Ἄρθρα σημειωμένα ὡς παγκοσμιοποίηση

ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ «τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ ἡ σύνδεση τῶν λαῶν μὲ τὸν Λόγο τοῦ Χριστοῦ δὲν εὐνοοῦν τὴν ὁλοκλήρωση τῶν νοσηρῶν νεοταξικῶν σεναρίων, ὅπου οἱ ἀνθρώπινες προσωπικότητες καὶ ὁ πολιτισμικὸς πλοῦτος τῶν ἐθνῶν ἀλέθονται σὲ κιμαδομηχανὲς παγκοσμιοποιητικῆς μονομορφοποίησης».

Τ θρήσκευμα εναι ταυτότητα

Κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»,
26.08.2015

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὸ κατωτέρω ἄρθρο θὰ μποροῦσε νὰ διαβαστεῖ παραλλήλως πρὸς τὴν προηγουμένη ἀνάρτηση τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΕΘΑΝΕ …!

.             Ἡ κυβέρνηση Σημίτη, ποὺ συνέβαλε τὰ μέγιστα στὴ διάλυση τῆς οἰκονομίας, στὴν καταρράκωση τῆς συλλογικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ στὸν ἀφελληνισμὸ τῆς χώρας, ἔκανε τὰ πάντα γιὰ νὰ ἀφαιρεθεῖ τὸ θρήσκευμα ἀπὸ τὶς ταυτότητες τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ἐμμονὴ τοῦ πρωθυπουργοῦ Σημίτη καὶ τῶν ὁμοίων του στὸν ὑποβιβασμὸ τοῦ ρόλου τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν κοινωνία μας δὲν ἦταν… τυχαία, ὅπως ἀπέδειξε ἡ πορεία τῶν πραγμάτων.
.             Τὸ ἀξιακὸ σύστημα τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς παρακμῆς καὶ τῆς διαφθορᾶς καὶ ο κυβερνήσεις τύπου Σημίτη δν μπορον ν μακροημερεύσουν δίχως ν βρίσκονται σ περιβάλλον γενικευμένης σήψης.
.               Ἐπίσης, τ σημεο το σταυρο κα σύνδεση τν λαν μ τν Λόγο το Χριστο δν ενοον τν λοκλήρωση τν νοσηρν νεοταξικν σεναρίων, που ο νθρώπινες προσωπικότητες κα πολιτισμικς πλοτος τν θνν λέθονται σ κιμαδομηχανς παγκοσμιοποιητικς μονομορφοποίησης.
.                 Ὁ Σημίτης ξεκίνησε ἀπὸ τὴν κρατικὴ γραφειοκρατία μὲ στόχο νὰ φτάσουν κάποια μέρα οἱ συνεχιστὲς τῶν πολιτικῶν κακουργιῶν του νὰ ἐκριζώσουν τὴν πίστη ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Φυσικά, ὁ πανδαμάτωρ χρόνος μπορεῖ καὶ ξεχωρίζει τὴν ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι. Τώρα πο πειλ το σλαμισμο χει περάσει τ σύνορα τῆς Ερώπης, διάφορες χρες χουν ρχίσει ν ξανασκέφτονται τν πόθεση τς θρησκευτικς οδετερότητας πο προσπαθοσαν ν τηρήσουν. Ὅπως ἔγραψε ἡ ἐφημερίδα μας, ἡ Σλοβακία, ἡ Πολωνία καὶ ἡ Τσεχία «ἐμφανίζονται πρόθυμες νὰ δεχθοῦν πρόσφυγες μὲ μία προϋπόθεση: νὰ εἶναι χριστιανοί».
.             Μπορεῖ ἡ στρατηγικὴ τῶν προαναφερθέντων χωρῶν νὰ φαντάζει «ἀμφιλεγόμενη» σὲ ἔντυπα ὅπως ἡ ἐφημερίδα «The Financial Times», ποὺ σχολίασε τὴν ἐπιλογὴ μόνο χριστιανῶν μεταναστῶν ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ οὐδεμία χώρα λαμβάνει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψιν ἀρνητικοὺς ἢ εἰρωνικοὺς χαρακτηρισμοὺς ποὺ θὰ σκεφτοῦν διάφορα ΜΜΕ, ὅταν ἀπειλοῦνται ἡ ἐσωτερικὴ ἀσφάλεια καὶ ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξη τοῦ κράτους.
.               Τὸ θρήσκευμα εἶναι ταυτότητα. Ο μεταφυσικς ντιλήψεις πηρεάζουν τς πράξεις τν νθρώπων. Ὅσο κι ἂν προσπαθοῦν ὁρισμένοι νὰ κρύψουν τὰ αὐτονόητα, ἡ ἀλήθεια πάντα βγαίνει στὴν ἐπιφάνεια.

, ,

Σχολιάστε

H «AΝΑΓΚΗ» ΓΙA ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑI ΤOΝ «AΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ HΓΕΤΗ» ΤΗΣ

«νάγκη» γι μία Παγκόσμια Θρησκεία
κα
τν «διαμφισβήτητο γέτη» της

.                     Τὸν περασμένο Σεπτέμβριο, ὁ πρώην πρόεδρος τοῦ Ἰσραήλ, Σιμὸν Πέρες ζήτησε ἀπὸ τὸν Πάπα Φραγκίσκο νὰ ἡγηθεῖ ἑνὸς μελλοντικοῦ “ΟΗΕ τῶν θρησκειῶν”, μιᾶς προτεινόμενης ὀργάνωσης μὲ “ἀδιαμφισβήτητη” ἀρχή, ποὺ θὰ διακηρύξει «τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ». Ὁ Πέρες ὑποστήριξε μία παγκοσμιοποιημένη πίστη ὑπὸ μία ἑνιαία παγκόσμια ἀρχή, προκειμένου νὰ καταπολεμηθεῖ ἡ «τρομοκρατία». Ἀλήθεια, ὅλος αὐτὸς ὁ «πόνος» τοῦ Πέρες καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίων του στὴν παγκόσμια ἐλίτ, εἶναι πραγματικὰ γιὰ τὴν «εἰρήνη» ἢ μία πιὸ σκοτεινὴ ἀτζέντα βρίσκεται πίσω ἀπὸ αὐτό;
.                     Ἐδῶ καὶ ἀρκετὸ καιρό, ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἐξουσία λήψης ἀποφάσεων ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὰ ἔθνη-κράτη καὶ τοὺς λαοὺς καὶ ἔχει παραδοθεῖ σὲ ὑπερεθνικοὺς πολυμερεῖς ὀργανισμούς. Δεδομένου ὅτι αὐτὲς οἱ ὀργανώσεις διαμορφώνουν μία νέα παγκόσμια τάξη ποὺ εὐνοεῖ τὶς ἑταιρικὲς καὶ οἰκονομικὲς ἐλίτ, οἱ ντόπιοι πληθυσμοὶ («ὁ κυρίαρχος λαὸς» ποὺ λέγανε κάποτε) ἔχουν ἀποξενωθεῖ ἀπὸ κάθε οἰκονομικὴ πολιτικὴ ἀπόφαση ποὺ τοὺς ἀφοροῦν – εἰδικὰ ὅταν ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ καριερίστες πολιτικοὺς ποὺ εἶναι περισσότερο ἢ ἐντελῶς εὐθυγραμμισμένοι μὲ τὶς ἐπιθυμίες τῆς παγκόσμιας ἐλίτ.
.                     Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουν ὑπάρξει ἐνδείξεις γιὰ τὴν προώθηση μιᾶς παγκοσμιοποίησης τῆς θρησκείας, ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω, καθὼς αὐξάνουν οἱ «ἐκκλήσεις» γιὰ παγκόσμια πολιτικὴ ἐξουσία πάνω στὸν κόσμο τῆς θρησκείας.
.                     Ἡ πιὸ ξεκάθαρη ἔκκληση ἦρθε τὸν περασμένο Σεπτέμβριο, ὅταν ὁ πρώην πρόεδρος τοῦ Ἰσραήλ, Σιμὸν Πέρες συναντήθηκε μὲ τὸν Πάπα καὶ τοῦ πρότεινε τὴ δημιουργία ἑνὸς νέου “ΟΗΕ τῶν θρησκειῶν “, τὸν ὁποῖο θὰ διευθύνει ὁ Πάπας. Ὁ Πέρες πρότεινε ὅτι αὐτὴν τὴν ὀργάνωση θὰ πρέπει νὰ τὴν χειρίζεται μία “ἀδιαμφισβήτητη” ἀρχὴ ποὺ θὰ δηλώνει τί θέλει καὶ τί δὲν θέλει «ὁ Θεός», προκειμένου νὰ καταπολεμηθεῖ ὁ «θρησκευτικὸς ἐξτρεμισμός».
.                     Οἱ ἐπιπτώσεις ἑνὸς τέτοιου ἐπιχειρήματος θὰ εἶναι τεράστιες, καθὼς τὸ 84 τοῖς ἑκατὸ τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ ἔχει μία πνευματικὴ πίστη κάποιου εἴδους. Χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ἰνδουιστὲς καὶ βουδιστὲς ἐκπροσωποῦν πάνω 5,3 δισ. ἀνθρώπων, ἐνῶ ἕνα ποικίλο μίγμα λαϊκῶν δοξασιῶν καὶ μικρότερων θρησκειῶν τῆς μειοψηφίας, ἀπὸ Μπαχάι ἕως Wicca, ἀντιπροσωπεύουν σχεδὸν τὸ ἄλλο μισὸ δισεκατομμύριο. Μὲ τὴν πνευματικότητα νὰ παίζει κεντρικὸ ρόλο στὴ ζωὴ τοῦ μεγαλύτερου μέρους τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ, φαίνεται ὅτι ἡ “παγκόσμια διακυβέρνηση” πρέπει ἀναπόφευκτα νὰ λάβει ὑπ᾽ ὄψιν της τὸν παράγοντα θρησκεία.
.                     Διάφοροι θεωρητικοὶ ἔχουν προτείνει ὅτι ἡ “One World Religion” – μία «Παγκόσμια Θρησκεία», θὰ ἀναδυθεῖ ὡς μέρος μιᾶς «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Εἶναι πιθανὸ ὅτι ἰσχυροὶ ἄνθρωποι στὴν παγκόσμια ἐλὶτ ἐπιθυμοῦν – ἂν ὄχι μία πραγματικὰ ἑνιαία παγκόσμια πίστη – σίγουρα μία παγκόσμια ἡγεμονία στὸν κόσμο τῆς πνευματικότητας, ἔτσι ὥστε οἱ θρησκεῖες καὶ οἱ ὀπαδοί τους, νὰ μποροῦν νὰ ἐπηρεάζονται ἀπὸ μία κεντρικὴ ἀρχή. Ἕνα παρόμοιο μοντέλο παγκοσμιοποίησης «ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω», ἄλλωστε ἀναπτύσσεται, μέσῳ πολυμερῶν ὀργανισμῶν, στὴν πολιτική, τὴν οἰκονομία καὶ τὸ ἐμπόριο.
.                     Ἀλλὰ πόσο «ἀγαθὲς» εἶναι οἱ προθέσεις ὅσων ἐμπορεύονται μία τέτοια ἰδέα; Εἶναι τόσο καλόπιστοι; Μία πιὸ προσεκτικὴ ἐξέταση δείχνει ὅτι ἕνα τέτοιο σύστημα εἶναι ἐξαιρετικὰ ὕποπτο, καὶ μέρος μιᾶς εὐρύτερης ἀτζέντας μὲ δυσοίωνες συνέπειες.

Τὸ προσχέδιο γιὰ Μία Παγκόσμια Θρησκευτικὴ Ἀρχὴ

.                     Πρὶν ἀπὸ τὴ συνάντηση τοῦ Σεπτεμβρίου μὲ τὸν Πάπα γιὰ νὰ συζητήσουν τὸ σχηματισμὸ τοῦ “ΟΗΕ τῶν θρησκειῶν”, ὁ Σιμὸν Πέρες εἶχε προβάλει λεπτομερῶς τὶς ἰδέες του σὲ μία συνέντευξη στὸ ἰταλικὸ καθολικὸ περιοδικὸ ‘Famiglia Cristiana’. «Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται εἶναι ἕνας Ὀργανισμὸς Ἡνωμένων Θρησκειῶν, ἕνας ΟΗΕ τῶν θρησκειῶν. Θὰ ἦταν ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ τὴν καταπολέμηση αὐτῶν τῶν τρομοκρατῶν ποὺ σκοτώνουν στὸ ὄνομα τῆς πίστης», εἶχε πεῖ ὁ Πέρες. «Στὸ παρελθόν, ἡ πλειονότητα τῶν πολέμων, ὑποκινοῦνταν ἀπὸ τὴν ἰδέα τοῦ ἔθνους. Σήμερα, ἀντιθέτως, οἱ πόλεμοι πυροδοτοῦνται πάνω ἀπ’ ὅλα μὲ τὴ δικαιολογία τῆς θρησκείας», εἶπε.
.                     Παγκόσμιες διαθρησκειακὲς πρωτοβουλίες ἔχουν ἤδη ὑπάρξει, ὅπως ἡ Πρωτοβουλία Ἡνωμένων Θρησκειῶν (United Religions Initiative), ἀλλὰ προφανῶς ὁ Πέρες προβλέπει μία πολὺ ἀνώτερη καὶ ἔγκυρη «Ὀργάνωση Ἡνωμένων Θρησκειῶν»: «Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται εἶναι μία ἀναμφισβήτητου ἠθικοῦ κύρους ἀρχὴ ποὺ θὰ λέει μὲ ἰσχυρὴ φωνὴ “Ὄχι, ὁ Θεὸς δὲν θέλει αὐτὸ καὶ δὲν τὸ ἐπιτρέπει”». Πρότεινε τὸν Πάπα νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἀρχή, ἐπειδὴ «Εἶναι ἴσως ὁ μόνος ἡγέτης ποὺ εἶναι πραγματικὰ σεβαστός».
.                     Ὁ Πέρες δὲν εἶναι τὸ πρῶτο ἐλὶτ πολιτικὸ πρόσωπο ποὺ κάνει μία τέτοια προσέγγιση. Ὑπάρχει τὸ «Ἵδρυμα Πίστης» (Faith Foundation) τοῦ Τόνι Μπλέρ, πρώην πρωθυπουργοῦ τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, τὸ ὁποῖο – ὅπως ξεκάθαρα διατυπώνει– ἐπικεντρώνεται στὴν «πίστη καὶ τὴν παγκοσμιοποίηση». Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2014 ὁ Μπλὲρ ἔγραψε ἕνα εὐρέως ἀναδημοσιευμένο δοκίμιο, δηλώνοντας τί τὸ ἵδρυμά του προσπαθεῖ νὰ κάνει: «… Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ ἀλλάξει ἡ πολιτικὴ τῶν κυβερνήσεων: γιὰ νὰ ἀρχίσει ἡ θεραπεία στὸ θέμα τοῦ θρησκευτικοῦ ἐξτρεμισμοῦ ὡς ἕνα θέμα πού, γιὰ τὴ θρησκεία, καθὼς καὶ τὴν πολιτική, πάει στὶς ρίζες του, ἐκεῖ ποὺ προβάλλεται μία ψεύτικη ἄποψη τῆς θρησκείας, καὶ γιὰ νὰ βρεῖ μία σημαντικὴ θέση στὴν ἀτζέντα τῶν ἡγετῶν τοῦ κόσμου ποὺ θὰ συνδεθοῦν ἀποτελεσματικὰ γιὰ τὴν καταπολέμησή της. Αὐτὸς εἶναι ἕνας ἀγώνας ποὺ μόλις τώρα ἀρχίζει».
.                     Ὅπως καὶ ὁ Πέρες, ὁ Μπλὲρ ὑποστηρίζει ὅτι ὁ θρησκευτικὸς ἐξτρεμισμὸς εἶναι ἡ πρωταρχικὴ αἰτία τῶν συγκρούσεων στὸν κόσμο σήμερα, καὶ ὅτι οἱ ἡγέτες τοῦ κόσμου πρέπει νὰ ἑνωθοῦν γιὰ νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν. Ἐπίσης, ὅπως καὶ ὁ Πέρες, ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ πολιτικὴ ἐξουσία πρέπει νὰ ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ καθορίσει ποιὲς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις εἶναι “λάθος”.
.                     Ὁ Μπλέρ, ἐπίσης, ζήτησε ὑποστήριξη ἀπὸ τὸ Βατικανό, καθὼς καθοδηγεῖ τὴν μεγαλύτερη θρησκευτικὴ σύναξη τοῦ κόσμου. Ὡστόσο, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πρόσφατα ἔγινε καθολικός, ὁ Μπλὲρ δὲν ἦταν ἰδιαίτερα ἐπιτυχής, ὅταν ἔκανε ἀνοίγματα στὸ Βατικανὸ τὸ 2011, καὶ ἕνας ἐξέχων καθολικὸς ἀκαδημαϊκός, ὁ καθηγητὴς Michel Schooyans, πιστεύει ὅτι ὁ πρώην ἡγέτης τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου εἶχε πιὸ καταχθόνιους στόχους: «Ἕνας ἀπὸ τοὺς στόχους τοῦ Ἱδρύματος Πίστης τοῦ Τόνι Μπλὲρ εἶναι νακατασκευ τν μεγάλων θρησκειν, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ συνάδελφός του, ὁ Μπαρὰκ Ὀμπάμα θέλει νὰ ἀνακατασκευάσει τὴν παγκόσμια κοινωνία. Γιὰ αὐτὸ τὸ σκοπό, τὸ ἐν λόγῳ ἵδρυμα θὰ προσπαθήσει νὰ ἐπεκτείνει «νέα δικαιώματα», χρησιμοποιώντας τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ καὶ προσαρμόζοντάς τες σὲ «νέα καθήκοντα». Οἱ θρησκεῖες θὰ πρέπει νὰ μποῦν κάτω ἀπὸ τὸν ἴδιο κοινὸ παρονομαστή, τὸ ὁποῖο σημαίνει ἀπογύμνωση τῆς ταυτότητάς τους… «Αὐτὸ τὸ ἔργο κινδυνεύει νὰ μᾶς γυρίσει πίσω σὲ μία ἐποχὴ στὴν ὁποία ἡ πολιτικὴ ἐξουσία εἶχε τὴν ἀποστολὴ νὰ προωθήσει μία θρησκευτικὴ ὁμολογία ἢ νὰ τὴν ἀλλάξει. Στὴν περίπτωση τοῦ Ἱδρύματος τοῦ Μπλέρ, ἔχουμε ἐπίσης τὸ θέμα τῆς προώθησης μίας καὶ μόνο μίας θρησκευτικῆς ὁμολογίας, τὴν ὁποία θὰ ἐπιβάλει μία καθολική, παγκόσμια πολιτικὴ δύναμη σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο…».
.                     Τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Μπλὲρ καὶ τοῦ Πέρες –ποὺ ἐμφανίζονται τώρα ὡς «περιστερὲς» τῆς εἰρήνης– ἐσκεμμένα ἀγνοοῦν πὼς ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν συμμάχων της, ὑπέθαλψε τὸν ἰσλαμικὸ ἐξτρεμισμό, (διότι – ν κα ο λτ διστάζουν σκόπιμα ν τ πον, δν πάρχει «θρησκευτικς ξτρεμισμς» λλ σλαμικς ξτρεμισμς) ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ᾽70, ὅταν ἡ CIA χρηματοδοτοῦσε καὶ ὅπλιζε τοὺς Μουτζαχεντὶν στὸ Ἀφγανιστὰν γιὰ νὰ τραβήξει τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση σὲ πόλεμο, μία τακτικὴ ποὺ ἔδωσε ἀφορμὴ στοὺς Ταλιμπὰν καὶ τὴν Ἂλ Κάιντα. Στὸ ἴδιο πνεῦμα, ἡ σημερινὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν συμμάχων της, ἔχει δημιουργήσει τὸ ISIS, κάτι ποὺ ἕνας συνταξιοῦχος Ἀμερικανὸς Στρατηγὸς σχεδὸν παραδέχθηκε σὲ μία προφανῆ φροϋδικὴ ὀλίσθηση.
.                     Ὡς «Πρόβλημα, Ἀντίδραση, Λύση» (“Problem, Reaction, Solution”) περιγράφεται μία διαδικασία ὅπου οἱ ἐπικυρίαρχοι δημιουργοῦν τὸ «πρόβλημα», προκαλώντας μία ἀντίδραση ἀπὸ τὸ κοινὸ ποὺ ἀπαιτεῖ «νὰ γίνει κάτι» γι’ αὐτό, καὶ ἔτσι, στὴ συνέχεια, οἱ ἐξουσιαστὲς ἔχουν τὴν «ἄδεια» νὰ φέρουν τὴν προπαρασκευασμένη “λύση” τους γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος αὐτοῦ, ποὺ «δημιουργήθηκε».
.                     Ὁ «πόλεμος κατὰ τῆς τρομοκρατίας» ἐξυπηρετεῖ πολλαπλοὺς στόχους. Ἐνῶ οἱ πολιτικὲς καὶ στρατιωτικὲς ἐπιπτώσεις εἶναι πιὸ κατανοητές, οἱ πνευματικὲς ἐπιπτώσεις εἶναι λιγότερο. Ἔκανε τὸν θρησκευτικὸ ἐξτρεμισμὸ -βλέπε ἰσλαμικὸ- τὸν ἀποδιοπομπαῖο τράγο γιὰ τὴν παγκόσμια σύγκρουση τοῦ σήμερα – καὶ ὄχι τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ποὺ τὸν ἔχει τροφοδοτήσει, χρηματοδοτήσει καὶ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ εὐδοκιμήσει.
.                     Στὴν περίπτωση τῶν πολέμων στὴ Μέση Ἀνατολή, πολλοὶ βλέπουν μία προσπάθεια νὰ στρέψουν τὶς χριστιανικὲς καὶ τὶς μουσουλμανικὲς κοινωνίες τοῦ κόσμου τὴν μία ἐνάντια στὴν ἄλλη σὲ μία κατασκευασμένη «σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν», ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖ τὸ στρατιωτικὸ βιομηχανικὸ σύμπλεγμα. Εἶναι ἐνδιαφέρον, ὅτι ρισμένοι πιφανες θεϊστές, μερικο π τος ποίους εναι κατηγορηματικ ντίθετοι σ λες τς θρησκεες, σταθερ ποστηρίζουν ατ τ μιλιταρισμό.
.                     Ἴσως τελικά, ἀπὸ τὶς στάχτες αὐτῆς τῆς πυρκαγιᾶς, προκύψει ἡ Μία Παγκόσμια Θρησκεία. Ἐπειδὴ γίνεται συνεχῶς λόγος γιὰ αὐτὴ τὴν κατασκευασμένη ἀπειλὴ τοῦ «ἐξτρεμισμοῦ», ἀποδώσουν τελικὰ οἱ «ἐκκλήσεις» γιὰ μία παγκοσμιοποίηση τῆς θρησκείας ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω.

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (Μιὰ ἐλεγχόμενη προσπάθεια ἀπὸ τὸ ἄλογο ρεῦμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως)

Τὸ Τμῆμα Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν
τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

τοῦ Βασιλείου Μακρυπούλια
δρ. Φιλοσοφίας καὶ Φιλολόγου στὸ 6ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης

.                 Ὅλα γύρω μας ἔχουν ἕνα αἴτιο καὶ ἕνα σκοπό. Τίποτε ἀπὸ ὅσα γύρω μας συμβαίνουν δὲν μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν τυχαῖα. Πολὺ δὲ περισσότερο ἰσχύει αὐτὴ ἡ διαπίστωση, ὅταν συζητοῦμε γιὰ κάποιον πανεπιστημιακὸ χῶρο, ὁ ὁποῖος ἀπαρτίζεται ἀπὸ μορφωμένους ἀνθρώπους. Θεωροῦμε ὅτι μόνο τυχαία δὲν εἶναι ἡ προσπάθεια τοῦ ΑΠΘ νὰ εἰσαγάγει στὸ πρόγραμμα σπουδῶν του καὶ τὸ κεφάλαιο τῶν ἰσλαμικῶν λεγομένων σπουδῶν. Θὰ προσθέταμε σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μία πρώτη ἐκτίμηση.
.                 Ἡ Ἑλλάδα ἀπελευθερώθηκε ἀπὸ τὸ βάρβαρο ζυγὸ τῶν Ὀθωμανῶν μὲ ὄχημα τὸν ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ πολιτισμό, τὰ κηρύγματα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ διαφωτισμοῦ, συλλήβδην μὲ ὅ,τι προωθεῖ καὶ ἐξελίσσει τὸν ἀνθρώπινο Λόγο.
.                 Ὄχι μὲ τὸ ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο δημιουργήθηκε μὲ βάση τὴν ἄλογη σύλληψη τοῦ ἀνθρώπου περὶ ἑνὸς ἀορίστου ὄντος, τὸ ὁποῖο σήμερα πουθενὰ δὲν βοηθᾶ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, εἶναι κάτι περιττό, ἐπιβιώνει σὲ χῶρες ὅπου οἱ ἄνθρωποι ὑπολείπονται σὲ μόρφωση καὶ ἔλλογη ἐξέλιξη. Ἐκπλησσόμαστε, διότι πανεπιστημιακοὶ θέλουν νὰ συσχετίσουν τὴν πόλη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου μὲ τέτοιες παρωχημένες πίστεις.
.                 Σὲ τί ἄραγε ὠφελεῖ τοὺς φοιτητὲς τοῦ ΑΠΘ ἡ ἄποψη περὶ τοῦ ἀλλάχ, περὶ τοῦ σουφικοῦ μυστικισμοῦ-μόλις λίγα χιλιόμετρα ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, περὶ τῆς θέσης τῆς γυναίκας στὸ ἰσλὰμ -ἀνύπαρκτη θέση.
.                 Θὰ διδαχθοῦν ἄραγε οἱ φοιτητὲς τοῦ ΑΠΘ τὸ τμῆμα τοῦ Κορανίου, κεφ. 47, στίχ. 4 ὅπου ρητὰ ἀναφέρεται «ὅταν συναντᾶτε τοὺς ἀπίστους φονεύετε καὶ κατασφάξτε συγκρατοῦντες στερεὰ τὰ δεσμὰ τῶν αἰχμαλώτων».
.                 Μᾶς ἐκπλήσσει ἡ πανεπιστημιακὴ κοινότητα τοῦ ΑΠΘ μὲ τὴν ἔλλειψη τῆς συγκριτικῆς ἐπιστημονικῆς ἐκτίμησης τῆς ἱστορικῆς διαδικασίας. Τὸ ἰσλὰμ ἦταν ἕνα ἐφεύρημα ἐξουσιαστῶν συγκεκριμένης ἐποχῆς, προκειμένου νὰ ἐξαφανίσει τὶς φωτισμένες ὀντολογικὲς θεωρίες ποὺ κρατοῦσαν μεγάλες περιοχὲς μακριὰ ἀπὸ συγκεκριμένο κέντρο ἐξουσίας (πρβλ. Ζωροαστρισμό).
.                 Σήμερα τὸ ἰσλὰμ δὲν ἔχει κανένα λόγο ὕπαρξης σὲ μία ἐποχὴ ὅπου ἡ φωτισμένη Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Φιλοσοφία τοῦ Λόγου καὶ τοῦ Ὄντος, ἡ φωτισμένη φιλοσοφία τοῦ Χάϊντεγγερ καλεῖται νὰ δώσει φωτισμένες ὀντολογικὲς λύσεις στὸ σημερινὸ ἀνθρώπινο ἰδεολογικὸ καὶ πολιτιστικὸ δράμα.
.                 Ποιός πανεπιστημιακὸς στὸ ΑΠΘ πιστεύει ὅτι τὸ ἰσλὰμ ἔχει νὰ προσφέρει κάτι στὸ σημερινὸ ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος ψάχνει ταυτότητα πρὸς ἕνα κόσμο ἔλλογο καὶ καλλίτερο;
.                 Οἱ αἰτίες λοιπὸν τῆς δυνητικῆς ἵδρυσης τοῦ συγκεκριμένου τμήματος δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι φιλοσοφικοὶ ἢ πνευματικοὶ γενικά. Ἐὰν συνέτρεχαν τέτοιοι λόγοι θὰ θέλαμε νὰ μᾶς ἐξηγήσουν οἱ φωστῆρες τοῦ ΑΠΘ, θὰ προχωρήσουν ἄραγε στὴν ἵδρυση τμήματος εἰδωλολατρικῶν σπουδῶν; Θεωροῦμε πὼς ὄχι, διότι θὰ ἰσχυρισθοῦν οἱ ἔλλογοι αὐτοὶ φωστῆρες ὅτι ἡ εἰδωλολατρικὴ θέαση τῶν πραγμάτων εἶναι παρωχημένη. Θὰ προχωρήσουν στὴν ἵδρυση τμήματος τῆς θρησκείας τοῦ δωδεκαθέου; θεωροῦμε ὅτι θὰ λάβουμε τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἀπάντηση.
.                 Διαβάσαμε ὅτι ὁ κ. Σταμούλης (πρόεδρος τοῦ τμήματος θεολογίας τοῦ ΑΠΘ) ἐδήλωσε ὅτι τὸ πανεπιστήμιο προχωρεῖ στὴν ἵδρυση τοῦ ἐν λόγῳ τμήματος, διότι σὲ αὐτὸ θὰ φοιτοῦν ὅσοι θὰ διδάξουν στὰ μειονοτικὰ σχολεῖα τῆς Θράκης τοὺς μουσουλμανόπαιδες. Διότι μέχρι σήμερα ὅσοι δίδασκαν τὸ κοράνιο σὲ αὐτοὺς τοὺς μαθητὲς πήγαιναν στὴν Τουρκία ἢ στὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, προκειμένου ἐκεῖ νὰ ἐκπαιδευτοῦν καὶ ἔπειτα νὰ γυρίσουν στὴν Ἑλλάδα καὶ στὰ μειονοτικὰ σχολεῖα. Ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτὲς μάλιστα τῆς ὅλης κίνησης ἀκούγεται ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ οἱ διδάσκαλοι τῶν μειονοτικῶν σχολείων θὰ ἐκπαιδεύονται στὴν Ἑλλάδα καὶ αὐτὸ εἶναι κάτι τὸ πολὺ καλὸ καὶ ἀσφαλές.
.                 Διαφωνοῦμε ριζικὰ καὶ μὲ ἐπιχειρήματα βέβαια. Ἀπὸ ὅσο γνωρίζω ἤδη ὁ φοιτητὴς θεολογίας καὶ χωρὶς ξεχωριστὸ τμῆμα μέσα ἀπὸ τὰ ἤδη ὑπάρχοντα μαθήματα εἶναι ἱκανὸς νὰ ἀποκτήσει ἱκανὴ εἰκόνα γιὰ τὸ ἰσλάμ. Ὑπάρχουν μαθήματα ὅπως ἡ συγκριτικὴ θρησκειολογία, ἡ ὁποία εἶναι σὲ θέση νὰ μορφώσει αὐτοὺς ποὺ θὰ πᾶνε ἔπειτα νὰ διδάξουν στὰ μειονοτικὰ σχολεῖα τῆς Θράκης τοὺς μουσουλμανόπαιδες. Πόσο σοβαροὶ εἴμαστε, ὅταν θέλουμε ὁλόκληρο πανεπιστήμιο προκειμένου νὰ διδάξουμε μικροὺς μαθητές; Ἐξ ἄλλου μέσα ἀπὸ ἐργασίες, ξεχωριστὴ μελέτη καὶ προσήλωση στὰ ἤδη ὑπάρχοντα τμήματα τῶν θεολογικῶν σχολῶν καὶ χωρὶς τὴν εἰσαγωγὴ τμήματος ἰσλαμικῶν σπουδῶν μπορεῖ κάποιος νὰ ἀποκτήσει ἐπαρκέστατη εἰκόνα γιὰ τὸ ἰσλάμ, ὥστε νὰ τὸ διδάξει σὲ μικροὺς μαθητές. Πόσα, ἀλήθεια, παραπάνω ἀρχαῖα ἑλληνικά, λατινικὰ ἢ ἱστορία διδάσκεται σὲ ὅσους ἐκπαιδευτικοὺς ἐπανδρώνουν τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα τῆς πρωτοβάθμιας καὶ δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης;
.                 Οὕτως ἢ ἄλλως τὸ πανεπιστήμιο εἶναι ἐρέθισμα καὶ ἡ προσωπικὴ προσπάθεια καὶ μελέτη τελειοποιεῖ τὸν ἐπιστήμονα. Κοιτάζοντας συλλήβδην τὴν προσπάθεια ἀλλοίωσης τῆς Ἐθνικῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς πνευματικῆς πορείας τῆς Εὐρώπης μέσα ἀπὸ τὴν ἀθρόα μετακίνηση ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων τῆς ἀνατολῆς –κυρίως μουσουλμάνων στὸ θρήσκευμα- πρὸς τὴ δύση, τὴν ἐπανασυγγραφὴ ὅλων τῶν σχολικῶν βιβλίων πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἐλεγχομένης καὶ παράλογης παγκοσμιοποίησης (οἱ μικροὶ μαθητὲς λαμβάνουν γιὰ τὸ ἰσλὰμ μία ψεύτικη εἰκόνα ἀγάπης καὶ ἀνθρώπινης ἀνεξίθρησκης ἐπαφῆς) δν μπορομε παρ ν συνδέσουμε τν λη προσπάθεια το ΑΠΘ μ ατ τ λογο ρεμα.
.                 Πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα δέσμια τῶν διεθνῶν ἐξουσιαστῶν ποὺ θέλουν τὴν κατάρρευσή της καὶ τὴν ἐξαφάνισή της, δούλα σ θολοκουλτουριάρηδες νθέλληνες δὲν μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ καὶ σὲ λίγο καιρὸ τὰ πανεπιστήμιά της (τώρα διδάσκουν σὲ διαρκῶς αὐξανόμενο βαθμὸ ὅ,τι προωθεῖ τὴ δῆθεν παγκοσμιοποίηση ἐνάντια στὸν ἁγνὸ Ἑλληνικὸ πραγματικὰ παγκόσμιο πολιτισμὸ) θὰ εἰσαγάγουν ὄχι μόνο ἰσλαμικὲς σπουδὲς ἀλλὰ καὶ τὸ δικαίωμα τοῦ κάθε ἑνὸς νὰ πρεσβεύει ὅ,τι θέλει γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰ κεκτημένα της. Δυστυχῶς τὸ πανεπιστήμιο εἶναι κύτταρο πού, ὅταν εἶναι ὑγιές, προσδίδει ὑγεία σὲ ὁλόκληρο τὸ κοινωνικὸ σῶμα, σὲ ἀντίθετη περίπτωση συζητᾶμε γιὰ βαρύτατες ἀσθένειες. Γιατί ὅμως τὸ ὅλο grosso κόλπο συνεχίζεται μὲ τὴ διδασκαλία τῶν ἰσλαμικῶν σπουδῶν; Τί ἀντιπροσωπεύει πραγματικὰ τὸ ἰσλάμ, τί πραγματικὰ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν ἀθώα εἰσαγωγὴ τῶν ἰσλαμικῶν σπουδῶν σὲ ὁποιοδήποτε πανεπιστήμιο;
.                 Ὅπου ἐπεβλήθη τὸ ἰσλὰμ ἡ ἄγνοια, ἡ λαϊκὴ ὑποανάπτυξη τῶν προσωπικοτήτων, ἡ παθητικότητα, ἡ γυναικεία μειονεκτικότητα εἶναι στοιχεῖα ποὺ ἄνθισαν. Στὴν ἐποχὴ τῆς ἄλογης παγκοσμιοποίησης οἱ κρατοῦντες τέτοιους ἀνθρώπους θέλουν.
.                 Προκειμένου λοιπὸν ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος νὰ χάσει τὴ λογικὴ ζωντάνια τῆς ἀρχαιοελληνικῆς καὶ μετέπειτα φιλοσοφίας δὲν ὑπάρχει καλλίτερος τρόπος ἀπὸ τὰ ἰσλαμικὰ ἐμφυτεύματα.
.                 Οἱ κύριοι τοῦ ΑΠΘ δὲν μποροῦν νὰ ἐλέγξουν τοὺς ἐπιστημονικοὺς καὶ κοινωνικοὺς αὐτοματισμούς, μέσα ἀπὸ τὸ τμῆμα ἰσλαμικῶν σπουδῶν μπορεῖ νὰ ξεπηδήσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θὰ ἐπανδρώσουν τὸ κύμα ἰσλαμικῆς ἐπικράτησης ἐπὶ τοῦ πολιτισμένου κόσμου τῆς δύσης, τὴ συνέχεια τῶν τζιχαντιστῶν τῆς ἀνατολῆς ἐπὶ δυτικοῦ πλέον ἐδάφους.
.                 Αὐτὸ ποὺ μᾶς λυπεῖ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κύριοι τοῦ ΑΠΘ διαπράττουν ἕνα σοβαρὸ ἐπιστημονικὸ λάθος. λλο εναι τ ν σέβομαι τ θρησκεία κάποιου κα πλ ν τ διδάσκω κα λλο ν τς φιερώνω λόκληρο τμμα. Σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση τὸ θέμα ἀλλάζει, ὑπάρχει μία ὑφέρπουσα ὕποπτη λατρεία πρὸς τὸ ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσει. Ἐξ ἄλλου τὸ ἰσλὰμ δὲν εἶναι ἁπλὰ ἐγκεφαλικὴ μελέτη, εἶναι μίμησις συγκεκριμένων ἀξιῶν καὶ τρόπου ζωῆς. Τὸ ἰσλὰμ ὅλοι τώρα τὸ χρειάζονται, προκειμένου νὰ καθυποτάξουν τὸν πολιτισμένο κόσμο τῆς δύσης.
.                 Ὅπως χρειάστηκαν καὶ τὸν προτεσταντισμό, τὸν ἀτομικιστικὸ προτεσταντισμὸ προκειμένου νὰ διδάξουν τὸν καπιταλισμὸ καὶ τὴν ἀτομικὴ ἐπικράτηση. Τ πείραμα τν τζιχαντιστν πάει καλά. Τ καλ σλμ ποκόπτεται π τ κακ σλμ τν τζιχαντιστν κα πικολλται στν πολιτισμ τς δύσης δι τν δθεν κακομοίρων προσφύγων (οἱ ὁποῖοι ἔχουν τόσα χρήματα ὅσα μία ὁλόκληρη ἑλληνικὴ οἰκογένεια).
.                 Ὁ καιρὸς τῆς ἐλεγχομένης καὶ ἀντεθνικῆς παγκοσμιοποίησης ἔχει φθάσει καὶ τὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια ἐπιβάλλεται νὰ παίξουν σημαντικὸ ρόλο σὲ αὐτή. Οἱ θρησκεῖες ἕνωσαν τὸν κόσμο κάτω ἀπὸ τὰ προστάγματά τους, ἐπικοινωνοῦν ὡς συγκοινωνοῦντα δοχεῖα, τώρα πρέπει νὰ πετάξουν τὸ προσωπεῖο τους.
.                 Τὸ ἰσλὰμ πετώντας τὸ προσωπεῖο του ἀποκαλύπτει τὸ πρόσωπο τῆς ὑποδούλωσης καὶ τῆς ἐξαθλίωσης δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων. Ἐπίσης τὸ προσωπεῖο τοῦ καλοῦ καὶ δυναστικοῦ ἀφέντη. Στὸ πρόσταγμά του οἱ ἄνθρωποι ἀλλάζουν πατρίδες, ἀτάκτως ἐρριμμένοι ἐξαθλιώνονται, τὸ σχέδιο τῶν ἐξουσιαστῶν αὐτοῦ τοῦ κόσμου καλὰ κρατεῖ.
.                 Τ μορφωτικ δρύματα πρωτοστατον σ ατ τν παγκοσμιοποίηση τν μαζν, διότι πανδρώθηκαν π νθρώπους λάτρεις το διεθνισμο κα το νθελληνισμο. Τὸ ἰσλὰμ πρέπει νὰ εἰσέλθει στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο, συναντώμενο μὲ τὸν προτεσταντισμό, προωθεῖ τὸ τελικὸ σχέδιο.
.                 τομικιστς ξαθλιωμένος οκονομικ δυτικς μαζάνθρωπος το προτεσταντικο καπιταλισμο συναντ τν σλαμιστ ξαθλιωμένο κα πομονωμένο ναντι τοῦ λλχ νθρωπο κα μαζ ποτάσσονται στν ξουσία πο τος κατασκεύασε κα τος λέγχει. Τὰ πανεπιστήμια ὡς κρατικὰ ἱδρύματα, χρηματοδοτούμενα ἀπὸ κράτη καὶ ἑταιρεῖες διεθνιστῶν ἐπιβάλλεται νὰ συνεργάζονται ὄχι στὴν παιδεία τοῦ φωτὸς ἀλλὰ τοῦ παγκοσμιοποιημένου σκότους.
.                 Ἂς ποῦμε δύο λόγια καὶ γιὰ τὰ οἰκονομικὰ τῶν πανεπιστημίων, διότι μᾶλλον σχετίζονται μὲ τὸ θέμα μας. Ὡς γνωστὸν ἡ αὐτοχρηματοδότηση εἶναι μία ζοφερὴ πραγματικότητα γιὰ τὰ πανεπιστήμια. Ἐμεῖς ἁπλὰ θὰ παραθέσουμε δηλώσεις τοῦ νῦν ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Ἀνδρέα Λοβέρδου: «Αὐτὴ ἡ προσπάθεια ποὺ μᾶς προσαρμόζει μὲ τὰ ἰσχύοντα στὸ δυτικὸ ἠμισφαίριο τοῦ πλανήτη καὶ πρωτίστως στὰ ὅσα ὑπάρχουν καὶ λειτουργοῦν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι ἕνα ἀντίμετρο στὶς περικοπὲς κατὰ 12% ἕως 18% στὰ Πανεπιστήμια καὶ τὰ Τ.Ε.Ι. καὶ 30% δυστυχῶς σὲ ὅ, τι ἀφορᾶ τὴν ἔρευνα. Ἀντὶ γι’ αὐτά, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀλλιῶς, χορηγοῦμε αὐτὴ τὴν λειτουργία τῆς ἐλευθερίας στὰ ἐρευνητικὰ κέντρα, αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ καὶ στὰ ἀντίστοιχα τῶν Πανεπιστημίων καὶ τῶν Τ.Ε.Ι., οὕτως ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ ἀσφυξία καὶ νὰ κερδίσουν χρήματα ἀπευθυνόμενα σὲ προγράμματα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ στὸν ἰδιωτικὸ τομέα, δηλαδή, σὲ ἐπιχειρήσεις ποὺ ἔχουν ἀνάγκη τὴν τεχνολογία γιὰ νὰ κάνουν ἐπενδύσεις καὶ νὰ ὑπάρχει οἰκονομικὴ ἐξέλιξη». Αὐτὸς ὁ ἰδιωτικὸς τομέας μήπως ἔχει κάποια σχέση μὲ πλουσίους Ἄραβες μουσουλμάνους οἱ ὁποῖοι ἁπλὰ θέλουν καὶ ἕνα μικρὸ δωράκι ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ πανεπιστήμια, τὴ διδαχὴ σὲ αὐτὰ τοῦ ἰσλάμ;
.                 Ἀντιγράφουμε ἀπὸ τὸ μπλὸγκ amina-politiki τὰ ἑξῆς ἐνδιαφέροντα: «Ἐν τούτοις, μία ὁμάδα καθηγητῶν τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτέλειου Πανεπιστημίου ἐπέλεξε μία ἐθνικῶς, ἐπιστημονικῶς καὶ χριστιανικῶς προβληματικὴ πρόταση, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἐμποδιστεῖ καὶ νὰ ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας. Προτείνουν τὴν ἵδρυση προγράμματος -οὐσιαστικὰ τμήματος- ἰσλαμικῶν σπουδῶν μέσα σὲ μία ὀρθόδοξη θεολογικὴ σχολή.
.                 Ἡ πρόταση αὐτὴ ψηφίστηκε ἀπὸ 25 ἐπὶ συνόλου 73 μελῶν τοῦ Διδακτικοῦ Ἐπιστημονικοῦ Προσωπικοῦ της Θεολογικῆς Σχολῆς, ἀλλὰ ἔφτασε μέχρι τὴ Σύγκλητο μὲ τὴν ἐπιμονὴ μίας μειοψηφίας καθηγητῶν.
.                 Ἐνώπιον τῆς Συγκλήτου οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ ἰσλαμικοῦ τμήματος παραδέχθηκαν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἱκανὸς ἀριθμὸς ἰσλαμολόγων καθηγητῶν καὶ τὸ νέο τμῆμα θὰ εἰσαγάγει Ἄραβες καὶ ἄλλους ἰσλαμολόγους ἀπὸ τὴ Μέση Ἀνατολή. Ὡς πρὸς τὴ χρηματοδότηση, οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ ἐγχειρήματος δήλωσαν ὅτι θὰ λάβουν χρήματα ἀπὸ τὸ Ὀμὰν καὶ πιθανὸν ἀπὸ ἄλλα μουσουλμανικὰ κράτη!» Πλέον πραγματικὰ ὅλα εἶναι θέμα παιδείας καὶ βούλησης δράσης.
.                 Ἡ Ἑλλάδα πλησιάζει πρὸς τὸ πιὸ βαθὺ σκοτάδι. Ἂς προσπαθήσουμε ὅλοι νὰ ἀνάψουμε μία μικρὴ δάδα ἐλπίδας καὶ γνώσης καὶ προόδου.

 

ΠΗΓΗ: infognomonpolitics.blogspot.gr (ἀπὸ antibaro.gr/article/11877)

 

,

Σχολιάστε

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «. Ἄμυνα εἶναι ἡ προσευχή, ἄμυνα εἶναι νὰ μὴν βλέπουμε στὴν τηλεόραση ἐκπομπὲς καὶ σίριαλ ποὺ δὲν ταιριάζουν στὸ ἦθος μας, στὴν Παράδοσή μας. Ἄμυνα εἶναι νὰ μὴν ὑποκύπτουμε στὸν καταναλωτισμό, στὰ ὅσα μᾶς ἐπιβάλλει ἡ προπαγάνδα. Ἄμυνα εἶναι, παρὰ τὶς δυσκολίες, νὰ συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε ὡς ἄνθρωποι, καὶ ὄχι ὡς ρομπότ».

Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ σὲ κάθε ἐποχὴ εἶναι δύσκολη καὶ γεμάτη θλίψεις. Τὸ εἶπε ὁ Κύριος: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιϛ´ 33). Καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συνιστᾶ στοὺς Ρωμαίους καὶ σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς νὰ ὑπομένουν τὶς θλίψεις (Ρωμ. ιβ´ 12). Θλίψεις λοιπόν, διωγμοὺς καὶ δοκιμασίες γνώρισαν οἱ Χριστιανοὶ σὲ ὅλες τὶς ἐποχές, ὅμως ἡ ἐποχή μας, ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης, ἔχει τὶς ἰδιαιτερότητές της, σὲ σχέση μὲ τὶς προηγούμενες.
.          Τὴ σύγχρονη κοινωνία ὁ Ὀρθόδοξος Ἀμερικανὸς καθηγητὴς Φιλοσοφίας τῆς Ἰατρικῆς Τρίστραμ Ἔνγκελχαρντ τὴν χαρακτηρίζει «μεταχριστιανικὴ καὶ νεοπαγανιστικὴ» (Η. Tristram Engelhardt, Jr «Τὰ θεμέλια τῆς Βιοηθικῆς – Μία Χριστιανικὴ θεώρηση», ἐκδ. Ἁρμός, Ἀθήνα, 2007, σελ. 470). Καὶ προσθέτει:
.             «Οἱ Χριστιανοὶ θὰ χρειαστεῖ νὰ μάθουν νὰ ζοῦν χριστιανικὰ σ᾽ ἕνα κόσμο ποὺ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐχθρικὸς πρὸς τὸν δικό τους τρόπο ζωῆς. Δὲν εἶναι μόνον ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς ἀποκαθηλώνεται καὶ ἀμφισβητοῦνται οἱ παραδοσιακὲς κοινωνικὲς δομές… Ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται περικυκλωμένη ἀπὸ μία κουλτούρα, ἡ ὁποία, ἀκόμη κι ὅταν εἶναι κατ’ ἐπίφασιν χριστιανική, εἶναι παγανιστική… Ἡ σύγχρονη νεο-εἰδωλολατρία εἶναι κατὰ τρόπο συγκεκριμένο καὶ συνειδητὸ μεταχριστιανική. Θέλει νὰ παραμερίσει τὴν Ὀρθοδοξία. Ἔτσι οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονται σὲ μία κοινωνία ποὺ τείνει νὰ ἐντάξει τοὺς ἴδιους καὶ τὰ παιδιά τους σὲ ἕνα κοσμοπολίτικο ἦθος, ποὺ ἐπηρεάζει ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς. Ὅταν ἀντιστέκονται, θεωροῦνται “δυσανεκτικοί”, ἀκραῖοι καὶ ἀντίθετοι μὲ τὸν πυρήνα ἀξιῶν ποὺ διαμορφώνουν τὴν κυρίαρχη κουλτούρα».
.         Στὴν Ἑλλάδα φορέας τοῦ πνεύματος τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι ὁ «σημιτισμός», ἡ ἰδεολογία ποὺ εἰσήγαγε ὁ πρ. πρωθυπουργὸς Κώστας Σημίτης. Τὴν ὀνομάζει «ἐκσυγχρονισμὸ» καὶ τὴν καταγράφει στὸ βιβλίο του «Πολιτικὴ γιὰ μία δημιουργικὴ Ἑλλάδα» (ἐκδ. Πόλις, Ἀθήνα, 2005). Ἐπεδίωξε νὰ τὸν περάσει καὶ σὲ σημαντικὸ βαθμὸ τὸ πέτυχε σὲ πολλοὺς τομεῖς, καὶ ἰδιαίτερα στοὺς πιὸ εὐαίσθητους, ὅπως εἶναι ἡ Παιδεία, ἡ σχέση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν κοινωνία, τὰ ζητήματα τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς βιοηθικῆς. Γράφει στὸ ἀναφερθὲν βιβλίο του: «Τὸ ζήτημα γιὰ νὰ ἡττηθοῦν οἱ συντηρητικὲς νοοτροπίες εἶναι ἡ δυνατότητα τῶν προοδευτικῶν δυνάμεων νὰ διατυπώσουν τὰ προβλήματα τῆς παγκοσμιοποίησης μὲ οἰκουμενικοὺς ὅρους καὶ ὄχι στενὰ ἑλληνικούς. Νὰ περιγράψουν δηλαδὴ τὶς ἀγωνίες τῆς νέας ἐποχῆς μὲ κώδικες ποὺ ἀναφέρονται σὲ οἰκουμενικὲς ἀξίες. Νὰ δείξουν τὸ δρόμο τῆς ἀντιμετώπισης τῶν προβλημάτων στὴν πολυεπίπεδη σημερινὴ πραγματικότητα» (σελ. 551). Μὲ ἄλλα λόγια κατάργηση κάθε ἑλληνικῆς ἀξίας καὶ προώθηση τῶν ἐπιβαλλομένων ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Γῆς ὡς «οἰκουμενικῶν ἀξιῶν», ὅπως εἶναι λ.χ. ὁ κοσμοπολιτισμός, ὁ γάμος τῶν ὁμοφύλων, ἡ κατάργηση τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας, ἡ θανάτωση ἐμβρύων καὶ ἀνήμπορων γερόντων… Καὶ βεβαίως τίθεται τὸ ἐρώτημα ἂν ὁ κ. Σημίτης θεωρεῖ ὅτι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν εἶναι οἰκουμενική, ὅπως ἐπίσης ὅτι εἶναι περιττὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἡ διαχρονικὴ ἑλληνικὴ γραμματεία.
.           Ἐπὶ τῆς ἀπορρόφησης τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας στὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν ὁποία δὲν τὴν θεωρεῖ μόνο ὡς μία πραγματικότητα, ἀλλὰ τὴν ἐξιδανικεύει, ὁ κ. Σημίτης σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ ἰδίου βιβλίου τοῦ γράφει: «Ἡ σημερινὴ ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης ἐπιβάλλει νὰ σκεφτόμαστε τὸν πολιτισμὸ μὲ κριτήρια τὶς πανανθρώπινες ἀνάγκες, δηλαδὴ οἰκουμενικά. Κα ατ διάσταση τς παγκοσμιοποίησης, διάσταση τς οκουμενικότητας, μία διάσταση πο πάντοτε κανε σημαία του ομανισμς κα δημοκρατικ ριστερά, εναι θετική, πελευθερωτική, προοδευτικ» (Σελ. 623. Σημ. Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ὑπογράφοντος τὸ ἄρθρο). Ἡ νοοτροπία αὐτὴ τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ ἔχει ἐπίδραση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἀποτέλεσμα, ὅταν μιλάει κάποιος γιὰ Πατρίδα, Ὀρθοδοξία, Οἰκογένεια, γιὰ διαχρονικὲς δηλαδὴ Ἀξίες, νὰ θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός.
.       Στὴν ἀρχὴ ἡ παγκοσμιοποίηση παρουσιάστηκε ὅτι διευκολύνει τὴν ἐλεύθερη ἀνταλλαγὴ ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ἀποδεικνύεται ὅμως στὴν πράξη ὅτι εἶναι μία ἰδεολογία, ποὺ ἐκφράζει τὸν ἰδεολογικὸ ἰμπεριαλισμὸ τῶν Δυτικῶν ἰσχυρῶν κρατῶν τῆς Γῆς.
.             Μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἐπικρατεῖ ἀπολύτως ἡ οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς. Στὸ οἰκονομικὸ πεδίο οἱ λεγόμενες «σοσιαλιστικές», «προοδευτικές», «ἀριστερὲς» ἢ «ἐκσυγχρονιστικὲς» κυβερνήσεις δὲν διαφέρουν σὲ τίποτε πλέον ἀπὸ τὶς χαρακτηριζόμενες «συντηρητικές», «φιλελεύθερες», ἢ «κεντροδεξιὲς κυβερνήσεις». Εἶναι οἱ παγκόσμιοι οἰκονομικοὶ παράγοντες καὶ οἱ ἄτεγκτες καὶ μὲ νοοτροπία γερακιοῦ ἀγορὲς ποὺ ἐπιβάλλουν τὴ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν στὴν κάθε κυβέρνηση. Ἡ διαφορὰ τῶν «προοδευτικῶν» κυβερνήσεων ἀπὸ τὶς «συντηρητικὲς» εἶναι μόνο στὸ ὅτι βλέπουν τὴ ζωή, τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία μὲ ἡδονιστικὸ καὶ ὠφελιμιστικὸ τρόπο καὶ στὸ ὅτι ἀκολουθοῦν πολιτικὴ ποὺ περιθωριοποιεῖ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπιβάλλει τὴν ἀθεΐα. Ὅμως καὶ αὐτὴ ἡ διαφορὰ τείνει νὰ ἐκλείψει, ἀφοῦ καὶ οἱ «συντηρητικοὶ» πολιτικοὶ προσχωροῦν πλέον στὶς περὶ Ἐκκλησίας, Ἠθικῆς καὶ Βιοηθικῆς ἀντιλήψεις τῶν «προοδευτικῶν». Στὴν Ἑλλάδα λ.χ. προωθεῖται ἀπὸ τὴ «συντηρητικὴ» κυβέρνηση ἡ ἐπέκταση τοῦ συμφώνου συμβίωσης στοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ ὁ νόμος γιὰ τὴν γενετικὴ τεχνολογία ἐξυπηρετεῖ ἀνεξέλεγκτα τὴν ἐμπορευματοποίηση τῆς ἀρχῆς τῆς ζωῆς ….
.       Τὸ κίνημα τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» στὰ ἐθνικά, ἠθικά, κοινωνικὰ καὶ βιοηθικὰ ζητήματα, ὡς χειραγωγὸς πρὸς τὴν ἰδεολογία τῆς παγκοσμιοποίησης, φυσικὰ δὲν εἶναι ἑλληνικὸ φαινόμενο. Ἡ πίεση ἀσκεῖται σὲ ὅλες τὶς λεγόμενες χριστιανικὲς χῶρες τῆς Δύσης νὰ ἀλλάξουν τοὺς Νόμους τους, ποὺ ἀφοροῦν στὴν οἰκογένεια, στὴ σχέση τῶν δύο φύλων, στὴ γέννηση καὶ στὸν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ καταργηθοῦν τὰ φυσικὰ καὶ ἠθικὰ δεδομένα, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἐπιπτώσεις ποὺ ἔχει αὐτὴ ἡ κατάργηση. «κσυγχρονισμς» μόνο γκρεμίζει, δν χει καμία θετικ πρόταση. Στὴν παραζάλη τοῦ ἑωσφορικοῦ ἐγωισμοῦ οἱ ἐπιπτώσεις παραγνωρίζονται καὶ οἱ προτάσεις ξεχνιοῦνται… Οἱ ἀντιδράσεις βεβαίως στὴν δημιουργούμενη κατάσταση δὲν λείπουν. Λ.χ. ἀντίδραση στὰ μεγάλα ἀπρόσωπα πολιτικὰ σύνολα εἶναι τὰ ἐθνικιστικὰ κινήματα καὶ οἱ ἀποσχιστικὲς τάσεις ἐθνοτήτων καὶ ἀντίδραση στὴν βίαιη περιθωριοποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ στὶς Δυτικὲς κοινωνίες, ἡ αὔξηση τῆς δυναμικῆς παρουσίας τοῦ Ἰσλὰμ σ’ αὐτὲς καὶ ἡ διείσδυση ἀπάνθρωπων σεκτῶν. Ἐπίσης σὲ κράτη, ὅπως ἡ Γαλλία, ἡ Ἱσπανία καὶ ἡ Ἰταλία, ἔχουν δημιουργηθεῖ ἰσχυροὶ κοινωνικοὶ πυρῆνες, ποὺ ἀντιδροῦν στὴν ἐπιχείρηση κατάργησης τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας καὶ στὶς δολοφονίες τῶν ἐμβρύων. Δυστυχῶς στὴν Ἑλλάδα οἱ πυρῆνες ἀντίδρασης εἶναι λίγοι καὶ χωρὶς στεντόρια φωνὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀντιδρᾶ μὲ μόνο ἀποστολὴ Ἐγκυκλίων…

.           Ἡ δικιά μας ἡ ζωὴ σ’ αὐτὴ τὴν ἀπάνθρωπη ἰδεολογικὴ καταιγίδα ποὺ ζοῦμε πῶς μπορεῖ νὰ διαμορφωθεῖ;
.           Πρῶτον νὰ ἔχουμε ἀκλόνητη καὶ ζέουσα Πίστη. Χωρὶς Πίστη στὸν νικητὴ τοῦ θανάτου Θεάνθρωπο Ἰησοῦ εἴμαστε ἕνα φτερὸ στὸν θυελλώδη ἄνεμο.
.         Δεύτερον νὰ ἔχουμε ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπο. Ἀγάπη ποὺ «πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει». (Α´ Κορ. ιγ´ 7).
.           Τρίτον νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι γιὰ τὴν μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριό μας ἐνώπιον «ἡγεμόνων καὶ βασιλέων» (Μάρκ. ιγ´ 9). Εἶναι συγκλονιστικὸ τὸ παράδειγμα τῶν νέων Χριστιανῶν μαρτύρων στὴ Συρία καὶ στὸ Ἰράκ. Ὅταν βρέθηκαν ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστὲς μπρὸς στὸ δίλημμα νὰ ἀλλαξοπιστήσουν ἢ νὰ πεθάνουν προτίμησαν τὸν θάνατο ἀπὸ τὸ νὰ ἀσπαστοῦν τὸ Ἰσλάμ. Μαρτυρία εἶναι κάθε πράξη ποὺ κηρύσσει Χριστό, Ἐσταυρωμένο καὶ Ἀναστημένο.
.             Τέταρτο εἶναι ἡ ἄμυνα καὶ ἡ προάσπιση τῆς Πίστης μας, τῶν Ἀρχῶν μας, τῆς Παράδοσής μας, τῆς Πατρίδας μας. Σαφὲς παράδειγμα αὐτῆς τῆς ἄμυνας ἔναντι τῆς ἐπίθεσης τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» ἦταν τὰ δύο συλλαλητήρια τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὶς ταυτότητες, ποὺ ἂν καὶ πολεμήθηκαν ἀπὸ τὴν ἐκσυγχρονιστικὴ ἐξουσία καὶ ὑπονομεύθηκαν ἐκ τῶν ἔσω – γιατί καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει διαβρωθεῖ ἀπὸ τὸν ἐκσυγχρονισμό– ἦταν μία πράξη ἀντίστασης στὴν ἀλλοτρίωση τῆς συνείδησής μας, ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ἐπιβάλλουν.
.           μυνα εναι προσευχή, μυνα εναι ν μν βλέπουμε στν τηλεόραση κπομπς κα σίριαλ πο δν ταιριάζουν στ θος μας, στν Παράδοσή μας. μυνα εναι ν μν ποκύπτουμε στν καταναλωτισμό, στ σα μς πιβάλλει προπαγάνδα. μυνα εναι, παρ τς δυσκολίες, ν συνεχίζουμε ν ζομε ς νθρωποι, κα χι ς ρομπότ.
.             Πέμπτο καὶ τελευταῖο εἶναι νὰ μὴν ὑπάρχει ἡμέρα ποὺ νὰ μὴν διδάσκουμε τὸν συνάνθρωπό μας, νὰ μὴν μεταλαμπαδεύουμε στοὺς νεότερους τὰ ὅσα παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ παπποῦδες καὶ γιαγιάδες μας. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι κανεὶς δάσκαλος γιὰ νὰ πεῖ δύο λόγια ποὺ θὰ μείνουν στὰ παιδιὰ καὶ στὰ ἐγγόνια του. Κυρίως τὸ παράδειγμά του μετράει καὶ μιλάει στὶς ψυχές τους.

.             Γιὰ νὰ περάσει ἡ παγκοσμιοποίηση καλλιεργοῦνται διάφοροι μύθοι. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι πὼς αὐτὴ ὁδηγεῖ τὰ κράτη στὴν ἀνάπτυξη, στὴν εὐημερία. Ἡ χώρα μας ζεῖ αὐτὴ τὴν «εὐημερία». Ὅμως καὶ γιὰ τὶς ἄλλες χῶρες, κυρίως τὶς ὑπὸ ἀνάπτυξη, ὁ Ὀσβάλντο Ντὲ Ριβέρο, πρέσβυς τοῦ Περοὺ στὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ἐμπορίου, ἀποκαλύπτει πὼς «μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια θεωριῶν καὶ πολιτικῶν ἀνάπτυξης τὸ πραγματικὸ ἐθνικὸ εἰσόδημα σὲ περισσότερες ἀπὸ 70 χῶρες εἶναι μικρότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἦταν πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια». (Oswaldo de Rivero “Le mythe du development”, Ed. Enjeux Planete, Paris, 2003, p.223). Ἐπίσης κατὰ τὸν Λάρυ Ρέϊ, καθηγητὴ κοινωνιολογίας τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Κέντ, τὸ 20% τῶν πλουσιοτέρων χωρῶν στὸν κόσμο διαθέτει τὸ 80% τοῦ παγκόσμιου πλούτου, ἐνῶ τὸ 20% τῶν πτωχότερων χωρῶν κατέχει μόνο τὸ 1%! (Larry Ray “Globalization and everyday life”, Routledge, London, 2007, p. 143).
.           Ὁ δεύτερος μύθος εἶναι αὐτὸς τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος. Οἱ ΗΠΑ, χώρα ποὺ κυρίως προωθεῖ τὴν παγκοσμιοποίηση, δὲν δέχεται νὰ περιορίσει σημαντικά τοὺς ρύπους ποὺ ἐκπέμπει στὴν ἀτμόσφαιρα.
.           Ὁ τρίτος μύθος εἶναι πὼς ἡ κατάργηση τῶν Χριστιανικῶν Ἀρχῶν καὶ Ἀξιῶν ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν Ἐλευθερία, στὴν Αὐτονομία καὶ στὴν Εὐτυχία. Ἀντίθετα, πρόκειται γιὰ ὑποδούλωση στὰ πάθη καὶ στὰ ἔνστικτα καὶ γιὰ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπὸ αὐτά, μὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες γιὰ τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων. Θεμελιώδης Ἀρχὴ τῆς Ἀνθρώπινης Ζωῆς εἶναι πὼς ἡ παραβίαση τῶν φυσικῶν νόμων καὶ τῶν ἠθικῶν κανόνων προκαλεῖ φθορὰ καὶ κινδύνους γιὰ τὴ ζωή τους.
.         Οἱ ἄνθρωποι καὶ εἰδικότερα οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν περάσει πολλὲς μπόρες στὰ 2000 χρόνια τῆς παρουσίας τους στὴ Γῆ. Τώρα περνοῦν ἄλλη μία. Εἶναι πιὸ ὕπουλη, πιὸ δόλια ἀπὸ τὶς προηγούμενες καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς λογικοκρατίας, τῆς αὐτονόμησης ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοῦ ἡδονισμοῦ στὴ Δύση, κατὰ τοὺς τελευταίους τρεῖς αἰῶνες. Ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος εἶναι αἰχμάλωτος τῶν παθῶν του, ἀλλὰ πιστεύει πὼς ἔτσι ζεῖ ἐλεύθερα… Ἰσχύει αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι στὸ Ἡμερολόγιό του: Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς εἶναι ἁμαρτωλός, γεμάτος πάθη καὶ ἀδυναμίες, ἀλλὰ τὰ ξέρει καὶ τὰ ὁμολογεῖ. Ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος εἶναι γεμάτος πάθη καὶ ἀδυναμίες, ἀλλὰ τὰ βαφτίζει ἀρετές, τὰ ἀνάγει σὲ κανόνες ζωῆς καὶ τὰ ἐπιβάλλει στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ὡς «ἐκσυγχρονισμό»…
.       Λόγῳ τοῦ πάθους τοῦ ἐγωισμοῦ του ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος δὲν ἀνέχεται διαφοροποιήσεις ἀπὸ τὴ δική του ἀντίληψη γιὰ τὴ ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιδιώκει νὰ παύσει νὰ ὑπάρχει ἡ Ὀρθόδοξη ἀντίληψη, ὡς «παρωχημένη» καὶ «μεσαιωνική». Αὐτὴ εἶναι μία δυσκολία γιὰ τοὺς σημερινοὺς Ὀρθοδόξους στὴν πνευματικὴ ἄμυνά τους – ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει μάθει νὰ ἀμύνεται στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων ἔναντι Ἀνατολῆς καὶ Δύσης… Ἐπὶ πλέον δυσκολία ὑπάρχει γιὰ τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, ποὺ εἴμαστε λίγοι καί, κατὰ τὴν κοσμικὴ ἀντίληψη, ἀδύνατοι. Ὅμως πρέπει, ὀφείλουμε νὰ ἀμυνθοῦμε, καὶ νὰ ἔχουμε θάρρος καὶ Πίστη στὸν Χριστό, ποὺ μᾶς τονίζει «θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς διαβεβαιώνει «ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾶ τὸν κόσμον» (Α´ Ἰωάν. ε´ 4).-

 

Βιβλιογραφία  

Ἀλμπάνης Β. Εὐστράτιος «Παγκοσμιοποίηση», ἐκδ. Τροχαλία, Ἀθήνα, 1998.

Γκενὸν Ρενὲ «Ἡ κρίση τοῦ σύγχρονου κόσμου», ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1980.

Ποιὰ Παγκοσμιοποίηση; Συλλογικὸς Τόμος, ἐκδ. Ἑξάντας, Ἀθήνα, 2005.

Badre Bertrand, Chalmin Philippe, Tissot Nicolas “La mondialisation a-t-elle une ame? Morale, Spiritualités, et Vie des Affaires”, Economica, Paris, 1998.

Brzezinski Zbigniew “The Grand Chessboard – American Primacy and its geostrategic imperatives”, Basic Books, New York, 1997.

Engelhardt, Jr, H. Tristram, “The foundation of Christian Bioethics”, Swets & Zeitlinger, Ed. Lisse, 2000. Τὸ 2007 ἐκδίδεται στὰ ἑλληνικά, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἁρμός.

Ferguson Niall “The great degeneration”, Ed. Allen Lane, an imprint Penguin Books, London, 2012.

Gigantes Philippe “Ἐξουσία καὶ ἀπληστία – Μία σύντομη ἱστορία τοῦ κόσμου”, ‘eκδ. Α. Α. Λιβάνη, 2004.

Giorello Giulio “Di nessuna chiesa – La liberta del laico”, Ed. Cortina Raffaello, Milano, 2005.

Iannuzzi Raffaele “I suicidio della modernita”, Ed. Cantagalli, Siena, 2008.

Kah H. Gary “En route to global occupation”, Huntington House Publishers, New York, 1992.

Leclerc Gerard “La mondialisation culturelle”, PUF, Paris, 2000.

Malherbe Michel “Les cultures de l’ humanite”, Editions du Rocher, 2000.

Mooney Annabelle and Evans Betsy “Globalization- The key concepts”, Ed. Routledge, London and New York, 2007.

O’ Meara Patrick-Mehlinger D. Howard-Krain Matthew “Globalization and the challenges of a New Century”, Indiana University Press, Bloomington, 2000.

Ray Larry “Globalization and everyday life”, Routledge, London and New York, 2007.

Rivero de Oswaldo “Le mythe du developpement”, Enjeux Planete, Paris, 2003.

, , ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ ΤΙΣ ΚΟΡΦΕΣ «Σήμερα, στὸ ὑπέρπυκνο σκοτάδι τῆς θυελλωδῶς ἐπερχόμενης νεοταξικῆς παγ­κοσμιοκρατίας, πεῖτε ἀποφασιστικὰ τὸ ΟΧΙ στὸν ἄξονα τῶν ἀντιχρίστων».

Ἀπὸ τῆς Πίνδου τὶς κορφές…

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2097, 15.10.14

.             Κατὰ τῆς Πίνδου τὶς κορφὲς καὶ τὶς φωλιὲς τῶν ἀετῶν ξεκίνησαν. Στοὺς ὤμους βάραινε ὁ γυλιὸς βαρὺς καὶ τὸ βαρὺ τουφέκι. Μὰ στὴν καρδιὰ σελάγιζε ὁ οὐρανός, καὶ τραγουδοῦσε ἀτέλειωτα τῆς μάνας ἡ εὐχή: «Στὸ καλό! Ἡ Παναγιὰ μαζί σου, παλληκάρι μου! Καὶ νὰ γυρίσεις νικητής»!
.             Ἔτσι προχώρησαν. Μὲ τὴ σκέπη τῆς Παναγιᾶς. Ἦταν γενιὰ κομμένη ἀπὸ γρανίτη ἄθραυστο. Κι ἔμειναν! Πέσαν ἀπάνω τους φωτιὲς ἀμέτρητες, ἔφαγαν σίδερο καυτό, ἤπιαν τὸ χιόνι γιὰ νερό, μασούσανε τὸ χῶμα. Ἄντεξαν! Ἔλεγαν ΟΧΙ στὸν ὀχτρὸ σὲ κάθε βῆμα. Γῆς σπιθαμὴ δὲν τοῦ ᾿δωσαν. Τ᾿ ἀτσάλινα θεριά του τὰ καθήλωσαν· ἐκεῖ· στ᾿ ἀπόρθητο Καλπάκι.
.             Κι ἐκεῖ· ψηλὰ στὴν Πίνδο, στὸ γερο-Σμόλικα, Δαβάκηδες τρελοὶ τὸν τσάκισαν.
.             Στὸ Καλπάκι! Ὅπου, κάτω ἀπὸ τὴν ἐμπνευσμένη ἡγεσία τοῦ στρατηγοῦ Κατσιμήτρου, αὐτοί, τῆς 8ης Μεραρχίας ἀετοί, σταμάτησαν μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια τὴν τεθωρακισμένη ἐπέλαση τῶν ἰταλι­κῶν Μεραρχιῶν. Στὰ σιδερένια ἅρματα ἀντέταξαν τὰ στήθη τους ἀτσάλινα, στῶν πυροβόλων τὸ καυτὸ σίδερο τὴ φλόγα τῆς ψυχῆς τους.
.             Καὶ στὴν Πίνδο! Ἡ Πίνδος κινδύνεψε! Ἡ πανίσχυρη Μεραρχία ἀλπινιστῶν «Τζούλια» καρφώθηκε βίαια σὰν βέλος στὸν κορμὸ τῆς ἀμυντικῆς μας γραμμῆς. Ὁ ἐχθρὸς εἶχε ἐνεργήσει πανέξυπνα· χτύπησε ἐκεῖ ποὺ κανεὶς δὲν τὸ περίμενε, ἀφοῦ ὁ Σμόλικας ἦταν ἀδιάβατος ὄχι μόνο γιὰ μηχανοκίνητα τμήματα ἀλλὰ καὶ γιὰ πεζούς. Στοὺς θεόρατους γκρεμούς του μόνο ἀγριοκάτσικα σκαρφάλωναν, καὶ φώλιαζαν γεράκια κι ἀετοί. Οἱ δυνάμεις μας στὴν περιοχὴ ἐλάχιστες. Τὸ Μικτὸ Ἀπόσπασμα Πίνδου, ὑπὸ τὸν συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη, φρουροῦσε ἔκταση τεράστια. Ἔτσι τὸ χτύπημα ποὺ δέχτηκε ἦταν συντριπτικό. Ἡ «Τζούλια» πέρασε σὰν θύελλα. Οἱ γυμνασμένοι ἀλπινιστές της σκαρφάλωσαν ταχύτατα στοῦ Σμόλικα τὶς παγωμένες ὀρθοπλαγιές. Ἀπὸ τὴ Φούρκα στὴ Σαμαρίνα, στὸ Δίστρατο καὶ τὴ Βωβούσα βρέθηκαν σὲ ἀπόσταση ἀναπνοῆς ἀπὸ τὸ Μέτσοβο καὶ τὰ Γιάννενα. Ὁ κίνδυνος νὰ κυκλωθεῖ ὁ Κατσιμῆτρος στὸ Καλπάκι καὶ νὰ αἰχμαλωτιστεῖ ἡ 8η Μεραρχία ἦταν ἄμεσος.
.             Οἱ Ἰταλοί, ἐφαρμόζοντας τέλεια τὸ σχέδιό τους, εἶχαν ἀρχίσει νὰ πανηγυρίζουν τὸν θρίαμβό τους, μὰ δὲν πρόφτασαν. Δὲν εἶχαν λογαριάσει ἕναν ἄ­­­γνωστο στοὺς στρατιωτικοὺς σχεδιασμοὺς παράγοντα: τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ, τῆς ὑβρισμένης τῆς Τήνου Παναγιᾶς τὴ Σκέπη καὶ τῆς ψυχῆς τῶν ἀετῶν τὴ δύναμη.
.             Τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς τοῦ ἥρωα Δαβάκη πρῶτα, ποὺ εἶχε τὴν ἔμπνευση, τὴν ἀποφασιστικότητα καὶ τὴν τόλμη νὰ ἀνασυντάξει ἀστραπιαῖα τὸ Ἀπόσπασμα τῆς Πίνδου καὶ νὰ ἐπιτεθεῖ στὰ ἀφύλαχτα νῶτα τῆς «Τζούλια».
.             Καὶ τὴν ψυχὴ τῶν γυναικῶν τῆς Πίνδου ἔπειτα· ποὺ φορτώθηκαν στὴν πλά­­τη τους πυρομαχικὰ καὶ ­τρόφιμα καὶ μὲ τὰ γουρουνοτσάρουχά τους ἀκροζυγιάστηκαν στὰ χάη τῶν γκρεμῶν, τροφοδοτώντας ἀκατάπαυστα τοὺς ἀετοὺς τοῦ Δαβάκη. Ἀληθινὰ «ξαφνιάσματα τῆς φύσης».
.             Ἐκεῖ ἡ «Τζούλια» θάφτηκε. Καὶ μαζί της τὸ ἐφιαλτικὸ χιτλερικὸ ὅραμα γιὰ παγ­κόσμια ἐξουσία. Πάνω στῆς Πίνδου τὶς κορφές, «ποὺ θαρρεῖς τ᾿ ἀστέρια φιλοῦνε», γράφτηκε τὸ ΟΧΙ μὲ τὸ αἷμα τῶν ἀθανάτων, κι ἅπλωσε τὸ μαφόρι της, τὴ στοργική της Σκέπη, ἡ Ὑπέρμαχος τοῦ τόπου Στρατηγός, ἡ ὑβρισμένη τῆς Τήνου Παναγιά, Μητέρα τῶν ἡρώων. Ἐκεῖ, «τοῦ κόσμου ἡ πιὸ σωστὴ στιγμή» ἐσήμανε. Κι ἀπὸ τότε οἱ ἥρωες τῶν νέων Θερμοπυλῶν «μὲς στὰ σκοτεινὰ δείχνουν τὸ δρόμο: Ἐλευθερία!» (Ἄσμα ἡ­­­ρω­ικὸ καὶ πένθιμο…).
.             Τὸν ἔδειξαν… τὸν δείχνουν! Τότε, στὰ σκοτεινὰ τοῦ χιτλερισμοῦ, τῆς φοβερῆς ἀξονικῆς τυραννίας.
.             Σήμερα, στὸ ὑπέρπυκνο σκοτάδι τῆς θυελλωδῶς ἐπερχόμενης νεοταξικῆς παγ­κοσμιοκρατίας.
.             Ἀπὸ τῆς Πίνδου τὶς κορφὲς καὶ τὶς φωλιὲς τῶν ἀετῶν οἱ ἥρωες ἐμπνέουν τὸ νέο ΟΧΙ στοὺς τυράννους: Μὴ συμβιβάζεστε! φωνάζουν. Μείνετε ὄρθιοι, ἀλύγιστοι. Πεῖτε ἀποφασιστικὰ τὸ ΟΧΙ στὸν ἄξονα τῶν ἀντιχρίστων. Γιὰ «νὰ δακρύσει ἀπὸ χαρὰ ὁ ἥλιος»! Καὶ ν᾿ ἀνατείλει «αὔριο: τὸ Πάσχα τοῦ Θεοῦ»!

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ “ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ” ΜΟΝΟΝ Η ΕΥΡΩΠΗ;

Κάτι πάει στραβ μ τν «παγκοσμιοποίηση»

.               «Πῶς γίνεται νὰ μὴ μεταναστεύουν Δυτικοὶ στὶς μουσουλμανικὲς χῶρες; – γιατί πάντα γίνεται τὸ ἀντίθετο»; ρώτησε ὁ Δανὸς ἱστορικὸς καὶ συγγραφέας Lars Hedegaard, μιλώντας στὴν Gallery Ronnquist & Ronnquist, στὸ ἔντονα πολυπολιτισμικὸ / μουσουλμανικὸ Malmo τῆς Σουηδίας, στὶς 15 Αὐγούστου 2014.
.            Ὁ Lars Hedegaard ἱστορικός, δημοσιογράφος καὶ συγγραφέας, ἔχει νιώσει στὸ πετσί του τὰ «καλὰ» τῆς πολυπολιτισμικότητας καὶ τῶν «ἀντιρατσιστικῶν νόμων» ποὺ ἀκολουθοῦν πάντα καὶ ἐπιβάλλονται σὲ ἕναν λαὸ ποὺ δὲν θέλει νὰ «πολυπολιτισμιθεῖ» ἡσύχως. Ὁ Hedegaard καταδικάσθηκε πρὶν 3 χρόνια, γιὰ «ρατσισμὸ» σύμφωνα μὲ τὸν νόμο περὶ «λόγου μίσους» τῆς Δανίας, ἐπειδὴ εἶπε σὲ κάποιον (!) σὲ μία συγκέντρωση γιὰ τὸ πρόβλημα τῶν βιασμῶν ποὺ διαπράττονται κατὰ τῶν μουσουλμάνων κοριτσιῶν ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς τους.
.               Συνεχῶς μᾶς λένε ὅτι ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς «παγκοσμιοποίησης» καὶ τῆς «πολυπολιτισμικότητας». Καὶ πράγματι, ἂν κοιτάξουμε γύρω στὶς δυτικὲς πόλεις μας, παρατηροῦμε ὅτι ἔχουν ἀλλάξει τόσο πολὺ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Μποροῦμε τώρα νὰ δοῦμε ἀνθρώπους ἀπὸ ὅλες τὶς γωνιὲς τοῦ κόσμου νὰ περπατᾶνε στοὺς δρόμους μας, νὰ δημιουργοῦν τὰ καταστήματά τους, νὰ χτίζουν τοὺς ναούς τους καὶ νὰ διεκδικοῦν τὰ δικαιώματά τους, ὡς ἴσα μὲ τὰ δικά μας – ἢ μερικὲς φορὲς πάνω ἀπὸ τὰ δικά μας, σὰν νὰ εἶναι οἱ ἀφέντες μας.
.                 Τὰ κράτη τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης δαπανοῦν τεράστια ποσὰ προσπαθώντας συνεχῶς νὰ «ἐνσωματώσουν» αὐτοὺς τοὺς ἀλλοδαπούς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον χωρὶς κανένα οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα. Ἡ «ἔνταξη» εἶναι θέμα βούλησης ἐκ μέρους τοῦ νεοεισερχόμενου στὸ νὰ γίνει μέρος τῶν κοινωνιῶν μας καὶ νὰ σμίξει μὲ τὸ λαό μας. Καὶ ἂν ἔρχεσαι ἐδῶ μὲ τὴν ἰδέα ὅτι ἡ κουλτούρα σου ἢ ἡ θρησκεία σου εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴ δική μας, κανένα χρηματικὸ ποσὸ δὲν θὰ σοῦ ἀλλάξει τὴ γνώμη. Μᾶλλον τὸ ἀντίθετο. Ἂν ἀνταμείβεσαι μὲ καλὰ χρήματα γιὰ νὰ μὴν «ἐνσωματωθεῖς», τότε δὲν θέλει πολὺ μυαλὸ γιὰ νὰ καταλάβεις ὅτι ζεῖς στὸν πιὸ τέλειο κόσμο: Θὰ συνεχίσεις νὰ κάνεις ὅ, τι ἔκανες πίσω στὴ πατρίδα σου, καὶ γιὰ αὐτὸ οἱ «ἄπιστοι» θὰ πληρώσουν.
.                   Τὰ πράγματα ὅμως δὲν ἦταν ἔτσι. Ὅταν μεγάλωσα, οἱ πληθυσμοὶ τῶν χωρῶν: ὅπως ἡ Σουηδία, ἡ Δανία, ἡ Νορβηγία, Ἀγγλία, ἡ Γαλλία κλπ ἦταν περισσότερο ἢ λιγότερο ὁμοιογενεῖς, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐθνικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἔννοια. Ὄχι πιά. Πρὶν ἀπὸ λίγες ἑβδομάδες, μάθαμε ὅτι οἱ Ἄγγλοι σήμερα ἀποτελοῦν μειοψηφία στὸ Λονδίνο. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συνέβη στὸ Malmo καὶ σύντομα αὐτὸ θὰ εἶναι πραγματικότητα καὶ σὲ πολλὲς πόλεις σὲ ὅλη τὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Πρόκειται γι μία νάπτυξη χωρς προηγούμενο π τν ποχ τν μεγάλων μεταναστεύσεων, 1500 χρόνια πρίν.
.               Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι «φυσικό», μᾶς λένε. Καὶ ὅ,τι εἶναι φυσικό, πρέπει νὰ εἶναι καλό. Καὶ ν χουμε κάποια μφιβολία ς πρς τ φέλη τς μαζικς μετανάστευσης κα τς πολυπολιτισμικότητας, μς καταγγέλλουν ς «ντιδραστικούς», «ρατσιστς» καὶ «ἰσλαμοφοβικούς».
.               Ἀλλὰ ὑπάρχει κάτι ἐγγενῶς λάθος μὲ τὴν ἔννοια τῆς παγκοσμιοποίησης. Μὲ μιὰ πιὸ προσεκτικὴ ἐξέταση ἀποδεικνύεται ὅτι ἐμεῖς στὸν δυτικὸ κόσμο εἴμαστε οἱ μόνοι ποὺ γίναμε “παγκοσμιοποιημένοι”….

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

,

Σχολιάστε

GLOBALIZATION AND ITS FIGHT TO BE INFLICTED ON ORTHODOX NATIONS (ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ O ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΕΘΝΗ)

Globalization and its Fight to Be Inflicted on Orthodox Nations

 by
Dr. John N. Kallianiotis
University of Scranton

«Ἀπ θαμπος δερβίσηδες κα στέρφους μαναταρίνους, κι π τος χαλκοπράσινους
ἡ Πολιτεία πατιέται. Χαρ
στος χασομέρηδες! Χαρ στος ρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε
ρωμις κα δασκαλοκρατιέται. Δν χεις, λυμπε, θεούς,
μηδ
λεβέντες σσα, ραγιάδες χεις, μάνα γ, σκυφτος γι τ χαράτσι
κούφιοι κα
κνο καταφρονον τ θεία τραχιά σου γλσσα
τ
ν Ερωπαίων περίγελοι κα τν
ρχαίων παλιάτσοι…» (Κ. Παλαμᾶς)

Abstract 

U.S. and EU are the first victims of globalization and Fed and ECB are very important central banks not only for their economies, but for the rest of the world. Their policies are affecting the lives of 820 million people in U.S. and EU and with their power, they try to control the rest of the world. But the independence of their institutions from the democratic governments makes their public policies less than socially optimal. The two currencies (dollar and euro), as stores of value are subject to trading between nations in foreign exchange markets, where international transactions, speculations, and expectations determine the relative values of all the different currencies. Troika (IMF, EU, and ECB) has caused serious problems to the Euro-zone nations, due to its austerities that have made half of the labor force unemployed, the economies in deep recessions, the young people to flee from their countries, and a large proportion of the remaining population to commit suicide.

Οἱ ΗΠΑ καὶ ἡ ΕΕ εἶναι τὰ πρῶτα θύματα τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ ἡ Fed καὶ ἡ ΕΚΤ εἶναι πολὺ σημαντικὲς κεντρικὲς τράπεζες ὄχι μόνο γιὰ τὶς οἰκονομίες τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Οἱ πολιτικές τους ἐπηρεάζουν τὶς ζωὲς 820 ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων στὶς ΗΠΑ καὶ τὴν ΕΕ καὶ μὲ τὴν ἐξουσία τους προσπαθοῦν νὰ ἐλέγξουν τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Ἀλλὰ ἡ ἀνεξαρτησία τῶν θεσμῶν τους ἀπὸ τὶς δημοκρατικὲς κυβερνήσεις καθιστᾶ τὶς δημόσιες πολιτικές τους λιγότερο ἀπὸ κοινωνικὰ βέλτιστες. Τὰ δύο νομίσματα (δολλάριο καὶ τὸ εὐρώ), ὡς ἀποθέματα ἀξίας εἶναι ἀντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξὺ τῶν ἐθνῶν στὶς ἀγορὲς συναλλάγματος, ὅπου οἱ διεθνεῖς συναλλαγές, οἱ εἰκασίες, καὶ οἱ προσδοκίες καθορίζουν τὶς σχετικὲς τιμὲς ὅλων τῶν διαφορετικῶν νομισμάτων. Ἡ Τρόικα (ΔΝΤ, ΕΕ καὶ ΕΚΤ) ἔχει προκαλέσει σοβαρὰ προβλήματα στὶς χῶρες τῆς Εὐρωζώνης, λόγῳ τῆς αὐστηρότητάς της ποὺ ἔχει καταστήσει τὸ μισὸ τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ ἀνέργους, τὶς οἰκονομίες (ἔχει βυθίσει) σὲ βαθιὰ ὕφεση, τοὺς νέους ἀνθρώπους (ἔχει ἀναγκάσει) νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς χῶρες τους καὶ ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ ὑπόλοιπου πληθυσμοῦ νὰ αὐτοκτονήσει.

GlobalizationanditsFighttoBeInflictedonOrthodoxNations

, ,

Σχολιάστε

O “ΘΕΟΣ” TOY KAZANTZAKH KAI TOY NIΤΣΕ-2 («Ὁ Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»)

Ὁ «Θεὸς» τοῦ Καζαντζάκη καὶ τοῦ Νίτσε [Β´]
Ἡ Συμβολή του στὴν Ἑδραίωση τῆς Παγκοσμιοποίησης 
καὶ γιατί ὁ «Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ  ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»

Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ἱστορικὸς

Μέρος Α´: O ”ΘΕΟΣ” TOY KAZANTZAKH KAI TOY NIΤΣΕ-1 («Ὁ Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»)

.               Ὁ «Τροχὸς τοῦ Καιροῦ»: Ἀκολούθησε τὸ νιτσεϊκὸ «ὅραμα τοῦ αἰωνίου Γυρισμοῦ» τοῦ ἀνθρώπου στὴν ζωή, τὸ ὁποῖο εἶναι μία παραλλαγὴ τῆς μετενσάρκωσης, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι, κατ’ αὐτήν, ὁ ἴδιος ἄνθρωπος ἐπανέρχεται στὶς ἴδιες ἐπακριβῶς συνθῆκες ζωῆς, ἀναρίθμητες φορές, καί, ἑπομένως: «Καμμιὰ λοιπὸν ἐλπίδα τὸ μελλούμενο νά ᾽ναι καλύτερο, καμμιὰ σωτηρία, πάντα οἱ ἴδιοι, ἀπαράλλαχτοι, θὰ στρουφογυρίζουμε στὸν τροχὸ τοῦ καιροῦ». Παρακάτω, θὰ δοῦμε ποιὰ ἀλλαγὴ ἐπέφερε ὁ Καζαντζάκης στὸ «ὅραμα» αὐτό.
.               «Ἀνάξιες Παρηγοριὲς γιὰ Δειλούς»: Καταρρακωμένος, ὅμως, μετὰ ἀπὸ μία μεγάλη ἐρωτικὴ ἀπογοήτευση, ὁ Νίτσε δειλιάζει μπροστὰ στὸ «ὅραμα» τοῦ δικοῦ του «αἰώνιου Γυρισμοῦ» στὶς ἴδιες συνθῆκες: «Ὄχι, ποτὲ ποτὲ νὰ μὴν ξαναζήσω τὶς ὧρες τοῦτες! Πρέπει ν’ ἀνοίξω μία θύρα σωτηρίας στὸν κλειστὸ κύκλο τοῦ αἰώνιου Γυρισμοῦ!», τὸν φαντάζεται νὰ ἀναφωνεῖ ὁ Καζαντζάκης, ποὺ συνεχίζει: «Γράφει τὸν Ζαρατούστρα, καινούργια ἐλπίδα ἄστραψε στὸ νοῦ του, ὁ νέος σπόρος, ὁ Ὑπεράνθρωπος»· διευκρινίζει δὲ ὅτι, ὁ Νίτσε ἐπινόησε τὸν Ὑπεράνθρωπο, ἐπειδὴ «Ὁ αἰώνιος Γυρισμὸς εἶναι χωρὶς ἐλπίδα. Ὁ Ὑπεράνθρωπος εἶναι μιὰ μεγάλη ἐλπίδα».
.               Ὁ Ὑπεράνθρωπος ὡς «Λυτρωτής»: Ὁ Καζαντζάκης περιγράφει τὸ πῶς ὁ Νίτσε νοεῖ τὸν Ὑπεράνθρωπο ὡς ἐλπίδα: «Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς γῆς, αὐτὸς κρατάει τὴ λύτρωση. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀπόκριση στὸ παλιό του ἐρώτημα: Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐξευγενιστεῖ; Ναὶ μπορεῖ! Κι ὄχι ἀπὸ τὸν Χριστό (…) παρὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὸν ἴδιο, ἀπὸ τὶς ἀρετὲς καὶ τοὺς ἀγῶνες μίας καινούργιας ἀριστοκρατίας. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γεννήσει τὸν Ὑπεράνθρωπο. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς, ἡ πηγὴ τῆς ἐνέργειας, ὁ Λυτρωτής (…) ἡ νέα χίμαιρα ποὺ θὰ ξορκίσει τὴ φρίκη τῆς ζωῆς». Γιατί, ὅμως, ὁ Καζαντζάκης χαρακτηρίζει τὸν νιτσεϊκὸ Ὑπεράνθρωπο ὡς χίμαιρα, ἀφοῦ ἔτσι τὸν ἀκυρώνει ὡς Λυτρωτή; Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ θὰ ἀπαντήσουμε πιὸ κάτω.
.               Μεταφυσικὴ Ἀριστοκρατία: Ὡς Ὑπεράνθρωπο-Λυτρωτή, ὁ Νίτσε  ἐννοεῖ ἕναν συγκεκριμένο τύπο ἀνθρώπου, ἀπόλυτα σύμφωνου πρὸς τὶς δικές του ψυχοπνευματικὲς ἀνάγκες, τὸν ὁποῖον καὶ ἐξιδανικεύει. Δηλαδή, χρίζει ὡς Λυτρωτὲς τῆς ἀνθρωπότητας τοὺς ὀλίγους καὶ «ἐκλεχτούς», ποὺ –ἀρνούμενοι, ἢ ἀγνοοῦντες, τοὺς περιορισμοὺς ποὺ θέτουν στὸν ἄνθρωπο οἱ δυτικογενεῖς ἠθικο-θρησκευτικὲς «ἀφηρημένες ἔννοιες»– διακατέχονται ἀπὸ τὴν «λαχτάρα ν’ ἁπλωθοῦν καὶ νὰ κυριαρχήσουν» καὶ ἀπὸ τὴν πεποίθηση «πὼς μονάχα ἡ δύναμη εἶναι ἄξια νά ᾽χει δικαιώματα». Στὴν οὐσία, ὁ Νίτσε χρίζει ὡς διαχρονικοὺς «Λυτρωτὲς» τῆς ἀνθρωπότητας τοὺς ἀδίστακτους δυναμολάγνους ἐξουσιαστές. Ἀλλά, μὲ τὸ νὰ τοὺς χρίζει καὶ ὡς τοὺς μόνους ἄξιους νὰ ἔχουν δικαιώματα στὴν ζωή, ὁ Νίτσε θεμελιώνει καὶ μεταφυσικὰ τὴν ἐπικράτηση μίας νέας κυρίαρχης τάξης “εὐγενῶν”, διὰ τῆς ὁποίας διαχωρίζει τὴν ἀνθρωπότητα στοὺς “δυνατούς” –καὶ ὀλίγους– καὶ στοὺς πολλοὺς καὶ “ἀδύναμους”· στοιχεῖο τὸ ὁποῖο ὁ Καζαντζάκης μεγιστοποιεῖ στὰ ἔργα του.
.               Διόνυσος καὶ Ὑπεράνθρωπος: Γιὰ νὰ περιγράψει τὴν βούληση γιὰ κυριαρχία τῶν Ὑπερανθρώπων-Λυτρωτῶν του, ὁ Νίτσε ἀνατρέχει στὴν ἐποχὴ ποὺ «στὰ στήθη τῆς Ἑλλάδας βογκοῦσε τὸ χάος, ἡ μεγάλη πίκρα, ἡ ἀντικεια βουλή», ἐπειδὴ σ’ αὐτὰ κυριαρχοῦσε «Ἕνας ἀχαλίνωτος θεός, ὁ Διόνυσος», καὶ τοὺς ταυτοποιεῖ ὡς τοὺς φορεῖς τοῦ «διονυσιακοῦ πνέματος», τῆς «διονυσιακῆς μέθης» καὶ τῶν «ἀκράτητων διονυσιακῶν δυνάμεων».
.               Ὁ Διόνυσος, Λυτρωτὴς τῆς Εὐρώπης: Ἀπὸ τὸν Διόνυσο καὶ τοὺς φορεῖς τῆς μέθης του –δηλαδή, τοὺς φορεῖς τῆς βούλησης γιὰ κυριαρχία– προσμένει ὁ Νίτσε τὴν «λύτρωση» τῆς Εὐρώπης, διότι, κατ’ αὐτόν: «Ἡ Εὐρώπη χάνεται καὶ πρέπει νὰ ὑποβληθεῖ στὴν αὐστηρὴ δίαιτα τῶν ἀρχηγῶν. Ἡ ἠθικὴ ποὺ σήμερα κυριαρχεῖ εἶναι ἔργο σκλάβων εἶναι συνωμοσία ποὺ ὀργάνωσαν οἱ ἀδύνατοι καὶ τὸ κοπάδι ἐνάντια στὸν δυνατὸ καὶ τὸν τσοπάνη. Οἱ σκλάβοι ἀναποδογύρισαν μὲ συφεροντολόγα πονηριὰ τὶς ἀξίες: κακὸς εἶναι, κήρυξαν, ὁ δυνατός, ὁ δημιουργός· καλὸς εἶναι ὁ ἄρρωστος κι ὁ ἠλίθιος· δὲν ἀντέχουν τὸ πόνο· κατάντησαν φιλάνθρωποι χριστιανοὶ καὶ σοσιαλιστές. Μονάχα ὁ Ὑπεράνθρωπος, σκληρὸς μὲ τὸν ἑαυτό του, μπορεῖ νὰ χαράξει καινούριες ἐντολὲς καὶ νὰ δώσει στὶς μάζες σκοποὺς καινούριους». Μ λλα λόγια, Νίτσε κα Καζαντζάκης νοον ς «λύτρωση» –τς Ερώπης, λλ κα ς δική τουςτν ποδέσμευση π τος θικος φραγμος κα π τος νόμους κα θεσμος πο πορρέουν ξ ατν, τοὺς ὁποίους θέτουν στοὺς ἀδίστακτους καὶ δυναμολάγνους ἐξουσιαστές, ὁ ἀρχαιοελληνικὸς ἀνθρωπισμὸς καὶ ὁ χριστιανικὸς θεανθρωπισμός.
.               Γερμανία καὶ «Τραγικὸς Πολιτισμός»: τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ «διονυσιακοῦ πνέματος» καὶ τῶν «ἀκράτητων διονυσιακῶν δυνάμεων» στὴν Γερμανία ὁ Νίτσε ἀνίχνευε στὴν ὁλοένα πιὸ ἔντονη βούληση γιὰ κυριαρχία ποὺ ἐξέπεμπε ἡ γερμανικὴ μουσική: «Ἡ γερμανικὴ μουσική, ἀπὸ τὸν Μπὰχ ἴσαμε τὸν Βάγκνερ, διαλαλεῖ τὸν ἐρχομό του» (σ.σ. τοῦ Διονύσου, δηλαδή, τῆς βούλησης γιὰ κυριαρχία). Καὶ ἤξερε ὅτι, ὅταν ὁ «ἀχαλίνωτος» αὐτὸς θεὸς καὶ οἱ ἀνεξέλεγκτες δυνάμεις τοῦ ἐπικρατήσουν στὴν Γερμανία, θὰ γεννήσουν ἕναν «Νέο “τραγικὸ πολιτισμό”». Ὁ Νίτσε, δηλαδή, ἤξερε ὅτι, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἄλογη καὶ τυφλὴ βούληση γιὰ δύναμη καὶ κυριαρχία, αὐτὴ «συντρίβει τὴν ἀτομικότητα», «ἄνθρωποι καὶ θεριὰ ἀδελφώνονται, ὁ θάνατος εἶναι κι αὐτὸς ἕνα ἀπὸ τὰ προσωπεῖα τῆς ζωῆς καὶ τὸ παρδαλὸ μαγνάδι τῆς πλάνης ξεσκίζεται κι’ ἀγγίζουμε στῆθος μὲ στῆθος τὴν ἀλήθεια: Ὅλοι εἴμαστε ἕνα. Ὅλοι εἴμαστε Θεός». Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ Νίτσε ἤξερε τί τραγωδία μέλλει νὰ προκαλέσει ἡ «διονυσιακὴ μέθη» δυναμολαγνείας –ποὺ διέβλεπε ὅτι (ξανα)κυρίευε τὸν νοῦ καὶ στὴν ψυχὴ τῶν Γερμανῶν, ἀπὸ τὰ τέλη ἤδη τοῦ 19ου αἰώνα: ὁ ἄνθρωπος θὰ μεταβληθεῖ σὲ ἁπλὸ ζωικὸ ὂν (ὁ δὲ δυνατός, σὲ θηρίο)· ὁ θάνατος τῶν ἀδυνάμων δὲν θὰ ἔχει σημασία, ἀφοῦ καὶ ἡ ζωή τους δὲν θὰ ἔχει πιὰ ἀξία· τὸ πλέγμα τῶν ἠθικο-θρησκευτικῶν ὁρίων καὶ ἀξιῶν θὰ διαρρηχθεῖ· ὅλοι (ἰδίως οἱ δυνατοὶ) θὰ θεωροῦν ὅτι ὅλα τοὺς ἐπιτρέπονται· καὶ θὰ ἐπικρατήσει τὸ χάος, ὁ ἀλληλοσπαραγμὸς καὶ ἡ ἀπόγνωση.
.               Προφήτης, ἢ Τροχιοδείκτης Τυραννίας; Τὸ 1940, ὁ Καζαντζάκης ἀποκαλεῖ τὸν Νίτσε «προφήτη», ἀκριβῶς διότι ἐκεῖνος εἶχε προβλέψει –σχεδὸν τριάντα χρόνια πρὶν ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸν Α΄ παγκόσμιο πόλεμο– ὅτι: «Ὁ νέος τραγικὸς πολιτισμὸς θ’ ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴ Γερμανία».
.               Τὸ γεγονὸς ὅτι, σήμερα, ὁ Νίτσε ἐπαληθεύεται γιὰ τρίτη φορὰ –ἀφοῦ πολλοὶ ἀναλυτὲς ἀναφέρονται πλέον σὲ μία «γερμανικὴ Εὐρώπη» καὶ σὲ ἕνα οἰκονομικὸ Δ΄ Ράιχ– ἀποδεικνύει ἁπλῶς τὰ ἑξῆς: α)  ὅτι, οἱ ἐξουσιαστὲς γνωρίζουν ὅτι, αὐτὸ ποὺ προστατεύει τὴν ἐλευθερία τῶν πολλῶν ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν ὀλίγων εἶναι τὸ σύνολο τῶν ἠθικο-θρησκευτικῶν ἀξιῶν τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ (ἐξ οὗ καὶ ἡ ἀπέχθειά τους πρὸς τὸν ἀρχαιοελληνικὸ ἀνθρωπισμὸ καὶ τὸ μένος τους κατὰ τοῦ χριστιανικοῦ θεανθρωπισμοῦ)· καὶ β) ὅτι, μελετώντας προσεκτικὰ τὸν Νίτσε (καί, ἀργότερα τὸ πνευματικοπαίδι του, τὸν Καζαντζάκη), οἱ ἐξουσιαστὲς ἀναγνώρισαν στὴν ἀναδυόμενη γερμανικὴ βούληση γιὰ κυριαρχία, τὴν ψυχοπνευματικὴ ἀχίλλειο πτέρνα τῆς Εὐρώπης. Καὶ ἔδρασαν ἀναλόγως.
.               Ἡ Ἐκδίκηση τῆς Λογικῆς: Ὁ Νίτσε –πού, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν χριστιανισμό, ἀπέρριπτε καὶ τὴν Λογικὴ (καὶ πέθανε διεγνωσμένα παράφρων)– οὐδέποτε ἀποτελείωσε τὸ «Τάδε Ἔφη Ζαρατούστρας», διότι τὰ ἴδια τοῦ τὰ «ὁράματα» τὸν ἔθεταν ἐνώπιον τῶν ἑξῆς λογικῶν ἀδιεξόδων: «Ὁ αἰώνιος Γυρισμὸς εἶναι χωρὶς ἐλπίδα· ὁ Ὑπεράνθρωπος εἶναι μία μεγάλη ἐλπίδα· πῶς μποροῦν τὰ δύο αὐτὰ ἀντικρουόμενα ὁράματα ν’ ἁρμονιστοῦν;». Ἀφοῦ, δηλαδή, ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι δεσμευμένη στὸν τροχὸ τοῦ «αἰώνιου Γυρισμοῦ» της πρὸς τὶς ἴδιες ἐπακριβῶς συνθῆκες ζωῆς καὶ πρὸς τὴν ἴδια ἐπακριβῶς «φρίκη» της, πῶς καὶ ἀπὸ τί μέλλει νὰ τὴν «λυτρώσει» ἡ κάστα τῶν Ὑπερανθρώπων-Λυτρωτῶν;
.               «Ἡ ψυχὴ τοῦ Νίτσε ἀπὸ τότε πιὰ φτεροκοπάει στὸν γκρεμὸ τῆς παραφροσύνης», γράφει ὁ Καζαντζάκης· χωρὶς παρ’ ὅλα ταῦτα νὰ πάψει νὰ θαυμάζει τὸν μὲν Νίτσε ὡς «προφήτη» καὶ «Μεγαλομάρτυρα», τὸν δὲ Ὑπεράνθρωπο ὡς κάστα ἀδίστακτων ἐξουσιαστῶν· ἀλλὰ καὶ χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ ἐπιλύει τὸ πρόβλημα τῆς λύτρωσης τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν «φρίκη τῆς ζωῆς».
.               Καζαντζάκης καὶ «Δύναμη»: Καί, δὲν ἐπιλύει τὸ πρόβλημα αὐτό, διότι, ἁπλά, δὲν τὸ θεωρεῖ πρόβλημα. Ὡς πιὸ “δυνατός” ἀπὸ τὸν Νίτσε, ὁ Καζαντζάκης ἀφαιρεῖ τὸ προσωπεῖο τοῦ Διονύσου, γιὰ νὰ μᾶς ἀποκαλύψει μία ἀόρατη μέν, ἀλλὰ ἀπόλυτα ὑπαρκτὴ ὀντότητα, τὴν ὁποίαν ἀρχικὰ ἀποκαλεῖ «μεγάλη μυστικὴ Δύναμη». Παραλλήλως, ἐγκαταλείπει καὶ τὰ ἀλληγορικὰ-μυθολογικὰ περὶ  τοῦ Ὑπερανθρώπου ὡς φορέα τῶν διονυσιακῶν δυνάμεων, γιὰ νὰ τὸν ταυτοποιήσει πλέον ὡς φορέα τῆς βούλησης γιὰ κυριαρχία τῆς ἀόρατης αὐτῆς ὀντότητας, στὴν ὁποίαν ἀποδίδει τὶς ἀκόλουθες ἰδιότητες: «Ὑπάρχει, φαίνεται, μία Δύναμη ἔξω καὶ μέσα στὸν ἄνθρωπο, ποὺ θαρρεῖς ἕνα καὶ μόνο σκοπὸ ἔχει: ν’ ἀνέβει». Ποῦ; σὲ ποιόν ἀνήφορο; Κανένας δὲν ξέρει· κάπου κάπου μονάχα μποροῦμε, ἀφουκραζόμενοι τὸ αἷμα μας, νὰ μαντέψουμε τὸ ρυθμό της. Κι ὅταν μία πράξη, ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας στοχασμός, πεταχθοῦν στὸ δρόμο της, ἐμποδίζοντας τὸ ἀνέβασμά της, τὴν κυριεύει θυμός. Ὄχι θυμός· λύσσα. Χιμάει, χτυπάει τυφλά, ξεκάνει σωρὸ καλοὺς καὶ κακούς, ξεσκίζει ἡ ἴδια τὶς σάρκες της, σὰ νά ᾽ταν καὶ τὸ κακὸ τοῦτο, καὶ τὸ ἐμπόδιο τοῦτο, ποὺ μπῆκε στὸ ἀνηφόρισμά της, σάρκα ἀπὸ τὴ σάρκα της· ρυθμὸς καὶ παράβαση ρυθμοῦ, σὰ νά ᾽ταν καὶ τὰ δύο μέσα στὴ φύση της. Γι᾽ αὐτὸ ἡ φοβερὴ αὐτὴ Δύναμη δὲν μπορεῖ νὰ σκοτώσει τὴν ἀτιμία, τὸ ἔγκλημα, τὸ πάθος, τὴν προστυχιά, χωρὶς νὰ πληγώσει βαριὰ τὸν ἑαυτό της». (…) «Πότε χιμάει μανιασμένη νὰ πνίξει τὸ κακό, σὰ νά ᾽ταν  ὁ μεγαλύτερός της ὀχτρός, πότε χαίρεται νὰ συντρίβει ὅ,τι καλύτερο ἔχει ὁ κόσμος τοῦτος. Ἂν ἦταν χωρὶς ἠθικὲς λαχτάρες, γιατί τότε νὰ πολεμάει μὲ τόση λύσσα τὴν ἀδυναμία, τὴν ἀτιμία, τὴν ψευτιά; Κι ἂν εἶχε ἠθικὲς λαχτάρες, γιατί νὰ σκοτώνει μὲ τόση σιγουράδα καὶ κακεντρέχεια τὶς μεγάλες ψυχές;»
.                 Περιγράφοντας τὴν «Δύναμη» αὐτὴ ὡς διφυῆ, ὁ Καζαντζάκης προσεγγίζει τὸ ἀντιθετικὸ ζεῦγος δυνάμεων τοῦ Γὶν-Γιάνγκ. Χαρακτηρίζοντάς την, ὅμως, ὡς φοβερή, λυσσαλέα, ἄλογη, ἀμείλικτη, αὐθαίρετη, κακόβουλη, καταστροφικὴ καὶ ἀνθρωποκτόνο –καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο, ὡς «ἀχόρταγη, πονηρὴ καὶ ἀνήλεη»–, τὴν ταυτοποιεῖ σαφῶς ὡς τὸ Ἀπόλυτο Κακό, ἀποδεικνύοντας –ἂν ὄχι σὲ τί «θύει» τὰ ἔθνη– σὲ τί «θύει» ὁ ἴδιος.

, ,

Σχολιάστε

O ”ΘΕΟΣ” TOY KAZANTZAKH KAI TOY NIΤΣΕ-1 («Ὁ Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»)

Ὁ «Θεὸς» τοῦ Καζαντζάκη καὶ τοῦ Νίτσε [Α´]
Ἡ Συμβολή του στὴν Ἑδραίωση τῆς Παγκοσμιοποίησης
καὶ γιατί ὁ «Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ  ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»

Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ἱστορικὸς

.               Σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας, μὲ τίτλο «Νίκος Καζαντζάκης. Ἡ Συμβολὴ τῶν Ἰδεῶν του στὸ “Κοινωνικὸ Ὁλοκαύτωμα” ποὺ Συντελεῖται στὴν Σύγχρονη Ἑλλάδα», εἴχαμε ἐπικεντρωθεῖ στὰ περιεχόμενα τοῦ προλόγου τοῦ “ταξιδογραφήματός” του, «Ταξιδεύοντας-Ἀγγλία» (1940), τὸ ὁποῖο προσέφερε, σὲ κυριακάτικο φύλλο της, ἐφημερίδα πανελλαδικῆς ἐμβέλειας.
.               «Φυσικὴ» Ἠθικὴ καὶ Μετάλλαξη: Στὸ ἄρθρο αὐτό, εἴχαμε ἀναλύσει τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ἡ μεταφυσικὴ ἀντίληψη τοῦ Καζαντζάκη ὁδηγεῖ τὸν ἀνυποψίαστο ἀναγνώστη στὴν ἀποδοχὴ ἑνὸς κόσμου ἱερχαρχημένου βάσει τῆς «φυσικῆς» ἠθικῆς, ὅπου κυριαρχεῖ ὁ δυνατώτερος καὶ ἐπιζεῖ ὁ πλέον προσαρμοζόμενος, καὶ ὅπου δὲν ὑπεισέρχεται τὸ ἔλεος ἔναντι τῶν ἀδυνάμων, πόσον μᾶλλον θέμα ἐλευθερίας τους (ὅπως συμβαίνει καὶ στὸν σατανισμό, ὅπου, γιὰ τοὺς Δυνατούς, «Τὸ “Θέλω” εἶναι ὁ Νόμος», ἄρα «οἱ σκλάβοι πρέπει νὰ ὑπηρετοῦν».
.               «Νὰ Ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεό»: Στὴν συνέχεια, ἡ ἴδια ἐφημερίδα προσέφερε τὰ βιβλία «Ὁ Χριστὸς Ξανασταυρώνεται» καὶ «Ὁ Τελευταῖος Πειρασμὸς»- ποὺ εἶχαν, πρὸ πεντηκονταετίας, προκαλέσει σάλο καὶ τὸν παρ’ ὀλίγο ἀφορισμὸ τοῦ συγγραφέα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία- διαφημίζοντας τηλεοπτικῶς ἕνα ἐξ αὐτῶν ὡς λογοτεχνικὸ ἔργο διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Καζαντζάκης μᾶς παροτρύνει «νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸ Θεό».
.               Αὐτὸ μᾶς προβλημάτισε ἰδιαίτερα, διότι, ἤδη ἀπὸ τὸ 1940, ὁ Καζαντζάκης χαρακτήριζε ὡς παρωχημένο τὸν Χριστό, καὶ ἐξωθοῦσε τοὺς ἀναγνῶστες του νὰ τὸν ἀντικαταστήσουν μὲ κάποιον ἄλλον θεό, πιὸ σύγχρονο καὶ πιὸ ἀποτελεσματικό: «Γιατί γυρίζετε πίσω; (…) Ἔκαμε ὁ Χριστὸς τὸ χρέος του, ἔδωκε μίαν ἀπάντηση σὲ ἄλλες ἐποχές, σὲ ἄλλα προβλήματα (…) Τώρα ἄλλαξε τὸ πρόσωπο τῆς ἀγωνίας, γύρισε ὁ τροχός».
.               Ὁ «Μεγάλος Ἀνθρωποφάγος Κεραυνός»: Ἐξ ἄλλου, ὅταν ὁ Καζαντζάκης ἀναφέρεται στὸν «μεγάλο ἀνθρωποφάγο κεραυνὸ ποὺ ὀνομάζουμε “Θεό”», ὁπωσδήποτε δὲν ἐννοεῖ τὸν Ἐλεήμονα Τριαδικὸ Θεό· τὸν Ὁποῖον σαφῶς ἀπορρίπτει μὲ ρήσεις ὅπως, π.χ.: «Κι εἶναι μεγάλο ἀτύχημα ποὺ ἡ λέξη «Πνέμα» στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι οὐδέτερου γένους· ἂν ἦταν θηλυκοῦ, θά ᾽χαμε τὴ σωστὴ πανανθρώπινη, βαθύτερη ἀπὸ κάθε θρησκευτικὸ δόγμα Ἅγια Τριάδα: Πατέρα, Μάνα, Γιό». Τὸν Τριαδικὸ Θεό, ὡς δημιουργό τοῦ κόσμου ἐκ τοῦ μηδενός, ἀπορρίπτει ὁ Καζαντζάκης καὶ «ὅταν, τανύζοντας στὸ ἀκρότατο σημεῖο –ὅπου ἀρχίζει νὰ τρίζει ὁ ἐγκέφαλος– τὴν μνήμη, μάχεται νὰ θυμηθεῖ πῶς ἦταν τὸ πρωτόγονο Χάος, πρὶν νὰ ᾽ρθεῖ ὁ νοῦς νὰ τὸ στενέψει καὶ νὰ τὸ νοικοκυρέψει σὲ “κόσμο”, δηλαδή, σὲ ἀνθρώπινη τάξη».
.               Τὸν Προσωπικὸ Θεὸ καὶ τὴν μοναδικότητα τοῦ ἀνθρωπίνου Προσώπου καταργεῖ ὁ Καζαντζάκης σὲ ρήσεις ὅπως π.χ.: «Ὅλοι εἴμαστε ἕνα. Ὅλοι εἴμαστε Θεός», ἢ «ὁ Θεὸς –θέλω νὰ πῶ: ἡ σημερινὴ ἀνώτατη λαχτάρα τοῦ ἀνθρώπου» κ.ἄ., ποὺ ὁδηγοῦν τὸν ἀποίμαντο ἀναγνώστη στὴν αὐτοθέωση, τὴν ὁποίαν, ἡ μὲν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ Παράδοση ἀπορρίπτει ὡς ἑωσφορική, οἱ δὲ ὁμάδες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» προωθοῦν στοὺς δυτικοὺς ὀπαδούς τους, ὥστε νὰ τοὺς μεταλλάξουν καταλλήλως, ἐν ὄψει τῆς παγκοσμιοποίησης.
.               Θεὸς καὶ Παγκοσμιοποίηση: Ἀπὸ τὴν πλευρά τους, οἱ ἐκδόσεις «Καζαντζάκη», στὶς ὁποῖες ἀνήκει τὸ σύνολο τῶν ἔργων του, ἔχουν ἐπιλέξει ὡς ἔμβλημά τους τὸ σύμβολο Γὶν-Γιὰνγκ τοῦ Ταοϊσμοῦ, ὁ ὁποῖος «ὁδήγησε στὴν ἀνακάλυψη μιᾶς ἀνώνυμης κοσμικῆς ἀρχῆς», ἐνῶ ἀργότερα ἐνσωμάτωσε, μεταξὺ ἄλλων, τὸ δόγμα τῆς μετενσάρκωσης καὶ τὴν γιόγκα. Στὸν Ταοϊσμὸ –διευκρινίζουμε ἐμεῖς– δὲν ὑπεισέρχονται, οὔτε κἂν ὡς ἁπλὲς ἔννοιες, ὁ Προσωπικὸς Τριαδικὸς Θεός, τὸ Μέγα Ἔλεός Του καὶ ἡ «ἔνθεη λογικότητα τοῦ κόσμου», οὔτε ὑπεισέρχονται ὡς αὐταξίες, ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ μία καὶ μόνη ζωή του, πόσῳ μᾶλλον ἡ κοινωνικὴ ἐλευθερία καὶ ἄλλες ἀνάλογης σημασίας δυτικογενεῖς ἠθικο-θρησκευτικὲς ἔννοιες. Δοθέντος, λοιπόν, ὅτι, ὁ θεὸς τοῦ Καζαντζάκη δὲν εἶναι ὁ Ἐλεήμων Τριαδικὸς Θεός, καὶ δοθέντος ὅτι «ἃ θύει τὰ ἔθνη, δαιμονίοις θύει» σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὸν Ταοϊσμό, ἐγείρεται τὸ ἑξῆς ἐρώτημα: μὲ ποιὸν «θεὸ» καλούμεθα νὰ ἑνωθοῦμε, μέσῳ τοῦ Καζαντζάκη, στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ γιατί;
.               Ἀναζητώντας τὴν «Ἀλήθεια»: Πάντως, σὲ διάσπαρτες ἀναφορές του στὸ ἴδιο “ταξιδογράφημα” –καὶ ἰδίως στὸ ἐνδεκασέλιδο ἀφιέρωμά του στὸν πνευματικό του πατέρα, Φρειδερίκο Νίτσε (1844-1900)– ὁ Καζαντζάκης ἀποκαλύπτει ἀρχικὰ ὅτι ἡ «ἀλήθεια» ἀμφοτέρων βασίσθηκε στὴν ἰνδουϊστικὴ μεταφυσικὴ ἀντίληψη πὼς ἡ ζωὴ εἶναι ψευδαίσθηση (μιὰ «Μάγια»): «Ὁ κόσμος εἶναι δημιούργημα δικό μου· ὅλα ὅσα ξεκρίνω, ὁρατὰ κι ἀόρατα, εἶναι ὄνειρο πλάνο. Μία θέληση μονάχα ὑπάρχει, τυφλή, χωρὶς ἀρχὴ καὶ τέλος, χωρὶς σκοπό, ἀδιάφορη, μήτε λογικὴ μήτε παράλογη, ἄλογη, τεράστια. (…) Πρόοδο δὲν ὑπάρχει, λογικὸ δὲν κυβερνάει τὴ μοίρα, οἱ ἀφηρημένες ἔννοιες, οἱ θρησκεῖες, οἱ ἠθικές, εἶναι ἀνάξιες παρηγοριὲς γιὰ τοὺς ἀνίδεους καὶ τοὺς δειλούς».
.               Σύμφωνα μὲ τὴν νιτσεϊκὴ ἐκδοχὴ τῆς «Μάγια» –ποὺ ἐμπεριέχει καὶ τὸ δόγμα τῆς μετενσάρκωσης–, τὸ «συμπαντο» διέπει μία ἀνηλεὴς καὶ αὐθαίρετη Δύναμη, ἡ ὁποία ἐνυπάρχει στὰ πάντα (καὶ στοὺς ἀνθρώπους. Ὡς ἐκ τούτου, τὰ πάντα εἶναι ἕνα, τὰ πάντα εἶναι “θεός”, καὶ ἑπομένως, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ἕνα, καὶ ἄρα, ὅλοι εἴμαστε “θεός”, καὶ ὅλοι εἴμαστε ἀνηλεεῖς καὶ αὐθαίρετοι. Συγχρόνως, ὅμως, τίποτα δὲν εἶναι πραγματικό, καὶ τίποτα –οὔτε ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, ὁ πόνος, ἡ δυστυχία του καὶ ἡ ζωή του– ἔχει ἀξία ἢ σημασία.
.               Ἡ «Θέληση νὰ Κυριαρχεῖς»: Ὁ Νίτσε ἀποφάσισε νὰ βελτιώσει τὴν «Μάγια» του, προσθέτοντας ὅτι, «ἡ ζωὴ δὲν εἶναι μονάχα θέληση νὰ ζεῖς· εἶναι κάτι ἐντονότερο: θέληση νὰ κυριαρχεῖς! Δὲ χορταίνει ἡ ζωὴ νὰ συντηρεῖται μονάχα· θέλει ν’ ἁπλώνεται καὶ νὰ καταχτάει»· δηλαδή: «ἡ οὐσία τῆς ζωῆς εἶναι ἡ λαχτάρα ν’ ἁπλωθεῖ καὶ νὰ κυριαρχήσει καὶ μονάχα ἡ δύναμη εἶναι ἄξια νά ᾽χει δικαιώματα». Τὴν βελτίωση αὐτὴ –ποὺ ἴσως ἐκπήγαζε ἀπὸ μία ὑποσυνείδητη ἀνάγκη ἀντιστάθμισης καὶ ὑπέρβασης τῶν προσωπικῶν του ψυχοσωματικῶν ἀδυναμιῶν– υἱοθετεῖ μὲ ἐνθουσιασμὸ ὁ Καζαντζάκης –ποὺ εἶχε, καὶ αὐτός, τὶς δικές του ψυχοσωματικὲς ἀδυναμίες.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: O “ΘΕΟΣ” TOY KAZANTZAKH KAI TOY NIΤΣΕ-2 («Ὁ Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»)

ΠΗΓΗ: hellas-orthodoxy.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ «Ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί» (π. Ἰω. Φωτόπουλος)

Ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί·  ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι,  ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι,  προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι,  ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι. (Β´ Τιμ. γ´1-5)

, ,

Σχολιάστε