Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παιδεία

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ: ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑΣ-ΕΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΝΟΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Γι ν σωθε Πατρίδα: Σχολεα πατριδογνωσίας.
Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς 

.                          “Ἔσκασε σὰν βόμβα στὴν γειτονιά”. “Ἔπεσαν ἀπὸ τὰ σύννεφα οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς”. “Δὲν ἔδωσε ποτὲ δικαιώματα”. Εἶναι οἱ γνωστὲς ἀφόρητες κοινοτοπίες ποὺ ἐκτοξεύουν οἱ… δαιμόνιοι ἀπεσταλμένοι τῶν καναλιῶν, ὅταν καλύπτουν ἕνα ἀποτρόπαιο, εἰδεχθὲς ἔγκλημα καὶ μάλιστα ὅταν σχετίζεται μὲ παιδιά.
.                          Ξεβράστηκαν τελευταῖα δύο ὑποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ἀνήλικα κορίτσια. Στὸ ἄκουσμα τέτοιων φρικτῶν πράγματι εἰδήσεων, ἡ ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦ κόσμου συνοδεύεται μὲ προτροπὲς ποινῶν ὅπως: κρέμασμα, ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, εὐνουχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταγραφοῦν…
.                          Ὅμως, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίδραση, ὅταν σὲ σχολικὰ βιβλία προωθεῖται καὶ διαφημίζεται, αὐτὸ ποὺ ὅλοι μετὰ βδελυγμίας καταδικάζουν; Διαβάζω ὅτι τὸ ὑπουργεῖο “Παιδείας” παρακολουθεῖ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὶς ὑποθέσεις, γιατί ἐμπλέκονται ἐκπαιδευτικοὶ – τί νὰ πεῖ κανείς; – καὶ σίγουρα θὰ λάβει αὐστηρότατα μέτρα. Γιατί δὲν ἐπιδεικνύει τὴν ἴδια στάση καὶ στὸ θέμα τῶν βιβλίων; Γιατί ἀνέχεται σὲ σχολικὰ βιβλία νὰ ὑπάρχουν κείμενα, ποὺ περιγράφουν μὲ ἐντελῶς ἀθῶο, σχεδὸν παροτρυντικὸ τρόπο, τὸ ἔγκλημα τῆς παιδεραστίας; (Καὶ ποιός δὲν σκέφτεται ὅτι ἴσως τὰ παιδιὰ “ἐμπνεύστηκαν” ἀπὸ τὰ σχολικὰ κείμενα; “Ἀφοῦ τὸ γράφουν τὰ βιβλία Γλώσσας καὶ τὸ ἐπαινοῦν, γιατί νὰ μὴν τὸ δοκιμάσω”; (Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθώα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς). Μήπως αὐτὸ ὀνομάζεται, δὲν εἶμαι νομικός, ἠθικὴ αὐτουργία; Ἄρα, “διὰ νὰ δικαιοῦται νὰ ὁμιλεῖ”, πρῶτα νὰ καθαρίσει τὸ ὑπουργεῖο τὴν “κόπρο” τῶν βιβλίων ποὺ φέρουν τὴν ὑπογραφή του καὶ κατόπιν νὰ τιμωρήσει.
.                          Συγκεκριμένα, γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παραθέτω κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνικὴ Γλώσσα», Α´ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδὴ ἀπευθύνεται σὲ παιδιὰ 12-13 ἐτῶν, ποὺ μόλις ἐγκατέλειψαν τὸ δημοτικὸ σχολεῖο. Τίτλος του «Ὁσάκις». Ὑποτίθεται ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν γλωσσικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια μαθητῶν τῆς Α´ Γυμνασίου: «Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. «Ὁσάκις…» ἄρχισε τὴ φράση του ὀ φιλόλογος. «Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. «Ὁσάκις…» ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε «σκάστε». «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε.
.                          Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαῖα σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πῶς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ «Ὁσάκις» κι ἄλλος ἄνθρωπος «Ὁ Σάκης». Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης. Ὁ καθηγητής φωναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. «Τί συμβαίνει μὲ τὸ «Ὁσάκις»; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;» «Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸ διασκεδάζουν», τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη «Ὁσάκις». Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!», φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶ γελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».
.                          Ἐρωτῶ: Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Περιγράφει ἢ δὲν περιγράφει τὸ κείμενο ἀποπλάνηση ἀνηλίκου; Ἐρωτῶ: Ὅπως παρουσιάζει τὸ κείμενο αὐτὴν τὴν σχέση, σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό, τὸ ἀκίνδυνο, δὲν ἀποτελεῖ ἔμμεση παρότρυνση γιὰ ἐπιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικῶν σχέσεων; Μπορεῖς νὰ περιγράφεις μὲ χαζοχαρούμενο τρόπο μία τέτοια κατάσταση; Ποιός γονέας θὰ ἀνεχόταν ἡ κόρη του «νὰ βγαίνει ραντεβοὺ» μὲ εἰκοσιπεντάχρονο; Δὲν πρόκειται γιὰ ἐξύμνηση τῆς παιδεραστίας, τοῦ σιχαμεροῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀνατριχιάζουμε ὅλοι καὶ στὸ ἄκουσμά του μόνον; Καὶ κάτω ἀπὸ τὸ κείμενο «καμαρώνει», γιὰ ἐμπέδωση προφανῶς, ἡ ἑξῆς κρανιοκενὴς ἐρώτηση: «γιατί γελοῦσε ἡ τάξη, ὅταν ἀκουγόταν ἡ λέξη Ὁσάκις στὸ κείμενο». Τί θὰ ἀπαντήσει τὸ παιδὶ σὲ μία τέτοια «παραλυμένη» ἐρώτηση;
.                          Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ ὑπουργεῖο εἰσάγει τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη. Ἀπὸ τὴν μία αἰχμάλωτα, ἐξαρτημένα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες καὶ τὸ διαδίκτυο, στὰ ὁποῖες ἔχουν δοθεῖ μεσιανικὲς διαστάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη σεξουαλικὲς ἀγωγές, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι πυρήνας ἀποαθωοποιήσεως καὶ πρόωρης ἐνηλικίωσης, πράγμα καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τους. Χῶρος γιὰ τὴν χαρὰ τῆς μελέτης, τοῦ εὐλογημένου κόπου ποὺ προσφέρει ἡ ἡλιόλουστη ἑλληνικὴ Παιδεία, δὲν ἀπομένει.
.                          Τί κάνουμε;  Υπάρχει ἐλπίδα ἀλλά, πρῶτον, «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τῆνο, ποὺ νά ᾽ρθει μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Παναγίας νὰ καθαρίσει τὸν τόπο ἀπ’ ὅλων τῶν λογιῶ τῆς Τουρκιᾶς καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τὰ ἀπομεινάρια», (Ἐλύτης), καί, δεύτερον, «ἀπ’ ἔξω μαυροφόρ’ ἀπελπισιὰ καὶ χειροπιαστὸ σκοτάδι»: Σχολεῖα πατριδογνωσίας. Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία -ὅπου ὑπάρχει φιλότιμος ἱερέας- στὰ ὁποῖα θὰ διδάσκουν δάσκαλοι μὲ ψυχὴ καὶ Χριστό.  Ἡ Ἐκκλησία πάντα στάθηκε ἑλληνοσώτειρα. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν Πατροκοσμάδες καὶ δασκάλους, δασκάλες σὰν αὐτὲς ποὺ κράτησαν ὄρθια τὴν Μακεδονία στὰ χρόνια του Ἀγώνα, ποὺ ἔγραφαν στοὺς μαυροπίνακες, ὄχι μὲ κιμωλίες, ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τους. Τὴν πατρίδα τὸ ’21, τὴν Μακεδονία, τὴν Κρήτη, τὰ νησιά μας, τὴν Θράκη κατοπινά, δὲν τὰ ἐλευθέρωσε ἡ Εὐρώπη καὶ καμμιὰ συμμορία τύπου Τρόικας. Τὴν ἀνέστησε ἡ μαγιά, τὰ πνευματικοπαίδια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Δασκαλογιάννη καὶ τοῦ Παύλου Μελᾶ.

, , , ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ «ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ», ΑΛΛA «ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ» (Δ. Νατσιός)

Δν χρειαζόμαστε «Δασκάλους μπιστοσύνης»,
λλ«Δασκάλους Ρωμιοσύνης»

 Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                       Δὲν θυμᾶμαι πότε, ἔχει ἀρκετὰ χρόνια, δημοσιεύτηκε σὲ μεγάλης κυκλοφορίας ἐφημερίδα, σκιτσογραφία ποὺ ἑρμήνευε ἀριστοτεχνικὰ τὸ πρόβλημα ποὺ ὀνομάζεται παιδεία. Τὸ σκίτσο παρίστανε δύο ἴδιες εἰκόνες, στὶς ὁποῖες πρωταγωνιστοῦν τὰ ἴδια πρόσωπα.  (Ἡ λέξη «σκίτσο», ἰταλική, ὅπως καὶ τὸ γνωστὸ «σκέτς», εἶναι ἀντιδάνεια ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «σχέδιο»).
.                       Τὰ δύο, λοιπὸν σχέδια-σκίτσα παραπέμπουν σὲ σχολικὴ αἴθουσα, ὅπου γίνεται παραλαβὴ βαθμῶν ἀπὸ τοὺς γονεῖς, τρίμηνο ἢ τετράμηνο.  Στο πρῶτο σκίτσο ἡ ἡμερομηνία γράφει 1975. Τὸ δεύτερο, ἂς ποῦμε, 2020. Στὸ πρῶτο οἱ δύο γονεῖς, ὀργισμένοι, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸ παιδί τους-μαθητή, ποὺ ἀκούει μὲ σκυμμένο κεφάλι καὶ τοῦ λένε τὴν φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Στὸ δεύτερο, τῆς ‘’θαυμαστῆς’’ ἐποχῆς μας, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸν δάσκαλο καὶ τοῦ λένε τὴν ἴδια φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Τὸ παιδί, πλέον, δὲν εἶναι ἀπέναντι, ἀλλὰ δίπλα τους καὶ χασκογελᾶ χαιρέκακα. Ὄντως μεγαλοφυὴς περιγραφὴ τῆς μετάλλαξης τῆς χρεοκοπίας, τοῦ διασυρμοῦ τῆς παιδείας τοῦ σχολείου, τῆς οἰκογένειας.
.                       Καὶ τὰ πράγματα συνεχῶς χειροτερεύουν. Ἀπανωτὰ τὰ κρούσματα βίας καὶ ἀνομίας ἐντός τοῦ σχολικοῦ χώρου. Μαθητές μαχαιροβγάλτες, γονεῖς ξυλοκοποῦν ἢ ἀπειλοῦν ἀπροκάλυπτα δασκάλους, μαθητὲς ἐξυβρίζουν, προπηλακίζουν ἐκπαιδευτικούς.
.                       Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες μαθητὲς σὲ Γυμνάσιο-Λύκειο τῶν Ἀθηνῶν, ἀφοῦ σακάτεψαν στὸ ξύλο συμμαθητή τους, ἔσπευσαν κορδωμένοι καὶ πασιχαρεῖς, νὰ ἀναρτήσουν καὶ φωτογραφία τους στὸ διαδίκτυο, ὅπου» ἀμετανόητοι χρησιμοποιοῦν ὑβριστικὸ λεξιλόγιο, θέλοντας νὰ δείξουν ὅτι καταφέρνουν νὰ παραμείνουν ἀπτόητοι, παρὰ τὸν σάλο ποὺ ἔχει προκληθεῖ καὶ τὶς ἐνδεχόμενες ποινικὲς κυρώσεις ποὺ τοὺς περιμένουν». (ἐφ. “Πρῶτο Θέμα”, 13-2-2020). Μάλιστα ἡ τροπαιοῦχος φωτογραφία τραβήχτηκε μὲς στὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα τοῦ Βύρωνα.  Βεβαίως-βεβαίως “τὰ παιδιὰ” ἀφέθησαν ἐλεύθερα «προκειμένου νὰ ἐπανεκτιμηθεῖ ἡ ὑπόθεση» καί ….λοιπὰ καὶ λοιπά. Το θέμα ἔχει καὶ συνέχεια. Ὁ δικηγόρος τῆς οἰκογένειας κατήγγειλε ὅτι δέχτηκε τηλεφώνημα ὅπου σὲ σπαστὰ ἑλληνικὰ τὸν ἀπείλησαν νὰ σταματήσει τὶς δηλώσεις «γιατί θὰ τὸν βροῦν σὲ χαντάκι». Ἐνῶ ἰδιοκτήτης τοπικοῦ καναλιοῦ, ὁ ὁποῖος παρευρέθηκε σὲ γενικὴ συνέλευση γονέων, ἀπειλήθηκε ἀπὸ γονεῖς νὰ μὴν ἀνεβάσει στιγμιότυπα, διότι διαφορετικὰ «θὰ τὸν θάψουν κάτω ἀπὸ τὴ γῆ». Ἡ ὑπουργὸς Παιδείας ἔσπευσε στὸ Λύκειο καὶ ἀφοῦ χαρακτήρισε τὸ γεγονὸς πρωτοφανές, τὸ καταδίκασε ἀπερίφραστα καὶ ἐξήγγειλε τὸν θεσμὸ τοῦ «Δασκάλου Ἐμπιστοσύνης». Μάλιστα. (Ἂν μπεῖ στὸν κόπο ἡ κ. ὑπουργὸς θὰ συναντήσει τέτοια “πρωτοφανῆ” ἐπεισόδια σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ σχολεῖα τῆς χώρας).
.                    Μὲ τὸ συμβὰν στὸ σχολεῖο, ξετυλίχτηκε ὅλη ἡ φθορὰ καὶ ἡ διαφθορὰ ποὺ ὑπέστη ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπὸ τὰ συνεχῆ καὶ ἀνηλεῆ τῆς διεστραμμένης «Νέας Ἐποχῆς». Παιδιά ποὺ λειτουργοῦν μὲς στὴν σχολικὴ αἴθουσα σάν… ἀγέλη λύκων ἀνθρωποφάγων. Γονείς ἐγκληματικὰ ἀνώριμοι, οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτοι. (Ὁ Ἀλέξανδρος Δουμᾶς πατὴρ ἔγραφε χαριτολογώντας ὅτι, «ἐπειδὴ ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ βρίσκεται παντοῦ, γι’ αὐτὸ ἔφτιαξε τὴν μητέρα». Η τωρινὴ μητέρα σήμερα κυνηγᾶ καριέρες ἢ ἔχει ἀναθέσει τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν της, στὸν τρίτο γονέα, τὸ διαφθορεῖο ποὺ λέγεται τηλεόραση ἢ διαδίκτυο).  Γονεῖς, ποὺ γιὰ νὰ μὴν τσαλακωθεῖ τὸ ὄνομά τους, σπεύδουν καὶ καλύπτουν ἀνήκουστες γιὰ ἄλλες ἐποχές, ἀνομίες τῶν παιδιῶν τους, φορτώνοντας τὴν εὐθύνη στὰ συνήθη ὑποζύγια, τοὺς ἐκπαιδευτικούς, τοὺς ὁποίους ἀπειλοῦν καὶ καθυβρίζουν.
.                       Γονεῖς ποὺ λησμονοῦν τὴν μεγάλη ἀλήθεια ποὺ ἀντηχεῖ στοὺς αἰῶνες ἀπὸ τὸν χρυσοστομικὸ ἄμβωνα: «Οὐ γὰρ τὸ σπεῖραι ποιεῖ πατέρα μόνον, ἀλλὰ τὸ παιδεῦσαι καλῶς· οὐδὲ τὸ κυῆσαι μητέρα ἐργάζεται, ἀλλὰ τὸ θρέψαι καλῶς».  (Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου,  «Λόγος Α΄ περὶ τῆς Ἄννης», Migne 54, 636). Σωστή παίδευση καὶ ἀνατροφὴ σημαίνει γονέας καὶ ὄχι μόνον «σπορὰ καὶ κύηση». Τὸ νὰ πετροβολοῦμε τοὺς δασκάλους καὶ νὰ τοὺς ἐλέγχουμε γιὰ ἐλλιπῆ ἐφημερία εἶναι ἡ εὔκολη, ἐκτονωτικὴ ἀντίδραση.  «Γιὰ ὅλα φταίει τὸ σχολεῖο». Μὰ τὸ σχολεῖο εἶναι εἰκόνα τῆς κοινωνίας μας.
.                       Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τόσο εὔκολο γιὰ μερικοὺς ἀπὸ ἐμᾶς νὰ καταδικάζουμε τοὺς νέους ὅτι ἔχουν πάρει λάθος δρόμο.  Οἱ νέοι δὲν ἔχουν πάρει λάθος δρόμο, ὄχι.  Ἁπλῶς -καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ τραγικὸ- βαδίζουν μπροστὰ ἀπὸ ἐμᾶς στὸν δρόμο, ποὺ ἐμεῖς τοὺς δείξαμε νὰ βαδίζουν.  Ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι στὴν πράξη βάζουμε πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ χρήματα.  Ἐμεῖς μὲ τὰ λόγια μὲν ἐξαιροῦμε τὰ ὑψηλά, ἀλλὰ ἀσχολούμαστε ὁλημερὶς μὲ τὰ χαμηλά.  Ἐμεῖς στὴν καλύτερη περίπτωση, μιλᾶμε γιὰ ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ἀλλὰ στὴν πράξη ἐνεργοῦμε ἔτσι, θὰ ἦταν παράλογο νὰ ἔχουμε ἀπὸ τοὺς νέους τὴν ἀπαίτηση νὰ βαδίζουν ἄλλο δρόμο.  Ἁπλῶς, ἀφοῦ πρῶτα τοὺς διδάξαμε ἐμεῖς, τώρα μᾶς διδάσκουν αὐτοί, δείχνοντάς μας ποῦ ὁδηγεῖ ὁ δρόμος ποὺ ἐν τῇ ἀφελείᾳ μας ἐπιλέξαμε νὰ βαδίσουμε”. (Γ. Τσέντος, «Ἡ κρίση στὴν Παιδεία»).
.                       Νὰ ἐπανέλθω στὴν ἀντίδραση τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας. Ὁ «Δάσκαλος Ἐμπιστοσύνης». Μυρίζει ἀπὸ μακριὰ ἡ ἐξαγγελία ἀριστερόστροφη κενο-τομία.  Δὲν χρειαζόμαστε «δασκάλους ἐμπιστοσύνης», ἀλλὰ Δασκάλους Ρωμιοσύνης. Κάποτε τὸ ἔθνος εἶχε αὐτὸν τὸν δάσκαλο.  Ἦταν ὁ δάσκαλος ποὺ κρατοῦσε στὸ ἕνα του χέρι τὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὸ ἄλλο τὸν Ὅμηρο, ποὺ μιλοῦσε γιὰ Πίστη, Γλῶσσα καὶ Πατρίδα καὶ ποὺ ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του θεματοφύλακα τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης, ἀπὸ τὸν Τρωικὸ πόλεμο καὶ τὸν Βασίλειο Βουλγαροκτόνο ὣς τὴν εὐλογημένη ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ τὴν ἱστορία τοῦ Παπαρρηγόπουλου. Ὁ δάσκαλος ἐκεῖνος, δὲν ἤξερε πολλὰ πράγματα-νέες τεχνολογίες, εὐρωπαϊκὰ προγράμματα, ξένες γλῶσσες καὶ λοιπές  … δράσεις.  Ὄχι. Γνώριζε ὅμως ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ ἱστορία καὶ μετέδιδε τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς του, πολλὲς φορὲς μὲ πολλὴ ρητορική, ἀλλὰ πάντοτε μὲ ἐντιμότητα, συνέπεια καὶ εὐθύνη. Ἦταν ὁ λόγιος Ἕλληνας δάσκαλος, ποὺ εὐτύχησε νὰ ἔχει στὶς Παιδαγωγικὲς Ἀκαδημίες, καθηγητὲς ἀναστήματα.  Τὸν δάσκαλο αὐτὸν τὸν κλόνισε, τὸν πολέμησε, τὸν ἐκδίωξε ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἡ πατριδοφάγος θολοκουλτούρα τοῦ νεοσταλινισμοῦ.  Στὸν δάσκαλο ἐκεῖνο ἐμπιστεύονταν οἱ γονεῖς τὰ παιδιά τους καὶ ἤξεραν ὅτι θὰ βγεῖ τὸ γερὰ ἁρματωμένο σχολιαρόπαιδο, μὲ τὰ ἀειθαλῆ γράμματα τοῦ Γένους. Είναι ὁ δάσκαλος ποὺ ὅταν τὸ ἀπαιτοῦσε ἡ περίσταση, ἄφηνε τὸ κοντύλι καὶ ἔπιανε τὸ καριοφίλι.  Ἦταν ὁ ποιήσας καὶ διδάξας.
Διαβάζω στὸ ὡραῖο βιβλίο τοῦ Χρ. Ζαλοκώστα «Πίνδος», σελ. 194 (ἐκδ. «Ἑστία»).
.                       «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπή, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό.
Ὁ δάσκαλος – ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του – μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες.
– Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει:
– Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ στοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἐκδ. «Ἑστία», σελ. 194).

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΜΕ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Αὐτοχειρία ἐκπαιδευτικὴ

τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 09.02.20

.                     Ὑπάρχει ὁ ἐπαγγελματικὸς δημόσιος λόγος, ἡ δημοσιογραφία. Ἔχει ἀφετηρία τὴν κοινὴ σὲ μία συμβίωση ἀνάγκη τῆς πληροφόρησης καὶ ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων. Εἶναι ὅπως ἡ κοινὴ ἀνάγκη τῆς ἐκπαίδευσης καὶ καλλιέργειας, ἡ ἀνάγκη ἀπονομῆς δικαιοσύνης, λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς, τῶν ταχυδρομείων, τῆς ὕδρευσης – καὶ ὅσες ἀκόμα κοινὲς ἀνάγκες.
Ὀνομάζουμε κοινωνικ παρακμ τν μβλυνση κα πώλεια τς πίγνωσης τι συγκροτομε ργανωμένες συλλογικότητες γι ν κοινωνομε κοινς νάγκες. Καὶ ὀνομάζουμε ἀκμὴ τὴν κοινωνία τῶν ἀναγκῶν, ὅταν τὴ βιώνουμε, ἐμπειρικὰ καὶ αὐτονόητα, ὡς εὐταξία. Δηλαδή, ὅταν μᾶς δίνει χαρὰ πρώτιστη ἡ σχέση μὲ δευτερεύουσα τὴν ἱκανοποίηση τῆς ἀνάγκης. Ατ τν προτεραιότητα τς σχέσης τν φεραν στν νθρώπινη στορία ο λληνες ς θεσμικ ατημα.
.                     Σήμερα μοιάζει νὰ ἔχουμε ξεχάσει τὸ προνόμιο ποὺ κάποτε ἀξιωθήκαμε. Δὲν τὸ καταλαβαίνουμε καν τὸ προνόμιο, ὅταν μᾶς τὸ ἐξηγοῦν. Κρατμε τς λέξεις: πόλις, πολιτική, πολιτισμός, πο τώρα πι σημαίνουν τ κριβς ντίθετο π τν ρχική τους σημασία, παραπέμπουν σὲ θεσμικὰ μορφώματα ἐπινοημένα καὶ φτιαγμένα γιὰ νὰ ἐξασφαλίζουν τὴν ἀτομοκεντρικὴ αὐτονομία, τὴ θωράκιση συμφερόντων. Ἀπὸ καταβολῆς τοῦ ἑλληνώνυμου βαλκανικοῦ κρατιδίου, στρεβλώθηκε τὸ νόημα τῶν ὀνομάτων «δίχως αἰδὼ ἢ λύπην»: Μιλᾶμε γιὰ δημοκρατία, ἐνῶ ἡ πλειονότητα πουλάει τὴν ψῆφο της γιὰ νὰ κερδίσει, δημόσια ἀμειβόμενη, ἰσόβια ραστώνη καὶ ἀπραγία. Ὑπῆρξε πρωθυπουργὸς ποὺ καταξίωσε τὸν χρηματισμὸ σὰν «δικαίωμα» τοῦ δημόσιου λειτουργοῦ «νὰ κάνει ἕνα δῶρο στὸν ἑαυτό του» καὶ παρότρυνε τὸν ὑπουργὸ τοῦ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ «τὰ δώσει ὅλα»: νὰ ἀδειάσει τὸ κοινωνικὸ χρῆμα στὰ πορτοφόλια τῆς κομματικῆς πελατείας.
.                     Ὁ ἐπαγγελματικὸς δημόσιος λόγος, ἡ δημοσιογραφία, καταγγέλλει, κατὰ καιρούς, τὰ κοινωνικὰ ἐγκλήματα τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς ἐξουσίας. Ἡ καταγγελία εἶναι μόνο πυροτέχνημα, ἀφοῦ οἱ ἐξουσιαστὲς ἔχουν προλάβει νὰ κατοχυρώσουν νομοθετικὰ τὴν ἀτιμωρησία τοὺς προσφέροντας, σπανιότατα, καὶ ἕναν ἀποδιοπομπαῖο τράγο (Τσοχατζόπουλο ἢ Παπαντωνίου) γιὰ νὰ ξεγελιῶνται οἱ μάζες. Καὶ εἶναι μεθοδευμένες οἱ καταγγελίες, ὥστε ἡ ἐμβέλεια τῶν συνεπειῶν τους νὰ ἐξαντλεῖται ἀποκλειστικὰ στὸ πεδίο ἐφήμερων ἐντυπώσεων.
.               Ἐπιπλέον, ἡ δημοσιογραφία σήμερα, γιὰ λόγους ἐπαγγελματικὰ καθιερωμένης δεοντολογίας, περιορίζει τὶς πολιτικὲς τῆς ἐπικρίσεως σὲ προγραμματικὰ προκαθορισμένους ἀντιπάλους – ἀποκλείεται μία φιλοκυβερνητικὴ ἐφημερίδα νὰ μεμφθεῖ ὑπουργὸ τῆς κυβέρνησης ἢ νὰ διαμαρτυρηθεῖ γιὰ τὴν ὑπουργοποίησή του, ἔστω κι ἂν πρόκειται γιὰ καταφανῶς ἀνεπιτήδειο ἢ καὶ διανοητικὰ καθυστερημένον. Σὲ αὐτὴν τὴν αὐτιστικὴ μονοτροπία προηγήθηκαν δουλοπρεπέστατα οἱ ἐφημερίδες τοῦ «ἀριστεροῦ» χώρου, αὐτοδιαφημιζόμενες σὰν «προοδευτικές».
.                     νήκεστη πι βλάβη ποτυπώνεται μφατικά, λλ κα πανουργότατα, στ γλῶσσα: Μὲ ἀπίστευτη ὑπομονὴ καὶ παραπειστικὴ δολιότητα, ὅσοι καπηλεύονται ἀδιάντροπα τὶς κοινωνικὲς εὐαισθησίες τῆς Ἀριστερᾶς χουν πιβάλει, στν κπαιδευτικ ποβαθμισμένη λλάδα, ν νομάζονται «προοδευτικο» ο θιαστες το σταλινικο φιάλτη κα τς ζαχαριαδικς φρικωδίας. Ἡ ἐμμονὴ σὲ προτεραιότητες συλλογικῆς καλλιέργειας, γλωσσικῆς κατάρτισης, πολιτισμικῆς αὐτοσυνειδησίας, κατασυκοφαντεῖται εὐθέως σὰν συντηρητικὴ τῆς στειρότητας, ἐθνικιστικὸς ἐπαρχιωτισμός, ὁπωσδήποτε ἢ σχεδὸν φασισμός.
.               Ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ἔχει παγιδευτεῖ, τὰ τελευταῖα σαράντα χρόνια, σὲ οὐτοπίες: Οἱ λέξεις δὲν παραπέμπουν σὲ ρεαλιστικὰ δεδομένα, παραπέμπουν σὲ ἐντυπώσεις. Ἡ κυκλοφορία τῶν ἐφημερίδων καὶ ἡ ἐπίδραση τῶν ἐφημερίδων εἶναι κοινωνικὰ ἀσήμαντη, ἐπειδὴ στὸ παιχνίδι τῶν ἐντυπώσεων οἱ ἐφημερίδες (ὁ γραπτὸς λόγος, ἡ ἀνάγνωση, ἡ κριτικὴ λειτουργία τοῦ νοῦ) εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀνταγωνιστοῦν τὸ θέαμα, τὴν εἰκόνα. Δὲν μοιάζει νὰ ὑπάρχουν ἐφημερίδες ποὺ ἔχουν συνειδητοποιήσει τὸ ἀνέφικτο τῆς ἐπιβίωσής τους. Κατὰ κανόνα, συνεχίζουν νὰ ἀνταγωνίζονται τὴ λογική τῆς εἰκόνας, τὸ κυνηγητὸ τῶν ἐντυπώσεων, τὴ διαφημιστικὴ μικρόνοια, μήπως καὶ ἐπιβιώσουν.
.                     Ἐπιβιώνει ὡστόσο στὶς ἐφημερίδες, περιθωριακά, ὁ δοκιμιακὸς λόγος. Ὄχι ἡ ἐξηλιθιωτικὴ προτεραιότητα «εὐρημάτων» ἐντυπωσιασμοῦ, ἀλλὰ ἴχνη ἐμμονῆς στὴ λογικὴ ἀνάλυση καὶ στὴ σύνθεση «νοήματος» – ἡ γλῶσσα νὰ ὑπηρετεῖ τὴν κοινωνία τῆς ἐμπειρίας. Μοιάζει ἡ ἐμμονὴ νὰ εἶναι ματαιοπονία – τὰ ἠλεκτρονικὰ σχόλια ἀναγνωστῶν σὲ ἐφημερίδες πείθουν καὶ τὸν πιὸ αἰσιόδοξο ὅτι ποκατάσταση τς πληροφορίας π τν ντύπωση δν εναι περιπτωτικ νόσημα, εναι λοιμική.
.                     Ὑπάρχουν κοινωνίες ποὺ ἀντιστέκονται, ἐφημερίδες ποὺ διστάζουν νὰ ἐκμαυλιστοῦν ἀπὸ τὸ πρωτεῖο τῶν ἐντυπώσεων. Μία τέτοια ἀντίσταση στὴν Ἑλλάδα θὰ ἦταν προϋπόθεση ἱστορικῆς ἐπιβίωσης καὶ συλλογικῆς ἀξιοπρέπειας. Θὰ τὴν παραλλήλιζε κανεὶς μὲ κάτι σὰν «κρυφὸ σχολειό»: ἄμυνα τῆς ἀνθρωπιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ὅλα τὰ σκιάζει ἡ φοβέρα τῶν «Ἀγορῶν» καὶ τὰ πλακώνει ἡ σκλαβιὰ σὲ δανειστὲς καὶ «ἐπενδυτές».
.                     Εναι κρότατη δύνη, σφυκτικότερος πνιγμός: γλσσα πο μς τν δωσαν λληνική, ν κακοποιεται τιμωτικ κα ν γελοιοποιεται σ κάθε πτυχ το δημόσιου βίου, λειτουργικς ναλφαβητισμς ν μαστίζει τν μισ πληθυσμ τς χώρας, τ σχολει συνεχς ν ξευτελίζεται καὶ τὸ φροντιστήριο θριαμβικὰ νὰ ἡγεμονεύει, καὶ ὅμως πρώτη ἔγνοια τοῦ ὑπουργείου Παιδείας νὰ παραμένει ἡ ἐνίσχυση τοῦ ρόλου τῶν συνδικαλιστῶν στὴ λειτουργικὴ στελέχωση τῆς Ἐκπαίδευσης («Κ» 2.2.2020), ὅπως καὶ τὸ κομματικὸ ἀλισβερίσι γιὰ τὴν ἡγεσία τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς, τοῦ ΔΟΑΤΑΠ, τῆς νεόφυτης Ἐθνικῆς Ἀρχῆς Ἀνώτατης Ἐκπαίδευσης! Μὰ τὴν ἀλήθεια, αὐτοκτονοῦμε παίζοντας καραγκιόζη.

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΚΙΟΤΕΨΕ ἡ ὑπουργός Παιδείας!

ΚΙΟΤΕΨΕ!

βλ. σχετ.: ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ καὶ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ [Ἡμερίδα: Ἀθήνα, Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020, 5.00 μ.μ., Ξενοδ. Κάραβελ]

.                 Ἀνακαλεῖται μὲ ἐντολὴ Κεραμέως ἡ ἐγκύκλιος γιὰ τὴν ἡμερίδα ἀμφιλεγόμενης θρησκευτικῆς ὀργάνωσης. Ἡ ἀπόφαση τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας ἔρχεται μετὰ τὶς ἀντιδράσεις ποὺ ξέσπασαν γιὰ τὸ χαρακτήρα τῆς συγκεκριμένης ὀργάνωσης, ἀλλὰ καὶ τὴ στάση τοῦ ὑπουργείου.
.           Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἀνακοίνωση ἐξέδωσε ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἐνῶ καταγγελία δημοσιοποίησε καὶ ἡ ΑΣΓΜΕ
Τὸ ἔγγραφο τῆς ἀπόφασης τῆς ὑπουργοῦ ἀναφέρει:
.             Μὲ ἄμεση ἐντολὴ τῆς Ὑπουργοῦ Νίκης Κεραμέως ἀνακαλεῖται τὸ ὑπ’ Ἀριθμ. Πρωτ. Φ16/11644/Δ2/28-01-2020 ἔγγραφο μὲ θέμα: «Ἐνημέρωση σχετικὰ μὲ τὴν ἡμερίδα “Σύγχρονη Παιδεία καὶ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση” τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων “Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ” γιὰ ἐκπαιδευτικοὺς Π.Ε. καὶ Δ.Ε. καὶ γιὰ μαθητὲς/τριες Λυκείων τῆς Περιφέρειας Ἀττικῆς – Φεβρουάριος 2020 – σχ. Ἔτ. 2019-2020» ποὺ ὑπογράφει ἡ Γενικὴ Γραμματέας κα Ἀναστασία Γκίκα.

ΠΗΓΗ εἰδήσεως: alfavita.gr

Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας ποὺ καλεῖ στὴν ἡμερίδα τῆς «Χριστιανικῆς Ἀγωγῆς»

.                Σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων “Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ” διοργανώνει τὴν ἡμερίδα “Σύγχρονη Παιδεία καὶ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση” ποὺ θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν Κυριακή, 09 Φεβρουαρίου 2020 καὶ ὥρα 5:00 μ.μ., στὸ Ξενοδοχεῖο Caravel (Λ. Βασιλέως Ἀλεξάνδρου 2, Ἀθήνα, METRO, Σταθμὸς «Εὐαγγελισμός»).
Ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων “Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ” προσκαλεῖ τὰ 15μελῆ Μαθητικὰ Συμβούλια Λυκείων τῆς Περιφέρειας Ἀττικῆς νὰ συμμετάσχουν στὴν ἡμερίδα μὲ ἠλεκτρονικὲς ἀπαντήσεις στὸ θέμα: «ΜΑΘΗΤΕΣ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ».
.             Οἱ προτάσεις τους πρέπει νὰ σταλοῦν ἠλεκτρονικὰ στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση: pvasilios7@yahoo.com (Ὑπεύθυνος ἐπικοινωνίας: π. Βασίλειος Κοκολάκης) ἕως 30 Ἰανουαρίου 2020. Οἱ καλύτερες θὰ διαβαστοῦν στὴν ἡμερίδα ἀπὸ ἐκπροσώπους τῶν 15μελών, ἐφόσον τὸ ἐπιθυμοῦν.
(…)
.               Παρακαλοῦμε γιὰ τὴν ἐνημέρωση ὅλων ἐκπαιδευτικῶν Π.Ε. καὶ Δ.Ε. τῶν σχολικῶν μονάδων ἁρμοδιότητάς σας, καθὼς καὶ τῶν μαθητῶν/τριῶν τῶν 15μελῶν Μαθητικῶν Συμβουλίων Λυκείων τῆς Περιφέρειας Ἀττικῆς. Τέλος, σημειώνεται ὅτι ἡ μετακίνηση καὶ ἡ συμμετοχὴ τῶν σχολικῶν μονάδων στὴν ἐν λόγῳ ἡμερίδα θὰ γίνει χωρὶς δαπάνη γιὰ τὸ Δημόσιο.

Σχολιάστε

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Ἡ στάση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας
ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς παιδείας
(ἀπόσπασμα Ὁμιλίας
τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου
γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν
στὴν αἴθουσα Τελετῶν τοῦ Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης
στὶς 30.01.1998)

α) Στάση ἐκλεκτικότητας καὶ ἐπιλογῆς. Στὸ γνωστὸ ἔργο του «Πρὸς τοὺς νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων», ὁ Μ. Βασίλειος παροτρύνει τοὺς νέους νὰ ἐπιλέγουν ἀπὸ τὴν κλασσικὴ παιδεία ὅπως οἱ μέλισσες τὰ ἄνθη καὶ τοὺς χυμούς, ποὺ θὰ τοὺς εἶναι ὠφέλιμα, καὶ νὰ ἀπορρίπτουν ὅσα εἶναι βλαβερά. Ἡ διακριτικὴ αὐτὴ διεργασία δὲν εἶναι εὔκολη, ὑπονοεῖ πάντως ὅτι ὑπάρχουν καὶ πολλὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα, στὴν κλασσικὴ ἑλληνικὴ παιδεία, τὴν ὁποία ὁ Βασίλειος παρομοιάζει μὲ τὴ φοίτηση τοῦ Μωϋσέως στὴ σοφία τῶν Αἰγυπτίων πρὶν νὰ προσέλθει «τὴ θεωρία τοῦ ὄντος», δηλαδὴ στὴ θέα τοῦ Θεοῦ στὸ ὅρος Σινᾶ. Τὴν ἴδια στάση τηρεῖ καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἡ ἀρχή του ὡς πρὸς τὴν χρήση τῆς ἑλληνικῆς παιδείας εἶναι: κράτα τὸ ρόδον, ἀπόφευγε τὸ ἀγκάθι. Παρόμοιες εἶναι καὶ οἱ ἀπόψεις τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «Εἰ γὰρ καὶ μή, καθὼς προσῆκε περὶ ἀναστάσεως, φιλοσοφοῦσιν ἅπαντες (οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες), ἀλλ’ ὅμως περὶ τῆς κρίσεως καὶ τῆς κολάσεως καὶ τῶν ἐκεῖ δικαστηρίων ἅπαντες συμφωνοῦσιν, ὅτι ἔσται τις τῶν ἐνταῦθα γινομένων ἀντίδοσις ἐκεῖ».
.                  Ἡ κλασσικὴ μόρφωση δὲν ἀπορρίπτεται ἐντελῶς ἀπὸ τὸν Χρυσορρήμονα: «Τί οὖν; κατασκάψομεν τὰ διδασκαλεῖα (τῶν εἰδωλολατρῶν Ἑλλήνων), φησίν; Οὐ τοῦτο λέγω, ἀλλ᾽ ὅπως μὴ τὴν τῆς ἀρετῆς καθέλωμεν οἰκοδομὴν καὶ ζῶσαν κατορύξωμεν τὴν ψυχήν».

β) «Καινοτομεῖν τὰ ὀνόματα». Ὅλες οἱ λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦμε στὴ γλῶσσα μας εἶναι σχετικὲς καὶ ἀνίκανες νὰ ἐκφράσουν πλήρως τὸ νοούμενο. Καμιὰ γλῶσσα δὲν εἶναι «ἱερή», οὔτε ἡ Ἑλληνικὴ οὔτε ἡ Ἑβραϊκή, ἂν καὶ ὁ Μ. Βασίλειος σημειώνει ἰδιαίτερα τὸ ὅτι οἱ Ἑβδομήκοντα δὲν μετέφρασαν, ἄλλα ἁπλῶς μεταγραμμάτισαν στὰ ἑλληνικὰ λέξεις, ποὺ ἀναφέρονται στὸ Θεό, ὅπως οἱ λέξεις Σαβαώθ, Ἀδωνάϊ, Ἐλωὶ κ.λπ. Παρὰ ταῦτα τόσον ὁ Βασίλειος ὅσον καὶ ὁ θεολόγος Γρηγόριος, ὑποστήριξαν μὲ ἐπιμονὴ τὸν ὅρο “ὁμοούσιος” τοῦ Συμβόλου τῆς Νικαίας, ἂν καὶ γνώριζαν ὅτι δὲν ὑπῆρχε στὴν Ἁγία Γραφή, καὶ ὅτι ἦταν δάνειο ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία. Ἔτσι οἱ Πατέρες αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ἡ ὅλη Ἐκκλησία, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ χρήση τοῦ “ὁμοούσιος” ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, δὲν δίσταζαν νὰ χρησιμοποιήσουν φιλοσοφικοὺς ὅρους τῆς ἐποχῆς τους, καὶ μάλιστα νὰ τοὺς ἐπενδύσουν μὲ αὐθεντία δογματική, δηλαδὴ ἀκατάλυτη, καθιστώντας τους κατὰ κάποιο τρόπο ἀναντικατάστατους. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ φιλοσοφία, ὡς τὸ κύριο διαθέσιμο στὸν πολιτισμὸ τῆς ἐποχῆς μέσον ἐπικοινωνίας, ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιηθεῖ προκειμένου νὰ ἐνσωματωθεῖ στὸ πολιτισμικὸ γίγνεσθαι ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.
.                    Ἔτσι ὁ Μ. Βασίλειος ἀποφαίνεται ὅτι εἶναι οὐσιῶδες καὶ ἀπαραίτητο γιὰ ὅσους θεολογοῦν «νὰ θεωροῦν τοὺς ὅρους ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὴ θεολογία ὡς πρωταρχικῆς σημασίας, καὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐξάγουν ἀπὸ αὐτοὺς τὸ ὑποκρυπτόμενο σὲ κάθε φράση καὶ σὲ κάθε συλλαβὴ νόημα». Ἡ στάση αὐτὴ τῶν Πατέρων ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας καὶ γλώσσης δηλώνει σαφῶς τὴν πρόθεσή τους νὰ μεταφέρουν ὁπωσδήποτε τὴ χριστιανικὴ πίστη στὸν πολιτισμὸ τῆς ἐποχῆς τους, ὅσους κίνδυνους καὶ ἂν αὐτὸ συνεπάγεται. Ἡ Πατερικὴ θεολογία ἀποτελεῖ αὐτὴ καθαυτὴν πολιτισμικὸ γεγονός. Ὄχι μόνο δὲν ἀρνεῖται νὰ χρησιμοποιήσει τὴ γλῶσσα τῆς φιλοσοφίας, ἀλλὰ – αὐτὸ εἶναι τὸ σημαντικό– ἐπιδιώκει καὶ κατορθώνει νὰ τῆς δώσει χριστιανικὸ περιεχόμενο, νὰ τὴν ἐκχριστιανίσει. Ἔτσι χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τοὺς Πατέρες οἱ ὅροι οὐσία, φύση, ἐνέργεια, ὑπόστασις, πρόσωπον κ.λ.π., γιὰ νὰ πάρουν ὅμως ἄλλο περιεχόμενο, σύμφωνο μὲ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ φιλοσοφία δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ φθάσει στὸν Θεό, ὁ Θεὸς ὅμως μπορεῖ νὰ τὴν χρησιμοποιήσει γιὰ τοὺς σκοπούς Του.

γ) Ἡ τρίτη ἀρχή, ποὺ διέπει τὴ στάση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς κλασσικῆς ἑλληνικῆς σοφίας, εἶναι καὶ ἡ πιὸ σημαντική. Πρόκειται γιὰ τὴν ὑπαρξιακὴ ἀναθεώρηση τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ μὲ βάση τὴ Βιβλικὴ θεώρηση τῆς σχέσεως Θεοῦ καὶ κόσμου, ἀνθρώπου καὶ ἱστορίας. «Τὸ κύριο διακριτικὸ στοιχεῖο τῆς Πατερικῆς θεολογίας ἦταν ὁ ὑπαρξιακός της χαρακτήρας». Ἡ φράση αὐτὴ ἀνήκει στὸν ἀείμνηστο π. Γ. Florovsky, καὶ δικαιώνεται πλήρως ἀπὸ τὰ Πατερικὰ κείμενα. Ὅταν κάνουμε λόγο γιὰ «ὑπαρξιακὴ» ἀναθεώρηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, δὲν ἔχομε κατὰ νοῦν ἕνα συγκεκριμένο φιλοσοφικὸ σύστημα ἀνάλογο μὲ ἐκεῖνο, ποὺ εἶναι σήμερα γνωστὸ ὡς «ὑπαρξισμός». Ἐννοοῦμε τὸ ὅτι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας δὲν ἀποβλέπει σὲ τίποτε ἄλλο παρὰ στὴν ἱκανοποίηση τῶν ὑπαρξιακῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου, τὴ λύτρωση καὶ σωτηρία του ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα, τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο μέσα ἀπὸ μία συγκεκριμένη στάση ζωῆς, μία ὁρισμένη σχέση του μὲ τὸν Θεό, τοὺς συνανθρώπους του καὶ τὸν κόσμο. Ἡ θεολογία καὶ τὰ δόγματα δὲν εἶναι διανοητικὰ κατασκευάσματα, ποὺ ἀποβλέπουν στὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου, ἀλλὰ σημεῖα, ποὺ παραπέμπουν σὲ ζητήματα ζωῆς καὶ θανάτου, ὑπάρξεως καὶ ἀνυπαρξίας. Ἔχουν σωτηριολογικὸ περιεχόμενο, ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἠθικῆς βελτιώσεως, ἀλλὰ τῆς ὀντολογικῆς καταφάσεως καὶ βεβαιώσεως παντὸς ὅ,τι ὑπάρχει καὶ ἀπειλεῖται ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία καὶ τὸ θάνατο. Σὲ τέτοια θέματα δόθηκε ἡ πνευματικὴ μάχη μεταξὺ Πατερικῆς θεολογίας καὶ ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, καὶ στὸ ἐπίπεδο αὐτὸ κρίθηκε τελικὰ ἡ διαμόρφωση τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τῆς χριστιανικῆς πίστεως.

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ καὶ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ ΑΠΟ ΚΙΝΕΖΟΥΣ (Δ. Νατσιός)

Μαθήματα λληνικν κα φιλοπατρίας π Κινέζους

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.               «Ὁ δάσκαλος ἦρθε. Ἔφεραν τὸ παιδάριο στὸ ἐντευκτήριο τῆς φυλακῆς. Μὲ τὰ χέρια σιδερωμένα. Ἀνάμεσα σὲ δύο δεσμοφύλακες: τὸν ἕνα Τοῦρκο, τὸν ἄλλο Ἄγγλο. Τοῦ ἔλυσαν τὰ χέρια. Ὁ δάσκαλος ἅπλωσε μπρός του τὰ χαρτιά, τοῦ ἔδωσε μολύβι νὰ γράψει, περίμενε, μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη λυγμούς, νὰ ξεμουδιάσουν τὰ χέρια τοῦ παιδιοῦ.  Τὸ παιδὶ πῆρε τὸ μολύβι ἔγραψε. Ἔτσι, ὅπως τότε. Ποὺ καθόταν ἥσυχα ἥσυχα στὸ θρανίο του κι ὁ ἥλιος ἔμπαινε πρόσχαρος ἀπὸ τὰ μεγάλα παράθυρα κι ἦταν ἄνοιξη καὶ τὰ χελιδόνια τιτίβιζαν καὶ τὰ δέντρα θροοῦσαν ἀπόξω. Ἔγραψε, τελείωσε. Ὁ δάσκαλος προχώρησε στὴν προφορικὴ ἐξέταση:
-Πρῶτα τὰ Νέα μας Ἑλληνικά, τοῦ εἶπε.
Τὸν ρώτησε:
-Ποιός εἶναι ὁ ποιητής, ποὺ πιὸ πολύ σοῦ ἀρέσει;
Ὁ νεανίσκος ἀποκρίθηκε:
-Ὁ Διονύσιος Σολωμός.
-Τί ἔγραψε ὁ Σολωμός;
-Τὸν «Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν».
-Μήπως θυμᾶσαι καμιὰ στροφή;
-Μάλιστα!
Κι ὁ νεανίσκος ἄρχισε ν’ ἀπαγγέλλει μέσα στὴ φυλακή, ἀνάμεσα στοὺς δεσμοφύλακες, ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τοὺς παλιοὺς καὶ τοὺς νέους τυράννους, μὲ καθάρια καὶ ἀποφασιστικὴ φωνή:
Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη…»
Ι. Μ.  Παναγιωτόπουλου, Ἡ Κύπρος, ἕνα ταξίδι
.               Τὸ παραπάνω κείμενο ὑπῆρχε στὰ παλιὰ βιβλία Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, ὣς τὸ 2006. Στὰ καινούργια ἡ προοδομανὴς θρασύτητα τὸ λογόκρινε. Ἡ ἐθνομηδενιστικὴ διανόησις καὶ παρανόησις τὸ χαρακτήρισε προφανῶς «ἐθνοκεντρικό». Ἡ κατεστημένη ἀσυναρτησία τους αἰσθάνθηκε βαριὰ τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», ἀπαράδεκτοι ἀναχρονισμοί, ποὺ καθηλώνουν τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία καὶ δὲν προάγουν τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σὲ παρελάσεις καὶ βλέπω μία κοινωνία νὰ μετατρέπεται σὲ πολυπολιτισμική», ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ σὲ κάποιες αἰτιάσεις «τοῦ Γιάνη, μὲ ἕνα νί». (ὀρθῶς προφέρουν κάποιοι τὸ ἀρχικὸ «Βήτα» τοῦ ἐπωνύμου του μὲ τὴν ἀγγλική του ἀπόδοση καὶ τὸν ἀποκαλοῦν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» εἶναι μία εὐπρεπὴς πολυπολιτισμικὴ ὀνοματοδοσία).
.               Τὸ παραπάνω κείμενο ὑπῆρχε στὰ παλιὰ βιβλία Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, ὣς τὸ 2006. Στὰ καινούργια ἡ προοδομανὴς θρασύτητα τὸ λογόκρινε. Ἡ ἐθνομηδενιστικὴ διανόησις καὶ παρανόησις τὸ χαρακτήρισε προφανῶς «ἐθνοκεντρικό». Ἡ κατεστημένη ἀσυναρτησία τους αἰσθάνθηκε βαριὰ τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», ἀπαράδεκτοι ἀναχρονισμοί, ποὺ καθηλώνουν τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία καὶ δὲν προάγουν τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σὲ παρελάσεις καὶ βλέπω μία κοινωνία νὰ μετατρέπεται σὲ πολυπολιτισμική», ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ σὲ κάποιες αἰτιάσεις «τοῦ Γιάνη, μὲ ἕνα νί». (ὀρθῶς προφέρουν κάποιοι τὸ ἀρχικὸ «Βήτα» τοῦ ἐπωνύμου του μὲ τὴν ἀγγλική του ἀπόδοση καὶ τὸν ἀποκαλοῦν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» εἶναι μία εὐπρεπὴς πολυπολιτισμικὴ ὀνοματοδοσία).
.               Βεβαίως ὁ κ. Μητσοτάκης, πρὶν ἀπ’ ὅλα, προέβη κι αὐτὸς στὴν γνωστή, κοινότοπη «ὁμολογία» πίστεως καὶ προσήλωσης στὰ ἰδανικὰ τῆς Νέας Τάξης: «Δὲν εἴμαστε ρατσιστὲς οὔτε ξενοφοβικοί». Ὅποιος μιλάει γιὰ «πρόσφυγες καὶ μετανάστες», δηλαδὴ τὴν εἰσβολὴ καὶ τὸν ἐποικισμὸ τῆς Πατρίδας ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἐνώπιον κυρίως τῶν συστημικῶν καναλιῶν τῆς τηλοψίας, προτάσσει πάντοτε τὴν «ὁμολογία». «Οὔτε ἀπὸ ξενοφοβία οὔτε ἀπὸ ρατσισμὸ πάσχω». Μόνο ἔτσι θὰ τοῦ δοθεῖ χρόνος καὶ ἀνοχὴ ἀπὸ τὸν καιροφυλακτοῦντα δημοσιογράφο.  Ἄνευ ὁμολογίας καὶ ὑπακοῆς  θὰ χαρακτηριστεῖ μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες φασίστας.
.               Τὸ ἀστεῖο, τὸ ὀξύμωρο μὲ τὶς πολυπολιτισμικὲς στομφώδεις κενολογίες εἶναι ὅτι ἐνῶ διατυμπανίζουν οἱ ποικιλώνυμοι γνωμηγήτορες, ἰδίως στὸ ἐξωτερικό, τὴν ἀξία καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ- τὸν ἀρχαῖο, πρὸ Χριστοῦ πάντοτε- τὸ σχολεῖο τοὺς καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν, τὸ ἔνδοξο, τὸ ὁποῖο ταυτίζουν μὲ τὸν σκοταδισμό. Ἐκθειάζουμε τὸν Παρθενώνα καὶ τὸν Περικλῆ ἐνώπιον τῶν ὑψηλῶν ξένων προσκεκλημένων, ἀλλὰ ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὰ βιβλία  Γλώσσας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ τὸν ἐξαίσιο λόγο, τὴν ἐπιτάφιο δημηγορία τοῦ Περικλῆ, στὴν ὁποία ἐκθειάζεται ἡ δημοκρατία (Τὸ περίφημο «καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλλ’ εἰς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται».  Τὸ πολίτευμά μας ὀνομάζεται δημοκρατία γιατί κυβερνοῦν οἱ πολλοὶ καὶ ὄχι οἱ λίγοι). Στὴν ἑλληνικὴ βουλὴ διθύραμβοι γιὰ τὴν πολυπολιτισμικότητα, τὴν μεγαθυμία μας στοὺς παράνομους μετανάστες καὶ καταδίκη ὅσων ὑπερασπίζονται τὰ τιμαλφῆ τοῦ πολιτισμοῦ μας, κόρδωμα ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ ὑποκριτικὲς ὑμνολογίες στὸ ἀρχαῖο ἀθάνατο πνεῦμα, ὅταν ὑποδεχόμαστε ἢ ἐπισκεπτόμαστε ξένες…. Αὐλές.  Οἱ ξένοι ἡγέτες βέβαια ποὺ δὲν κατανοοῦν τὴν ἀνιστορησία, τὴν ἡμιμάθεια, τὸν στενοκέφαλο «ἐπαρχιωτισμὸ» καὶ τὴν μικροπρέπεια τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν, δὲν ἔχουν πρόβλημα νὰ ἐξυμνήσουν τὸν ἀρχαῖο πολιτισμό. «Ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ γενέτειρα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ», ἀνέφερε ὁ Κινέζος πρόεδρος στὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν πατρίδα μας καὶ ἔκανε εἰδικὴ ἀναφορὰ στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη, στοὺς μύθους τοῦ Αἰσώπου, στὸν Ἡρόδοτο καὶ στὸν Θαλὴ τὸν Μιλήσιο. Ἐνῶ παρέπεμψε στὴν περίφημη φράση τοῦ Ἠρακλείτου «τὰ πάντα ῥεῖ».  Τὰ πάντα ρέουν καὶ καταρρέουν καλύτερα. Θὰ τολμοῦσε ποτὲ ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας νὰ ἐπαναλάβει τὰ λόγια του Κινέζου προέδρου; Καὶ δὲν μιλῶ τοῦ πνευματικοῦ διαμετρήματος ἑνὸς Ἀλέξη Τσίπρα ποὺ θέτει τὰ γενέθλια τοῦ κράτους μας στὴν ἵδρυση τοῦ ΕΑΜ καὶ στὴν ἐθνοσωτήριο δράση, ὄχι κάποιου Κολοκοτρώνη ἢ Παύλου Μελᾶ, ἀλλὰ τοῦ Θανάση Κλάρα. Ὄχι, στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ ἱστορία σηκώνει τὰ χέρια, τουτέστιν παραιτεῖται. Οὔτε γιὰ τὴν περίπτωση ΓΑΠ, ποὺ τονίζει τὴν λέξη «πισίνα» στὴν γενικὴ πληθυντικοῦ, στὴν λήγουσα «τῶν πισινῶν», τότε ποὺ ὑποσχόταν φορολογίες τῶν πισίνων, ποὺ ἀπολαμβάνουν οἱ πάμπλουτοι… πισινοί. (Λέμε ἡ πισίνα τῶν πισίνων καὶ ὁ πισινὸς τῶν πισινῶν. Καὶ ὅμως μὲ τέτοια καλλιέργεια, κάθεται ἀκόμη στὰ ἕδρανα…). Ὄχι, στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ ἱστορία κλαίει καὶ ὀδύρεται γοερῶς. Ἀναφέρομαι σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι «μὴ ἀριστεροὶ» στὰ χαρτιά.  (Τί νὰ γράψω;  Δεξιοὶ καὶ πατριῶτες.  Ἀστεῖα πράγματα).
.               Θὰ μποροῦσε ὁ κ.  Μητσοτάκης νὰ μιλήσει ὅπως ὁ Κινέζος πρόεδρος; Νὰ ἐπιστρατεύσει, νὰ παραπέμψει σὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς;  Ὄχι. Αὐτὰ «μυρίζουν» ἐθνικισμό. Θὰ μποροῦσε, τώρα σκέφτομαι ἁπλοϊκά, νὰ πεῖ ἕνας Ἕλληνας πρωθυπουργὸς κάτι τέτοιο:
“Ἔρχονται Χριστούγεννα ἢ Πάσχα. Γιορτάζουμε τὴν Γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, γιορτάζουμε τὴν Ἀνάστασή του. Ἐλπίζουμε μὲ τὴν βοήθειά Του νὰ διαβοῦμε τὴν φοβερὴ κρίση ποὺ μαστίζει τὴν χώρα καὶ νὰ κάνει τὸν σταυρό του». Θὰ φιλοτιμοῦνταν πολὺ κόσμος σὲ μετάνοια καὶ … μετάνοιες.
.               Ἄκουσα ἀπὸ στόμα Ἐπισκόπου -«οὐ ψεύδεται»- ποὺ διακονεῖ Μητρόπολη ἐδῶ, στὴν Μακεδονία. Ἦταν προσκεκλημένος στὴν Γεωργία, στὴν Τιφλίδα. Σὲ ναὸ ποὺ λειτουργοῦσε ὁ σπουδαῖος Πατριάρχης Γεωργίας Ἠλίας Β΄. (Βαπτίζει ἀπὸ τὸ 2008 ἀπὸ τὸ τρίτο καὶ πάνω, ὁ ἴδιος τὰ παιδιὰ τῶν Γεωργιανῶν. Ὣς σήμερα ἔχει γίνει νονὸς σὲ 39.242 παιδιά. Τὰ ἀκούει αὐτὰ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἑλλάδος; Μᾶς ἔβαλε πάλι στὰ σχολεῖα νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὴν Ἐκκλησία… Οὐδέποτε στήριξε μὲ σθένος τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ μάχονται μὲ νύχια καὶ δόντια στὰ σχολεῖα νὰ κρατήσουν ὄρθιες τὶς σημαῖες τοῦ Γένους. Ἱερὲς μουρμοῦρες καὶ ἀνούσια εὐχολόγια σὰν αὐτὰ ποὺ ἀκοῦς στὰ γενέθλια πολιτικάντηδων). Κάποια στιγμὴ ἐμφανίστηκε στὸ Ἅγιον Βῆμα σχετικὰ νεαρὸς ἄνδρας. Κατευθύνθηκε στὸν «θρόνο» τοῦ πατριάρχη, τὸν χαιρέτησε εὐσεβεστάτως, φιλώντας του τὸ χέρι καὶ κάθισε παρὰ τοὺς πόδας του ἀκούγοντας μὲ περισσὴ εὐλάβεια τὶς νουθεσίες. Ἦταν ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας.  Αὐτὰ ἐκεῖ, ἐδῶ σπάνια θὰ δεῖς χειροφίλημα. Οἱ περισσότεροι σείουν τὴν κεφαλή τους ὡσάν… Κινέζοι.  Ἐκκλησιάζονται (;) μόνο στὶς ἐπίσημες γιορτές, ὅπου εἶναι ἀναγκαστικὴ ἡ παρουσία τους, προσέρχονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν δοξολογία καὶ «τὸ ρίχνουν» κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, σὲ χαιρετοῦρες καὶ λιανοκουβεντοῦλες μὲ τὶς … συγχοροστατοῦσες ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τοῦ τόπου.
.               Παρέθεσα προλογικὰ τὸ κείμενο τοῦ Ι. Μ Παναγιωτόπουλου γιὰ ἕναν καὶ μόνο λόγο. Ὅσο διώκεται ἡ ταυτότητά μας, ἰδίως στὸ σχολεῖο, προκοπὴ δὲν θὰ δοῦμε. Ὅσο ἐξοβελίζονται κείμενα ποὺ ὑμνοῦν τὸν «Ὕμνον εἰς τὴν ἐλευθερίαν» δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἀποκτήσουμε ἀληθινὴ ἐλευθερία. Καὶ αὐτὸ ἀντικατοπτρίζεται στὸ ἐπίπεδο τῶν πολιτικῶν μας. Ὣς πότε θὰ κυβερνοῦν ἄνθρωποι ποὺ δὲν σέβονται τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας; Ὣς πότε θὰ εἴμαστε σκλαβωμένοι στὴν χειρότεροι σκλαβιὰ  ποὺ ζεῖ ὁ Ἕλληνας. Τὴν σκλαβιὰ τῆς ἀνικανότητας καὶ προδοσίας ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

«MΩΡE, ΚAΝΕ ΜΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ἢ ΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» (Δ. Νατσιός)

«Μωρέ, κάνε με πρωθυπουργ πουργ γι μία μέρα
κα
ν δες πς στρώνουν τ πράγματα».  

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς  

.             Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ὅταν ἀντάμωναν οἱ παρέες, συζητώντας γιὰ τὴν κατάντια τοῦ τόπου καὶ τὰ τρέχοντα θλιβερὰ γεγονότα, κάποιος θὰ πετιόταν καὶ θὰ φώναζε ἀγανακτισμένος «μωρέ, κάνε με πρωθυπουργὸ ἢ ὑπουργὸ γιὰ μία μέρα καὶ νὰ δεῖς πῶς στρώνουν τὰ πράγματα». Χρόνια ἔχω νὰ τὸ ἀκούσω. Εἶναι πλέον τόσο τὸ κατέβασμα στοῦ «κακοῦ τὴ σκάλα» καὶ τὸ περιρρέον πνεῦμα παραίτησης καὶ ὑποταγῆς, ποὺ κανεὶς δὲν διανοεῖται ὅτι μπορεῖ κάτι νὰ ἀλλάξει. Οἱ «κυβερνήσεις πέφτουνε» καί, συνήθως, μετὰ ἀπὸ λίγο, ὅλοι μονολογοῦν καὶ λένε μὲ ἔκδηλη τὴν ἀπογοήτευση: μία ἀπὸ τὰ ἴδια. «Οἱ βιολιτζῆδες ἄλλαζαν, μὰ ὁ χαβὰς μένεις ὁ ἴδιος» ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης.
.             Ἄλλαξε κάτι στὴν Παιδεία; Ὄχι. Περιμέναμε- τὸ ἐλάχιστο- νὰ ἐκπαραθυρωθοῦν τὰ βλάσφημα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, μετὰ καὶ τὴν δεύτερη καταδίκη τους ἀπὸ τὸ ΣτΕ. Εἰς μάτην. Καταλάβαμε. Κατέθεσε τὰ διαπιστευτήριά της καὶ ἡ νῦν ὑπουργός. Μία ἀπὸ τὰ ἴδια. Τί τὸ διαφορετικὸ πράττει ἀπὸ τοὺς Φίλη καὶ Γαβρόγλου; Τίποτε. Ἀπὸ τὴν ἴδια ἀρχέκακο κεφαλὴ παίρνουν γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμή, στοιχίζονται. Πόσα, ὅμως, θὰ μποροῦσαν ν’ ἀλλάξουν στὴν Παιδεία;  Ἐξαγνισμός μας μέσῳ τῆς Παιδείας. Νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοὶ ζώντας μὲ τὰ δικά μας παλιὰ πλούτη. «Δὲν θέλω καινούργια, ξένα δῶρα. Παλιά, δικά μου πλούτη σου ζητῶ», βροντολαλεῖ ὁ καθ’ ἡμᾶς Παλαμᾶς.
.             Τίποτε δὲν γίνεται, θὰ πεῖ μὲ συγκατάβαση κάποιος. Λάθος. Πολλά καὶ ὡραῖα μπορεῖ νὰ γίνουν. «Κάνε μὲ ἕνα βράδυ ὑπουργὸ Παιδείας καὶ νὰ δεῖς ποιὸ θὰ εἶναι τὸ νέο ἀναλυτικό, ὄχι πρόγραμμα, ἀλλὰ ὅραμα». Καὶ δή, στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τοῦ Δημοτικοῦ.
.             Ἀπαριθμῶ, ἔχοντας κατὰ νοῦ τὴν Ϛ΄ ποὺ διδάσκω. (Καὶ καταγράφω αὐτὰ ποὺ πράττω στὴν αἴθουσα, κατὰ παράβασιν προγραμμάτων ποὺ μᾶς ἔφεραν σὲ τοῦτο ἐδῶ τὸ χάλι).
.             Πρῶτον:  Στὸ μάθημα τῆς Γλώσσας, τὸ σημαντικότερο καὶ κυριότερο. Κατάργηση τῶν νῦν βιβλίων-περιοδικῶν ποικίλης ὕλης-καὶ ἀνάθεση συγγραφῆς νέων ἀναγνωστικῶν, ὄχι σὲ τυχάρπαστους ἐθνομηδενιστὲς- δοκιμάστηκαν καὶ διέλυσαν τὰ πάντα- ἀλλὰ στοὺς ἀρίστους. Ἐπιστρατεύεις τὴν ἀφρόκρεμα τῆς ἐπιστήμης, ὅ,τι καλύτερο διαθέτει παγκοσμίως ἡ πατρίδα – γλωσσολόγους, φιλολόγους, εἰκαστικούς, παιδαγωγοὺς – καὶ τοὺς ἀναθέτεις τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή. Ὅρος ἀπαράβατος, ἡ προβολὴ τῆς ἐθνικῆς μας παράδοσης ἐν τῇ διαχρονίᾳ της. Τί σημαίνει καλὸ ἀναγνωστικό; Προσωπικῶς χωρίζω τὴν χρονιὰ σὲ θεματικὲς ἑνότητες. Δηλαδή, μὲ ἁπλὰ λόγια.
Ἕνα μήνα διδάσκω δημοτικὴ ποίηση. «Τοῦ νεκροῦ ἀδελφοῦ», «τὸ γιοφύρι τῆς Ἄρτας», «οἱ Ἀκρίτες», «ὁ Ἐρωτόκριτος». Νὰ εὐωδιάσουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς Πονεμένης Ρωμιοσύνης. Τὸν ἄλλο μήνα ἀρχαίους συγγραφεῖς. Ποιός εἶπε ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διαβάσουν Ὅμηρο, Θουκυδίδη ἢ Πλούταρχο; Τὸν ἄλλο μήνα Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας», τὸ μοσχολίβανο τῶν ἐθνικῶν μας γραμμάτων. (Μέγα Βασίλειο καὶ Φώτιο καὶ Πατροκοσμᾶ καὶ ἅγιο Παϊσιο). Σειρά ἔχουν τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Εἰκοσιένα. 27 σελίδες ἔχει τὸ νῦν βιβλίο Γλώσσας γιὰ συνταγὲς μαγειρικῆς. Γιατί νὰ μὴν διδάξω τὸν ἐξαίσιο λόγο, ἱδρυτικός τοῦ κράτους μας θὰ ἔλεγα, τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ στὴν Πνύκα, τὶς λεβέντικες μοσχοβολιὲς τοῦ πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη ἢ τοῦ Φωτάκου καὶ τοῦ Κασομούλη τὰ συναξάρια τοῦ Γένους; Ἀκολουθοῦν οἱ Νεοέλληνες ποιητές, οἱ τροπαιοῦχοι της Γλώσσας μας.  Ὁ Σολωμός, ὁ Κάλβος, ὁ Μαβίλης, ὁ Βαλαωρίτης, ὁ Δροσίνης, ὁ Πολέμης, ὁ Παλαμᾶς, ὁ Ἐλύτης, ὁ Σεφέρης, ὁ Ρίτσος, ὁ Βρεττάκος, ὁ Ρῶτας, διαμάντια πεταμένα στὴ λάσπη. Ἕπονται οἱ πεζογράφοι μὲ πρωταθλητὴ τὸν κὺρ Ἀλέξανδρο τὸν Σκιαθίτη, τὸν Βενέζη, τὸν Μυριβήλη, τὸν Κόντογλου. Τί νὰ πρωτοδιαλέξεις;  Ἁπλώνεις τὸ χέρι στὸ χρυσοφόρο μεταλλεῖο τῆς λογοτεχνίας μας καὶ πιάνεις πετράδια καὶ τιμαλφῆ.
.             Δεύτερον: Δύο ὧρες ἀρχαῖα ἑλληνικά, μύθους τοῦ Αἰσώπου, Εὐαγγελικὲς Περικοπές.  Ἔμφαση στὴν ἐτυμολογία. (Γιατί τὸν λέμε σκίουρο; Γιατί ἔχει μία οὐρὰ τόσο μεγάλη, ποὺ κάνει σκιά). Ταυτόχρονα κυκλοφορεῖ στὸ σχολεῖο «ἐτυμολογικὸ λεξικό», στὸ ὁποῖο καταγράφονται λέξεις καθημερινὲς ποὺ τὶς γνωρίζουν τὰ παιδιά.  (Αἴθουσα. Ἀπὸ τὸ ρῆμα αἴθω=φωτίζω.  Ἀπὸ δῶ ὁ αἴθριος καιρός).  Δύο καλὰ πετυχαίνεις: καὶ βελτίωση τῆς ὀρθογραφίας καὶ αἴσθηση τῆς συνέχειας τῆς γλώσσας.
.             Τρίτον:  Γραμματική. Τὸ νῦν βιβλίο ἔχει 218 σελίδες. Ἐν πολλοῖς βρίσκεται σὲ ἀχρησία. Κανεὶς μαθητὴς δὲν τὸ μελετᾶ.  Ἕνα ὀλιγοσέλιδο, εὔχρηστο βιβλίο ἀρκεῖ. Τὰ δέκα μέρη τοῦ λόγου, λίγο συντακτικὸ καὶ τέλος. Καὶ νὰ ξαναμποῦν στὸ σχολεῖο ἡ ὀρθογραφία, ποὺ κακῶς καταργήθηκε, προανάκρουσμα τῆς ἐπιβολῆς τῆς φωνητικῆς γραφῆς, ἕνα ι, ἕνα ε, καί, γιατί ὄχι, ἡ καλλιγραφία.  «Ἀπορεῖ κανένας πῶς γίνεται, μία φυλὴ σὰν τὴν δική μας, ποὺ εἶχε τόση εὐαισθησία καὶ ποὺ τὴ μετάδωσε σ’ ὅλη τὴν ἀνατολή, τώρα νὰ εἶναι βουτηγμένη ὁλόκληρη στὴν ἀκαλαισθησία στὸ κάθε πράγμα, μία ἀκαλαισθησία ἀληθινὰ ἀπίστευτη, σὰ νὰ ἔχουμε γίνει ἕνα ὁλότελα ἄλλο γένος», γράφει ὁ Κόντογλου στὰ «Μυστικὰ Ἄνθη» του. (σελ. 46).
.             Τέταρτον: Ἱστορία. Ἀπόσυρση τῶν ὑπαρχόντων βιβλίων, ποὺ εἶναι γιὰ πρωτοετεῖς φοιτητὲς καὶ συγγραφὴ βιβλίων, στὰ ὁποῖα θὰ ἀναδεικνύονται οἱ ἐπιφανεῖς τοῦ Γένους. Γιατί εἶναι ἥρωες ὁ Μπότσαρης, ὁ Παπαφλέσσας, ἡ Μπουμπουλίνα, ὁ Παῦλος Μελάς, ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου; Ἀφιερώματα καὶ ἐπεισόδια ἀπὸ τὴν ζωή τους, ποὺ φανερώνουν τὸ μεγαλεῖο τους. Τὰ παιδιὰ θέλουν τὶς ἀξίες σαρκωμένες σὲ πρόσωπα.  Τοὺς μιλᾶς γιὰ τὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας μας, τὸν Παῦλο Μελά, καὶ κατανοοῦν τί σημαίνει ἡρωισμός, θυσία καὶ φιλοπατρία καὶ ἐπαναφέρεις στοὺς τοίχους κάδρα ἡρώων, γιὰ νὰ τοὺς βλέπουν καὶ νὰ καμαρώνουν ποὺ εἶναι Ἑλληνόπουλα.
.             Πέμπτον: Θρησκευτικά. Στὴν Ϛ΄ Δημοτικοῦ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς ἢ βίους ἁγίων, μαρτύρων καὶ νεομαρτύρων.  Χριστοκεντρικὴ παιδαγωγία, γιὰ νὰ καταλάβουν τὰ παιδιὰ (καὶ οἱ γονεῖς τους) ὅτι Χριστιανὸς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀναρριχᾶται, στὴν “σωζομένη” συκομουριὰ τοῦ Ζακχαίου, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ φιλεύει τὸν Χριστὸ στὸ σπίτι του καὶ μοιράζει «τὰ ἡμίσυ τῶν ὑπαρχόντων του, τοῖς πτωχοῖς». Γιὰ νὰ μάθουν τὰ βαπτισμένα, ἀλλὰ ξεμυρωμένα Ἑλληνόπουλα ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὰ γενέθλια, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἅγιοί τους καὶ γιορτάζουμε μὲ χαρά, τὴν ἡμέρα ποὺ δὲν πέθαναν, ἀλλὰ προτίμησαν τὴν ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ νίκησαν τὸν θάνατο. Τὰ παιδιὰ τρέχουν στὸν Χριστό. Αὐτὸς ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά του καὶ μᾶς μαλώνει:  «Ἄφετε τὰ παιδία…». Και ἐμεῖς βάζουμε ἀνάμεσά τους τὸ πρόγραμμα τοῦ Φίλη καὶ τοῦ Γαβρόγλου..
.             Ἕκτον:  Μὲ νόμο: Κάθε Δευτέρα ἔπαρση τῆς σημαίας καὶ ὅλο τὸ σχολεῖο ψάλλει τὸ ἀναστάσιμο ἀπολυτίκιο τοῦ Γένους, τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
.             Ἕβδομον: Ἡ γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Ἀπὸ ἀργία ξαναγίνεται σχολικὴ γιορτή.
.             Ὄγδοον: Παρελάσεις. Εἴδαμε κάτι νευρόσπαστα νὰ χοροπηδοῦν σὰν κατσίκια. Ἀπόρροια τῆς ἀνύπαρκτης Παιδείας, τῆς ἐκπαίδευσης (καὶ τῆς κοινωνίας), τοῦ χαβαλέ, τῆς κατάληψης καὶ τῆς ἀτιμωρησίας. ¨Θεέ μου τί βλέπομεν στὶς μέρες μας», θὰ μοιρολογοῦσε ὁ Μακρυγιάννης. Ξινὰ μῆλα ἀπὸ ξινές, ἄχρηστες μηλιές…
.             Ἂς τὸ καταλάβουμε «Σχολεῖο ἴσον δάσκαλος» (Παλαμᾶς).  Ὅλο τὸ βάρος νὰ πέσει στὴν ὑγιῆ, ἐθνικὴ μόρφωση τῶν δασκάλων. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τῆς Παιδείας: ἡ  ἐθνικὴ μόρφωση. «Δὲν μπορεῖ ἡ παιδεία ν’ ἀρνηθεῖ τὴν ἐθνικὴ μόρφωση καὶ νὰ γίνει ἀχρωμάτιστη, πανανθρώπινη Παιδεία, ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Τέτοια παιδεία θὰ ἦταν ἀφηρημένη μόνο ἔννοια χωρὶς περιεχόμενο». Εἶναι λόγια τοῦ Ἀλ.  Δελμούζου, στὸ βιβλίο του «Μελέτες καὶ πάρεργα» (σέλ. 42).  Ἤθελε νὰ πεῖ Παιδεία γιὰ Ἑλληνόπουλα, τὰ τρανὰ καὶ γερὰ γράμματα τοῦ Γένους, ποὺ μόρφωναν γενιὲς ποὺ «χιόνι ἔτρωγαν, χιόνι ἔπιναν καὶ τὴν φωτιὰ βαστοῦσαν»….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς

,

Σχολιάστε

ΠΑΙΔΕΙΑ… ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΗ (Δημ. Νατσιός)

Παιδεία… λειτουργικς ναλφάβητη

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

.             «Στοιχεῖα σόκ», ἔγραφαν πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ οἱ ἐφημερίδες.  «Λειτουργικὰ ἀναλφάβητοι» οἱ μισοὶ μαθητὲς τῶν Λυκείων.  Καὶ τί σημαίνει λειτουργικῶς ἀναλφάβητοι;  Παρένθεση:  Τὸ σωστὸ εἶναι λειτουργικῶς» καὶ ὄχι οἱ νεοφανεῖς σολοικισμοὶ τοῦ τύπου «ὁμολογουμένα» καὶ «λειτουργικά». Πῶς νὰ ἐξηγήσεις στοὺς ἡμιμαθεῖς κονδυλοφόρους ὅτι ἄλλο τὸ ἐπίρρημα ἀδιακρίτως (χωρὶς διάκριση) καὶ ἄλλο τὸ ἀδιάκριτα (χωρὶς διακριτικότητα, λεπτότητα).  Ἄλλο τὸ περιέργως (παραδόξως) καὶ ἄλλο τὸ περίεργα (παράξενα, ἀκατανόητα).  Ἄλλο τὸ τελείως (ἐντελῶς, καὶ εἶναι κυρίως ποσοτικὸ) καὶ ἄλλο τὸ τέλεια (μὲ τελειότητα, καὶ εἶναι ποιοτικό).  Ἐδῶ ἰσχύει τὸ «ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν».
.             Λειτουργικῶς ἀναλφάβητος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού, μὲ ἁπλὰ λόγια, δυσκολεύεται στὴν ἀνάγνωση, στὴν γραφὴ καὶ στὸ μέτρημα, στὴν ἀριθμητική. Τίς ὅμως ἢ τί πταίει;  Εὔκολη ἡ ἀπάντηση.  «Ἰχθὺς ἐκ τῆς κεφαλῆς ὄζει». Ὑπουργεῖο Παιδείας. Ἔτσι ἀκριβῶς τιτλοφορεῖται.  Ἐπιμένει ἀκόμη… Τί σημαίνει Παιδεία;  Ἀπάντηση. Νὰ εἶναι τὸν Σεπτέμβριο οἱ δάσκαλοι καὶ τὰ βιβλία στὰ σχολεῖα. Νὰ μὴν παρατηροῦνται «κενὰ καὶ ἐλλείψεις». Τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων;  Ἀδιάφορο. Τὸ ποιῶν τῶν δασκάλων;  Ποιὸς ἀσχολεῖται;  Ἐρωτῶ:  Μήπως τώρα δρέπουμε τοὺς καρπούς, τῆς εἰσαγωγῆς τὸ 2006, τῶν νέων, «σύγχρονων» βιβλίων Γλώσσας, «περιοδικῶν ποικίλης ὕλης», ὅπως ἀπροκάλυπτα τὰ ὀνομάζω;  Ὅτι σιγὰ-σιγὰ ξεβράζονται τὰ δηλητήρια καὶ οἱ ἀκαθαρσίες ποὺ φιλοξενοῦν;
.             Οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τοῦ δῆθεν προοδευτισμοῦ – ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς γίνεται πάντοτε ὑπουργὸς παιδείας – πειραματίστηκαν μὲ τὶς μίζερες, ξέψυχες καὶ σχιζοφρενικὲς ἰδεοληψίες τους καὶ τὰ παιδιὰ νιώθουν τὴν ναυτία ποὺ προκαλεῖ μουχλιασμένη τροφή, ἡ παιδεία τῆς ἀμάθειας.
.             Ἀποτέλεσμα;  Ἀνδρώθηκε μία νεολαία χωρὶς μνήμη, γεννημένη ἀπὸ τὸ μηδέν. Μία νεολαία βαρβάρων. «Ἕνα νέο εἶδος ἀνθρώπου ἔχει ἀναδυθεῖ τὸν τελευταῖο καιρό: Ὁ μορφωμένος βάρβαρος -ποὺ ἔχει σπουδάσει εἴκοσι χρόνια, ἔχει ἀποκατασταθεῖ θαυμάσια ἐπαγγελματικά, ἀλλὰ δὲν ἔχει διαβάσει τίποτα, δὲν ξέρει ἱστορία, ἀγνοεῖ ὁτιδήποτε βρίσκεται ἐκτὸς τῆς εἰδικότητάς τους», θὰ γράψει ἡ Βρετανίδα συγγραφέας Ντ. Λέσινγκ.  Μὲ λίγα λόγια οὐδέποτε ὑπῆρξαν στὸν κόσμο καὶ στὸν τόπο μας τόσοι ἐγγράμματοι καὶ τέτοια φτώχεια πνευματική.
.             Παιδεία σημαίνει ὅμως κυρίως γλῶσσα. Ἡ λέξη «ἀναλφάβητος» αὐτὸ κυρίως ὑπονοεῖ-τελείως ἀγράμματος, ἀστοιχείωτος.
.             Τὸ 2006, ὡς γνωστόν, ἄλλαξαν ὅλα τὰ βιβλία τῆς ἐκπαίδευσης, πρώτης καὶ δεύτερης σχολικῆς βαθμίδας.  Μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὰ γλωσσικὰ βοηθήματα. Γιὰ πρώτη φορὰ ἐξοβελίστηκαν ὅλοι οἱ παλαιότεροι σπουδαῖοι λογοτέχνες μας καὶ ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ ἀξιολύπητα ἐρεθίσματα καὶ ἀνάξια λόγου παραθέματα.
.              Πιὸ συγκεκριμένα:
.           Στὰ 10 βιβλία Γλώσσας τῆς Ε´ καὶ Ϛ´ Δημοτικοῦ, ἐκπροσωποῦνται μὲ ἕνα μόλις κείμενο πεζὸ ἢ ποίημα οἱ ἑξῆς λογοτέχνες μας:  Σολωμός, Παλαμᾶς, Ἐλύτης, Σεφέρης, Παπαντωνίου, Νιρβάνας, Ξενόπουλος. Ἀπουσιάζουν:  Παπαδιαμάντης, Κόντογλου, Μυριβήλης, Κρυστάλλης, Καρκαβίτσας, Πολέμης, Δροσίνης, Κάλβος, Βαλαωρίτης, Βιζυηνός, Ἄγρας, Ρώτας, Οὐράνης, Σικελιανός, Ψαθάς, Σαμαράκης καὶ ἄλλοι.
.             Ἐξοστρακίστηκαν τὰ δημοτικά μας τραγούδια «τὸ τελεσφορώτατατον ὄργανον τῆς ἐθνικῆς ἀγωγῆς, ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα», γράφει ὁ μεγάλος Νικόλαος Πολίτης.
.             Ἀπουσιάζουν κείμενα τῶν ἀρχαίων κλασσικῶν, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ διδακτικότατοι μύθοι τοῦ Αἰσώπου. Καὶ μὲ τί ἀντικαταστάθηκαν;

  1. Ἄρθρα ἐφημερίδων: Πληθώρα ἄρθρων, σχετικῶν καὶ ἄσχετων, ἀτάκτως ἐρριμμένων ἐντὸς τῶν πολλῶν σελίδων τῶν νέων βιβλίων, ἀλλὰ καὶ κατὰ συνέπεια ἐντὸς τῶν κεφαλιῶν τῶν μικρῶν μαθητῶν. Σὲ 15 τουλάχιστον μαθήματα ὑπάρχουν ἀποκόμματα ἐφημερίδων (ΕΘΝΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΝΕΑ, ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΒΗΜΑ, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ).

  2. Ἱστοσελίδες. Σὲ 10 ἀνέρχονται τὰ κείμενα ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἱστοσελίδες κυρίως ἑλληνικῶν ἱστοτόπων (ΦΟΚΟΥΣ, ΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟ, ΖΩΟΦΙΛΙΑ ΚΛΠ.).

  3. Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ δείχνουν μία ἀδυναμία τὰ νέα βιβλία εἶναι τὰ περιοδικά. Ὄχι ἕνα, ὄχι δύο ἀλλὰ σαράντα δύο κείμενα σὲ σύνολο 239 προέρχονται ἀπὸ διάφορα κυρίως παιδικὰ περιοδικὰ ὅπως: KID’S FUN (3), ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ (4), ΜΙΚΥ (2) καὶ αὐτὸ ποὺ ἐντυπωσιάζει περισσότερο, ἡ πραγματικὴ ἐμμονή: τὸ Περιοδικὸ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ τῆς ἐφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ποὺ ἐμφανίζεται 15 φορές.

  4. Τέλος, ὑπάρχουν καὶ 15 κείμενα -ἄχυρα- τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας καὶ 5 κείμενα μὲ κατασκευὲς ποὺ κατέχουν κεντρικὴ θέση στὴ διδασκαλία.

  5. Καὶ γιὰ τὴ λογοτεχνία τί μένει 102 κείμενα καὶ ποσοστὸ 42,5 %, ἐνῶ μέσα σὲ αὐτὰ συμπεριλαμβάνονται καὶ κείμενα ἥσσονος σημασίας, ἀποσπασματικὰ ἢ κείμενα ποὺ ὡς βασικὸ στόχο ἔχουν τὴν ἐφαρμογὴ κάποιων γραμματικῶν φαινομένων καὶ ὅπου τὸ κείμενο δὲν ἀντιμετωπίζεται καθόλου λογοτεχνικά, νοηματικά, ἐννοιολογικά.

  6. Μέσα σ’ αὐτὰ τὰ 102 κείμενα παρελαύνουν συνταγὲς μαγειρικῆς.  Κείμενα-κουτσουλιὲς δύσοσμες- του τύπου:  «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο κι ἐμεῖς κρυφτήκαμε στὸ ὑπόγειο».  (Γλώσσα Ε΄ Δημοτικοῦ, α΄ τεῦχος, σελ. 44-45).

Συνθέσεις κρανιοκενεῖς, προσβλητικὲς γιὰ πρόσωπα, σημαῖες τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ὅπως τὸ βλακῶδες μὲ τὶς τρεῖς εἰκόνες τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τῆς Κοκκινοσκουφίτσας καὶ τοῦ Καραγκιόζη, ὅπου κάποιο κακόγουστο ἀπολειφάδι τῆς νεοταξικῆς παράνοιας τοὺς θέλει πρωταγωνιστὲς σὲ κοινὴ ἱστορία.  (Τετράδιο ἐργασιῶν Γλώσσας Ϛ΄ Δημοτικοῦ, β΄ τεῦχος, σελ. 39).
.             Τὰ ἴδια καὶ χειρότερα συμβαίνουν στὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο.  Καὶ μετὰ διαρρηγνύουμε τὰ ράκη μας γιὰ τὴν γλωσσικὴ παιδεία τῶν νέων. Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες συνέπειες αὐτῆς τῆς γλωσσικῆς ἀνεπάρκειας εἶναι ὅτι προτρέπει σὲ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ λόγο. Πολλὰ παιδιὰ φτάνουν στὴν ἐξαλλοσύνη καὶ τὴν ἀπελπισία ἢ δραπετεύουν ἕως ἐθισμοῦ στὸν χαώδη κόσμο τῆς εἰκονικῆς αὐταπάτης καὶ ἐπικοινωνίας, γιατί δὲν μποροῦν νὰ ἐκφραστοῦν· «πάρε τὸν λόγο του, δωσ’ μου τὸ χέρι σου» θὰ πεῖ ὁ Ἐμπειρίκος.  Οἱ παλιοὶ οἱ παπποῦδες μᾶς ἔλεγαν: «νὰ ἰδωθοῦμε», ὅταν εἶχαν καιρὸ νὰ τὰ ποῦν.  Νὰ κοιταχτοῦν στὰ μάτια καὶ νὰ κουβεντιάσουν, ἥσυχα καὶ ἁπλά. Αὐτὸ εἶναι κοινωνία. «Καθ’ ὄτι  ἂν κοινωνήσωμεν ἀληθεύομεν, ἂν δὲ ἰδιάσωμεν ψευδόμεθα». Ἀληθὴς βίος εἶναι αὐτὸς ποὺ κοινωνεῖς μὲ τὸν ἄλλον. Ὁ ψεύτικος βίος εἶναι νὰ ἰδιωτεύσεις ἢ – μὲ σύγχρονους ὅρους – ὅταν ἐπικοινωνεῖς μὲ λόγια του ἢ στὸν ἀέρα (Ἡράκλειτος).
.             Ἂς τὸ καταλάβουμε.  Σήμερα τὸ σχολεῖο καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν. Τὸ φανερώνει αὐτὸ ἡ πολεμικὴ κατὰ τῆς Γλώσσας, τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν. Γκρεμίσαμε ἀσυλλόγιστα τὶς γέφυρες ποὺ μᾶς φέρνουν στὶς ρίζες μας, τὴν μόνη δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ στηρίζει τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος στὶς μεγάλες δοκιμασίες τοῦ καιροῦ μας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ γιὰ τὴν ΠΑΙΔΕΙΑ καὶ οἱ ΤΩΡΙΝΟΙ ΝΕΝΕΚΟΙ (Δ. Νατσιός)

Κολοκοτρώνης γι τν Παιδεία κα ο τωρινο Νενέκοι

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

 .             Ὁ συριζαῖος μέλος τῆς ΕΛΜΕ Κερκύρας, χημικὸς καθηγητής, ὁ καντιποτένιος ποὺ μαγάριζε Κολοκοτρώνη καὶ Παῦλο Μελά, ἐπανέλαβε αὐτὰ ποὺ τόσα χρόνια κυκλοφοροῦν στὰ πανεπιστημιακὰ ἀμφιθέατρα ἀπὸ τοὺς νεοταξίτες λέκτορες, «ἰνστρούχτορες» τῆς ἀριστερᾶς. Εἶναι τὰ διαπιστευτήρια γιὰ προαγωγὲς καὶ ἀνέλιξη. Ὅποιος ροκανίζει τὰ θεμέλια της πατρίδας εἶναι «ὁ ἄνθρωπός τους». Ὅσοι σκύβουμε καὶ προσκυνοῦμε τὴν ἱερὴ μνήμη τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ διδάσκουμε τὴν ἀλήθεια, γιατί σεβόμαστε τοὺς μαθητές μας, γι’ αὐτὸ τὰ παιδιὰ μᾶς ἀγαποῦν καὶ μᾶς θυμοῦνται διὰ βίου.
.             Θὰ συλλέξουμε, στὸ παρὸν κείμενο, ὅσα σπουδαῖα καὶ τιμαλφῆ εἶπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ γιὰ τὴν Παιδεία καὶ τὰ παιδιά. Θὰ σκύψουμε κάτω, ὄχι ἀπὸ τὴν πένα, αὐτὴν δὲν τὴν κάτεχε, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἀπροσκύνητο σπαθί του.
«Κάλλιο γιὰ τὴν πατρίδα
κανένας νὰ χαθεῖ
ἢ νὰ κρεμάσει φούντα
γιὰ ξένον στὸ σπαθί», ἔλεγε ὁ Ρήγας καὶ σημειώνει ὁ Κολοκοτρώνης στὰ ἀπομνημονεύματά του, διὰ χειρὸς Τερτσέτη: «Ἐφύλαξα πίστην εἰς τὴν παραγγελίαν τοῦ Ρήγα. Καὶ ὁ Θεὸς μὲ ἀξίωσε καὶ κρέμασα φούντα εἰς τὸ Γένος μου ὡς στρατιώτης του. Χρυσὴ φούντα δὲν ἐστόλισε ποτὲ τὸ σπαθί μου, ὅταν ἔπαιρνα δούλευσιν εἰς ξένα κράτη».
.             Ἀπὸ τὸν ἐξαίσιο λόγο τοῦ Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα, τὸ 1838, ἐνώπιον ὅλης τῆς τότε Ἀθήνας, θὰ ἐρανιστοῦμε τὶς περισσότερες σκέψεις του. Ξεκινῶ ἀπὸ τὸν ἐπίλογο ὅπου διαβάζω τοῦτα τὰ λόγια: «Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων ἔμεινα ἀγράμματος, καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρησι, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας». Τί μεγαλειῶδες μάθημα, ἐλεγκτικὸ πολλὲς φορὲς γιὰ μᾶς τοὺς δασκάλους! Τὰ παιδιὰ τὰ διδάσκεις μὲ ταπείνωση καὶ ὄχι ταπεινώνοντάς τα. Πόσες φορὲς μπαίνουμε στὴν τάξη, παραφουσκωμένοι ἀπὸ ἔπαρση καὶ ἀλαζονεία, ἐξουδενώνοντας τοὺς μαθητές μας, γιατί ἀδυνατοῦν νὰ παρακολουθήσουν τὶς ὑψηλόφρονες φλυαρίες μας. Καὶ ὅμως «ἡ γνῶσις φυσιοῖ, ἡ δὲ ἀγάπη οἰκοδομεῖ» κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο. Καὶ χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζει ὁ ἀνυπερήφανος ἥρωας ἐπαναλαμβάνει λόγια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, γιατί τὰ λιοντάρια τοῦ Εἰκοσιένα ἦταν πνευματικοπαίδια του. Τὸ τρομερὸ καριοφίλι εὐλογήθηκε ἀπὸ τὸ πετραχήλι, γι’ αὐτὸ ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21, ἦταν ἁγιασμένη, ὅπως γράφει ὁ Κόντογλου.
.             Ἔλεγε ὁ ἅγιος ὅταν ἔστηνε τὸν σταυρό του σ’ ἕναν τόπο: «Καὶ ὄχι μόνον δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σᾶς διδάξω, ἀλλὰ μήτε τὰ ποδάρια σας νὰ φιλήσω. Διότι ὁ καθένας ἀπὸ λόγου σας εἶναι τιμιώτερος ἀπ’ ὅλον τὸν κόσμον». (ἐπ. Αὐγουστίνου Καντιώτη, «Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός», σελ. 101).
.             «Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὅπου ἠμεῖς ἐλευθερώσαμεν, καί, διὰ νὰ γίνη τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια τῆς πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία». Ποιά εἶναι τὰ θεμέλια τῆς πολιτείας, πῶς ἰσάζεται καὶ στολίζεται; Μὲ τὰ μεγάλα ἔργα, τὶς πανάκριβες ἐπαύλεις καὶ τὶς τενεκεδοκρόταλες δόξες καὶ λόξες; Ὄχι, μὲ τὴν ὁμόνοια, γιατί ἀκόμη καὶ σήμερα δὲν ἐπουλώθηκαν καὶ εἶναι «θυμωμένες» οἱ πληγὲς τῶν ἐμφυλίων.
Βλέποντας ὁ Κολοκοτρώνης τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ γινόταν ἀπὸ τὴν «δολερὴ διχόνοια», τὸ 1824 – ἀφοῦ σκοτώθηκε ὁ σπουδαῖος γιός του Πάνος- παραδόθηκε καὶ τὸν «ἔκλεισαν» στὴν Ὕδρα. Ἦρθε ὁ Ἰμπραΐμ καὶ τὸν ἀναζήτησαν. Στὸ Ἀνάπλι, ποὺ ἐπέστρεψε, εἶπε: «Πρὶν ἔβγω στὸ Ἀνάπλι, ἔριξα στὴ θάλασσα τὰ πικρὰ τὰ περασμένα, κάνετε κι ἐσεῖς τὸ ἴδιο! Στὸ δρόμο ποὺ περνούσαμε νά ᾽ρθουμε στὴν ἐκκλησιά, εἶδα νὰ σκάβουν κάτι ἄνθρωποι. Ρώτησα καὶ μοῦ ᾽πανε πὼς γιὰ νὰ βροῦνε κρυμμένο θησαυρό. Ἐκεῖ, στὸ λάκκο μέσα, ρίχτε κι ἐσεῖς τὰ μίση τὰ δικά σας. Ἔτσι θὰ βρεθεῖ κι ὁ χαμένος θησαυρός!».
.             Ἡ θρησκεία, ἡ πίστη τῶν πατέρων ἡμῶν, ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία, εἶναι λιθάρι ριζιμιό τοῦ Γένους, διότι «ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος», ὅπως κανοναρχεῖ τοὺς νέους λίγο ἐνωρίτερα. Ἂν ὁ τωρινὸς πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας, διάβαζε στὰ ἐφηβικά του χρόνια τὸν Κολοκοτρώνη ἢ τὸν Μακρυγιάννη καὶ ὄχι τὶς μαρξιστικὲς τιποτολογίες καί… ὀζωδίες, θὰ εἶχε ἄλλη γνώμη γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν πίστη μας. Ἀλλὰ «τίς ἐκ τῶν ἀρχόντων (σσ. τῶν τελευταίων δεκαετιῶν) ἐπίστευσε» ποτὲ στὸν Χριστό; Τὴν πατρίδα μας τὴν ἀπελευθέρωσαν ἥρωες, Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι. Ὅταν τοῦ Κολοκοτρώνη τοῦ διάβασαν τὴν ἀπόφαση θανάτου στὸ δικαστήριο τῆς ντροπῆς τῶν Βαυαρῶν, εἶπε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθης ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Τὸ εἶπε μὲ φωνὴ ἄτρεμη καὶ ἔκαμε τὸ σταυρό του.
.             Στὴ μάχη τοῦ Σαραβαλίου, τὸ 1821, ὁ Ἀνδ. Ζαΐμης εἶχε καταφύγει στὴ μονὴ Ὀμπλού. Ὁ Κολοκοτρώνης τὸν ὀνείδιζε μὲ τὶς λέξεις: «κὺρ Ἀνδρέα, κὺρ Ζαΐμη, τοῖς ἐλάφοις ὅρη τὰ ὑψηλὰ καὶ πέτρα τοῖς λαγωοῖς καταφυγή». Ἀγράμματος μέν, ἀλλὰ γνώριζε τὸ Ψαλτήρι, γιατί λειτουργοῦνταν συχνὰ καὶ ὄρθρου βαθέος καὶ ὄχι δύο λεπτὰ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόλυση, ὅπως οἱ σημερινὲς ποικιλώνυμες ἀσημαντότητες.
Μιλᾶ ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ γιὰ τὴν «φρόνιμον ἐλευθερίαν», γιατί ὑπάρχει καὶ ἡ ἄφρων, ἡ ἀσυδοσία, ἡ ἀτιμωρησία.
.             Πολύτιμες, μεταξένιες καὶ οἱ παρακάτω παραινέσεις τοῦ γερο-Κολοκοτρώνη, ἡ ἄγρυπνη συνείδηση τοῦ Γένους. Οὔτε Εὐρωπαίους παιδαγωγοὺς διάβασε οὔτε γνώση τῶν σύγχρονών του «ρευμάτων» εἶχε. Γνώριζε ὅμως τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση καὶ βίωνε τὰ καθαρὰ ἤθη τοῦ Γένους, τὴν ἠθική τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ ζοῦσε ἀπὸ μικρός. Ὁ λόγος του μᾶς θυμίζει τοὺς δικαίους στρατηγοὺς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἦσαν στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
.           Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ: «Παιδιά μου νὰ μὴν ἔχετε πολυτέλεια, νὰ μὴν πηγαίνετε εἰς τοὺς καφενέδες καὶ τὰ μπιλιάρδα. Νὰ δοθῆτε εἰς τὰς σπουδάς σας, καὶ καλλίτερα νὰ κοπιάσετε ὀλίγον δύο καὶ τρεῖς χρόνους καὶ νὰ ζήσετε ἐλεύθεροι εἰς τὸ ἐπίλοιπο τῆς ζωῆς σας, παρὰ νὰ περάσετε τέσσαρους πέντε χρόνους τὴ νεότητά σας καὶ νὰ μείνετε ἀγράμματοι. Νὰ σκλαβωθῆτε εἰς τὰ γράμματά σας. Νὰ ἀκούετε τὰς συμβουλὰς τῶν διδασκάλων καὶ γεροντοτέρων, καί, κατὰ τὴν παροιμία, μύρια ἤξευρε καὶ χίλια μάθανε. Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνη σκεπάρνι μόνο διὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ νὰ κυττάζη τὸ καλὸ τῆς Κοινότητος, καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸ αὐτὸ εὑρίσκεται καὶ τὸ δικό σας». Ἡ μόνη σκλαβιά, ποὺ μᾶς  ἁρμόζει, λέει ὁ Κολοκοτρώνης, εἶναι στὰ γράμματα.  Σὲ ποιά ὅμως γράμματα; «Στὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε/ οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης), τὰ γράμματα τῶν Πατέρων, τῶν ἁγίων, τῶν μεγάλων φιλοσόφων τῆς ἀρχαιότητας, τοὺς ὁποίους ζωγράφιζε ἡ Ἐκκλησία στοὺς νάρθηκες.
.             Νὰ κλείσω μ’ αὐτὸ ποὺ ἐντόπισα στὶς ὑποσημειώσεις τῆς «Διηγήσεως Συμβάντων» τοῦ Τερτσέτη. Ἕνας Ἰταλὸς περιηγητὴς ὀνόματι Πέκιο, συναντᾶ τὸν φυλακισμένο στὴν Ὕδρα, στὸ μοναστήρι τοῦ προφήτη Ἠλία, Κολοκοτρώνη. Ἡ συζήτηση ἔφτασε στὶς νίκες τοῦ Μπραΐμη. Τοῦ λέει ὁ στρατηγός: «Ἠξεύρεις τί ἔφερε τὴν νίκη τῶν Αἰγυπτίων; Ἡ ἑνότης τῆς πολεμικῆς δυνάμεως, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες ἀφανίζονται ἀπὸ τὴν μανίαν του νὰ θέλουν νὰ καπιτανεύουν, χωρὶς τὴν ἀπαιτούμενην ἐμπειρίαν».
.             Θὰ φθάναμε σὲ κρίσεις, ἂν «καπιτάνευαν» ἔμπειροι καὶ ὄχι  μνημονιακοὶ λακέδες καὶ πειθήνια ἐνεργούμενα τοῦ Βερολίνου; Θὰ εἴχαμε Παιδεία ποὺ προκαλεῖ ναυτία στὰ παιδιά, ἂν διδάσκαμε στὰ ἀναλυτικὰ προγράμματα αὐτὰ τὰ σπουδαῖα καὶ ὄχι τὶς ἀκαθαρσίες τοῦ κάθε Φίλη ἢ Γαβρόγλου ἢ τὰ ἀξιολύπητα ψεύδη τοῦ κάθε Νενέκου, κάθε ἀνισόρροπου ποὺ ἔτυχε νὰ γίνει ἐκπαιδευτικός;

Νατσιὸς Δημήτρης
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΤΑΓΗ στὴν ΝΕΑ ΤΑΞΗ ἡ ΝΙΚΗ ὡς «σκεῦος κεραμέως»

Ὑποταγὴ στὴ νέα τάξη

ἐφημ. «Δημοκρατία»
18.09.2019

.               Θέλουν νὰ κρύψουν τοὺς Ἀφγανούς, τοὺς Πακιστανοὺς καὶ τοὺς λοιποὺς ἰσλαμιστὲς ἐποίκους κάτω ἀπὸ τὸ «χαλί». Αὐτὸ θέλουν νὰ κάνουν μὲ τὶς ἀντεθνικὲς καὶ ἀντιχριστιανικὲς ἀποφάσεις τῆς Ἀρχῆς Προστασίας Δεδομένων Προσωπικοῦ Χαρακτήρα, ποὺ «ἀποφάσισε» ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀναγράφονται οὔτε τὸ θρήσκευμα οὔτε ἡ ἰθαγένεια στὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα τηροῦνται στὸ σχολεῖο καὶ στοὺς τίτλους καὶ στὰ πιστοποιητικὰ σπουδῶν τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης. Ἀντὶ ἡ κυβέρνηση νὰ πετάξει στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων τὴν «ἀπόφαση», ξεκίνησε ἄμεσα νὰ τὴν ἐφαρμόζει!
.               Ἡ ὑπουργὸς Παιδείας Νίκη Κεραμέως δήλωσε γιὰ τὸ θέμα: «Στόχος μας στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων εἶναι νὰ καλλιεργοῦμε διαρκῶς ἕνα σχολικὸ περιβάλλον γνώσης ἐλεύθερο, δημιουργικό, χωρὶς ἀποκλεισμούς. Καταπολεμώντας κάθε εἴδους διάκριση, σεβόμενοι τὶς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις».
.               Ἡ κυρία Κεραμέως θὰ πρέπει νὰ ἐξηγήσει στοὺς Ἕλληνες, ποὺ ὑπερψήφισαν αὐτὴ τὴν κυβέρνηση ἔναντι τῆς διεθνιστικῆς καὶ χριστιανομάχου προηγούμενης, κατὰ ποίαν ἔννοια συνιστᾶ «διάκριση» ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ κράτους ἡ ἀναφορὰ στὴν ἰθαγένεια καὶ στὸ θρήσκευμα ἑκάστου μαθητῆ σὲ ἐπίσημα ἔγγραφα.
.               Ἐπίσης, ἡ κυρία Κεραμέως, συνεχίζοντας τὴ δήλωσή της, ὑπέπεσε καὶ σὲ ἀκόμη ἕνα ἀτόπημα. Συγκεκριμένα, εἶπε: «Ἡ ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος καὶ τῆς ἰθαγένειας στοὺς τίτλους καὶ στὰ πιστοποιητικὰ σπουδῶν δὲν εἶναι ἀναγκαία καὶ πρόσφορη γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ σκοποῦ τους, ὁ ὁποῖος συνίσταται ἀποκλειστικὰ στὴν παρακολούθηση τῆς φοίτησης καὶ τὴ βεβαίωση τῶν ἐπιδόσεων καὶ τῆς ἐπιτυχοῦς περάτωσης τῶν σπουδῶν τοῦ μαθητῆ». Δηλαδή, τὸ ἑλληνικὸ κράτος σκοπεύει ἁπλὰ νὰ δίνει σὲ ἀγνώστου προελεύσεως ἄτομα κάποια πιστοποιητικὰ ὅτι… πέρασαν ἀπὸ τὰ σχολεῖα μας.
.               Ἡ ὑπουργὸς Παιδείας, ἀλλὰ καὶ τὸ σύνολο τοῦ πολιτικοῦ κόσμου τῆς χώρας πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι ἡ Παιδεία τῆς χώρας μας δὲν προώρισται νὰ πλάθει νεοταξικὸ κιμά, ἀλλὰ νὰ διαπλάθει συνειδήσεις Ἑλλήνων. Αὐτὸ προβλέπει καὶ τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος στὸ ἄρθρο 16.2: «H Παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης, καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες».

 

 

 

 

,

Σχολιάστε