Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πίστη

ΜE ΠIΣΤΗ, ΠΡΟΣΕΥΧH καὶ ΑΓΙΟΤΗΤΑ «Ἐπικρατεῖ στὶς καρδιὲς ὁ φόβος, ἡ ἀ­γωνία, τὸ ἄγχος, ἡ ἀπαισιοδοξία, ἡ μελαγχολία, ἡ κατάθλιψη».

Μὲ πίστη, προσευχὴ καὶ ἁγιότητα

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.            Τὸ μεταναστευτικό, τὸ προσφυγικό, τὸ ἀσφαλιστικό, τὸ φορολογικό, οἱ διαρκῶς μειούμενες οἰκονομικὲς ἀντοχές μας, ἡ ἐπαπειλούμενη γενικὴ πτώ­χευση, ἡ ἀπογοήτευση τῶν νέων καὶ ἡ φυγή τους στὸ ἐξωτερικό, ἡ ἐξαθλίωση στὰ Νοσοκομεῖα μας, οἱ ἐπιπόλαιοι πειραματισμοὶ στὸν εὐαίσθητο χῶρο τῆς Παιδείας, τὰ ἐπικίνδυνα παιγνίδια πολέμου στὸ Αἰγαῖο, ἡ πολιτικὴ ἀστάθεια, ἡ πνευματικὴ καθίζηση, ἡ ἠθικὴ παραλυσία, ἡ αὐξανόμενη ἐγκληματικότητα καὶ τόσα, τόσα ἄλλα…
.            Αὐτὴ εἶναι, δυστυχῶς, ἡ ἀποκαρδιωτικὴ καθημερινὴ πραγματικότητα ποὺ ζοῦ­­με, ἡ ἀποπνικτικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ ἀναπνέουμε.
.            Ποιός τὰ ἔφερε ὅλα αὐτά; Ποιὸς ἔχει τὸ κύριο βάρος τῆς εὐθύνης; Ἀσφαλῶς ὄχι αὐτοὶ ποὺ φαίνονται, αὐτοὶ ποὺ θεωροῦμε ὅτι κυβερνοῦν τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαούς. Ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ κινοῦν τὰ νήματα, ἄλλα κέντρα ποὺ ἀποφασίζουν, ἄλλες δυνάμεις ποὺ ἐνεργοῦν. Καὶ ἐμεῖς παρακολουθοῦμε ἀνήμποροι νὰ ἀντιδράσουμε.
.            Καὶ οἱ προοπτικές; Ἡ κατάσταση εἶναι τόσο συγκεχυμένη, ἀδιευκρίνιστη καὶ ρευ­­στή, ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τί θὰ μᾶς φέρει τὸ αὔριο. Ὅλα φαίνον­ται ἀβέβαια, δυσάρεστα καὶ σκοτεινά. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπικρατεῖ στὶς καρδιὲς ὁ φόβος, ἡ ἀ­γωνία, τὸ ἄγχος, ἡ ἀπαισιοδοξία, ἡ μελαγχολία, ἡ κατάθλιψη.
.            Ὑπάρχει κάτι ἐντυπωσιακὸ σ’ ὅλη αὐτὴ τὴ δύσκολη κατάσταση: Τὴν ἀντιμετωπίζουμε χωρὶς καμιὰ ἀναφορὰ στὸν Θεό. Καὶ ἄλλοτε περάσαμε δοκιμασίες, φθάσαμε σὲ ἀδιέξοδα βασανιστικά. Καταφεύγαμε ὅμως ὡς ἔθνος στὸν Θεό. Ζητούσαμε τὴ βοήθειά Του, τὴ δραστική Του παρέμβαση. Καὶ βλέπαμε θαύματα τότε. Τώρα ὅλα τὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ μόνες τὶς δικές μας δυνάμεις, μὲ δεδηλωμένη καὶ ὑπερήφανη τὴν προκλητικὴ ἀθεΐα μας! Μὲ αὐ­τοπεποίθηση, μὲ μεγαλόστομες διακηρύξεις. Χωρὶς ὅμως τόλμη, χωρὶς τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴ δύναμη τῆς πίστεως, χωρὶς ἐλπίδα. Καὶ προχωροῦμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν», ἔχει πεῖ ὁ Κύριος (Ἰω. ιε´ [15] 5). Σήμερα φθάσαμε στὸ «οὐδέν», ἀλλὰ κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἰθύνοντες δὲν σκέπτεται ὅτι αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι βαδίζουμε χωρὶς τὸν Θεό.
.            Ὅσοι θέλουμε νὰ ἔχουμε τὴν ἀναφορὰ τῆς ζωῆς μας στὸν Θεό, ὅσοι κρατοῦμε ἀ­κόμη τὴν πίστη στὴν καρδιά μας, ἂς μὴ λησμονοῦμε ὅτι πίσω ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ φαίνονται ὅτι κυβερνοῦν τὸν κόσμο, πίσω καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους πού, ἄγνωστοι στοὺς πολλούς, κινοῦν τὰ νήματα, ὑπάρχει κάποιος Ἄλλος. Αὐτός, ὁ ἀόρατος Κυβερνήτης τοῦ παντός, εἶναι ὁ παντοδύναμος Θεός, ὁ παντοκράτωρ Κύριος, ὁ Δημιουργὸς τοῦ σύμπαντος κόσμου. Εἶ­ναι Αὐτὸς ποὺ ὄχι μόνο ἔφερε στὴν ὕ­παρ­ξη μὲ τὸν παντοδύναμο λόγο Του τὰ πάντα, ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ συντηρεῖ τὰ πάντα καὶ νὰ τὰ κυβερνᾶ, γιὰ νὰ τὰ ὁδηγεῖ, μὲ ἄπειρη δύναμη καὶ σοφία, στὸν ἔσχατο σκοπὸ ποὺ ὁ Ἴδιος ἔχει ὁρίσει. Αὐτὸς εἶναι «ὁ ἡνιοχεῖν τὰ πάντα δυνάμενος», ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (PG 53, 36). Κρατεῖ στὰ παντοδύναμα χέ­ρια Του τὰ ἡνία στὸ ἅρμα τοῦ κόσμου καὶ τὸ κατευθύνει μὲ θαυμαστὴ ἀκρίβεια στὴν πορεία ποὺ ὁ Ἴδιος ἔχει χαράξει, γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθεῖ τὸ δικό Του σχέδιο καὶ νὰ γίνει τελικὰ τὸ δικό Του ἅγιο καὶ σωτήριο θέλημα.
.             Ὅλα εἶναι κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα Του, ὅλα εἶναι ὑπὸ τὸν ἔλεγχό Του, ὅλα, καὶ αὐτὰ ἀκόμη ποὺ οἱ ἐχθροί Του ἐνεργοῦν εἰς βάρος Του, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὸν σκοπό Του. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀσύλληπτη δύναμη καὶ σοφία Του!
.            Ἂς μὴν ἀνησυχοῦμε λοιπόν. Ἂς μὴ μᾶς πιάνει πανικός. Ἂς μὴ φοβούμεθα. Ἡ πίστη μᾶς εἰρηνεύει καὶ γεννᾶ τὴν προσευχή. Ἡ καταφυγὴ στὸν Θεὸ δυναμώνει τὴν ψυχή, τῆς χαρίζει στὰ δυσάρεστα ἀντοχὴ καὶ ἐλπίδα. Γι’ αὐτὸ νὰ προσευχόμαστε πάντοτε, ἰδιαίτερα στὶς δύσκολες περιόδους τῆς ζωῆς μας νὰ ἀναθέτουμε «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ». Τὸν ἑαυτό μας, τοὺς δικούς μας, ὅλα τὰ ζητήματα τῆς ζωῆς μας νὰ τὰ ἐμπιστευόμαστε στὴν πανάγαθη καὶ παντοδύναμη Πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
.            Ἡ προσευχὴ δὲν ὠφελεῖ μόνο ἐμᾶς ποὺ προσευχόμαστε. Ὠφελεῖ καὶ αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους προσευχόμαστε. Ὠφελεῖ τοὺς συνανθρώπους μας, τὸ ἔθνος μας καὶ ὅλο τὸν κόσμο. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ πιὸ οὐσιαστικὴ προσφορὰ στὸν κόσμο.
.            Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάτι ἀκόμη· ἡ ἀνάγκη νὰ ζήσουμε βαθύτερα καὶ οὐσιαστικότερα τὴν πνευματικὴ ζωή, νὰ βαδίσουμε μὲ συν­έπεια τὴν ὁδὸ τοῦ ἁγιασμοῦ μας.
.            Ὁ Θεὸς γιὰ χάρη τῶν λίγων θὰ σώσει τοὺς πολλούς. Ἂν βρίσκονταν δέκα δίκαιοι στὰ Σόδομα, δὲν θὰ γινόταν ἡ καταστροφή. Καὶ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶπε ὁ Κύριος ὅτι «διὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐ­κεῖναι», γιὰ χάρη τῶν ἐκλεκτῶν θὰ λιγοστέψουν οἱ μέρες ἐκείνης τῆς μεγάλης θλίψεως (Ματθ. κδ´ [24] 22).
Λείπουν σήμερα οἱ μεγάλοι ἄνδρες, ποὺ θὰ πᾶνε μπροστὰ καὶ θὰ σηκώσουν τὰ μεγάλα βάρη. Ποὺ θὰ ἀναλάβουν μὲ συνέπεια τὶς μεγάλες εὐθύνες. Ποὺ θὰ θυσιασθοῦν οἱ ἴδιοι γιὰ νὰ ζήσουν οἱ ὑ­πόλοιποι. Ἀλλὰ δὲν λείπουν τόσο αὐτοί, οἱ τολμηροὶ καὶ ἱκανοὶ πολιτικοὶ καὶ οἱ εὐ­φυεῖς οἰκονομολόγοι. Λείπουν οἱ Ἅγιοι.
.            Ὅποιος ἐργάζεται γιὰ τὸν προσωπικό του ἁγιασμό, αὐτὸς εἶναι ψύχραιμος καὶ εἰρηνικὸς στὶς δυσκολίες καὶ ὅλα τὰ ἀντιμετωπίζει μὲ ἤρεμη βεβαιότητα. Αὐτὸς βο­η­θεῖ οὐσιαστικὰ καὶ στὴν ἐπίλυση τῶν γενικότερων προβλημάτων. Οἱ Ἅγιοι σώζουν τὸν κόσμο.

 

, ,

Σχολιάστε

ΚAΠΟΤΕ EΝΑΣ ΧΩΡΙΚOΣ ΕΨΑΧΝΕ ΤΟΝ ΘΕΟ…

.               Κάποτε ἕνας χωρικὸς ἄκουσε στὴν Ἐκκλησία ὅτι ἂν δώσεις ἐλεημοσύνη, θὰ λάβεις ἑκατονταπλάσια ἀπὸ τὸν Θεό. Εἶπε λοιπὸν στὴν γυναίκα του νὰ δώσουν ὡς ἐλεημοσύνη τὸ μοναδικὸ βόδι, ποὺ εἶχαν, καὶ ὁ Κύριος θὰ τοὺς ἐπέστρεφε 100 βόδια γιὰ τὴν καλή τους πράξη. Δὲν δίστασε δὲ καθόλου νὰ δώσει τὸ βόδι του, ἔχοντας πλήρη ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο. Ἔδωσε λοιπὸν τὸ βόδι καὶ περίμενε τὴν ἀνταπόδοση ἀπὸ τὸν Θεό. Περνοῦσε ὁ καιρὸς καὶ τὰ 100 βόδια δὲν ἔρχονταν. Ἕνα πρωὶ λοιπὸν ἀποφάσισε νὰ ἀνέβει στὸ γειτονικὸ βουνό, γιὰ νὰ βρεῖ τὸν Θεὸ καὶ νὰ τὸν ρωτήσει πότε θὰ τοῦ ἔδινε τὰ 100 βόδια, ποὺ ἄκουσε στὸ κήρυγμα τοῦ ἱερέα. Ἀνεβαίνοντας στὸ βουνὸ συνάντησε ἕναν ἀσκητή. «Ποῦ πηγαίνεις;», ρώτησε ὁ ἀσκητής. «Πάω νὰ βρῶ τὸν Θεὸ νὰ τὸν ρωτήσω πότε θὰ μοῦ στείλει τὰ ἑκατὸ βόδια, γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη, ποὺ ἔκανα». «Ὅταν Τὸν συναντήσεις», εἶπε ὁ ἀσκητής, «ρώτησέ Τον καὶ γιὰ μένα. Εἶμαι στὸ βουνὸ καὶ ζῶ ἀσκητικὰ ἐδῶ καὶ σαράντα χρόνια. Κέρδισα τελικὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν;». «Εὐχαρίστως νὰ Τὸν ρωτήσω», ἀποκρίθηκε ὁ χωρικὸς καὶ συνέχισε τὸν δρόμο του. Λίγο πιὸ πάνω συνάντησε ἕνα γέρο ἄντρα μὲ λευκὴ γενειάδα. «Ποιόν ψάχνεις;», ρώτησε ὁ γέροντας. «Ἄκουσα στὴν Ἐκκλησία ὅτι ἂν κάνω ἐλεημοσύνη, θὰ πάρω ἑκατονταπλάσια ἀπὸ τὸν Θεό. Ψάχνω λοιπὸν τὸν Θεὸ νὰ μοῦ πεῖ πότε θὰ μὲ ἀνταμείψει γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη μου». «Γύρνα στὸ σπίτι σου καὶ σκάψε κάτω ἀπὸ τὸ δέντρο στὴν αὐλή σου. Θὰ βρεῖς ἕνα τσουκάλι μὲ λίρες. Μὴ τὸ πεῖς πουθενά, μόνο συνέχισε νὰ βοηθᾶς τὸν κόσμο καὶ δὲν θὰ στερηθεῖς τίποτα στὴ ζωή σου». «Σὲ εὐχαριστῶ γέροντα. Καὶ κάτι ἀκόμα. Ἐρχόμενος νὰ σὲ βρῶ, συνάντησα ἕναν ἀσκητὴ καὶ μοῦ ζήτησε νὰ σὲ ρωτήσω ἂν μετὰ ἀπὸ σαράντα χρόνια πνευματικῶν ἀγώνων καὶ ἄσκησης, κέρδισε τελικὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». «Νὰ πεῖς σὲ αὐτὸν τὸν ἀσκητὴ ὅτι κι ἄλλα σαράντα χρόνια νὰ κάτσει στὸ βουνὸ δὲν θὰ κερδίσει τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Στὸν ἀσκητὴ αὐτὸν δίνω κάθε μέρα ἕνα παξιμάδι ἐδῶ καὶ σαράντα χρόνια. Σήμερα, ξέροντας ὅτι θὰ ἔρθεις, τοῦ ἔδωσα δύο παξιμάδια, ἕνα γιὰ αὐτὸν καὶ ἕνα γιὰ σένα. Αὐτὸς ὅμως ἀντὶ νὰ σοῦ δώσει τὸ ἕνα, τὰ κράτησε καὶ τὰ δύο γιὰ τὸν ἑαυτό του, χωρὶς νὰ ἔχει ἐμπιστοσύνη σὲ μένα. Ἐσὺ ὅμως χωρὶς δισταγμὸ ἔδωσες τὸ βόδι σου πιστεύοντας σὲ αὐτὸ ποὺ ἄκουσες στὴν Ἐκκλησία».

 

ΠΗΓΗ: agiameteora.net

,

Σχολιάστε

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΕΙΣ καὶ ΟΥΡΑΝΟΠΟΛΗΣΕΙΣ… ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ!

«Ἀφῆκαν οἱ ἄνθρωποι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν
καὶ περὶ τῶν οὐρανίων ἐρευνῶσιν»

Γράφει ὁ Ἠλιάδης Σάββας,
Δάσκαλος – Κιλκίς

.               Τὸ ἀνωτέρω πατερικὸ ἀπόφθεγμα εἶναι εἰλημμένο ἀπὸ τὸν Εὐεργετινό, Ὑπόθεσις ΙΖ´: «Ὅτι δὲν πρέπει κινούμενοι ἀπὸ ὑπερηφάνεια νὰ πολυπραγμονοῦμε περὶ τὰ ὑψηλὰ νοήματα τῆς Γραφῆς καὶ περὶ τὰ δογματικὰ καὶ ὑπέρτερα τῆς λογικῆς ἢ νὰ προσπαθοῦμε νὰ ἐννοήσουμε τὰ κρίματα τοῦ Θεοῦ».
Κάποτε ἐπισκέφτηκαν τὸν Ἀββᾶ Ζήνωνα μερικοὶ ἀδελφοὶ καὶ τοῦ ὑπέβαλαν τὴν ἑξῆς ἐρώτηση:
–Τί σημαίνει, Ἀββᾶ, αὐτὸ ποὺ γράφεται στὸ βιβλίο τοῦ Ἰώβ: «οὐρανὸς δὲ οὐ καθαρὸς ἐναντίον αὐτοῦ»; (Ἰὼβ ιε,15)
Ὁ Γέροντας ἀπάντησε:
–Οἱ ἄνθρωποι ἔπαυσαν νὰ φροντίζουν γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τους καὶ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἔρευνα τῶν οὐρανῶν. Ἡ ἑρμηνεία τοῦ ρητοῦ ποὺ ζητήσατε εἶναι: «μόνο ὁ Θεὸς εἶναι καθαρός». Γι᾽ αὐτὸ εἶπε ἡ Γραφὴ ὅτι ὁ οὐρανὸς δὲν εἶναι καθαρὸς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. (Εὐεργετινός, ἔκδ. Ματθαίου Λαγγῆ, τόμος Δ´)

.               Μὲ ἀφορμὴ τὸ ὡς ἄνω πατερικὸ ἀπόφθεγμα ὁ νοῦς μας τρέχει ἀβίαστα καὶ στὸν ἀξιοσέβαστο ἐπιστημονικὸ κόσμο, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται νυχθημερόν, ἀγωνιωδῶς καὶ πεισματωδῶς… στὸ χῶρο τοῦ μακρόκοσμου καὶ τοῦ μικρόκοσμου, νὰ ἐρευνήσει καὶ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ τοῦ ἐπιστητοῦ γιὰ τὸ καλό τῆς ἀνθρωπότητας. Οἱ ἐπιστήμονες εἶναι εὐεργέτες τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ὀφείλουμε νὰ τοὺς εὐγνωμονοῦμε, ὅσο παραμένουν πιστοὶ στὴν ἀποστολή τους. Ἀντιθέτως μπορεῖ νὰ καταστοῦν μέγιστοι καταστροφεῖς, ἂν ἀθετήσουν τὸν ὅρκο τους. Καὶ βέβαια, δὲν ἀναφέρεται σ` αὐτοὺς τὸ ἀπόφθεγμα σὲ καμιὰ περίπτωση, διότι ἡ διακονία τῆς ἐπιστήμης εἶναι ἱερή.
.               Δύναται ὅμως νὰ ληφθεῖ ὡς ἀπάντηση στὴν ἀφελῆ ἐλπίδα ποὺ τρέφει πολλὲς φορὲς ὁ ἄνθρωπος ὅτι, χωρὶς πνευματικὴ ἐργασία, θὰ μπορέσει, μόνο μὲ τὴν ἐπιστήμη, νὰ λύσει θέματα ποὺ ἅπτονται τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Ὅτι, χωρὶς τὸ «ἔνδον σκάπτε» καὶ τῆ συνεργείᾳ τῆς θείας Χάριτος, θὰ τακτοποιήσει τὴ συνείδησή του. Ὅτι ἔτσι θὰ χορτάσει, καὶ τὸ χειρότερο, θὰ ξεριζώσει καὶ θὰ καταργήσει τὴν ἐκ Θεοῦ φυτεμένη στὸ εἶναι του ἐπιθυμία τῆς αἰώνιας ζωῆς. Εἶναι μία προειδοποίηση, ποὺ θέλει νὰ προλάβει τὴ θεοποίηση τῆς ἐπιστήμης.
.              Οἱ ἐπιστήμονες, σὰν ἄνθρωποι κι αὐτοί, γνωρίζουν πὼς κατὰ τὴν ἔρευνα, τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ θὰ προκύψει, θὰ ἀγγίξει καὶ τὸ δικό τους ἐσωτερικὸ κόσμο. Δηλαδὴ τὴν πίστη τους. Δηλαδὴ τὶς πέραν τοῦ ἐπιστητοῦ ἀνησυχίες καὶ ἀναζητήσεις τους. Εἶναι ἕτοιμοι νὰ δεχτοῦν τὴν ἀλήθεια τῆς ἐπιστήμης καὶ μάλιστα, ἂν ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ πιστεύω τους; Διότι ἡ ἐπιστήμη αὐτὴ καθ᾽ ἐαυτὴν εἶναι ἀντικειμενική. Ἡ ἀλλοίωση ἐπέρχεται ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ τὴν ὑπηρετοῦν.
.               Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν διαθέτουν σήμερα αὐτὴ τὴ λεβεντιὰ καὶ τὸ ἦθος, τὸ θάρρος καὶ τὴ συνέπεια γιὰ τὴ μεγάλη εὐθύνη τους ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ στὸν ἄνθρωπο. Νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ ἀποκαλύψουν τὸ ἀληθινό. Διότι ὁ κάθε ἐπιστήμονας εἶναι ὑποψήφιος ἥρωας καὶ ἅγιος. Ἀφοῦ εἶναι ἐρευνητὴς τῆς ἀλήθειας μέσα ἀπὸ τὰ δημιουργήματα: «τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἢ τὲ ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης» (Ρωμ. α´ 20) Μετάφραση: «Διότι οἱ ἀόρατες ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἡ αἰώνια δύναμή του καὶ ἡ Θεότητά του, βλέπονται καθαρά, ἀφ᾽ ὅτου δημιουργήθηκε ὁ κόσμος καὶ γίνονται νοητὲς μέσω τῶν δημιουργημάτων του».
.               Πέρα ὅμως ἀπὸ  τὸν ἐπιστημονικὸ κόσμο, σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ  τὴ μεταφορὰ τῆς εἴδησης  τοῦ ἐπιστημονικοῦ ἀποτελέσματος, παρεμβάλλονται ἄλλοι παράγοντες, ποὺ ρυθμίζουν τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο  θὰ δημοσιοποιηθεῖ.  Αὐτοὶ εἶναι ἡ μεγάλη πληγὴ κυρίως, οἱ ἔχοντες τὰ μέσα, ποὺ ἐνημερώνουν τὰ πλήθη καὶ τὰ ἐπηρεάζουν, ἀνάλογα μὲ τὸ σκοπὸ ποὺ κρύβουν τὰ συμφέροντά τους.
.               Δυστυχῶς, σήμερα μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ ἐπιστημονισμοῦ, τῆς ἄθεης καὶ ἀντίχριστης κοσμοθεωρίας καὶ βιοθεωρίας, πλασάρονται μὲ τέτοιο τρόπο οἱ ἀμέτρητες ἐπιστημονικὲς ἀνακαλύψεις, ὥστε νὰ δίνουν ἐλπίδα στὸν κόσμο, χωρὶς ἔρεισμα γιὰ τὸ ἐπέκεινα, γιὰ τὸ αἰώνιο. Μίαν ἐλπίδα καταισχύνουσα, δηλαδὴ ποὺ καταντροπιάζει καὶ ἀφήνει συνεχῶς ἔκθετη καὶ καταπληγωμένη τὴν ψυχή. Παραπέμπουν στὴ θεὰ ἐπιστήμη καὶ στὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, θεοποιώντας τους. Ἔξω ὁ Θεὸς ἀπὸ τὰ παρόντα. Θεὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ὄντας δὲ ὁ πολὺς κόσμος ἀκατήχητος καὶ ἐν πολλοῖς ἐπαναπαυμένος στὶς ἐπιτυχίες τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, ἐλπίζει σὲ πιθανολογίες καὶ ὑποσχέσεις ἀνθρώπινες, βάζοντας τὸν Θεὸ στὴν ἄκρη.
.               Μετατρέπεται σκόπιμα ἡ ἐπιστήμη σὲ μυστήριο καὶ φαντασία. Καὶ περνάει ἡ ζωὴ μὲ τὴν ψευδαίσθηση μίας ἀόριστης προσμονῆς, ἐπενδεδυμένης μὲ τὴν λαχτάρα τοῦ ἀνύπαρκτου μυστηρίου, κρατώντας σκλαβωμένο κυριολεκτικὰ τὸν ἄνθρωπο σ` αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴ νοοτροπία. Ἀποκοιμίζει τὴ συνείδηση μὲ «σεσοφισμένους μύθους» καὶ τὸν κρατάει δέσμιο νὰ συνεχίζει «τὸ ταξίδι στὸ ἄπειρο μὲ βάρκα τὴν ἐλπίδα», κατὰ τὴν παιγνιώδη λαϊκὴ φράση. Προσπαθοῦν, διεφθαρμένες ψυχὲς μὲ διεφθαρμένα συστήματα, νὰ ὑποτάξουν τὸν ἄνθρωπο, νὰ τοῦ στερήσουν τὴν πραγματικὴ ἐλευθερία, νὰ τὸν κάνουν ἐξάρτημα στὶς ἐπιθυμίες τους καὶ στὶς πονηρὲς ἐπινοήσεις τους. Γνωρίζουν πολὺ καλά, πὼς εἶναι φυτεμένη μέσα του ἡ λαχτάρα τοῦ «ἀεὶ εἶναι» καὶ θέλουν νὰ τὴν ἁρπάξουν, νὰ τὴν κλέψουν καὶ νὰ βάλουν στὴ θέση της τὴν ψεύτικη, γιὰ  νὰ τὸν κάνουν ἐργαλεῖο δικό τους.
.               Μὴ μένουμε λοιπὸν ἀποχαυνωμένοι περιμένοντας ἐλπίδα σωτηρίας ἀπὸ τὸν κόσμο. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσδοκᾶ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη ἀπαντήσεις ὑπερφυσικοῦ καὶ ἄρα ὑπαρξιακοῦ καὶ ὀντολογικοῦ περιεχομένου, τότε αὐτὴ ἡ προσδοκία καθίσταται τυραννικὴ οὐτοπία. Ὅλες οἱ τοιαῦτες ὑποσχέσεις, ἀπ᾽ ὅπου κι ἂν προέρχονται, ἂν δὲν ἔχουν πηγὴ καὶ ἀρχὴ τὴν πίστη στὸ Θεάνθρωπο Χριστό, εἶναι ἀπάτη καὶ ψέμα.
.               Ὀφείλουμε νὰ στρέψουμε τὸ εἶναι μας στοὺς ἁγίους μας καὶ νὰ διδαχθοῦμε τὴν καθαρὴ ἀλήθεια καὶ ἐλπίδα καὶ γιὰ τὸ παρὸν καὶ γιὰ τὸ μέλλον. Μὲ τὸ πολίτευμα καὶ τὴ βιωτὴ τους μᾶς διδάσκουν τὴ συμμετοχὴ στὰ μυστήρια καὶ τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. Μιμούμενοι τοὺς ἁγίους, βιώνουμε τὴν «ὑπόσταση τῶν ἐλπιζομένων», τὴ «ζῶσα ἐλπίδα», ἀναλόγως ὁ καθένας, δηλαδὴ τὴν ἐμπειρία τῆς ἀδιάλειπτης παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας.
.           Ὅλα αὐτὰ δὲν μποροῦν νὰ εἰπωθοῦν μὲ λόγια, ἀλλὰ μὲ τὸ «ἔρχου καὶ ἴδε». (Ἰωάν. α´ 47) Ἄρα λοιπόν: «Ὥρα ἠμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι». (Ρωμ. ιγ´ 11) Γιὰ νὰ μὴν παλεύουμε μὲ τὰ ἀδιέξοδα, τὰ ὁποία στὴ γνήσια  πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ἀνύπαρκτα καὶ στὴν ὁποία ὅλα τὰ ἐρωτήματα, σὲ ὅλα τὰ θέματα, κατὰ ἕνα μυστήριο καὶ μυστικὸ συνάμα τρόπο, παίρνουν τὴν ἀπάντησή τους καὶ ἀναπαύουν καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα.

ΠΗΓΗ: amethystosbooks.blogspot.gr (ἀπὸ orthodoxia-ellhnismos)

,

Σχολιάστε

ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟN ΘΕΟ… «Ἀσφάλισέ με στὸν Παράδεισο»!

ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΘΕΟ

 Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

 «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»… «Σοί, Κύριε»!
.                 Μέσα στὴ θεία Λατρεία μᾶς ἐπαναλαμβάνεται πάγια, τακτικὰ καὶ διαχρονικὰ ἡ διαβεβαίωση τῆς πιστεύουσας ψυχῆς καὶ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἐμπιστευόμαστε τὰ πάντα στὸν Θεό…
«Σοὶ παρακατατιθέμεθα τὴν ζωὴν ἡμῶν ἅπασαν καὶ τὴν ἐλπίδα Δέσποτα Φιλάνθρωπε…»
.             Τὰ ρήματα καὶ τὰ νοήματα ποὺ ἀκούγονται στὴ Θεία Λατρεία εἶναι αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ λέγονται καὶ ἐπαναλαμβάνονται καὶ στὴν ζωή μας καὶ στὴν προσευχή μας: «Δεηθῶμεν, αἰτησώμεθα καὶ παραθώμεθα», δηλ: παρακαλοῦμε, ζητοῦμε καὶ ἐμπιστευόμαστε καὶ μάλιστα ὅλα αὐτὰ σὲ προτρεπτικὸ λόγο: «Ἂς παρακαλέσωμε, ἂς ζητήσουμε καὶ ἂς ἐμπιστευθοῦμε…», ἢ καλύτερα αὐτὸ ὅλο νὰ ἐπαναλαμβάνεται πάντοτε…
.             Ἡ ὑπόθεση τῆς ἀνάθεσης τῶν πάντων στὸν Θεὸ εἶναι ἡ ὕψιστη φιλοσοφία τῆς ζωῆς. Ὄχι βεβαίως μοιρολατρικὰ καὶ μὲ παράλληλη δική μας ἀδράνεια, ἀλλὰ προσευχητικὰ καὶ ἐνεργητικά. Προσευχόμαστε καὶ ἐργαζόμαστε.
.             Δυστυχῶς ὅμως ἐμεῖς σὰν ἄνθρωποι ἐμπιστευόμαστε καθημερινὰ ψευδοθεοὺς τοῦ κόσμου τούτου:

Ἐμπιστευόμαστε ἐπίσημα πρόσωπα
Πολιτικοὺς ἡγέτες καὶ κόμματα
Ἀσφαλιστικὲς ἑταιρεῖες
Συνεταίρους καὶ ὑπηρετικὸ προσωπικὸ
Ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς ἀδιάκριτα
Γονεῖς καὶ διδασκάλους ἀνεπιφύλακτα
Τράπεζες καὶ συναγερμοὺς
Συστήματα ἀσφαλείας καὶ σωματοφύλακες
Σπίτια, πόρτες ἀσφαλείας, καταφύγια καὶ φρουρὲς
Καταθέσεις καὶ κάρτες ὑγείας

.             Παρὰ ταῦτα ὄμως  ἐνῶ ἔχουμε τόσες καὶ τόσες ἀσφάλειες, ἔλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, εἴμαστε μέσα στὴν ἀνασφάλεια καὶ τὸ ἄγχος.
.             Τί λέγει ὅμως ὁ θεῖος λόγος ἐν προκειμένῳ;

«Μὴ ἐμπιστεύεσθε ἀνθρώπους καὶ ἄρχοντες, στοὺς ὁποίους δὲν ὑπάρχει σωτηρία».
«Οἱ ἄρχοντες σὲ μία νύχτα πέφτουν».
«Ἂν βλέπετε π  λοῦτο νὰ ρέει, ἂς μὴ κολλάει ἡ καρδιά σας».
«Ὁ Πατέρας σου καὶ ἡ μάννα σου μπορεῖ νὰ σὲ ἐγκαταλείψουν, ἐγὼ ὄχι, λέγει ὁ Κύριος».
«Οἱ γονεῖς μου μὲ ἐγκατέλειψαν, ἀλλὰ μὲ προσέλαβε κοντά Του ὁ Κύριος».

.            Γιατί ὅμως πρέπει νὰ ἐμπιστευόμαστε ἀπόλυτα τὸν Θεό; Διότι:

Εἶναι Παντοδύναμος.
Εἶναι Πανάγαθος.
Εἶναι Παντογνώστης.
Εἶναι Πατέρας μας.
Θέλει τὴ Σωτηρία μας, ποὺ εἶναι καὶ τὸ σπουδαιότερο ἀγαθό.
Τὸ ἔχει ὑποσχεθεῖ ἐπανειλημμένα, ὅτι δὲν μᾶς ξεχνᾶ ποτέ.
Ἐξουσιάζει τὰ πάντα
Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἁρπάξει ἀπὸ τὰ χέρια Του τὰ λογικά Του πρόβατα, δηλαδὴ εἶναι «ὁ Καλὸς Ποιμένας», ποὺ θυσιάζεται γιὰ τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν προκοπὴ τῶν προβάτων του.

.             Τί πρέπει νὰ ἐμπιστευόμαστε καὶ νὰ ἀναθέτουμε στὸν Θεό;

Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους: γονεῖς, συζύγους, παιδιά, ἀδέλφια, συγγενεῖς ὅποιου βαθμοῦ, φίλους, γνωστούς, τὸ σόϊ μας, τὴ δουλειά μας, τὴν Πατρίδα μας…
Τὸ σῶμα μας, τὴν ὑγεία μας, τὴν οἰκονομία μας, τὴν εὐτυχία μας τὴ δυστυχία μας, τοὺς πειρασμούς μας, τοὺς λογισμούς μας, τοὺς διωγμούς μας.
Τοὺς ἐχθρούς μας, τοὺς συναδέλφους μας, τοὺς γείτονες, τοὺς ἀπίστους, τοὺς νεκροὺς καὶ τοὺς ζωντανούς.
Τὸ παρελθὸν καὶ τὰ ἁμαρτήματά μας, τὸ παρὸν καὶ τὶς πράξεις μας, τὸ μέλλον καὶ τὰ ὁράματά μας.
Τὴν ψυχὴ καὶ τὴ σωτηρία μας.

.             Ἔλεγε μία εὐσεβὴς ψυχὴ τὴν παρακάτω θαυμάσια προσευχὴ ἐν ὄψει τοῦ αἰώνιου μέλλοντός της: «Ἑτοίμασέ με, Κύριε, καθάρισε μέ, κατάρτισέ με, παράλαβέ με καὶ ἀσφάλισέ με στὸν Παράδεισο»!

Συμπέρασμα
«Κι ἂν δὲν μοῦ μείνει ἐντὸς τοῦ κόσμου, ποῦ ν᾽ ἀκουμπήσω, νὰ σταθῶ,
Ἐκεῖ ψηλὰ εἶν᾽ ὁ Θεός μου, πῶς ἠμπορῶ ν᾽ ἀπελπισθῶ;»

,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-1 «Τὸ πιὸ σπουδαῖο πράγμα στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας εἶναι νὰ προσεγγίσουμε μὲ πίστη τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. β´ 1-12)

[Α´ Μέρος]

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 139 ἑξ.
Πηγὴ ἠλ. κειμ.: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ» 

.                   Τὴν περασμένη Κυριακὴ ἀκούσαμε τὸ εὐαγγέλιο ποὺ ἀναφέρεται στὴ θαυμαστὴ ἰσχὺ ποὺ ἔχει ἡ μεγάλη καὶ δυναμικὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ναθαναὴλ ἀμφισβητοῦσε τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Φιλίππου πὼς εἶχε ἐμφανιστεῖ στὸν κόσμο ὁ ἀπὸ πολλοῦ ἀναμενόμενος Μεσσίας, στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ τοῦ ἀπὸ Ναζαρέτ. Ὁ Ναθαναὴλ ὅμως, μὲ τὸ ποὺ βρέθηκε κατὰ πρόσωπο μὲ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, ἀμέσως τὸν ἀναγνώρισε καὶ τὸν ὁμολόγησε ὡς Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς Βασιλιὰ τοῦ Ἰσραήλ. Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μᾶς μιλάει γιὰ τὶς μεγάλες προσπάθειες καὶ τὸν ἀγώνα ποὺ κατέβαλαν ἄνθρωποι μὲ πραγματικὴ πίστη γιὰ νὰ παρουσιαστοῦν μπροστὰ στὸν Κύριο.
.                   Τέσσερις ἄνθρωποι μετέφεραν ἕναν συνάνθρωπο ἢ φίλο τους ποὺ ἦταν παραλυτικός. Τὸν μετέφεραν μὲ τὸ κρεβάτι του, ἀφοῦ ἦταν τόσο ἀδύνατος κι ἀβοήθητος, ὥστε δὲ θὰ μποροῦσε νὰ μεταφερθεῖ διαφορετικά. Μάταια ὅμως προσπαθοῦσαν νὰ περάσουν ἀνάμεσα ἀπὸ τὸ πυκνὸ πλῆθος καὶ νὰ πλησιάσουν τὸν Κύριο. Κι ἀφοῦ αὐτὸ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ κατορθώσουν, ἀνέβηκαν στὴν ὀροφὴ τῆς οἰκίας, τὴν ἄνοιξαν, καὶ μὲ μεγάλη προσπάθεια κατέβασαν τὸ κρεβάτι ὁπού κείτονταν ὁ ἄρρωστος καὶ τὸ ἀκούμπησαν μπροστὰ στὰ πόδια τοῦ θαυματουργοῦ Ἰατροῦ. Τόσο μεγάλη ἦταν ἡ πίστη τους στὸν Χριστό.
.                   «Ἰδὼν δὲ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μάρκ. β´ 5). Οἱ ἁμαρτίες σου συγχωροῦνται, εἶπε ὁ Ἰησοῦς στὸν παραλυτικό. Ὁ Χριστὸς δὲν περίμενε ν’ ἀκούσει νὰ ἐκφράζεται μὲ λόγια ἡ πίστη τους. Τὴν εἶδε. Ἡ πνευματική Του ὅραση εἰσχώρησε στὰ μύχια της ἀνθρώπινης καρδιᾶς. Καὶ κεῖ, στὰ βάθη της, εἶδε τὴ μεγάλη τους πίστη. Μὲ τὰ σωματικά Του μάτια εἶδε τὶς προσπάθειες καὶ τὸν ἀγώνα τους νὰ φέρουν τὸν ἄρρωστο ἄνθρωπο μπροστά Του. Ἡ πίστη τους ἑπομένως ἦταν ὁλοφάνερη.
.               Ἡ ἀπιστία τῶν γραμματέων, ποὺ παρευρίσκονταν στὸ γεγονὸς αὐτό, ἦταν ἐπίσης ὁλοφάνερη στὸν Κύριο. «Τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;» (Μάρκ. β´ 8). Αὐτὸς βλασφημεῖ, ἔλεγαν μέσα τους. Ποιὸς ἄλλος, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Θεό, μπορεῖ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες; Ὁ Κύριος «ἐπιγνοὺς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;» (Μάρκ. β´ 8). Ὁ Κύριος γνώριζε αὐτὰ ποὺ σκέφτονταν κι ἄρχισε νὰ τοὺς ἐπιτιμᾶ μὲ ἤρεμο τρόπο. Γιατί σκέφτεστε τέτοια πράγματα; Ὁ Κύριος διαβάζει τὶς πονηρὲς καρδιὲς τὸ ἴδιο εὔκολα ποὺ διαβάζει καὶ τὶς ἁγνές. Ὅπως ἀναγνώρισε ἀμέσως τὴν ἁγνὴ καὶ καθαρὴ καρδιὰ τοῦ Ναθαναήλ, ποὺ δὲν εἶχε πονηριὰ καὶ δόλο, ἔτσι ἀναγνώρισε ἀμέσως τὶς ἀκάθαρτες καρδιὲς τῶν γραμματέων, ποὺ ἦταν γεμάτες δόλο. Γιὰ νὰ τοὺς δείξει λοιπὸν πὼς ἔχει ἐξουσία τόσο στὰ σώματα ὅσο καὶ στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, τόσο νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες ὅσο καὶ νὰ θεραπεύει τὰ ἄρρωστα σώματα, ὁ Κύριος λέει στὸν παραλυτικό: «σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἄρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκον σου» (Μάρκ. β´ 11). Καὶ μπροστὰ σὲ τέτοιο ἐξουσιαστικὸ λόγο, ὁ ἄρρωστος ἄνθρωπος «ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν» (Μάρκ. β´ 12). Ὁ παράλυτος ἄνθρωπος σηκώθηκε ἀμέσως, ἔβαλε τὸ κρεβάτι στὸν ὦμο του καὶ πέρασε μπροστὰ ἀπ’ ὅλους. Κι ὅλοι θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸ Θεὸ λέγοντας: τέτοια γεγονότα ποτὲ μᾶς δὲν εἴδαμε.

 * * *

.               Ἂς δοῦμε τώρα πόσες θαυμαστὲς δυνάμεις φανερώνει διὰ μιᾶς ὁ Κύριος:

 Διαβάζει τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ σὲ μερικὲς διακρίνει τὴν πίστη, ἐνῶ σὲ ἄλλες τὸν δόλο.
Συγχωρεῖ στὴν ψυχὴ τὶς ἁμαρτίες καὶ τὴν κάνει ὑγιῆ, καθαρὴ ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ἀρρώστιας καὶ τῆς ἀναπηρίας.
Ἀποκαθιστᾶ τὴν ὑγεία στὸ ἄρρωστο καὶ παραλυτικὸ σῶμα μὲ τὴ δύναμη τοῦ λόγου Του.
Πόσο μεγάλη, πόσο φοβερὴ καὶ πόσο θαυμαστὴ καὶ ζωοδότρα εἶναι ἡ παρουσία τοῦ ζῶντος Κυρίου!

.               Ἂς ἔρθουμε ὅμως κι ἂς σταθοῦμε μπροστὰ στὴν παρουσία τοῦ ζῶντος Κυρίου. Τ πι σπουδαο πράγμα στ δρόμο τς σωτηρίας εναι ν προσεγγίσουμε μ πίστη τν παρουσία το Κυρίου, ν τ νιώσουμε. Μερικὲς φορὲς ἔρχεται καὶ μᾶς ἀποκαλύπτεται ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἔτσι πῆγε στὴ Μάρθα καὶ τὴ Μαρία στὴ Βηθανία, ἔτσι ξαφνικὰ ἐμφανίστηκε στὸν ἀπόστολο Παῦλο στὸ δρόμο πρὸς τὴ Δαμασκό, σὲ ἄλλους ἀποστόλους στὴ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας καὶ στὸ δρόμο πρὸς τοὺς Ἐμμαούς, στὴν οἰκία ὅπου μπῆκε «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν», στὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνὴ στὸν κῆπο καὶ σὲ πολλοὺς ἁγίους σὲ ὄνειρα ἢ ὁράματα. Μερικὲς φορὲς παρουσίασαν οἱ ἀπόστολοι ἀνθρώπους στὸν Κύριο, ὅπως ὁ Ἀνδρέας ἔφερε τὸν Πέτρο κι ὁ Φίλιππος τὸ Ναθαναήλ. Οἱ διάδοχοι τῶν ἀποστόλων κι οἱ ἱεραπόστολοι ἔφεραν στὸ Χριστὸ χιλιάδες, ἑκατομμύρια ἀνθρώπους κι ἄλλες φορὲς ὁ ἕνας πιστὸς ἔφερνε τὸν ἄλλο. Ἀλλὰ καὶ ἄγνωστοι ἄνθρωποι μερικὲς φορὲς προσπάθησαν πολὺ μόνοι τους νὰ πλησιάσουν τὸν Κύριο, ὅπως στὴν περίπτωση τῶν τεσσάρων ποὺ ἄνοιξαν τὴν ὀροφὴ τοῦ σπιτιοῦ γιὰ νὰ φέρουν τὸν παραλυτικὸ φίλο τους μπροστά Του.
.               Αὐτοὶ εἶναι οἱ τρεῖς τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ παρουσιαστοῦν στὸν Κύριο. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε ἐμεῖς εἶναι νὰ προσπαθήσουμε πολὺ καὶ ν’ ἀγωνιστοῦμε γιὰ νὰ βρεθοῦμε μπροστά Του, ὥστε νὰ μᾶς βοηθήσει κι Ἐκεῖνος νὰ τὸν προσεγγίσουμε καὶ νὰ μᾶς φωτίσει. Πρέπει ν’ ἀκολουθήσουμε τοὺς τρεῖς αὐτοὺς τρόπους σὲ ἀντίθετη πορεία. Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρέπει μὲ πίστη καὶ ζῆλο νὰ κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιὰ νὰ βρεθοῦμε μπροστὰ στὸν Κύριο. Μετὰ ν’ ἀκολουθήσουμε τὴν κλήση καὶ τὶς ἐντολὲς τῆς ἁγίας ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας τῶν Πατέρων καὶ τῶν Διδασκάλων. Καὶ τελικά, ἀφοῦ θὰ ἔχουμε ἐκπληρώσει τοὺς δύο πρώτους ὅρους, θὰ πρέπει νὰ περιμένουμε μὲ πίστη κι ἐλπίδα στὸν Θεὸ νὰ μᾶς παρουσιαστεῖ, κι ἡ παρουσία Του νὰ μᾶς φωτίσει, νὰ μᾶς ἐνισχύσει, νὰ μᾶς θεραπεύσει καὶ νὰ μᾶς σώσει.
.               Τὸ μέγεθος τῶν προσπαθειῶν ποὺ πρέπει νὰ καταβάλουμε γιὰ ν’ ἀνοίξουμε τὸ δρόμο ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, φαίνεται ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῶν τεσσάρων αὐτῶν ἀντρῶν. Δὲν δίστασαν ν’ ἀνέβουν στὴν ὀροφὴ τοῦ σπιτιοῦ, γιὰ νὰ κατεβάσουν καὶ νὰ παρουσιάσουν μπροστὰ στὸν Κύριο τὸν ἄρρωστο φίλο τους. Δὲν ἔκαναν πίσω οὔτε ἀπὸ ντροπὴ οὔτε ἀπὸ φόβο. Τὸ παράδειγμα αὐτὸ τοῦ μεγάλου ζήλου τους εἶναι ὅμοιο μὲ τὸ παράδειγμα τῆς χήρας ποὺ ζητοῦσε πιεστικὰ καὶ φορτικὰ ἀπὸ τὸν ἄδικο κριτὴ νὰ τὴ δικάσει καὶ νὰ τὴν προστατέψει ἀπὸ τὸν ἀντίδικό της (βλ. Λουκ. ιη´ 1 -5). Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρέπει νὰ τηροῦμε τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου καὶ νὰ κραυγάζουμε μέρα καὶ νύχτα, ὡσότου μᾶς ἀκούσει. «κρούετε καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν» (Ματθ. ζ´ 7), εἶπε ὁ Κύριος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξήγηση ποὺ ἔχουν τὰ λόγια του Χριστοῦ: «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτὴν» (Ματθ. ια´ 12).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-2 «Πρέπει νὰ σοβαρευτοῦμε καὶ ν’ ἀσκηθοῦμε στὴν τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου».

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΙΣΤΗ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΗ «Πῶς μπορεῖ νά ᾽ναι πιστὸς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ μέσα σὲ μία μέρα, τὴ μέρα τῶν ἐκλογῶν ξεχνάει τὰ ἄπιστα ἔργα τεσσάρων χρόνων, καὶ ἐπιτρέπει μὲ τὴν ψῆφο του, ἐπιβραβεύοντας τρόπον τινὰ τὶς πράξεις αὐτὲς καὶ τὰ πρόσωπα αὐτά, ξανὰ στὸν ἄπιστο, νὰ δράσει ἀντίθετα ἀπὸ τὴν πίστη, τὴν θρησκεία καὶ τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ πάει τὰ πράγματα ἀκόμη πιὸ κάτω;»

Η ΠΙΣΤΗ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΗ

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.               Εἴμαστε πιστοὶ ἐμεῖς οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ποὺ δὲν λαμβάνουμε ὑπ᾽ ὄψιν καθόλου τὶς ὑποχρεώσεις, τὶς ὁποῖες ἀναλάβαμε ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν ὥρα τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος; Ἐμεῖς οἱ ὁποῖοι “ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ” βρίζουμε τὰ ἅγια Ὀνόματα, ποὺ πᾶμε καὶ ρωτᾶμε τὸ διάβολο καὶ τὰ ὄργανά του καὶ ἐντάσσουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ σχήματα ἀντίθετα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ὀρθοδοξία;
.               Εἴμαστε πιστοὶ ἐμεῖς οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι χωρὶς σοβαρὸ λόγο δὲν ἐκκλησιαζόμαστε τακτικά, δὲν ἐξομολογούμαστε καὶ δὲν κοινωνοῦμε ἢ κοινωνοῦμε ἀπροετοίμαστοι, χωρὶς εὐλογία πνευματικοῦ, μιὰ καὶ τὶς περισσότερες φορὲς στερούμαστε πνευματικοῦ καὶ αὐτοσχεδιάζουμε στὴν πνευματικὴ ζωή;
.               Εἴμαστε πιστοὶ ἐμεῖς οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουμε κἂν τὴν εὔλογη περιέργεια νὰ διαβάσουμε ἔστω καὶ μία φορὰ τὸν θεῖο λόγο, ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ μὲ τὶς ὧρες παρακολουθοῦμε “ἀκοῇ καὶ βλέμματι” ὅλα τὰ αἰσχρὰ καὶ σατανικὰ παίγνια τοῦ Ἑωσφόρου μέσῳ τῆς τηλεοράσεως;
.               Εἴμαστε πιστοὶ ἐμεῖς οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐνδιαφερόμαστε γιὰ τὸ πολυτιμότερο ἀγαθὸ πάνω στὴ γῆ, ποὺ εἶναι ἡ ψυχή μας καὶ ἡ σωτηρία της, καὶ δὲν κάνουμε κανένα ἀγώνα γιὰ τὴν ὑπερνίκηση τῶν παθῶν μας; Οὔτε τὸν Σταυρό μας καλὰ καλὰ δὲν ξέρουμε νὰ κάνουμε. Οὔτε τὸν ἑαυτό μας σώζουμε οὔτε ἄλλους βοηθοῦμε νὰ σωθοῦν.
.               Εἴμαστε πιστοὶ ἐμεῖς οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουμε λίγο νὰ κουραστοῦμε καὶ νὰ ἀναλάβουμε τὶς γονεϊκὲς εὐθύνες μας καὶ γι᾽ αὐτὸ χωρὶς πολλὴ σκέψη φονεύουμε τὰ ἀγέννητα παιδιά μας, ζοῦμε ὅπως θέλουμε, μιλᾶμε γιὰ ὅλα, ὅταν ὅμως ἔρχεται ἡ ὥρα νὰ ὁμολογήσουμε τὶς ἐνοχές μας καὶ νὰ ὑπερασπισθοῦμε τὴν πίστη μας, γινόμαστε ἀφωνότεροι τῶν ἰχθύων;

Γιὰ νὰ προχωρήσουμε λίγο πιὸ εἰδικά:

.               Εἶναι πιστὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ ὑπογράφει ὡς βουλευτὴς τὴν κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας;
.               Εἶναι πιστὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ βάζει φαρδιά-πλατιὰ τὴν ὑπογραφή του κάτω ἀπὸ τὸ νομοσχέδιο ἢ τὸν νόμο τῆς ἀντορθόδοξης συμβίωσης ἀνθρώπων διαφορετικοῦ φύλου χωρὶς τὰ ἅγια στέφανα τῆς Ἐκκλησίας μας;
.               Εἶναι πιστὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος καὶ μάλιστα στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅταν ψηφίζει τὸν γάμο τῶν Ὁμοφυλοφίλων;
.               Εἶναι πιστὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ ἐγκρίνει τὶς ἐκτρώσεις καὶ τὸν φόνο τῶν ἀγέννητων παιδιῶν;
.               Εἶναι πιστὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ συναινεῖ στὸ νὰ χτιστεῖ τέμενος τοῦ μισαλλόδοξου φανατισμοῦ καὶ ἀδρανεῖ γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ τάματος τῶν πατέρων του;
.               Εἶναι πιστὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος καὶ εὑρίσκεται μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης, ὅταν ἀπὸ φόβο καὶ ὑπολογισμὸ δέχεται τὴν ἀδικία σὲ ἕναν ὁλόκληρο λαό;
.              Εἶναι πιστὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ ὄντας ὑπουργὸς ἢ ὅ,τι ἄλλο, ἐπιτρέπει, ἐνῶ μπορεῖ νὰ τὸ σταματήσει νὰ περιπαίζεται καὶ νὰ ὑβρίζεται τὸ πανάγιο Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, κι ὅμως δὲν τὸ κάνει;
.               Δὲν ξέρω τί κρύβει μέσα στὴν καρδιά του… Ἀλλὰ θὰ τοῦ ποῦμε τὸν λόγο τοῦ ἁγ. Ἰακώβου: ναί, θέλω νὰ σὲ πιστέψω ὅτι πιστεύεις, ἀλλὰ “δεῖξον μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου”.
.           Μπορεῖ νὰ εἶναι πιστὸς στὸ κόμμα, στὴν τρόϊκα, στὴ στοά, στὴ λέσχη, στὸ συμφέρον του, στὸν ἀρχηγό του, στὸ ὅποιο μέλλον του… Πιστὸς ὅμως στὸν Χριστὸ πῶς μπορεῖ νά ᾽ναι;
.           Ἀλλὰ καὶ πῶς μπορεῖ νά ᾽ναι ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος πιστός, ποὺ μέσα σὲ μία μέρα, τὴ μέρα τῶν ἐκλογῶν, διαγράφει ὅλα τὰ παραπάνω, τὰ ἄπιστα ἔργα τεσσάρων χρόνων, καὶ ἐπιτρέπει μὲ τὴν ψῆφο του, ἐπιβραβεύοντας τρόπον τινὰ τὶς πράξεις αὐτὲς καὶ τὰ πρόσωπα αὐτά, ξανὰ στὸν ἄπιστο, νὰ δράσει ἀντίθετα ἀπὸ τὴν πίστη, τὴν θρησκεία καὶ τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ πάει τὰ πράγματα ἀκόμη πιὸ κάτω; (Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἂν εἶναι …“δάκος”, μπορεῖ!)
.              Ὄχι, δὲν εἴμαστε πραγματικὰ πιστοί, ὅλοι ἐμεῖς καὶ ὅλοι αὐτοί, ἴσως καὶ πολλοὶ ἄλλοι, ποὺ κάνουμε τὰ παραπάνω ἀταίριαστα μὲ τὴν πίστη μας. Μπορεῖ νὰ μὴ εἴμαστε θεωρητικὰ τελείως ἄπιστοι, ἀλλὰ πάνω στὰ πράγματα ἀποδεικνυόμαστε ἀνακόλουθοι μὲ τὴν πίστη μας. Γι᾽ αὐτὸ λέγει ὁ Κύριος ὅτι, ὅταν θὰ ἔρθει στὴ Δευτέρα Παρουσία, “θὰ βρεῖ τὴν πίστη πάνω στὴ γῆ;”
.           “Πολλοί οἱ κλητοί, ὀλίγοι οἱ ἐκλεκτοί”!!! Πολὺ λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πραγματικὰ πιστεύουν, ὁμολογοῦν, ὑπερασπίζονται τὴν Πίστη, ἀγαποῦν τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, ἔχουν καλοσύνη, προσεύχονται καθημερινά, διαβάζουν συστηματικὰ τὴν Ἁγία Γραφή, ἐξομολογοῦνται τακτικά, κοινωνοῦν προετοιμασμένοι, ἐλεοῦν ἀνεπίδεικτα, ἀποφεύγουν τὴν ἁμαρτία, πολεμοῦν τὸ διάβολο, “κακοπαθοῦν γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ὡς καλοὶ στρατιῶτες Ἰησοῦ Χριστοῦ”, κάνουν θυσίες, σηκώνουν τὸν σταυρό τους, γίνονται Κυρηναῖοι γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ ἐλπίζουν “ἰδεῖν τὰ ἀγαθὰ Κυρίου ἐν χώρᾳ ζώντων”.

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ; «Τὸ διαζύγιο τῶν κρατῶν ἀπὸ τὸν Θεό, τὸ ὁποῖο γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο εἶναι σημάδι ποὺ προλέγει τὸ τέλος, θὰ προχωράει μέρα μὲ τὴ μέρα».

«ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ;

«Ἡ κκλησία τος τελευταίους καιρος θ περιορίζεται λο κα πι πολ
κα ο πιστο δύσκολα θ τολμον ν διακηρύξουν τν πίστη τους δημόσια»,
γράφει
νας καθολικς καρδινάλιος 150 χρόνια πρν

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἂν καὶ τὰ ἀποσπάσματα προέρχονται ἀπὸ γραφίδα ρ/καθολική, ἐν τούτοις ἔχουν τόση σημασία ποὺ μοιάζουν νὰ ἐπιβεβαιώνονται δραματικά!

.       ΕΙΣΑΓ. « ΚΟΚ..ΟΥΡ.»:   Κατωτέρω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ ἕνα κείμενο τοῦ “ἐπισκόπου” Richard Williamson, –τοῦ Βρετανοῦ “traditionalist” καθολικοῦ ἐπισκόπου, ποὺ ἀνῆκε στὴν ὑπὲρ-παραδοσιακὴ καθολικὴ ἀδελφότητα ‘Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πίου Θ´, ἀπὸ τὴν ὁποία διαγράφηκε τὸ 2012, ἐνῶἔχει κατηγορηθεῖὡς «ἀρνητὴς τοῦ Ὁλοκαυτώματος»– γιὰ τὸν Καρδινάλιο Pie (1815-1880).
.           Ὁ Καρδινάλιος Pie (1815-1880) ἦταν ἕνας πολὺ καλὸς καθολικὸς κληρικὸς τοῦ 19ου αἰώνα στὴ Γαλλία, καὶἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους ὑπερασπιστὲς τῆς Πίστης ἐνάντια στὸ φιλελευθερισμό, αὐτὸν ποὺ κατατρώγει τὸν κόσμο ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση (1789) καὶ μετά. Ὁ Πάπας Πίος Χ φύλαγε τὰ ἔργα του δίπλα στὸ κρεβάτι του καὶ τὰ διάβαζε
.           Ὁ Καρδινάλιος Pie ἔλεγε: «Ὅταν ὁ Χριστιανισμὸς σὲ μία χώρα μειώνεται στὰ ἐλάχιστα τῆς δημόσιας ζωῆς, ὅταν ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι πλέον ἡ ψυχὴ τῆς δημόσιας ζωῆς, τῆς δημόσιας ἐξουσίας, τῶν δημόσιων θεσμῶν, τότε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀσχολεῖται μὲ τὴ χώρα αὐτὴ μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὸν ἀντιμετωπίζουν. Ἐκεῖνος συνεχίζει νὰ δίνει τὴ χάρη Του καὶ τὶς εὐλογίες Του στὰ ἄτομα ποὺ τὸν χρειάζονται, ἀλλὰ ἐγκαταλείπει τοὺς θεσμούς, τὶς ἐξουσίες ποὺ δὲν τὸν χρειάζονται. Καὶ τὰ θεσμικὰὄργανα, οἱ βασιλεῖς, τὰἔθνη μετατοπίζονται ὅπως ἡἄμμος στὴν ἔρημο, πέφτουν σὰν τὰ φύλλα τοῦ φθινοπώρου ποὺ τὰ παρασέρνει ὁἄνεμος». (CardinalPie, Ἔργα, τόμ. II, σ.. 259-60).

 Κατωτέρω δύο σημαντικὰ ἀποσπάσματα ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε κατὰ νοῦ τὸ 2014.

 .           «Ἂς ἀγωνιστοῦμε, ἐλπίζοντας ἐνάντια στὴν ἴδια τὴν ἐλπίδα, ἡ ὁποία εἶναι αὐτὸ ποὺ θέλω νὰ πῶ στοὺς λιπόψυχους Χριστιανούς, σκλάβους τῆς εὔνοιας τοῦ κόσμου, λάτρεις τῆς ἐπιτυχίας καὶ κλονισμένους ἀπὸ τὴν προέλαση τοῦ κακοῦ. Λαμβάνοντας ὑπ᾽ ὄψιν τὸ πῶς αἰσθάνονται, παρακαλοῦν τὸν Θεὸ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὶς ἀγωνίες τῆς τελικῆς δοκιμασίας τοῦ κόσμου. Εἶναι αὐτὴ ἡ δοκιμασία κοντὰ ἢ εἶναι ἀκόμη πολὺ μακριά; Κανεὶς δὲν ξέρει, καὶ δὲν θὰ τολμήσει νὰ κάνει μία εἰκασία. Ἀλλὰ ἕνα πράγμα εἶναι σίγουρο, ὅτι δηλαδὴ ὅσο πιὸ κοντὰ ἐρχόμαστε στὸ τέλος τοῦ κόσμου, τόσο περισσότερο οἱ κακοὶ καὶ δόλιοι θὰἔχουν τὸ πάνω χέρι. Πίστη δύσκολα θ βρίσκεται στ γ. Ατ σημαίνει τι θὰ χει σχεδν ξαφανιστεῖ π τος πίγειους θεσμούς. Οἱ ἴδιοι οἱ πιστοὶ δύσκολα θὰ τολμοῦν νὰ διακηρύξουν τὴν πίστη τους δημόσια ἢ στὸν κύκλο τους.

 .           «Ἡ διαίρεση, ὁ διαχωρισμὸς καὶ τὸ διαζύγιο τῶν κρατῶν ἀπὸ τὸν Θεό, τὸ ὁποῖο γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο εἶναι σημάδι ποὺ προλέγει τὸ τέλος, θὰ προχωράει μέρα μὲ τὴ μέρα. Ἡ Ἐκκλησία, ἐνῶ παραμένει πάντα μία ὁρατὴ κοινωνία, θὰ μειώνεται ὅλο καὶ περισσότερο ὅσον ἀφορᾶ στὰ ἄτομα καὶ τὸ σπίτι. Ὅταν ξεκίνησε (ἡ Ἐκκλησία) εἶπε ὅτι ἦταν κλεισμένη μέσα, καὶ ζήτησε περισσότερο χῶρο γιὰ νὰ ἀναπνεύσει, ἀλλὰ καθὼς ἡ ἴδια πλησιάζει τὸ τέλος της στὴ γῆ, ξέρω ὅτι θὰ πρέπει νὰ πολεμήσουμε μάχες ὀπισθοφυλακῆς σὲ κάθε σπιθαμὴ τοῦ δρόμου, καθὼς (ἡ Ἐκκλησία) θὰ περικυκλώνεται καὶ θὰ περιορίζεται σὲ ὅλες τὶς πλευρές. σο ερέως ξαπλώθηκε σ προηγούμενες ποχές, τόσο μεγαλύτερη θ εναι προσπάθεια ν μειωθε σ μέγεθος. Τέλος, ἡ Ἐκκλησία θὰ ὑποβληθεῖ σὲ αὐτὸ ποὺ μοιάζει μὲ πραγματικὴ ἧττα, καὶ στὸ Θηρίο θὰ δοθεῖ νὰ κάνει πόλεμο ἐναντίον τῶν ἁγίων καὶ νὰ τοὺς συντρίψει. αθάδεια το κακο θ φτάσει στὸ ποκορύφωμά του».

 .           Αὐτὰ εἶναι τὰ προφητικὰ λόγια, βγαίνουν ἀληθινὰ μέρα μὲ τὴν ἡμέρα, καὶ ἂν καὶ δὲν εἶναι καθόλου εὐχάριστα, στηρίζονται στὴν Ἁγία Γραφή. Ἕνας σοφὸς Ἀγγλικανὸς Ἐπίσκοπος (Butler) τὸν 18ο αἰώνα, δήλωσε, «Τὰ πράγματα εἶναι αὐτὰ ποὺ εἶναι. Οἱ σημαντικὲς συνέπειές τους θὰ εἶναι αὐτὲς ποὺ θὰ εἶναι. Γιατί τότε πρέπει νὰ ἐπιδιώκουμε νὰ ἐξαπατήσουμε τοὺς ἑαυτούς μας;» Kyrie eleison. – “Ἐπίσκοπος” Richard Williamson

 

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

 

 

Σχολιάστε