματα μαθαίνουν. Θὰ μᾶς προσπόριζε κύρος μία τέτοια ἀπεργία καὶ θὰκερδίζαμε σὲ ὑπόληψη καὶ ἐκτίμηση τοῦ ἁπλοῦ κόσμου. Αὐτὰ ὅμως μὲ τέτοια συνδικαλιστικὴ ἡγεσία, ἀνθρώπους ἀνίδεους ἀπὸ διδασκαλία ἢ ἐπαγγελματίες τῶν ποικιλώνυμων συνιστωσῶν, δὲν γίνονται.
.                      Παρέθεσα στὸν πρόλογο κάποιες ἀπὸ τίς, «μὲ πόνο καὶ ἀγάπη», συμβουλὲς τοῦ ἁγίου Παϊσίου γιὰ τὴν παιδεία. Οὐσιαστικὰ αὐτὸ ποὺ μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ὅσιος εἶναι νὰ ξαναγίνει ἡ παιδεία μας, ἐθνική. Παιδεία πατριδογνωσίας. Ξέρω, κάποιοι χαμογελοῦν μὲ συγκατάβαση, ἄλλοι ἴσως εἰρωνευτοῦν σκεπτόμενοι ὅτι αὐτὰ εἶναι λόγια ἑνὸς καλογέρου, εἴμαστε στὸν 21ο αιώνα, στὴν Εὐρώπη, ὁ κόσμος πάει μπροστά, ἄλλαξε ἤ, χειρότερα, εἶναι σκοταδιστικὰ καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά.
.                      Θὰ παραπέμψω στὸ βιβλίο τοῦ Ἀλέξανδρου Δελμούζου (1880-1956), «Μελέτες καὶ πάρεργα». Ὁ Δελμοῦζος, μὲ σημερινοὺς ὅρους, θὰ χαρακτηριζόταν προοδευτικός, ἀριστερός, ἀντιφασίστας, οἱγνωστὲς ταμπέλες ποὺ κραδαίνουν οἱ ἡμιμαθεῖς γιὰ νὰ ἐξοντώσουν «διὰ τῆς γραφικότητος» τοὺς ἀντιπάλους τους, οἱ ὁποῖες ταμπέλες τοὺς ἀπαλλάσσουν καὶ ἀπὸ τὴν βάσανο τῆς σκέψης καὶ τῆς σοβαρῆς ἐπιχειρηματολογίας. Μία μόνο φράση ἀπὸ τὸ βιβλίο του ἐρανίζομαι: «Δὲν μπορεῖ ἡ Παιδεία νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἐθνικὴ μόρφωση καὶ νὰ γίνει ἀχρωμάτιστη παιδεία ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου». (σελ. 42). Ἐνῶ στὸ βιβλίο του«τὸ κρυφὸ σχολειό», στὸ κεφάλαιο γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς παιδείας, μιλᾶ ἀπροκάλυπτα γιὰ «ἀγωγὴ μὲ ἐθνικὸχρῶμα». (σελ. 359). Σὲ τί διαφέρει ἡ προτροπὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου «νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ γιὰ τὴν πατρίδα», ἀπὸ τὶς ὑποθῆκες τοῦ Δελμούζου γιὰ «ἐθνικὴ μόρφωση»; Ὣς πότε θὰ ὑπομένουμε τοὺς ἐπικίνδυνους πειραματισμοὺς τοῦ κάθε ἄγευστου ἀπὸ Ρωμιοσύνη πολιτικοῦ;  Τί κακὸ εἶναι αὐτό; Νὰ ἔχεις στὰ χέρια σου χρυσάφι, τὴν ἀνθρωποποιὸ ἑλληνικὴ παιδεία, καὶ νὰ καταφεύγεις στὰ εἰσαγόμενα χαρούπια;

, ,

Σχολιάστε

«ΜΕ ΤΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ; ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, ΚΥΡΙΑ». (Δ. Νατσιός)

«Μ τί ν ρχίσουμε τν νέα σχολικ χρονιά;
Μ
τν τουαλέτα, κυρία».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 .                            Νέα σχολικὴ χρονιά. Μὲ μάσκες, μὲ ὑγειονομικὸ ἔλεγχο ἄδειας εἰσόδου σὲ δασκάλους καὶ μαθητές, μὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ «Ἁγιασμοῦ» σὲ λίγους μαθητὲς ποὺ θὰ παραστοῦν στὸν προαύλιο χῶρο. «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ» καὶ φόβος. (Ἡ πρωινὴ προσευχή, ὅπως καὶ ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας μας μὲ ταυτόχρονη ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου εἶναι πιὰ παρελθόν. Ἐπιτέλους, θὰ μονολογήσει ἡ ἐθνομηδενιστικὴ κακοήθεια, γλιτώσαμε ἀπὸ τὰ σκοταδιστικὰ κατάλοιπα. Τὸ σχολεῖο, ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, τοὺς μοιάζει. Οὔτε ἱερότητα ἀναδίδει οὔτε «συλλαβίζουν» οἱ μαθητὲς τὰ πολυτίμητα μαθήματα τοῦ Γένους. Οὔτε ἑλληνικὰ  γράμματα, οὔτε τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα, μόνο θεάματα καὶ παιδεία γιά… κλάματα). Πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο καὶ θυμήθηκα παλαιότερό μου κείμενο. (Τοῦ 2010). Τὸ μεταφέρω τροποποιημένο.
.                            «Ἡ πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο» τιτλοφορεῖται κι ἕνα κείμενο ποὺ περιέχεται στὸ «Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων Α΄ καὶ Β΄ Δημοτικοῦ», σελ. 30-31. Στὸ κείμενο αὐτὸ «προσφέρονται», ἀνεπιγνώστως προφανῶς ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς, ὅλα τὰ τρέχοντα ἰδεολογήματα καὶ τὰ κενοεπῆ στοιχεῖα ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ «νέο σχολεῖο».
.                            Ἕνας μικρὸς μαθητής, πρωτάκι, διηγεῖται τὶς ἐντυπώσεις του ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο. Μετὰ τὶς γνωστὲς ἀγωνίες, τὸν φόβο τοῦ ἀγνώστου, τὴ σπαραξικάρδιες «ἀπαγκιστρώσεις» ἐκ τῆς μητρικῆς ἀγκάλης καὶ τὰ συναφῆ τῆς παρθενικῆς «ἀκαδημαϊκῆς» σταδιοδρομίας, διαβάζουμε στὸν ἐπίλογο: «Ἡ δασκάλα μας ἦταν ἡ κυρία Μεταξᾶ. Ἤθελε νὰ τὴ φωνάζουμε Γεωργία καὶκυρίως ὄχι δασκάλα. Ὁ Κυριάκος ποὺ καθόταν δίπλα μου, εἶπε: – Δασκάλα, μπορῶ… Σταμάτησε. Ἡ δασκάλα μᾶς χαμογέλασε. Μετὰεἴπαμε ὅλοι τὰ ὀνόματά μας. Φανή, Γιάννης, Ἰουλία, Ἀναστασία…. Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; ρώτησε ἡ κυρία μας.
Ὁ Κωστὴς σήκωσε τὸ χέρι.
– Μὲ τὴν τουαλέτα κυρία».
.                    Τί ἀχνοφέγγει πίσω ἀπὸ τὶς χαζοχαρούμενες αὐτὲς ἀράδες, ὁπωσδήποτε ἀ(κατα)νόητες γιὰ νεοεισερχόμενο στὸ σχολεῖο μαθητή, ἀπαξιωτικὲς καὶ προσβλητικὲς γιὰ τὸν δάσκαλο; Ἐδῶ ἔχουμε μία «προοδευτικιὰ» δασκάλα, ποὺ ἀποποιεῖται τὴν ἀποστολή της. Ἐφ’ ὅσον ἀπορρίπτει τὸν σεβασμό. ποὺ περιέχει ἡ προσφώνηση «κυρία», προκρίνει τὴν «κακὴ» οἰκειότητα, ἡὁποία συνηθως παρερμηνεύεται ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καὶ καταντᾶ ἡ μητέρα τῆς καταφρονήσεως καὶ τῆς ἀπειθαρχίας. Πολλοὶἐκπαιδευτικοὶ πράττουν τὸ ἴδιο, ἔχοντας θολὰ ἐντυπωμένη στὸ νοῦ τους τὴν θεωρία τῆς ἀντιαυταρχικῆς ἢ ἀντιαυθεντικῆς ἀγωγῆς. Καλλιεργοῦν μὲ τοὺς μαθητὲέ τους δῆθεν φιλικὴ σχέση. Ὄμως ὅταν ὁ ἐκπαιδευτικὸς παρουσιάζεται ὑπερβολικὰ ἐπιεικής, σημαίνει ἢ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ διαδραματίσει σωστὰ τὸν ἡγετικὸ ρόλο του ἢ ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ παιδιά. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἡ ἐπιείκεια ἀποτελεῖ τὴν χειρότερη μορφὴ ἀδιαφορίας. (Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τοὺς γονεῖς, ποὺ προσπαθώντας νὰ κερδίσουν τὴν ἐκτίμηση τῶν παιδιῶν τους, διαβάζοντας καὶ κάποια «βίπερ», περὶ «δημοκρατικῆς» οἰκογενειακῆς ἀγωγῆς, ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ σὲ μπακάλικα, λένε στὰ παιδιά τους: «Μὴν μὲ βλέπεις σὰν πατέρα. Ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι φίλος σου». Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση καὶ ὁ γονέας εἶναι ἕνα ἀνώριμο παιδὶ ποὺ παραιτεῖται ἀπὸ τὴν πατρικὴ ἢ τὴν μητρική του εὐθύνη καὶ δημιουργεῖ στὸ παιδὶ αἴσθημα ἀνασφάλειας, ποὺ θὰφτάσει ὣς τὸν πανικό. Τὰ παιδιὰ θὰ βροῦν εὐκαιρίες στὴν ζωή τους ν’ ἀποκτήσουν φίλους, εἶναι ὅμως ἀμφίβολο ἂν θὰ βροῦν κάποιον ἄλλο πατέρα ἢ ἄλλη μητέρα). Ἡ δασκάλα τοῦ κειμένου, ποὺ ἤθελε νὰ τὴν προσφωνοῦν οἱ μαθητές της – καὶ μάλιστα τῆς πρώτης τάξης – Γεωργία (ἤ, γιατί ὄχι, Γωγὼ ἢ Τζόρτζια), αὐτοακυρώνεται καὶ ταυτόχρονα, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, «διδάσκει» στὰ παιδιὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ἀπόσταση μεταξὺ δασκάλου καὶ μαθητῆ, τὸ μυστικὸ ὑφάδι ποὺ συνέχει αὐτὴ τὴ σχέση, ποὺ ὀνομάζεται σέβας. Μὲτὰ καλοπιάσματα καὶ τὶς κολακεῖες δὲν βγάζεις γεροὺς μαθητές. Δάσκαλος, σημαίνει ἐλευθερία καὶ σοφία, μαθητής, σημαίνει ἄσκηση, σεβασμὸς καὶ ὑπακοή. Ἡ σχέση δασκάλου καὶ μαθητῆ εἶναι κατάκτηση, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.
.                   «Δεῖ δ’ αὐτοὺς μηδὲ τοῖς ἐγκωμίοις ἐπαίρειν καὶ φυσᾶν· χαυνοῦνται γὰρ ταῖς ὑπερβολαῖς τῶν ἐπαίνων καὶ θρύπτονται», δηλαδή, πρέπει νὰ μὴν παινεύουμε ὑπερβολικὰ καὶ φουσκώνουμε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ ἐγκώμια, γιατί μὲ τὶς ὑπερβολὲς τῶν ἐπαίνων γίνονται ματαιόδοξα καὶ κακομαθημένα». (Πλούταρχος, «περὶ παίδων ἀγωγῆς», ἔκδ. «Κάκτος», σελ. 69).
.                         Καὶ ὁ ἅγιος γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ἑπόμενος τοῖς θείοις πατράσι, ἔλεγε κάτι σημαντικό: «Στὰ παιδιὰ ὁἔπαινος κάνει κακό. Τί λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ; «Λαός μου οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὴν τρῖβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν». Ὅποιος μᾶς ἐπαινεῖ, μᾶς πλανάει καὶ μᾶς χαλάει τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς μας. Πόσο σοφὰ εἶναι τὰ λόγια του Θεοῦ! Ὁἔπαινος δὲν προετοιμάζει τὰ παιδιὰ γιὰ καμιὰ δυσκολία στὴ ζωή. Καὶ βγαίνουν ἀπροσάρμοστα καὶ τὰ χάνουν καὶ τελικὰ ἀποτυγχάνουν. Τώρα ὁ κόσμος χάλασε. Στὸ μικρὸ παιδάκι λένε ὅλο ἐπαινετικὰ λόγια. Μὴν τὸ μαλώσουμε, μὴν τοῦ ἐναντιωθοῦμε, μὴν τὸ πιέσουμε τὸπαιδί. Μαθαίνει, ὅμως, ἔτσι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιδράσει σωστὰ καὶ στὴν πιὸ μικρὴ δυσκολία. Μόλις κάποιος τοῦ ἐναντιωθεῖ, τσακίζεται, δὲν ἔχει σθένος.
.                            Οἱ γονεῖς εὐθύνονται πρῶτοι γιὰ τὴν ἀποτυχία τῶν παιδιῶν στὴ ζωὴ καὶ οἱ δάσκαλοι καὶ καθηγητὲς μετά. Τὰ ἐπαινοῦν διαρκῶς. Τοὺς λένε ἐγωιστικὰ λόγια. Δὲν τὰ φέρνουν στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Τ’ ἀποξενώνουν ἀπ’ τὴν Ἐκκλησία. Ὅταν μεγαλώσουν λίγο τὰ παιδιὰ καὶ πᾶνε στὸ σχολεῖο μ’ αὐτὸ τὸν ἐγωισμό, φεύγουν ἀπ’ τὴ θρησκεία καὶ τὴν περιφρονοῦν, χάνουν τὸ σεβασμὸ πρὸς τὸ Θεό, πρὸς τοὺς γονεῖς, πρὸς ὅλους. Γίνονται ἀτίθασα καὶ σκληρὰ καὶ ἄπονα, χωρὶς νὰ σέβονται οὔτε τὴ θρησκεία, οὔτε τὸν Θεό. Βγάλαμε στὴ ζωὴ ἐγωιστὲς καὶ ὄχι χριστιανούς».(Γέροντος Πορφυρίου, «Βίος καὶ Λόγοι»», ἔκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγῆς, σελ. 427).
.                            Τὸ κείμενο τοῦ σχολικοῦ βιβλίου τελειώνει μὲ τὴν ὀμορφότατη καὶ παιδαγωγικότατη «ἐπιθυμία» τοῦ μαθητῆ νὰἀρχίσει ἡ σχολικὴ χρονιά, ἡ διδαχή, μὲ τὴν… τουαλέτα. Σαφὲς τὸ μήνυμα, ἐλήφθη. Εὖγε στοὺς ἰθύνοντες, τὰ σαΐνια τοῦ ἁμαρτωλοῦΠαιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου. Παιδεία, ἀγωγή, σμίλευση ψυχῶν, προσιδιάζουσα… στὶς τουαλέτες. Αὐτὸ τὸ μνημειῶδες κείμενο βρῆκαν, γιὰ νὰ ὑποδεχτοῦν τοὺς νιόφερτους μαθητὲς στὸ γοητευτικὸ ταξίδι τῆς γνώσης. Ἀντὶ γιὰ ὀσμὴ πνευματικῆς εὐωδίας, ἕνα κείμενο ἀπὸτὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παράδοσής μας, ἡ δυσωδία τοῦ βόθρου. Κατὰ τὰ ἄλλα οἱ σεξουαλικὲς ἀγωγὲς ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο μᾶς μάραναν…

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΑ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΑ, ΑΛΛΑ Η ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Τος γέτες δν τος ναδεικνύουν τ διδακτορικά,
λλ φιλοπατρία

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                              «Κοινωνίες μὲ ριζικὰ ἀποδυναμωμένη καὶ φθαρμένη ἐθνικὴ συνείδηση δὲν ἔχουν πεδίο στρατηγικῆς λογικῆς, θέτουν σὲ κίνδυνο τὴν ἱστορική τους ὕπαρξη, περιθωριοποιοῦνται στὴν διεθνῆ σκακιέρα». Ποιός τὸ γράφει αὐτό; Ὁ Ἀχμὲτ Νταβούτογλου, στὸ περιβόητο βιβλίο του «Τὸ στρατηγικὸ βάθος», ὁ ἀκαδημαϊκὸς ποὺ εὐτύχησε νὰ δεῖ οἱ σκέψεις του νὰ μεταμορφώνονται σὲ κυρίαρχο δόγμα τῆς τουρκικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Ὁ πανέξυπνος Ἐρντογάν, ἄνθρωπος μέτριας παιδείας – οἱ νεανικές του σπουδὲς περιορίστηκαν σὲ μεντρεσέδες (=μωαμεθανικὰ διδασκαλεῖα) – ἀναπλήρωσε αὐτήν του τὴν θεωρητική του ὑστέρηση καὶ ἀγραμματοσύνη, υἱοθετώντας τὴν θεωρία τοῦ Νταβούτογλου, τὴν ὁποία ἐπένδυσε μὲ τὸν μανδύα τοῦ Ἰσλάμ. (Τοὺς ἡγέτες δὲν τοὺς ἀναδεικνύουν τὰ διδακτορικὰ καὶ τὰ φανταχτερὰ βιογραφικά, ἀλλὰἡ φιλοπατρία, τὸ σέβας στὴν παράδοση τοῦ λαοῦ τους, ἡ ὀξυδέρκεια καὶ ἡ ἀποφασιστικότητά τους νὰ ὑπερασπιστοῦν πάσῃ θυσία τὰ ἐθνικὰ δίκαια. Αὐτὰ δὲν διδάσκονται οὔτε στὰ κολέγια οὔτε στὰ Χάρβαρντ).
.                              Ἔκτοτε ἡ Τουρκία αὐξάνει συνεχῶς τὶς ἐπεκτατικές της φιλοδοξίες, ὁ Ἐρντογὰν κατέστη «διεθνὴς παίκτης», ὅπως ἀρέσκονται νὰ τὸν ἀποκαλοῦν οἱ ἡμέτεροι «συνήθεις χάσχακες», οἱ ὀπαδοὶ τοῦδόγματος τῆς «ἀψόγου στάσεως» καὶ τοῦ ἡττοπαθοῦς «κατευνασμοῦ».
.                              Πρόσφατα ἔγινε ὁ τραγελαφικὸς ἀνασχηματισμός. Περιμέναμε μήπως ἐκπαραθυρωθεῖ ἡ παταγωδῶς ἀποτυχημένη ὑπουργὸς Παιδείας. Ἐλπίζαμε, ἀμυδρότατα, μήπως ἀναλάβει ἐπιτέλους κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ θὰ κατανοεῖ ὅτι τὸ πρόβλημα τῆς Παιδείας δὲν εἶναι οἱ «ἐργαστηριακὲς δεξιότητες» καὶ «τὰ πολλαπλὰ βιβλία», ἀλλὰ ριζικ λλαγ το κπαιδευτικο μοντέλου, πιστροφ στν νθρωποποιὸ ποστολ τς Παιδείας. Νὰ ἀντιλαμβάνεται ὅτι τὸ σχολεῖο δὲν εἶναι χῶρος ἐξουδετέρωσης κοινωνικῶν ἀδικιῶν καὶ ταξικῶν ἀνισοτήτων οὔτε ὑποδοχῆς καὶ ἔνταξης «προσφύγων καὶ μεταναστῶν», ἀλλὰ χῶρος ποὺ ἀποβλέπει νὰ ἐμφυσήσει στὰ Ἑλληνόπουλα – κατάντησαν μία νεολαία χωρὶς μνήμη– πίστη καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, νὰ τοὺς προσφέρει πρότυπα ζωῆς, νὰ τοὺς γνωρίσει τὰ ἐλαττώματα καὶ τὰ προτερήματα τῆς φυλῆς, νὰ ἐνεργήσει, μὲ ἕναν λόγο, ἐντός τους διαπλαστικὰ ὡς κατ’ ἐξοχὴν παράγοντας αὐτοσυνειδησίας καὶ ἐθνικῆς ταυτότητας. (Ἡ οὐσιωδέστερη καὶ σημαντικότερη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας, εἶναι ἡ ἔνταξη τῶν νέων στὸ παρελθὸν)
.                              Τώρα, γιὰ νὰ συνδέσω τὶς δύο προαναφερόμενες παραγράφους. Ὅπως εἶναι γνωστὸ τὸ 2000, ὁ τότε ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν  Γ. Παπανδρέου – «δυστυχία σου Ἑλλάς…» – ὑπέγραψε μὲ τὸν Τοῦρκο ὁμόλογό του Ἰσμαὴλ Τζέμ, πολιτιστικὴ συμφωνία, ποὺ προέβλεπε τὴν σύσταση Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς Ἐμπειρογνωμόνων, μὲ σκοπό, μεταξὺ ἄλλων, νὰ μελετήσει καὶ νὰ ἀνταλλάξει τὰ σχολικὰ βιβλία τῶν δύο χωρῶν καὶ νὰ προτείνει τὴν «διόρθωση ἀνακριβειῶν», νὰ ἀφαιρεθοῦν ἐν ὀλίγοις οἱ ἀναφορὲς ποὺκαλλιεργοῦν τὴν ἐχθρότητα καὶ τὴν καχυποψία. Ἔτσι ψηφίστηκε ὁ νόμος «2929» ποὺ κύρωσε τὴν διακρατικὴ συμφωνία. Ὡς συνήθως ἡ Τουρκία οὐδὲν ἔπραξε, τὰ σχολικά της βιβλία συνεχίζουν νὰδηλητηριάζουν τοὺς μαθητές της μὲ μίσος κατὰ τῆς Ἑλλάδας, συνοδευόμενο μὲ ἰσχυρὲς δόσεις ὑπεροψίας γιὰ τὴν «εὐτυχία νὰ εἶσαι Τοῦρκος», ὁ ὁποῖος περίπου ἐκπολίτισε τὴν οἰκουμένη. Αὐτὸ δὲν ξαφνιάζει. Ἔτσι ἐννοοῦν τὴν τόνωση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης, ναζιστικῆς κοπῆς. «Ὁ Τοῦρκος καὶ γεφύρι νὰ γενεῖ, πάνω του μὴν περάσεις», διδάσκει μία παλιὰ παροιμία. (Βιβλίο ὑποχρεωτικὸ στὰ τουρκικὰ σχολεῖα εἶναι «τὰ δίκαια τῆς Τουρκίας στὸ Αἰγαῖο», στὸ ὁποῖο ἀναγράφεται ὅτι «τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου βρίσκονται σήμερα ὑπὸ ἑλληνικὴκατοχή», αὐτό, δηλαδὴ ποὺ συνεχῶς διακηρύσσει ὁ ἰσλαμοφασίστας Ἐρντογὰν καὶ τὸ ζοχαδιακὸ φερέφωνό του, κάποιος Χουλαχοὺπ ἢ Χουλουσί… κάτι τέτοιο τέλος πάντων).
.                              Οἱ ἡμέτεροι, κατὰ τὸ ἐγκληματικῶς ἀνόητο συνήθειό τους, ὡσὰν καλὲς μαθητριοῦλες, ἔσπευσαν νὰ «διορθώσουν» τὰ βιβλία, Ἱστορίας, Γλώσσας καὶ Θρησκευτικῶν, τὰ τρία ἀκριβῶς μαθήματα ποὺ προσφέρουν ταυτότητα, συντηροῦν τὴν μνήμη καὶ καλλιεργοῦν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση. Ἀντὶ νὰ ἀναμένουν κινήσεις συμμορφώσεως καὶ τῶν Τούρκων στὴν διακρατικὴ συμφωνία, ἀνέθεσαν σὲ «προφεσόρισσες», τύπου Ρεπούση, Κουλούρη καὶ Σία, νὰ μᾶς ἀλλάξουν τὰ φῶτα ἢ καλύτερα νὰ μᾶς βυθίσουν στὰ ἐθνομηδενιστικὰ σκοτάδια καὶ τὶς ἡμιμαθεῖς ἰδεοληψίες τους. Πράγμα ποὺ ἀκόμη κυριαρχεῖ στὴν ἐκπαίδευση, ἂν καὶ οἱ Τοῦρκοι οὔτε φύλλο συκῆς πιὰ δὲν τηροῦν καὶ ἐκτοξεύουν νυχθημερὸν ἀπειλές.
.                              Θυμίζει ἡ στάση τῶν ὑπευθύνων γιὰ τὴν παρεχόμενη Παιδεία καὶ ἡ ἐπιμονή τους στὴν διαγραφὴ ἢ χειρότερα στὴν διαστρέβλωση τοῦ παρελθόντος τοὺς πιθήκους- τὶς παλαιότερες ἐποχὲς –ποὺπάθαιναν τέτοια ὑπαρξιακὴ ἐξουθένωση, ὥστε κι ὅταν ὁ γύφτος σταματοῦσε νὰ χτυπᾶ τὸ ντέφι, αὐτοὶσυνέχιζαν νὰ χορεύουν, κοιτάζοντάς τον μὲ λαγνεία στὰ μάτια. Πῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἀλλιῶς τὸ ὅτι φρόντισαν, πρὶν ἀκόμη στεγνώσει τὸ μελάνι τῆς προδοσίας στὶς Πρέσπες,  νὰ μετονομάσουν τὸ «ΦΥΡΟΜ», σὲ «Βόρεια Μακεδονία», σὲ ὅλους τοὺς χάρτες τῶν σχολικῶν βιβλίων, ἐνῶ οἱ σκοπιανοὶ καγχάζουν καὶ κωλυσιεργοῦν; Εἶναι τυχαῖο πὼς στὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Ϛ´ Δημοτικοῦ, τὸ «μεταρεπούσειο», γράφει στὸ κεφάλαιο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων ὅτι «ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς κατέλαβε τὴν Κεντρικὴ καὶ τὴν ἀνατολικὴ Μακεδονία», ἐνῶγιὰ τὴν Ἤπειρο καὶ τὰ νησιὰ χρησιμοποιεῖ τὸ σωστὸ ρῆμα «ἀπελευθέρωσε»; (Ὁ ἀείμνηστος Σαράντος Καργάκος, ἔγραψε κάποτε κάτι πολὺ νόστιμο καὶ εὐφυές: «Τὸ πονηρότερον, ἀλλὰ καὶ τὸ μάλα ἐξαπατώμενον ἐξ ὅλων τῶν ζώων τῆς γῆς εἶναι ὁ… Ἕλληνας, ὅπως ἔλεγε ὁ Ροϊδης. Ἐκεῖνο τὸ “μάλα” ἐμεῖς τὸπροεκτείναμε κατὰ μία συλλαβή, τὸ κάναμε ἐθνικὸ προσωνύμιο» καὶ χαρακτηριστικό τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς).
.                              Στὴν ἴδια λογική, τῆς «ἐξουθενωμένης μαϊμοῦς», ἐντάσσεται καὶ τὸ θέμα μὲ τὴν περιφερόμενη δυσοσμία, τὴν «Ἀμάλ». Δὲν θὰ σχολιάσω. Θα κλείσω μὲ μία ὡραία ἐθνικὴ παρέλαση, μὲἄρωμα ἐλευθερίας,  γιὰ νὰ ἀνασάνουμε λίγο.
.                              Στὸ βιβλίο τοῦ καθ. Ἠλ. Οἰκονόμου -(σελ. 206)- «Κείμενα Πίστεως καὶ Ἐλευθερίας», περιγράφεται ἕνα περιστατικὸ ποὺ διασώζει ὁ Φωτάκος στὰ «ἀπομνημονεύματά» του.
.                              Ὁ Παπαφλέσσας μὲ τοὺς ἀντρειωμένους του σπεύδει πρὸς ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς. Καθ’ ὁδὸν περνᾶ μέσα ἀπὸ χωριά, γιὰ νὰ δώσει θάρρος στὸ αἱματοβαμμένο Γένος.
.                              «…Καθὼς ἔβλεπαν οἱ Ἕλληνες τὰς σημαίας καὶ τοὺς στρατιῶτας, ἐσήμαινον τῶν ἐκκλησιῶν τὰ σήμαντρα καὶ οἱ μὲν ἱερεῖς ἔβγαινον ἐνδεδυμένοι τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ μὲ τὸ Εὐαγγέλιον ἀνὰχείρας, οἱ δὲ Χριστιανοὶ ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδία ἐπαρακαλοῦσαν τὸν Θεὸν νὰ τοὺς ἐνδυναμώνει. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης (σ.σ. ὁ Παπαφλέσσας) μάλιστα ἐφοροῦσε μίαν περικεφαλαίαν καὶ διὰ τοῦτο τὸν ἐκύταζαν μὲπολλὴν περιέργειαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὸν ἐδέχοντο μὲ μεγάλην ὑποδοχήν.
Εἶχε δὲ σημαιοφόρον ἕνα καλόγηρο θεόρατο, πάπα-Τούρταν ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος ἐκράτει ἕνα μεγάλο σταυρὸν ὑψηλὰ εἰς τὰ χέρια καὶ ἐπήγαινε μπροστὰ εἰς τὸ στράτευμα. Ὁ κόσμος ἐγένετο τοῖχος καὶ ἔκαμαν τὸν σταυρό τους, καθὼς ἐπέρνα ὁ καλόγηρος μὲ τὸ σταυρό».

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ- ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ

Τὸ κράτος – σκαντζόχοιρος…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                      Ἡ λέξη σκαντζόχοιρος παράγεται ἐτυμολογικῶς ἀπὸ τὴν «ἄκανθα», τὸ ἀγκάθι καὶ τὸν «χοῖρο». Ἂν τὸν πιάσεις, πληγώνεσαι καὶ πονᾶς. Εἶναι σχεδὸν ἄτρωτος. Ἐχθρός του τρομερὸς εἶναι ἡ πονηρὴ ἀλεποῦ. Πῶς κατορθώνει ὅμως καὶ  τὸν καταβροχθίζει; Διαβάζω στὴν ὡραία καὶ στρωτὴ «καθαρεύουσα» τοῦ ἐγκυκλοπαιδικοῦ λεξικοῦ τοῦ«Ἡλίου» τοῦ 1948: «Ὅταν συναντήση ἀκανθόχοιρον πλησίον ὕδατος, ὠθεῖ αὐτὸν διὰ τῶν ποδῶν της καὶ τὸν ρίπτει ἐντὸς ὕδατος, ὅπου οὗτος κινδυνεύων ἀπὸ ἀσφυξίαν ἀνοίγει καὶ τότε ἡ ἀλώπηξ τὸν συλλαμβάνει ἀπὸ τοῦ ρύγχους καὶτὸν κατατρώγει». Ὡραία μέχρι ἐδῶ. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὕδωρ κοντὰ τότε τί γίνεται; Ἡ λύση εἶναι πολὺ ἔξυπνη καὶ νόστιμη. «Τὸν ραντίζει ἡ ἀλώπηξ μὲ τὸ οὖρος της, ὅπερ (=τὸ ὁποῖο), ἔχει τὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα».
.                      (Ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ τὸ φαιδρὸ ὕφος, ἀλλὰ πῶς ἀλλιῶς νὰ ἑρμηνεύσεις τὴν περιρρέουσα παράνοια; «Κάνε μία κρούστα τρέλας γύρω ἀπὸ τὸ μυαλό σου, ἀλλιῶς δὲν θὰ ἀντέξεις», λέει ὁ ποιητής).
.                      Ἡ ἱστορία τοῦ ἀκανθόχοιρου εἶναι διδακτικότατη. Θὰ μποροῦσε τὸ νεοελληνικὸ κράτος νὰ ἔχει ὡς ἔμβλημα τὸ συμπαθὲς τετράποδο. Ζοῦμε σὲ κράτος «σκαντζόχοιρο». Ὅπου καὶ νὰ τὸ ἀκουμπήσεις, πονᾶς καὶπληγώνεσαι. Ἕνα κράτος γεμάτο φαρμακερὲς ἄκανθες.
.                      Ἀγκάθι δηλητηριῶδες ἡ παιδεία του. Φέρνει νομοσχέδια ὁ σκαντζόχοιρος, μὲ κεντρικὸ σύνθημα τὴν «ἀξιολόγηση τῶν ἐκπαιδευτικῶν», ποὺ καταπῶς ὑποστηρίζει, θὰ λύσει τὰ προβλήματα. Μάλιστα προβλέπονται συνέπειες γιὰ ὅποιον δὲν συμμετέχει, οἱ ὁποῖες θὰ εἶναι, κατὰ τὴν χαριτόβρυτο κ. ὑπουργὸ «ἡ μὴ μισθολογικὴ ἐξέλιξη καὶ ἡ παρακράτηση τοῦ μισθοῦ γιὰ περίοδο ἕως καὶ ἑνὸς μηνός». Ἡ ἀξιολόγηση, κατ’ ἐμέ, εἶναι τὸ δελεαστικὸ καρύκευμα γιὰ νὰ «κρυφτεῖ» τὸ ἀληθινὸ καὶ μόνιμο πρόβλημα τῆς Παιδείας. Ὑπὲρ τῆς ἀξιολόγησης –μνημονιακὴ ἐξ ἄλλου ἀπαίτηση– εἶναι ὅλη ἡ κοινωνία καὶ οἱ ὅποιες ἀντιδράσεις μόνο τὴν περιφρόνηση τοῦ κόσμου ἐπιφέρει εἰς βάρος ἡμῶν τῶν δασκάλων. Οἱ δὲ ἀπειλὲς γιὰ ὅσους τὴν ἀρνηθοῦν εἶναι ἡ «νέα μορφὴ διακυβέρνησης». Ὁ σκαντζόχοιρος ἐπιτίθεται σὲ ὅλα τὰ μέτωπα, ἐξαπολύει τὰ ἀγκάθια του: Ἀνεμβολίαστος; μετάταξη ἢ ἀπόλυση. Ἀρνεῖσαι τὴν ἀξιολόγηση; Παρακράτηση μισθοῦ. Καὶ ἕπονται καὶ ἄλλα… Ὡραία δημοκρατία, ἀγγελικὰ πλασμένη. Τὸ πρόβλημα στὴν Παιδεία, γιὰ νὰ ἐπανέλθω, ποὺ οὐδεὶς ὑπουργὸς τὸ θίγει, εἶναι ἕνα: ὅτι δὲν ἔχει ἰθαγένεια, εἶναι ἐθνομηδενιστική, ποὺ τρανεύει παιδιὰ χωρὶς τὶς ἀνοξείδωτες ἀρετές μας. Εἶναι μία παιδεία ποὺ δὲν συναντᾶς στὰ βιβλία της λέξεις ριζιμιές, ὅπως πατρίδα, ἔθνος, Παναγία, φιλότιμο, λεβεντιά, θυσία. Παιδεία ποὺ ἀπροκάλυπτα τὴν ὀνομάζω σύγχρονο παιδομάζωμα.  Θὰ τὸ ξαναγράψω κι ἂς γίνομαι κουραστικός. Μόνο ἡ Παιδεία ποὺ ἀρδεύεται ἀπὸ τὴν Παράδοση τοῦ Γένους μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει!! Αὐτὴ ἡ Παιδεία θὰ ὁδηγήσει στὸν ἐπαναγνισμό μας. Ὅμως δὲν θέλουμε ἀνθρώπους μὲἦθος καὶ ἀρετή. Θέλουμε μάζες ἱκανὲς γιὰ κάθε παλιανθρωπιά. νθρώπους χωρς μνήμη. Καὶ χωρὶς μνήμη, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Ὅμηρο, μεταμορφώνεσαι σὲ χοῖρο, λησμονεῖς τὴν πατρίδα, ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι. Ἡ Κίρκη εἶναι παροῦσα στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο…
.                      Κεντρὶ φαρμακωμένο τοῦ κράτους-σκαντζόχοιρου εἶναι ἡ ἐθνική του ἄμυνα. Στὴν Κύπρο, ὁ μεμέτης «γκρίζος λύκος», σταμάτησε τὸν χρόνο καὶ ἐπαναλαμβάνει, συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ «Ἀττίλα» τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ σκαντζόχοιρος; κρύβει τὸ κεφάλι του, «συσφαιροῦται», ὅπως λέει τὸ λεξικό. (Ἕτοιμος εἶμαι νὰ γράψω κάτι γιὰ τὸ «οὖρος» καὶ τὶς συνέπειές του, ἀλλὰ σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες). Νὰ θυμίσω ποιὰ χώματα καὶ ἱερὰ κόκαλα εἶναι θαμμένα σ’ αὐτά, ποὺ ἀπειλεῖ ἀνατολίτικη κτηνωδία. Στὰ «Φυλακισμένα Μνήματα» εἶναι θαμμένος ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ στὸ χωριὸ Ἀκρίτας τοῦ Κιλκὶς γύρω στὸ 1952. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ σχολὴ Εὐελπίδων, ἀλλὰ ἀπορρίφθηκε λόγῳ… ὀρθογραφίας! Δὲν γνώριζε τὴν καθαρεύουσα γλῶσσα. Ἤξερε ἄλλη γλῶσσα… Δὲν φωτίζει μὲ τὸν λόγο του, ἀλλὰ μὲ τὸ κορμί του. Δὲν λέει λόγια ἐμπρηστικά, γίνεται ὁ ἴδιος λαμπάδα. «Βγὲς ἔξω, παραδώσου νὰ σωθεῖς», τοῦ φώναζαν 1000 Ἄγγλοι ἔξω ἀπὸ τὸκρησφύγετό του κοντὰ στὴ Μονὴ Μαχαιρᾶ. «Μολὼν λαβὲ» ἀποκρινόταν. Τὸν ἔκαψαν καὶ ἔγινε ὁλοκαύτωμα. ΟἱἌγγλοι δολοφόνοι καὶ κατακτητές, καλοῦν τὸν Πιερὴ Αὐξεντίου – τὸν πατέρα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ θρυλικοῦἀητοῦ τοῦ Μαχαιρᾶ– στὶς Κεντρικὲς Φυλακὲς τῆς Λευκωσίας, γιὰ νὰ ἀναγνωρίσει δῆθεν τὸν νεκρὸ γιό του. Ἤθελαν νὰ τὸν δοῦν νὰ λυγίζει. Ὁ τραγικὸς πατέρας δὲν λύγισε. Ἀντικρίζει ἀγέρωχα τὸ λαμπαδιασμένο λείψανο τοῦμοναχογιοῦ του καὶ ἀπαγγέλει τοὺς παρακάτω αὐτοσχέδιους στίχους, ποὺ μοσχοβολοῦν καὶ κρύβουν στὶς φυλλωσιές τους ὅλες τὶς ἡρωικὲς σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας:

Δὲν κλαίω ποὺ σὲ ἔχασα
ποὺ σ’ εἶχα γιὰ καμάρι
Κλαίω ποὺ δὲν ἔχω ἄλλο γιὸ
τὴ θέση σου νὰ πάρει!

.                      Γιορτὴ Δημοκρατίας (ἢ Δειμοκρατίας, «δεῖμος» σημαίνει φόβος στὰ ἀρχαιοελληνικά), γιόρτασε τὸκράτος-σκαντζόχοιρος τὶς προάλλες. Κάλεσε καὶ «πρόσφυγες καὶ μετανάστες» ἡ κεφαλή. Σαφὲς τὸ μήνυμα, τὸφαρμακερὸ ἀγκάθι ποὺ μᾶς ματώνει: «Τούτη τὴν πατρίδα δὲν τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζὶ» οἱ Ἕλληνες. Τὴν μοιραζόμαστε πιὰ μὲ τοὺς μωαμεθανούς. Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν ἀγωνιστῶν ποὺ θυσιάστηκαν νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ. Ἔδιωξε τὸ κράτος-σκαντζόχοιρος ἴσως καὶ 800.000 «Ἑλληνάκια», ποὺ λέει καὶ ὁ Ἐλύτης, καὶ τὰ ἀντικαθιστᾶ μὲἑκατομμύρια ὀπαδῶν τῆς σαρίας καὶ τοῦ «ἱεροῦ πολέμου».  (Ἂν δὲν ἀπαλλαχθοῦμε ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους σκαντζόχοιρους, νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ ἱστορικὴ εὐθανασία. Ἔφυγε ὁ ἀνθὸς τῆς πατρίδας, μία κανονικὴ «λεηλασία ἐγκεφάλων», ποὺ μὲ αἷμα καὶ δάκρυα σπούδασαν οἱ γονιοί τους καὶ μᾶς ἦρθαν Σομαλοί, Ἀλγερινοί, Πακιστανοὶ καὶ Ἀφγανοὶ ποὺ τὰ κράτη τους, εἶναι ἐχθρικά, μᾶς μισοῦν καὶ συμμαχοῦν μὲ τὴν Τουρκιά. Ἔρχονται δηλητηριασμένοι, χωρὶς ἴχνος εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν φιλοξενία. Παράνοια ἀπερίγραπτη. Ἐσχάτη ὥρα ἐστι!!).
.                     Ὁ στόχος, ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείναμε στὸ ἁλίκτυπο αὐτὸ γαλάζιο ἀκρωτήρι τῆς Μεσογείου, πρέπει νὰ εἶναι ἕνας: «Νὰ βουλιάξουμε»  τὸν σκαντζόχοιρο, νὰ «φαγωθεῖ» ἡ κεφαλή του. Τὰ διλήμματα ἀριστεροὶ ἢ δεξιοὶσκαντζόχοιροι εἶναι γιὰ τοὺς ἀφελεῖς ἢ τοὺς ἰδιοτελεῖς.
.                      Μόνο ἔτσι θὰ γιορτάσει ὁ Ἑλληνισμὸς τὴν ΝΙΚΗ του.

, , ,

Σχολιάστε