Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παιδεία

«ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΕΣ ΨΥΧΙΚΑ ΑΡΜΑΤΩΜΕΝΟΥΣ» (Δ. Νατσιός)

Παιδεία χι μόνο γι πολίτες, λλ κα γιπλίτες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Εἴμαστε ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους μᾶς ἔλεγαν οἱ γονεῖς μας νὰ μὴν τοὺς κάνουμε παρέα». (Σὲ τοῖχο λυκείου τῶν Ἀθηνῶν)

.              Στὸ σχολικὸ βιβλίο “Νεοελληνικὴ γλώσσα” τῆς Α´ Γυμνασίου, στὸ “τετράδιο ἐργασιῶν” (σελ. 71), φιλοξενεῖται κείμενο τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε στὴν ἐφ. “ΤΟ ΒΗΜΑ”, τὸ 2003. Διαβάζω: «Οὐσιαστικὰ τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι μία μορφωτικὴ ὑπηρεσία, ὅπου τὸ κάθε παιδὶ θὰ μαθαίνει μόνο του ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή, ὑποβοηθούμενο ἀπὸ ἕναν ὑποβαθμισμένο βοηθὸ μάθησης, ἐπιφορτισμένο κυρίως μὲ τεχνικῆς φύσεως προβλήματα. Τὰ παιδιὰ ποὺ ἔχουν ὑπολογιστὴ στὸ σπίτι θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν ἀποκεῖ (ἔτσι μία λέξη… “ἀποκεῖ”), χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ καθημερινὴ παρουσία στὸ σχολεῖο, ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς οἱ ἠλεκτρονικὲς βάσεις δεδομένων θὰ εἶναι online σὲ 24ωρη βάση…». Τὰ βιβλία εἰσῆλθαν στὴν ἐκπαίδευση τὸ 2006, ἄρα, μετὰ ἀπὸ 16 χρόνια, ἡ τότε ἀπίθανη πρόβλεψη πραγματοποιήθηκε ἐν μέσῳ πανδημίας καὶ θὰ συνεχιστεῖ, γιατί πάντοτε θὰ ἐπικρέμεται ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς καὶ μία ἀπειλὴ πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας. Λιμοί, λοιμοί, πόλεμοι καὶ καταποντισμοὶ εἶναι τὸ καθημερινὸτηλεοπτικό… ἐδεσματολόγιο.
.                    Πρόσφατα συζητοῦσα μὲ νέο γονέα. Τὰ παιδιά του φοιτοῦν στὸ νηπιαγωγεῖο καὶ στὸ δημοτικό. Στὰ ὅρια τῆς ἀπελπισίας ὁ ἄνθρωπος. «Δὲν ξεκολοῦν ἀπὸ τὸ κινητὸ ἢ τὸ διαδίκτυο». «Τὰ μόνα παιχνίδια, ποὺ τὰ συναρπάζουν, εἶναι τὰ ἠλεκτρονικά». «Καθηλώνονται ὧρες μπροστὰ στὴν ὀθόνη». Τὸν ρώτησα πῶς τὸ ἀντιμετωπίζει. Ἔριξε τὸ βάρος καὶ τὴν εὐθύνη στὴν σύζυγό του, ἡ ἀρχαία, συνομήλικος τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρώπου, πρόφαση καὶ πάλι στὸπροσκήνιο. «Ἡ γυνὴ ἣν ἔδωκας μετ᾽ ἐμοῦ, αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ ξύλου, καὶ ἔφαγον…». Ὁ ἴδιος περιορίζεται στὰγνωστὰ συμβουλευτικὰ  ἀερολογήματα τοῦ τύπου «δὲν εἶναι σωστό», «θὰ χαλάσεις τὰ μάτια σου»,  καὶ τὰ «πρέπει», ποὺ καμμία ἀξία δὲν ἔχουν οὔτε νουθετοῦν, διότι δὲν διδάσκει τὸ «πρέπει», ἀπρόσωπο ρῆμα ἐξ ἄλλου, ἀλλὰ τὸ«πρέπον», τὸ ὁποῖο εἶναι μετοχή, δηλαδὴ τὸ παράδειγμα. Τί νὰ κερδίσεις, ὅταν μὲ τὰ λόγια ράβεις, ἐνῶ μὲ τὶς πράξεις ξηλώνεις….
.                Εἶναι πιὰ χαμένη ὑπόθεση καὶ νομίζω ὅτι μεγαλώνει μία γενιὰ ποὺ δὲν θὰ σκέφτεται μὲ λέξεις καὶ ἔννοιες, ἀλλὰ μὲ εἰκόνες καὶ κινούμενα σχέδια. Ἐλάχιστα παιδιὰ θὰ σκύβουν μὲ προσοχὴ νὰ διαβάσουν ἕνα καλὸ βιβλίο, ἀκόμη καὶ ἡ ὑποχρεωτικὴ σχολικὴ ἀνάγνωση γίνεται μὲ μεγάλη δυσφορία καὶ μὲ  συνεχὲς παρακαλητὸ ἀπὸ τοὺς γονεῖς. Τὸ βλέπω καὶ στοὺς μαθητές μου, ὅταν τοὺς ἀναθέτω νὰ μελετήσουν στὸ σπίτι ἕνα κεφάλαιο τῆς ἱστορίας, ἀπὸτὰ παλιὰ βεβαίως βιβλία, πρὸ τοῦ 2006, γιατί τὰ νέα εἶναι κακογραμμένα, δυσνόητα καὶ “πανδύσκολα”- λέξη ποὺχρησιμοποιοῦν οἱ μαθητές, γιατί νομίζουν ὅτι εἶναι ἀντίθετή του πανεύκολου- γιὰ παιδιὰ ϛ´ δημοτικοῦ. Ἡ πρώτη φράση ποὺ ἐκστομίζουν εἶναι «ὅλο, κύριε!!». Δὲν τὸ χρεώνω στὰ παιδιά, ἀλλὰ ὅπως στρώνει κανεὶς ἔτσι κοιμᾶται. Καὶμιὰ καὶ μιλᾶμε γιὰ τὴν ἱστορία, ὅπως προσφυῶς γράφτηκε, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν συνοχή τους οἱ κοινωνίες μὲμνήμη χρησιμοποιοῦν τὴν ἱστορία καὶ οἱ κοινωνίες χωρὶς μνήμη τὴν ἐπικοινωνία, καταλήγοντας στὴν νεολαία τῶν βαρβάρων τῆς διαδικτυακῆς ἐποχῆς.
.                 Μᾶς ἀπειλοῦν νυχθημερὸν οἱ Τοῦρκοι, ἔχουν ἀφηνιάσει, θυμίζει ἡ προκλητικότητα, τὰ ψεύδη καὶ οἱἀναίσχυντες αἰτιάσεις τους ἐποχὴ Μουσολίνι, ὅταν ὁ κρανιοκενὴς φασίστας τῆς Ρώμης, ἐπινοοῦσε τὶς ἄθλιες προπαγάνδες του κατὰ τῆς πατρίδας. Ἐπίσημο δόγμα μς εἶναι ὅτι «ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν», εἴμαστε στὴν σωστὴπλευρὰ τῆς ἱστορίας. Μᾶς διαφεύγει κάτι. Ἡ Δύση δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ ἕνα φιλοπόλεμο, μωαμεθανικό, φυλετικὸ ὄγκο. Δὲν κινδυνεύει ἡ Δανία οὔτε ἡ Ὀλλανδία ἀπὸ τὰ ἀσκέρια τοῦ Ἐρντογάν.«Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰεἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὁτιδήποτε”, κατὰ τὸν Παπαδιαμάντη. Σὲ τοῦτα τὰ ματωμένα χώματα δὲν ἀρκεῖ νὰ εἴμαστε μόνο πολίτες, κοσμοπολίτες καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐπιπολάζει στὴν ἀσπαίρουσα οἰκουμένη, νὰ παρέχουμε χυλώδη ἐκπαίδευση σὲ αὐριανοὺς καταναλωτές, λεπτεπίλεπτους ζητωκραυγαστὲς τῆς πολυπολιτισμικῆς ἀπάτης. Ἡπατρίδα θέλει «ἐδῶ καὶ τώρα» πεπαιδευμένους πολίτες, ποὺ νὰ εἶναι συγχρόνως καὶ ὁπλίτες. Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα μόνο οἱ ἔνοπλες δυνάμεις. Τὶς προασπίζει ὁ λαὸς μὲ τὴν ὁμηρικὴκαὶ θουκυδίδεια ἔννοια. Ὄχι ὁ φιλοπόλεμος λαός, ἀλλὰ ὁ ψυχικὰ ἁρματωμένος, ἡ νηφάλιος, ὁ φωτισμένος. Καὶ αὐτό μας τὸ παρέχει ἡ Παιδεία, ἡ ἔσχατη γραμμὴ ἄμυνας τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὴ ὅμως εἶναι ἡ τραγωδία μας. “Μᾶλλον πεφόβημαι τὰς οἰκείας ἡμῶν ἁμαρτίας ἢ τὰς τῶν ἐναντίων διανοίας”, περισσότερο φοβοῦμαι τὰ δικά μας σφάλματα, παρὰ τὰ σχέδια τῶν ἐχθρῶν, θὰ γράψει καὶ ὁ ἀρχαῖος λόγος. Μὲ σχολεῖο “μορφωτικὴ ὑπηρεσία”, ἕνα εἴδους ΚΕΠ, μὲ δάσκαλο “βοηθὸ μάθησης”, αὐτολογοκρινόμενο καὶ τετρομαγμένο, τὸ νὰ μιλήσεις γιὰ αὐριανὸ ὁπλίτη-πολίτη ἀκούγεται τουλάχιστον γραφικό.  Νὰ θυμίσω καὶ πάλι τί ἀπάντησε ὁ Παλαμᾶς τὸ 1903, ὅταν ἐρωτήθηκε γιὰ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ κατεπείγουσα ἀνάγκη «διὰ τὸ ἑλληνικὸν κράτος ἐπὶ τῷ νέῳ ἔτει»;  Ἀπάντησε “τὸ στρατιωτικὸ δυνάμωμα τοῦ τόπου καὶ ἀνθρώπων ἀπόχτημα. Καὶ τοὺς ἀνθρώπους μᾶς τοὺς δίνει ἡ Παιδεία». Μὲ νέους ποὺ εἶναι συνδεδεμένοι ὁλημερὶς καὶ ὁλονυχτὶς «ἀποκεῖ», ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ τὴν μορφωτικὴ ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου δεξιοτήτων, πῶς θὰ φτάσουμε στὸ «ἀπόχτημα ἀνθρώπων», πολιτῶν ποὺ θὰ ὁπλίζουν τ᾽ ἅρματα  κατὰ τῆς λυσσασμένης ὕαινας τῆς ἀνατολῆς;

,

Σχολιάστε

Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ντοστογιέφσκι μιλᾶ γιὰ τὴν Παιδεία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Πρὶν ἀπὸ διακόσια χρόνια –στὶς 11 Νοεμβρίου 1821–, μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, γεννήθηκε ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας Φιοντὸρ (Θεόδωρος) Ντοστογιέφσκι. Ἔζησε πρὶν ἀπὸ τόσα χρόνια καὶ μίλησε γιὰ τὴν δυτικὴ κοινωνία καὶ τὴν παιδεία της, λὲς καὶ ζεῖσήμερα. Εἶχε τὴ σπάνια ἱκανότητα νὰ διεισδύει στὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς καὶ ἐκφραστικὰ παρουσίασε τὶς κτηνώδεις πράξεις, στὶς ὁποῖες ὁδηγεῖται ὁ μηδενιστὴς ἄνθρωπος. Ἀδιαμφισβήτητα  ὁ Ντοστογιέφσκι στὴν παγκόσμια λογοτεχνία εἶναι ὁ πιὸ δυνατὸς στὴν περιγραφὴ τῶν ἀρνητικῶν καὶ τραγικῶν ἡρώων (Ἰβὰν Καραμάζοφ, Σταυρόγκιν, Ρασκόλνικοφ) καὶ εἶναι λιγότερο δυνατὸς στοὺς θετικοὺς ἥρωές του (στάρετς Ζωσιμᾶς, Ἀλιόσα Καραμάζοφ, κ.ἄ.).
.                  Ὁ Ντοστογιέφσκι γράφει στὸ «Ἡμερολόγιό» του, τοῦ 1873, ὡς νὰ ζεῖ στὸ σήμερα. Διαβάζουμε μεταξὺ ἄλλων ὅτι οἱ καθοδηγητὲς τῆς «εὐρωπαϊκῆς προοδευτικῆς σκέψης» καταλύουν ἠθικοὺς καὶ φυσικοὺς νόμους σταθεροὺς καὶ ἀμετάβλητους καὶ προσβάλλουν αἰώνιες ἀξίες. Καὶ προσθέτει: «Δῶστε σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς μεγάλους μοντέρνους δασκάλους τὴν πλήρη δυνατότητα νὰ καταστρέψουν τὴν παλιὰ κοινωνία καὶ νὰ τὴν οἰκοδομήσουν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ ὡς ἀποτέλεσμα θὰ προκύψει τόση ἀμάθεια καὶ τέτοιο χάος, κάτι τόσο χυδαῖο, τυφλὸ καὶ ἀπάνθρωπο, ὥστε ὅλο τὸ οἰκοδόμημα θὰ καταρρεύσει κάτω ἀπὸ τὶς κατάρες τῆς ἀνθρωπότητας, πρὶν κὰν προλάβει νὰ κατασκευαστεῖ» (Dostoievski “Journal d’ un ecrivain”, Gallimard, 11e edition, p. 209)
 .                 Ἡ κοινωνία αὐτὴ τῆς «προοδευτικῆς σκέψης», γράφει ὁ ἐπίκαιρος Ντοστογιέφσκι, ἀντικαθιστᾶ τὴν ἀληθινὴ παιδεία «μόνο μὲ τὴν ἀναιδῆ ἄρνηση, ὅπου τὰ παιδιὰ διαπαιδαγωγοῦνται νὰ ζοῦν χωρὶς ἀρχὲς καὶ πέρα ἀπὸ κάθε φυσικὴ ἀλήθεια, μὲ ἔλλειψη σεβασμοῦ ἢ ἀδιαφορία πρὸς τὴν πατρίδα καὶ εἰρωνικὴ περιφρόνηση πρὸς τὸν λαό». Καὶ τονίζει ὁ Ρῶσος συγγραφέας ὅτι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ εἶναι ὅτι ἡ μακραίωνη ἐθνικὴ καταπίεση, ποὺ δεχόμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι λαοὶ ἀπὸ τὴν δυτικὴ κουλτούρα, εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς καταργεῖ κάθε ἀνεξαρτησία σκέψης καὶ βιαίως μᾶς ἐπιβάλλει νὰ ἀποδεχθοῦμε τὰ ἀξιώματα τῆς δυτικῆς κουλτούρας καὶ παράλληλα νὰ ἀπορρίψουμε  τὸν δικό μας ἑαυτὸ καὶ νὰ παύσουμε νὰ σεβόμαστε καὶ νὰ ἐκτιμᾶμε τὴ δική μας πολιτισμικὴ κληρονομιὰ καὶταυτότητα.
.                  Παρὰ τὴν αὐστηρὴ κριτική του στὸν δυτικὸ τρόπο σκέψης καὶ ζωῆς ὁ Ντοστογιέφσκι ἀγαποῦσε τὴν Εὐρώπη. Ὁ ἀείμνηστος Σέρβος Μητροπολίτης πρ. Ζαχουμίου καὶ ἘρζεγοβίνηςἈθανάσιος Γιέβτιτς γράφει ὅτι τὴν ἀποκαλοῦσε «χῶρο τῶν θαυμάτων» καὶ «ἀγαπητὸ νεκροταφεῖο, ὅπου πᾶμε καὶ κλαῖμε τὴν τραγικότητά μας». Καὶ προσθέτει: «Τὸ νὰ ὀνομάσουμε τὸν Ντοστογιέφσκι ἁπλῶς ἀντιδυτικὸ εἶναι ἁπλούστευση, ὅπως ἐπίσης ἁπλούστευση εἶναι νὰ τὸν θεωρήσουμε ἁπλῶς ἀνατολικό. Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἀπὸ τὴν Δύση. Διότι ἡ ἀλήθεια τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἐξαντλεῖται μὲ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση… Ὁ Ντοστογιέφσκι λέγει στὸν ἄνθρωπο τῆς κάθε ἐποχῆς νὰ μὴν λατρεύει εἴδωλα. Καὶ εἴδωλα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ κοινωνία, ἡ ἐλευθερία, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, ἂν δὲν πιστεύει στὸν Θεάνθρωπο Χριστό».- (ΕἰσαγωγὴἈθαν. Γιέβτιτς εἰς βιβλίο Φ. Ντοστογιέφσκι «Οἱ φτωχοί», Ἔκδ. IMAGO, Ἀθῆναι, 1983, σελ. 32).- 

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΞΥΛΟΚΕΡΑΤΑ, «ΓΟΥΡΟΥΝΟΤΡΟΦΕΣ», ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ… (Δ. Νατσιός)

Μ ξυλοκέρατα, «γουρουνοτροφές», παιδι δν μεγαλώνεις…

Δημήτρης  Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                           Διαβάζω τὴν εἴδηση ποὺ δημοσιεύτηκε πρόσφατα σὲ πολλὲς ἐφημερίδες: «Κοινωνικὴμάστιγα ὁ σχολικὸς ἐκφοβισμός.
.                           Σοκάρει ἠ δράση συμμοριῶν ἀνηλίκων προκαλώντας ἔντονη ἀνησυχία τῶν γονιῶν ποὺβλέπουν τὰ παιδιά τους νὰ κινδυνεύουν σὲ ἐπεισόδια ποὺ γίνονται ἐκτός τοῦ σχολικοῦ περιβάλλοντος. Μαθητὲς καὶ ἐξωσχολικοὶ μὲ στόχο τὴν “κυριαρχία” στὴν περιοχή, μετὰ τὰ μαθήματα δημιουργοῦν ἐπεισόδια μὲ ξύλα, καδρόνια καὶ λοστούς.
.                           Τὰ στοιχεῖα κάνουν λόγο γιὰ ἀνήλικους, ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 13 ἕως καὶ 17 ἐτῶν, ποὺ ὀργανώνονται σὲ “συμμορίες” καὶ προβαίνουν σὲ παραβατικὲς συμπεριφορές.
.                           Νέο ἄγριο ἐπεισόδιο, σημειώθηκε χθές, μὲ συμμορίες ἀνηλίκων αὐτὴ τὴ φορὰ στὰ νότια προάστια. Δύο ὁμάδες ἀνηλίκων, σύμφωνα μὲ τὴν Ἀστυνομία ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ καὶ τὴ Γλυφάδα, “πλακώθηκαν” στὸ ξύλο μὲ καδρόνια καὶ λοστοὺς μὲ ἀποτέλεσμα, δύο ἀνήλικοι νὰ μεταφερθοῦν στὸ Ἀσκληπιεῖο Βούλας καὶ ἕξι ἄτομα νὰ συλληφθοῦν ἀντιμετωπίζοντας βαρύτατες κατηγορίες».
.                           Νὰ ρωτήσουμε τὸ ὑπουργεῖο Ἐκπαίδευσης, καὶ ὄχι Παιδείας, ποῦ ὀφείλεται ἡ κοινωνικὴ μάστιγα τῆς ἀποθηριώσεως τῶν μαθητῶν. Νὰ ἐρωτηθοῦν οἱ πολιτικοὶ ἀρχηγοί, «τί πταίει», οἱ ὑπεύθυνοι ἐκπαίδευσης τῶν κομμάτων. Τὰ δικά τους πορφυρογέννητα βλαστάρια δὲν φοιτοῦν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, στὰδημόσια σχολεῖα, ἀλλὰ στὰ κολέγια μὲ προορισμὸ τὰ ὀνομαστὰ πανεπιστήμια τῆς ἀλλοδαπῆς. Γιατὶ «ἔξω ἀπ’ τὸν χορὸ πολλὰ τραγούδια λές».  Οἱ ἴδιοι ἐξ ἄλλου –καὶ οἱ οἰκογένειές τους– εἶναι ἀπρόσιτοι. Δὲν κυκλοφοροῦν μὲ «λαϊκὰ μέσα» συγκοινωνίας, κινοῦνται μὲ ἀλεξίσφαιρα ὀχήματα, ἐν μέσῳ κουστωδίας σωματοφυλάκων, οἱ κατοικίες τους, κάπου βόρεια προάστια –ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει παραβατικότητα– φρούρια ἀπροσπέλαστα.
.                           Φταίει ἡ οἰκονομικὴ κρίση; Μὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ, τὸ βλέπουμε στὰσχολεῖα, τὰ παιδιὰ «δωροδοκοῦνται» μὲ κινητό, ποὺ συνεπάγεται ἔξοδα καὶ σπατάλες περιττές. Τι λείπει ἀπὸτὰ παιδιά; Τίποτε. Ἡ χειρότερη καταδίκη. Νὰ τὰ ἔχουν ὅλα. Καὶ παιχνίδια καὶ ροῦχα καὶ ὡραιότατα παιδικὰδωμάτια καὶ χαρτζιλίκι. Στὸ σχολεῖο δεξιότητες καὶ εἰκαστικὰ καὶ θεατρικὲς ἀγωγὲς καὶ ξένες γλῶσσες, πρὶν ἀκόμη ψελλίσουν τὴν μητρική τους λαλιά, ἀντικείμενα διδακτικὰ καὶ «δράσεις», ὧν οὐκ ἐστιν ἀριθμός. Καὶφροντιστήρια καὶ μπαλέτα καὶ μουσικὲς σπουδὲς καὶ καράτε καὶ «βαρᾶτε», τὰ πάντα.
.                      Τί τοὺς λείπει; Γιατί ἀγρίεψαν, λοιπόν, τὰ «παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος»; Μιλᾶς μὲ μεγαλύτερους καὶνοσταλγοῦν μὲ πίκρα  καὶ ἀναπολοῦν τὰ παιδικά τους, μαθητικὰ χρόνια, παρακολουθώντας μὲ φρίκη τὴν τωρινὴ ἐξαλλοσύνη καὶ παράνοια. Μὲ τὴν παπαδιαμάντειο «ἔντιμον πενία» στὸ σπίτι, μὲ τοὺς αὐστηρούς, ἀλλὰ ἀκλόνητους σὲ ἀξίες καὶ ἀρετὲς γονιούς μας, «τοὺς κὺρ Γιάννηδες καὶ τὶς κυρὰ Μαρίες» ποὺ λέει καὶ ὁἘλύτης στὸ «Ἐν λευκῷ», ἀρχοντικοὶ ἄνθρωποι σὰν τὸν Ἀβραάμ, μὲ τὸν εὐλογημένο κόπο στὰ χωράφια τῶν πατεράδων μας, ὅσοι –δόξα τῷ Θεῷ– γεννηθήκαμε σὲ χωριά, μὲ τοὺς καλούς μας δασκάλους ποὺ τοὺς σέβονταν ὅλο τὸ χωριὸ ἢ ἡ συνοικία καὶ ἀνασηκώνονταν οἱ γιαγιάδες μας γιὰ νὰ τοὺς καλησπερίσουν. («Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό», γράφει ὁ Σεφέρης).
 .                           Ἂν  ἔτρωγες καμμιὰ φάπα στὸ σχολεῖο καὶ ἔκανες τὸ σφάλμα νὰ τὸ ὁμολογήσεις στὸ σπίτι, δὲν θὰ ἔσπευδε τὴν ἄλλη μέρα στὸ σχολειὸ ἡ θιγμένη «μαμά σου», ἡ καθηλωμένη νυχθημερὸν στὸδιαδίκτυο κυρὰ- Κατίνα τῆς γειτονιᾶς, γιὰ νὰ ζητήσει τὸν λόγο ἀπὸ τὸν δάσκαλο, ἀλλὰ δεχόσουν ράπισμα καὶ «ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα», γιατί τὸ θεωροῦσαν ἀτιμωτικὸ γιὰ τὴν οἰκογένεια, φταῖς-δὲν φταῖς, νὰ καταφύγει ὁ δάσκαλος στὸ «…ξύλον τῆς γνώσεως».  Καὶ λειτουργοῦσε ὁ κοινωνικὸς ἔλεγχος. Ἂν συναναστρεφόσουν μὲ «παραβατικούς», θὰ προειδοποιοῦσε ὁ γείτονας, ὁ συγγενής, τὴν οἰκογένεια. Καὶ ὁπατέρας θὰ σὲ «κανόνιζε»: (Ἡ πάνσοφος γλῶσσα μας!! «Κανονίζω»= βάζω κανόνα – κανόνας εἶναι ὁ χάρακας– θέτω ἴσια γραμμή, νουθετῶ, ρῆμα ποὺ ἐσωκλείει στὰ φυλλώματά του ὅλη τὴν Παράδοσή μας). «Μὴν σὲ δῶ νὰ κάνεις παρέα μ’ αὐτὴν τὴν κοπριά, γιατί θὰ σὲ κόψω τὰ ποδάρια». Ἐκεῖνοι οἱ ἀγράμματοι, ἀλλὰ βαθιὰ μορφωμένοι ἄνθρωποι, ἤξεραν ἐμπειρικῶς ὅτι οἱ παρέες καταστρέφουν τὰ παιδιά. Δὲν προβληματίζονταν ἀπὸ καταστρεπτικὰ ἐφευρήματα περὶ ρατσισμοῦ καὶ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ, τὶς πολυπολιτισμικὲς σαπουνόφουσκες καὶ λοιπὲς ἀνοησίες ποὺ δηλητηριάζουν τὴν οἰκογένεια. Τράνευαν γερὰπαιδιὰ καὶ ὄχι ἀνηλίκους, ὑποψήφια μέλη συμμοριῶν. Τοὺς ἀκούγαμε καὶ τώρα τοὺς μακαρίζουμε καὶ  φιλᾶμε μὲ σέβας τὸ χέρι τους ἢ ἀνάβουμε τὸ καντήλι στὸ μνῆμα τους. (Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν μικρὸς μαθητὴς στὸ χωριό μου, στὸ Μοσχοχώρι Πιερίας, ξέμεινε ὁ δάσκαλός μας ἀπὸ τὴν τιμωρητικὴ βέργα, τὴν βίτσα ὅπως τὴν λέγαμε. Μοῦ ἀνέθεσε νὰ τοῦ φέρω ἀπὸ τὸ σπίτι. Ἤμουν ἀπὸ τοὺς λίγο ζωηρούς. Στὰ σπίτια ὑπῆρχε ἀπόθεμα. Κατὰ προτίμηση οἱ βίτσες ἦταν ἀπὸ ξύλο κρανιᾶς, σιδερόξυλο, δένδρο ποὺ εὐδοκιμεῖ στὸν τόπο μου, καψαλισμένες μάλιστα γιὰ νὰ σκληρύνουν. Περιχαρὴς καὶ καμαρωτὸς τὴν προσκόμισα καὶβεβαίως ἡ δοκιμὴ τῆς δραστικότητάς της ἔγινε στὴν ἁπλωμένη παλάμη μου. Ὡραῖα χρόνια!!).
.                           Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων καὶ «ἀστόχησα» τὸ κυρίως θέμα. Τί φταίει καὶ μιλᾶμε σήμερα, ὄχι γιὰ κοινωνικὴ μάστιγα, ἀλλὰ γιὰ προϊοῦσα ἐξαφάνιση καὶ ἱστορικὴ εὐθανασία τοῦ πάλαι ποτὲ Γένους τῶν Ἑλλήνων, τῆς Ρωμιοσύνης. Ἡ ἀπάντηση, τὴν ὁποία βέβαια δὲν ἔχουν, γιατί δὲν συμμετέχουν στὶς κακουχίες καὶ τὴν καθημερινὴ τρέλα, οἱ πολιτικοί, δόθηκε μὲ αὐτὰ ποὺ προηγήθηκαν. Οἰκογένεια καὶ σχολεῖο, τὰριζιμιὰ λιθάρια ἑνὸς ἔθνους, αὐτὰ ὀφείλουμε νὰ ἀναστήσουμε. Ἐπαναλαμβάνω. Τὸ νῦν κομματικὸ σύστημα, ὅσο τὸ στηρίζουμε, διαπράττουμε ἁμαρτία, μὲ θεολογικοὺς ὅρους ἢ χτυπᾶμε καρφιὰ στὸ φέρετρο τῆς πατρίδας, μὲ κοσμικούς. Θὰ νομοθετοῦν εἰς βάρος καὶ τῆς Παιδείας μας καὶ τῆς οἰκογένειας, συνεπικουρούμενοι ἀπὸ τὴν ἀριστερόμυαλη, ψευτοδιανόηση τῆς τιποτοκρατίας. Τὰ παιδιά μας θὰσυνεχίσουν νὰ ἀποθηριώνονται καὶ νὰ ἀγριεύουν, γιατί ἔχει ποινικοποιηθεῖ ἡ ἐμπειρία τοῦ παρελθόντος, γιατί τὸ φῶς τῆς ἑλληνικῆς παιδείας – «ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζεται» – εἶναι σκοτάδι γιὰ ἀνθρώπους καί… παλιανθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν «ἱερὸ καὶ ὅσιο».
.                           Εἶμαι «τριάντα καὶ» χρόνια μάχιμος δάσκαλος. Παρακολουθῶ μὲ ἀνείπωτη θλίψη καὶἀγανάκτηση τὴν κατρακύλα μας σ᾽τοῦ «κακοῦ τὴν σκάλα». Ἔχουμε κελάρι πατρογονικὸ γεμάτο καλούδια, τὴν ἐξαίσια παράδοσή μας, τὴν ἀνθρωποποιὸ Παιδεία μας, καὶ ἐμεῖς τρέφουμε καὶ ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας μὲ ξυλοκέρατα, μὲ «ἄσωτες» γουρουνοτροφές. Τὰ ἴδια καὶ μὲ τὸ «ὕπουλο σχολεῖο», τὴν τηλεόραση. Ἔχουν ἀνοίξει οἱ ὑπόνομοι καὶ ξεχύθηκαν οἱ ἀναθυμιάσεις, ποὺ βαπτίζονται «ἀνάλαφρες πρωινὲς ἢμεσημεριανὲς ἢ βραδινὲς ἐκπομπές». Χαζοχαρούμενοι νεόπλουτοι, μὲ ντουζίνα τὰ διαζύγια, ἀπελέκητα παρδαλοειδῆ, ἀνισόρροπες «μεσεπόλιες» ὀδαλίσκες, «διδάσκουν» στοὺς νέους δύο πράγματα, γιὰ τὰ ὁποῖα ἀξίζει καὶ νὰ ἐξευτελιστεῖς καὶ νὰ χάσεις τὴν τιμή σου: χρῆμα καὶ ἐπωνυμία.

.                Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι…

Δημήτρης  Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΘΝΙΚΗ; (Δ. Νατσιός)

Μήπως κα μία περγία γι ν ποκτήσουμε Παιδεία θνική;

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Σήμερα φορτώνουν τὰ παιδιὰ ἕνα σωρὸ καὶ τὰ μπερδεύουν. Τὰ μπουχτίζουν στὰ γράμματα χωρὶς πνευματικὸ ἀντιστάθμισμα. Στὰ σχολεῖα τὰ παιδιὰ πρέπει πρῶτα νὰ μαθαίνουν τὸν φόβο Θεοῦ. Μικρὰ παιδιὰ νὰ πᾶνε νὰ μάθουν ἀγγλικά, γαλλικά, γερμανικὰ-ἐνῶ Ἀρχαῖα νὰ μὴν μάθουν-μουσική, τὸ ἕνα, τὸ ἄλλο… Τί νὰ πρωτομάθουν; Ὅλο γράμματα καὶ ἀριθμοὺς καὶ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι νὰ μάθουν, γιὰ τὴν Πατρίδα τους, δὲν τὰμαθαίνουν. Οὔτε πατριωτικὰ τραγούδια οὔτε να τίποτε…
-Καὶ οἱ ἀπεργίες, Γέροντα, τί κακὸ κάνουν!
Ὁλόκληρο μήνα χωρὶς μαθήματα τὰ παιδιά, νὰ γυρίζουν στοὺς δρόμους!
-Ἐγὼ λέω τοὺς δασκάλους ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ἀπεργία, ἐκτὸς ἂν πᾶνε καταργήσουν τὰ θρησκευτικά, τὴν προσευχὴ ἢ νὰ κατεβάσουν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν σημαία. Τότε πρέπει νὰ διαμαρτυρηθοῦν….».
(Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α΄, «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», ἔκδ. «Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου», σελ. 297).

.                         Αὐτὰ εἰπώθηκαν πρὶν ἀπὸ 50-60 χρόνια ἀπὸ τὸν ἅγιο. Σὰν τοὺς παλαιοὺς προφῆτες μᾶς προειδοποίησε γιὰ τὴν ἐπερχόμενη λαίλαπα τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἀφιλοπατρίας, ποὺ ξεβράζονται στὸν χῶρο τῆς παιδείας.
.                      «Κατέβηκε», ὡς εἴθισται νὰ λέγεται, πρόσφατα, ὁ κλάδος τῶν ἐκπαιδευτικῶν σὲ ἀπεργία μὲκυρίαρχο αἴτημα τὴν κατάργηση τῆς ἀξιολόγησης. (Ἂν δὲν κάνω λάθος εἶναι μνημονιακὴ ὑποχρέωση καὶἐπιταγή, ὁπότε ἐφ’ ὅσον εἴμαστε χώρα μειωμένης κυριαρχίας καὶ ἀξιοπρέπειας καὶ ἕνα χρόνο νὰ ἀπεργήσουμε τίποτε δὲν θὰ καταφέρουμε. Ἡ ΕΕ, δηλαδὴ τὸ γερμανικὸ κοινοβούλιο, λαμβάνει τὶς ἀποφάσεις. Τὰ ἄλλα εἶναι γιὰ τοὺς ἀφελεῖς ποὺ νομίζουν ὅτι ζοῦν τὴν δεκαετία τοῦ ’80, τότε κυβερνοῦσαν οἱσυνδικαλιστὲς μὲ τὰ τρωκτικὰ τῶν κλαδικῶν). Προσωπικῶς δὲν ἔλαβα μέρος. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ἐπ’ οὐδενὶ ὅτι ὑποτιμῶ ὅσους συναδέλφους ἀπήργησαν. Σέβομαι ἰδιαιτέρως τοὺς μάχιμους δασκάλους, ποὺ ἀγωνίζονται μὲ αὐταπάρνηση μὲς στὶς αἴθουσες, γιὰ νὰ μάθουν γράμματα στὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ μας. Καὶ εἶναι σίγουρο πώς, ἂν τὸ ὑπουργεῖο, ποὺ εὐφημιστικῶς ὀνομάζεται Παιδείας, μᾶς ἄφηνε ἥσυχους καὶ δὲν μᾶς βομβάρδιζε ὁ ἑκάστοτε «παιδοσωτήρας» ὑπουργὸς μὲ τὶς ἐπαναλαμβανόμενες μεταρρυθμίσεις, ἀναγεννήσεις, δεξιότητες καὶ ἐπανεκκινήσεις του, θὰ ἦταν πολὺ καλύτερα τὰ ἐκπαιδευτικὰ δρώμενα καὶ τὰσχολεῖα θὰ εἶχαν λιγότερα προβλήματα.
.                      Τὶς ἀπεργίες τὶς προκηρύσσουν οἱ συνδικαλιστικὲς ἡγεσίες. Ὁ κλάδος τῶν δασκάλων ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὴν Διδασκαλικὴ Ὁμοσπονδία Ἑλλάδος (ΔΟΕ). Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο ἀποτελεῖται ἀπὸσυνδικαλιστές, ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ ξέχασαν πότε πάτησαν τὸ πόδι τους τελευταία φορὰ σὲ αἴθουσα γιὰ νὰ διδάξουν. Εἶναι περίπου ἐπαγγελματίες, ἀνήκουν σὲ κόμματα καὶ ἀπολαμβάνουν περίοπτα προνόμια.
.                      Οὐδεὶς ἐχέφρων πολίτης αὐτῆς τῆς χώρας διαφωνεῖ ὅτι ὁ συνδικαλισμὸς εἶναι ἀπὸ τὰκαρκινώματα, τὶς πυορροοῦσες πληγὲς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Εἶναι συνένοχος στὴν οἰκονομικὴ καὶκοινωνικὴ ἀποσύνθεση τῆς πατρίδας. (Ὀρθῶς ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι οἱ κοινωνίες, τὰ κράτη πρῶτα ἀποσυντίθενται καὶ μετὰ πεθαίνουν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ζωντανοὺς ὀργανισμοὺς ποὺ πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ ἀποσυντίθενται).

.                      Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ στελέχη τῶν συνδικάτων, ἐξ αἰτίας τῆς ἔνταξής τους σὲ κόμματα, κατέχουν ἐνίοτε καὶ ὑψηλὰ ἀξιώματα στοὺς μηχανισμοὺς τῶν πολιτικῶν παρατάξεων. Σκέπτονται καὶἐνεργοῦν, ὄχι ὡς ἐκπρόσωποι τῶν ἐργαζομένων, ἀλλὰ ὡς ἐντολοδόχοι τοῦ ἀρχηγοῦ. Εἶναι δεκάδες τὰπαραδείγματα συνδικαλιστῶν ποὺ διαρρήγνυαν τὰ ἱμάτιά τους γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων, οἱὁποῖοι «ἐπιβραβεύτηκαν» καὶ μὲ ὑπουργικὲς θέσεις, προφανῶς γιατί ὑπονόμευαν τοὺς ἀγῶνες καὶ τοὺς ἐνδιέφερε μόνο ἡ προσωπικὴ ἀναρρίχηση.
.                      Ὁ συνδικαλισμός, ὅπως τὸν γνωρίσαμε, εἶναι πιὰ πτῶμα τυμπανιαῖο, ἐκφυλίστηκε σὲ ὁμοίωμα, σὲ ἀντίγραφο τῶν κομμάτων ἐξουσίας, ὑπόδουλος, ἑτερόφωτος ἐξαρτημένος. Καὶ μακάρι νὰ συσταθεῖ κάτι ἄλλο, ἀπὸ δασκάλους ποὺ οὔτε σὲ κομματικὲς παρατάξεις θὰ ἀνήκουν, ἀλλά, τὸ κυριότερο, θὰ εἶναι δάσκαλοι τῆς τάξης. (Προσωπικῶς ἔχω διαγραφεῖ ἀπὸ τὴν ΔΟΕ ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια. Αἰτία ἦταν ἡ δήλωση τοῦ τότε προέδρου της, ὀνόματι Μπράτης -τώρα διαβάζω εἶναι Γενικὸς Γραμματέας τῆς ΑΔΕΔΥ- ὅτι συμφωνεῖ νὰ κατεβοῦν οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς σχολικὲς αἴθουσες).
.                      Ἔχω γράψει καὶ ἄλλοτε πόσο ὡραῖο θὰ ἦταν καὶ τί ὑγιῆ ἀντίκτυπο θὰ εἶχε στὴν ἑλληνικὴκοινωνία μία ἀπεργία τῶν δασκάλων μὲ θέμα τὸ εἶδος τῆς παρεχόμενης Παιδείας. Μία ἀπεργία γιὰ τὰἀκατάλληλα σχολικὰ βιβλία, γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου στὰ διδακτήρια ἢ τὸν περιορισμὸμαθημάτων, ὅπως τὰ Θρησκευτικὰ ἢ ἡ Γεωγραφία. Μία ἀπεργία γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ πονηρευμάτων, ὅπως ἡσεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας, τὴν ὁποία ἐπιβάλλουν μὲ τὸ καρύκευμα τῶν λεγόμενων «δεξιοτήτων». Μία ἀπεργία, τέλος πάντων, ποὺ δὲν θὰ ἐνδιαφέρει ἀποκλειστικὰ τὸν κλάδο μας, ἀλλὰ τὸν λαό μας, τὰ παιδιά του καὶ τὸ τί γράμματα μαθαίνουν. Θὰ μᾶς προσπόριζε κύρος μία τέτοια ἀπεργία καὶ θὰκερδίζαμε σὲ ὑπόληψη καὶ ἐκτίμηση τοῦ ἁπλοῦ κόσμου. Αὐτὰ ὅμως μὲ τέτοια συνδικαλιστικὴ ἡγεσία, ἀνθρώπους ἀνίδεους ἀπὸ διδασκαλία ἢ ἐπαγγελματίες τῶν ποικιλώνυμων συνιστωσῶν, δὲν γίνονται.
.                      Παρέθεσα στὸν πρόλογο κάποιες ἀπὸ τίς, «μὲ πόνο καὶ ἀγάπη», συμβουλὲς τοῦ ἁγίου Παϊσίου γιὰ τὴν παιδεία. Οὐσιαστικὰ αὐτὸ ποὺ μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ὅσιος εἶναι νὰ ξαναγίνει ἡ παιδεία μας, ἐθνική. Παιδεία πατριδογνωσίας. Ξέρω, κάποιοι χαμογελοῦν μὲ συγκατάβαση, ἄλλοι ἴσως εἰρωνευτοῦν σκεπτόμενοι ὅτι αὐτὰ εἶναι λόγια ἑνὸς καλογέρου, εἴμαστε στὸν 21ο αιώνα, στὴν Εὐρώπη, ὁ κόσμος πάει μπροστά, ἄλλαξε ἤ, χειρότερα, εἶναι σκοταδιστικὰ καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά.
.                      Θὰ παραπέμψω στὸ βιβλίο τοῦ Ἀλέξανδρου Δελμούζου (1880-1956), «Μελέτες καὶ πάρεργα». Ὁ Δελμοῦζος, μὲ σημερινοὺς ὅρους, θὰ χαρακτηριζόταν προοδευτικός, ἀριστερός, ἀντιφασίστας, οἱγνωστὲς ταμπέλες ποὺ κραδαίνουν οἱ ἡμιμαθεῖς γιὰ νὰ ἐξοντώσουν «διὰ τῆς γραφικότητος» τοὺς ἀντιπάλους τους, οἱ ὁποῖες ταμπέλες τοὺς ἀπαλλάσσουν καὶ ἀπὸ τὴν βάσανο τῆς σκέψης καὶ τῆς σοβαρῆς ἐπιχειρηματολογίας. Μία μόνο φράση ἀπὸ τὸ βιβλίο του ἐρανίζομαι: «Δὲν μπορεῖ ἡ Παιδεία νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἐθνικὴ μόρφωση καὶ νὰ γίνει ἀχρωμάτιστη παιδεία ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου». (σελ. 42). Ἐνῶ στὸ βιβλίο του«τὸ κρυφὸ σχολειό», στὸ κεφάλαιο γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς παιδείας, μιλᾶ ἀπροκάλυπτα γιὰ «ἀγωγὴ μὲ ἐθνικὸχρῶμα». (σελ. 359). Σὲ τί διαφέρει ἡ προτροπὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου «νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ γιὰ τὴν πατρίδα», ἀπὸ τὶς ὑποθῆκες τοῦ Δελμούζου γιὰ «ἐθνικὴ μόρφωση»; Ὣς πότε θὰ ὑπομένουμε τοὺς ἐπικίνδυνους πειραματισμοὺς τοῦ κάθε ἄγευστου ἀπὸ Ρωμιοσύνη πολιτικοῦ;  Τί κακὸ εἶναι αὐτό; Νὰ ἔχεις στὰ χέρια σου χρυσάφι, τὴν ἀνθρωποποιὸ ἑλληνικὴ παιδεία, καὶ νὰ καταφεύγεις στὰ εἰσαγόμενα χαρούπια;

, ,

Σχολιάστε

«ΜΕ ΤΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ; ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ, ΚΥΡΙΑ». (Δ. Νατσιός)

«Μ τί ν ρχίσουμε τν νέα σχολικ χρονιά;
Μ
τν τουαλέτα, κυρία».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 .                            Νέα σχολικὴ χρονιά. Μὲ μάσκες, μὲ ὑγειονομικὸ ἔλεγχο ἄδειας εἰσόδου σὲ δασκάλους καὶ μαθητές, μὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ «Ἁγιασμοῦ» σὲ λίγους μαθητὲς ποὺ θὰ παραστοῦν στὸν προαύλιο χῶρο. «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ» καὶ φόβος. (Ἡ πρωινὴ προσευχή, ὅπως καὶ ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας μας μὲ ταυτόχρονη ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου εἶναι πιὰ παρελθόν. Ἐπιτέλους, θὰ μονολογήσει ἡ ἐθνομηδενιστικὴ κακοήθεια, γλιτώσαμε ἀπὸ τὰ σκοταδιστικὰ κατάλοιπα. Τὸ σχολεῖο, ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, τοὺς μοιάζει. Οὔτε ἱερότητα ἀναδίδει οὔτε «συλλαβίζουν» οἱ μαθητὲς τὰ πολυτίμητα μαθήματα τοῦ Γένους. Οὔτε ἑλληνικὰ  γράμματα, οὔτε τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα, μόνο θεάματα καὶ παιδεία γιά… κλάματα). Πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο καὶ θυμήθηκα παλαιότερό μου κείμενο. (Τοῦ 2010). Τὸ μεταφέρω τροποποιημένο.
.                            «Ἡ πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο» τιτλοφορεῖται κι ἕνα κείμενο ποὺ περιέχεται στὸ «Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων Α΄ καὶ Β΄ Δημοτικοῦ», σελ. 30-31. Στὸ κείμενο αὐτὸ «προσφέρονται», ἀνεπιγνώστως προφανῶς ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς, ὅλα τὰ τρέχοντα ἰδεολογήματα καὶ τὰ κενοεπῆ στοιχεῖα ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ «νέο σχολεῖο».
.                            Ἕνας μικρὸς μαθητής, πρωτάκι, διηγεῖται τὶς ἐντυπώσεις του ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο. Μετὰ τὶς γνωστὲς ἀγωνίες, τὸν φόβο τοῦ ἀγνώστου, τὴ σπαραξικάρδιες «ἀπαγκιστρώσεις» ἐκ τῆς μητρικῆς ἀγκάλης καὶ τὰ συναφῆ τῆς παρθενικῆς «ἀκαδημαϊκῆς» σταδιοδρομίας, διαβάζουμε στὸν ἐπίλογο: «Ἡ δασκάλα μας ἦταν ἡ κυρία Μεταξᾶ. Ἤθελε νὰ τὴ φωνάζουμε Γεωργία καὶκυρίως ὄχι δασκάλα. Ὁ Κυριάκος ποὺ καθόταν δίπλα μου, εἶπε: – Δασκάλα, μπορῶ… Σταμάτησε. Ἡ δασκάλα μᾶς χαμογέλασε. Μετὰεἴπαμε ὅλοι τὰ ὀνόματά μας. Φανή, Γιάννης, Ἰουλία, Ἀναστασία…. Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; ρώτησε ἡ κυρία μας.
Ὁ Κωστὴς σήκωσε τὸ χέρι.
– Μὲ τὴν τουαλέτα κυρία».
.                    Τί ἀχνοφέγγει πίσω ἀπὸ τὶς χαζοχαρούμενες αὐτὲς ἀράδες, ὁπωσδήποτε ἀ(κατα)νόητες γιὰ νεοεισερχόμενο στὸ σχολεῖο μαθητή, ἀπαξιωτικὲς καὶ προσβλητικὲς γιὰ τὸν δάσκαλο; Ἐδῶ ἔχουμε μία «προοδευτικιὰ» δασκάλα, ποὺ ἀποποιεῖται τὴν ἀποστολή της. Ἐφ’ ὅσον ἀπορρίπτει τὸν σεβασμό. ποὺ περιέχει ἡ προσφώνηση «κυρία», προκρίνει τὴν «κακὴ» οἰκειότητα, ἡὁποία συνηθως παρερμηνεύεται ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καὶ καταντᾶ ἡ μητέρα τῆς καταφρονήσεως καὶ τῆς ἀπειθαρχίας. Πολλοὶἐκπαιδευτικοὶ πράττουν τὸ ἴδιο, ἔχοντας θολὰ ἐντυπωμένη στὸ νοῦ τους τὴν θεωρία τῆς ἀντιαυταρχικῆς ἢ ἀντιαυθεντικῆς ἀγωγῆς. Καλλιεργοῦν μὲ τοὺς μαθητὲέ τους δῆθεν φιλικὴ σχέση. Ὄμως ὅταν ὁ ἐκπαιδευτικὸς παρουσιάζεται ὑπερβολικὰ ἐπιεικής, σημαίνει ἢ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ διαδραματίσει σωστὰ τὸν ἡγετικὸ ρόλο του ἢ ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ παιδιά. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἡ ἐπιείκεια ἀποτελεῖ τὴν χειρότερη μορφὴ ἀδιαφορίας. (Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τοὺς γονεῖς, ποὺ προσπαθώντας νὰ κερδίσουν τὴν ἐκτίμηση τῶν παιδιῶν τους, διαβάζοντας καὶ κάποια «βίπερ», περὶ «δημοκρατικῆς» οἰκογενειακῆς ἀγωγῆς, ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ σὲ μπακάλικα, λένε στὰ παιδιά τους: «Μὴν μὲ βλέπεις σὰν πατέρα. Ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι φίλος σου». Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση καὶ ὁ γονέας εἶναι ἕνα ἀνώριμο παιδὶ ποὺ παραιτεῖται ἀπὸ τὴν πατρικὴ ἢ τὴν μητρική του εὐθύνη καὶ δημιουργεῖ στὸ παιδὶ αἴσθημα ἀνασφάλειας, ποὺ θὰφτάσει ὣς τὸν πανικό. Τὰ παιδιὰ θὰ βροῦν εὐκαιρίες στὴν ζωή τους ν’ ἀποκτήσουν φίλους, εἶναι ὅμως ἀμφίβολο ἂν θὰ βροῦν κάποιον ἄλλο πατέρα ἢ ἄλλη μητέρα). Ἡ δασκάλα τοῦ κειμένου, ποὺ ἤθελε νὰ τὴν προσφωνοῦν οἱ μαθητές της – καὶ μάλιστα τῆς πρώτης τάξης – Γεωργία (ἤ, γιατί ὄχι, Γωγὼ ἢ Τζόρτζια), αὐτοακυρώνεται καὶ ταυτόχρονα, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, «διδάσκει» στὰ παιδιὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ἀπόσταση μεταξὺ δασκάλου καὶ μαθητῆ, τὸ μυστικὸ ὑφάδι ποὺ συνέχει αὐτὴ τὴ σχέση, ποὺ ὀνομάζεται σέβας. Μὲτὰ καλοπιάσματα καὶ τὶς κολακεῖες δὲν βγάζεις γεροὺς μαθητές. Δάσκαλος, σημαίνει ἐλευθερία καὶ σοφία, μαθητής, σημαίνει ἄσκηση, σεβασμὸς καὶ ὑπακοή. Ἡ σχέση δασκάλου καὶ μαθητῆ εἶναι κατάκτηση, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.
.                   «Δεῖ δ’ αὐτοὺς μηδὲ τοῖς ἐγκωμίοις ἐπαίρειν καὶ φυσᾶν· χαυνοῦνται γὰρ ταῖς ὑπερβολαῖς τῶν ἐπαίνων καὶ θρύπτονται», δηλαδή, πρέπει νὰ μὴν παινεύουμε ὑπερβολικὰ καὶ φουσκώνουμε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ ἐγκώμια, γιατί μὲ τὶς ὑπερβολὲς τῶν ἐπαίνων γίνονται ματαιόδοξα καὶ κακομαθημένα». (Πλούταρχος, «περὶ παίδων ἀγωγῆς», ἔκδ. «Κάκτος», σελ. 69).
.                         Καὶ ὁ ἅγιος γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ἑπόμενος τοῖς θείοις πατράσι, ἔλεγε κάτι σημαντικό: «Στὰ παιδιὰ ὁἔπαινος κάνει κακό. Τί λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ; «Λαός μου οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὴν τρῖβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν». Ὅποιος μᾶς ἐπαινεῖ, μᾶς πλανάει καὶ μᾶς χαλάει τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς μας. Πόσο σοφὰ εἶναι τὰ λόγια του Θεοῦ! Ὁἔπαινος δὲν προετοιμάζει τὰ παιδιὰ γιὰ καμιὰ δυσκολία στὴ ζωή. Καὶ βγαίνουν ἀπροσάρμοστα καὶ τὰ χάνουν καὶ τελικὰ ἀποτυγχάνουν. Τώρα ὁ κόσμος χάλασε. Στὸ μικρὸ παιδάκι λένε ὅλο ἐπαινετικὰ λόγια. Μὴν τὸ μαλώσουμε, μὴν τοῦ ἐναντιωθοῦμε, μὴν τὸ πιέσουμε τὸπαιδί. Μαθαίνει, ὅμως, ἔτσι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιδράσει σωστὰ καὶ στὴν πιὸ μικρὴ δυσκολία. Μόλις κάποιος τοῦ ἐναντιωθεῖ, τσακίζεται, δὲν ἔχει σθένος.
.                            Οἱ γονεῖς εὐθύνονται πρῶτοι γιὰ τὴν ἀποτυχία τῶν παιδιῶν στὴ ζωὴ καὶ οἱ δάσκαλοι καὶ καθηγητὲς μετά. Τὰ ἐπαινοῦν διαρκῶς. Τοὺς λένε ἐγωιστικὰ λόγια. Δὲν τὰ φέρνουν στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Τ’ ἀποξενώνουν ἀπ’ τὴν Ἐκκλησία. Ὅταν μεγαλώσουν λίγο τὰ παιδιὰ καὶ πᾶνε στὸ σχολεῖο μ’ αὐτὸ τὸν ἐγωισμό, φεύγουν ἀπ’ τὴ θρησκεία καὶ τὴν περιφρονοῦν, χάνουν τὸ σεβασμὸ πρὸς τὸ Θεό, πρὸς τοὺς γονεῖς, πρὸς ὅλους. Γίνονται ἀτίθασα καὶ σκληρὰ καὶ ἄπονα, χωρὶς νὰ σέβονται οὔτε τὴ θρησκεία, οὔτε τὸν Θεό. Βγάλαμε στὴ ζωὴ ἐγωιστὲς καὶ ὄχι χριστιανούς».(Γέροντος Πορφυρίου, «Βίος καὶ Λόγοι»», ἔκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγῆς, σελ. 427).
.                            Τὸ κείμενο τοῦ σχολικοῦ βιβλίου τελειώνει μὲ τὴν ὀμορφότατη καὶ παιδαγωγικότατη «ἐπιθυμία» τοῦ μαθητῆ νὰἀρχίσει ἡ σχολικὴ χρονιά, ἡ διδαχή, μὲ τὴν… τουαλέτα. Σαφὲς τὸ μήνυμα, ἐλήφθη. Εὖγε στοὺς ἰθύνοντες, τὰ σαΐνια τοῦ ἁμαρτωλοῦΠαιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου. Παιδεία, ἀγωγή, σμίλευση ψυχῶν, προσιδιάζουσα… στὶς τουαλέτες. Αὐτὸ τὸ μνημειῶδες κείμενο βρῆκαν, γιὰ νὰ ὑποδεχτοῦν τοὺς νιόφερτους μαθητὲς στὸ γοητευτικὸ ταξίδι τῆς γνώσης. Ἀντὶ γιὰ ὀσμὴ πνευματικῆς εὐωδίας, ἕνα κείμενο ἀπὸτὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παράδοσής μας, ἡ δυσωδία τοῦ βόθρου. Κατὰ τὰ ἄλλα οἱ σεξουαλικὲς ἀγωγὲς ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο μᾶς μάραναν…

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΑ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΑ, ΑΛΛΑ Η ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Τος γέτες δν τος ναδεικνύουν τ διδακτορικά,
λλ φιλοπατρία

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                              «Κοινωνίες μὲ ριζικὰ ἀποδυναμωμένη καὶ φθαρμένη ἐθνικὴ συνείδηση δὲν ἔχουν πεδίο στρατηγικῆς λογικῆς, θέτουν σὲ κίνδυνο τὴν ἱστορική τους ὕπαρξη, περιθωριοποιοῦνται στὴν διεθνῆ σκακιέρα». Ποιός τὸ γράφει αὐτό; Ὁ Ἀχμὲτ Νταβούτογλου, στὸ περιβόητο βιβλίο του «Τὸ στρατηγικὸ βάθος», ὁ ἀκαδημαϊκὸς ποὺ εὐτύχησε νὰ δεῖ οἱ σκέψεις του νὰ μεταμορφώνονται σὲ κυρίαρχο δόγμα τῆς τουρκικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Ὁ πανέξυπνος Ἐρντογάν, ἄνθρωπος μέτριας παιδείας – οἱ νεανικές του σπουδὲς περιορίστηκαν σὲ μεντρεσέδες (=μωαμεθανικὰ διδασκαλεῖα) – ἀναπλήρωσε αὐτήν του τὴν θεωρητική του ὑστέρηση καὶ ἀγραμματοσύνη, υἱοθετώντας τὴν θεωρία τοῦ Νταβούτογλου, τὴν ὁποία ἐπένδυσε μὲ τὸν μανδύα τοῦ Ἰσλάμ. (Τοὺς ἡγέτες δὲν τοὺς ἀναδεικνύουν τὰ διδακτορικὰ καὶ τὰ φανταχτερὰ βιογραφικά, ἀλλὰἡ φιλοπατρία, τὸ σέβας στὴν παράδοση τοῦ λαοῦ τους, ἡ ὀξυδέρκεια καὶ ἡ ἀποφασιστικότητά τους νὰ ὑπερασπιστοῦν πάσῃ θυσία τὰ ἐθνικὰ δίκαια. Αὐτὰ δὲν διδάσκονται οὔτε στὰ κολέγια οὔτε στὰ Χάρβαρντ).
.                              Ἔκτοτε ἡ Τουρκία αὐξάνει συνεχῶς τὶς ἐπεκτατικές της φιλοδοξίες, ὁ Ἐρντογὰν κατέστη «διεθνὴς παίκτης», ὅπως ἀρέσκονται νὰ τὸν ἀποκαλοῦν οἱ ἡμέτεροι «συνήθεις χάσχακες», οἱ ὀπαδοὶ τοῦδόγματος τῆς «ἀψόγου στάσεως» καὶ τοῦ ἡττοπαθοῦς «κατευνασμοῦ».
.                              Πρόσφατα ἔγινε ὁ τραγελαφικὸς ἀνασχηματισμός. Περιμέναμε μήπως ἐκπαραθυρωθεῖ ἡ παταγωδῶς ἀποτυχημένη ὑπουργὸς Παιδείας. Ἐλπίζαμε, ἀμυδρότατα, μήπως ἀναλάβει ἐπιτέλους κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ θὰ κατανοεῖ ὅτι τὸ πρόβλημα τῆς Παιδείας δὲν εἶναι οἱ «ἐργαστηριακὲς δεξιότητες» καὶ «τὰ πολλαπλὰ βιβλία», ἀλλὰ ριζικ λλαγ το κπαιδευτικο μοντέλου, πιστροφ στν νθρωποποιὸ ποστολ τς Παιδείας. Νὰ ἀντιλαμβάνεται ὅτι τὸ σχολεῖο δὲν εἶναι χῶρος ἐξουδετέρωσης κοινωνικῶν ἀδικιῶν καὶ ταξικῶν ἀνισοτήτων οὔτε ὑποδοχῆς καὶ ἔνταξης «προσφύγων καὶ μεταναστῶν», ἀλλὰ χῶρος ποὺ ἀποβλέπει νὰ ἐμφυσήσει στὰ Ἑλληνόπουλα – κατάντησαν μία νεολαία χωρὶς μνήμη– πίστη καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, νὰ τοὺς προσφέρει πρότυπα ζωῆς, νὰ τοὺς γνωρίσει τὰ ἐλαττώματα καὶ τὰ προτερήματα τῆς φυλῆς, νὰ ἐνεργήσει, μὲ ἕναν λόγο, ἐντός τους διαπλαστικὰ ὡς κατ’ ἐξοχὴν παράγοντας αὐτοσυνειδησίας καὶ ἐθνικῆς ταυτότητας. (Ἡ οὐσιωδέστερη καὶ σημαντικότερη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας, εἶναι ἡ ἔνταξη τῶν νέων στὸ παρελθὸν)
.                              Τώρα, γιὰ νὰ συνδέσω τὶς δύο προαναφερόμενες παραγράφους. Ὅπως εἶναι γνωστὸ τὸ 2000, ὁ τότε ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν  Γ. Παπανδρέου – «δυστυχία σου Ἑλλάς…» – ὑπέγραψε μὲ τὸν Τοῦρκο ὁμόλογό του Ἰσμαὴλ Τζέμ, πολιτιστικὴ συμφωνία, ποὺ προέβλεπε τὴν σύσταση Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς Ἐμπειρογνωμόνων, μὲ σκοπό, μεταξὺ ἄλλων, νὰ μελετήσει καὶ νὰ ἀνταλλάξει τὰ σχολικὰ βιβλία τῶν δύο χωρῶν καὶ νὰ προτείνει τὴν «διόρθωση ἀνακριβειῶν», νὰ ἀφαιρεθοῦν ἐν ὀλίγοις οἱ ἀναφορὲς ποὺκαλλιεργοῦν τὴν ἐχθρότητα καὶ τὴν καχυποψία. Ἔτσι ψηφίστηκε ὁ νόμος «2929» ποὺ κύρωσε τὴν διακρατικὴ συμφωνία. Ὡς συνήθως ἡ Τουρκία οὐδὲν ἔπραξε, τὰ σχολικά της βιβλία συνεχίζουν νὰδηλητηριάζουν τοὺς μαθητές της μὲ μίσος κατὰ τῆς Ἑλλάδας, συνοδευόμενο μὲ ἰσχυρὲς δόσεις ὑπεροψίας γιὰ τὴν «εὐτυχία νὰ εἶσαι Τοῦρκος», ὁ ὁποῖος περίπου ἐκπολίτισε τὴν οἰκουμένη. Αὐτὸ δὲν ξαφνιάζει. Ἔτσι ἐννοοῦν τὴν τόνωση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης, ναζιστικῆς κοπῆς. «Ὁ Τοῦρκος καὶ γεφύρι νὰ γενεῖ, πάνω του μὴν περάσεις», διδάσκει μία παλιὰ παροιμία. (Βιβλίο ὑποχρεωτικὸ στὰ τουρκικὰ σχολεῖα εἶναι «τὰ δίκαια τῆς Τουρκίας στὸ Αἰγαῖο», στὸ ὁποῖο ἀναγράφεται ὅτι «τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου βρίσκονται σήμερα ὑπὸ ἑλληνικὴκατοχή», αὐτό, δηλαδὴ ποὺ συνεχῶς διακηρύσσει ὁ ἰσλαμοφασίστας Ἐρντογὰν καὶ τὸ ζοχαδιακὸ φερέφωνό του, κάποιος Χουλαχοὺπ ἢ Χουλουσί… κάτι τέτοιο τέλος πάντων).
.                              Οἱ ἡμέτεροι, κατὰ τὸ ἐγκληματικῶς ἀνόητο συνήθειό τους, ὡσὰν καλὲς μαθητριοῦλες, ἔσπευσαν νὰ «διορθώσουν» τὰ βιβλία, Ἱστορίας, Γλώσσας καὶ Θρησκευτικῶν, τὰ τρία ἀκριβῶς μαθήματα ποὺ προσφέρουν ταυτότητα, συντηροῦν τὴν μνήμη καὶ καλλιεργοῦν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση. Ἀντὶ νὰ ἀναμένουν κινήσεις συμμορφώσεως καὶ τῶν Τούρκων στὴν διακρατικὴ συμφωνία, ἀνέθεσαν σὲ «προφεσόρισσες», τύπου Ρεπούση, Κουλούρη καὶ Σία, νὰ μᾶς ἀλλάξουν τὰ φῶτα ἢ καλύτερα νὰ μᾶς βυθίσουν στὰ ἐθνομηδενιστικὰ σκοτάδια καὶ τὶς ἡμιμαθεῖς ἰδεοληψίες τους. Πράγμα ποὺ ἀκόμη κυριαρχεῖ στὴν ἐκπαίδευση, ἂν καὶ οἱ Τοῦρκοι οὔτε φύλλο συκῆς πιὰ δὲν τηροῦν καὶ ἐκτοξεύουν νυχθημερὸν ἀπειλές.
.                              Θυμίζει ἡ στάση τῶν ὑπευθύνων γιὰ τὴν παρεχόμενη Παιδεία καὶ ἡ ἐπιμονή τους στὴν διαγραφὴ ἢ χειρότερα στὴν διαστρέβλωση τοῦ παρελθόντος τοὺς πιθήκους- τὶς παλαιότερες ἐποχὲς –ποὺπάθαιναν τέτοια ὑπαρξιακὴ ἐξουθένωση, ὥστε κι ὅταν ὁ γύφτος σταματοῦσε νὰ χτυπᾶ τὸ ντέφι, αὐτοὶσυνέχιζαν νὰ χορεύουν, κοιτάζοντάς τον μὲ λαγνεία στὰ μάτια. Πῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἀλλιῶς τὸ ὅτι φρόντισαν, πρὶν ἀκόμη στεγνώσει τὸ μελάνι τῆς προδοσίας στὶς Πρέσπες,  νὰ μετονομάσουν τὸ «ΦΥΡΟΜ», σὲ «Βόρεια Μακεδονία», σὲ ὅλους τοὺς χάρτες τῶν σχολικῶν βιβλίων, ἐνῶ οἱ σκοπιανοὶ καγχάζουν καὶ κωλυσιεργοῦν; Εἶναι τυχαῖο πὼς στὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Ϛ´ Δημοτικοῦ, τὸ «μεταρεπούσειο», γράφει στὸ κεφάλαιο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων ὅτι «ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς κατέλαβε τὴν Κεντρικὴ καὶ τὴν ἀνατολικὴ Μακεδονία», ἐνῶγιὰ τὴν Ἤπειρο καὶ τὰ νησιὰ χρησιμοποιεῖ τὸ σωστὸ ρῆμα «ἀπελευθέρωσε»; (Ὁ ἀείμνηστος Σαράντος Καργάκος, ἔγραψε κάποτε κάτι πολὺ νόστιμο καὶ εὐφυές: «Τὸ πονηρότερον, ἀλλὰ καὶ τὸ μάλα ἐξαπατώμενον ἐξ ὅλων τῶν ζώων τῆς γῆς εἶναι ὁ… Ἕλληνας, ὅπως ἔλεγε ὁ Ροϊδης. Ἐκεῖνο τὸ “μάλα” ἐμεῖς τὸπροεκτείναμε κατὰ μία συλλαβή, τὸ κάναμε ἐθνικὸ προσωνύμιο» καὶ χαρακτηριστικό τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς).
.                              Στὴν ἴδια λογική, τῆς «ἐξουθενωμένης μαϊμοῦς», ἐντάσσεται καὶ τὸ θέμα μὲ τὴν περιφερόμενη δυσοσμία, τὴν «Ἀμάλ». Δὲν θὰ σχολιάσω. Θα κλείσω μὲ μία ὡραία ἐθνικὴ παρέλαση, μὲἄρωμα ἐλευθερίας,  γιὰ νὰ ἀνασάνουμε λίγο.
.                              Στὸ βιβλίο τοῦ καθ. Ἠλ. Οἰκονόμου -(σελ. 206)- «Κείμενα Πίστεως καὶ Ἐλευθερίας», περιγράφεται ἕνα περιστατικὸ ποὺ διασώζει ὁ Φωτάκος στὰ «ἀπομνημονεύματά» του.
.                              Ὁ Παπαφλέσσας μὲ τοὺς ἀντρειωμένους του σπεύδει πρὸς ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς. Καθ’ ὁδὸν περνᾶ μέσα ἀπὸ χωριά, γιὰ νὰ δώσει θάρρος στὸ αἱματοβαμμένο Γένος.
.                              «…Καθὼς ἔβλεπαν οἱ Ἕλληνες τὰς σημαίας καὶ τοὺς στρατιῶτας, ἐσήμαινον τῶν ἐκκλησιῶν τὰ σήμαντρα καὶ οἱ μὲν ἱερεῖς ἔβγαινον ἐνδεδυμένοι τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ μὲ τὸ Εὐαγγέλιον ἀνὰχείρας, οἱ δὲ Χριστιανοὶ ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδία ἐπαρακαλοῦσαν τὸν Θεὸν νὰ τοὺς ἐνδυναμώνει. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης (σ.σ. ὁ Παπαφλέσσας) μάλιστα ἐφοροῦσε μίαν περικεφαλαίαν καὶ διὰ τοῦτο τὸν ἐκύταζαν μὲπολλὴν περιέργειαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὸν ἐδέχοντο μὲ μεγάλην ὑποδοχήν.
Εἶχε δὲ σημαιοφόρον ἕνα καλόγηρο θεόρατο, πάπα-Τούρταν ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος ἐκράτει ἕνα μεγάλο σταυρὸν ὑψηλὰ εἰς τὰ χέρια καὶ ἐπήγαινε μπροστὰ εἰς τὸ στράτευμα. Ὁ κόσμος ἐγένετο τοῖχος καὶ ἔκαμαν τὸν σταυρό τους, καθὼς ἐπέρνα ὁ καλόγηρος μὲ τὸ σταυρό».

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ- ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ

Τὸ κράτος – σκαντζόχοιρος…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                      Ἡ λέξη σκαντζόχοιρος παράγεται ἐτυμολογικῶς ἀπὸ τὴν «ἄκανθα», τὸ ἀγκάθι καὶ τὸν «χοῖρο». Ἂν τὸν πιάσεις, πληγώνεσαι καὶ πονᾶς. Εἶναι σχεδὸν ἄτρωτος. Ἐχθρός του τρομερὸς εἶναι ἡ πονηρὴ ἀλεποῦ. Πῶς κατορθώνει ὅμως καὶ  τὸν καταβροχθίζει; Διαβάζω στὴν ὡραία καὶ στρωτὴ «καθαρεύουσα» τοῦ ἐγκυκλοπαιδικοῦ λεξικοῦ τοῦ«Ἡλίου» τοῦ 1948: «Ὅταν συναντήση ἀκανθόχοιρον πλησίον ὕδατος, ὠθεῖ αὐτὸν διὰ τῶν ποδῶν της καὶ τὸν ρίπτει ἐντὸς ὕδατος, ὅπου οὗτος κινδυνεύων ἀπὸ ἀσφυξίαν ἀνοίγει καὶ τότε ἡ ἀλώπηξ τὸν συλλαμβάνει ἀπὸ τοῦ ρύγχους καὶτὸν κατατρώγει». Ὡραία μέχρι ἐδῶ. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὕδωρ κοντὰ τότε τί γίνεται; Ἡ λύση εἶναι πολὺ ἔξυπνη καὶ νόστιμη. «Τὸν ραντίζει ἡ ἀλώπηξ μὲ τὸ οὖρος της, ὅπερ (=τὸ ὁποῖο), ἔχει τὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα».
.                      (Ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ τὸ φαιδρὸ ὕφος, ἀλλὰ πῶς ἀλλιῶς νὰ ἑρμηνεύσεις τὴν περιρρέουσα παράνοια; «Κάνε μία κρούστα τρέλας γύρω ἀπὸ τὸ μυαλό σου, ἀλλιῶς δὲν θὰ ἀντέξεις», λέει ὁ ποιητής).
.                      Ἡ ἱστορία τοῦ ἀκανθόχοιρου εἶναι διδακτικότατη. Θὰ μποροῦσε τὸ νεοελληνικὸ κράτος νὰ ἔχει ὡς ἔμβλημα τὸ συμπαθὲς τετράποδο. Ζοῦμε σὲ κράτος «σκαντζόχοιρο». Ὅπου καὶ νὰ τὸ ἀκουμπήσεις, πονᾶς καὶπληγώνεσαι. Ἕνα κράτος γεμάτο φαρμακερὲς ἄκανθες.
.                      Ἀγκάθι δηλητηριῶδες ἡ παιδεία του. Φέρνει νομοσχέδια ὁ σκαντζόχοιρος, μὲ κεντρικὸ σύνθημα τὴν «ἀξιολόγηση τῶν ἐκπαιδευτικῶν», ποὺ καταπῶς ὑποστηρίζει, θὰ λύσει τὰ προβλήματα. Μάλιστα προβλέπονται συνέπειες γιὰ ὅποιον δὲν συμμετέχει, οἱ ὁποῖες θὰ εἶναι, κατὰ τὴν χαριτόβρυτο κ. ὑπουργὸ «ἡ μὴ μισθολογικὴ ἐξέλιξη καὶ ἡ παρακράτηση τοῦ μισθοῦ γιὰ περίοδο ἕως καὶ ἑνὸς μηνός». Ἡ ἀξιολόγηση, κατ’ ἐμέ, εἶναι τὸ δελεαστικὸ καρύκευμα γιὰ νὰ «κρυφτεῖ» τὸ ἀληθινὸ καὶ μόνιμο πρόβλημα τῆς Παιδείας. Ὑπὲρ τῆς ἀξιολόγησης –μνημονιακὴ ἐξ ἄλλου ἀπαίτηση– εἶναι ὅλη ἡ κοινωνία καὶ οἱ ὅποιες ἀντιδράσεις μόνο τὴν περιφρόνηση τοῦ κόσμου ἐπιφέρει εἰς βάρος ἡμῶν τῶν δασκάλων. Οἱ δὲ ἀπειλὲς γιὰ ὅσους τὴν ἀρνηθοῦν εἶναι ἡ «νέα μορφὴ διακυβέρνησης». Ὁ σκαντζόχοιρος ἐπιτίθεται σὲ ὅλα τὰ μέτωπα, ἐξαπολύει τὰ ἀγκάθια του: Ἀνεμβολίαστος; μετάταξη ἢ ἀπόλυση. Ἀρνεῖσαι τὴν ἀξιολόγηση; Παρακράτηση μισθοῦ. Καὶ ἕπονται καὶ ἄλλα… Ὡραία δημοκρατία, ἀγγελικὰ πλασμένη. Τὸ πρόβλημα στὴν Παιδεία, γιὰ νὰ ἐπανέλθω, ποὺ οὐδεὶς ὑπουργὸς τὸ θίγει, εἶναι ἕνα: ὅτι δὲν ἔχει ἰθαγένεια, εἶναι ἐθνομηδενιστική, ποὺ τρανεύει παιδιὰ χωρὶς τὶς ἀνοξείδωτες ἀρετές μας. Εἶναι μία παιδεία ποὺ δὲν συναντᾶς στὰ βιβλία της λέξεις ριζιμιές, ὅπως πατρίδα, ἔθνος, Παναγία, φιλότιμο, λεβεντιά, θυσία. Παιδεία ποὺ ἀπροκάλυπτα τὴν ὀνομάζω σύγχρονο παιδομάζωμα.  Θὰ τὸ ξαναγράψω κι ἂς γίνομαι κουραστικός. Μόνο ἡ Παιδεία ποὺ ἀρδεύεται ἀπὸ τὴν Παράδοση τοῦ Γένους μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει!! Αὐτὴ ἡ Παιδεία θὰ ὁδηγήσει στὸν ἐπαναγνισμό μας. Ὅμως δὲν θέλουμε ἀνθρώπους μὲἦθος καὶ ἀρετή. Θέλουμε μάζες ἱκανὲς γιὰ κάθε παλιανθρωπιά. νθρώπους χωρς μνήμη. Καὶ χωρὶς μνήμη, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Ὅμηρο, μεταμορφώνεσαι σὲ χοῖρο, λησμονεῖς τὴν πατρίδα, ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι. Ἡ Κίρκη εἶναι παροῦσα στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο…
.                      Κεντρὶ φαρμακωμένο τοῦ κράτους-σκαντζόχοιρου εἶναι ἡ ἐθνική του ἄμυνα. Στὴν Κύπρο, ὁ μεμέτης «γκρίζος λύκος», σταμάτησε τὸν χρόνο καὶ ἐπαναλαμβάνει, συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ «Ἀττίλα» τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ σκαντζόχοιρος; κρύβει τὸ κεφάλι του, «συσφαιροῦται», ὅπως λέει τὸ λεξικό. (Ἕτοιμος εἶμαι νὰ γράψω κάτι γιὰ τὸ «οὖρος» καὶ τὶς συνέπειές του, ἀλλὰ σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες). Νὰ θυμίσω ποιὰ χώματα καὶ ἱερὰ κόκαλα εἶναι θαμμένα σ’ αὐτά, ποὺ ἀπειλεῖ ἀνατολίτικη κτηνωδία. Στὰ «Φυλακισμένα Μνήματα» εἶναι θαμμένος ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ στὸ χωριὸ Ἀκρίτας τοῦ Κιλκὶς γύρω στὸ 1952. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ σχολὴ Εὐελπίδων, ἀλλὰ ἀπορρίφθηκε λόγῳ… ὀρθογραφίας! Δὲν γνώριζε τὴν καθαρεύουσα γλῶσσα. Ἤξερε ἄλλη γλῶσσα… Δὲν φωτίζει μὲ τὸν λόγο του, ἀλλὰ μὲ τὸ κορμί του. Δὲν λέει λόγια ἐμπρηστικά, γίνεται ὁ ἴδιος λαμπάδα. «Βγὲς ἔξω, παραδώσου νὰ σωθεῖς», τοῦ φώναζαν 1000 Ἄγγλοι ἔξω ἀπὸ τὸκρησφύγετό του κοντὰ στὴ Μονὴ Μαχαιρᾶ. «Μολὼν λαβὲ» ἀποκρινόταν. Τὸν ἔκαψαν καὶ ἔγινε ὁλοκαύτωμα. ΟἱἌγγλοι δολοφόνοι καὶ κατακτητές, καλοῦν τὸν Πιερὴ Αὐξεντίου – τὸν πατέρα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ θρυλικοῦἀητοῦ τοῦ Μαχαιρᾶ– στὶς Κεντρικὲς Φυλακὲς τῆς Λευκωσίας, γιὰ νὰ ἀναγνωρίσει δῆθεν τὸν νεκρὸ γιό του. Ἤθελαν νὰ τὸν δοῦν νὰ λυγίζει. Ὁ τραγικὸς πατέρας δὲν λύγισε. Ἀντικρίζει ἀγέρωχα τὸ λαμπαδιασμένο λείψανο τοῦμοναχογιοῦ του καὶ ἀπαγγέλει τοὺς παρακάτω αὐτοσχέδιους στίχους, ποὺ μοσχοβολοῦν καὶ κρύβουν στὶς φυλλωσιές τους ὅλες τὶς ἡρωικὲς σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας:

Δὲν κλαίω ποὺ σὲ ἔχασα
ποὺ σ’ εἶχα γιὰ καμάρι
Κλαίω ποὺ δὲν ἔχω ἄλλο γιὸ
τὴ θέση σου νὰ πάρει!

.                      Γιορτὴ Δημοκρατίας (ἢ Δειμοκρατίας, «δεῖμος» σημαίνει φόβος στὰ ἀρχαιοελληνικά), γιόρτασε τὸκράτος-σκαντζόχοιρος τὶς προάλλες. Κάλεσε καὶ «πρόσφυγες καὶ μετανάστες» ἡ κεφαλή. Σαφὲς τὸ μήνυμα, τὸφαρμακερὸ ἀγκάθι ποὺ μᾶς ματώνει: «Τούτη τὴν πατρίδα δὲν τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζὶ» οἱ Ἕλληνες. Τὴν μοιραζόμαστε πιὰ μὲ τοὺς μωαμεθανούς. Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν ἀγωνιστῶν ποὺ θυσιάστηκαν νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ. Ἔδιωξε τὸ κράτος-σκαντζόχοιρος ἴσως καὶ 800.000 «Ἑλληνάκια», ποὺ λέει καὶ ὁ Ἐλύτης, καὶ τὰ ἀντικαθιστᾶ μὲἑκατομμύρια ὀπαδῶν τῆς σαρίας καὶ τοῦ «ἱεροῦ πολέμου».  (Ἂν δὲν ἀπαλλαχθοῦμε ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους σκαντζόχοιρους, νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ ἱστορικὴ εὐθανασία. Ἔφυγε ὁ ἀνθὸς τῆς πατρίδας, μία κανονικὴ «λεηλασία ἐγκεφάλων», ποὺ μὲ αἷμα καὶ δάκρυα σπούδασαν οἱ γονιοί τους καὶ μᾶς ἦρθαν Σομαλοί, Ἀλγερινοί, Πακιστανοὶ καὶ Ἀφγανοὶ ποὺ τὰ κράτη τους, εἶναι ἐχθρικά, μᾶς μισοῦν καὶ συμμαχοῦν μὲ τὴν Τουρκιά. Ἔρχονται δηλητηριασμένοι, χωρὶς ἴχνος εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν φιλοξενία. Παράνοια ἀπερίγραπτη. Ἐσχάτη ὥρα ἐστι!!).
.                     Ὁ στόχος, ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείναμε στὸ ἁλίκτυπο αὐτὸ γαλάζιο ἀκρωτήρι τῆς Μεσογείου, πρέπει νὰ εἶναι ἕνας: «Νὰ βουλιάξουμε»  τὸν σκαντζόχοιρο, νὰ «φαγωθεῖ» ἡ κεφαλή του. Τὰ διλήμματα ἀριστεροὶ ἢ δεξιοὶσκαντζόχοιροι εἶναι γιὰ τοὺς ἀφελεῖς ἢ τοὺς ἰδιοτελεῖς.
.                      Μόνο ἔτσι θὰ γιορτάσει ὁ Ἑλληνισμὸς τὴν ΝΙΚΗ του.

, , ,

Σχολιάστε

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ: «ΑΣΚΙΑ Μ’ ΑΓΕΡΑ ΚΑΙ ΚΟΥΦΙΑ ΚΑΡΥΔΙΑ» (Δ. Νατσιός)

λλαγς στν Παιδεία:
«
σκι μ’ γέρα κα κούφια καρύδια»

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Οὐδὲν καινὸν καὶ ὅλα κενὰ» (Μ. Χάκκας)

.                            Στὰ τριάντα περίπου χρόνια ποὺ εἶμαι δάσκαλος μάχιμος, «μὲ τὴν κιμωλία στὸ χέρι», πέρασαν ἀπὸ τὸ πολύπαθο ὑπουργεῖο Παιδείας δεκάδες ὑπουργοί, ὑφυπουργοί, «γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι» ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἕως σήμερα ὑπολογίζονται σὲ καμμιὰ τριανταριά, διπλάσιοι οἱ ὑφυπουργοί, ὅλοι τους μεταρρυθμιστές, ἀνακαινιστές, ἀναπτερωτὲς καὶ στὸ τέλος… «μηδὲν στὸ πηλίκιο» ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ΓΑΠ, ποὺ διετέλεσε καὶ αὐτός, δύο φορὲς μάλιστα, ὑπουργὸς στὸ πιὸ κρίσιμο κυβερνητικὸ πόστο, μετὰ τὸν πρωθυπουργό.
.                            Μία παρένθεση. Ἕνα ἀνέκδοτο ποὺ δημοσιεύτηκε σὲ ἀθηναϊκὸ περιοδικὸ τὸ 1878, ὑποδηλώνει τὴν ἀναξιοκρατία, τὴν τιποτοκρατία καλύτερα, τὶς ποταπὲς συναλλαγὲς καὶ τὴν, ἀναρριχητικῷ τῷ τρόπῳ, ἄνοδο τῆς ἀσημαντότητας. Ὁ σουλτάνος διόρισε βεζύρη -(ὑπουργὸ) – ἕναν ἄνθρωπό του, ἐντελῶς ἀστοιχείωτο καὶ κακοήθη, Χασάνης τὸ ὄνομά του. Ἀρρωσταίνει βαριὰ ὁ πατέρας τοῦ Χασάνη, καλεῖτὸν γιό του, τὸν ἀσπάζεται καὶ τοῦ λέει:
–Παιδί μου. Τώρα ποὺ θὰ πάω στὸν Κάτω Κόσμο, ἂν μὲ ρωτήσουν πῶς πάει τὸ δοβλέτι (=κράτος), τί νὰ πῶ;
–Πές τους ὅτι ὁ Χασάνης ἔγινε βεζύρης καὶ θὰ καταλάβουν!…
.                            Μπαλτάς, Γαβρόγλου, Σπηλιωτόπουλος, Γιαννάκου, Φίλης, ΓΑΠ, Σημίτης ἀπὸ τὸν ἕνα Χασάνη στὸν ἄλλο ἡ ἔρμη ἡ Παιδεία, ἄνθρωποι ἀνίδεοι, ἀνονήρευτοι, ἄγευστοι τοῦ μεγαλείου ποὺ κομίζει ἡ παράδοσή μας, μετριότητες ποὺ ὁ καθένας τους ἔμπηγε καὶ ἀπὸ ἕνα καρφὶ στὸ φέρετρο τῆς, πάλαι ποτέ, ἀνθρωποποιοῦ, Ἑλληνικῆς Παιδείας.
.                            Ἐπιστρατεύτηκε καὶ ἡ λέξη ποὺ συνοδεύει τὸ νέο νομοσχέδιο: ἀναβάθμιση. Μάλιστα. Ὡς συνήθως ἡ πρόθεση «ἀνὰ» καρυκεύει τὸ ἐγχείρημα καὶ «διασκεδάζει» τὴν δυσοσμία. Ἔχει χρησιμοποιηθεῖπολλάκις. Ἀνακαίνιση, ἀναγέννηση, ἀναπτέρωση, ἀναμόρφωση, ἀνανέωση καὶ ἀνατίναξη ἢ ἀνασκολόπιση (=παλούκωμα), ποὺ θὰ ἦταν πιὸ ταιριαστά.
.                            Μελετῶ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ δημοσίευσε τὸ ὑπουργεῖο, γιὰ «ἀναβάθμιση τοῦ σχολείου καὶἐνδυνάμωση τῶν ἐκπαιδευτικῶν», συνοδευόμενες ἀπὸ ἕναν «ὁδηγὸ 17 σημείων», ποὺ θὰ «ἀπογειώσουν» τὸσχολεῖο καὶ θὰ ἐνδυναμώσουν ἐμᾶς τοὺς ἐκπαιδευτικούς, γιατί ὄντως αἰσθανόμαστε καὶ ὑποφέρουμε ἀπὸἀδυναμία. Παρελαύνουν καὶ πάλι οἱ ἠχηρὲς «ἀναβαθμίσεις». Ἡ ἀξιολόγηση, ἡ αὐτονομία τοῦ σχολείου, τὸπολλαπλὸ βιβλίο, ἡ ἐνταξιακὴ ἐκπαίδευση, ἐπιλογὲς στελεχῶν, κληρικοὶ πτυχιοῦχοι καὶ λοιπά. Διαβάζω τὴν ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση «ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ φιλοσοφία τοῦ νομοσχεδίου». «Στόχος εἶναι ἡ δημιουργία ἑνὸς ἀκόμη καλύτερου σχολείου γιὰ τὰ παιδιά μας, ποὺ ἐξασφαλίζει ὅλα τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τους…». Ψάχνω ἐναγωνίως στὰ κείμενά τους νὰ ἐντοπίσω κάπου τὴν φράση «ἑλληνικὴπαιδεία», κάτι ποὺ νὰ ξεφεύγει ἀπὸ τὶς τετριμμένες, ἀφόρητες καὶ κουραστικὲς φλυαρίες, κάτι ποὺ νὰ ἔχει ἄρωμα καὶ εὐωδία Ρωμιοσύνης, ποὺ νὰ ἔχει φῶς ἐν μέσῳ τῆς ζοφερῆς ἀμάθειας καὶ ἀπαιδευσίας. Τίποτε.
.                            Καὶ ρωτῶ: Ποιά εἶναι αὐτὰ τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια ποὺ ἐξασφαλίζουν τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῶν μαθητῶν μας; Τὸ πολλαπλὸ βιβλίο; Τί λογῆς θὰ εἶναι αὐτὰ τὰ βιβλία; Ἀπαντῶ. Βιβλία «πανέρια μὲ ὀχιὲς» θὰ μᾶς προτείνουν, ποὺ θὰ ψάχνεις κείμενα μὲ ἰθαγένεια ἑλληνική. Ἀξιολόγηση ἐκπαιδευτικῶν χρειάζεται ἢνὰ ἐκπαραθυρωθοῦν ἀπὸ τὰ παιδαγωγικὰ τμήματα ὅλοι οἱ ἐθνομηδενιστὲς καθηγητές τους, ποὺ μᾶς στέλνουν στὰ σχολεῖα νέους δασκάλους γεμάτους δηλητήρια κατὰ τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων μας, σχολὲς αἰχμάλωτες ἀπὸ τὴν κάθε Ρεπούση, ποὺ συνεχίζει νὰ διακινεῖ τοὺς «συνωστισμούς» της,  ἢ ἄλλοι ὁμοφρονοῦντες της, μὲ τὶς ἀντιρατσιστικὲς τσιρίδες τους καὶ τὴν προώθηση τῆς διαστροφῆς-«διαφορετικότητας»; Γιατί λείπει ἡ πατρίδα καὶ τὰ τζιβαϊρικά της ἀπὸ τὸ σχέδιο ἀναβάθμισης τῆς Παιδείας; Δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ τωρινὴ ἐκπαίδευση ἀφήνει τὰ παιδιὰ ἔκθετα σὲ κάθε κίνδυνο καὶἀπειλή, ἄρριζα, ἕτοιμα νὰ πέσουν μὲ τὸ πρῶτο φύσημα τοῦ ἀνέμου; Γιατί δὲν μᾶς λένε τί εἴδους ἄνθρωπο θέλουν σήμερα; Μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, μὲ τὶς ξένες γλῶσσες, μὲ τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸνηπιαγωγεῖο, θὰ λάβουν τὰ ἐφόδια γιὰ τὸ μέλλον; Αὐτὸ εἶναι Παιδεία; Δὲν ἔχουν καταλάβει ὅτι τὰ παιδιὰαἰσθάνονται ναυτία ἀπὸ ὅλον αὐτὸν τὸν πνευματικὸ ὑποσιτισμὸ καὶ τὶς ἀκαθαρσίες τύπου «Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ Κοκκινοσκουφίτσα»; Ποιός τοὺς εἶπε καὶ ποῦ τὸ βρῆκαν γραμμένο ὅτι τὰ παιδιά μας «φιλοδοξοῦν» νὰ γίνουν ἐξαρτήματα τῆς ἑτοιμόρροπης μηχανῆς τους, ποὺ τὰ πολτοποιεῖ, τὰ μετατρέπει σὲἀνδράποδα; Ἀφοῦ τὸ σχολεῖο τους εἶναι καλὸ καὶ θὰ γίνει καλύτερο, γιατί δραπετεύει, κυριολεκτικά, στὸἐξωτερικὸ ἡ «χρυσὴ νεολαία», ὅπως τὴν ὀνόμαζαν κάποτε, μία πραγματικὴ λεηλασία ἐγκεφάλων;
.                            Εἶναι δυνατὸν νὰ διακονεῖς τὴν Παιδεία ἀπὸ τὸ ὑψηλότερο  ἀξίωμα, ὑπουργός, νὰπαρουσιάζεις ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνοις τὸ νέο νομοσχέδιο ἀναβάθμισης τῆς ἑλληνικῆς, ἐπαναλαμβάνω ἑλληνικῆς Παιδείας, καὶ νὰ μὴν ἀναφέρεις ὅτι στόχος τῆς Παιδείας εἶναι νὰ μορφώσει τὸν αὐριανὸ Ἕλληνα πολίτη, ὁπλισμένο μὲ τὶς ἀειθαλεῖς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ μας, τὴν φιλοπατρία, τὴν πίστη, τὴν ἀκεραιότητα τοῦχαρακτήρα, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο, τὸ σέβας στὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, τὴν τελευταία Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή; Καμμιὰ ἀναβάθμιση ἢ μεταρρύθμιση δὲν θὰ ἀναστήσει τὸ ἄταφο πτῶμα τῆς Παιδείας, ὅσο ἔχουμε ὑπουργοὺς καὶ πρωθυπουργοὺς «Χασάνηδες», τυφλοὺς σὰν ἐκείνους τοὺς οἰκιστὲς τῆς Χαλκηδόνας, ποὺ δὲν ἔβλεπαν ἀπέναντί τους τὴν πανώρια περιοχὴ ποὺ ἔμελλε νὰ γίνει ἡ Βασιλεύουσα Πόλη τῆς οἰκουμένης. «Πόλη» γιὰ μᾶς εἶναι τὰ ἀδαπάνητα κοιτάσματα τῆς ἐξαίσιας Παράδοσής μας.
.                            Ἡ μόνη λύση εἶναι μία: Νὰ συσταθοῦν σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα «Φροντιστήρια Ἑλληνικῆς Παιδείας». Ἂς μὴν περιμένουν οἱ γονεῖς ἀπὸ τὸ κράτος ὅτι θὰ «ἐφοδιαστοῦν» τὰ παιδιά τους. Τὰ μόνα «ἐφόδια» ποὺ λαμβάνουν εἶναι ἀκαταστασία, ἐξάρτηση ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες, ἀποαθωοποίηση, ἀφιλοπατρία καὶ ἀθεΐα.
.                            Ὅπως, λοιπόν, ὑπάρχουν φροντιστήρια ἰδιωτικὰ ξένων γλωσσῶν ἢ σχολὲς μουσικῆς, ἔτσι νὰ ἱδρυθοῦν καὶ φροντιστήρια, ὅπου θὰ διδάσκονται τρία μαθήματα ποὺ προσφέρουν ταυτότητα καὶκαλλιεργοῦν τὰ γερὰ καὶ τρανὰ γράμματα τοῦ ἔθνους: Γλώσσα, Ἱστορία καὶ Θρησκευτικά. Ὑπάρχουν δάσκαλοι καὶ καθηγητὲς συνταξιοῦχοι, πραγματικὰ διαμάντια, ἔμπειροι καὶ μορφωμένοι, ἀλλὰ κυρίως μὲἀναφορὰ στὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Αὐτοὺς νὰ «ξετρυπώσουμε» καὶ ὅσους νέους, ἀδιόριστους δασκάλους, κάνουν τὸν σταυρό τους καὶ «δακρύζουν», ὅταν ὑψώνεται ἡ γαλανόλευκη σημαία μας. Γιὰ νὰσωθεῖ ἡ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη, γιὰ νὰ ζήσει ἡ Ἑλλάδα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ “ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ” ΤΗΣ ΕΜΕΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ; (Δ. Νατσιός)

Τί θὰ γίνει μὲ τὴν “διδασκαλία” τῆς ἐμετικῆς παιδεραστίας
στὰ σχολικὰ βιβλία;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   Πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ τὴν δυσωδία. Ξεβράζονται σωρηδὸν οἱδιαστροφές… θεατρανθρώπων, ὅπως αὐτάρεσκα αὐτοχρίζονται. Μαγαρίζονται καὶ οἱ λέξεις. Τί σχέση ἔχουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ θέατρο, ὅπως μᾶς τὸ παρέδωσαν οἱ ἀρχαῖοι, καὶ κυρίως μὲ τὴν ἀποστολή του; Τὸ ἀρχαῖο κράτος, ἡ «πόλις», ὅπως ἔλεγαν, σκοπὸ εἶχε τὴν διαπαιδαγώγηση καὶ τὴν βελτίωση τῶν πολιτῶν, ἀλλιῶς ξέφευγε ἀπὸ τὴν ἀποστολή του. Γράφει ὁ Πλάτων «Πολιτεία τροφὴἀνθρώπων ἐστι, καλὴ μὲν ἀγαθῶν, ἡ δ’ ἐναντία κακῶν». (Μέν. ΙΙΙ-238 C). Δηλαδή: Ἡ πολιτεία εἶναι τροφὸς τῶν ἀνθρώπων. Τὸ καλὸ πολίτευμα, κάνει τοὺς πολίτες ἀγαθούς, τὸ κακὸ πολίτευμα ἐκφαυλίζει τοὺς πολίτες. Τὸ ἴδιο ἴσχυε καὶ γιὰ τὰ γράμματα καὶ τὶς τέχνες. Ὁ Ἀριστοφάνης στοὺς «Βατράχους» του (στ. 1054), ρητῶς μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ ποιητὴς εἶναι παιδαγωγὸς τῶν ὡρίμων, ὅπως ὁ δάσκαλος τῶν μικρῶν παιδιῶν. «Τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν ἐστὶ διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοίσιν δὲἡβῶσι οἱ ποιηταί». Ἡ τέχνη ἡ κλασσικὰ ἐξευγενίζει. Καὶ πρωτίστως αὐτὸν ποὺ τὴν ὑπηρετεῖ. Ὁ ποιητής, ὁ γλύπτης, ὁ ζωγράφος, ὁ φιλόσοφος, ὁ πολιτικός, θεωροῦνταν καὶ ἔπρεπε νὰ εἶναι παιδαγωγοὶ τοῦλαοῦ. Τὸ θέατρο, ἐν προκειμένῳ, ἦταν σχολεῖο τοῦ λαοῦ. Οἱ ἐπιγραφὲς τῶν χορηγικῶν τριπόδων, ἔλεγαν: «Σοφοκλῆς ἐδίδασκεν», «Αἰσχύλος ἐδίδασκεν». Τὰ δράματα τότε «ἐδιδάσκοντο» καὶ δὲν «ἀνέβαιναν», ὅπως λέμε σήμερα. (Ὁ μεγαλύτερος «σκηνοθέτης», τραγικὸς ποιητὴς ὅλων τῶνἀρχαίων ἑλληνικῶν ἐποχῶν, ὁ Αἰσχύλος, ζήτησε νὰ γραφεῖ στὸν τάφο τοῦ ἐπίγραμμα, τὸ ὁποῖο εἶχε συνθέσει ὁ ἴδιος. Δὲν καυχᾶται γιὰ τὴν μεγαλειώδη τέχνη του, ἀλλὰ διότι ἔλαβε μέρος στὴν μάχη τοῦΜαραθώνα- «ἁλκὴν δ’ εὐδόκιμον Μαραθώνιον ἄλσος….».
.                   Τί σχέση ἔχουν ἐκεῖνοι οἱ μεταξένιοι, ἀνθρωποπλάστες καλλιτέχνες, μὲ τὴν πλειονότητα τῶν τωρινῶν ἀνισόρροπων τυχοδιωκτῶν, ποὺ «ἀνεβάζουν» στὴν σκηνή, μαζὶ μὲ τὴν κακογουστιά τους, καὶ τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις τους;).
.                   Ξεβράστηκαν τελευταία ὑποθέσεις παιδεραστίας, βιασμῶν καὶ βιαιοπραγίας ἀπὸ«θεατρανθρώπους». Στὸ ἄκουσμα τέτοιων φρικτῶν πράγματι εἰδήσεων, ἡ ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦκόσμου συνοδεύεται μὲ προτροπὲς ποινῶν ὅπως: κρέμασμα, ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, εὐνουχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταγραφοῦν…
.                   Ὅμως, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίδραση, ὅταν σὲ σχολικὰ βιβλία προωθεῖται καὶ διαφημίζεται, αὐτὸ ποὺ ὅλοι μετὰ βδελυγμίας καταδικάζουν; Γιατί δὲν ἀσχολεῖται κανεὶς μὲ τὰσχολικὰ βιβλία ποὺ «διδάσκουν» τὸ ἐμετικὸ ἔγκλημα;  (Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱεἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲἀνώριμα τοῦ Γυμνασίου ἢ ἀθῶα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς).  Συγκεκριμένα, γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παραθέτω κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνικὴ Γλῶσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδὴ ἀπευθύνεται σὲ παιδιὰ 12-13 ἐτῶν, ποὺ μόλις ἐγκατέλειψαν τὸ δημοτικὸσχολεῖο. Τίτλος του «Ὁσάκις». Ὑποτίθεται ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν γλωσσικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια μαθητῶν τῆς Α’ Γυμνασίου:
«Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. “Ὁσάκις…” ἄρχισε τὴ φράση του ὁ φιλόλογος.
“Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. “Ὁσάκις…” ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε “σκάστε”. “Ο Σάκης! ὉΣάκης!” ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε.
Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαία σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους, ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πὼς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ “Ὀσάκις” κι ἄλλος ἄνθρωπος “ὁ Σάκης”.
Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. (σσ. Δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸδιατηροῦσαν σχέση). Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης.
Ὁ καθηγητὴς φώναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. “Τι συμβαίνει μὲ τὸ “Ὁσάκις”; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;”.
“Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸδιασκεδάζουν”, τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη “Ὁσάκις”. Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε “Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶγελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».
.                   Ἐρωτῶ: Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Περιγράφει ἢ δὲν περιγράφει τὸ κείμενο ἀποπλάνηση ἀνηλίκου;
.                   Ἐρωτῶ: Ὅπως παρουσιάζει τὸ κείμενο αὐτὴν τὴν σχέση, σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό, τὸἀκίνδυνο, δὲν ἀποτελεῖ ἔμμεση παρότρυνση γιὰ ἐπιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικῶν σχέσεων; Μπορεῖς νὰ περιγράφεις μὲ χαζοχαρούμενο τρόπο μία τέτοια κατάσταση; Ποιός γονέας θὰ ἀνεχόταν ἡ κόρη του «νὰ βγαίνει ραντεβοὺ» μὲ εἰκοσιπεντάχρονο; Δὲν πρόκειται γιὰ ὕπουλη ἐξύμνηση τῆς παιδεραστίας, τοῦ σιχαμεροῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀνατριχιάζουμε ὅλοι καὶ στὸ ἄκουσμά του μόνον;
.                   Καὶ κάτω ἀπὸ τὸ κείμενο «καμαρώνει», γιὰ ἐμπέδωση προφανῶς, ἡ ἑξῆς κρανιοκενὴς ἐρώτηση: «Γιατὶ γελοῦσε ἡ τάξη, ὅταν ἀκουγόταν ἡ λέξη Ὁσάκις στὸ κείμενο». Τί θὰ ἀπαντήσει τὸπαιδὶ σὲ μία τέτοια «παραλυμένη» ἐρώτηση; Καμμία καταδίκη ἢ ἀπόρριψη τῆς σχέσης τοῦ 25χρονου Σάκη μὲ τὴν 12χρονη μαθήτρια. «Ἐξαιρετικὰ» μαθήματα ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο, ποὺ ἐπιμένει νὰὀνομάζεται Παιδείας!
.                   Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ ὑπουργεῖο εἰσάγει τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη. Ἀπὸ τὴν μία αἰχμάλωτα, ἐξαρτημένα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες καὶ τὸ διαδίκτυο, στὰ ὁποῖες ἔχουν δοθεῖ μεσιανικὲς διαστάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη σεξουαλικὲς ἀγωγές, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι πυρήνας πρόωρης ἀποαθωοποιήσεως, πράγμα καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν εὔθραυστη ψυχικὴ ὑγεία τους. Χῶρος γιὰ τὴν χαρὰ τῆς μελέτης, τοῦ εὐλογημένου κόπου ποὺ προσφέρει ἡ πάλαι ποτὲ ἡλιόλουστη ἑλληνικὴ Παιδεία, δὲν ἀπομένει.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΥΡΕΣ (Δ. Νατσιός)

Οἱ ἀετοὶ καὶ οἱ σαῦρες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Πανεκπαιδευτικὸ συλλαλητήριο. Μάλιστα. Τὸ ὁποῖο, ὡς συνήθως, μετατρέπεται σέ… συλλ-αλιτήριο. Καὶ τί σημαίνει πανεκπαιδευτικό; Ὅτι ὅλη (πᾶσα) ἡ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα, δηλαδὴ οἱχαραμοφάηδες συνδικαλιστές, πλαισιωμένοι καὶ ἀπὸ τὰ γνωστὰ πεζοπόρα τμήματα τῶν εὐφημιστικῶς λεγομένων ἀναρχικῶν, πού, ὡσὰν τὰ σαλιγκάρια κατόπιν ὄμβρου πολλοῦ, ξετρυπώνουν ἀπὸ τὰ κρησφύγετά τους καὶ ἐπιδίδονται σὲ λιθοτριψίες πεζοδρομίων καὶ πετροπόλεμο. Καὶ γιατί ἀντιδρᾶ ἡ πανεκπαίδευση; Διότι προβλέπει τὸ νομοσχέδιο σύστασης Ὁμάδας Προστασίας τῶν Πανεπιστημιακῶν Ἱδρυμάτων. (ΟΠΠΙ). Καὶ ὠρύονται καὶ ἀνεμίζουν (ζουρλο)παντιέρες πάλαι ποτὲ «κοινωνικῶν ἀγώνων». «Ἡ ἀστυνομία στὸ πανεπιστήμιο», λὲς καὶ εἴμαστε ἐν ὄψει μίας ἐπερχόμενης χούντας. Καὶ ἐλλείψει σοβαρῶν ἐπιχειρημάτων καταφεύγουν στὴν …πατραγαθία. Οἱ λαμπράκηδες, ἡ γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου, ἐνίοτε καὶ τὸ ΕΑΜ. Ἕνας ὁλόκληρος πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος ποὺ συντηρεῖται καὶ ἐπιβιώνει μὲ ἰδεοληψίες, μνῆμες πικρὲς ποὺ ὁδήγησαν τελικὰ σὲ ἐθνικὲς ταπεινώσεις καὶ σὲ ἀποστράγγιση τῶν ὅποιων ἀξιῶν.
.                       Γιὰ «μετρημένα στὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ περιστατικὰ βίας καὶ παρανομίας στὰπανεπιστήμια», μίλησαν οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ… βουλεύτριες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ψεῦδος ἀσύστολο. Ὅποιος ἔτυχε νὰπερπατήσει, ὄχι βράδυ, «ὄρθρου βαθέος», ἀλλὰ τὸ σούρουπο, «περὶ λύχνων ἀφάς», ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι, στὸ Ἀριστοτέλειο, γιὰ παράδειγμα, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τί συνάντησε; Περιθωριακοὺς τύπους, διακίνηση ναρκωτικῶν-ἀπανωτὲς οἱ καταγγελίες γιὰ τὸ φαινόμενο-ἐγκληματικότητα. Μήπως δὲν διάβασαν γιὰτὸν ὁμαδικὸ βιασμὸ ποὺ ὑπέστη φοιτήτρια στὸ ἐν λόγῳ πανεπιστήμιο, ἀπὸ τρεῖς κτηνώδεις ἀλλοδαπούς, μπροστὰ στὸν φίλο της, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016, γεγονὸς ποὺ φιλοξενήθηκε σὲ ὅλα τὰ ΜΜΕ; Μήπως δὲν διάβασαν γιὰ τὴν ἀπόπειρα βιασμοῦ ποὺ κατήγγειλε φοιτήτρια, τοῦ τμήματος Ἰατρικῆς, στὶς τουαλέτες, ἀπὸ«ἄγνωστο πανεπιστημιακὸ ἄνδρα», ὅπως καταγράφει ἡ ἐφ. «ΕΘΝΟΣ», στὶς 11-5-2019; (Ὅσοι ἔχουν παιδιὰ καὶκυρίως κορίτσια στὸ πανεπιστήμιο θὰ μὲ καταλάβουν καλύτερα καὶ θὰ διασταυρώσουν πληροφορίες). Εἶναι ψέματα καὶ μεμονωμένα ἐπεισόδια ὅτι τὰ ἴδια συνέβαιναν καὶ σὲ τουαλέτες ἄλλων τμημάτων, ὅπως τῆς Νομικῆς; Ἂς ρωτήσουν φοιτήτριες κάποιας σχολῆς, ἂν τολμοῦσαν νὰ ἀποχωρήσουν τὸ βράδυ, μετὰ τὸ τέλος τῶν μαθημάτων, ἀπὸ τὴν σχολὴ μόνες τους ἢ νὰ διασχίσουν τὸν πανεπιστημιακὸ χῶρο; Νὰ βαδίζει μέρα μεσημέρι φοιτήτρια τὴν πανεπιστημιούπολη καὶ νὰ ἀκούει προστυχιὲς καὶ χυδαιότητες καὶ νὰ ὑφίσταται ἄσεμνες χειρονομίες, ἀπὸ ὁμάδες λαθρομεταναστῶν ποὺ «λιάζονταν», καταπῶς ἔλεγε ἡ χαριτόβρυτος κυρὰ Τασία, ξεφρόντιστοι καὶ ξαπλωτοὶ στὸ χλωρὸ χορτάρι; Φόβος καὶ τρόμος κυριαρχεῖ στὶς ψυχὲς τῶν φοιτητῶν καὶ πολὺ περισσότερο ἡμῶν τῶν γονέων τους.
.                       Γιὰ τὸ διαβόητο πιὰ ἄσυλο, νὰ μεταφέρω τὴν ἄποψη τοῦ καθ. Ν. Ἀλιβιζάτου, ποὺ ἔγραφε στὶς 1-6-2008, στὴν ἐφ. “Καθημερινὴ” σὲ ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἄσυλο, ἡ ντροπὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου». «Ἡ ἔννοια τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου λειτούργησε τὰ τελευταῖα χρόνια ὡς ἄλλοθι γιὰ τὰ πιὸ ἀκραῖα περιστατικὰ ὠμῆς βίας». Καὶ τί θὰ πεῖ ἄσυλο; Μία δημοκρατία εἶναι ἕνα ἄσυλο καὶ δὲν ὑπάρχουν … ὑποάσυλα. Δηλαδὴ στὴν πλατεία Ἀριστοτέλους δὲν λειτουργεῖ τὸ ἄσυλο καὶ 500 μέτρα πιὸ μακριά, στὴν φιλοσοφικὴσχολή, λειτουργεῖ; ἀστεῖα πράγματα.
Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα εἶναι πολὺ μεγαλύτερο καὶ συνθετότερο. Καμμιὰ κυβέρνηση δὲν κατανοεῖ ἢ φοβᾶται νὰθέσει τὸν δάκτυλόν της ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων. Ἡ Παιδεία καὶ τὰ σχολεῖα της, θεωρεῖται χῶρος προνομιακὸς γιὰ τὴν λεγόμενη Ἀριστερά. Εἶναι τὸ φυτώριό της, τὸ θερμοκήπιο παραγωγῆς αὐριανῶν στελεχῶν της, ἀφισοκολλητῶν της, διαδηλωτῶν της, ψηφοφόρων της. Μέσῳ τῆς Παιδείας ἐλέγχει καὶ κρατᾶ αἰχμάλωτο ἕνα ὁλόκληρο λαό. Προωθεῖ – εἶναι τὸ ἀπαραίτητο διαπιστευτήριο, πολὺ πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ διδακτορικὰ καὶ λοιπὲς περγαμηνὲς – στὶς πανεπιστημιακὲς θέσεις, μόνο ἀνθρώπους ποὺ ἀσπάζονται καὶ ὑπηρετοῦν δουλοπρεπῶς τὰἐντάλματα καὶ τὶς ἐθνομηδενιστικὲς θέσεις της. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἀκαλλιέργητοι, τυχοδιῶκτες, οἱ ὁποῖοι διὰ βίου εἶναι ἀφοσιωμένοι στὴν κυρίαρχη ἰδεολογία, φιλοῦν, «λείχουν» καὶπροσκυνοῦν τὸ χέρι ποὺ τοὺς ἀνέβασε σὲ τέτοια θέση. (Ὅπως πάντα ὑπάρχουν καὶ οἱ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις καὶτὰ φωτεινὰ παραδείγματα).  Οὐδεὶς μπορεῖ βεβαίως νὰ παρεισφρήσει στὸ «κλειστὸ σύστημα», ἂν δὲν προπαγανδίζει τὶς νεοταξικὲς μαγαρισιές, ἀφιλοπατρία, ἐκκλησιομαχία καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ ἱζήματα. Διαβάζω στὸβιβλίο τοῦ Θ. Λαζαρίδη «Ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀναγέννηση τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου», στὸν πρόλογο τοῦ καθ. Χαρ. Τσούκα. «Ἡ ἐνδογαμία ἀφθονεῖ στὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια. Γι’ αὐτὸ οἱ μέτριοι διορίζουν μέτριους, οἱ κολλητοί τοὺς κολλητούς τους καὶ οἱ συγγενεῖς τοὺς συγγενεῖς τους… (Ὁ Ἀθ. Σμοκοβίτης στὸ βιβλίο του «οἱ φυλὲς τῶν πανεπιστημιακῶν θὰ γράψει:
«Ἂν στοὺς πανεπιστημιακοὺς ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δεσμοὺς αἵματος συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ δεσμοὶ ἐξ ἀγχιστείας- σύζυγοι, παιδιά, ἐγγόνια, ἀδέλφια, ἀνίψια, ξαδέλφια, γαμπροὶ νύφες, κουμπάροι- τὸ μισὸ πανεπιστήμιο συγγενεύει μὲ τὸ ἄλλο μισό. Τὰ βολέματα εἶναι συνήθως ἀμοιβαῖα ἢ διασταυρωμένα, δηλαδή, ὁ ἕνας πανεπιστημιακὸς βολεύει –μὲ τὶς διασυνδέσεις του- τὸν γιό, τὴν κόρη, τὸν γαμπρό, τὴν νύφη, τὸν “προστατευόμενο” τοῦ ἄλλου πανεπιστημιακοῦ, μὲ τὴν ὑποχρέωση, βέβαια, τοῦ δευτέρου νὰ προβεῖ σὲἀνάλογες ἐξυπηρετήσεις καὶ βολέματα σὲ συγγενεῖς ἢ σὲ “προσφιλῆ” πρόσωπα τοῦ πρώτου… ὄμορφος κόσμος, ἀγγελικός…). «Καθηγητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους πολλὲς φορὲς τὸ πανεπιστήμιο εἶναι πάρεργο, ἀφοῦ τὸ κύριο ἐπάγγελμά τους βρίσκεται καὶ ἀσκεῖται ἐκτὸς πανεπιστημίου. Φοιτητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους τὸπανεπιστήμιο δὲν εἶναι κοινότητα μάθησης, ἀλλὰ μηχανισμὸς ἔκδοσης πτυχίων, προθάλαμος γιὰ τὴν εἰσαγωγὴτῶν φοιτητοπατέρων στὴν πολιτική, χῶρος ἰδεοληπτικὴς γυμναστικῆς κατὰ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, τοῦκαπιταλισμοῦ, τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ καὶ πάντων τῶν σεσημασμένων ἐχθρῶν τῆς ἀνθρωπότητας. Ἕνα πράγμα δὲν εἶναι: χῶρος μαθησιακῆς καὶ ἐρευνητικῆς ἀριστείας.» (σελ. 22, ἐκδ «Κριτική»). Ἐνῶ ὁ ἀκαδημαϊκὸς Χ. Μουτσόπουλος θὰ γράψει στὸν ἐπίλογο τοῦ ἰδίου βιβλίου: « Οἱ συνδικαλιστὲς (τῶν πανεπιστημίων), παλεύουν λυσσαλέα γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὰ κεκτημένα τους, ἐνῶ εὐαγγελίζονται τὴν πρόοδο. Οἱ πράξεις τους ποὺὑπηρετοῦν μόνο τὴν προώθηση τῶν δικῶν μας παιδιῶν, τὴν μετριότητα, τὴν ἀναξιοκρατία καὶ συγκαλύπτονται ἀπὸ μεγαλόστομες κραυγὲς τῆς σωτηρίας τοῦ Δημόσιου πανεπιστημίου. Αὐτὸ καθημερινὰ ὁδηγεῖται σὲμαρασμὸ καὶ ἀπαξίωση. Δροῦν “ἐπαναστατικὰ” καταλαμβάνοντας χώρους ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκουν, σταματώντας τὴν λειτουργία τοῦ πανεπιστημίου, διαδηλώνοντας κατὰ τῆς ἀξιολόγησης. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Γιὰ τὸ κοντόφθαλμο συμφέρον τους, τὴν διατήρηση τῶν κεκτημένων». (σελ. 258). Νὰ κλείσω  παραφράζοντας κάτι ποὺ διάβασα στὸ βιβλίο τοῦ Σμοκοβίτη καὶ ἰσχύει γιὰ ὅλους τοὺς ἐπωνυματοφόρους τῆς σήμερον, πολιτικούς, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, ἠθοποιούς…
.             Ὑπάρχουν, λοιπόν, ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν στὸν χῶρο τους ἀετοὶ καὶ βγῆκαν μὲ τὸν χρόνο πάλι ἀετοί, ἔστω καὶκάποιοι μὲ σπασμένα τὰ φτερά. Ὑπάρχουν καὶ ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν ἀετοὶ καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ἄλλοι ποὺμπῆκαν σαῦρες καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν οἱ σαῦρες δὲν μποροῦν βγάλουν φτερὰ καὶ νὰ γίνουν ἀετοί….

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε