Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παιδεία

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: ΑΠΟΒΛΗΤΟΙ, ΑΧΡΗΣΤΟΙ, ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΟΙ

Ἔντονη διαμαρτυρία
γιά τήν ἀργία τῆς ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν
στά σχολεῖα

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ΄

.          Μέ πολλή θλίψη διαμαρτύρομαι ἔντονα γιά τήν σχετική ἀπόφαση τῆς ἀργίας τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν γι’ ὅλα τά σχολεῖα Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης. Πρόκειται γιά λάθος. Οὔτε ἑορταστική ἐκδήλωση, οὔτε σχετική ὁμιλία, οὔτε ἐκκλησιασμός. Ὡς οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες νά εἶναι ξένο σῶμα ἀπό τήν ἑλληνική παιδεία. Ἀπόβλητοι, ἄχρηστοι, ἀνυπόληπτοι, ξεχασμένοι, σέ περιφρόνηση.
.              Ποῖοι; Οἱ Τρεῖς «μέγιστοι φωστῆρες τῆς τρισηλίου θεότητος», οἰ ἐξαιρετικές προσωπικότητες τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων καί τῆς παιδείας, μέ τήν σπάνια μόρφωση, τήν πολύπλευρη γνώση καί τό ἦθος, πού τά συγγράμματά τους ἀποτελοῦν ἀκένωτη πηγή σοφῶν διδαγμάτων. Οἱ, Βασίλειος ὁ Μέγας, ὁ φιλοσοφικότερος νοῦς Γρηγόριος, ὁ Δημοσθένης τῆς Ἐκκλησίας Χρυσόστομος, οἱ πιό γνήσιοι ἄνθρωποι, οἱ Οἰκουμενικοί Διδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀνοικτούς ὁρίζοντες στή σκέψη καί ἀγωγή.
.             Διερωτᾶται κανείς, τά παιδιά μας δηλαδή, δέν ἔχουν τίποτα νά διδαχθοῦν γιά τήν πορεία τῆς ζωῆς τους ἀπό τίς πολυταλαντοῦχες αὐτές μορφές τοῦ κόσμου τοῦ πνεύματος; Γιατί τούς μεγάλους αὐτούς θεοφόρους Πατέρες τούς ἀποκλείουμε ἀπό τήν γενικότερη παιδεία τῶν νέων μας; Ὅταν ξένα ἐκπαιδευτικά ἱδρύματα ἀναζητοῦν τούς δικούς μας Τρεῖς Ἱεράρχες, τούς μεταφράζουν, τούς μελετοῦν καί προσπαθοῦν νά κατανοήσουν τά σοφά μηνύματά τους, ἐμεῖς ἐπιτρέπεται νά τούς θέτουμε στό περιθώριο;
.           Φαντάζει στό στερέωμα τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαιδευτικῆς κοινότητας τραγικό, ἀντί ἑορτῆς καί προβολῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, νά ἐρχόμεθα καί νά καθιερώνουμε ἀργία τήν 30η Ἰανουαρίου. Τήν μόνη δικαιολογία πού ἴσως βρίσκουμε γι’ αὐτή τήν ραστώνη εἶναι ἡ ἄγνοια. Ὡστόσο ἡ διόρθωση τοῦ λάθους μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ τώρα μάλιστα, πού σέ καιρούς δυσχειμέρους, ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη καί πρό παντός οἱ νέοι, τήν ἔνθεη σοφία τους. Τούς εὐεργέτες «δι’ ὧν πρός τό εὖ εἶναι χειραγωγούμεθα» δέν τούς θέτουμε στή γωνία ἀλλά στό κέντρο καί τούς σεβόμεθα, τούς τιμοῦμε καί τούς γιορτάζουμε.

Διαφημίσεις

, ,

Σχολιάστε

«ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΞΕΦΤΙΛΑΣ παράγων τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, ποὺ θεωρεῖ ὅτι διαθέτει τὸ κύρος νὰ ἐξαφανίσει ἀπὸ προσώπου γῆς φυσιογνωμίες σὰν τὸν Παῦλο Μελᾶ;»

Ο τενεκέδες πο σβήνουν τν στορία μας

Τοῦ Δημήτρη Καμπουράκη

.         Ὅταν τὸ ὑπουργεῖο παιδείας κόβει ἀπὸ τὴν διδακτέα ὕλη τοῦ Λυκείου τὸν Παῦλο Μελᾶ καὶ τὸν Γερμανὸ Καραβαγγέλη, δὲν κάνει τίποτα ἄλλο παρὰ νὰ κόβει ἄλλη μία φέτα ἐθνικῆς συνείδησης ἀπὸ τὶς ἑπόμενες γενιὲς Ἑλλήνων καὶ νὰ τὴν πετάει στὰ σκουπίδια. Κάποιος πρέπει ἐπιτέλους νὰ πεῖ σ’ αὐτοὺς τοὺς τενεκέδες πὼς ἄλλο εἶναι ἡ σωστὴ διδασκαλία τῆς ἱστορίας μας κι ἄλλο ἡ κατάργησή της.
.         Διότι ἐδῶ τό ᾽χουμε παρακάνει. Κάθε πενταετία-δεκαετία, ἀνάλογα μὲ τὴν πολιτικὴ συγκυρία καὶ τὸ ἐπίπεδο τῶν σχέσεων μὲ τοὺς γείτονές μας, κόβουμε ἕνα κομματάκι ἐθνικῆς ἱστορίας καὶ τὸ στέλνουμε στὰ ἀζήτητα. Στηριγμένοι σὲ μία ἀνόητη θεωρία, ποὺ λέει ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου παύει νὰ καλλιεργεῖται τὸ μίσος ἀνάμεσα σὲ γειτονικοὺς λαούς, καταλήγουμε νὰ μετατρέπουμε τὴν διδασκαλία τῆς ἱστορίας σ’ ἕναν χυλό, ποὺ προκαλεῖ ὄχι τὸ ἐνδιαφέρον ἀλλὰ τὴν ἀπαξία τῶν παιδιῶν μας.
.         Ἀρχίσαμε ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ’80 τὰ ΜΟΕ (Μέτρα Οἰκοδόμησης Ἐμπιστοσύνης) μὲ τοὺς Τούρκους κι ἔφαγε ἡ μαρμάγκα ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία τὸν Νικηταρᾶ τὸν Τουρκοφάγο. Τὸν κάναμε Νικήτα Σταματελόπουλο κι ὅταν θὰ πεθάνει κι ἡ δική μας γενιά, θὰ ἐξαφανιστεῖ κι αὐτὸς ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ μνήμη. Τὴν δεκαετία τοῦ ’90 καὶ τοῦ 2000 γίναμε φιλαράκια μὲ τοὺς Βούλγαρους, ρούφηξε ἡ μαύρη τρύπα τὸν Βασίλειο τὸν Βουλγαροκτόνο. Αὐτὸς ἔγινε Βασίλειος Β´ ὁ Μακεδὼν καὶ ἐξαφανίστηκε μέσα στοὺς ἀτέλειωτους ἀνιαροὺς καταλόγους τῶν Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων.
.         Τώρα ἦρθε ἡ σειρὰ τῶν Σκοπιανῶν. Βάλαμε μία ὑπογραφὴ στὶς Πρέσπες καὶ –ὢ τοῦ θαύματος– παίρνουν τὴν ἄγουσα πρὸς τὴν ἱστορικὴ ἀνυπαρξία ὁ Παῦλος Μελᾶς, ὁ Γερμανὸς Καραβαγγέλης καὶ οἱ ὑπόλοιποι Μακεδονομάχοι. Εὐτυχῶς δηλαδὴ ποὺ δὲν συνορεύουμε τὸ Ἰράν, διαφορετικὰ θὰ εἶχε πάρει ὁ […] τὶς Θερμοπύλες καὶ τὴν Σαλαμίνα, ἁπλῶς οἱ Πέρσες εἶναι μακριὰ κι ἔτσι τὴν γλύτωσαν (ὣς τώρα) ὁ Λεωνίδας μὲ τὸν Θεμιστοκλῆ.
.         Συγγνώμη, ποιοὶ ἀνόητοι πιστεύουν ὅτι ἡ ἱστορία μπορεῖ νὰ διδαχθεῖ, δίχως νὰ περιλαμβάνει τὶς ἐμβληματικὲς φυσιογνωμίες κάθε ἐποχῆς; Ποιοί μετατρέπουν τὰ ἱστορικά μας βιβλία σ’ ἕνα κουραστικὸ ἄθροισμα κοινωνιολογικῶν ἀναλύσεων καὶ πολιτιστικῶν πληροφοριῶν, δίχως ἴχνος ἐθνικῆς ἰδιαιτερότητας; Εἴπαμε, νὰ μὴν κατασκευάζουμε σωβινιστές, ἀλλὰ ὄχι νὰ διδασκόμαστε τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία λὲς κι εἴμαστε Νορβηγοὶ ἢ Ἀργεντίνοι. Δὲν φυτρώσαμε ὡς ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ κράτος, κάποια πράγματα ἔγιναν πάνω σὲ τοῦτα τὰ χώματα γιὰ νὰ παραμένουν ἀκόμα ἑλληνικά. Ἀγῶνες δόθηκαν, αἷμα χύθηκε.
.         Ἡ φιλία καὶ ἡ ἀλληλοκατανόηση τῶν λαῶν στεριώνει μέσα ἀπὸ τὴν σωστὴ διδασκαλία τῆς ἱστορίας, ὄχι μέσα ἀπὸ τὴν κατάργησή της. Τὰ παιδιὰ μαθαίνουν νὰ μὴν μισοῦν ἀναίτια τὸν ἀπέναντι λαό, ὅταν οἱ δάσκαλοι τοὺς ἐξηγήσουν τὶς συνθῆκες κάθε ἐποχῆς καὶ τὶς αἰτίες τῶν καλῶν καὶ κακῶν στιγμῶν στὴ σχέση μας, ὄχι λέγοντάς τους ὅτι οἱ δύο λαοὶ ἦταν κολλητάρια ἀναντὰμ μπαμπαντάμ. Καὶ βεβαίως τὸ Ἑλληνόπουλο πρέπει νὰ μάθει νὰ σέβεται τὸν γείτονά του, ὅμως πρέπει ἄλλο τόσο νὰ μάθει πὼς ἡ πατρίδα του χρειάζεται ὑπεράσπιση, ἂν αὐτὸς ὁ γείτονας ἀποδειχθεῖ ἀνάξιος τῆς φιλίας ποὺ τοῦ προσφέρει. Πλὴν γιὰ τὸ δεύτερο, τ παιδ χρειάζεται πρόσωπα κα παραδείγματα.
.         Αὐτὸς ὁ διεθνικός, ἀκαταλαβίστικος καὶ ψευτοκουλτουριάρικος χυλὸς ποὺ (δὲν) μαθαίνουν οἱ σημερινοὶ πιτσιρικάδες μας στὰ σχολεῖα μας, δὲν εἶναι ἑλληνικὴ ἱστορία. Εἶναι προθάλαμος μίας κοινωνίας νθρώπων δίχως θνικ ταυτότητα. Καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ποιός εναι ατς ξεφτίλας παράγων στν πολιτικ διοικητικ εραρχία το πουργείου παιδείας, πο θεωρε τι διαθέτει τ κύρος ν ξαφανίσει π προσώπου γς φυσιογνωμίες σν τν Παλο Μελ τν Νικηταρ, πο χυσαν τ αμα τους γι ν μπορε ατς ν παίρνει σήμερα μισθ π τ λεύθερο λληνικ κράτος; Ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ κύριος καὶ ποῦθε πῆρε τέτοια νομιμοποίηση;
.         Καὶ μὴ μοῦ λέτε ἐμένα πὼς μὲ τέτοιες κριτικὲς κατασκευάζω Χρυσαυγίτες, διότι Χρυσαυγίτες κατασκευάζουν μακροπρόθεσμα αὐτοὶ ποὺ προσπαθοῦν νὰ φτιάξουν μία κοινωνία δίχως ἐθνικὴ ἀναφορὰ καὶ μνήμη. Ὅσο τὸ ἐπίσημο ἐκπαιδευτικό μας σύστημα ἀρνεῖται ἢ ἀφυδατώνει τὴν ἱστορία μας, τόσο θὰ παραμονεύουν κάποιοι ἄλλοι ποὺ θὰ τὴν διδάξουν στὰ παιδιά μας ὑπογείως καὶ μπολιασμένη μὲ μίσος καὶ σωβινισμό. Ὁπότε κόψτε τὸν ἐπικίνδυνο χαβαλὲ μὲ τοὺς Σκοπιανοὺς γιὰ τὴν διδασκαλία τῆς ἱστορίας τῆς Μακεδονίας στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα. Διότι τὸ παιδὶ ποὺ μέσῳ κινητοῦ μπορεῖ νὰ συνδέεται καθημερινὰ μὲ Νέα Ὑόρκη ἢ Σαγκάη ἀλλὰ παράλληλα δὲν ἔχει ἰδέα γιὰ τὴν πατρίδα του, δὲν θέλει πολὺ νὰ νιώσει ὅτι εἶναι Ἀμερικάνος ἢ Κινέζος. Ἐντάξει;

 

ΠΗΓΗ: liberal.gr

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Τὴν Παιδεία τῶν παιδιῶν μας στὰ χέρια μας!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὅ,τι ἐκχωρεῖται ἀσυλλόγιστα (: ἐπιπόλαιες καὶ κοντόφθαλμες ἐπιλογὲς στὴν κάλπη!), ἐπανακτᾶται δύσκολα. Πολὺ δύσκολα.

.           Ἐπιτέλους, τί Ἑλλάδα ἀπεργάζεται τὸ Ὑ­πουργεῖο Παιδείας καὶ τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ); Ποῦ τέλος πάντων θέλουν νὰ ὁδηγήσουν τὴ νέα γενιά; Τί νὰ ὑποθέσει κανεὶς γιὰ τὴ νέα, «ἀνιστόρητη», ὅπως χαρακτηρίσθηκε, ἀπόφαση τοῦ ­Ὑπουργείου Παιδείας – σημειωτέον, Ὑπουργείου ἀριστε­ρῆς Κυβερνήσεως – νὰ μὴ συμπεριλάβει τὰ Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία καὶ ­Γεωλογία στὶς προαγωγικὲς ἐξετάσεις τῆς Α΄ καὶ Β΄ Λυκείου; Τὶς Θετικὲς δηλαδὴ Ἐπιστῆμες, οἱ ὁ­ποῖες ὀξύνουν τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ καλ­λιεργοῦν τὴν κριτική του σκέψη! Μπορεῖ πιὰ κανεὶς νὰ μὴν ἔχει βάσιμες ὑποψίες ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ τακτικές – σειρὰ κατεδαφιστικῶν προσπαθειῶν ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια – ἀποσκοποῦν στὴ δημιουργία μιᾶς νέας γενιᾶς Ἑλλήνων χαμηλότατου μορφωτικοῦ καὶ νοητικοῦ ἐπιπέδου, πλήρως χειραγωγήσιμης ἀπὸ τὸ σύστημα τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων;
.              Τὶς ὑποψίες αὐτὲς δὲν ἐκφράζουμε μόνο ἐμεῖς. Κάθε σκεπτόμενος Ἕλληνας ἀνησυχεῖ πλέον γιὰ τὰ τεκταινόμενα στὴν πατρίδα μας. Οἱ ἀνακοινώσεις ποὺ ἐξέδωσαν ἡ Ἑλληνικὴ Μαθηματικὴ Ἑταιρεία (ΕΜΕ), καθὼς καὶ ἐπιστημονικὲς ἑνώσεις Φυσικῶν Ἐπιστημόνων εἶναι εὐγλωττότατες ὡς πρὸς τὶς ἀνησυχίες αὐτές: «Μὲ λειψὴ ἄλγεβρα καὶ χωρὶς γεωμετρία, τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καλλιεργεῖ τὸν μαθηματικὸ ἀναλφαβητισμὸ καὶ τὴ γνωστικὴ ἐρήμωση τῶν σχολείων. Μὲ μιὰ ἀνιστόρητη ἀπόφαση, τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας προγραμματίζει τὴν ἀλλοίωση τοῦ ἐπιστημονικοῦ περιεχομένου τῆς μαθηματικῆς ἐκπαίδευσης», τονίζει ἡ ΕΜΕ, ἐνῶ ἡ κοινὴ ἀνακοίνωση τῶν Φυσικῶν, Χημικῶν, Γεωλόγων καὶ Βιοεπιστημόνων εἶναι πολὺ πιὸ καυστική: «Μετὰ τὴν καταστροφικὴ πολιτικὴ τῆς κατάργησης τῶν ἐξετάσεων στὰ περισσότερα μαθήματα τοῦ Γυμνασίου, ἔρχεται ἡ σειρὰ τοῦ Λυκείου. Προφανῶς οἱ ἐμπνευστὲς τῆς πρότασης ἀπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ ΙΕΠ (…) ἔβαλαν στὸ στόχαστρο τὸ Λύκειο, τοῦ ὁποίου τὴ διάλυση μὲ περισσὴ ἐνάργεια ἀπεργάζονται (…). Ἡ ὀπισθοδρόμηση εἶναι πρωτοφανής. Ἡ χώρα βρίσκεται ἐδῶ καὶ σχεδὸν μία δεκαετία σὲ μιὰ ἄνευ προηγουμένου οἰκονομικὴ κρίση, ἀπὸ ὅπου μπορεῖ νὰ διαφύγει μόνο ἂν ἐπενδύσει στὴ γνώση καὶ τὴν καινοτομία. Ὅσοι συμφωνήσουν στὴ διάλυση τοῦ Λυκείου θὰ εἶναι ὑπόλογοι στὶς ἑπόμενες γενιές, γιατὶ θέτουν σὲ κίνδυνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας». Ἡ ἀνακοίνωση κάνει λόγο καὶ γιὰ ἕνα «κακὸ σενάριο», ποὺ ὅμως εἶναι πολὺ πιθανό. Ἐνδεχομένως λοιπὸν «πρόκειται γιὰ μιὰ ἐσκεμμένη καὶ προγραμματισμένη ἐπίθεση στὸ ἐκπαιδευτι­κὸ σύστημα, ὥστε νὰ μετατρέψει τὴν πλειοψη­φία τοῦ μὴ προνομιούχου μαθητικοῦ πληθυσμοῦ σὲ ἐγκλωβισμένο καὶ χειραγωγήσιμο ἐργατι­κὸ δυναμικὸ χαμηλῆς ἐξειδίκευσης».
.              Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀποκαλύψεις τί ἄλλο νὰ προσθέσει κανείς; Ἔκκληση μόνο: Ὅσοι ἀκόμα πιστεύουν σ᾿ αὐτὴν τὴν πατρίδα, στὸ ἔνδοξο παρελθόν της καὶ στὸ ἀντάξιο τοῦ παρελθόντος μέλλον της, ἂς ἐγερθοῦν. Γονεῖς ποὺ ἔχουν τὰ παιδιά τους στὸ σχολεῖο, Σύλλογοι Γονέων καὶ Κηδεμόνων ἂς ἀντιδράσουν δυναμικά. Μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο: μὲ παραστάσεις, μὲ μηνύσεις, μὲ ἐπιστροφὲς στὸ Ὑπουργεῖο τῶν βιβλίων (φακέλων μαθητῆ). Αὐτὸς ὁ τόπος ἐλεύθερους καὶ ἄριστους πολίτες ἤξερε πάντα νὰ ἀναδεικνύει, ὠφέλιμους γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ὄχι πιὰ ἄλλος ξεπεσμός. Ἂς πάρουμε τὴν Παιδεία τῶν παιδιῶν μας στὰ χέρια μας!

Σχολιάστε

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΥ ΝΟΣΕI (Τὴν λυμαίνονται ἰδεολογικὲς καὶ συνδικαλιστικὲς σπεῖρες)

Παιδεία πο νοσε

ἐφημ. «Δημοκρατία», 07.09.18

.                 Ἡ μεγάλη, ἀνοιχτὴ πληγὴ ποὺ αἱμορραγεῖ στὴν Ἑλλάδα δὲν εἶναι ἡ οἰκονομία. Δὲν εἶναι κὰν ἡ μετανάστευση, ἡ ἀπόδραση νέων, μεσηλίκων, ἀκόμη καὶ ἡλικιωμένων ἀπὸ μία χώρα ποὺ ἔχει ἐξαθλιωθεῖ καὶ τεθεῖ ὑπὸ διεθνῆ ἐπιτροπεία. Ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ὄχι αἴτιο τῆς ἀρρώστιας ποὺ ἔχει χτυπήσει τὴ χώρα. Τ μεγάλο πρόβλημά μας εναι Παιδεία κα τ πρότυπα πο διαφημίζονται ς κυρίαρχα π κείνους πο χουν τν ξουσία ν ρίζουν τί εναι σωστ κα τί λάθος. Ἡ Παιδεία, καὶ συνολικὰ ὡς ἐκπαίδευση τῆς κοινωνίας ἀπὸ τοὺς μηχανισμοὺς παραγωγῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας ἀλλὰ καὶ ὡς σύστημα κρατικῆς ἐκπαίδευσης, ποὺ παρέχεται στὶς νέες γενιές, εἶναι προβληματικὴ ἀπὸ τὴν κορφὴ μέχρι τὰ νύχια. Ἀπὸ τὰ βιβλία καὶ τὸν χαρακτήρα ἑνὸς τμήματος, ἰδιαίτερα φανατισμένου, ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ ἕως τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν ἐγχειριδίων, πολλὰ ἐκ τῶν ὁποίων δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀφελληνισμένα γονατογραφήματα.
.                 Ἡ ἐκπαίδευση ἔχει χάσει τὸ περιεχόμενό της καὶ τὸ μόνο ποὺ ἔχει ἀπομείνει εἶναι ἕνας ἄδειο κέλυφος. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ πιὸ ἰσχυρὴ ἀνθελληνικὴ παράταξη ποὺ ἀντιμετωπίζει τὸ ἔθνος βρίσκεται «ταμπουρωμένη» στὰ ρημαγμένα κτίρια τῆς Τριτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης. Δὲν εἶναι σύμπτωση ὅτι οἱ παντοειδεῖς μαφίες, ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ ἐμπόριο ναρκωτικῶν, τὸ λαθρεμπόριο τσιγάρων καὶ τὴ διάθεση προϊόντων «μαϊμού», προτιμοῦν γιὰ λημέρια καὶ ἀποθῆκες τοὺς τὶς κτιριακὲς ἐγκαταστάσεις τῶν ΑΕΙ. Ὑπῆρχε σκοπὸς ποὺ προπαγανδίστηκε, ἐπιβλήθηκε διὰ τῆς βίας καὶ ἐμπεδώθηκε ἡ ἰδέα ὅτι οἱ πάντες δικαιοῦνται λόγο στὰ ἀμφιθέατρα ἐκτὸς ἀπὸ ὅσους ἐκπροσωποῦν τὸν νόμο ἢ μία ἰδεολογία διάφορη τοῦ ἀριστερισμοῦ. Τὸ περιβόητο πανεπιστημιακὸ ἄσυλο εἶναι ἕνα ἄβατο γιὰ τὸ κράτος καὶ ἕνας χῶρος ἀσύλου γιὰ τὴ βία καὶ τὴν παραβατικότητα. Καθηγητὲς ἐκβιάζουν γιὰ λαδώματα φοιτητὲς μὲ ἀντίτιμο τοὺς βαθμούς, ζητοῦν ἀπὸ φοιτήτριες νὰ τοὺς διαθέσουν τὴ σάρκα τους γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν ἄρρωστες ὀρέξεις καὶ ἡ λεγόμενη πανεπιστημιακὴ κοινότητα, ἀγαπημένο τέκνο τῆς μεταπολιτευτικῆς παρακμῆς, ἀδρανεῖ καὶ σιωπᾶ.
.                 Στὴ Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση συνδικαλιστές, εὑρισκόμενοι σὲ πνευματικὴ σύγχυση, δημοσιοποιοῦν μία κωμικοῦ χαρακτήρα ἀλλὰ θλιβεροῦ περιεχομένου ἀνακοίνωση, μὲ τὴν ὁποία ἀρνοῦνται δωρεὰ ἱδρύματος ἐπειδή, ἂν πραγματοποιηθεῖ, τότε μπορεῖ τὸ κράτος νὰ βρεῖ πρόφαση νὰ σταματήσει τὴ χρηματοδότηση τῆς δημόσιας καὶ δωρεὰν παιδείας. Εἰρωνεία: Δωρεὰν ἡ παιδεία, ἀλλὰ ἡ ἀνεπάρκειά της ἐπιβάλλει στὶς οἰκογένειες τὴν καταβολὴ ἀκριβῶν φροντιστηριακῶν διδάκτρων. Τὰ ἴδια συμβαίνουν καὶ στὰ δημοτικὰ σχολεῖα, καὶ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ τὸ κράτος, ποὺ ἐλέγχεται ἀπὸ τὶς ἰδεολογικὲς καὶ συνδικαλιστικὲς σπεῖρες, ἀποπειρᾶται νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὴ διαπαιδαγώγηση τῶν πολιτῶν. Ἂν δὲν ἐπανελληνιστεῖ ἡ δημόσια ἐκπαίδευση καὶ δὲν ἀλλάξουν ἡ δομή της ἀλλὰ καὶ ἡ νοοτροπία ὅσων ἀσχολοῦνται μὲ αὐτήν, οὐδὲν καλὸ θὰ δεῖ ἡ Ἑλλάδα.

 

 

Σχολιάστε

ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ, ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ

Ἐσωτερικὲς ἀντιδράσεις στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἀνατροπὴ , κατάργηση, ἀφανισμός: Αὐτὸ εἶναι τὸ σαφὲς Σύνθημα τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως

.             Ὁ πρώην καθηγητὴς τοῦ Πολυτεχνείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ νῦν Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας μας κ. Κωνσταντίνος Γαβρόγλου μαζὶ μὲ τὶς πολυποίκιλες μεταβολὲς ποὺ ἐπέφερε τελευταῖα στὸν χῶρο τῆς Παιδείας ὅλων τῶν βαθμίδων προχώρησε καὶ στὴν αὐθαίρετη ὑποβάθμιση τοῦ 16ου ἄρθρου τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας μας τοῦ σχετικοῦ μὲ τὴν ἀποστολὴ τῆς ἐθνικῆς παιδείας.
.             Ὅπως ἀποκαλύπτει ἔγκυρη ἐφημερίδα, ἐνῶ τὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συν­τάγματος ὁρίζει ρητῶς ὅτι «ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες», ὁ κ. Γαβρόγλου ἀγνόησε πραξικοπηματικῶς τὸ Σύνταγμα.
.             Τί ἔκανε δηλαδή; Συνέταξε νέο τροποποιημένο Ὀργανισμὸ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων (Π.Δ. 18/2018), στόν ὁποῖο διαλαμβάνονται πλέον τὰ ἑξῆς:
.             «Ἀποστολὴ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων εἶναι ἡ ἀνάπτυξη καὶ ἡ συν­εχὴς ἀναβάθμιση τῆς Παιδείας μὲ σκοπό:

α) τὴν ἠθική, τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων
β) τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς συνείδησης
γ) τὴν προστασία τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τῆς λατρείας καὶ τὴν ἐποπτεία τῶν λειτουργῶν ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκειῶν».

.             Ἀπαλείφθηκε πλέον τὸ σκέλος τῆς ἀποστολῆς τοῦ Ὑπουργείου περὶ τῆς ἀναπτύξεως τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐτέθη ἡ ἀποστολὴ τῆς προστασίας ὅλων τῶν θρησκευμάτων. Αὐτὸ ὅμως εἶναι αὐτονόητο, διότι στὴ δημοκρατικὴ χώρα μας οὐδεὶς διώκεται γιὰ τὰ θρησκευτικά του φρονήματα.
.             Ὅταν ὅμως τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας δὲν ἔχει ὡς ἀποστολή του τὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλληνοπαίδων, καταργοῦνται τὰ Θρησκευτικὰ καὶ ἡ προσ­ευχὴ στὰ Σχολεῖα, οἱ θρησκευτικὲς ἑορτές, ὁ ἐκκλησιασμὸς καὶ ἐκδιώκονται οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὰ Σχολεῖα.
.             Ὁ νέος αὐτὸς Ὀργανισμὸς τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας προκάλεσε θύελλα ἀντιδράσεων μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ Συλλόγου Ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου, οἱ ὁποῖοι ἀπέστειλαν ἀμέσως ἐνημερωτικὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο. Ἡ ἐπιστολή, ποὺ εἶναι καταπέλτης κατὰ τοῦ Ὑπουργοῦ, καταλήγει ὡς ἑξῆς: «Ὡς ὑπάλληλοι τῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ ὡς δημόσιοι λειτουργοὶ ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν εὐθύνη νὰ ὑπηρετοῦμε τοὺς συνταγματικὰ κατοχυρωμένους σκοποὺς τῆς Παιδείας αἰσθανόμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπερασπιστοῦμε μὲ κάθε νόμιμο μέσον τὸ ρόλο καὶ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Ὑπουργείου στὴν πληρότητά τους» («Ἑστία» 5-3-2018).

 

Σχολιάστε

ΘΕΛΟΥΜΕ «ΣΚΟΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΜΙΖΗ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ» (Δ. Νατσιός) «Γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα/ στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους/ θέλει ἕναν Καιάδα/ γκρεμοτσακίστε τους»

Θέλουμε «σκολειά,
γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετὴ»

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           «Μὴ Θρησκευτικὰ πρὸς Θεοῦ! Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος δὲν εἶναι Βυζαντινοί, ἐννοήσατε; Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες εἶναι κατ’ εὐθείαν διάδοχοι τῶν ἀρχαίων. Ἔπειτα ἐκπολιτίσθησαν, ἐπροόδευσαν καὶ αὐτοί. Συμβαδίζουν μὲ τὰ ἄλλα ἔθνη». (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος Ψάλτης»).
.             Συνόψισε, ὁ μεγάλος μας διηγηματογράφος, σὲ λίγες ἀράδες, τὸ συνομήλικο μὲ τὸ νεοελλαδικὸ κράτος πρόβλημα: εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὸ ὑποτιμητικῶς λεγόμενο Βυζάντιο, δὲν εἶναι ἑλληνικὸ κατόρθωμα. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόκρινε ἡ κοραϊκὴ πεφωτισμένη διανόησις. Ὁ Κοραὴς ἐπιδαψιλεύτηκε μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο «δάσκαλος τοῦ Γένους», ἀλλὰ στὴν οὐσία ὑπῆρξε ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος, μὲ ἔντονα ἀντικληρικαλιστικὰ στοιχεῖα. Ἄγευστος τοῦ μεγαλείου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ θεωρεῖ σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων τὴν μακεδονικὴ καὶ βυζαντινὴ αὐτοκρατορία.
.         Γράφει: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τὴν διχόνοια, διήγειρε τὰς πόλεις καὶ τοὺς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τὴν πυρκαϊὰν καὶ ὑπέταξε τοὺς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τοὺς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τοὺς Ρωμαίους, καὶ τελευταῖον εἰς τὸ βαρβαρώτερον καὶ ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τοὺς Τούρκους». («Ἅπαντα», ἐκδόσεις Μπίρη, σελ. 100).
.         Γιὰ τὸν Κοραή, ἡ χιλιόχρονη ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία, ἡ Ρωμανία, ἦταν ξενικὴ κατοχή. Καὶ ἐπειδή οἱ ἐκ Παρισίων ἁπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ εἶχαν ἰσχὺ νόμου, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ξεκίνησε ἀπορρίπτοντας τὴν ἐξοχότερη κληρονομιά του, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐμφανῆ ἐχθρότητα πρὸς τὴν πάτριο πίστη μας. Καὶ αὐτὸ τὸ μένος δυστυχῶς συνεχίζεται ὣς τὶς μέρες μας. Ἡ λυσσαλέα ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν τὸ ἐπιμαρτυρεῖ. Ἔχω σημειώσει καὶ ἄλλοτε ἕνα προφητικὸ κείμενο τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔτους 1984. Τὸ παραθέτω. «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθῆ ἡ πίστη. Νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθῆ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθῆ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύση ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους μας». Καὶ ὅταν βγαίνει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ὁ Χριστός, τὸ σχολεῖο αὐτὸ καταντᾶ ἄχρηστο. Δὲν μορφώνει τὸν χρηστὸ πολίτη, ἀλλὰ τὸ νευρόσπαστο ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ, αὔριο – μεθαύριο, στοὺς βουλευτικοὺς προθαλάμους γιὰ μία ἀργομισθία. Καὶ ὅλα ἐνορχηστρωμένα καὶ σχεδιασμένα μὲ ἄφθαστη μαεστρία. Τ λκυστικ κα πoενοχοποιητικ κέλυφος, γι ν παρεισφρήσει νομία, λέγεται συμμόρφωση μ τ ερωπαϊκ δεδομένα, κατοχύρωση τς θρησκευτικς λευθερίας, διαπολιτισμικ κπαίδευση κα λοιπς χηρς σαπουνόφουσκες. Στόχος ἡ σταδιακὴ κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ μετατροπή του σ’ να μιχλδες «τίποτε», φροντιστήριο Οκουμενισμο, ὑποβαθμισμένο, κακόμοιρο, ἀπαξιωμένο. Καὶ τότε θὰ βγαίνουν σωρηδὸν ἀπὸ τὰ σχολεῖα οἱ ἀγελαῖοι καταναλωτές, οἱ ἄκρατοι ἡδονοθῆρες, διότι «χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» ἢ χειρότερα, ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Ἔλιοτ, «ἂν δὲν θέλεις νὰ ἔχεις τὸν Θεό, πρέπει νὰ ὑποκλιθεῖς στὸν Χίτλερ ἢ στὸν Στάλιν». Ἀλλὰ πόσο μετράει ἡ γνώμη τῶν σοφῶν ἀνθρώπων, μπροστὰ στὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, τοὺς νάνους καὶ τοὺς ἀρλεκίνους ποὺ διαβουκολοῦν τὴν Παιδεία μας; Μία ρεπούση (μ μικρ ρ) τόλμησε ν μαγαρίσει λόκληρη τν νεώτερη στορία μας κα παραμένει καθηγήτρια στ πανεπιστήμιο, δηλητηριάζοντας γενις κα γενις δασκάλων. Κατάφεραν ὅλα αὐτὰ τὰ ἡμιμαθῆ καὶ ἀντίχριστα ὑποκείμενα νὰ εἰσχωρήσουν σ’ ὅλες τὶς σχολές, ποὺ προετοιμάζουν τοὺς αὐριανοὺς διακόνους τῆς Ἐκπαίδευσης – δασκάλους καὶ καθηγητὲς – ὁπότε τὰ χειρότερα ἕπονται. Ἀνέξοδο διαπιστευτήριο ἀναρρίχησης σήμερα στὶς ἐκπαιδευτικὲς βαθμίδες τῶν πανεπιστημίων εἶναι ἡ ἀφιλοπατρία, τὸ μένος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ἀναμάσηση τῆς πολυπολιτισμικῆς μπούρδας. Καὶ πόση ζημιὰ γίνεται Μ’ αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες! Νὰ ἔβλεπε ὅλη αὐτὴ ἡ καθωσπρέπει ἀνοησία καὶ ἡ κρατικοδίαιτη προοδευτικότητα, πόσο λάμπουν, φέγγουν, ἀστράφτουν τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν μας, ὅταν τοὺς μιλᾶς γιὰ ἥρωες, γιὰ ἁγίους, γιὰ τὸ Χριστό;
.         Μισὴ ὥρα σπουδὴ στὸ «Μανιάκι» ἢ στὴν «Ἔξοδο» ἀρκεῖ γιὰ νὰ ψηλώσει ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν. Ἄλλη τόση γιὰ νὰ τοὺς διαβάσεις τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς καὶ ἀντικρίζεις τὴν χαρά, τὸν γλυκασμὸ στὰ πρόσωπά τους. «Τίς Θεός, μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν». Μία ἐπίκαιρη μνεία στὸν Ἅη-Δημήτρη, τὸ παλικάρι τῆς πίστης μας, καὶ νὰ ἡ φιλοτιμία, ἡ καύχηση γιατί «καὶ αὐτὸς ἦταν Ρωμιός, σὰν ἐσᾶς, ἀθλοφόρος»; «Τί σημαίνει, κύριε, ἀθλοφόρος»; Ξεκρεμᾶς ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τῆς Παιδείας τὴν ἐτυμολογία, μιλᾶς γιὰ τὴν γλώσσα μας, τὸ ἕτερον φυλακτήριο καὶ προσάναμμα τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης.
.         Ὡραῖα μαθήματα. Μὲ πίστιν καὶ πατρίδα. Πέτυχες. Ἔκανες τὸ χρέος σου. (Διδάσκω, κατὰ παράβασιν τοῦ λεγόμενου Ἀναλυτικοῦ Προγράμματος, κάθε Παρασκευὴ -τὴν ὥρα τῶν Θρησκευτικῶν- τὶς καταργημένες, πρὸ δεκαπενταετίας νομίζω, «Εὐαγγελικὲς Περικοπές», οἱ ὁποῖες συνόδευαν τὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν. Τὶς διδάσκω, γιατί ἔχω πάντοτε ἐνώπιόν μου αὐτὸ ποὺ κανοναρχεῖ ὁ Πατροκοσμᾶς τοὺς Ἕλληνες δασκάλους: «Πρέπει νὰ φωτίζονται οἱ ἄνθρωποι. Διότι ἀπὸ τὸ σχολεῖο μανθάνομε τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Τριάς, τί εἶναι ἀρετή. Τὰ πάντα ἀπὸ τὸ σχολεῖο τὰ μανθάνομεν…». Ὁμολογῶ, δίκην ἐξομολογήσεως, ὅτι εἶναι ἀπὸ τὶς λίγες ὧρες ποὺ νιώθω ὅτι ἀνταποκρίνομαι στὸν τίτλο τοῦ δασκάλου καὶ αὐτὸ ποὺ λέξη ὑπονοεῖ. (δάσκαλος ἀπὸ τὸ δάω-δῶ = φωτίζω, ἐξ οὗ καὶ δάδα). Παιδαγωγῶν καὶ παιδαγωγούμενος ταυτόχρονα. Καὶ πῶς ἀλλιῶς; «φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι».
.         Διαβάζοντας αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἄρθρα γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, διαπίστωσα ὅτι πολλοὶ ἐπικαλοῦνται τὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος. Τὴν περίφημη φράση «Ἡ Παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους…». Εἶναι σωστὴ ἡ ἐπίκληση τοῦ συγκεκριμένου ἄρθρου. Μήπως ὅμως πρέπει νὰ ἐπικαλούμαστε, κυρίως, τὸ ἀκροτελεύτιο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος. «Ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων». φ᾽ ὅσον καταλύεται « νάπτυξη τς θνικς κα θρησκευτικς συνείδησης τν λλήνων», δικαιούμαστε ν ντιστεκόμαστε μ κάθε μέσο. Ἐξ ἄλλου σὲ θέματα πίστεως «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις».
.         Πολλοί, καλοπροαίρετοι, ἐρωτοῦν. Γιατί αὐτὴ ἡ θεομαχία;
.         Γιατί, ἀντὶ γιὰ «σκολειὰ γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετή», ὁδεύουμε στὰ σχολειὰ τῆς «ἀπιστίας καὶ τῆς παραλυσίας»; (Μακρυγιάννης).
.         Ἡ ἀπάντηση εἶναι τοῦ Παπαδιαμάντη. Προτάσσει στὸ ἀπόσπασμα τὴν ἀγήρατο, τὴν ἀχώνευτη γιὰ τοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», ἀλήθεια: «ὁ δὲ Χριστιανισμὸς ἔμεινε καὶ θὰ μείνη». Καὶ συνεχίζει: «Ὁ πόθος τῆς μωρᾶς ἐπιδείξεως, ἡ μανία τοῦ κενὰ ἑκάστοτε λέγειν, ἡ δοκησισοφία, ὁ τύφος καὶ ἡ οἴησις ἄγουσιν εἰς τὰς συγχρόνους ἀθεϊστικὰς θεωρίας».
.         Προσέξτε λέξεις. πίδειξη, κενότητα, δοκησισοφία, τύφος, οηση, ατ κριβς πο χαρακτηρίζουν τν σημεριν ρχουσα, το θνους μν, τάξη. Ἦρθε ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς, ὁ Καποδίστριας, νὰ κυβερνήσει τὸν αἱματοβαμμένο τόπο, πατώντας στὰ δύο «ριζιμιὰ λιθάρια»: πίστιν καὶ πατρίδα. Δολοφονήθηκε. Πρόλαβε καὶ μᾶς ἄφησε τιμαλφῆ κληροδοτήματα. Ἕνα ἐξ αὐτῶν: «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη».
.           Γυροφέρνουν στὸ νοῦ μου οἱ στίχοι τοῦ Γκάτσου: «Γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα/ στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους/ θέλει ἕναν Καιάδα/ γκρεμοτσακίστε τους».

 

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ, Η ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ “ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ” «Ἐν ἀναμονῇ τῶν μορφωμάτων ποὺ θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση»

Ἑλληνισμὸς μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης

Χρ. Γιανναρᾶς,
ἐφημ. «Καθημερινή», 27.08.2017

.               Ἀποροῦσε ὁ ἔφηβος: «Γιατί νὰ ταυτίζουμε τὴν τιμὴ τῆς σημαιοφορίας μὲ τὶς ἐπιδόσεις στὰ μαθήματα καὶ τὴν ἀριστεία; H ἀριστεία ἐπιβραβεύεται μὲ τὴν ὑψηλὴ βαθμολογία, γιατί νὰ προστίθεται καὶ ἡ διάκριση τῆς σημαιοφορίας;».
.               Τὸ ἐρώτημα τοῦ ἐφήβου καίριο, ἀποκλείεται νὰ τὸ θέσουν οἱ κομματικοὶ πραιτωριανοὶ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. O ἔφηβος θέλει νὰ ξεχωρίσει τὸν ρεαλισμὸ τῆς γνησιότητας ἀπὸ τὴ συμβατικότητα τῆς ἐθιμοτυπίας. Οἱ πραιτωριανοὶ λειτουργοῦν μόνο μὲ κίνητρα ἐντυπωσιοθηρίας. Ὅποιο κόμμα κι ἂν κυβερνάει. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐνστάσεις τῆς ἀντιπολίτευσης στὴν ἀπόφαση τοῦ ὑπουργείου γιὰ κλήρωση τῆς σημαιοφορίας ἦταν μόνο συμβατικές.
.               Ἡ ἀπάντηση, ποὺ θὰ ἔδινε στὸν ἔφηβο ἕνας εὐφυὴς καὶ καταρτισμένος παιδαγωγός, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μεταγραφεῖ σὲ ἐπιφυλλιδογραφικὸ λόγο (παγιδευμένον ἐξ ὁρισμοῦ στὴν ἰδεολογικὴ ἐκφραστική). Ἡ περίπου μεταγραφὴ τῆς ἀπάντησης θὰ τόνιζε ὅτι: Ἡ βαθμολογία ἀξιολογεῖ καὶ ἐπιβραβεύει τὴν ἀτομικὴ ἐπίδοση τοῦ μαθητῆ, ἱκανοποιεῖ καὶ ἀνταμείβει τὸ ἄτομο. Ἡ σημαιοφορία, ς προνόμιο το ρίστου, ντάσσει τν τομικ πίδοση στν κοινωνία τν σχέσεων πο συγκροτον τν «τάξη» κα τ «σχολεο». Τὴν ἐξαρτᾶ ἀπὸ τὴν ἅμιλλα, τὴν καλλιέργεια (ποιότητα) κοινωνικοῦ ἤθους ποὺ προϋποθέτει ἡ ἀπόδοση τιμῆς ἀπὸ ὅλους στὸν ἕνα: τὸν ἑκάστοτε πρῶτο.
.               Ἡ πρωτιὰ δὲν εἶναι προνόμιο ταξικὸ οὔτε ἐξαγοράζεται μὲ χρηματισμὸ ἢ «φροντιστήριο». Προσφέρεται σὲ ὅλους, ὅταν λειτουργεῖ ἡ ἅμιλλα, καὶ τὴν ἅμιλλα τὴν καθιστοῦν δυνατὴ ἡ αὐστηρὴ ἀξιολόγηση, τὸ ἀξιόπιστο ἐξεταστικὸ σύστημα, ἡ ἀμερόληπτη βαθμολογία. ΠAΣOK καὶ N.Δ. κακούργησαν μὲ ἔγκλημα ἀπανθρωπίας, σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ξεριζώνοντας κάθε λογικὴ «κοινωνικοποίησης» τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ὣς καὶ τὸ διδακτορικό, ἡ παιδεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο χρηστική, πρωτόγονα ἀτομοκεντρικὴ – γι’ αὐτὸ καὶ εἴμαστε ἡ μόνη χώρα διεθνῶς μὲ παραδεκτὸ καὶ αὐτονόητο τὸ καρκίνωμα τῆς παραπαιδείας (φροντιστήριο).
.               Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἑξήντα χρόνια τώρα, δὲν στέλνει τὰ παιδιά της στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μυηθοῦν στὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας, στὴ δυναμικὴ τῆς συνεργασίας, στὸ ἄθλημα τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ ἐγὼ καὶ τῆς δημιουργικῆς μετοχῆς στὸ ἐμεῖς. Στέλνει ὁ Ἑλλαδίτης τὸ παιδί του στὸ σχολεῖο μόνο γιὰ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει «ἐφόδια» ἀτομικῆς κατοχύρωσης, «ὄπλα» ἀτομικῆς ἐπιβολῆς, νὰ προσλάβει τὴ γνώση σὰν ἐργαλεῖο (ἕνα «χαρτὶ») ποὺ θὰ τοῦ χρησιμεύσει γιὰ βιοπορισμό. Ἑξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, τὸ σχολειὸ (καὶ τὸ πανεπιστήμιο) στὴν Ἑλλάδα ἀποκλείει ἔστω καὶ τὴν πρόθεση νὰ ἑτοιμάζει πολίτες, νὰ καλλιεργεῖ κοινωνικὲς προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». τοιμάζει παδούς, διεκδικητς τομικν κα μόνο δικαιωμάτων, κβιαστές, ποὺ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ κιόλας ξέρουν τὴ λογικὴ τῶν «καταλήψεων», τῆς πρόκλησης κοινωνικοῦ κόστους. Τὸ σχολειὸ ἑτοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεῖ τὸ κοινωνικὸ περιθώριο, τὴν ψυχοπαθολογία τῆς ἐκδικητικῆς ἀλογίας.
.               Εἴμαστε μᾶλλον ἡ μοναδικὴ χώρα διεθνῶς ποὺ ἔχει παραδώσει τὰ πανεπιστήμιά της νὰ τὰ νέμονται οἱ ἀδίστακτες κομματικὲς συντεχνίες: Ἱδρύονται πανεπιστήμια, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ ἐπιχώρια ἐκλογικὴ πελατεία. Στελεχώνονται, γιὰ νὰ βολευτεῖ καὶ ἀνταμειφθεῖ ἡ στρατευμένη στὸ κόμμα δευτεράντζα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς διανόησης. Λειτουργοῦν τὰ πανεπιστήμια, ὅταν τὸ ἐπιτρέπουν οἱ κομματικὲς νεολαῖες, κάτω ἀπὸ τὴν τρομοκρατία τῆς αὐθαιρεσίας τους καὶ μόνο σὰν ἀνταγωνιστικὸ πεδίο ἄγρευσης ψηφοφόρων.
.               Στὸν τομέα τῆς Παιδείας ὁ πολιτικὸς ἐκχυδαϊσμός μας καὶ ἡ καπηλεία τῆς δημοκρατίας φτάνουν στὰ ὅρια τῆς ἀνυπόφορης κακουργίας. Φενακιζόμαστε ὅτι εἶναι θέμα «ἐλευθερίας» νὰ μπορεῖ κάθε κομματικὴ κυβέρνηση νὰ ἐφαρμόσει τὴ δική της «πολιτικὴ» στὴν Παιδεία. Ὡσὰν νὰ μὴ βλέπουμε, ἑξήντα χρόνια τώρα, ὅτι οἱ «πολιτικὲς» διαφοροποιοῦνται μόνο μὲ τερτίπια ἐντυπωσιασμοῦ. Ρωτήθηκε ποτ λας ν συμφωνε μ τ μία κα νιαία πολιτική, πράσινη, γαλάζια, ψευτοκόκκινη, πο χει κυριολεκτικ στρεβλώσει, διαλύσει, χρηστέψει τ γλῶσσα; Συμφωνεῖ μὲ τὸ «πρακτοριλίκι» τῆς «ἀπροκατάληπτης» ἱστοριογραφίας ποὺ ἀπεργάζεται μεθοδικὰ ἕναν Ἑλληνισμὸ μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης;
.               Κατὰ κοινὴ ὁμολογία ἡ Ἄννα Διαμαντοπούλου ἦταν ἡ μόνη ποὺ τόλμησε νὰ ἐπιδιώξει τὴν ἀποκατάσταση στοιχειώδους λογικῆς συνέπειας στὴ λειτουργία τῆς ἐκπαίδευσης. Ὅσα πρόλαβε νὰ κατορθώσει ἦρθε ἀμέσως μετὰ ἡ «ἐθνικόφρων» παρωδία (Σαμαρᾶς) μὲ ὑπουργὸ τὸν Κων. Ἀρβανιτόπουλο ἐντεταλμένον νὰ ξηλώσει κάθε ἴχνος ἐλπίδας ποὺ ἔσπειρε ἡ Διαμαντοπούλου. Στὸ κενὸ καὶ τὸ δικό της ἐγχείρημα, ἴσως γιατί, παρὰ τὰ τόσα θετικά του, ἦταν ἐπίσης παγιδευμένο στὴ χρηστικὴ ἐκδοχὴ τῆς Παιδείας, δηλαδὴ στὸ ἀπόλυτο τίποτα.
.               Εἶναι περισσότερο ἀπὸ φανερό: λέξη λλάδα παραπέμπει πι μόνο σ να τυπικ κρατικ μόρφωμα, ὄχι σὲ πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας ποὺ κοινωνεῖ ἀνάγκες, στόχους, ἐλπίδες. Ἡ γλῶσσα χει σκεμμένα καταστραφε, λογικ συν-ννόησης δν πάρχει, ο χρηστικς προτεραιότητες κα τομοκεντρισμς χουν ποθηριώσει τ θη κα τ νοο-τροπία, στορικ συνείδηση παλείφθηκε γι χάρη τς ξιπασις το «ξευρωπαϊσμο», τῆς λιγούρας τοῦ «δανειολήπτη».
.               Ὅταν οἱ ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας, ἡ δημοσιογραφία καὶ ἡ (κατὰ τὴ φιλοδοξία της) διανόηση δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὴ διαφορὰ τῆς βαθμολογικῆς ἐπιβράβευσης ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ δυναμική της ἅμιλλας, διαφορ τς χρηστικς «παιδείας» π τ χαρ τς μετοχς κα κοινωνίας, τ παιχνίδι εναι πι χαμένο. Ὅσοι μποροῦν φεύγουν, οἱ ὑπόλοιποι περιμένουμε ποιὰ μορφώματα θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση.

 

 

, , , , ,

Σχολιάστε