Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παιδεία

ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ καὶ ΟΧΙ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Ἂν εἴχαμε ὑπουργεῖο ἐθνικῆς,
ἑλληνικῆς καὶ ὄχι νεοταξικῆς παιδείας…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. . Τὸ παρὸν κείμενο ἀφιερώνεται στὴν ἱερὰ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ πιὰ πατρὸς Στεφάνου Παπαθανασίου, ποὺ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν στὴν Κατερίνη. Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας, ταπεινός, εὐθὺς καὶ ἀκενόδοξος, φιλόχριστος καὶ φιλότιμος, πρόσχαρος καὶ ἐλεήμων, ἀγαπητὸς πολὺ ἀπὸ τὸν ἁπλὸ λαό, παπὰς λεβέντης, φιλακόλουθος, πνευματικὸς ἀκαταπόνητος, ἀληθὴς λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, μὲ φιλοπατρία ἀνυπόκριτο καὶ γενναιότητα ἀσυμβίβαστη, στάθηκε γιὰ πολλὲς δεκαετίες «λιθάρι ριζιμιό», στήριγμα ἀειθαλές τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας τῆς Πιερίας. Ὑπῆρξε πνευματικὸς τῆς εὐρύτερης οἰκογενείας μου, φίλος ἀφοσιωμένος καὶ συμπαραστάτης μονάκριβος. Τὸν ἀγαπᾶμε, τὸν σεβόμαστε, τὸν ἔχουμε στὴν καρδιά μας. Πλέον εἰρήνεψε ἀπὸ τοὺς κόπους του καὶ ἀναπαύεται «σιμά, πολὺ σιμὰ εἰς τὸν πτωχὸν Λάζαρον τοῦ Εὐαγγελίου». Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ πατρὸς Στεφάνου. Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του.

«Ἰδοὺ ὁ Χριστὸς ποὺ γέρνοντας
Στοῦ πόνου τὸ κρεβάτι
Σοῦ σιάζει τὸ προσκέφαλο
Καὶ σὲ παρηγορᾶ».
. – – – – – – – – – . Τοῦ Σολωμοῦ οἱ περίτεχνοι στίχοι. Τόσο παρήγοροι σήμερα, ποὺ πολλοὶ συνάνθρωποί μας ἀγωνίζονται στοῦ πόνου τὸ κρεβάτι. Σολωμός, ὁ λησμονημένος ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση ποιητής.
. – – – – – – – – – . Ἂν εἴχαμε ὑπουργεῖο ἐθνικῆς, ἑλληνικῆς καὶ ὄχι νεοταξικῆς παιδείας, θὰ φροντίζαμε «νὰ πλουμίσουμε» τὴν δημοτικὴ ἐκπαίδευση μὲ δύο Ἀνθολόγια.
. – – – – – – – – – . Τὸ πρῶτο θὰ τὸ τιτλοφορούσαμε «Ἐτυμολογικὸ Ἀνθολόγιο». Θὰ περιεῖχε λέξεις συχνόχρηστες τῆς νεοελληνικῆς καὶ τὴν γενέθλιο ἱστορία τους. Γιατί νὰ μὴν γνωρίζουν οἱ μαθητές μας τὴν ἐτυμολογικὴ συγγένεια τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ νεαροῦ; ὅτι συνδέονται ὁ ἥλιος (ἅλιος) μὲ τὸ γιαλὸ καὶ τὴ θάλασσα, τὸ ἁλάτι, τὴ σαλάτα καὶ τὸ σαλάμι; Γιατί νὰ μὴν μαθαίνουν ὅτι νόστος καὶ νόστιμος σμιλεύτηκαν γιὰ πρώτη φορὰ στὶς «ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου»; Γιατί ὀνομάστηκαν σκίουρος ἢ ρινόκερως αὐτὰ τὰ ζῶα ἢ καλύτερα κτήνη, ἀφοῦ ἔχουμε κτηνίατρο; Μὲ πόση εὐλάβεια, μ’ ἀνοιχτὸ κυριολεκτικὰ στόμα, παρακολουθοῦν τὰ παιδιὰ τὴν γοητευτικότατη αὐτὴ περιήγηση στὸν προγονικὸ λόγο!!
. – – – – – – – – – . Τὸ δεύτερο Ἀνθολόγιο θὰ τὸ ὀνομάτιζα «Ἀνθολόγιο Πατριδογνωσίας». Βεβαίως ἡ λέξη πατριδογνωσία εἶναι ποινικοποιημένη πρὸς τὸ παρόν. Ὅσο κυβερνοῦν οἱ ἀπτόητοι ἐθνομηδενιστές, ἡ… πατριδοφθορία θὰ συνεχίζεται. Ἀντὶ στὰ σχολεῖα «νὰ γιομίζει ὁ μαθητὴς προκοπὴ κι ἀρετή», τώρα ἔχουμε «συνταγὲς μαγειρικῆς καὶ κείμενα θρασυδειλίας, ἀφιλοπατρίας καὶ ἀθεΐας. Στὸ Ἀνθολόγιο αὐτὸ θὰ ἐρανιζόμασταν ὅ,τι ἔνδοξο καὶ σπουδαῖο ἐπιτεύχθηκε ἢ γράφτηκε ἀπὸ τοὺς μαϊστόρους τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὣς σήμερα. Ὅλες οἱ ἱερὲς «σκιὲς» τοῦ παρελθόντος, ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, τὸν Πλάτωνα, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Φώτιο τὸν Μέγα, τὸν Ἰσαπόστολο Ἅγιο Κοσμᾶ, τὸν Μακρυγιάννη, τὸν Παπαδιαμάντη, τὸν Σεφέρη καὶ τὸν Κόντογλου, τὸν Σεφέρη.
. – – – – – – – – – . Ἕνα μεγαλειῶδες γεγονός, γιὰ παράδειγμα, ποὺ θὰ μείνει ἀνεξίτηλο στὰ παιδιὰ καὶ θὰ τροφοδοτεῖ τὴν ἐθνική μας ὑπερηφάνεια, ποὺ τόσο ἔχουμε ἀνάγκη. Περιέχεται στὰ ἅπαντα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη, (ἔκδ, “Μέρμηγκας”, σελ.155), τοῦ «φυλάκτορα τοῦ Γένους», ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Παλαμᾶς σ’ ἕνα ποίημά του. Εἶναι γράμμα ποὺ ἔστειλε στὶς 31 Μαρτίου τοῦ 1860 στὸν Ἀνδρέα Λασκαράτο. Τὸ γεγονὸς τὸ χαρακτηρίζει «ἀνέγδοτο».
Τὸ 1822 ὁ Ὀδυσσέας πολιορκεῖ τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν «ὅπου εὐρίσκοντο κλεισμένοι οἱ Τοῦρκοι καὶ τὴν ὑπερασπίζοντο μὲ μεγάλη καρτεροψυχία… καὶ δὲν ἦτο σπάνιον κάπου νὰ βλέπεις τὰ ἐνάντια μέρη νὰ στέκονται μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα καὶ ἄνεργα διὰ ἔλλειψιν ἀπὸ πολεμοφόδια. Κάτι παρόμοιο θὰ συνέβαινε βέβαια καὶ τὴν ἡμέρα ὅπου ἔτυχε τὸ ἀκόλουθο συμβάν»:
«Ἐξύπνησαν κάποια παλληκάρια τοῦ Ὀδυσσέως, πρωὶ-πρωὶ καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο γλυκοχάραμα ἔμειναν ἐκστατικά, βλέποντας τοὺς Τούρκους ἀνεβασμένους ἐπάνω εἰς τὸν Παρθενώνα καὶ ἐργαζόμενους μὲ μεγάλη βία νὰ χαλοῦν τὰ ὡραῖα ἐκεῖνα μνημεῖα. Τόσο παράξενη καὶ ἀκατανόητη τοὺς ἐφάνη τέτοια ἀνωφελὴς βαρβαρότης, ὁπού ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ εἰδοποιήσουν τὸν Ὀδυσσέα. Ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς ἐβεβαιώθηκε μὲ τὰ μάτια του, ἀπόλυσε τρία τέσσερα ἀπὸ τὰ παλληκάρια του νὰ πλησιάσουν εἰς τὴν Ἀκρόπολη καὶ νὰ ἐρωτήσουν τοὺς Τούρκους διατὶ ἔδειχναν τέτοια ἀγριότητα μὲ μάρμαρα, τὰ ὁποῖα δὲν τοὺς ἐπροξενοῦσαν καμμία βλάβη. Ἐπέταξαν μὲ μιᾶς οἱ γενναῖοι καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα ἔφεραν εἰς τὸ στρατηγὸ τὴν ἀπόκριση ὅτι οἱ Τοῦρκοι μὴν ἔχοντας ἄλλο μολύβι διὰ νὰ χύσουν βόλια καὶ ξανοίξαντες ὅτι μέσα εἰς ἐκεῖνα τὰ μάρμαρα εὑρίσκεται τοῦτο τὸ μέταλλο, χυμένο ἐπίτηδες διὰ νὰ δίδη δύναμη καὶ σταθερότητα, εἶχαν ἀποφασίσει νὰ προστρέξουνε εἰς ἐκεῖνο τὸ χαλασμὸ διὰ νὰ δυνηθοῦνε νὰ ἐξακολουθήσουνε τὸν πόλεμο.
Τέτοια ἀπόκρισι ἐπροξένησε μεγάλη ἀπελπισία εἰς τοὺς Ἕλληνες καὶ ἀφοῦ ἐστοχάστηκαν τί νὰ πράξουν διὰ νὰ σώσουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τὰ μνημεῖα τοῦ μεγαλείου των, ὅλοι μὲ μία φωνὴ ἀποφάσισαν νὰ μηνύσουν εἰς τοὺς ἀποκλεισμένους νὰ παύσουν τὴν καταστροφὴ καὶ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τοὺς προμηθεύσουν ὅσο μολύβι τοὺς ἐχρειάζετο γιὰ τὴν ὑπεράσπισή τους. Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ἔστρεξαν οἱ Τοῦρκοι, καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξαγόρασαν μὲ τὸ αἷμα τους -δίδοντες εἰς τοὺς ἐχθροὺς βόλια διὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν- τὰ πολύτιμα ἐκεῖνα μάρμαρα, τὰ ὁποῖα ἦσαν προωρισμένα νὰ ζήσουν διὰ νὰ ἴδουν πάλιν ἀναστημένο ὁλόγυρά τους ἐκεῖνο τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τόσους αἰῶνας ἐφαίνετο βυθισμένο εἰς λήθαργο. Ἁξιοθαύμαστο παράδειγμα ἀρετῆς, γενναιότητος καὶ ζήλου πρὸς τὴν πατρίδα!».
. – – – – – – – – – . Τέτοιο ἦταν τὸ μεγαλεῖο τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21: «Ἔτσι ἀπὸ μερικὰ παλληκάρια κρατήθηκε τὸ Ἔθνος! Ὅσοι πεθαίνουν παλληκαρήσια, δὲν πεθαίνουν. Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡρωισμός, δὲν γίνεται τίποτα. Καὶ νὰ ξέρετε, ὁ πιστὸς εἶναι καὶ γενναῖος. Ὁ Μακρυγιάννης ὁ καημένος τί τράβηξε! Καὶ σὲ τί χρόνια!
“-Κάπνισαν τὰ μάτια μου”, λέει κάπου Γέροντα.
. – – – – – – – – – . Ναὶ κάπνισαν τὰ μάτια του. Ἀπὸ τὴν ἔνταση καὶ τὴν ἀγωνία ποὺ εἶχε, ἦταν σὰν νὰ ἔβγαζαν ὑδρατμοὺς τὰ μάτια του. Βρέθηκε σ’ ἐκείνη τὴν κατάσταση καὶ ἀπὸ πόνο καὶ ἀγάπη θυσιαζόταν συνέχεια. Δὲν σκέφθηκε, δὲν ὑπολόγισε ποτὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν φοβήθηκε μὴν τὸν σκοτώσουν, ὅταν ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν Πατρίδα.
. – – – – – – – – – . «Ὁ Μακρυγιάννης ζοῦσε πνευματικὲς καταστάσεις. Ἂν γινόταν καλόγερος, πιστεύω ὅτι ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀντώνιο δὲ θὰ εἶχε μεγάλη διαφορά. Τρεῖς χιλιάδες μετάνοιες ἔκανε καὶ εἶχε καὶ τραύματα καὶ πληγές. Ἄνοιγαν οἱ πληγές του, ἔβγαιναν τὰ ἔντερά του, ὅταν ἔκανε μετάνοιες, καὶ τὰ ἔβαζε μέσα. Τρεῖς δικές μου μετάνοιες κάνουν μία δική του. Ἔβρεχε τὸ πάτωμα μὲ τὰ δάκρυά του.
. – – – – – – – – – . Ἐμεῖς, ἂν ἤμασταν στὴ θέση του, θὰ πηγαίναμε στὸ νοσοκομεῖο νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν….». Εἶναι λόγια τοῦ ἁγίου Παϊσίου, τοῦ Ἁγιορείτη….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑIΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΥΣ…. ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΛΩΡΟΥΣ; (Δ. Νατσιός)

Ποιός φταίει γιὰ τοὺς ἀτιμώρητους…. κουκουλοφλώρους;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. – – – – – – . Στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, ἂν θυμᾶμαι καλά, ἐγκαινιάστηκε τὸ νοσηρὸ φαινόμενο τῶν καταλήψεων. Παιδιὰ 13 ἐτῶν πραγματοποιοῦν ἐπὶ ἑβδομάδες «καταλήψεις» σχολείων, μὲ αἴτημα κατ’ ἀρχὰς τὴν κατάργηση τῶν ἐξετάσεων. Καὶ ὑπῆρξαν πολιτικοὶ ποὺ ἔσπευσαν νὰ φωτογραφηθοῦν μαζί τους στὰ κιγκλιδώματα γιὰ νὰ ἁλιεύσουν συμπάθειες. Ἡ κοινωνία διαβρωμένη, θρυμματισμένη καὶ σὲ ἀποσύνθεση, παρακολουθοῦσε – γονεῖς, ἐκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, Τύπος- ἐμβρόντητη, ἀλλὰ ἄφωνη καὶ ἀπαθής, ἀπὸ δειλία καὶ καιροσκοπισμό. Μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου οἱ καταλήψεις, ἀπέκτησαν μορφὴ ἐθιμικοῦ δικαίου.
. – – – – – – . Τὸν Ἰούνιο στέλνουμε παιδιὰ στὸ γυμνάσιο καὶ κατὰ τὸν Ὀκτώβριο κάθε ἔτους, τὰ βλέπουμε νὰ περιφέρονται, σὲ ὧρες μαθημάτων, γύρω ἀπὸ τὸ δημοτικό τους σχολεῖο, πασιχαρῆ, διότι ἀπέκτησαν τὸν… περίοπτο καὶ τιμητικὸ τίτλο τοῦ καταληψία. Ἑνὸς μηνὸς φοίτηση στὸ γυμνάσιο, ἀρκεῖ, γιὰ νὰ μεταμορφώσει τὴν παιδικότητα καὶ ἁγνότητα, ποὺ παραδίδουμε στὴν ἀνώτερη ἀπὸ μᾶς ἐκπαιδευτικὴ βαθμίδα, σὲ ἐν δυνάμει ἀναρχικοὺς καὶ κουκουλοφόρους. Αὐτὸ τὸ γρήγορο μεγάλωμα, συνοδεύεται μὲν ἀπὸ τὴν ἀποβολὴ τῆς ἀθωότητας, φυλάσσεται ὅμως ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ, ἡ ἀνωριμότητα. Ὅπως ἀριστοτεχνικὰ τὸ διατύπωσε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος «ὥσπερ δεδοικότες μὴ τὸ κακὸν ἀπολέσωσιν», δηλαδή, σὰν νὰ φοβοῦνται μήπως χάσουν τὸ κακό.
. – – – – – – . Προϊόντος τοῦ χρόνου, τὰ αἰτήματα τῶν καταλήψεων στὰ γυμνάσια, καταρράκωσαν καὶ τὸ τελευταῖο ἴχνος σοβαρότητας ἀπὸ αὐτὸ ποὺ κάποτε ὀνομάζαμε «ἐθνικὴ παιδεία». Κατανοώντας οἱ μαθητὲς τὴν περιρρέουσα ἀτιμωρησία καὶ ἀδιαφορία, καταλαμβάνουν σχολεῖα μὲ δικαιολογίες, ποὺ παραπέμπουν σὲ «φραπεδοσύναξη» συνοικιακῆς καφετέριας, στὴν ὁποία «λιώνουν», ἀναπαυόμενα, τὰ ἄλκιμα νιάτα τῆς δόλιας πατρίδας. Ἔτσι ἀκούσαμε γιὰ τὴν μορφὴ τῆς τυροπίττας τοῦ κυλικείου, γιὰ τὸ χρῶμα τοῦ χαρτιοῦ στὴν τουαλέτα καὶ ἄλλα φαιδρὰ ποὺ κατεξευτελίζουν μία ὁλόκληρη κοινωνία. Τελειώνοντας τὸ λύκειο, οἱ νέοι πλέον εἶναι πανέτοιμοι, νὰ διακριθοῦν καὶ στὶς ὑψηλότερες βαθμίδες τῆς ἀνομίας, μετὰ καὶ τὴν πανηγυρικὴ ὑποδοχὴ ποὺ τοὺς ἐπιφυλάσσουν οἱ ἀειθαλεῖς κομματικὲς νεολαῖες στὸ πανεπιστήμιο, κυρίως τῆς ἀριστερομυαλης καὶ κρανιοκενοὺς ἀναρχίας, νὰ φορέσουν κουκούλα, νὰ βιαιοπραγοῦν ἀτιμωρητὶ καὶ νὰ χτίζουν ἢ νὰ εἰσβάλλουν σὲ γραφεῖα πρυτάνεων -ὅπως τὶς προάλλες μὲ τὸν πρύτανη τῆς ΑΣΟΕΕ- καὶ νὰ τοὺς κρεμοῦν «λαιμαριὲς» στὶς ὁποῖες ἀναγράφουν δημοκρατικότατα τὰ «εὐγενῆ» συνθήματά τους, ὅπως «ἀλληλεγγύη στὶς καταλήψεις». Προφανῶς καὶ κάποιοι γονεῖς θὰ καμαρώνουν ποὺ τὰ βλαστάρια τους, οἱ «κουκουλοφλῶροι» τῶν βορείων καὶ νοτίων προαστίων, διαπρέπουν στὴν κουκουλοφορία καὶ στὴν ἀσυδοσία. «Παιδιὰ εἶναι, κάνουν τὴν ἐπανάστασή τους».
. – – – – – – . Τὰ συφοριασμένο κράτος, τὸ ὁποῖο ἐπιβάλλει μὲ βαριὰ πρόστιμα καὶ ἀπειλὲς τὴν «μάσκα παντοῦ», ἀνέχεται βέβαια, σχεδὸν ὑποθάλπει, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, τὴν κουκούλα, ἐπιτρέποντας τὴν διασπορὰ ἑνὸς πιὸ ἐπικίνδυνου «ἰοῦ». Τοῦ ἰοῦ τῆς ἀτιμωρησίας, ποὺ τὰ συμπτώματά του εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνα, γιατί ροκανίζουν τὸ μέλλον τοῦ λαοῦ μας. Καὶ τὸ κακὸ ἐπιτείνεται, διότι τὸ «ἐμβόλιο» κατὰ τῆς κουκουλοφορίας ὑπάρχει, ἀλλὰ καμμιὰ κυβέρνηση δὲν ἔχει τὸ σθένος νὰ τὸ χρησιμοποιήσει. Τὸ ἐμβόλιο λέγεται τιμωρία, λέξη ποὺ ἔχει ἀπαγορευτεῖ, διὰ ροπάλου, νὰ μνημονεύεται ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη.
. – – – – – – . Μία… ὡραία ἐτυμολογικὴ παρένθεση. Ἡ λέξη «ὥρα», ὅταν γράφαμε ἀρτιμελῶς τὴν γλώσσα μας, μὲ πνεύματα καὶ τόνους, σήμαινε τὴν χρονικὴ διάρκεια, μὲ δασεία καὶ ὀξεία στὸ ὠμέγα, ἀλλὰ καὶ τὴν φροντίδα, τὴν πρόνοια καὶ τὸ ἐνδιαφέρον, μὲ ψιλὴ καὶ ὀξεία στὸ τονιζόμενο φωνῆεν. Ἄρα τιμή+ὥρα, δηλαδὴ «τιμωρία», σημαίνει ὅτι φροντίζω καὶ προνοῶ γιὰ τὴν τιμὴ καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά σου. Ποῦ νὰ τὰ πεῖς ὅμως αὐτὰ σὲ ἕνα, βυθισμένο σὲ λήθαργο, ὑπουργεῖο Παιδείας, ποὺ στερεῖ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῆς παντέρπνου καὶ πανευφήμου ἐτυμολογίας μας;
. – – – – – – . Πῶς ἀντέδρασε ἡ «πολιτεία» στὴν διαπόμπευσή της, καὶ ὄχι τοῦ ἀτυχοῦς πρυτάνεως, ποὺ εἶναι θύμα τῆς ἀνυπαρξίας καὶ ἀβουλίας της; Μὲ τὶς χιλιοειπωμένες, ἀφόρητες κοινοτοπίες. Θὰ τοὺς πιάσουμε, θὰ τοὺς ἐπικηρύξουμε, «θὰ τὸ ποῦμε στὴν μαμά τους»… Τίποτε ἀπολύτως δὲν θὰ γίνει, θὰ ξεχαστεῖ ὅπως καὶ τόσα ἄλλα, γιατί δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὸ πρόβλημα. (Καὶ νὰ τοὺς συλλάβουν τί θὰ γίνει; Γιὰ ἀντίποινα οἱ «κουκουλοφλῶροι» θὰ ρημάξουν καὶ πάλι κάποιο πολυτεχνεῖο, ἐνῶ οἱ ποινὲς τύπου Παρασκευόπουλου, θὰ τοὺς τιμωρήσουν μὲ μία «βαρύτατη» ἀναστολή, γιατί εἶναι παιδιὰ τῆς… ἁγιοτόκου Ἀριστερᾶς).
. – – – – – – . «Τὰ παιδιά μας εἶναι παιδιὰ τῆς ἐποχῆς μας. Ἡ ἐποχή μας εἶναι δική μας κατάκτηση, δική μας εὐθύνη, δική μας λογοδοσία, δική μας ἀλαζονεία, ἀλλὰ κυρίως δική μας παιδεία. Ὁ κάθε πολιτισμός, εἶπε ὁ Ὄσβαλντ Σπέγκλερ, εἶναι τὸ ἀναπόφευκτο πεπρωμένο μίας συγκεκριμένης παιδείας», θὰ γράψει ὁ ἀείμνηστος Τάσος Λιγνάδης στὸ περισπούδαστο πόνημά του. «Καταρρέω». (ἐκδ. «Ἀκρίτας», σελ. 33).
. – – – – – – . Ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ ἡ σκληρὴ γλῶσσα, ἀλλὰ σήμερα τὰ παιδιὰ ἔρχονται στὰ σχολεῖο πνευματικῶς ἄρρωστα. Μοσχοαναθρεμμένοι μοναχογιοὶ καὶ μοναχοκόρες, γεμάτοι ὑπερηφάνεια καὶ κενοδοξία. (Ὑπερηφάνεια σημαίνει χειροκροτῶ τὸν ἑαυτό μου, κενοδοξία ἐπιζητῶ τὰ χειροκροτήματα τῶν ἄλλων). Μία σωστὴ παιδεία, μία παιδεία ἐθνική, ποὺ αἱματώνεται ἀπὸ τὰ ἀείχλωρα νάματα τῶν ἀρχαίων καὶ χριστιανῶν «γοναίγων τῆς ἀνθρωπότης», ποὺ θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης, θεραπεύει τὶς ἀσθένειες μὲ τὰ ἰαματικὰ φάρμακά της. Αὐτὸ ἀπαιτεῖ πρωτίστως ἀγάπη, ἀγωγὴ καὶ τέχνη. («Τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν τὸ ἄγειν ἄνθρωπο», κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρες). Δασκάλους, φωτιστὲς τοὺς Γένους, ὅπως τοὺς ὀνόμαζαν τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας). Αὐτὸ ἀπαιτεῖ βιβλία σχολικά, ὄχι σὰν τὰ σημερινὰ δηλητήρια, στὰ ὁποῖα κατασυκοφαντοῦνται οἱ τιμαλφεῖς ἀξίες τοῦ λαοῦ μας – πίστη, φιλοπατρία, ἀξιοπρέπεια, ἐντιμότητα, φιλότιμο– ἀλλὰ βιβλία πατριδογνωσίας. (Στὴν σελίδα 85 τοῦ βιβλίου Γλώσσας τῆς Ϛ΄ Δημοτικοῦ γ΄ τεῦχος, φιλοξενεῖται μία ἀφίσα. Μὲ κόκκινα, πηχυαῖα γράμματα, καλεῖται ὁ λαὸς νὰ πάρει μέρος, «στὶς 15 Φλεβάρη, σὲ ἀντιπολεμικὸ συλλαλητήριο». Στὴν ἑπόμενη σελίδα, διαβάζουμε «Περπατώντας σὲ κάποιον κεντρικὸ δρόμο διαβάζετε αὐτὴ τὴν ἀφίσα. Θὰ θέλατε νὰ πάρετε μέρος σ’ αὐτὸ τὸ συλλαλητήριο; Δικαιολογῆστε τὴν ἀπάντησή σας».
. – – – – – – . Βεβαίως, ὅλα τὰ παιδιά, ἐπειδὴ τὸ ἐρώτημα εἶναι ὑποβολιμαῖο καὶ καθοδηγούμενο, ἀπαντοῦν, ναί. Καὶ μετὰ ἀναρωτιόμαστε ποιὸς φταίει!!).
. – – – – – – . Παιδεία ἐθνικὴ σημαίνει ἡγεσία ποὺ δὲν ὑποκύπτει στὶς θύελλες τῶν καιρῶν, ἀλλὰ μένει προσηλωμένη στὸ ὅραμα γιὰ μία νέα Παλιγγενεσία, γιὰ σύνδεση τῶν νέων μὲ τὸ παρελθόν, γιατί καὶ αὐτὸ σημαίνει Παιδεία. Δὲν ὑπάρχει μέλλον –καὶ παρὸν– χωρὶς παρελθόν. Ἔχουμε μία ἀτίμητη κληρονομιά, ἀποστολὴ τοῦ σχολείου, εἶναι νὰ μεταδώσει αὐτὴν τὴν προίκα τῶν προγόνων, νὰ τοὺς ἀναπτύξει τὸ συναίσθημα ὅτι ἀνήκουν σὲ ἕνα σύνολο, σὲ ἕναν λαὸ ποὺ «ἔρχεται ἀπὸ μακριά». (Ἐλύτης).
. – – – – – – . Ὅποιος διαβάσει τὴν ἀντίδραση τῆς νῦν ὑπουργοῦ γιὰ τὸν προπηλακισμὸ τοῦ πρυτάνεως, «νὰ καταδικάσουν τὰ κόμματα», «νὰ ἐκδιωχθοῦν οἱ φασιστικὲς ὁμάδες ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια», μόνο θλίψη αἰσθάνεται. Ἀνούσιες τιποτολογίες, «ἀσκιὰ γιομάτα ἀγέρα» καὶ ἄγνοια τοῦ προβλήματος.
. – – – – – – . Ἕνα δέντρο, δὲν θὰ καρποφορήσει οὔτε ἂν τὸ ἐγκαταλείψεις ἀπότιστο οὔτε ἂν βάναυσα τὸ κλαδέψεις. Ἀλλὰ ἂν μὲ τέχνη τὸ ποτίσεις καὶ κόψεις τὰ κλαδιὰ ποὺ πρέπει καὶ ἀφήσεις ἐκεῖνα ποὺ θὰ δώσουν καρπό. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ σκοπὸς τῆς Παιδείας. Ποτίζουμε τὶς ρίζες καὶ κλαδεύουμε μὲ τέχνη, προσοχὴ καὶ ἀγάπη τὰ βλαβερὰ κλαδιά. Στὴν… ὥρα τους.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΝΙΚΟΥΝ ΟΙ ΛΑΟΙ… (Δ. Νατσιός)

Μὲ τέτοια ἡγεσία καὶ παιδεία νικοῦν οἱ λαοί…
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.—————–. Γιορτάζουμε τὴν Ἐθνικὴ Ἐπέτειο τοῦ «ΟΧΙ», τρία γράμματα, μία ἐλάχιστη λέξη ποὺ περικλείει μέσα της τὸ μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας!! Μὲ τὰ «ΟΧΙ» ἀνήλθαμε στὶς κορυφὲς τῆς δόξας!! Μὲ τὰ «ΝΑΙ» καὶ τὶς προδοσίες τῶν διαχρονικῶν Νενέκων ποὺ κυβερνοῦν τὸν τόπο, καταντήσαμε περίγελως τῆς Οἰκουμένης. Σεργιανίζουν ἀμέριμνα τὰ καράβια τῶν Μωχαμετάνων στὸ Αἰγαῖο καὶ ἀναπολοῦμε τοὺς Κανάρηδες καὶ τοὺς Κουντουριώτηδες ποὺ ἔστελναν τὶς ναυαρχίδες τους στὸν πάτο τῆς γαλανόλευκης πατρίδας μας. Οἱ τρομεροὶ ναυμάχοι μας δὲν γνώριζαν ἀπὸ «ἐπακουμβήσεις» καὶ λοιπὲς κουτοπονηριὲς ποὺ ἐπινοοῦν οἱ τζιτζιφιόγκοι τοῦ κατευνασμοῦ, ἀλλὰ τίναζαν στὸν ἀέρα τὶς φρεγάτες τῶν θρασύδειλων Τούρκων.
.—————–. Θα ξεδιπλωθοῦν καὶ οἱ σημαῖες στὰ μπαλκόνια τῶν σπιτιῶν-ὅσων καίγονται ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸ ἱερὸ σύμβολο τοῦ Ἔθνους μας καὶ ὄχι ὅσων τὶς καῖνε- θὰ ἀκούσουμε καὶ τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο, ποὺ δὲν εἶναι ὕμνος εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν». Γιὰ τὸν ἐθνικό μας ποιητὴ εἶναι ἀξεδιάλυτα -ἕνα αὐτὰ τὰ δύο. Καὶ λέγεται πώς, ὅταν τὸ 1826 ὁ τότε πρωθυπουργὸς τῆς Ἀγγλίας, Κάνιγκ, διάβασε τὸν Ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ, συγκλονίστηκε καὶ συνέταξε τὸ Πρωτόκολλο μὲ τὸ ὁποῖο ἀναγνώριζε τὸν αἱμόφυρτο τόπο μας ὡς κράτος. Γιατί οἱ μεγάλοι τοῦ κόσμου συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική τους, ὄχι μὲ κριτήριο τὴν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων καὶ …ἐπακουμβήσεων», ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἀποφασιστικότητα τῶν λαῶν καὶ τῶν κυβερνήσεών τους, νὰ ὑπερασπίσουν τὴν ἐθνική τους ἀξιοπρέπεια μὲ θυσίες καὶ μὲ τὸ αἷμα τους, ἂν χρειαστεῖ!
.—————–. Τὸ ’40 νικήσαμε γιατί ὁ λαὸς καὶ οἱ μαχητές του μέθυσαν μὲ τ’ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ ’21. Γιατί ἔβλεπαν τὴν Παναγία νὰ περπατᾶ πάνω στὰ χιόνια, γιατί ντρέπονταν νὰ ντροπιαστοῦν!
.—————–. Διασώζει ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στὸ βιβλίο του «Τὸ περιβόλι τῶν θεῶν», (σ. 13), κάτι ἐκπληκτικό. Περιγράφει τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ στὸ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμὸς» καὶ τὴν στιχομυθία μὲ πληγωμένο στρατιώτη:
«-Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;
-Στὸ Ἰβάν!
-Ε, τὸ Ἰβὰν τὸ τιμωρήσαμε! Ἔπεσε χθὲς τὸ βράδυ.
-Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἶχε πέσει ἐδῶ καὶ πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τὴν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νὰ μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θὰ τὸ παίρναμε ἀπὸ τότε».
Τί νὰ πεῖ κανεὶς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου;
.—————–. Τὸ ’40 νικήσαμε γιατί εἴχαμε παιδεία, ἡγεσία καὶ ἐκκλησία ἀντάξιες τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Παράδοσής μας.
.—————–. Ἡ Παιδεία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, μὲ τοὺς ἡρωικοὺς δασκάλους τῶν πολυπληθῶν τάξεων, ποὺ κρατοῦσαν γερὰ στοὺς ὤμους τους τὴν ἱστορία τοῦ ἔθνους, ποὺ ἀμείβονταν μὲ ψίχουλα, μόρφωναν γενιὲς παιδιῶν, ποὺ καμάρωναν γιατί εἶναι Ἕλληνες. Παιδιὰ ποὺ στὰ λιγοστὰ βιβλία τους, καταταλαιπωρημένα ἀπὸ τὴν πολυχρησία -τότε δὲν τὰ ἔκαιγαν στὸ τέλος τῆς σχολικῆς χρονιᾶς, ἀπὸ σέβας, γιατί ἦταν γεμάτα μὲ εἰκόνες ἁγίων καὶ ἡρώων- ἀντίκριζαν τὸν ἀνθὸ τῆς λογοτεχνίας μας, βιβλία μὲ ταυτότητα ἑλληνική. Γιατί σήμερα ἡ βλακεία, ἡ προδοσία καὶ ἡ δειλία κυριαρχοῦν στὰ «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης», ποὺ τὰ ὀνομάζουν εὐφημιστικῶς βιβλία Γλώσσας! Καὶ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ποὺ δὲν σέβονται οἱ συγγραφικὲς ὁμάδες καὶ παρέες τοῦ ὑπουργείου πρώην ἐθνικῆς καὶ νῦν νεοταξικῆς ἐκπαίδευσης τοὺς ἀγῶνες, τὶς ἐπετείους τοῦ λαοῦ μας!
.—————–. Στὴν Γ´ Δημοτικοῦ, στὸ α´ τεῦχος τοῦ βιβλίου Γλώσσας, σελ.79, τὸ ἀφιέρωμα στὸ Ἔπος τοῦ ’40, περιορίζεται στὴ ἑξῆς ἀναφορά: «Ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο τῆς Ροζίνας, μίας δεκάχρονης ἑβραιοπούλας ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ὀκτώβριος 1940: Τὴ Δευτέρα 28 Ὀκτωβρίου 1940 δὲν πήγαμε σχολεῖο. Εἶχε κηρυχτεῖ ὁ Ἑλληνοϊταλικὸς πόλεμος. Ἀναστατωμένα ἤμασταν ἐμεῖς τὰ παιδιά. Οἱ Ἰταλοὶ βομβάρδισαν τὴ Θεσσαλονίκη. Στὸ μαγαζὶ τοῦ πατέρα μου γίνηκαν πολλὲς καταστροφές». Καὶ τέλος! Τίποτε ἄλλο! Αὐτὸ μαθαίνουν χιλιάδες Ἑλληνόπουλα γιὰ τὸ Σαράντα! Ἀναστάτωση (ὅπως λέμε «συνωστισμὸς») καὶ καταστροφὴ ἑνὸς μαγαζιοῦ! Σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδας, ὅπως στὴν Πάτρα, σκοτώθηκαν πολλοὶ ἄνθρωποι καὶ παιδιὰ ἀπὸ ἰταλικὰ βομβαρδιστικά. Ἔγραψαν γι’ αὐτὸ οἱ ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς. Γιατί δὲν συμπεριέλαβαν ἕνα τέτοιο συμβάν; (Στὴν δὲ Ε´ δημοτικοῦ ἔγραψα σὲ προηγούμενο ἄρθρο γιὰ τὸ ἄθλιο κείμενο ποὺ τιτλοφορεῖται «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο καὶ ἐμεῖς κρυφτήκαμε στὰ ὑπόγεια»).
.—————–. Τί λογῆς ἦταν οἱ δάσκαλοι τοῦ ’40; Ἀντιγράφω: «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπή, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό. Ὁ δάσκαλος –ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του– μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται, τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες.
– Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει:
– Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ στοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἐκδ. «Ἑστία», σελ. 194).
.—————–.Εἴχαμε ἡγεσία μὲ φιλοπατρία. Γιὰ τὸν Μεταξὰ ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα δὲν τὸν ἀφήνουν οὔτε στὸ μνῆμα του νὰ ἀναπαυτεῖ, νὰ σημειώσω ὅτι λίγο μετὰ τὸ ἔνδοξο «ΟΧΙ» στὸν Μουσολίνι, στὸ πρῶτο ὑπουργικὸ συμβούλιο, ποὺ ἔγινε τὸ πρωὶ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἀφοῦ, κάνοντας τὸν σταυρό του, ὑπέγραψε τὰ διατάγματα γενικῆς ἐπιστράτευσης, ζήτησε ἀπὸ τοὺς ὑπουργούς του τὴν ἔγκριση νόμου μὲ μόνο ἄρθρο του τὸ ἑξῆς: «Οὐδεὶς Ἕλλην καθίσταται πλουσιώτερος ἐκ τοῦ πολέμου». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο, «1940-Ὁ ἄγνωστος πόλεμος: Ἡ ἑλληνικὴ πολεμικὴ προσπάθεια στὰ μετόπισθεν», ἐκδ. «Πατάκης», σελ. 106, τῆς Μαρίνας Πετράκη). Πέθανε πάμφτωχος. Πόσοι καὶ πόσοι πρωθυπουργοὶ καὶ ὑπουργοὶ ἰδίως τῶν τελευταίων δεκαετιῶν μπῆκαν πάμφτωχοι καὶ βγῆκαν πάμπλουτοι ἀπὸ τὴν πολιτική; Καὶ τὸ μόνο ποὺ ἄφησαν στὴν ἱστορία εἶναι κουτσουλιὲς καὶ προδοσίες.
.—————–.Εἴχαμε ἡγεσία στὴν ἐκκλησία μὲ ἦθος Παπαφλέσσα. Σήμερα ἀκοῦμε «ἱερὲς μουρμοῦρες» καὶ κηρύγματα ὑποταγῆς στὰ κελεύσματα τῶν ἀνίκανων πολιτικῶν. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν εἶναι ὁ Χρύσανθος ὁ ἀπὸ Τραπεζοῦντος, ὁ πολὺ σπουδαῖος, ἀσυμβίβαστος καὶ λαμπρὸς Ἱεράρχης, ποὺ «εὐλογεῖ τὰ ὄπλα τὰ ἱερὰ καὶ καλεῖ πάντας νὰ ἀποδυθοῦν εἰς Ἅγιον ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος ἀγῶνα». Ἀνδροπρεπὴς καὶ ἀπτόητος ἀντιστέκεται καὶ στοὺς Γερμανούς, ἐκδιώκεται καὶ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὸν Δαμασκηνό. Τὸ 1943, τὸν Μάρτιο, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνὸς ἡγήθηκε διαδηλώσεως γιὰ τὴν ματαίωση τῆς πολιτικῆς ἐπιστρατεύσεως, ποὺ εἶχαν ἐξαγγείλει οἱ Γερμανοί. Ὅταν ἕνας Γερμανὸς ἀξιωματικὸς τὸν ἀπείλησε μὲ ἐκτέλεση, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀτάραχος ἀπάντησε: «Ἀκοῦστε καλὰ καὶ νὰ μὴν μὲ ἀπειλεῖτε. Σὲ τοῦτον τὸν τόπο εἶναι συνήθεια, τοὺς δεσποτάδες οἱ ἐχθροὶ νὰ μὴν τοὺς τουφεκίζουν, ἀλλὰ νὰ τοὺς κρεμᾶνε». (Ἐννοώντας τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε).
.—————–. Τὴν ἑπομένη τὸ διάταγμα ποὺ θὰ μετέφερε χιλιάδες Ἕλληνες στὰ ἐργοστάσια-κρεματόρια τῆς Γερμανίας, ἀποσύρθηκε.
.—————–.Μὲ τέτοια ἡγεσία καὶ παιδεία νικοῦν οἱ λαοί…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ: ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑΣ-ΕΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΝΟΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Γι ν σωθε Πατρίδα: Σχολεα πατριδογνωσίας.
Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς 

.                          “Ἔσκασε σὰν βόμβα στὴν γειτονιά”. “Ἔπεσαν ἀπὸ τὰ σύννεφα οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς”. “Δὲν ἔδωσε ποτὲ δικαιώματα”. Εἶναι οἱ γνωστὲς ἀφόρητες κοινοτοπίες ποὺ ἐκτοξεύουν οἱ… δαιμόνιοι ἀπεσταλμένοι τῶν καναλιῶν, ὅταν καλύπτουν ἕνα ἀποτρόπαιο, εἰδεχθὲς ἔγκλημα καὶ μάλιστα ὅταν σχετίζεται μὲ παιδιά.
.                          Ξεβράστηκαν τελευταῖα δύο ὑποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ἀνήλικα κορίτσια. Στὸ ἄκουσμα τέτοιων φρικτῶν πράγματι εἰδήσεων, ἡ ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦ κόσμου συνοδεύεται μὲ προτροπὲς ποινῶν ὅπως: κρέμασμα, ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, εὐνουχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταγραφοῦν…
.                          Ὅμως, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίδραση, ὅταν σὲ σχολικὰ βιβλία προωθεῖται καὶ διαφημίζεται, αὐτὸ ποὺ ὅλοι μετὰ βδελυγμίας καταδικάζουν; Διαβάζω ὅτι τὸ ὑπουργεῖο “Παιδείας” παρακολουθεῖ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὶς ὑποθέσεις, γιατί ἐμπλέκονται ἐκπαιδευτικοὶ – τί νὰ πεῖ κανείς; – καὶ σίγουρα θὰ λάβει αὐστηρότατα μέτρα. Γιατί δὲν ἐπιδεικνύει τὴν ἴδια στάση καὶ στὸ θέμα τῶν βιβλίων; Γιατί ἀνέχεται σὲ σχολικὰ βιβλία νὰ ὑπάρχουν κείμενα, ποὺ περιγράφουν μὲ ἐντελῶς ἀθῶο, σχεδὸν παροτρυντικὸ τρόπο, τὸ ἔγκλημα τῆς παιδεραστίας; (Καὶ ποιός δὲν σκέφτεται ὅτι ἴσως τὰ παιδιὰ “ἐμπνεύστηκαν” ἀπὸ τὰ σχολικὰ κείμενα; “Ἀφοῦ τὸ γράφουν τὰ βιβλία Γλώσσας καὶ τὸ ἐπαινοῦν, γιατί νὰ μὴν τὸ δοκιμάσω”; (Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθώα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς). Μήπως αὐτὸ ὀνομάζεται, δὲν εἶμαι νομικός, ἠθικὴ αὐτουργία; Ἄρα, “διὰ νὰ δικαιοῦται νὰ ὁμιλεῖ”, πρῶτα νὰ καθαρίσει τὸ ὑπουργεῖο τὴν “κόπρο” τῶν βιβλίων ποὺ φέρουν τὴν ὑπογραφή του καὶ κατόπιν νὰ τιμωρήσει.
.                          Συγκεκριμένα, γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παραθέτω κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνικὴ Γλώσσα», Α´ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδὴ ἀπευθύνεται σὲ παιδιὰ 12-13 ἐτῶν, ποὺ μόλις ἐγκατέλειψαν τὸ δημοτικὸ σχολεῖο. Τίτλος του «Ὁσάκις». Ὑποτίθεται ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν γλωσσικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια μαθητῶν τῆς Α´ Γυμνασίου: «Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. «Ὁσάκις…» ἄρχισε τὴ φράση του ὀ φιλόλογος. «Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. «Ὁσάκις…» ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε «σκάστε». «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε.
.                          Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαῖα σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πῶς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ «Ὁσάκις» κι ἄλλος ἄνθρωπος «Ὁ Σάκης». Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης. Ὁ καθηγητής φωναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. «Τί συμβαίνει μὲ τὸ «Ὁσάκις»; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;» «Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸ διασκεδάζουν», τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη «Ὁσάκις». Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!», φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶ γελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».
.                          Ἐρωτῶ: Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Περιγράφει ἢ δὲν περιγράφει τὸ κείμενο ἀποπλάνηση ἀνηλίκου; Ἐρωτῶ: Ὅπως παρουσιάζει τὸ κείμενο αὐτὴν τὴν σχέση, σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό, τὸ ἀκίνδυνο, δὲν ἀποτελεῖ ἔμμεση παρότρυνση γιὰ ἐπιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικῶν σχέσεων; Μπορεῖς νὰ περιγράφεις μὲ χαζοχαρούμενο τρόπο μία τέτοια κατάσταση; Ποιός γονέας θὰ ἀνεχόταν ἡ κόρη του «νὰ βγαίνει ραντεβοὺ» μὲ εἰκοσιπεντάχρονο; Δὲν πρόκειται γιὰ ἐξύμνηση τῆς παιδεραστίας, τοῦ σιχαμεροῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀνατριχιάζουμε ὅλοι καὶ στὸ ἄκουσμά του μόνον; Καὶ κάτω ἀπὸ τὸ κείμενο «καμαρώνει», γιὰ ἐμπέδωση προφανῶς, ἡ ἑξῆς κρανιοκενὴς ἐρώτηση: «γιατί γελοῦσε ἡ τάξη, ὅταν ἀκουγόταν ἡ λέξη Ὁσάκις στὸ κείμενο». Τί θὰ ἀπαντήσει τὸ παιδὶ σὲ μία τέτοια «παραλυμένη» ἐρώτηση;
.                          Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ ὑπουργεῖο εἰσάγει τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη. Ἀπὸ τὴν μία αἰχμάλωτα, ἐξαρτημένα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες καὶ τὸ διαδίκτυο, στὰ ὁποῖες ἔχουν δοθεῖ μεσιανικὲς διαστάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη σεξουαλικὲς ἀγωγές, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι πυρήνας ἀποαθωοποιήσεως καὶ πρόωρης ἐνηλικίωσης, πράγμα καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τους. Χῶρος γιὰ τὴν χαρὰ τῆς μελέτης, τοῦ εὐλογημένου κόπου ποὺ προσφέρει ἡ ἡλιόλουστη ἑλληνικὴ Παιδεία, δὲν ἀπομένει.
.                          Τί κάνουμε;  Υπάρχει ἐλπίδα ἀλλά, πρῶτον, «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τῆνο, ποὺ νά ᾽ρθει μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Παναγίας νὰ καθαρίσει τὸν τόπο ἀπ’ ὅλων τῶν λογιῶ τῆς Τουρκιᾶς καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τὰ ἀπομεινάρια», (Ἐλύτης), καί, δεύτερον, «ἀπ’ ἔξω μαυροφόρ’ ἀπελπισιὰ καὶ χειροπιαστὸ σκοτάδι»: Σχολεῖα πατριδογνωσίας. Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία -ὅπου ὑπάρχει φιλότιμος ἱερέας- στὰ ὁποῖα θὰ διδάσκουν δάσκαλοι μὲ ψυχὴ καὶ Χριστό.  Ἡ Ἐκκλησία πάντα στάθηκε ἑλληνοσώτειρα. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν Πατροκοσμάδες καὶ δασκάλους, δασκάλες σὰν αὐτὲς ποὺ κράτησαν ὄρθια τὴν Μακεδονία στὰ χρόνια του Ἀγώνα, ποὺ ἔγραφαν στοὺς μαυροπίνακες, ὄχι μὲ κιμωλίες, ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τους. Τὴν πατρίδα τὸ ’21, τὴν Μακεδονία, τὴν Κρήτη, τὰ νησιά μας, τὴν Θράκη κατοπινά, δὲν τὰ ἐλευθέρωσε ἡ Εὐρώπη καὶ καμμιὰ συμμορία τύπου Τρόικας. Τὴν ἀνέστησε ἡ μαγιά, τὰ πνευματικοπαίδια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Δασκαλογιάννη καὶ τοῦ Παύλου Μελᾶ.

, , , ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ «ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ», ΑΛΛA «ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ» (Δ. Νατσιός)

Δν χρειαζόμαστε «Δασκάλους μπιστοσύνης»,
λλ«Δασκάλους Ρωμιοσύνης»

 Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                       Δὲν θυμᾶμαι πότε, ἔχει ἀρκετὰ χρόνια, δημοσιεύτηκε σὲ μεγάλης κυκλοφορίας ἐφημερίδα, σκιτσογραφία ποὺ ἑρμήνευε ἀριστοτεχνικὰ τὸ πρόβλημα ποὺ ὀνομάζεται παιδεία. Τὸ σκίτσο παρίστανε δύο ἴδιες εἰκόνες, στὶς ὁποῖες πρωταγωνιστοῦν τὰ ἴδια πρόσωπα.  (Ἡ λέξη «σκίτσο», ἰταλική, ὅπως καὶ τὸ γνωστὸ «σκέτς», εἶναι ἀντιδάνεια ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «σχέδιο»).
.                       Τὰ δύο, λοιπὸν σχέδια-σκίτσα παραπέμπουν σὲ σχολικὴ αἴθουσα, ὅπου γίνεται παραλαβὴ βαθμῶν ἀπὸ τοὺς γονεῖς, τρίμηνο ἢ τετράμηνο.  Στο πρῶτο σκίτσο ἡ ἡμερομηνία γράφει 1975. Τὸ δεύτερο, ἂς ποῦμε, 2020. Στὸ πρῶτο οἱ δύο γονεῖς, ὀργισμένοι, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸ παιδί τους-μαθητή, ποὺ ἀκούει μὲ σκυμμένο κεφάλι καὶ τοῦ λένε τὴν φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Στὸ δεύτερο, τῆς ‘’θαυμαστῆς’’ ἐποχῆς μας, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸν δάσκαλο καὶ τοῦ λένε τὴν ἴδια φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Τὸ παιδί, πλέον, δὲν εἶναι ἀπέναντι, ἀλλὰ δίπλα τους καὶ χασκογελᾶ χαιρέκακα. Ὄντως μεγαλοφυὴς περιγραφὴ τῆς μετάλλαξης τῆς χρεοκοπίας, τοῦ διασυρμοῦ τῆς παιδείας τοῦ σχολείου, τῆς οἰκογένειας.
.                       Καὶ τὰ πράγματα συνεχῶς χειροτερεύουν. Ἀπανωτὰ τὰ κρούσματα βίας καὶ ἀνομίας ἐντός τοῦ σχολικοῦ χώρου. Μαθητές μαχαιροβγάλτες, γονεῖς ξυλοκοποῦν ἢ ἀπειλοῦν ἀπροκάλυπτα δασκάλους, μαθητὲς ἐξυβρίζουν, προπηλακίζουν ἐκπαιδευτικούς.
.                       Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες μαθητὲς σὲ Γυμνάσιο-Λύκειο τῶν Ἀθηνῶν, ἀφοῦ σακάτεψαν στὸ ξύλο συμμαθητή τους, ἔσπευσαν κορδωμένοι καὶ πασιχαρεῖς, νὰ ἀναρτήσουν καὶ φωτογραφία τους στὸ διαδίκτυο, ὅπου» ἀμετανόητοι χρησιμοποιοῦν ὑβριστικὸ λεξιλόγιο, θέλοντας νὰ δείξουν ὅτι καταφέρνουν νὰ παραμείνουν ἀπτόητοι, παρὰ τὸν σάλο ποὺ ἔχει προκληθεῖ καὶ τὶς ἐνδεχόμενες ποινικὲς κυρώσεις ποὺ τοὺς περιμένουν». (ἐφ. “Πρῶτο Θέμα”, 13-2-2020). Μάλιστα ἡ τροπαιοῦχος φωτογραφία τραβήχτηκε μὲς στὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα τοῦ Βύρωνα.  Βεβαίως-βεβαίως “τὰ παιδιὰ” ἀφέθησαν ἐλεύθερα «προκειμένου νὰ ἐπανεκτιμηθεῖ ἡ ὑπόθεση» καί ….λοιπὰ καὶ λοιπά. Το θέμα ἔχει καὶ συνέχεια. Ὁ δικηγόρος τῆς οἰκογένειας κατήγγειλε ὅτι δέχτηκε τηλεφώνημα ὅπου σὲ σπαστὰ ἑλληνικὰ τὸν ἀπείλησαν νὰ σταματήσει τὶς δηλώσεις «γιατί θὰ τὸν βροῦν σὲ χαντάκι». Ἐνῶ ἰδιοκτήτης τοπικοῦ καναλιοῦ, ὁ ὁποῖος παρευρέθηκε σὲ γενικὴ συνέλευση γονέων, ἀπειλήθηκε ἀπὸ γονεῖς νὰ μὴν ἀνεβάσει στιγμιότυπα, διότι διαφορετικὰ «θὰ τὸν θάψουν κάτω ἀπὸ τὴ γῆ». Ἡ ὑπουργὸς Παιδείας ἔσπευσε στὸ Λύκειο καὶ ἀφοῦ χαρακτήρισε τὸ γεγονὸς πρωτοφανές, τὸ καταδίκασε ἀπερίφραστα καὶ ἐξήγγειλε τὸν θεσμὸ τοῦ «Δασκάλου Ἐμπιστοσύνης». Μάλιστα. (Ἂν μπεῖ στὸν κόπο ἡ κ. ὑπουργὸς θὰ συναντήσει τέτοια “πρωτοφανῆ” ἐπεισόδια σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ σχολεῖα τῆς χώρας).
.                    Μὲ τὸ συμβὰν στὸ σχολεῖο, ξετυλίχτηκε ὅλη ἡ φθορὰ καὶ ἡ διαφθορὰ ποὺ ὑπέστη ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπὸ τὰ συνεχῆ καὶ ἀνηλεῆ τῆς διεστραμμένης «Νέας Ἐποχῆς». Παιδιά ποὺ λειτουργοῦν μὲς στὴν σχολικὴ αἴθουσα σάν… ἀγέλη λύκων ἀνθρωποφάγων. Γονείς ἐγκληματικὰ ἀνώριμοι, οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτοι. (Ὁ Ἀλέξανδρος Δουμᾶς πατὴρ ἔγραφε χαριτολογώντας ὅτι, «ἐπειδὴ ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ βρίσκεται παντοῦ, γι’ αὐτὸ ἔφτιαξε τὴν μητέρα». Η τωρινὴ μητέρα σήμερα κυνηγᾶ καριέρες ἢ ἔχει ἀναθέσει τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν της, στὸν τρίτο γονέα, τὸ διαφθορεῖο ποὺ λέγεται τηλεόραση ἢ διαδίκτυο).  Γονεῖς, ποὺ γιὰ νὰ μὴν τσαλακωθεῖ τὸ ὄνομά τους, σπεύδουν καὶ καλύπτουν ἀνήκουστες γιὰ ἄλλες ἐποχές, ἀνομίες τῶν παιδιῶν τους, φορτώνοντας τὴν εὐθύνη στὰ συνήθη ὑποζύγια, τοὺς ἐκπαιδευτικούς, τοὺς ὁποίους ἀπειλοῦν καὶ καθυβρίζουν.
.                       Γονεῖς ποὺ λησμονοῦν τὴν μεγάλη ἀλήθεια ποὺ ἀντηχεῖ στοὺς αἰῶνες ἀπὸ τὸν χρυσοστομικὸ ἄμβωνα: «Οὐ γὰρ τὸ σπεῖραι ποιεῖ πατέρα μόνον, ἀλλὰ τὸ παιδεῦσαι καλῶς· οὐδὲ τὸ κυῆσαι μητέρα ἐργάζεται, ἀλλὰ τὸ θρέψαι καλῶς».  (Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου,  «Λόγος Α΄ περὶ τῆς Ἄννης», Migne 54, 636). Σωστή παίδευση καὶ ἀνατροφὴ σημαίνει γονέας καὶ ὄχι μόνον «σπορὰ καὶ κύηση». Τὸ νὰ πετροβολοῦμε τοὺς δασκάλους καὶ νὰ τοὺς ἐλέγχουμε γιὰ ἐλλιπῆ ἐφημερία εἶναι ἡ εὔκολη, ἐκτονωτικὴ ἀντίδραση.  «Γιὰ ὅλα φταίει τὸ σχολεῖο». Μὰ τὸ σχολεῖο εἶναι εἰκόνα τῆς κοινωνίας μας.
.                       Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τόσο εὔκολο γιὰ μερικοὺς ἀπὸ ἐμᾶς νὰ καταδικάζουμε τοὺς νέους ὅτι ἔχουν πάρει λάθος δρόμο.  Οἱ νέοι δὲν ἔχουν πάρει λάθος δρόμο, ὄχι.  Ἁπλῶς -καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ τραγικὸ- βαδίζουν μπροστὰ ἀπὸ ἐμᾶς στὸν δρόμο, ποὺ ἐμεῖς τοὺς δείξαμε νὰ βαδίζουν.  Ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι στὴν πράξη βάζουμε πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ χρήματα.  Ἐμεῖς μὲ τὰ λόγια μὲν ἐξαιροῦμε τὰ ὑψηλά, ἀλλὰ ἀσχολούμαστε ὁλημερὶς μὲ τὰ χαμηλά.  Ἐμεῖς στὴν καλύτερη περίπτωση, μιλᾶμε γιὰ ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ἀλλὰ στὴν πράξη ἐνεργοῦμε ἔτσι, θὰ ἦταν παράλογο νὰ ἔχουμε ἀπὸ τοὺς νέους τὴν ἀπαίτηση νὰ βαδίζουν ἄλλο δρόμο.  Ἁπλῶς, ἀφοῦ πρῶτα τοὺς διδάξαμε ἐμεῖς, τώρα μᾶς διδάσκουν αὐτοί, δείχνοντάς μας ποῦ ὁδηγεῖ ὁ δρόμος ποὺ ἐν τῇ ἀφελείᾳ μας ἐπιλέξαμε νὰ βαδίσουμε”. (Γ. Τσέντος, «Ἡ κρίση στὴν Παιδεία»).
.                       Νὰ ἐπανέλθω στὴν ἀντίδραση τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας. Ὁ «Δάσκαλος Ἐμπιστοσύνης». Μυρίζει ἀπὸ μακριὰ ἡ ἐξαγγελία ἀριστερόστροφη κενο-τομία.  Δὲν χρειαζόμαστε «δασκάλους ἐμπιστοσύνης», ἀλλὰ Δασκάλους Ρωμιοσύνης. Κάποτε τὸ ἔθνος εἶχε αὐτὸν τὸν δάσκαλο.  Ἦταν ὁ δάσκαλος ποὺ κρατοῦσε στὸ ἕνα του χέρι τὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὸ ἄλλο τὸν Ὅμηρο, ποὺ μιλοῦσε γιὰ Πίστη, Γλῶσσα καὶ Πατρίδα καὶ ποὺ ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του θεματοφύλακα τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης, ἀπὸ τὸν Τρωικὸ πόλεμο καὶ τὸν Βασίλειο Βουλγαροκτόνο ὣς τὴν εὐλογημένη ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ τὴν ἱστορία τοῦ Παπαρρηγόπουλου. Ὁ δάσκαλος ἐκεῖνος, δὲν ἤξερε πολλὰ πράγματα-νέες τεχνολογίες, εὐρωπαϊκὰ προγράμματα, ξένες γλῶσσες καὶ λοιπές  … δράσεις.  Ὄχι. Γνώριζε ὅμως ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ ἱστορία καὶ μετέδιδε τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς του, πολλὲς φορὲς μὲ πολλὴ ρητορική, ἀλλὰ πάντοτε μὲ ἐντιμότητα, συνέπεια καὶ εὐθύνη. Ἦταν ὁ λόγιος Ἕλληνας δάσκαλος, ποὺ εὐτύχησε νὰ ἔχει στὶς Παιδαγωγικὲς Ἀκαδημίες, καθηγητὲς ἀναστήματα.  Τὸν δάσκαλο αὐτὸν τὸν κλόνισε, τὸν πολέμησε, τὸν ἐκδίωξε ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἡ πατριδοφάγος θολοκουλτούρα τοῦ νεοσταλινισμοῦ.  Στὸν δάσκαλο ἐκεῖνο ἐμπιστεύονταν οἱ γονεῖς τὰ παιδιά τους καὶ ἤξεραν ὅτι θὰ βγεῖ τὸ γερὰ ἁρματωμένο σχολιαρόπαιδο, μὲ τὰ ἀειθαλῆ γράμματα τοῦ Γένους. Είναι ὁ δάσκαλος ποὺ ὅταν τὸ ἀπαιτοῦσε ἡ περίσταση, ἄφηνε τὸ κοντύλι καὶ ἔπιανε τὸ καριοφίλι.  Ἦταν ὁ ποιήσας καὶ διδάξας.
Διαβάζω στὸ ὡραῖο βιβλίο τοῦ Χρ. Ζαλοκώστα «Πίνδος», σελ. 194 (ἐκδ. «Ἑστία»).
.                       «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπή, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό.
Ὁ δάσκαλος – ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του – μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες.
– Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει:
– Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ στοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἐκδ. «Ἑστία», σελ. 194).

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΜΕ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Αὐτοχειρία ἐκπαιδευτικὴ

τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 09.02.20

.                     Ὑπάρχει ὁ ἐπαγγελματικὸς δημόσιος λόγος, ἡ δημοσιογραφία. Ἔχει ἀφετηρία τὴν κοινὴ σὲ μία συμβίωση ἀνάγκη τῆς πληροφόρησης καὶ ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων. Εἶναι ὅπως ἡ κοινὴ ἀνάγκη τῆς ἐκπαίδευσης καὶ καλλιέργειας, ἡ ἀνάγκη ἀπονομῆς δικαιοσύνης, λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς, τῶν ταχυδρομείων, τῆς ὕδρευσης – καὶ ὅσες ἀκόμα κοινὲς ἀνάγκες.
Ὀνομάζουμε κοινωνικ παρακμ τν μβλυνση κα πώλεια τς πίγνωσης τι συγκροτομε ργανωμένες συλλογικότητες γι ν κοινωνομε κοινς νάγκες. Καὶ ὀνομάζουμε ἀκμὴ τὴν κοινωνία τῶν ἀναγκῶν, ὅταν τὴ βιώνουμε, ἐμπειρικὰ καὶ αὐτονόητα, ὡς εὐταξία. Δηλαδή, ὅταν μᾶς δίνει χαρὰ πρώτιστη ἡ σχέση μὲ δευτερεύουσα τὴν ἱκανοποίηση τῆς ἀνάγκης. Ατ τν προτεραιότητα τς σχέσης τν φεραν στν νθρώπινη στορία ο λληνες ς θεσμικ ατημα.
.                     Σήμερα μοιάζει νὰ ἔχουμε ξεχάσει τὸ προνόμιο ποὺ κάποτε ἀξιωθήκαμε. Δὲν τὸ καταλαβαίνουμε καν τὸ προνόμιο, ὅταν μᾶς τὸ ἐξηγοῦν. Κρατμε τς λέξεις: πόλις, πολιτική, πολιτισμός, πο τώρα πι σημαίνουν τ κριβς ντίθετο π τν ρχική τους σημασία, παραπέμπουν σὲ θεσμικὰ μορφώματα ἐπινοημένα καὶ φτιαγμένα γιὰ νὰ ἐξασφαλίζουν τὴν ἀτομοκεντρικὴ αὐτονομία, τὴ θωράκιση συμφερόντων. Ἀπὸ καταβολῆς τοῦ ἑλληνώνυμου βαλκανικοῦ κρατιδίου, στρεβλώθηκε τὸ νόημα τῶν ὀνομάτων «δίχως αἰδὼ ἢ λύπην»: Μιλᾶμε γιὰ δημοκρατία, ἐνῶ ἡ πλειονότητα πουλάει τὴν ψῆφο της γιὰ νὰ κερδίσει, δημόσια ἀμειβόμενη, ἰσόβια ραστώνη καὶ ἀπραγία. Ὑπῆρξε πρωθυπουργὸς ποὺ καταξίωσε τὸν χρηματισμὸ σὰν «δικαίωμα» τοῦ δημόσιου λειτουργοῦ «νὰ κάνει ἕνα δῶρο στὸν ἑαυτό του» καὶ παρότρυνε τὸν ὑπουργὸ τοῦ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ «τὰ δώσει ὅλα»: νὰ ἀδειάσει τὸ κοινωνικὸ χρῆμα στὰ πορτοφόλια τῆς κομματικῆς πελατείας.
.                     Ὁ ἐπαγγελματικὸς δημόσιος λόγος, ἡ δημοσιογραφία, καταγγέλλει, κατὰ καιρούς, τὰ κοινωνικὰ ἐγκλήματα τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς ἐξουσίας. Ἡ καταγγελία εἶναι μόνο πυροτέχνημα, ἀφοῦ οἱ ἐξουσιαστὲς ἔχουν προλάβει νὰ κατοχυρώσουν νομοθετικὰ τὴν ἀτιμωρησία τοὺς προσφέροντας, σπανιότατα, καὶ ἕναν ἀποδιοπομπαῖο τράγο (Τσοχατζόπουλο ἢ Παπαντωνίου) γιὰ νὰ ξεγελιῶνται οἱ μάζες. Καὶ εἶναι μεθοδευμένες οἱ καταγγελίες, ὥστε ἡ ἐμβέλεια τῶν συνεπειῶν τους νὰ ἐξαντλεῖται ἀποκλειστικὰ στὸ πεδίο ἐφήμερων ἐντυπώσεων.
.               Ἐπιπλέον, ἡ δημοσιογραφία σήμερα, γιὰ λόγους ἐπαγγελματικὰ καθιερωμένης δεοντολογίας, περιορίζει τὶς πολιτικὲς τῆς ἐπικρίσεως σὲ προγραμματικὰ προκαθορισμένους ἀντιπάλους – ἀποκλείεται μία φιλοκυβερνητικὴ ἐφημερίδα νὰ μεμφθεῖ ὑπουργὸ τῆς κυβέρνησης ἢ νὰ διαμαρτυρηθεῖ γιὰ τὴν ὑπουργοποίησή του, ἔστω κι ἂν πρόκειται γιὰ καταφανῶς ἀνεπιτήδειο ἢ καὶ διανοητικὰ καθυστερημένον. Σὲ αὐτὴν τὴν αὐτιστικὴ μονοτροπία προηγήθηκαν δουλοπρεπέστατα οἱ ἐφημερίδες τοῦ «ἀριστεροῦ» χώρου, αὐτοδιαφημιζόμενες σὰν «προοδευτικές».
.                     νήκεστη πι βλάβη ποτυπώνεται μφατικά, λλ κα πανουργότατα, στ γλῶσσα: Μὲ ἀπίστευτη ὑπομονὴ καὶ παραπειστικὴ δολιότητα, ὅσοι καπηλεύονται ἀδιάντροπα τὶς κοινωνικὲς εὐαισθησίες τῆς Ἀριστερᾶς χουν πιβάλει, στν κπαιδευτικ ποβαθμισμένη λλάδα, ν νομάζονται «προοδευτικο» ο θιαστες το σταλινικο φιάλτη κα τς ζαχαριαδικς φρικωδίας. Ἡ ἐμμονὴ σὲ προτεραιότητες συλλογικῆς καλλιέργειας, γλωσσικῆς κατάρτισης, πολιτισμικῆς αὐτοσυνειδησίας, κατασυκοφαντεῖται εὐθέως σὰν συντηρητικὴ τῆς στειρότητας, ἐθνικιστικὸς ἐπαρχιωτισμός, ὁπωσδήποτε ἢ σχεδὸν φασισμός.
.               Ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ἔχει παγιδευτεῖ, τὰ τελευταῖα σαράντα χρόνια, σὲ οὐτοπίες: Οἱ λέξεις δὲν παραπέμπουν σὲ ρεαλιστικὰ δεδομένα, παραπέμπουν σὲ ἐντυπώσεις. Ἡ κυκλοφορία τῶν ἐφημερίδων καὶ ἡ ἐπίδραση τῶν ἐφημερίδων εἶναι κοινωνικὰ ἀσήμαντη, ἐπειδὴ στὸ παιχνίδι τῶν ἐντυπώσεων οἱ ἐφημερίδες (ὁ γραπτὸς λόγος, ἡ ἀνάγνωση, ἡ κριτικὴ λειτουργία τοῦ νοῦ) εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀνταγωνιστοῦν τὸ θέαμα, τὴν εἰκόνα. Δὲν μοιάζει νὰ ὑπάρχουν ἐφημερίδες ποὺ ἔχουν συνειδητοποιήσει τὸ ἀνέφικτο τῆς ἐπιβίωσής τους. Κατὰ κανόνα, συνεχίζουν νὰ ἀνταγωνίζονται τὴ λογική τῆς εἰκόνας, τὸ κυνηγητὸ τῶν ἐντυπώσεων, τὴ διαφημιστικὴ μικρόνοια, μήπως καὶ ἐπιβιώσουν.
.                     Ἐπιβιώνει ὡστόσο στὶς ἐφημερίδες, περιθωριακά, ὁ δοκιμιακὸς λόγος. Ὄχι ἡ ἐξηλιθιωτικὴ προτεραιότητα «εὐρημάτων» ἐντυπωσιασμοῦ, ἀλλὰ ἴχνη ἐμμονῆς στὴ λογικὴ ἀνάλυση καὶ στὴ σύνθεση «νοήματος» – ἡ γλῶσσα νὰ ὑπηρετεῖ τὴν κοινωνία τῆς ἐμπειρίας. Μοιάζει ἡ ἐμμονὴ νὰ εἶναι ματαιοπονία – τὰ ἠλεκτρονικὰ σχόλια ἀναγνωστῶν σὲ ἐφημερίδες πείθουν καὶ τὸν πιὸ αἰσιόδοξο ὅτι ποκατάσταση τς πληροφορίας π τν ντύπωση δν εναι περιπτωτικ νόσημα, εναι λοιμική.
.                     Ὑπάρχουν κοινωνίες ποὺ ἀντιστέκονται, ἐφημερίδες ποὺ διστάζουν νὰ ἐκμαυλιστοῦν ἀπὸ τὸ πρωτεῖο τῶν ἐντυπώσεων. Μία τέτοια ἀντίσταση στὴν Ἑλλάδα θὰ ἦταν προϋπόθεση ἱστορικῆς ἐπιβίωσης καὶ συλλογικῆς ἀξιοπρέπειας. Θὰ τὴν παραλλήλιζε κανεὶς μὲ κάτι σὰν «κρυφὸ σχολειό»: ἄμυνα τῆς ἀνθρωπιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ὅλα τὰ σκιάζει ἡ φοβέρα τῶν «Ἀγορῶν» καὶ τὰ πλακώνει ἡ σκλαβιὰ σὲ δανειστὲς καὶ «ἐπενδυτές».
.                     Εναι κρότατη δύνη, σφυκτικότερος πνιγμός: γλσσα πο μς τν δωσαν λληνική, ν κακοποιεται τιμωτικ κα ν γελοιοποιεται σ κάθε πτυχ το δημόσιου βίου, λειτουργικς ναλφαβητισμς ν μαστίζει τν μισ πληθυσμ τς χώρας, τ σχολει συνεχς ν ξευτελίζεται καὶ τὸ φροντιστήριο θριαμβικὰ νὰ ἡγεμονεύει, καὶ ὅμως πρώτη ἔγνοια τοῦ ὑπουργείου Παιδείας νὰ παραμένει ἡ ἐνίσχυση τοῦ ρόλου τῶν συνδικαλιστῶν στὴ λειτουργικὴ στελέχωση τῆς Ἐκπαίδευσης («Κ» 2.2.2020), ὅπως καὶ τὸ κομματικὸ ἀλισβερίσι γιὰ τὴν ἡγεσία τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς, τοῦ ΔΟΑΤΑΠ, τῆς νεόφυτης Ἐθνικῆς Ἀρχῆς Ἀνώτατης Ἐκπαίδευσης! Μὰ τὴν ἀλήθεια, αὐτοκτονοῦμε παίζοντας καραγκιόζη.

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΚΙΟΤΕΨΕ ἡ ὑπουργός Παιδείας!

ΚΙΟΤΕΨΕ!

βλ. σχετ.: ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ καὶ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ [Ἡμερίδα: Ἀθήνα, Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020, 5.00 μ.μ., Ξενοδ. Κάραβελ]

.                 Ἀνακαλεῖται μὲ ἐντολὴ Κεραμέως ἡ ἐγκύκλιος γιὰ τὴν ἡμερίδα ἀμφιλεγόμενης θρησκευτικῆς ὀργάνωσης. Ἡ ἀπόφαση τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας ἔρχεται μετὰ τὶς ἀντιδράσεις ποὺ ξέσπασαν γιὰ τὸ χαρακτήρα τῆς συγκεκριμένης ὀργάνωσης, ἀλλὰ καὶ τὴ στάση τοῦ ὑπουργείου.
.           Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἀνακοίνωση ἐξέδωσε ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἐνῶ καταγγελία δημοσιοποίησε καὶ ἡ ΑΣΓΜΕ
Τὸ ἔγγραφο τῆς ἀπόφασης τῆς ὑπουργοῦ ἀναφέρει:
.             Μὲ ἄμεση ἐντολὴ τῆς Ὑπουργοῦ Νίκης Κεραμέως ἀνακαλεῖται τὸ ὑπ’ Ἀριθμ. Πρωτ. Φ16/11644/Δ2/28-01-2020 ἔγγραφο μὲ θέμα: «Ἐνημέρωση σχετικὰ μὲ τὴν ἡμερίδα “Σύγχρονη Παιδεία καὶ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση” τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων “Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ” γιὰ ἐκπαιδευτικοὺς Π.Ε. καὶ Δ.Ε. καὶ γιὰ μαθητὲς/τριες Λυκείων τῆς Περιφέρειας Ἀττικῆς – Φεβρουάριος 2020 – σχ. Ἔτ. 2019-2020» ποὺ ὑπογράφει ἡ Γενικὴ Γραμματέας κα Ἀναστασία Γκίκα.

ΠΗΓΗ εἰδήσεως: alfavita.gr

Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας ποὺ καλεῖ στὴν ἡμερίδα τῆς «Χριστιανικῆς Ἀγωγῆς»

.                Σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων “Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ” διοργανώνει τὴν ἡμερίδα “Σύγχρονη Παιδεία καὶ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση” ποὺ θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν Κυριακή, 09 Φεβρουαρίου 2020 καὶ ὥρα 5:00 μ.μ., στὸ Ξενοδοχεῖο Caravel (Λ. Βασιλέως Ἀλεξάνδρου 2, Ἀθήνα, METRO, Σταθμὸς «Εὐαγγελισμός»).
Ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων “Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ” προσκαλεῖ τὰ 15μελῆ Μαθητικὰ Συμβούλια Λυκείων τῆς Περιφέρειας Ἀττικῆς νὰ συμμετάσχουν στὴν ἡμερίδα μὲ ἠλεκτρονικὲς ἀπαντήσεις στὸ θέμα: «ΜΑΘΗΤΕΣ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ».
.             Οἱ προτάσεις τους πρέπει νὰ σταλοῦν ἠλεκτρονικὰ στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση: pvasilios7@yahoo.com (Ὑπεύθυνος ἐπικοινωνίας: π. Βασίλειος Κοκολάκης) ἕως 30 Ἰανουαρίου 2020. Οἱ καλύτερες θὰ διαβαστοῦν στὴν ἡμερίδα ἀπὸ ἐκπροσώπους τῶν 15μελών, ἐφόσον τὸ ἐπιθυμοῦν.
(…)
.               Παρακαλοῦμε γιὰ τὴν ἐνημέρωση ὅλων ἐκπαιδευτικῶν Π.Ε. καὶ Δ.Ε. τῶν σχολικῶν μονάδων ἁρμοδιότητάς σας, καθὼς καὶ τῶν μαθητῶν/τριῶν τῶν 15μελῶν Μαθητικῶν Συμβουλίων Λυκείων τῆς Περιφέρειας Ἀττικῆς. Τέλος, σημειώνεται ὅτι ἡ μετακίνηση καὶ ἡ συμμετοχὴ τῶν σχολικῶν μονάδων στὴν ἐν λόγῳ ἡμερίδα θὰ γίνει χωρὶς δαπάνη γιὰ τὸ Δημόσιο.

Σχολιάστε

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Ἡ στάση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας
ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς παιδείας
(ἀπόσπασμα Ὁμιλίας
τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου
γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν
στὴν αἴθουσα Τελετῶν τοῦ Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης
στὶς 30.01.1998)

α) Στάση ἐκλεκτικότητας καὶ ἐπιλογῆς. Στὸ γνωστὸ ἔργο του «Πρὸς τοὺς νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων», ὁ Μ. Βασίλειος παροτρύνει τοὺς νέους νὰ ἐπιλέγουν ἀπὸ τὴν κλασσικὴ παιδεία ὅπως οἱ μέλισσες τὰ ἄνθη καὶ τοὺς χυμούς, ποὺ θὰ τοὺς εἶναι ὠφέλιμα, καὶ νὰ ἀπορρίπτουν ὅσα εἶναι βλαβερά. Ἡ διακριτικὴ αὐτὴ διεργασία δὲν εἶναι εὔκολη, ὑπονοεῖ πάντως ὅτι ὑπάρχουν καὶ πολλὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα, στὴν κλασσικὴ ἑλληνικὴ παιδεία, τὴν ὁποία ὁ Βασίλειος παρομοιάζει μὲ τὴ φοίτηση τοῦ Μωϋσέως στὴ σοφία τῶν Αἰγυπτίων πρὶν νὰ προσέλθει «τὴ θεωρία τοῦ ὄντος», δηλαδὴ στὴ θέα τοῦ Θεοῦ στὸ ὅρος Σινᾶ. Τὴν ἴδια στάση τηρεῖ καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἡ ἀρχή του ὡς πρὸς τὴν χρήση τῆς ἑλληνικῆς παιδείας εἶναι: κράτα τὸ ρόδον, ἀπόφευγε τὸ ἀγκάθι. Παρόμοιες εἶναι καὶ οἱ ἀπόψεις τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «Εἰ γὰρ καὶ μή, καθὼς προσῆκε περὶ ἀναστάσεως, φιλοσοφοῦσιν ἅπαντες (οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες), ἀλλ’ ὅμως περὶ τῆς κρίσεως καὶ τῆς κολάσεως καὶ τῶν ἐκεῖ δικαστηρίων ἅπαντες συμφωνοῦσιν, ὅτι ἔσται τις τῶν ἐνταῦθα γινομένων ἀντίδοσις ἐκεῖ».
.                  Ἡ κλασσικὴ μόρφωση δὲν ἀπορρίπτεται ἐντελῶς ἀπὸ τὸν Χρυσορρήμονα: «Τί οὖν; κατασκάψομεν τὰ διδασκαλεῖα (τῶν εἰδωλολατρῶν Ἑλλήνων), φησίν; Οὐ τοῦτο λέγω, ἀλλ᾽ ὅπως μὴ τὴν τῆς ἀρετῆς καθέλωμεν οἰκοδομὴν καὶ ζῶσαν κατορύξωμεν τὴν ψυχήν».

β) «Καινοτομεῖν τὰ ὀνόματα». Ὅλες οἱ λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦμε στὴ γλῶσσα μας εἶναι σχετικὲς καὶ ἀνίκανες νὰ ἐκφράσουν πλήρως τὸ νοούμενο. Καμιὰ γλῶσσα δὲν εἶναι «ἱερή», οὔτε ἡ Ἑλληνικὴ οὔτε ἡ Ἑβραϊκή, ἂν καὶ ὁ Μ. Βασίλειος σημειώνει ἰδιαίτερα τὸ ὅτι οἱ Ἑβδομήκοντα δὲν μετέφρασαν, ἄλλα ἁπλῶς μεταγραμμάτισαν στὰ ἑλληνικὰ λέξεις, ποὺ ἀναφέρονται στὸ Θεό, ὅπως οἱ λέξεις Σαβαώθ, Ἀδωνάϊ, Ἐλωὶ κ.λπ. Παρὰ ταῦτα τόσον ὁ Βασίλειος ὅσον καὶ ὁ θεολόγος Γρηγόριος, ὑποστήριξαν μὲ ἐπιμονὴ τὸν ὅρο “ὁμοούσιος” τοῦ Συμβόλου τῆς Νικαίας, ἂν καὶ γνώριζαν ὅτι δὲν ὑπῆρχε στὴν Ἁγία Γραφή, καὶ ὅτι ἦταν δάνειο ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία. Ἔτσι οἱ Πατέρες αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ἡ ὅλη Ἐκκλησία, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ χρήση τοῦ “ὁμοούσιος” ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, δὲν δίσταζαν νὰ χρησιμοποιήσουν φιλοσοφικοὺς ὅρους τῆς ἐποχῆς τους, καὶ μάλιστα νὰ τοὺς ἐπενδύσουν μὲ αὐθεντία δογματική, δηλαδὴ ἀκατάλυτη, καθιστώντας τους κατὰ κάποιο τρόπο ἀναντικατάστατους. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ φιλοσοφία, ὡς τὸ κύριο διαθέσιμο στὸν πολιτισμὸ τῆς ἐποχῆς μέσον ἐπικοινωνίας, ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιηθεῖ προκειμένου νὰ ἐνσωματωθεῖ στὸ πολιτισμικὸ γίγνεσθαι ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.
.                    Ἔτσι ὁ Μ. Βασίλειος ἀποφαίνεται ὅτι εἶναι οὐσιῶδες καὶ ἀπαραίτητο γιὰ ὅσους θεολογοῦν «νὰ θεωροῦν τοὺς ὅρους ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὴ θεολογία ὡς πρωταρχικῆς σημασίας, καὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐξάγουν ἀπὸ αὐτοὺς τὸ ὑποκρυπτόμενο σὲ κάθε φράση καὶ σὲ κάθε συλλαβὴ νόημα». Ἡ στάση αὐτὴ τῶν Πατέρων ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας καὶ γλώσσης δηλώνει σαφῶς τὴν πρόθεσή τους νὰ μεταφέρουν ὁπωσδήποτε τὴ χριστιανικὴ πίστη στὸν πολιτισμὸ τῆς ἐποχῆς τους, ὅσους κίνδυνους καὶ ἂν αὐτὸ συνεπάγεται. Ἡ Πατερικὴ θεολογία ἀποτελεῖ αὐτὴ καθαυτὴν πολιτισμικὸ γεγονός. Ὄχι μόνο δὲν ἀρνεῖται νὰ χρησιμοποιήσει τὴ γλῶσσα τῆς φιλοσοφίας, ἀλλὰ – αὐτὸ εἶναι τὸ σημαντικό– ἐπιδιώκει καὶ κατορθώνει νὰ τῆς δώσει χριστιανικὸ περιεχόμενο, νὰ τὴν ἐκχριστιανίσει. Ἔτσι χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τοὺς Πατέρες οἱ ὅροι οὐσία, φύση, ἐνέργεια, ὑπόστασις, πρόσωπον κ.λ.π., γιὰ νὰ πάρουν ὅμως ἄλλο περιεχόμενο, σύμφωνο μὲ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ φιλοσοφία δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ φθάσει στὸν Θεό, ὁ Θεὸς ὅμως μπορεῖ νὰ τὴν χρησιμοποιήσει γιὰ τοὺς σκοπούς Του.

γ) Ἡ τρίτη ἀρχή, ποὺ διέπει τὴ στάση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς κλασσικῆς ἑλληνικῆς σοφίας, εἶναι καὶ ἡ πιὸ σημαντική. Πρόκειται γιὰ τὴν ὑπαρξιακὴ ἀναθεώρηση τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ μὲ βάση τὴ Βιβλικὴ θεώρηση τῆς σχέσεως Θεοῦ καὶ κόσμου, ἀνθρώπου καὶ ἱστορίας. «Τὸ κύριο διακριτικὸ στοιχεῖο τῆς Πατερικῆς θεολογίας ἦταν ὁ ὑπαρξιακός της χαρακτήρας». Ἡ φράση αὐτὴ ἀνήκει στὸν ἀείμνηστο π. Γ. Florovsky, καὶ δικαιώνεται πλήρως ἀπὸ τὰ Πατερικὰ κείμενα. Ὅταν κάνουμε λόγο γιὰ «ὑπαρξιακὴ» ἀναθεώρηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, δὲν ἔχομε κατὰ νοῦν ἕνα συγκεκριμένο φιλοσοφικὸ σύστημα ἀνάλογο μὲ ἐκεῖνο, ποὺ εἶναι σήμερα γνωστὸ ὡς «ὑπαρξισμός». Ἐννοοῦμε τὸ ὅτι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας δὲν ἀποβλέπει σὲ τίποτε ἄλλο παρὰ στὴν ἱκανοποίηση τῶν ὑπαρξιακῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου, τὴ λύτρωση καὶ σωτηρία του ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα, τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο μέσα ἀπὸ μία συγκεκριμένη στάση ζωῆς, μία ὁρισμένη σχέση του μὲ τὸν Θεό, τοὺς συνανθρώπους του καὶ τὸν κόσμο. Ἡ θεολογία καὶ τὰ δόγματα δὲν εἶναι διανοητικὰ κατασκευάσματα, ποὺ ἀποβλέπουν στὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου, ἀλλὰ σημεῖα, ποὺ παραπέμπουν σὲ ζητήματα ζωῆς καὶ θανάτου, ὑπάρξεως καὶ ἀνυπαρξίας. Ἔχουν σωτηριολογικὸ περιεχόμενο, ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἠθικῆς βελτιώσεως, ἀλλὰ τῆς ὀντολογικῆς καταφάσεως καὶ βεβαιώσεως παντὸς ὅ,τι ὑπάρχει καὶ ἀπειλεῖται ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία καὶ τὸ θάνατο. Σὲ τέτοια θέματα δόθηκε ἡ πνευματικὴ μάχη μεταξὺ Πατερικῆς θεολογίας καὶ ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, καὶ στὸ ἐπίπεδο αὐτὸ κρίθηκε τελικὰ ἡ διαμόρφωση τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τῆς χριστιανικῆς πίστεως.

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ καὶ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ ΑΠΟ ΚΙΝΕΖΟΥΣ (Δ. Νατσιός)

Μαθήματα λληνικν κα φιλοπατρίας π Κινέζους

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.               «Ὁ δάσκαλος ἦρθε. Ἔφεραν τὸ παιδάριο στὸ ἐντευκτήριο τῆς φυλακῆς. Μὲ τὰ χέρια σιδερωμένα. Ἀνάμεσα σὲ δύο δεσμοφύλακες: τὸν ἕνα Τοῦρκο, τὸν ἄλλο Ἄγγλο. Τοῦ ἔλυσαν τὰ χέρια. Ὁ δάσκαλος ἅπλωσε μπρός του τὰ χαρτιά, τοῦ ἔδωσε μολύβι νὰ γράψει, περίμενε, μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη λυγμούς, νὰ ξεμουδιάσουν τὰ χέρια τοῦ παιδιοῦ.  Τὸ παιδὶ πῆρε τὸ μολύβι ἔγραψε. Ἔτσι, ὅπως τότε. Ποὺ καθόταν ἥσυχα ἥσυχα στὸ θρανίο του κι ὁ ἥλιος ἔμπαινε πρόσχαρος ἀπὸ τὰ μεγάλα παράθυρα κι ἦταν ἄνοιξη καὶ τὰ χελιδόνια τιτίβιζαν καὶ τὰ δέντρα θροοῦσαν ἀπόξω. Ἔγραψε, τελείωσε. Ὁ δάσκαλος προχώρησε στὴν προφορικὴ ἐξέταση:
-Πρῶτα τὰ Νέα μας Ἑλληνικά, τοῦ εἶπε.
Τὸν ρώτησε:
-Ποιός εἶναι ὁ ποιητής, ποὺ πιὸ πολύ σοῦ ἀρέσει;
Ὁ νεανίσκος ἀποκρίθηκε:
-Ὁ Διονύσιος Σολωμός.
-Τί ἔγραψε ὁ Σολωμός;
-Τὸν «Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν».
-Μήπως θυμᾶσαι καμιὰ στροφή;
-Μάλιστα!
Κι ὁ νεανίσκος ἄρχισε ν’ ἀπαγγέλλει μέσα στὴ φυλακή, ἀνάμεσα στοὺς δεσμοφύλακες, ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τοὺς παλιοὺς καὶ τοὺς νέους τυράννους, μὲ καθάρια καὶ ἀποφασιστικὴ φωνή:
Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη…»
Ι. Μ.  Παναγιωτόπουλου, Ἡ Κύπρος, ἕνα ταξίδι
.               Τὸ παραπάνω κείμενο ὑπῆρχε στὰ παλιὰ βιβλία Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, ὣς τὸ 2006. Στὰ καινούργια ἡ προοδομανὴς θρασύτητα τὸ λογόκρινε. Ἡ ἐθνομηδενιστικὴ διανόησις καὶ παρανόησις τὸ χαρακτήρισε προφανῶς «ἐθνοκεντρικό». Ἡ κατεστημένη ἀσυναρτησία τους αἰσθάνθηκε βαριὰ τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», ἀπαράδεκτοι ἀναχρονισμοί, ποὺ καθηλώνουν τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία καὶ δὲν προάγουν τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σὲ παρελάσεις καὶ βλέπω μία κοινωνία νὰ μετατρέπεται σὲ πολυπολιτισμική», ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ σὲ κάποιες αἰτιάσεις «τοῦ Γιάνη, μὲ ἕνα νί». (ὀρθῶς προφέρουν κάποιοι τὸ ἀρχικὸ «Βήτα» τοῦ ἐπωνύμου του μὲ τὴν ἀγγλική του ἀπόδοση καὶ τὸν ἀποκαλοῦν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» εἶναι μία εὐπρεπὴς πολυπολιτισμικὴ ὀνοματοδοσία).
.               Τὸ παραπάνω κείμενο ὑπῆρχε στὰ παλιὰ βιβλία Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, ὣς τὸ 2006. Στὰ καινούργια ἡ προοδομανὴς θρασύτητα τὸ λογόκρινε. Ἡ ἐθνομηδενιστικὴ διανόησις καὶ παρανόησις τὸ χαρακτήρισε προφανῶς «ἐθνοκεντρικό». Ἡ κατεστημένη ἀσυναρτησία τους αἰσθάνθηκε βαριὰ τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», ἀπαράδεκτοι ἀναχρονισμοί, ποὺ καθηλώνουν τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία καὶ δὲν προάγουν τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σὲ παρελάσεις καὶ βλέπω μία κοινωνία νὰ μετατρέπεται σὲ πολυπολιτισμική», ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ σὲ κάποιες αἰτιάσεις «τοῦ Γιάνη, μὲ ἕνα νί». (ὀρθῶς προφέρουν κάποιοι τὸ ἀρχικὸ «Βήτα» τοῦ ἐπωνύμου του μὲ τὴν ἀγγλική του ἀπόδοση καὶ τὸν ἀποκαλοῦν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» εἶναι μία εὐπρεπὴς πολυπολιτισμικὴ ὀνοματοδοσία).
.               Βεβαίως ὁ κ. Μητσοτάκης, πρὶν ἀπ’ ὅλα, προέβη κι αὐτὸς στὴν γνωστή, κοινότοπη «ὁμολογία» πίστεως καὶ προσήλωσης στὰ ἰδανικὰ τῆς Νέας Τάξης: «Δὲν εἴμαστε ρατσιστὲς οὔτε ξενοφοβικοί». Ὅποιος μιλάει γιὰ «πρόσφυγες καὶ μετανάστες», δηλαδὴ τὴν εἰσβολὴ καὶ τὸν ἐποικισμὸ τῆς Πατρίδας ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἐνώπιον κυρίως τῶν συστημικῶν καναλιῶν τῆς τηλοψίας, προτάσσει πάντοτε τὴν «ὁμολογία». «Οὔτε ἀπὸ ξενοφοβία οὔτε ἀπὸ ρατσισμὸ πάσχω». Μόνο ἔτσι θὰ τοῦ δοθεῖ χρόνος καὶ ἀνοχὴ ἀπὸ τὸν καιροφυλακτοῦντα δημοσιογράφο.  Ἄνευ ὁμολογίας καὶ ὑπακοῆς  θὰ χαρακτηριστεῖ μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες φασίστας.
.               Τὸ ἀστεῖο, τὸ ὀξύμωρο μὲ τὶς πολυπολιτισμικὲς στομφώδεις κενολογίες εἶναι ὅτι ἐνῶ διατυμπανίζουν οἱ ποικιλώνυμοι γνωμηγήτορες, ἰδίως στὸ ἐξωτερικό, τὴν ἀξία καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ- τὸν ἀρχαῖο, πρὸ Χριστοῦ πάντοτε- τὸ σχολεῖο τοὺς καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν, τὸ ἔνδοξο, τὸ ὁποῖο ταυτίζουν μὲ τὸν σκοταδισμό. Ἐκθειάζουμε τὸν Παρθενώνα καὶ τὸν Περικλῆ ἐνώπιον τῶν ὑψηλῶν ξένων προσκεκλημένων, ἀλλὰ ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὰ βιβλία  Γλώσσας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ τὸν ἐξαίσιο λόγο, τὴν ἐπιτάφιο δημηγορία τοῦ Περικλῆ, στὴν ὁποία ἐκθειάζεται ἡ δημοκρατία (Τὸ περίφημο «καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλλ’ εἰς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται».  Τὸ πολίτευμά μας ὀνομάζεται δημοκρατία γιατί κυβερνοῦν οἱ πολλοὶ καὶ ὄχι οἱ λίγοι). Στὴν ἑλληνικὴ βουλὴ διθύραμβοι γιὰ τὴν πολυπολιτισμικότητα, τὴν μεγαθυμία μας στοὺς παράνομους μετανάστες καὶ καταδίκη ὅσων ὑπερασπίζονται τὰ τιμαλφῆ τοῦ πολιτισμοῦ μας, κόρδωμα ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ ὑποκριτικὲς ὑμνολογίες στὸ ἀρχαῖο ἀθάνατο πνεῦμα, ὅταν ὑποδεχόμαστε ἢ ἐπισκεπτόμαστε ξένες…. Αὐλές.  Οἱ ξένοι ἡγέτες βέβαια ποὺ δὲν κατανοοῦν τὴν ἀνιστορησία, τὴν ἡμιμάθεια, τὸν στενοκέφαλο «ἐπαρχιωτισμὸ» καὶ τὴν μικροπρέπεια τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν, δὲν ἔχουν πρόβλημα νὰ ἐξυμνήσουν τὸν ἀρχαῖο πολιτισμό. «Ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ γενέτειρα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ», ἀνέφερε ὁ Κινέζος πρόεδρος στὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν πατρίδα μας καὶ ἔκανε εἰδικὴ ἀναφορὰ στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη, στοὺς μύθους τοῦ Αἰσώπου, στὸν Ἡρόδοτο καὶ στὸν Θαλὴ τὸν Μιλήσιο. Ἐνῶ παρέπεμψε στὴν περίφημη φράση τοῦ Ἠρακλείτου «τὰ πάντα ῥεῖ».  Τὰ πάντα ρέουν καὶ καταρρέουν καλύτερα. Θὰ τολμοῦσε ποτὲ ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας νὰ ἐπαναλάβει τὰ λόγια του Κινέζου προέδρου; Καὶ δὲν μιλῶ τοῦ πνευματικοῦ διαμετρήματος ἑνὸς Ἀλέξη Τσίπρα ποὺ θέτει τὰ γενέθλια τοῦ κράτους μας στὴν ἵδρυση τοῦ ΕΑΜ καὶ στὴν ἐθνοσωτήριο δράση, ὄχι κάποιου Κολοκοτρώνη ἢ Παύλου Μελᾶ, ἀλλὰ τοῦ Θανάση Κλάρα. Ὄχι, στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ ἱστορία σηκώνει τὰ χέρια, τουτέστιν παραιτεῖται. Οὔτε γιὰ τὴν περίπτωση ΓΑΠ, ποὺ τονίζει τὴν λέξη «πισίνα» στὴν γενικὴ πληθυντικοῦ, στὴν λήγουσα «τῶν πισινῶν», τότε ποὺ ὑποσχόταν φορολογίες τῶν πισίνων, ποὺ ἀπολαμβάνουν οἱ πάμπλουτοι… πισινοί. (Λέμε ἡ πισίνα τῶν πισίνων καὶ ὁ πισινὸς τῶν πισινῶν. Καὶ ὅμως μὲ τέτοια καλλιέργεια, κάθεται ἀκόμη στὰ ἕδρανα…). Ὄχι, στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ ἱστορία κλαίει καὶ ὀδύρεται γοερῶς. Ἀναφέρομαι σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι «μὴ ἀριστεροὶ» στὰ χαρτιά.  (Τί νὰ γράψω;  Δεξιοὶ καὶ πατριῶτες.  Ἀστεῖα πράγματα).
.               Θὰ μποροῦσε ὁ κ.  Μητσοτάκης νὰ μιλήσει ὅπως ὁ Κινέζος πρόεδρος; Νὰ ἐπιστρατεύσει, νὰ παραπέμψει σὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς;  Ὄχι. Αὐτὰ «μυρίζουν» ἐθνικισμό. Θὰ μποροῦσε, τώρα σκέφτομαι ἁπλοϊκά, νὰ πεῖ ἕνας Ἕλληνας πρωθυπουργὸς κάτι τέτοιο:
“Ἔρχονται Χριστούγεννα ἢ Πάσχα. Γιορτάζουμε τὴν Γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, γιορτάζουμε τὴν Ἀνάστασή του. Ἐλπίζουμε μὲ τὴν βοήθειά Του νὰ διαβοῦμε τὴν φοβερὴ κρίση ποὺ μαστίζει τὴν χώρα καὶ νὰ κάνει τὸν σταυρό του». Θὰ φιλοτιμοῦνταν πολὺ κόσμος σὲ μετάνοια καὶ … μετάνοιες.
.               Ἄκουσα ἀπὸ στόμα Ἐπισκόπου -«οὐ ψεύδεται»- ποὺ διακονεῖ Μητρόπολη ἐδῶ, στὴν Μακεδονία. Ἦταν προσκεκλημένος στὴν Γεωργία, στὴν Τιφλίδα. Σὲ ναὸ ποὺ λειτουργοῦσε ὁ σπουδαῖος Πατριάρχης Γεωργίας Ἠλίας Β΄. (Βαπτίζει ἀπὸ τὸ 2008 ἀπὸ τὸ τρίτο καὶ πάνω, ὁ ἴδιος τὰ παιδιὰ τῶν Γεωργιανῶν. Ὣς σήμερα ἔχει γίνει νονὸς σὲ 39.242 παιδιά. Τὰ ἀκούει αὐτὰ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἑλλάδος; Μᾶς ἔβαλε πάλι στὰ σχολεῖα νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὴν Ἐκκλησία… Οὐδέποτε στήριξε μὲ σθένος τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ μάχονται μὲ νύχια καὶ δόντια στὰ σχολεῖα νὰ κρατήσουν ὄρθιες τὶς σημαῖες τοῦ Γένους. Ἱερὲς μουρμοῦρες καὶ ἀνούσια εὐχολόγια σὰν αὐτὰ ποὺ ἀκοῦς στὰ γενέθλια πολιτικάντηδων). Κάποια στιγμὴ ἐμφανίστηκε στὸ Ἅγιον Βῆμα σχετικὰ νεαρὸς ἄνδρας. Κατευθύνθηκε στὸν «θρόνο» τοῦ πατριάρχη, τὸν χαιρέτησε εὐσεβεστάτως, φιλώντας του τὸ χέρι καὶ κάθισε παρὰ τοὺς πόδας του ἀκούγοντας μὲ περισσὴ εὐλάβεια τὶς νουθεσίες. Ἦταν ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας.  Αὐτὰ ἐκεῖ, ἐδῶ σπάνια θὰ δεῖς χειροφίλημα. Οἱ περισσότεροι σείουν τὴν κεφαλή τους ὡσάν… Κινέζοι.  Ἐκκλησιάζονται (;) μόνο στὶς ἐπίσημες γιορτές, ὅπου εἶναι ἀναγκαστικὴ ἡ παρουσία τους, προσέρχονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν δοξολογία καὶ «τὸ ρίχνουν» κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, σὲ χαιρετοῦρες καὶ λιανοκουβεντοῦλες μὲ τὶς … συγχοροστατοῦσες ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τοῦ τόπου.
.               Παρέθεσα προλογικὰ τὸ κείμενο τοῦ Ι. Μ Παναγιωτόπουλου γιὰ ἕναν καὶ μόνο λόγο. Ὅσο διώκεται ἡ ταυτότητά μας, ἰδίως στὸ σχολεῖο, προκοπὴ δὲν θὰ δοῦμε. Ὅσο ἐξοβελίζονται κείμενα ποὺ ὑμνοῦν τὸν «Ὕμνον εἰς τὴν ἐλευθερίαν» δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἀποκτήσουμε ἀληθινὴ ἐλευθερία. Καὶ αὐτὸ ἀντικατοπτρίζεται στὸ ἐπίπεδο τῶν πολιτικῶν μας. Ὣς πότε θὰ κυβερνοῦν ἄνθρωποι ποὺ δὲν σέβονται τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας; Ὣς πότε θὰ εἴμαστε σκλαβωμένοι στὴν χειρότεροι σκλαβιὰ  ποὺ ζεῖ ὁ Ἕλληνας. Τὴν σκλαβιὰ τῆς ἀνικανότητας καὶ προδοσίας ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

«MΩΡE, ΚAΝΕ ΜΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ἢ ΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» (Δ. Νατσιός)

«Μωρέ, κάνε με πρωθυπουργ πουργ γι μία μέρα
κα
ν δες πς στρώνουν τ πράγματα».  

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς  

.             Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ὅταν ἀντάμωναν οἱ παρέες, συζητώντας γιὰ τὴν κατάντια τοῦ τόπου καὶ τὰ τρέχοντα θλιβερὰ γεγονότα, κάποιος θὰ πετιόταν καὶ θὰ φώναζε ἀγανακτισμένος «μωρέ, κάνε με πρωθυπουργὸ ἢ ὑπουργὸ γιὰ μία μέρα καὶ νὰ δεῖς πῶς στρώνουν τὰ πράγματα». Χρόνια ἔχω νὰ τὸ ἀκούσω. Εἶναι πλέον τόσο τὸ κατέβασμα στοῦ «κακοῦ τὴ σκάλα» καὶ τὸ περιρρέον πνεῦμα παραίτησης καὶ ὑποταγῆς, ποὺ κανεὶς δὲν διανοεῖται ὅτι μπορεῖ κάτι νὰ ἀλλάξει. Οἱ «κυβερνήσεις πέφτουνε» καί, συνήθως, μετὰ ἀπὸ λίγο, ὅλοι μονολογοῦν καὶ λένε μὲ ἔκδηλη τὴν ἀπογοήτευση: μία ἀπὸ τὰ ἴδια. «Οἱ βιολιτζῆδες ἄλλαζαν, μὰ ὁ χαβὰς μένεις ὁ ἴδιος» ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης.
.             Ἄλλαξε κάτι στὴν Παιδεία; Ὄχι. Περιμέναμε- τὸ ἐλάχιστο- νὰ ἐκπαραθυρωθοῦν τὰ βλάσφημα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, μετὰ καὶ τὴν δεύτερη καταδίκη τους ἀπὸ τὸ ΣτΕ. Εἰς μάτην. Καταλάβαμε. Κατέθεσε τὰ διαπιστευτήριά της καὶ ἡ νῦν ὑπουργός. Μία ἀπὸ τὰ ἴδια. Τί τὸ διαφορετικὸ πράττει ἀπὸ τοὺς Φίλη καὶ Γαβρόγλου; Τίποτε. Ἀπὸ τὴν ἴδια ἀρχέκακο κεφαλὴ παίρνουν γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμή, στοιχίζονται. Πόσα, ὅμως, θὰ μποροῦσαν ν’ ἀλλάξουν στὴν Παιδεία;  Ἐξαγνισμός μας μέσῳ τῆς Παιδείας. Νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοὶ ζώντας μὲ τὰ δικά μας παλιὰ πλούτη. «Δὲν θέλω καινούργια, ξένα δῶρα. Παλιά, δικά μου πλούτη σου ζητῶ», βροντολαλεῖ ὁ καθ’ ἡμᾶς Παλαμᾶς.
.             Τίποτε δὲν γίνεται, θὰ πεῖ μὲ συγκατάβαση κάποιος. Λάθος. Πολλά καὶ ὡραῖα μπορεῖ νὰ γίνουν. «Κάνε μὲ ἕνα βράδυ ὑπουργὸ Παιδείας καὶ νὰ δεῖς ποιὸ θὰ εἶναι τὸ νέο ἀναλυτικό, ὄχι πρόγραμμα, ἀλλὰ ὅραμα». Καὶ δή, στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τοῦ Δημοτικοῦ.
.             Ἀπαριθμῶ, ἔχοντας κατὰ νοῦ τὴν Ϛ΄ ποὺ διδάσκω. (Καὶ καταγράφω αὐτὰ ποὺ πράττω στὴν αἴθουσα, κατὰ παράβασιν προγραμμάτων ποὺ μᾶς ἔφεραν σὲ τοῦτο ἐδῶ τὸ χάλι).
.             Πρῶτον:  Στὸ μάθημα τῆς Γλώσσας, τὸ σημαντικότερο καὶ κυριότερο. Κατάργηση τῶν νῦν βιβλίων-περιοδικῶν ποικίλης ὕλης-καὶ ἀνάθεση συγγραφῆς νέων ἀναγνωστικῶν, ὄχι σὲ τυχάρπαστους ἐθνομηδενιστὲς- δοκιμάστηκαν καὶ διέλυσαν τὰ πάντα- ἀλλὰ στοὺς ἀρίστους. Ἐπιστρατεύεις τὴν ἀφρόκρεμα τῆς ἐπιστήμης, ὅ,τι καλύτερο διαθέτει παγκοσμίως ἡ πατρίδα – γλωσσολόγους, φιλολόγους, εἰκαστικούς, παιδαγωγοὺς – καὶ τοὺς ἀναθέτεις τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή. Ὅρος ἀπαράβατος, ἡ προβολὴ τῆς ἐθνικῆς μας παράδοσης ἐν τῇ διαχρονίᾳ της. Τί σημαίνει καλὸ ἀναγνωστικό; Προσωπικῶς χωρίζω τὴν χρονιὰ σὲ θεματικὲς ἑνότητες. Δηλαδή, μὲ ἁπλὰ λόγια.
Ἕνα μήνα διδάσκω δημοτικὴ ποίηση. «Τοῦ νεκροῦ ἀδελφοῦ», «τὸ γιοφύρι τῆς Ἄρτας», «οἱ Ἀκρίτες», «ὁ Ἐρωτόκριτος». Νὰ εὐωδιάσουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς Πονεμένης Ρωμιοσύνης. Τὸν ἄλλο μήνα ἀρχαίους συγγραφεῖς. Ποιός εἶπε ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διαβάσουν Ὅμηρο, Θουκυδίδη ἢ Πλούταρχο; Τὸν ἄλλο μήνα Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας», τὸ μοσχολίβανο τῶν ἐθνικῶν μας γραμμάτων. (Μέγα Βασίλειο καὶ Φώτιο καὶ Πατροκοσμᾶ καὶ ἅγιο Παϊσιο). Σειρά ἔχουν τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Εἰκοσιένα. 27 σελίδες ἔχει τὸ νῦν βιβλίο Γλώσσας γιὰ συνταγὲς μαγειρικῆς. Γιατί νὰ μὴν διδάξω τὸν ἐξαίσιο λόγο, ἱδρυτικός τοῦ κράτους μας θὰ ἔλεγα, τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ στὴν Πνύκα, τὶς λεβέντικες μοσχοβολιὲς τοῦ πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη ἢ τοῦ Φωτάκου καὶ τοῦ Κασομούλη τὰ συναξάρια τοῦ Γένους; Ἀκολουθοῦν οἱ Νεοέλληνες ποιητές, οἱ τροπαιοῦχοι της Γλώσσας μας.  Ὁ Σολωμός, ὁ Κάλβος, ὁ Μαβίλης, ὁ Βαλαωρίτης, ὁ Δροσίνης, ὁ Πολέμης, ὁ Παλαμᾶς, ὁ Ἐλύτης, ὁ Σεφέρης, ὁ Ρίτσος, ὁ Βρεττάκος, ὁ Ρῶτας, διαμάντια πεταμένα στὴ λάσπη. Ἕπονται οἱ πεζογράφοι μὲ πρωταθλητὴ τὸν κὺρ Ἀλέξανδρο τὸν Σκιαθίτη, τὸν Βενέζη, τὸν Μυριβήλη, τὸν Κόντογλου. Τί νὰ πρωτοδιαλέξεις;  Ἁπλώνεις τὸ χέρι στὸ χρυσοφόρο μεταλλεῖο τῆς λογοτεχνίας μας καὶ πιάνεις πετράδια καὶ τιμαλφῆ.
.             Δεύτερον: Δύο ὧρες ἀρχαῖα ἑλληνικά, μύθους τοῦ Αἰσώπου, Εὐαγγελικὲς Περικοπές.  Ἔμφαση στὴν ἐτυμολογία. (Γιατί τὸν λέμε σκίουρο; Γιατί ἔχει μία οὐρὰ τόσο μεγάλη, ποὺ κάνει σκιά). Ταυτόχρονα κυκλοφορεῖ στὸ σχολεῖο «ἐτυμολογικὸ λεξικό», στὸ ὁποῖο καταγράφονται λέξεις καθημερινὲς ποὺ τὶς γνωρίζουν τὰ παιδιά.  (Αἴθουσα. Ἀπὸ τὸ ρῆμα αἴθω=φωτίζω.  Ἀπὸ δῶ ὁ αἴθριος καιρός).  Δύο καλὰ πετυχαίνεις: καὶ βελτίωση τῆς ὀρθογραφίας καὶ αἴσθηση τῆς συνέχειας τῆς γλώσσας.
.             Τρίτον:  Γραμματική. Τὸ νῦν βιβλίο ἔχει 218 σελίδες. Ἐν πολλοῖς βρίσκεται σὲ ἀχρησία. Κανεὶς μαθητὴς δὲν τὸ μελετᾶ.  Ἕνα ὀλιγοσέλιδο, εὔχρηστο βιβλίο ἀρκεῖ. Τὰ δέκα μέρη τοῦ λόγου, λίγο συντακτικὸ καὶ τέλος. Καὶ νὰ ξαναμποῦν στὸ σχολεῖο ἡ ὀρθογραφία, ποὺ κακῶς καταργήθηκε, προανάκρουσμα τῆς ἐπιβολῆς τῆς φωνητικῆς γραφῆς, ἕνα ι, ἕνα ε, καί, γιατί ὄχι, ἡ καλλιγραφία.  «Ἀπορεῖ κανένας πῶς γίνεται, μία φυλὴ σὰν τὴν δική μας, ποὺ εἶχε τόση εὐαισθησία καὶ ποὺ τὴ μετάδωσε σ’ ὅλη τὴν ἀνατολή, τώρα νὰ εἶναι βουτηγμένη ὁλόκληρη στὴν ἀκαλαισθησία στὸ κάθε πράγμα, μία ἀκαλαισθησία ἀληθινὰ ἀπίστευτη, σὰ νὰ ἔχουμε γίνει ἕνα ὁλότελα ἄλλο γένος», γράφει ὁ Κόντογλου στὰ «Μυστικὰ Ἄνθη» του. (σελ. 46).
.             Τέταρτον: Ἱστορία. Ἀπόσυρση τῶν ὑπαρχόντων βιβλίων, ποὺ εἶναι γιὰ πρωτοετεῖς φοιτητὲς καὶ συγγραφὴ βιβλίων, στὰ ὁποῖα θὰ ἀναδεικνύονται οἱ ἐπιφανεῖς τοῦ Γένους. Γιατί εἶναι ἥρωες ὁ Μπότσαρης, ὁ Παπαφλέσσας, ἡ Μπουμπουλίνα, ὁ Παῦλος Μελάς, ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου; Ἀφιερώματα καὶ ἐπεισόδια ἀπὸ τὴν ζωή τους, ποὺ φανερώνουν τὸ μεγαλεῖο τους. Τὰ παιδιὰ θέλουν τὶς ἀξίες σαρκωμένες σὲ πρόσωπα.  Τοὺς μιλᾶς γιὰ τὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας μας, τὸν Παῦλο Μελά, καὶ κατανοοῦν τί σημαίνει ἡρωισμός, θυσία καὶ φιλοπατρία καὶ ἐπαναφέρεις στοὺς τοίχους κάδρα ἡρώων, γιὰ νὰ τοὺς βλέπουν καὶ νὰ καμαρώνουν ποὺ εἶναι Ἑλληνόπουλα.
.             Πέμπτον: Θρησκευτικά. Στὴν Ϛ΄ Δημοτικοῦ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς ἢ βίους ἁγίων, μαρτύρων καὶ νεομαρτύρων.  Χριστοκεντρικὴ παιδαγωγία, γιὰ νὰ καταλάβουν τὰ παιδιὰ (καὶ οἱ γονεῖς τους) ὅτι Χριστιανὸς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀναρριχᾶται, στὴν “σωζομένη” συκομουριὰ τοῦ Ζακχαίου, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ φιλεύει τὸν Χριστὸ στὸ σπίτι του καὶ μοιράζει «τὰ ἡμίσυ τῶν ὑπαρχόντων του, τοῖς πτωχοῖς». Γιὰ νὰ μάθουν τὰ βαπτισμένα, ἀλλὰ ξεμυρωμένα Ἑλληνόπουλα ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὰ γενέθλια, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἅγιοί τους καὶ γιορτάζουμε μὲ χαρά, τὴν ἡμέρα ποὺ δὲν πέθαναν, ἀλλὰ προτίμησαν τὴν ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ νίκησαν τὸν θάνατο. Τὰ παιδιὰ τρέχουν στὸν Χριστό. Αὐτὸς ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά του καὶ μᾶς μαλώνει:  «Ἄφετε τὰ παιδία…». Και ἐμεῖς βάζουμε ἀνάμεσά τους τὸ πρόγραμμα τοῦ Φίλη καὶ τοῦ Γαβρόγλου..
.             Ἕκτον:  Μὲ νόμο: Κάθε Δευτέρα ἔπαρση τῆς σημαίας καὶ ὅλο τὸ σχολεῖο ψάλλει τὸ ἀναστάσιμο ἀπολυτίκιο τοῦ Γένους, τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
.             Ἕβδομον: Ἡ γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Ἀπὸ ἀργία ξαναγίνεται σχολικὴ γιορτή.
.             Ὄγδοον: Παρελάσεις. Εἴδαμε κάτι νευρόσπαστα νὰ χοροπηδοῦν σὰν κατσίκια. Ἀπόρροια τῆς ἀνύπαρκτης Παιδείας, τῆς ἐκπαίδευσης (καὶ τῆς κοινωνίας), τοῦ χαβαλέ, τῆς κατάληψης καὶ τῆς ἀτιμωρησίας. ¨Θεέ μου τί βλέπομεν στὶς μέρες μας», θὰ μοιρολογοῦσε ὁ Μακρυγιάννης. Ξινὰ μῆλα ἀπὸ ξινές, ἄχρηστες μηλιές…
.             Ἂς τὸ καταλάβουμε «Σχολεῖο ἴσον δάσκαλος» (Παλαμᾶς).  Ὅλο τὸ βάρος νὰ πέσει στὴν ὑγιῆ, ἐθνικὴ μόρφωση τῶν δασκάλων. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τῆς Παιδείας: ἡ  ἐθνικὴ μόρφωση. «Δὲν μπορεῖ ἡ παιδεία ν’ ἀρνηθεῖ τὴν ἐθνικὴ μόρφωση καὶ νὰ γίνει ἀχρωμάτιστη, πανανθρώπινη Παιδεία, ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Τέτοια παιδεία θὰ ἦταν ἀφηρημένη μόνο ἔννοια χωρὶς περιεχόμενο». Εἶναι λόγια τοῦ Ἀλ.  Δελμούζου, στὸ βιβλίο του «Μελέτες καὶ πάρεργα» (σέλ. 42).  Ἤθελε νὰ πεῖ Παιδεία γιὰ Ἑλληνόπουλα, τὰ τρανὰ καὶ γερὰ γράμματα τοῦ Γένους, ποὺ μόρφωναν γενιὲς ποὺ «χιόνι ἔτρωγαν, χιόνι ἔπιναν καὶ τὴν φωτιὰ βαστοῦσαν»….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς

,

Σχολιάστε