Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Παιδεία

ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Τὴν Παιδεία τῶν παιδιῶν μας στὰ χέρια μας!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὅ,τι ἐκχωρεῖται ἀσυλλόγιστα (: ἐπιπόλαιες καὶ κοντόφθαλμες ἐπιλογὲς στὴν κάλπη!), ἐπανακτᾶται δύσκολα. Πολὺ δύσκολα.

.           Ἐπιτέλους, τί Ἑλλάδα ἀπεργάζεται τὸ Ὑ­πουργεῖο Παιδείας καὶ τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ); Ποῦ τέλος πάντων θέλουν νὰ ὁδηγήσουν τὴ νέα γενιά; Τί νὰ ὑποθέσει κανεὶς γιὰ τὴ νέα, «ἀνιστόρητη», ὅπως χαρακτηρίσθηκε, ἀπόφαση τοῦ ­Ὑπουργείου Παιδείας – σημειωτέον, Ὑπουργείου ἀριστε­ρῆς Κυβερνήσεως – νὰ μὴ συμπεριλάβει τὰ Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία καὶ ­Γεωλογία στὶς προαγωγικὲς ἐξετάσεις τῆς Α΄ καὶ Β΄ Λυκείου; Τὶς Θετικὲς δηλαδὴ Ἐπιστῆμες, οἱ ὁ­ποῖες ὀξύνουν τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ καλ­λιεργοῦν τὴν κριτική του σκέψη! Μπορεῖ πιὰ κανεὶς νὰ μὴν ἔχει βάσιμες ὑποψίες ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ τακτικές – σειρὰ κατεδαφιστικῶν προσπαθειῶν ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια – ἀποσκοποῦν στὴ δημιουργία μιᾶς νέας γενιᾶς Ἑλλήνων χαμηλότατου μορφωτικοῦ καὶ νοητικοῦ ἐπιπέδου, πλήρως χειραγωγήσιμης ἀπὸ τὸ σύστημα τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων;
.              Τὶς ὑποψίες αὐτὲς δὲν ἐκφράζουμε μόνο ἐμεῖς. Κάθε σκεπτόμενος Ἕλληνας ἀνησυχεῖ πλέον γιὰ τὰ τεκταινόμενα στὴν πατρίδα μας. Οἱ ἀνακοινώσεις ποὺ ἐξέδωσαν ἡ Ἑλληνικὴ Μαθηματικὴ Ἑταιρεία (ΕΜΕ), καθὼς καὶ ἐπιστημονικὲς ἑνώσεις Φυσικῶν Ἐπιστημόνων εἶναι εὐγλωττότατες ὡς πρὸς τὶς ἀνησυχίες αὐτές: «Μὲ λειψὴ ἄλγεβρα καὶ χωρὶς γεωμετρία, τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καλλιεργεῖ τὸν μαθηματικὸ ἀναλφαβητισμὸ καὶ τὴ γνωστικὴ ἐρήμωση τῶν σχολείων. Μὲ μιὰ ἀνιστόρητη ἀπόφαση, τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας προγραμματίζει τὴν ἀλλοίωση τοῦ ἐπιστημονικοῦ περιεχομένου τῆς μαθηματικῆς ἐκπαίδευσης», τονίζει ἡ ΕΜΕ, ἐνῶ ἡ κοινὴ ἀνακοίνωση τῶν Φυσικῶν, Χημικῶν, Γεωλόγων καὶ Βιοεπιστημόνων εἶναι πολὺ πιὸ καυστική: «Μετὰ τὴν καταστροφικὴ πολιτικὴ τῆς κατάργησης τῶν ἐξετάσεων στὰ περισσότερα μαθήματα τοῦ Γυμνασίου, ἔρχεται ἡ σειρὰ τοῦ Λυκείου. Προφανῶς οἱ ἐμπνευστὲς τῆς πρότασης ἀπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ ΙΕΠ (…) ἔβαλαν στὸ στόχαστρο τὸ Λύκειο, τοῦ ὁποίου τὴ διάλυση μὲ περισσὴ ἐνάργεια ἀπεργάζονται (…). Ἡ ὀπισθοδρόμηση εἶναι πρωτοφανής. Ἡ χώρα βρίσκεται ἐδῶ καὶ σχεδὸν μία δεκαετία σὲ μιὰ ἄνευ προηγουμένου οἰκονομικὴ κρίση, ἀπὸ ὅπου μπορεῖ νὰ διαφύγει μόνο ἂν ἐπενδύσει στὴ γνώση καὶ τὴν καινοτομία. Ὅσοι συμφωνήσουν στὴ διάλυση τοῦ Λυκείου θὰ εἶναι ὑπόλογοι στὶς ἑπόμενες γενιές, γιατὶ θέτουν σὲ κίνδυνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας». Ἡ ἀνακοίνωση κάνει λόγο καὶ γιὰ ἕνα «κακὸ σενάριο», ποὺ ὅμως εἶναι πολὺ πιθανό. Ἐνδεχομένως λοιπὸν «πρόκειται γιὰ μιὰ ἐσκεμμένη καὶ προγραμματισμένη ἐπίθεση στὸ ἐκπαιδευτι­κὸ σύστημα, ὥστε νὰ μετατρέψει τὴν πλειοψη­φία τοῦ μὴ προνομιούχου μαθητικοῦ πληθυσμοῦ σὲ ἐγκλωβισμένο καὶ χειραγωγήσιμο ἐργατι­κὸ δυναμικὸ χαμηλῆς ἐξειδίκευσης».
.              Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀποκαλύψεις τί ἄλλο νὰ προσθέσει κανείς; Ἔκκληση μόνο: Ὅσοι ἀκόμα πιστεύουν σ᾿ αὐτὴν τὴν πατρίδα, στὸ ἔνδοξο παρελθόν της καὶ στὸ ἀντάξιο τοῦ παρελθόντος μέλλον της, ἂς ἐγερθοῦν. Γονεῖς ποὺ ἔχουν τὰ παιδιά τους στὸ σχολεῖο, Σύλλογοι Γονέων καὶ Κηδεμόνων ἂς ἀντιδράσουν δυναμικά. Μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο: μὲ παραστάσεις, μὲ μηνύσεις, μὲ ἐπιστροφὲς στὸ Ὑπουργεῖο τῶν βιβλίων (φακέλων μαθητῆ). Αὐτὸς ὁ τόπος ἐλεύθερους καὶ ἄριστους πολίτες ἤξερε πάντα νὰ ἀναδεικνύει, ὠφέλιμους γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ὄχι πιὰ ἄλλος ξεπεσμός. Ἂς πάρουμε τὴν Παιδεία τῶν παιδιῶν μας στὰ χέρια μας!

Advertisements

Σχολιάστε

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΥ ΝΟΣΕI (Τὴν λυμαίνονται ἰδεολογικὲς καὶ συνδικαλιστικὲς σπεῖρες)

Παιδεία πο νοσε

ἐφημ. «Δημοκρατία», 07.09.18

.                 Ἡ μεγάλη, ἀνοιχτὴ πληγὴ ποὺ αἱμορραγεῖ στὴν Ἑλλάδα δὲν εἶναι ἡ οἰκονομία. Δὲν εἶναι κὰν ἡ μετανάστευση, ἡ ἀπόδραση νέων, μεσηλίκων, ἀκόμη καὶ ἡλικιωμένων ἀπὸ μία χώρα ποὺ ἔχει ἐξαθλιωθεῖ καὶ τεθεῖ ὑπὸ διεθνῆ ἐπιτροπεία. Ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ὄχι αἴτιο τῆς ἀρρώστιας ποὺ ἔχει χτυπήσει τὴ χώρα. Τ μεγάλο πρόβλημά μας εναι Παιδεία κα τ πρότυπα πο διαφημίζονται ς κυρίαρχα π κείνους πο χουν τν ξουσία ν ρίζουν τί εναι σωστ κα τί λάθος. Ἡ Παιδεία, καὶ συνολικὰ ὡς ἐκπαίδευση τῆς κοινωνίας ἀπὸ τοὺς μηχανισμοὺς παραγωγῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας ἀλλὰ καὶ ὡς σύστημα κρατικῆς ἐκπαίδευσης, ποὺ παρέχεται στὶς νέες γενιές, εἶναι προβληματικὴ ἀπὸ τὴν κορφὴ μέχρι τὰ νύχια. Ἀπὸ τὰ βιβλία καὶ τὸν χαρακτήρα ἑνὸς τμήματος, ἰδιαίτερα φανατισμένου, ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ ἕως τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν ἐγχειριδίων, πολλὰ ἐκ τῶν ὁποίων δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀφελληνισμένα γονατογραφήματα.
.                 Ἡ ἐκπαίδευση ἔχει χάσει τὸ περιεχόμενό της καὶ τὸ μόνο ποὺ ἔχει ἀπομείνει εἶναι ἕνας ἄδειο κέλυφος. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ πιὸ ἰσχυρὴ ἀνθελληνικὴ παράταξη ποὺ ἀντιμετωπίζει τὸ ἔθνος βρίσκεται «ταμπουρωμένη» στὰ ρημαγμένα κτίρια τῆς Τριτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης. Δὲν εἶναι σύμπτωση ὅτι οἱ παντοειδεῖς μαφίες, ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ ἐμπόριο ναρκωτικῶν, τὸ λαθρεμπόριο τσιγάρων καὶ τὴ διάθεση προϊόντων «μαϊμού», προτιμοῦν γιὰ λημέρια καὶ ἀποθῆκες τοὺς τὶς κτιριακὲς ἐγκαταστάσεις τῶν ΑΕΙ. Ὑπῆρχε σκοπὸς ποὺ προπαγανδίστηκε, ἐπιβλήθηκε διὰ τῆς βίας καὶ ἐμπεδώθηκε ἡ ἰδέα ὅτι οἱ πάντες δικαιοῦνται λόγο στὰ ἀμφιθέατρα ἐκτὸς ἀπὸ ὅσους ἐκπροσωποῦν τὸν νόμο ἢ μία ἰδεολογία διάφορη τοῦ ἀριστερισμοῦ. Τὸ περιβόητο πανεπιστημιακὸ ἄσυλο εἶναι ἕνα ἄβατο γιὰ τὸ κράτος καὶ ἕνας χῶρος ἀσύλου γιὰ τὴ βία καὶ τὴν παραβατικότητα. Καθηγητὲς ἐκβιάζουν γιὰ λαδώματα φοιτητὲς μὲ ἀντίτιμο τοὺς βαθμούς, ζητοῦν ἀπὸ φοιτήτριες νὰ τοὺς διαθέσουν τὴ σάρκα τους γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν ἄρρωστες ὀρέξεις καὶ ἡ λεγόμενη πανεπιστημιακὴ κοινότητα, ἀγαπημένο τέκνο τῆς μεταπολιτευτικῆς παρακμῆς, ἀδρανεῖ καὶ σιωπᾶ.
.                 Στὴ Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση συνδικαλιστές, εὑρισκόμενοι σὲ πνευματικὴ σύγχυση, δημοσιοποιοῦν μία κωμικοῦ χαρακτήρα ἀλλὰ θλιβεροῦ περιεχομένου ἀνακοίνωση, μὲ τὴν ὁποία ἀρνοῦνται δωρεὰ ἱδρύματος ἐπειδή, ἂν πραγματοποιηθεῖ, τότε μπορεῖ τὸ κράτος νὰ βρεῖ πρόφαση νὰ σταματήσει τὴ χρηματοδότηση τῆς δημόσιας καὶ δωρεὰν παιδείας. Εἰρωνεία: Δωρεὰν ἡ παιδεία, ἀλλὰ ἡ ἀνεπάρκειά της ἐπιβάλλει στὶς οἰκογένειες τὴν καταβολὴ ἀκριβῶν φροντιστηριακῶν διδάκτρων. Τὰ ἴδια συμβαίνουν καὶ στὰ δημοτικὰ σχολεῖα, καὶ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ τὸ κράτος, ποὺ ἐλέγχεται ἀπὸ τὶς ἰδεολογικὲς καὶ συνδικαλιστικὲς σπεῖρες, ἀποπειρᾶται νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὴ διαπαιδαγώγηση τῶν πολιτῶν. Ἂν δὲν ἐπανελληνιστεῖ ἡ δημόσια ἐκπαίδευση καὶ δὲν ἀλλάξουν ἡ δομή της ἀλλὰ καὶ ἡ νοοτροπία ὅσων ἀσχολοῦνται μὲ αὐτήν, οὐδὲν καλὸ θὰ δεῖ ἡ Ἑλλάδα.

 

 

Σχολιάστε

ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ, ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ

Ἐσωτερικὲς ἀντιδράσεις στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἀνατροπὴ , κατάργηση, ἀφανισμός: Αὐτὸ εἶναι τὸ σαφὲς Σύνθημα τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως

.             Ὁ πρώην καθηγητὴς τοῦ Πολυτεχνείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ νῦν Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας μας κ. Κωνσταντίνος Γαβρόγλου μαζὶ μὲ τὶς πολυποίκιλες μεταβολὲς ποὺ ἐπέφερε τελευταῖα στὸν χῶρο τῆς Παιδείας ὅλων τῶν βαθμίδων προχώρησε καὶ στὴν αὐθαίρετη ὑποβάθμιση τοῦ 16ου ἄρθρου τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας μας τοῦ σχετικοῦ μὲ τὴν ἀποστολὴ τῆς ἐθνικῆς παιδείας.
.             Ὅπως ἀποκαλύπτει ἔγκυρη ἐφημερίδα, ἐνῶ τὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συν­τάγματος ὁρίζει ρητῶς ὅτι «ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες», ὁ κ. Γαβρόγλου ἀγνόησε πραξικοπηματικῶς τὸ Σύνταγμα.
.             Τί ἔκανε δηλαδή; Συνέταξε νέο τροποποιημένο Ὀργανισμὸ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων (Π.Δ. 18/2018), στόν ὁποῖο διαλαμβάνονται πλέον τὰ ἑξῆς:
.             «Ἀποστολὴ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων εἶναι ἡ ἀνάπτυξη καὶ ἡ συν­εχὴς ἀναβάθμιση τῆς Παιδείας μὲ σκοπό:

α) τὴν ἠθική, τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων
β) τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς συνείδησης
γ) τὴν προστασία τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τῆς λατρείας καὶ τὴν ἐποπτεία τῶν λειτουργῶν ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκειῶν».

.             Ἀπαλείφθηκε πλέον τὸ σκέλος τῆς ἀποστολῆς τοῦ Ὑπουργείου περὶ τῆς ἀναπτύξεως τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐτέθη ἡ ἀποστολὴ τῆς προστασίας ὅλων τῶν θρησκευμάτων. Αὐτὸ ὅμως εἶναι αὐτονόητο, διότι στὴ δημοκρατικὴ χώρα μας οὐδεὶς διώκεται γιὰ τὰ θρησκευτικά του φρονήματα.
.             Ὅταν ὅμως τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας δὲν ἔχει ὡς ἀποστολή του τὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλληνοπαίδων, καταργοῦνται τὰ Θρησκευτικὰ καὶ ἡ προσ­ευχὴ στὰ Σχολεῖα, οἱ θρησκευτικὲς ἑορτές, ὁ ἐκκλησιασμὸς καὶ ἐκδιώκονται οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὰ Σχολεῖα.
.             Ὁ νέος αὐτὸς Ὀργανισμὸς τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας προκάλεσε θύελλα ἀντιδράσεων μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ Συλλόγου Ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου, οἱ ὁποῖοι ἀπέστειλαν ἀμέσως ἐνημερωτικὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο. Ἡ ἐπιστολή, ποὺ εἶναι καταπέλτης κατὰ τοῦ Ὑπουργοῦ, καταλήγει ὡς ἑξῆς: «Ὡς ὑπάλληλοι τῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ ὡς δημόσιοι λειτουργοὶ ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν εὐθύνη νὰ ὑπηρετοῦμε τοὺς συνταγματικὰ κατοχυρωμένους σκοποὺς τῆς Παιδείας αἰσθανόμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπερασπιστοῦμε μὲ κάθε νόμιμο μέσον τὸ ρόλο καὶ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Ὑπουργείου στὴν πληρότητά τους» («Ἑστία» 5-3-2018).

 

Σχολιάστε

ΘΕΛΟΥΜΕ «ΣΚΟΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΜΙΖΗ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ» (Δ. Νατσιός) «Γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα/ στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους/ θέλει ἕναν Καιάδα/ γκρεμοτσακίστε τους»

Θέλουμε «σκολειά,
γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετὴ»

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           «Μὴ Θρησκευτικὰ πρὸς Θεοῦ! Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος δὲν εἶναι Βυζαντινοί, ἐννοήσατε; Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες εἶναι κατ’ εὐθείαν διάδοχοι τῶν ἀρχαίων. Ἔπειτα ἐκπολιτίσθησαν, ἐπροόδευσαν καὶ αὐτοί. Συμβαδίζουν μὲ τὰ ἄλλα ἔθνη». (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος Ψάλτης»).
.             Συνόψισε, ὁ μεγάλος μας διηγηματογράφος, σὲ λίγες ἀράδες, τὸ συνομήλικο μὲ τὸ νεοελλαδικὸ κράτος πρόβλημα: εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὸ ὑποτιμητικῶς λεγόμενο Βυζάντιο, δὲν εἶναι ἑλληνικὸ κατόρθωμα. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόκρινε ἡ κοραϊκὴ πεφωτισμένη διανόησις. Ὁ Κοραὴς ἐπιδαψιλεύτηκε μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο «δάσκαλος τοῦ Γένους», ἀλλὰ στὴν οὐσία ὑπῆρξε ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος, μὲ ἔντονα ἀντικληρικαλιστικὰ στοιχεῖα. Ἄγευστος τοῦ μεγαλείου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ θεωρεῖ σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων τὴν μακεδονικὴ καὶ βυζαντινὴ αὐτοκρατορία.
.         Γράφει: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τὴν διχόνοια, διήγειρε τὰς πόλεις καὶ τοὺς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τὴν πυρκαϊὰν καὶ ὑπέταξε τοὺς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τοὺς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τοὺς Ρωμαίους, καὶ τελευταῖον εἰς τὸ βαρβαρώτερον καὶ ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τοὺς Τούρκους». («Ἅπαντα», ἐκδόσεις Μπίρη, σελ. 100).
.         Γιὰ τὸν Κοραή, ἡ χιλιόχρονη ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία, ἡ Ρωμανία, ἦταν ξενικὴ κατοχή. Καὶ ἐπειδή οἱ ἐκ Παρισίων ἁπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ εἶχαν ἰσχὺ νόμου, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ξεκίνησε ἀπορρίπτοντας τὴν ἐξοχότερη κληρονομιά του, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐμφανῆ ἐχθρότητα πρὸς τὴν πάτριο πίστη μας. Καὶ αὐτὸ τὸ μένος δυστυχῶς συνεχίζεται ὣς τὶς μέρες μας. Ἡ λυσσαλέα ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν τὸ ἐπιμαρτυρεῖ. Ἔχω σημειώσει καὶ ἄλλοτε ἕνα προφητικὸ κείμενο τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔτους 1984. Τὸ παραθέτω. «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθῆ ἡ πίστη. Νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθῆ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθῆ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύση ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους μας». Καὶ ὅταν βγαίνει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ὁ Χριστός, τὸ σχολεῖο αὐτὸ καταντᾶ ἄχρηστο. Δὲν μορφώνει τὸν χρηστὸ πολίτη, ἀλλὰ τὸ νευρόσπαστο ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ, αὔριο – μεθαύριο, στοὺς βουλευτικοὺς προθαλάμους γιὰ μία ἀργομισθία. Καὶ ὅλα ἐνορχηστρωμένα καὶ σχεδιασμένα μὲ ἄφθαστη μαεστρία. Τ λκυστικ κα πoενοχοποιητικ κέλυφος, γι ν παρεισφρήσει νομία, λέγεται συμμόρφωση μ τ ερωπαϊκ δεδομένα, κατοχύρωση τς θρησκευτικς λευθερίας, διαπολιτισμικ κπαίδευση κα λοιπς χηρς σαπουνόφουσκες. Στόχος ἡ σταδιακὴ κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ μετατροπή του σ’ να μιχλδες «τίποτε», φροντιστήριο Οκουμενισμο, ὑποβαθμισμένο, κακόμοιρο, ἀπαξιωμένο. Καὶ τότε θὰ βγαίνουν σωρηδὸν ἀπὸ τὰ σχολεῖα οἱ ἀγελαῖοι καταναλωτές, οἱ ἄκρατοι ἡδονοθῆρες, διότι «χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» ἢ χειρότερα, ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Ἔλιοτ, «ἂν δὲν θέλεις νὰ ἔχεις τὸν Θεό, πρέπει νὰ ὑποκλιθεῖς στὸν Χίτλερ ἢ στὸν Στάλιν». Ἀλλὰ πόσο μετράει ἡ γνώμη τῶν σοφῶν ἀνθρώπων, μπροστὰ στὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, τοὺς νάνους καὶ τοὺς ἀρλεκίνους ποὺ διαβουκολοῦν τὴν Παιδεία μας; Μία ρεπούση (μ μικρ ρ) τόλμησε ν μαγαρίσει λόκληρη τν νεώτερη στορία μας κα παραμένει καθηγήτρια στ πανεπιστήμιο, δηλητηριάζοντας γενις κα γενις δασκάλων. Κατάφεραν ὅλα αὐτὰ τὰ ἡμιμαθῆ καὶ ἀντίχριστα ὑποκείμενα νὰ εἰσχωρήσουν σ’ ὅλες τὶς σχολές, ποὺ προετοιμάζουν τοὺς αὐριανοὺς διακόνους τῆς Ἐκπαίδευσης – δασκάλους καὶ καθηγητὲς – ὁπότε τὰ χειρότερα ἕπονται. Ἀνέξοδο διαπιστευτήριο ἀναρρίχησης σήμερα στὶς ἐκπαιδευτικὲς βαθμίδες τῶν πανεπιστημίων εἶναι ἡ ἀφιλοπατρία, τὸ μένος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ἀναμάσηση τῆς πολυπολιτισμικῆς μπούρδας. Καὶ πόση ζημιὰ γίνεται Μ’ αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες! Νὰ ἔβλεπε ὅλη αὐτὴ ἡ καθωσπρέπει ἀνοησία καὶ ἡ κρατικοδίαιτη προοδευτικότητα, πόσο λάμπουν, φέγγουν, ἀστράφτουν τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν μας, ὅταν τοὺς μιλᾶς γιὰ ἥρωες, γιὰ ἁγίους, γιὰ τὸ Χριστό;
.         Μισὴ ὥρα σπουδὴ στὸ «Μανιάκι» ἢ στὴν «Ἔξοδο» ἀρκεῖ γιὰ νὰ ψηλώσει ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν. Ἄλλη τόση γιὰ νὰ τοὺς διαβάσεις τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς καὶ ἀντικρίζεις τὴν χαρά, τὸν γλυκασμὸ στὰ πρόσωπά τους. «Τίς Θεός, μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν». Μία ἐπίκαιρη μνεία στὸν Ἅη-Δημήτρη, τὸ παλικάρι τῆς πίστης μας, καὶ νὰ ἡ φιλοτιμία, ἡ καύχηση γιατί «καὶ αὐτὸς ἦταν Ρωμιός, σὰν ἐσᾶς, ἀθλοφόρος»; «Τί σημαίνει, κύριε, ἀθλοφόρος»; Ξεκρεμᾶς ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τῆς Παιδείας τὴν ἐτυμολογία, μιλᾶς γιὰ τὴν γλώσσα μας, τὸ ἕτερον φυλακτήριο καὶ προσάναμμα τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης.
.         Ὡραῖα μαθήματα. Μὲ πίστιν καὶ πατρίδα. Πέτυχες. Ἔκανες τὸ χρέος σου. (Διδάσκω, κατὰ παράβασιν τοῦ λεγόμενου Ἀναλυτικοῦ Προγράμματος, κάθε Παρασκευὴ -τὴν ὥρα τῶν Θρησκευτικῶν- τὶς καταργημένες, πρὸ δεκαπενταετίας νομίζω, «Εὐαγγελικὲς Περικοπές», οἱ ὁποῖες συνόδευαν τὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν. Τὶς διδάσκω, γιατί ἔχω πάντοτε ἐνώπιόν μου αὐτὸ ποὺ κανοναρχεῖ ὁ Πατροκοσμᾶς τοὺς Ἕλληνες δασκάλους: «Πρέπει νὰ φωτίζονται οἱ ἄνθρωποι. Διότι ἀπὸ τὸ σχολεῖο μανθάνομε τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Τριάς, τί εἶναι ἀρετή. Τὰ πάντα ἀπὸ τὸ σχολεῖο τὰ μανθάνομεν…». Ὁμολογῶ, δίκην ἐξομολογήσεως, ὅτι εἶναι ἀπὸ τὶς λίγες ὧρες ποὺ νιώθω ὅτι ἀνταποκρίνομαι στὸν τίτλο τοῦ δασκάλου καὶ αὐτὸ ποὺ λέξη ὑπονοεῖ. (δάσκαλος ἀπὸ τὸ δάω-δῶ = φωτίζω, ἐξ οὗ καὶ δάδα). Παιδαγωγῶν καὶ παιδαγωγούμενος ταυτόχρονα. Καὶ πῶς ἀλλιῶς; «φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι».
.         Διαβάζοντας αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἄρθρα γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, διαπίστωσα ὅτι πολλοὶ ἐπικαλοῦνται τὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος. Τὴν περίφημη φράση «Ἡ Παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους…». Εἶναι σωστὴ ἡ ἐπίκληση τοῦ συγκεκριμένου ἄρθρου. Μήπως ὅμως πρέπει νὰ ἐπικαλούμαστε, κυρίως, τὸ ἀκροτελεύτιο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος. «Ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων». φ᾽ ὅσον καταλύεται « νάπτυξη τς θνικς κα θρησκευτικς συνείδησης τν λλήνων», δικαιούμαστε ν ντιστεκόμαστε μ κάθε μέσο. Ἐξ ἄλλου σὲ θέματα πίστεως «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις».
.         Πολλοί, καλοπροαίρετοι, ἐρωτοῦν. Γιατί αὐτὴ ἡ θεομαχία;
.         Γιατί, ἀντὶ γιὰ «σκολειὰ γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετή», ὁδεύουμε στὰ σχολειὰ τῆς «ἀπιστίας καὶ τῆς παραλυσίας»; (Μακρυγιάννης).
.         Ἡ ἀπάντηση εἶναι τοῦ Παπαδιαμάντη. Προτάσσει στὸ ἀπόσπασμα τὴν ἀγήρατο, τὴν ἀχώνευτη γιὰ τοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», ἀλήθεια: «ὁ δὲ Χριστιανισμὸς ἔμεινε καὶ θὰ μείνη». Καὶ συνεχίζει: «Ὁ πόθος τῆς μωρᾶς ἐπιδείξεως, ἡ μανία τοῦ κενὰ ἑκάστοτε λέγειν, ἡ δοκησισοφία, ὁ τύφος καὶ ἡ οἴησις ἄγουσιν εἰς τὰς συγχρόνους ἀθεϊστικὰς θεωρίας».
.         Προσέξτε λέξεις. πίδειξη, κενότητα, δοκησισοφία, τύφος, οηση, ατ κριβς πο χαρακτηρίζουν τν σημεριν ρχουσα, το θνους μν, τάξη. Ἦρθε ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς, ὁ Καποδίστριας, νὰ κυβερνήσει τὸν αἱματοβαμμένο τόπο, πατώντας στὰ δύο «ριζιμιὰ λιθάρια»: πίστιν καὶ πατρίδα. Δολοφονήθηκε. Πρόλαβε καὶ μᾶς ἄφησε τιμαλφῆ κληροδοτήματα. Ἕνα ἐξ αὐτῶν: «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη».
.           Γυροφέρνουν στὸ νοῦ μου οἱ στίχοι τοῦ Γκάτσου: «Γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα/ στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους/ θέλει ἕναν Καιάδα/ γκρεμοτσακίστε τους».

 

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ, Η ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ “ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ” «Ἐν ἀναμονῇ τῶν μορφωμάτων ποὺ θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση»

Ἑλληνισμὸς μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης

Χρ. Γιανναρᾶς,
ἐφημ. «Καθημερινή», 27.08.2017

.               Ἀποροῦσε ὁ ἔφηβος: «Γιατί νὰ ταυτίζουμε τὴν τιμὴ τῆς σημαιοφορίας μὲ τὶς ἐπιδόσεις στὰ μαθήματα καὶ τὴν ἀριστεία; H ἀριστεία ἐπιβραβεύεται μὲ τὴν ὑψηλὴ βαθμολογία, γιατί νὰ προστίθεται καὶ ἡ διάκριση τῆς σημαιοφορίας;».
.               Τὸ ἐρώτημα τοῦ ἐφήβου καίριο, ἀποκλείεται νὰ τὸ θέσουν οἱ κομματικοὶ πραιτωριανοὶ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. O ἔφηβος θέλει νὰ ξεχωρίσει τὸν ρεαλισμὸ τῆς γνησιότητας ἀπὸ τὴ συμβατικότητα τῆς ἐθιμοτυπίας. Οἱ πραιτωριανοὶ λειτουργοῦν μόνο μὲ κίνητρα ἐντυπωσιοθηρίας. Ὅποιο κόμμα κι ἂν κυβερνάει. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐνστάσεις τῆς ἀντιπολίτευσης στὴν ἀπόφαση τοῦ ὑπουργείου γιὰ κλήρωση τῆς σημαιοφορίας ἦταν μόνο συμβατικές.
.               Ἡ ἀπάντηση, ποὺ θὰ ἔδινε στὸν ἔφηβο ἕνας εὐφυὴς καὶ καταρτισμένος παιδαγωγός, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μεταγραφεῖ σὲ ἐπιφυλλιδογραφικὸ λόγο (παγιδευμένον ἐξ ὁρισμοῦ στὴν ἰδεολογικὴ ἐκφραστική). Ἡ περίπου μεταγραφὴ τῆς ἀπάντησης θὰ τόνιζε ὅτι: Ἡ βαθμολογία ἀξιολογεῖ καὶ ἐπιβραβεύει τὴν ἀτομικὴ ἐπίδοση τοῦ μαθητῆ, ἱκανοποιεῖ καὶ ἀνταμείβει τὸ ἄτομο. Ἡ σημαιοφορία, ς προνόμιο το ρίστου, ντάσσει τν τομικ πίδοση στν κοινωνία τν σχέσεων πο συγκροτον τν «τάξη» κα τ «σχολεο». Τὴν ἐξαρτᾶ ἀπὸ τὴν ἅμιλλα, τὴν καλλιέργεια (ποιότητα) κοινωνικοῦ ἤθους ποὺ προϋποθέτει ἡ ἀπόδοση τιμῆς ἀπὸ ὅλους στὸν ἕνα: τὸν ἑκάστοτε πρῶτο.
.               Ἡ πρωτιὰ δὲν εἶναι προνόμιο ταξικὸ οὔτε ἐξαγοράζεται μὲ χρηματισμὸ ἢ «φροντιστήριο». Προσφέρεται σὲ ὅλους, ὅταν λειτουργεῖ ἡ ἅμιλλα, καὶ τὴν ἅμιλλα τὴν καθιστοῦν δυνατὴ ἡ αὐστηρὴ ἀξιολόγηση, τὸ ἀξιόπιστο ἐξεταστικὸ σύστημα, ἡ ἀμερόληπτη βαθμολογία. ΠAΣOK καὶ N.Δ. κακούργησαν μὲ ἔγκλημα ἀπανθρωπίας, σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ξεριζώνοντας κάθε λογικὴ «κοινωνικοποίησης» τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ὣς καὶ τὸ διδακτορικό, ἡ παιδεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο χρηστική, πρωτόγονα ἀτομοκεντρικὴ – γι’ αὐτὸ καὶ εἴμαστε ἡ μόνη χώρα διεθνῶς μὲ παραδεκτὸ καὶ αὐτονόητο τὸ καρκίνωμα τῆς παραπαιδείας (φροντιστήριο).
.               Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἑξήντα χρόνια τώρα, δὲν στέλνει τὰ παιδιά της στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μυηθοῦν στὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας, στὴ δυναμικὴ τῆς συνεργασίας, στὸ ἄθλημα τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸ ἐγὼ καὶ τῆς δημιουργικῆς μετοχῆς στὸ ἐμεῖς. Στέλνει ὁ Ἑλλαδίτης τὸ παιδί του στὸ σχολεῖο μόνο γιὰ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει «ἐφόδια» ἀτομικῆς κατοχύρωσης, «ὄπλα» ἀτομικῆς ἐπιβολῆς, νὰ προσλάβει τὴ γνώση σὰν ἐργαλεῖο (ἕνα «χαρτὶ») ποὺ θὰ τοῦ χρησιμεύσει γιὰ βιοπορισμό. Ἑξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, τὸ σχολειὸ (καὶ τὸ πανεπιστήμιο) στὴν Ἑλλάδα ἀποκλείει ἔστω καὶ τὴν πρόθεση νὰ ἑτοιμάζει πολίτες, νὰ καλλιεργεῖ κοινωνικὲς προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». τοιμάζει παδούς, διεκδικητς τομικν κα μόνο δικαιωμάτων, κβιαστές, ποὺ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ κιόλας ξέρουν τὴ λογικὴ τῶν «καταλήψεων», τῆς πρόκλησης κοινωνικοῦ κόστους. Τὸ σχολειὸ ἑτοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεῖ τὸ κοινωνικὸ περιθώριο, τὴν ψυχοπαθολογία τῆς ἐκδικητικῆς ἀλογίας.
.               Εἴμαστε μᾶλλον ἡ μοναδικὴ χώρα διεθνῶς ποὺ ἔχει παραδώσει τὰ πανεπιστήμιά της νὰ τὰ νέμονται οἱ ἀδίστακτες κομματικὲς συντεχνίες: Ἱδρύονται πανεπιστήμια, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ ἐπιχώρια ἐκλογικὴ πελατεία. Στελεχώνονται, γιὰ νὰ βολευτεῖ καὶ ἀνταμειφθεῖ ἡ στρατευμένη στὸ κόμμα δευτεράντζα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς διανόησης. Λειτουργοῦν τὰ πανεπιστήμια, ὅταν τὸ ἐπιτρέπουν οἱ κομματικὲς νεολαῖες, κάτω ἀπὸ τὴν τρομοκρατία τῆς αὐθαιρεσίας τους καὶ μόνο σὰν ἀνταγωνιστικὸ πεδίο ἄγρευσης ψηφοφόρων.
.               Στὸν τομέα τῆς Παιδείας ὁ πολιτικὸς ἐκχυδαϊσμός μας καὶ ἡ καπηλεία τῆς δημοκρατίας φτάνουν στὰ ὅρια τῆς ἀνυπόφορης κακουργίας. Φενακιζόμαστε ὅτι εἶναι θέμα «ἐλευθερίας» νὰ μπορεῖ κάθε κομματικὴ κυβέρνηση νὰ ἐφαρμόσει τὴ δική της «πολιτικὴ» στὴν Παιδεία. Ὡσὰν νὰ μὴ βλέπουμε, ἑξήντα χρόνια τώρα, ὅτι οἱ «πολιτικὲς» διαφοροποιοῦνται μόνο μὲ τερτίπια ἐντυπωσιασμοῦ. Ρωτήθηκε ποτ λας ν συμφωνε μ τ μία κα νιαία πολιτική, πράσινη, γαλάζια, ψευτοκόκκινη, πο χει κυριολεκτικ στρεβλώσει, διαλύσει, χρηστέψει τ γλῶσσα; Συμφωνεῖ μὲ τὸ «πρακτοριλίκι» τῆς «ἀπροκατάληπτης» ἱστοριογραφίας ποὺ ἀπεργάζεται μεθοδικὰ ἕναν Ἑλληνισμὸ μὲ συνείδηση Σιγκαπούρης;
.               Κατὰ κοινὴ ὁμολογία ἡ Ἄννα Διαμαντοπούλου ἦταν ἡ μόνη ποὺ τόλμησε νὰ ἐπιδιώξει τὴν ἀποκατάσταση στοιχειώδους λογικῆς συνέπειας στὴ λειτουργία τῆς ἐκπαίδευσης. Ὅσα πρόλαβε νὰ κατορθώσει ἦρθε ἀμέσως μετὰ ἡ «ἐθνικόφρων» παρωδία (Σαμαρᾶς) μὲ ὑπουργὸ τὸν Κων. Ἀρβανιτόπουλο ἐντεταλμένον νὰ ξηλώσει κάθε ἴχνος ἐλπίδας ποὺ ἔσπειρε ἡ Διαμαντοπούλου. Στὸ κενὸ καὶ τὸ δικό της ἐγχείρημα, ἴσως γιατί, παρὰ τὰ τόσα θετικά του, ἦταν ἐπίσης παγιδευμένο στὴ χρηστικὴ ἐκδοχὴ τῆς Παιδείας, δηλαδὴ στὸ ἀπόλυτο τίποτα.
.               Εἶναι περισσότερο ἀπὸ φανερό: λέξη λλάδα παραπέμπει πι μόνο σ να τυπικ κρατικ μόρφωμα, ὄχι σὲ πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας ποὺ κοινωνεῖ ἀνάγκες, στόχους, ἐλπίδες. Ἡ γλῶσσα χει σκεμμένα καταστραφε, λογικ συν-ννόησης δν πάρχει, ο χρηστικς προτεραιότητες κα τομοκεντρισμς χουν ποθηριώσει τ θη κα τ νοο-τροπία, στορικ συνείδηση παλείφθηκε γι χάρη τς ξιπασις το «ξευρωπαϊσμο», τῆς λιγούρας τοῦ «δανειολήπτη».
.               Ὅταν οἱ ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας, ἡ δημοσιογραφία καὶ ἡ (κατὰ τὴ φιλοδοξία της) διανόηση δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὴ διαφορὰ τῆς βαθμολογικῆς ἐπιβράβευσης ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ δυναμική της ἅμιλλας, διαφορ τς χρηστικς «παιδείας» π τ χαρ τς μετοχς κα κοινωνίας, τ παιχνίδι εναι πι χαμένο. Ὅσοι μποροῦν φεύγουν, οἱ ὑπόλοιποι περιμένουμε ποιὰ μορφώματα θὰ προκύψουν ἀπὸ τὴν κρατικὴ διάλυση.

 

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ «ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΗ ΖΩΗ»; «Ἡ λέξη “μαθητὴς” κατονομάζει μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες διαστάσεις τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τὴν ἀλήθεια τῆς σχέσης, τῆς ἄσκησης, τῆς ὑπακοῆς, τοῦ σεβασμοῦ, τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν πνευματική μας κληρονομιά». [Δ. Νατσιός]

Τί θ πε «σχολεο νοιχτ στ ζωή»;

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Ἀπὸ τοὺς τελευταίους Δασκάλους τοῦ Γένους μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, γιὰ νὰ παραστήσει τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας, κατέφυγε σ’ ἕνα μύθο. Τὸν μύθο τοῦ χταποδιοῦ. Ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακώνουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: «Μὲ πιάσανε μάνα». Ἡ μάνα τοῦ λέγει: «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: «Μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴ θάλασσα». Πάλι λέγει ἡ μάνα: «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: «Μὲ σγουρίζουνε» (μὲ τρίβουνε στὰ βράχια). «Μὴ φοβᾶσαι παιδί μου». «Μὲ μασᾶνε». «Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου». «Πίνουνε κρασί, μάνα». «Ἄχ! σ᾽ ἔχασα, παιδί μου». Τὸ χταποδάκι, λέει ὁ Κόντογλου, συμβολίζει τὴν Ἑλλάδα. «Παλαιόθεν καὶ ὡς τώρα ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ τὴν φᾶνε», τρῶνε, ἀλλὰ μένει καὶ μαγιά. Χταποδομάνα εἶναι ἡ μοίρα τῆς Ἑλλάδα. Τὸ κρασὶ συμβολίζει τὰ φῶτα τοῦ φράγκικου πολιτισμοῦ, ποὺ μετακενώθηκαν στὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴ ἀπὸ τοὺς ξιπασμένους νεόπλουτους τῆς μάθησης. Μὲ τὸ κρασὶ ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι…
.             Ἔγραψε ὁ Χουρμούζης, ἀγωνιστὴς τοῦ ’21 καὶ λόγιος, γιὰ τοὺς τότε ψαλιδόκωλους ποὺ κατέφταναν σωρηδὸν ἀπὸ τὴ Δύση, γιὰ νὰ μᾶς φωτίσουν. «Ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατρίων μας καὶ τῆς θρησκείας ἀκόμη, ὡς δεῖγμα εὐρωπαϊκῆς προόδου. Συμπεριφορὰ γελοιωδεστάτη, δῆθεν ὑψηλῆς ἀνατροφῆς καὶ σφαίρας ἀριστοκρατικῆς. Ξιπασμένων ὀψιπλούτων ἀηδέστατοι ἐπιδείξεις! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλῶσσα παρδαλή». Παράδειγμα. Βιώνουμε στὶς μέρες μας κάποιες στρεβλώσεις καὶ παρανοήσεις στὴν Παιδεία (ἢ μᾶλλον ἐκπαίδευση). Ὁ κοινὸς νοῦς βεβαιώνει πὼς δὲν λείπουν ἁπλῶς αἴθουσες διδασκαλίας ἢ διδακτικὸ προσωπικό, ἐποπτικὰ μέσα καὶ λοιπά, τὰ ὁποῖα θὰ λείπουν καὶ θὰ συμπληρώνονται ἀενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο. Ὁ μαθητὴς δὲν καταλαβαίνει γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι μαθητής, ὁ δάσκαλος γιὰ ποιὸ λόγο εἶναι δάσκαλος, ἡ πολιτεία τί θέλει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Δὲν πρόκειται γιὰ κάποια ἐπιγενόμενη κρίση ἀξιῶν, πρόκειται περὶ κρίσεως νοήματος, ὄχι δηλαδὴ τί ἀξίζει καὶ τί ὄχι, ἀλλὰ τί σημαίνει καὶ ποῦ ἀποσκοπεῖ τοῦτο ἢ ἐκεῖνο.
.             Ἐπειδὴ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι μεγάλα, θὰ περιοριστῶ σὲ δύο τρέχοντα ἰδεολογήματα ἢ καλύτερα, ὅρους–γλειφιτζούρια ἀναγκαστικῆς κατανάλωσης, τῶν ὁποίων τὰ πλεονεκτήματα δὲν μπαίνουν κὰν στὸν κόπο νὰ μᾶς τὰ ἐξηγήσουν οἱ νεόκοποι παιδαγωγοί. Πρῶτον ὅτι κέντρο τοῦ σχολείου εἶναι ὁ μαθητὴς καὶ ὄχι ὁ δάσκαλος καὶ δεύτερον ὅτι τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ ἀνοίξει στὴ ζωή, σχολεῖο ἀνοικτὸ στὴ ζωή, τὸ ὁποῖο συνοδεύεται μὲ τὰ γνωστὰ συριζαίικα καρυκεύματα περὶ δημοκρατικοῦ, προοδευτικοῦ, νέου σχολείου καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ παρόμοια.
.             Σήμερα ἡ ἰδέα ὅτι τὸ παιδὶ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ σχολείου, ὅποια καὶ ἂν εἶναι ἡ γενεαλογία της καὶ ὅσοι κι ἂν εἶναι οἱ ἐπιστημονικοί της καρποί, ἔχει ἀποβεῖ ἕνα ὀλέθριο ἰδεολόγημα, καταστρεπτικό τῆς ἴδιας τῆς ὑπόστασης τοῦ σχολείου. Ἱδρυτικὴ συνθήκη τοῦ σχολείου εἶναι ὅτι ὑπάρχει κάποιος ποὺ γνωρίζει (ὁ δάσκαλος) καὶ κάποιος ποὺ δὲν γνωρίζει (ὁ μαθητὴς) καὶ ὅτι ὁ δεύτερος προσέρχεται στὸν πρῶτο γιὰ νὰ διδαχτεῖ καὶ νὰ μάθει. Ὁ μαθητὴς πηγαίνει σχολεῖο, γιὰ νὰ μάθει γράμματα, γιὰ νὰ μάθει συγκεκριμένα περιεχόμενα καὶ ὄχι «γιὰ νὰ μαθαίνει πῶς νὰ μαθαίνει», ὅπως λέει ἕνα τρέχον εὐφυολόγημα, τὸ ὁποῖο εἶναι μία πελώρια ἀνοητολογία- «κέλυφος ἔρημο ἐννοίας» κατὰ τὸ Ροΐδη- γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι μόνο μαθαίνοντας συγκεκριμένα πράγματα μαθαίνει κανεὶς τελικὰ νὰ μαθαίνει. Ἡ περιβόητη κριτικὴ ἱκανότητα, ἡ ἀνάπτυξη τῆς ὁποίας ἔχει ἀναχθεῖ σὲ πρωταρχικὸ στόχο τῆς ἐκπαίδευσης, προϋποθέτει μαθητεία, σπουδή, κοπιαστικὴ μελέτη. Ὅλα αὐτὰ τὰ μορφωτικὰ ἀγαθὰ τὰ μεταδίδει ὁ ἀφοσιωμένος δάσκαλος –ἔχει μεταδοτικότητα ἔλεγαν παλιὰ– καὶ τότε παίρνει καὶ αὐτός, ὡς ἀντίδωρο, τὴν εὐλογημένη ἀγάπη τῶν μαθητῶν του. Σήμερα δυστυχῶς καταστρέψανε τὸ δάσκαλο, γιὰ νὰ τὸν μεταβάλλουνε σὲ συνδικαλιστὴ καὶ φροντιστή, σὲ μίζερο πενταροκυνηγό, ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ κομματί(ά)ζεται. Καὶ βέβαια, ὅλα ἀκυρώνονται, ἂν ὁ δάσκαλος δὲν διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμά του. («Τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ αὐτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει», διδάσκει ὁ ἄγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὅπως οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ χωρὶς νὰ ἔχουν στόμα, ἀλλὰ διὰ τοῦ κάλλους τους, ἔτσι καὶ ὁ δάσκαλος, τὸ ξαναγράφω, πρέπει νὰ ἔχει ζωὴ φωτεινή, γιὰ νὰ φωτίζει).
.             Τὸ δεύτερο, τώρα, ἀερόπλαστο ἰδεολόγημα, περὶ σχολείου «ἀνοιχτοῦ στὴ ζωή». Ὅσοι μιλοῦν γιὰ ζωή, σίγουρα ὑπονοοῦν ὅτι ζωὴ σημαίνει χαμόγελο, εὐτυχία, σοφία, καλοσύνη καὶ λοιπὰ χαζοχαρούμενα, κάτι τέλος πάντων ἀπεριόριστα θετικό. Στὴ ζωὴ ὅμως ἀνήκουν ὁ ἀνταγωνισμός, ἡ βία, ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ μισαλλοδοξία, ὁ δόλος καὶ ἡ ἀπάτη, ἡ χυδαιότητα καὶ ἡ βλακεία. Ὑποστηρίζω πὼς τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ κλείσει στὴ ζωή. Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ γίνει κάστρο συντήρησης, καὶ χρησιμοποιῶ τὴ λέξη μὲ τὴν πρωταρχική, κυριολεκτική της σημασία. Νὰ συντηρεῖ δηλαδὴ ὅ,τι παρέλαβε –τὴν παράδοση– καὶ νὰ τὸ παραδίδει στοὺς νεώτερους. Ἡ παράδοση μὲ τὴν παιδαγωγική της ἐξοχότητα, ἀποτελεῖ πνευματικὸ θησαυρό, ἀδαπάνητο, ὁ ὁποῖος μεταβιβάζεται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά. Ἡ παράδοση προσφέρει τὰ ἠθικὰ πρότυπα ὡς βιωμένες ἀξίες, τὸν ἅγιο καὶ τὸν ἥρωα, τὸν Πατροκοσμᾶ καὶ τὸν Καραϊσκάκη, καὶ ὄχι ὡς ἄνωθεν ἐπιταγές. Ἀφοῦ προσλάβουν οἱ νεώτεροι τὰ τιμαλφῆ καὶ τὶς ἀξίες, ὅταν ἀποφοιτήσουν καὶ «βγοῦν» στὴ ζωή, ὅταν ἁπλώσουν τὰ φτερά τους σὰν θαλασσοπούλια πάνω στὸ πέλαγος, θὰ καινοτομήσουν. Ἔλεγε ἡ Χάννα Ἄρεντ, ἤδη ἀπὸ τὸ 1958, στὸ ἀπροσπέραστο δοκίμιό της «Ἡ κρίση τῆς ἐκπαίδευσης»: «Μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ συντηρητισμὸς νοούμενος ὡς συντήρηση, ἀποτελεῖ τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς ἐκπαίδευσης, ἡ ὁποία ἔχει πάντοτε ὡς ἔργο της νὰ περιβάλλει καὶ νὰ προστατεύει κάποιο πράγμα, τὸ παιδὶ ἔναντι τοῦ κόσμου, τὸν κόσμο ἔναντι τοῦ παιδιοῦ, τὸ καινούργιο ἔναντι τοῦ παλαιοῦ, τὸ παλαιὸ ἔναντι τοῦ καινούργιου». Σήμερα ὅμως ὄχι μόνο δὲν προστατεύουμε τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν τύρβη καὶ τὴν βλακεία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ μετατρέψαμε σὲ κακέκτυπό του, ἀφήσαμε τὰ πορτοπαράθυρά του ἀνοιχτὰ καὶ εἰσβάλλει ἡ περιρρέουσα ἀσχήμια.
.             Σχολεῖον ἴσον δάσκαλος, ἔλεγε ὁ Παλαμᾶς. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν ἀφοσιωμένους δασκάλους, συντηρητὲς τῆς παράδοσης καὶ μεταλαμπαδευτὲς ἀξιῶν, ποὺ θὰ διδάσκουν σ’ ἕνα σχολεῖο, κλειστὸ στὸν ἀφόρητο «ἔξω» κόσμο.
.             «Γιατί σήμερα φαίνεται ὅτι ὁ δάσκαλος μετατρέπεται σὲ ἐκπαιδευτικό, ποὺ περισσότερο διεκδικεῖ, παρὰ διακονεῖ, πράγμα ποὺ ἐπιδεινώθηκε λόγῳ κρίσεως -ποὺ μεταδίδει «πληροφορίες» στὴ νέα γενιά, ἀλλὰ δὲν ἔχει πρόταση ζωῆς. Καὶ ὁ μαθητὴς γίνεται ἐκπαιδευόμενος, ὁ ὁποῖος δὲν θέλει νὰ ἀκούει, δὲν μαθαίνει νὰ ἀκούει, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἄποψη γιὰ ὅλα καὶ νὰ κρίνει. «κπαιδευτοποίηση» το δασκάλου κα πώλεια τς δέας τς μαθητείας μπορον ν ποβον μοιραία γι τν παιδεία μας. Γιατί ὁ δάσκαλος δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι εἰδικὸς ἐπιστήμονας τῆς ἀγωγῆς καὶ παράγοντας τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν φτάνει νὰ ἔχει ἀνθρωπιστικὴ παιδεία, πρέπει νὰ ἔχει καὶ τὸ «ἦθος τοῦ δασκάλου», τὴν ἐλευθερία καὶ τὴ σοφία, ποὺ δὲν ἀποκτῶνται μὲ τὴν καλύτερη ὀργάνωση τῆς ἐκπαίδευσης τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ἀλλὰ εἶναι ὑπόθεση ἀληθινῆς μαθητείας, ὑπευθυνότητας καὶ αὐθυπέρβασης. Καὶ γιατί λέξη «μαθητς» κατονομάζει μία π τς σημαντικότερες διαστάσεις τς νθρώπινης παρξης, τν λήθεια τς σχέσης, τς σκησης, τς πακος, το σεβασμο, τς γάπης γι τν πνευματική μας κληρονομιά.
.             Δάσκαλος καὶ μαθητὴς εἶναι κατάκτηση, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλο καὶ τὸν μαθητὴ ἀπειλεῖται σήμερα καὶ ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τῆς παιδείας ὡς ἀνθρωποποιίας, ἀφοῦ, μέσα στὴ γενικότερη σύγχυση ἀξιῶν, κυριαρχεῖ ὁ χρησιμοθηρικὸς προσανατολισμὸς στὸν χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ἀπεμπολοῦνται ἀλήθειες ζωτικὲς γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἐλευθερία του. Οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς ἥρωες, ποὺ διέσωσαν τὸ Γένος, δὲν φαίνεται σήμερα νὰ μᾶς ἀγγίζουν. Χάνεται ἡ ἀλήθεια ὅτι παιδεία ἀναφέρεται στὴν ἱκάνωση τῆς νέας γενιᾶς νὰ ἀνακαλύπτει νόημα ζωῆς καὶ ἀξιολογικὸ προσανατολισμὸ μέσα ἀπὸ τὴ συνάντηση μὲ τὰ πολύτιμα στοιχεῖα τῆς παράδοσης, ἡ ὁποία δὲν εἶναι «τὸ δικαίωμα ψήφου τῶν νεκρῶν», ἀλλὰ ἀνεξάντλητη πηγὴ νοηματοδότησης τῆς ἐλευθερίας μας.
.             «Παράδοση εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων καὶ ὄχι ἡ νεκρὴ φωνὴ τῶν ζωντανῶν», σύμφωνα μὲ μία εὐφυῆ ἑρμηνεία.

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΦΙΛΗΣ: Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Φίλης: Ὁ Βαρουφάκης τῆς Παιδείας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ κ. Νίκος Φίλης ἔχει ἰδεολογία καὶ πεποιθήσεις γιὰ τὴν Παιδεία. Ἂν τὶς ἐφάρμοζε στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, θὰ ἦταν καταστροφικὲς γιὰ τὴ νεολαία τῆς Πατρίδας μας. Θὰ ἦταν ὁ Βαρουφάκης τῆς Παιδείας μας.
.             Κατὰ τὴν παράδοση τῶν καθηκόντων ὡς Ὑπουργοῦ Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων μίλησε μὲ εἰλικρίνεια γιὰ τὸ περὶ Παιδείας ὅραμά του. Μίλησε πρῶτα «γιὰ τὰ ἀνυπότακτα μαθητικὰ χρόνια τῆς ὕστερης χουντικῆς περιόδου καὶ τῆς πρώιμης μεταπολιτευτικῆς». Μίλησε δηλαδὴ γιὰ τὴν ἀνυποταξία του σὲ ἡλικία 13-14 ἐτῶν… Οὔτε ὁ Γιῶργος Θαλάσσης νὰ ἦταν, ὁ γνωστὸς «Μικρὸς Ἥρωας» τοῦ Στέλιου Ἀνεμοδουρά… Εἶναι σὰ νὰ μέμφεται τὸν ἑαυτό του πού, λόγῳ ἡλικίας, δὲν πρόλαβε νὰ εἶναι μεταξὺ τῶν νέων τοῦ Πολυτεχνείου…
.             Σὲ ἐκεῖνα λοιπὸν τὰ χρόνια ἀναφέρθηκε ὁ κ. Φίλης. Ἀναπόλησε τὰ παιδικὰ – μαθητικά του χρόνια, ὅταν μαζὶ μὲ τὴν παρέα του «ἀνοίγανε τὴ δική τους περπατησιὰ στὸν κόσμο, ὅταν μάχονταν τὸν πανταχοῦ παρόντα αὐταρχισμό, ὅταν καταπατοῦσαν τοὺς πατριαρχικοὺς οἰκογενειακοὺς περιορισμούς, ὅταν βγάζανε τὴ γλώσσα στὰ συντηρητικὰ δῆθεν χρηστὰ ἤθη, ὅταν τοὺς ἀπέβαλαν ἀπὸ τὰ σχολεῖα, ὅταν τοὺς χαρακτήριζαν μιάσματα καὶ ἀλῆτες»… Ὅλα αὐτὰ εἶναι «τὰ ἀκριβὰ πτυχία τους» καὶ ὄχι τὰ ἄλλα, τὰ κανονικὰ πτυχία σπουδῶν, ποὺ παίρνουν οἱ ἄλλοι, «οἱ ἄδειοι ἀπὸ τὴ ζωή, μὲ ὅσους τίτλους κι ἂν κατάφεραν νὰ ἀποκτήσουν μὲ τὸ πορτοφόλι τοῦ μπαμπά τους».
.             Μὲ τὸν τουπὲ τοῦ φανατικοῦ ἰδεολόγου τόνισε στὴν ὁμιλία του πὼς «αὐτὸ τὸ ἀνήσυχο, δημιουργικὸ καὶ ἀνατρεπτικὸ στοιχεῖο» θέλησε νὰ ἐμφυσήσει στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ὅπως εἶπε στὴν ἀποχαιρετιστήρια ὁμιλία του… Σύγκρυο καταλαμβάνει τὸν κάθε λογικό, δημοκρατικὸ καὶ ἐλεύθερο πολίτη ἡ ἰδέα ὅτι ὁ κ. Φίλης θὰ προωθοῦσε στὴν ἐκπαίδευση τῆς νεολαίας μας αὐτὲς τὶς πεποιθήσεις καὶ αὐτὴ τὴν ἰδεολογία. Ὅτι πρότυπό της θὰ ἦταν ὁ ἀπείθαρχος μαθητής, ποὺ θὰ θεωροῦσε τίτλο τιμῆς τὸ νὰ ἀπειθαρχεῖ καὶ νὰ ἐξεγείρεται «κατὰ τοῦ καθηγητικοῦ καὶ κοινωνικοῦ κατεστημένου» καὶ νὰ παίρνει ἀποβολές. Πρότυπό της ἡ καταπάτηση τοῦ παιδαγωγικοῦ ρόλου τῶν γονέων καὶ τοῦ σχολείου καὶ ἡ κατάργηση τῶν ἠθῶν, τῶν ἐθίμων καὶ τῶν ἀξιῶν, ποὺ ἔχουν κατακτηθεῖ μὲ ἀγῶνες καὶ αἷμα καὶ εἶναι καταστάλαγμα τῆς σοφίας τοῦ λαοῦ μας. Τέλος πρότυπο ὁ κ. Φίλης πού, ὅπως εἶπε, τὰ πιὸ ἀκριβὰ πτυχία ποὺ πῆρε δὲν ἦταν τοῦ Πανεπιστημίου, ἀλλὰ οἱ ἀγῶνες του στὸ νεολαιίστικο καὶ στὸ φοιτητικὸ κίνημα. Μετὰ διερωτῶντο πολλοὶ ἂν ὁ ΣΥΡΙΖΑ στήριζε ἰδεολογικὰ τὶς διαδηλώσεις τῶν νέων – κουκουλοφόρων ἢ ὄχι – καὶ τοὺς ἐμπρησμοὺς σὲ βάρος τῆς ἔννομης τάξης.
.             Εἶναι τέλος ἐντυπωσιακὸ ὅτι ὁ κ. Φίλης μιλᾶ μὲ ἀπόλυτα ὑποτιμητικὸ τρόπο γιὰ ὅλους ὅσοι δὲν ἔχουν πάρει «τὰ ἀκριβὰ πτυχία τῶν λαϊκῶν ἀγώνων», ὅπως ἐκεῖνος, ἀλλὰ τὰ πανεπιστημιακὰ πτυχία, «μὲ τὸ πορτοφόλι τοῦ μπαμπά τους». Στὸ ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμένου τοποθετεῖ ἔτσι τὸ σύνολο τῶν Ἑλλήνων….-

,

Σχολιάστε