Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πάσχα

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΣΧΑ 2021 ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ (Ὁ μόνιμος «ἰός», ὁ «ἔσχατος ἐχθρὸς» ὁ θάνατος)

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΣΧΑ 2021

Τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου Β´

.                             Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου μᾶς βρίσκει γιὰ δεύτερη χρονιὰ τραυματισμένους. Ταπεινωμένη ἡ οἰκουμένη ἀπὸ ἕνα ἀόρατο ἐχθρό, ἀναγκάζεται σὲ ἀπομόνωση τῶν κοινωνιῶν. Πολλοὶ ἄνθρωποι πέθαναν μέσα σὲ ἕνα χρόνο. Αὐτὴ τὴν στιγμὴ ἐπιθυμῶ νὰ φέρω στὴ μνήμη μας τὴν ἀπώλεια αὐτῶν τῶν συνανθρώπων μας, καθὼς καὶ τῶν ἐπισκόπων, ἱερέων, μοναχῶν, μοναζουσῶν καὶ πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                             Εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες προσπαθοῦν νὰ ἀναχαιτίσουν τὴ μετάδοση τοῦ ἰοῦ, μὲ τοὺς συνανθρώπους μας, νὰ συμβάλλουν μὲ ὑπευθυνότητα. Ὅμως, ὁρισμένοι ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τοῦ ἰοῦ καὶ ἄλλοι τὴν συνδέουν μὲ σενάρια συνωμοσίας. Μέσα σὲ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω προσωπικὰ ὅλους τοὺς ἰατροὺς καὶ τὸ ὑγειονομικὸ προσωπικὸ γιὰ τὴν καθημερινή τους αὐτοθυσία.
.                             Οἱ πανδημίες διαβρώνουν τὸν ἤδη ὑπάρχοντα τρόπο ζωῆς καὶ προωθοῦν ἕναν νέο. Ἡ τωρινὴ πανδημία ρυθμίζει ψηφιακὰ τὴ ζωή μας μὲ τρόπο σχεδὸν καθολικό. Ὅλα γίνονται ἀπὸ μακριά: τηλεκπαίδευση, τηλεδιάσκεψη, τηλεργασία. Βιώνουμε τὴν κορύφωση τῆς τραγωδίας κατὰ τὴν φοβερὰ ὥρα τοῦ θανάτου. Δὲν εἶναι ἐφικτὸ νὰ δοῦμε, οὔτε νὰ ἀγγίξουμε γιὰ τελευταία φορὰτοὺς ἀγαπημένους μας νεκρούς.
.                             Πολλὲς ἀπὸ τὶς νέες αὐτὲς ἀλλαγὲς ἦρθαν φιλοδοξώντας νὰ μείνουν μόνιμα καὶχαρακτηρίζονται ἀπὸ μία παραδοξότητα: τὸ νέο, ποὺ προβάλλει ὡς λύση, ταυτόχρονα μᾶς ὑποδουλώνει. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς διευκολύνει, συγχρόνως μᾶς ἐξαρτᾶ, μᾶς περιορίζει τὴν ἐλευθερία. Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία διευκολύνει τὴ ζωὴ τοῦ πλανήτη, παράλληλα μᾶς ἀποξενώνει.
.                             Οἱ πανδημίες ἀποτελοῦν σύμπτωμα τῆς ἀνθρώπινης θνητότητας, ποὺ εἰσῆλθε στὴν ἱστορία, ὅταν διακόψαμε τὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεὸ καὶ κάναμε κέντρο τῆς ζωῆς μας τὸν ἑαυτό μας. Ἔκτοτε, ἐπικεντρωνόμαστε μονομερῶς στὴν ἀνακούφιση τῶν ἑκάστοτε προβλημάτων καὶ μᾶς διαφεύγει τὸ οὐσιῶδες: ἀκόμη καὶ ἐὰν αὐτὸς ὁ ἰὸς νικηθεῖ, ἀργότερα ἄλλος θὰ ἐμφανισθεῖ, ὅπως συμβαίνει πάντοτε στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Ἀλλὰ καὶ πέρα ἀπὸ αὐτὸ ὑπάρχει ὁ μόνιμος «ἰός», ὁ«ἔσχατος ἐχθρὸς» ὁ θάνατος. Ἡ αἰτία τῶν ἀνθρωπίνων προβλημάτων εἶναι πνευματική: εἶναι ἡἀνθρώπινη φιλαυτία.
.                             Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου ἀνέτρεψε τὰ μέχρι τότε ἀνθρώπινα, ἀδαμικὰδεδομένα καὶ εἰσήγαγε στὴν ἱστορία νέα, μυστηριακά, ἐσχατολογικὰ δεδομένα. Μὲ ὅλα τὰ γεγονότα τῆς θείας Οἰκονομίας, μὲ τὴν Ἐνσάρκωση καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ἀνέπλασε τὴν ἀνθρώπινη φύση: «Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, …ἡμᾶς διεβίβασεν». Ἡ κοσμικὴ πραγματικότητα γεύεται ἤδη τὴν ἐν Χριστῷἀνακαίνισή της: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια». Ἀπέναντι στὴφθορὰ ὁλόφωτη ἡ Χάρη τῆς Ἀναστάσεως.
.                             Τὸ κέντρο τῆς Ἱστορίας πλέον δὲν εἶναι ἀδαμικἀνθρωπότητα ποὺ θνήσκει, ἀλλἡ μεταμορφωμένη ἐν Χριστἀναστημένη ἀνθρωπότητα, ποὺ συναντοῦμε στὴν Ἐκκλησία. ἩἘκκλησία, ὡς ἄλλη ζύμη, διὰ τοῦ Θεανθρώπου, προετοιμάζει καθοριστικά, σιωπηρά, διὰ τῆς ἄκρας ταπεινώσεως καὶ ἀδοξίας, τὴν ὑποδοχὴ τῆς Ἐρχομένης Βασιλείας Του.

Ἀδελφοί μου,

.                             Ἡ πανδημία μᾶς ἔφερε γιὰ ἄλλη μία φορὰ ἐνώπιον τῶν ὁρίων μας. Ἔφερε στὸ προσκήνιο τὸν θάνατο ποὺ ἀπωθοῦμε στὸ παρασκήνιο. Τὸν ἀφύσικο θάνατο ποὺ ὁ Θεάνθρωπος νίκησε μὲ τὴν Ἀνάστασή Του. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, δὲν ζοῦμε ὅπως «οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα», καθότι μέσα ἀπὸ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας προγευόμαστε τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀπαρχὴ«ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου».
.                             Εὔχομαι ἡ χαρὰ τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως νὰ καταυγάζει τὴ ζωή μας.

Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!».

ΠΗΓΗ: iaath.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΠΑΣΧΑ 2021 «ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

.                           Τήν ψυχωφελῆ πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν καί προσκυνήσαντες τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου, ἰδού καθιστάμεθα σήμερον κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Αὐτοῦ Ἀναστάσεως, λαμπρυνόμενοι τῇ πανηγύρει καί ἀναβοῶντες ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό κοσμοσωτήριον ἄγγελμα «Χριστός Ἀνέστη»!
.                           Ὅ,τι πιστεύομεν, ὅ,τι ἀγαπῶμεν, ὅ,τι ἐλπίζομεν ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι συνδέεται μέ τό Πάσχα, ἀπό αὐτό ἀντλεῖ τήν ζωτικότητά του, ἀπό αὐτό ἑρμηνεύεται καί νοηματοδοτεῖται. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀπάντησις τῆς Θείας ἀγάπης εἰς τήν ἀγωνίαν καί τήν προσδοκίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί εἰς τήν «ἀποκαραδοκίαν» τῆς συστεναζούσης κτίσεως. Ἐν αὐτῇ ἀπεκαλύφθη τό νόημα τοῦ «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν»[1] καί τοῦ «καί εἶδεν ὁ Θεός τά πάντα, ὅσα ἐποίησεν, καί ἰδού καλά λίαν»[2].
.                           Ὁ Χριστός εἶναι «τό Πάσχα ἡμῶν»[3], «ἡ ἀνάστασις πάντων». Ἐάν ἡ πτῶσις ὑπῆρξεν ἀναστολή τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου πρός τό «καθ᾿ ὁμοίωσιν», ἐν Χριστῷ ἀναστάντι ἀνοίγεται πάλιν εἰς τόν «ἠγαπημένον τοῦ Θεοῦ» ἡ ὁδός τῆς κατά χάριν θεώσεως. Συντελεῖται τό «μέγα θαῦμα», τό ὁποῖον ἰᾶται τό «μέγα τραῦμα», τόν ἄνθρωπον. Εἰς τήν ἐμβληματικήν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ἐν τῇ Μονῇ τῆς Χώρας, ἀτενίζομεν τόν κατελθόντα «μέχρις ᾍδου ταμείων» Κύριον τῆς δόξης καί καθελόντα θανάτου τό κράτος, νά ἀναδύηται ζωηφόρος ἐκ τοῦ τάφου, συνανιστῶν τούς γενάρχας τῆς ἀνθρωπότητος, καί ἐν αὐτοῖς ἅπαν τό ἀνθρώπινον γένος, ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἐσχάτων, ὡς ἐλευθερωτής ἡμῶν ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου.
.                           Ἐν τῇ Ἀναστάσει φανεροῦται ἡ ἐν Χριστῷ ζωή ὡς ἀπελευθέρωσις καί ἐλευθερία. «Τῇ ἐλευθερίᾳ … Χριστός ἡμᾶς ἡλευθέρωσε»[4]. Τό περιεχόμενον, τό «ἦθος» αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία πρέπει νά βιωθῇ ἐνταῦθα χριστοπρεπῶς, πρίν τελειωθῇ ἐν τῇ ἐπουρανίῳ Βασιλείᾳ, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ βιωματική πεμπτουσία τῆς «καινῆς κτίσεως». «Ὑμεῖς γάρ ἐπ᾿ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί· μόνον μή τήν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμήν τῇ σαρκί, ἀλλά διά τῆς ἀγάπης δουλεύετε ἀλλήλοις»[5]. Ἡ ἐλευθερία τοῦ πιστοῦ, τεθεμελιωμένη εἰς τόν Σταυρόν καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος, εἶναι πορεία πρός τά ἄνω καί πρός τόν ἀδελφόν, εἶναι «πίστις δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένη»[6]. Εἶναι ἔξοδος ἀπό τήν «Αἴγυπτον τῆς δουλείας» καί τῶν ποικίλων ἀλλοτριώσεων, χριστοδώρητος ὑπέρβασις τῆς ἐσωστρεφοῦς καί συρρικνωμένης ὑπάρξεως, ἐλπίς αἰωνιότητος, ἡ ὁποία ἐξανθρωπίζει τόν ἄνθρωπον.
.                           Ἑορτάζοντες τό Πάσχα, ὁμολογοῦμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ, ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ «ἔχει ἤδη ἐγκαθιδρυθῆ, ἀλλά δέν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ»[7]. Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἀναστάσεως, τά ἐγκόσμια πράγματα ἀποκτοῦν νέον νόημα, ἐφ᾿ ὅσον εἶναι ἤδη μεταμορφωμένα καί μεταμορφούμενα. Τίποτε δέν εἶναι ἁπλῶς «δεδομένον». Τά πάντα εὑρίσκονται ἐν κινήσει πρός τήν ἐσχατολογικήν τελείωσίν των. Αὐτή ἡ «ἀκράτητος φορά» πρός τήν Βασιλείαν, ἡ ὁποία βιοῦται κατ᾿ ἐξοχήν ἐν τῇ εὐχαριστιακῇ συνάξει, προφυλάσσει τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἀφ᾿ ἑνός μέν ἀπό τήν ἀδιαφορίαν διά τήν ἱστορίαν καί τήν παρουσίαν τοῦ κακοῦ ἐν αὐτῇ, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ ἀπό τήν λήθην τοῦ Κυριακοῦ λόγου «ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»[8], τῆς διαφορᾶς δηλονότι μεταξύ τοῦ «ἤδη» καί τοῦ «ὄχι ἀκόμη» τῆς ἐλεύσεως τῆς Βασιλείας, συμφώνως καί πρός τό θεολογικώτατον «Ὁ Βασιλεύς ἦλθεν, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, καί ἡ Βασιλεία του θά ἔλθῃ»[9].
.                           Κύριον γνώρισμα τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας τοῦ πιστοῦ εἶναι ὁ ἀσίγαστος ἀναστάσιμος παλμός, ἡ ἐγρήγορσις καί ὁ δυναμισμός της. Ὁ χαρακτήρ αὐτῆς ὡς δώρου τῆς χάριτος ὄχι μόνον δέν περιορίζει, ἀλλά ἀναδεικνύει τήν ἰδικήν μας συγκατάθεσιν εἰς τήν δωρεάν, καί ἐνδυναμώνει τήν πορείαν μας καί τήν ἀναστροφήν μας ἐν τῇ νέᾳ ἐλευθερίᾳ, ἡ ὁποία ἐμπερικλείει καί τήν ἀποκατάστασιν τῆς ἀλλοτριωθείσης σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν κτίσιν. Ὁ ἐν Χριστῷ ἐλεύθερος δέν ἐγκλωβίζεται εἰς «γήϊνα ἀπόλυτα», ὡς «οἱ λοιποί, οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα»[10]. Ἡ ἐλπίς ἡμῶν εἶναι ὁ Χριστός, ἡ ἐν Αὐτῷ ὡλοκληρωμένη ὕπαρξις, ἡ λαμπρότης καί ἡ φωτοχυσία τῆς αἰωνιότητος. Τά βιολογικά ὅρια τῆς ζωῆς δέν ὁρίζουν τήν ἀλήθειάν της. Ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέλος τῆς ὑπάρξεώς μας. «Μηδείς φοβείσθω θάνατον∙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν ὑπ᾿ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν ᾍδην ὁ κατελθών εἰς τόν ᾍδην»[11]. Ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία εἶναι ἡ «ἄλλη πλᾶσις»[12] τοῦ ἀνθρώπου, πρόγευσις καί προτύπωσις τῆς πληρώσεως καί τῆς πληρότητος τῆς Θείας Οἰκονομίας ἐν τῷ «νῦν καί ἀεί» τῆς ἐσχάτης ἡμέρας, ὅτε οἱ «εὐλογημένοι τοῦ Πατρός» θά ζοῦν πρόσωπον πρός πρόσωπον μετά τοῦ Χριστοῦ, «ὁρῶντες αὐτόν καί ὁρώμενοι καί ἄληκτον τήν ἀπ᾿ αὐτοῦ εὐφροσύνην καρπούμενοι»[13].
.                           Τό Ἅγιον Πάσχα δέν εἶναι ἁπλῶς μία θρησκευτική ἑορτή, ἔστω καί ἡ μεγίστη δι᾿ ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους. Κάθε Θεία Λειτουργία, κάθε προσευχή καί δέησις τῶν πιστῶν, κάθε ἑορτή καί μνήμη Ἁγίων καί Μαρτύρων, ἡ τιμή τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ «περισσεία τῆς χαρᾶς» τῶν Χριστιανῶν (Β´ Κορ. η´, 2), κάθε πρᾶξις θυσιαστικῆς ἀγάπης καί ἀδελφοσύνης, ἡ ὑπομονή ἐν ταῖς θλίψεσιν, ἡ οὐ καταισχύνουσα ἐλπίς τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι πανήγυρις ἐλευθερίας, ἐκπέμπουν πασχάλιον φῶς καί ἀναδίδουν τό ἄρωμα τῆς Ἀναστάσεως.
.                           Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, δοξάζοντες τόν πατήσαντα θανάτῳ τόν θάνατον Σωτῆρα τοῦ κόσμου, ἀπευθύνομεν πρός πάντας ὑμᾶς, τούς ἐν ἁπάσῃ τῇ Δεσποτείᾳ Κυρίου τιμιωτάτους ἀδελφούς καί τά προσφιλέστατα τέκνα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ἑόρτιον ἀσπασμόν, εὐλογοῦντες μαζί σας γηθοσύνως, ἐν ἐνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας.     

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκα´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως 

διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα 

          εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

—————————–

[1]  Γεν. α´,26.

[2]   Γεν. α´,31.

[3]   Α’ Κορ. ε´,7.

[4]   Γαλ. ε´,1.

[5]   Γαλ. ε´,13.

[6]   Γαλ. ε´,6.  

[7] Γεωργίου Φλωρόφσκυ, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, μτφρ. Δ. Τσάμη, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1976, σ. 37.

[8]  Ἰωάν. ιη´,36.

[9]   Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅ.π., σ. 99.

[10]  Α’ Θεσσ. δ´,13

[11] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Λόγος Κατηχητήριος εἰς τήν ἁγίαν καί λαμπροφόρον ἡμέραν τῆς ἐνδόξου καί σωτηριώδους Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Αναστάσεως. 

[12]   Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη ἠθικά, ΒΕΠΕΣ 61, σ. 227.

[13] Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Δ´,27 (100), Κείμενον, μετάφρασις, σχόλια Ν. Ματσούκα, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1985, σ. 452. 

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία Του

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Διερχόμαστε τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, ποὺ κορυφώνεται στὴν Κυριακάτικη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ σωτηριῶδες μήνυμα ποὺ Αὐτὴ εὐαγγελίζεται διὰ τῆς Ἐκκλησίας Του. Οἱ Ἕλληνες ζοῦμε ἔντονα τὴν Ἀνάσταση, τὴν πανηγυρίζουμε. Μπορεῖ νὰ μὴν εἰσερχόμαστε ἰδιαίτερα στὴ Θεολογία τοῦ Μυστηρίου τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τῶν ὅσων ὑπέστη στὴνἐπίγεια ζωή Του καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἀλλὰ νιώθουμε ὅτι  αὐτὸ τὸ Μυστήριο, εἶναι συνυφασμένο μὲ τὴ ζωή μας, εἶναι ριζωμένο στὴν ψυχή μας.
.                     Τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες οἱ Ἕλληνες βρίσκουμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκδηλώσουμε τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὸν Χριστό, τὴν ἐθνική, τὴν κοινωνικὴ καὶ τὴν ἐκκλησιαστική μας συνέχεια καὶ συνοχή. Ἰδιαιτέρως ἡ συμμετοχή μας στὶς Ἀκολουθίες, στὶς Θεῖες Λειτουργίες καὶ στὴ Θεία Μετάληψη τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα βοηθάει στὴν ἀνάπαυλα ἀπὸ τὴν τύρβη τῆς καθημερινότητας καὶστὴ βίωση τοῦ Πάθους καὶ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Ἡ προσκύνηση τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ,ἡ συμμετοχὴ στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου καὶ ἡ ἐκδήλωση τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἡπιστοποίηση τῆς Πίστης τῶν Ἑλλήνων.
.                     Αὐτὰ τὰ ριζωμένα βιώματα τοῦ λαοῦ μας, ποὺ ἐπιβιώσανε μέσα μας ὅλους τοὺς προηγούμενους αἰῶνες ὑπάρχουν σήμερα γεγονότα ποὺ δείχνουν ὅτι σχετικοποιοῦνται καὶ ἐκλαμβάνονται ὡς ἁπλὲς κοινωνικὲς δραστηριότητες, ποὺ ἐπιδέχονται μεταφορές, περικοπές, ἀλλοιώσεις. Αἰτία δὲν εἶναι ἡ πανδημία, εἶναι ἡ ἀντιμετώπιση αὐτῶν τῶν βιωμάτων μας μέσα στὴν πανδημία. Ἡ ὑπερισχύουσα ἀντίληψη εἶναι ἡ ἐξίσωση τῶν βιωμάτων, ποὺ συνιστοῦν τὴνἰδιοπροσωπία μας, μὲ τὶς ὠφελιμιστικὲς ἀντιλήψεις περὶ τῆς οἰκονομικῆς καὶ ἐπιχειρηματικῆς δραστηριότητας.
.                      Γιὰ τὴ σωστὴ ἐφαρμογὴ τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων στὴ λειτουργία τῶν Ναῶν κατὰτὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀπαιτεῖται γνώση καὶ ἀποδοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης πνευματικότητας καὶ τῶνἐθνικῶν μας παραδόσεων. Χρειάζεται ὅσοι παίρνουν τὶς ἀποφάσεις νὰ μὴν ἔχουν συμπλέγματα ἰδεολογικῆς κατωτερότητας ἔναντι ὅσων δῆθεν ἀποτελοῦν τὴν ἐκσυγχρονιστικὴ ἰντελιγκέντσια τῆς χώρας μας. Χρειάζεται ἐπίσης νὰ ἔχουν διάθεση νὰ ἐξηγοῦν τὰ μέτρα στὸ λαό, ὅπως γίνεται μὲ τὸν ἐμβολιασμό, νὰ μὴν ἐπιδεικνύουν ἀλαζονεία καὶ νὰ μὴν δίδουν τὴν ἐντύπωση ὅτι γνωρίζουν θέματα, ποὺ προφανῶς ἀγνοοῦν.
.                     Γιὰ τὴ στάση τῶν πολιτικῶν μας εὐθύνη μεγάλη ἔχει ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία. Δείχνει ὅτι προτιμᾶ νὰ ἐκτελεῖ τὶς ἐντολές τους, γιατί θέλει τὴν ἡσυχία της, παρὰ νὰ ἐξηγεῖ καὶ νὰ πείθει τοὺς καλόπιστους τουλάχιστον πολιτικοὺς ὑπὲρ τῶν δικαίων τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ὅταν αὐτὰπαραβιάζονται. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική του ἡγεσία παραμένει ἐπὶ 13 χρόνια χωρὶς ποιμαντικὴ μέριμνα. Γιὰ τὸ τί «ἀποφασίζει» ἡ ΔΙΣ τὸ πληροφορεῖται μέσῳ τῶν ΜΜΕ, ἀφοῦ ἔχει ἐπιβάλει σιγὴ σὲ ὅλους τοὺς κληρικοὺς τῆς Ἐπικράτειας… Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος ἐπικοινωνεῖ διὰ ἐγκυκλίων   μόνο μὲ τοὺς Μητροπολίτες καὶ γιὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀποτελεῖθλιβερὸ γεγονὸς ὅτι ἀνέλαβε νὰ ἔχει ΜΟΝΗ της τὴν εὐθύνη γιὰ τὰ ὅσα θὰ συμβοῦν τὸ Μεγάλο Σάββατο ἐκτὸς τῆς Ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας καὶ τῆς λαϊκῆς μας παράδοσης, ἀφοῦ ἡ ΚοινὴὙπουργικὴ Ἀπόφαση δὲν ἀναφέρεται καθόλου σὲ αὐτό… –

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΑΣΧΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ «ἡ στέρηση μᾶς ἔμαθε νὰ ἐκτιμοῦμε τὰ ἀνεκ­τίμητα, νὰ βιώνουμε καρδιακὰ αὐτὰ ποὺ προσ­εγγίζαμε συχνὰ τόσο ἐπιφανειακά»

Τὸ πιὸ παράξενο Πάσχα τῆς ζωῆς μας

.                    «Τὸ φετινὸ Πάσχα ἦταν διαφορετικὸ ἀπ’ ὅσα ἔχουμε συνηθίσει· καὶ αὐτὸ διότι ἡ χώρα μας βρίσκεται στὸ στόχαστρο τοῦ κορωνοϊοῦ. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ καραντίνα καὶ ἡ ἀπαγόρευση τῆς κυκλοφορίας δὲν ἐμπόδισε δεκάδες συμπολίτες μας νὰ τηρήσουν τὶς παραδόσεις, καθὼς τὸ ψήσιμο τοῦ ὀβελία ἔγινε στὶς αὐλές, στὰ μπαλκόνια καὶ τὶς ταράτσες τῶν σπιτιῶν τους. Φυσικὰ δὲν ἔλειψαν οἱ χοροὶ καὶ τὰ τραγούδια. Ἄλλοι στὴν ταράτσα, ἄλλοι στοὺς δρόμους, ἄλλοι στὰ μπαλκόνια, ὅπου μποροῦσε ὁ καθένας, ἀρκεῖ νὰ διατηροῦσε τὸ ἔθιμο, ἀρκεῖ νὰ κρατοῦσε τὴν παράδοση»… «Ἡ φετινὴ Ἀνάσταση θά μείνει στὴν ἱστορία, ἐξαιτίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἐκκλησίες ἦταν κλειστὲς γιὰ τοὺς πιστούς, ἀμέσως μετὰ τά μεσάνυχτα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου δεκάδες βεγγαλικὰ φώτισαν τὸν ἑλληνικὸ οὐρανό»… «Τὴν ἴδια ὥρα… οἱ ψαλμωδίες «ἔσπασαν» τὴ βουβὴ πόλη» («Ἔθνος» 19-4-2020).
.                    Αὐτὰ μπόρεσε νὰ καταγράψει ἡ δημοσιογραφικὴ πένα. Τὰ συγκλονιστικὰ ὅμως εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν μπόρεσε οὔτε κὰν νὰ ὑποψιασθεῖ. Ὄχι τὰ ἔθιμα, ἀλλὰ τὰ μυστήρια, ὄχι τὰ βεγγαλικά, ἀλλὰ τὴν ὑπερκόσμια λάμψη στὰ πρόσωπα.
.                 Χιλιάδες οἰκογένειες μέσα στὰ σπίτια τους, μπροστὰ στὶς τηλεοράσεις ντυμένοι στὰ γιορτινά τους ὅλη τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἔβλεπαν μὲ δέος τὶς ἀκολουθίες καὶ ζοῦσαν σὰν νά ’ταν στὶς κατακόμβες. Κι ἄλλοι ἔκλαιγαν ὄχι γιὰ τὴν καραντίνα τους, ἀλλὰ γιὰ τὴ στέρηση τῆς λατρείας ποὺ βίωναν. Σὲ κάποιες ἐκκλησίες ἔβαλαν στὰ στασίδια λαμπάδες καὶ εἰκόνες ἁγίων, νὰ λειτουργηθοῦν αὐτοὶ γιὰ λογαριασμό μας. Κάποιες γερόντισσες κατέφυγαν γονατιστὲς μὲ τὶς λαμπάδες πίσω ἀπὸ τὰ ἅγια Βήματα, κι ἄλλες τρύπωναν νύχτα κρυφὰ στὰ μνήματα ν’ ἀνάψουν τὰ καν­τήλια, νὰ ποῦν τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» στὶς ψυχὲς ποὺ περίμεναν. Εἶναι καὶ κάποιοι ποὺ νηστεύουν ἀκόμη, προσμένοντας τὴν «Ἀνάσταση».
.                   Ὅλοι μας ὑποφέρουμε, ποὺ δὲν μπορέσαμε νά μεταλάβουμε! Κι ὁ πόνος μας θέριεψε, ὅταν εἴδαμε κάποιες φορὲς τὴ μάνα μας Ἐκκλησία νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ περιφρόνηση, κι ἀντικρίζαμε λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ νὰ ὁδηγοῦνται σὲ ἀστυνομικὰ τμήματα καὶ εἰσαγγελεῖς γιὰ ἀνακρίσεις.
.                Πράγματι ἦταν τὸ πιὸ παράξενο Πάσχα τῆς ζωῆς μας! Ἡ Ἐκκλησία πόνεσε, ἔκλαψε… Ζυγισθήκαμε ὅλοι μας. Δεχθήκαμε μὲ πόνο τὴ στέρηση τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου. Ἤδη ἡ στέρηση μᾶς ἔμαθε νὰ ἐκτιμοῦμε τὰ ἀνεκ­τίμητα, νὰ βιώνουμε καρδιακὰ αὐτὰ ποὺ προσ­εγγίζαμε συχνὰ τόσο ἐπιφανειακά. Καὶ τώρα προσ­μένουμε. Προσμένουμε Ἀνάσταση! Καὶ τὴν προσωπική μας, καὶ τῆς Πατρίδας μας.

, ,

Σχολιάστε

«ΔΕΥΤΕ ΠΟΜΑ ΠΙΩΜΕΝ ΚΑΙΝΟΝ»

,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟ τῆς ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΟΣ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΥΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΡΩΤΗΘΕΙ, ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟΣ ἢ ΑΒΑΠΤΙΣΤΟΣ»

Πασχάλιο Μήνυμα του Μητροπ. Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα

Πρός τό εὐσεβές πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται·
καί πᾶς ὁ ζῶν καί πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα.»
(Ἰωάν. ια´ 25-26)

.             Ἡ ψυχή τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ, ὅταν ὁλοκληρώσει, ἐν ἔργοις καί λόγοις, τήν ἐν Χριστῷ βιωτή της, εἰς τόν κόσμο τῆς γῆς, εἰσέρχεται εἰς τόν χωροχρόνο τῆς ἀθανάτου αἰωνιότητος, ὅπου μέ τήν χάρη τοῦ Κυρίου μας φωτίζεται ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάζει τόν Ἀναστάντα Χριστό.
.             Ἡ Ἐκκλησία, μέ τό διαχρονικό καί ἀποκαλυπτικό βίωμα τῶν καθ’ ἑκάστην γενεάν εὐαρεστησάντων τόν Θεάνθρωπο Χριστό, κατά τήν ἀποκαλυπτική ἐμπειρία τῶν Πατέρων, ἀλλά καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μακράν δέ κάθε ἰδεαλισμοῦ ἤ νοησιαρχικοῦ βαρλααμισμοῦ, μᾶς βεβαιώνει ὅτι χάσμα μέγα ὑφίσταται μεταξύ τῆς καταστάσεως τῶν ψυχῶν πού ζοῦν εἰς τήν ἐν Χριστῷ ἀθανασία, καί τῶν ψυχῶν ἐκείνων πού ζοῦν εἰς τό σκότος τοῦ κακοῦ, οἱ ὁποῖες διαρκῶς καί ἀτελεύτως ὁδύρονται. Ἡ κατάσταση τῶν ψυχῶν αὐτῶν ὀνομάζεται θάνατος.
.             Ἐν τούτοις οἱ ψυχές ζοῦν αἰωνίως, σέ διαφορετικές ὅμως καταστάσεις, τῆς ἀθανασίας ἤ τοῦ θανάτου. Εἰς τήν πρώτη περίπτωση ἡ ἀθανασία τους ἐκπηγάζει ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός τοῦ Χριστοῦ. Εἰς τή δεύτερη, οἱ ψυχές αὐτές ζοῦν τόν θάνατο, ἐπειδή ἀκριβῶς αἰχμαλωτίστηκαν ἀπό τόν ἀρχέκακο ἐχθρό τῶν ἀνθρώπων, εἰς τό σκοτάδι τό αἰώνιο. Εἰς τήν πρώτη, βιώνουν ἀναπαυμένες οἱ ψυχές τή χαρά καί τήν ἀπόλαυση τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Παραδείσῳ, ἐνῶ εἰς τήν δεύτερη ζοῦν τή θλίψη καί τό σκότος πού ἐκλαμβάνεται ὡς θάνατος, ἐπειδή ἀδυνατοῦν νά μετέχουν καί νά κοινωνοῦν εἰς τή χαρά καί εἰς τήν ἀγαλλίαση τοῦ ἀνεσπέρου φωτός τῆς Ἀναστάσεως. Μέγα τό μεταξύ των χάσμα.
.             Πολλοί οἱ προσευχόμενοι γιά νά ἀποφασίσει ὁ Τριαδικός Θεός τῆς ἀγάπης, τοῦ ἐλέους καί τῆς μακροθυμίας, νά γεφυρώσει τό χάσμα αὐτό, προκειμένου νά ὁδεύσομε εἰς τήν ἀποκατάσταση τῶν πάντων, ὅπως κατά τήν γνώμη πολλῶν φρονεῖ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης. Κατά δέ τόν Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, ὁ Θεός θά δώσει τέλος εἰς τήν ὀδύνη τοῦ σκότους τῆς κολάσεως τῶν ψυχῶν, χωρίς ὅμως νά ζήσουν καταστάσεις θεώσεως ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι. Ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ ὁ Ἅγιος τῆς καταλλαγῆς καί τῆς συγχωρήσεως, Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, παρόλο πού τοῦ ἀποκαλύφθηκε ὁ γνόφος τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ καί γνώρισε καταστάσεις παραδείσου καί κολάσεως, μᾶς καλεῖ νά μένομε πιστοί καί ἀφοσιωμένοι εἰς τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία, μέ ἐμπειρική καί ὄχι θεωρητική ἤ ἰδεαλιστική γνώση, μᾶς βεβαιώνει, γιά ὅλους τούς ἐπί γῆς ζήσαντες, γιά ἐμᾶς τούς ζῶντες ἐπί τῆς γῆς καί ὅσους ἄλλους θά ἀκολουθήσουν, ὅτι ἡ ζωή συνεχίζεται ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ πέρα καί μετά ἀπό τόν κόσμο αὐτό.
.             Εἰς τόν κόσμο αὐτό δυνάμεθα ἐλεύθερα νά ψηφίζομε ἤ νά ἀναθεωροῦμε συντάγματα, νόμους καί διακηρύξεις γιά ἀνθρώπινα ἤ ἀτομικά δικαιώματα, νά διαμορφώνομε τά ὅποια ἰδεολογικά σχήματα, νά πιστεύομε εἰς τόν Θεό ἤ νά εἴμαστε ἄπιστοι. Ὅμως, τό ποτήρι τῆς αἰωνιότητος, ὡς κατάσταση ἀθανασίας ἤ θανάτου, θά τό καταλύσουμε ἀκαταλύτως, χωρίς κανένας μας νά ἐρωτηθεῖ, βαπτισμένος εἰς Χριστόν ἤ ἀβάπτιστος. Ἡ συνέχιση τῆς ζωῆς εἰς τόν ἄλλο κόσμο συνθέτει τό πνευματικό μυστήριο, εἰς τό ὁποῖο ὑποκείμεθα, χωρίς νά ἑρωτηθοῦμε, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Πιστοί καί ἄπιστοι.
.             Κάθε Ὀρθόδοξος χριστιανός, μέ τόν ἀγῶνα του, μέσα εἰς ἕναν κόσμο ραγδαῖα πλέον μεταβαλλόμενο, δύναται διά τοῦ βαπτίσματος καί τῶν μυστηρίων της Ἐκκλησίας, νά γίνει μέτοχος καί κοινωνός τοῦ ἀνεσπέρου φωτός ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι. Εἰς τήν περίπτωση αὐτή ἡ ἐπί γῆς πνευματοφόρα κατάσταση συνεχίζεται νῦν καί ἀεί ἀθανάτως, εἰς τήν πέραν τοῦ κόσμου τούτου ζωή, ἡ δέ ἐλευθερία μας ὁλοκληρώνεται καί ἐξαντλεῖται ἀπό τήν ἐπιλογή μας, μεταξύ τῆς ἐν Χριστῷ ἀθανασίας ἤ τοῦ θανάτου μέ τόν ἀρχέκακο.
.             Οἱ ἄλλες ἐλευθερίες τοῦ κόσμου τούτου ἐξαρτῶνται κυρίως ἀπό τήν ἐποχή πού ζοῦμε. Διότι, τελικά πόσο ἐλεύθεροι ἦταν οἱ παπποῦδες μας ἤ οἱ γονεῖς μας τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων τοῦ προηγούμενου αἰῶνα, μέ τά ἑκατομμύρια τῶν θυμάτων τους, μέ τά συρματοπλέγματα καί τά τείχη τοῦ μίσους, μέ τούς ἐμφυλίους σπαραγμούς, τούς διχασμούς, τίς ἐθνοκτονίες καί τίς ἐθνοκαθάρσεις; Μήπως τόσο ἐλεύθεροι ὅσο καί οἱ πρόσφυγες καί οἱ μετανάστες τῆς ἐποχῆς μας, πού πνίγονται εἰς τά νερά τῆς Μεσογείου θαλάσσης ἤ ὅσο καί ὁ Ἕλληνας μετανάστης, πτυχιοῦχος τῆς γενιᾶς μας, πού ἀναγκάζεται «ἐλευθέρως» νά ζήσει εἰς τήν ἀλλοδαπή;
.             Οἱ πολύμορφοι ἰδεολογικοί μετασχηματισμοί τῶν αἰώνων καί τῶν ἐποχῶν, μέ τούς χειμῶνες καί τά καλοκαίρια τους, διαμορφώνουν τήν ἐλευθερία τοῦ κόσμου τούτου.
.             Ἡ σχέση μας, ἡ ἀφοσίωσή μας, ἡ συμπόρευση ἤ ἡ ἄρνησή μας μέ τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τόν Ἀναστάντα Χριστό, σηματοδοτεῖ τήν πέρα τοῦ κόσμου τούτου πορεία μας εἰς τό φῶς ἤ εἰς τό σκοτάδι, εἰς τήν ἀθανασία τῆς αἰώνιας ἀγαλλίασης ἤ εἰς τό θάνατο.

Χριστός Ανέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

«Αὐτῷ ἡ δόξα καί νῦν καί εἰς ἡμέραν αἰῶνος ἀμήν» (Β΄ Πέτρ. γ´ 18)
Ἅγιον Πάσχα 2019
Διάπυρος πρός τόν ἀναστάντα Χριστόν εὐχέτης πάντων Ὑμῶν
† Ὁ Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου

ΑΝΔΡΕΑΣ

ΠΗΓΗ: imakb.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ τῆς ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ καὶ ὁ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΘΡΙΑΜΒΟΥ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Πασχάλιος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος
τοῦ Μητροπολίτου Μάνης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Γ´.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

   .             Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι κρυστάλλινη ἀλήθεια. Βεβαιότατο καί ἀναντίρρητο γεγονός. Ὁλόλαμπρη καί περισσότερο ἀπό τόν ἤλιο φωτοβόλος ἀλήθεια.
.             Πράγματι, τόν Ἀναστημένο Χριστό τόν εἶδαν, τόν κήρυξαν καί τόν βεβαίωσαν, ὄχι ἁπλῶς μέ τά λόγια τους, ἀλλά καί μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου τους, οἱ ἀπόλυτα εἰλικρινεῖς καί φιλαλήθεις μάρτυρες, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Αὐτοί, οἱ θεόφρονες Ἀπόστολοι διεκήρυξαν «ὅ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὅ ἐθεασάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν περί τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς μαρτυροῦμεν (Α´ Ἰωαν. 1,2). Καί παντοῦ ὅπου βρισκόντουσαν, ὅπου πήγαιναν μέ τό ἀκατανίκητο θάρρος, πού τούς ἔδινε ἡ ἀλήθεια, κήρυτταν καί διαβεβαίωναν, ὅτι «ἠγέρθη ὁ Κύριος» ὄντως.
.             Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἰδιαίτερα, ὁ ὁποῖος ἤκουσε καί εἶδε τόν Ἀναστάντα Χριστό διακηρύττει: ὁ Χριστός σταυρώθηκε γιά τίς ἁμαρτίες μας, ἐτάφη καί ἀνεστήθη τήν τρίτη ἡμέρα γιά τήν δικαίωση καί σωτηρία μας καί πολύ χαρακτηριστικά ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ ἄρνηση τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἄρνηση ὅλης τῆς πίστεως μας. “Εἰ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν” (Α´ Κορ. 15,47). Γι’ αὐτό καί πάντοτε κήρυττε: “Χριστόν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα”.
.             Ἀλλά τό κυριώτερο καί τό σπουδαιότερο, εἶναι αὐτός, ὁ τόσο γλυκύς καί τόσο θεσπέσιος χαιρετισμός τοῦ ἴδιου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ πρός στίς Μυροφόρες καί πρός ὅλους τούς πιστούς ὅλων τῶν αἰώνων, τό “Χαίρετε”! Χαιρετισμός θριάμβου καί νίκης πού ἐξῆλθε ἀπό τό ἀψευδές στόμα τοῦ Ἀναστάντος, τοῦ Νικητοῦ τοῦ θανάτου καί Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς. Ὁ οὐράνιος αὐτός χαιρετισμός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, κάμνει τόν Ἱερό Χρυσόστομο νά ἀναφωνεῖ: “Ποῦ σοῦ θάνατε τό κέντρον; ποῦ σου Ἅδη τό νῖκος; Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι”.
.             Αὐτή τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως, εὔχομαι, τέκνα ἀγαπητά τῆς καθ’ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, νά ἔχετε πάντοτε στή ζωή σας καί τό «Χαίρετε» τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ ἀληθινή χαρά, νά εἶναι διαρκῶς μέσα στίς ψυχές ὅλων μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ´

 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ καὶ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ (Μητροπ. Γόρτυνος Ἰερεμίας)

ΠΑΣΧΑ 2019
Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀδελφοί χριστιανοί, Χριστός Ἀνέστη!

1. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀδελφοί χριστιανοί, παρέμεινε στόν τάφο τρεῖς ἡμέρες. Ἡ μία μέρα ἦταν ἡ Παρασκευή. Ἡ δεύτερη μέρα ἦταν τό Σάββατο καί τήν νύχτα τοῦ Σαββάτου πρός τήν Κυριακή – χωρίς νά γνωρίζουμε ἀκριβῶς ποιά ὥρα – ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας. Εἶναι βέβαιο ὅτι ἀναστήθηκε, γιατί τό μαρτυροῦν πρῶτα-πρῶτα οἱ φρουροί τοῦ τάφου, ἀλλά καί ἔπειτα τό μαρτυροῦν οἱ ἐμφανίσεις τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ. Ἔχουμε ἕνδεκα ἐμφανίσεις τόν ἀριθμό. Ἦταν πολύ σημαντικό τό νά βεβαιωθεῖ ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ στούς μαθητές Του, γι᾽ αὐτό καί μετά τήν ἀνάστασή Του δέν ἀναλήφθηκε ἀμέσως στόν οὐρανό, ἀλλά παρέμεινε σαράντα μέρες στήν γῆ παρουσιαζόμενος σ᾽ αὐτούς καί μιλοῦσε γιά τήν Βασιλεία Του (Πράξ. 1,3).

2. Ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ὁποία μιλοῦσε ἰδιαίτερα ὁ Χριστός στούς μαθητές Του μετά τήν ἀνάστασή Του, εἶναι γιά ὅλο τόν κόσμο. Γι᾽ αὐτό καί στήν ἐμφάνιση στούς μαθητές Του στήν Γαλιλαία εἶπε ὁ Χριστός «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. 28,19). «Πάντα τά ἔθνη»! Χριστιανοί μου, πρέπει νά μᾶς πονάει τό ὅτι ὑπάρχουν ἔθνη, πλήθη ἀνθρώπων, πού δέν ἔχουν ἀκούσει τό μήνυμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐσταυρωμένου καί ἀναστημένου Κυρίου μας. Ἀλλά τό ἀκόμη χειρότερο, εἶναι τό ὅτι ὑπάρχουν ἄλλοι ἄνθρωποι πού ἄκουσαν τό λυτρωτικό μήνυμα, ἀλλά δέν τό δέχτηκαν.

3. Περισσότερο χειρότεροι ὅμως καί ἀπό αὐτούς εἶναι μερικοί δικοί μας, καί μάλιστα ἀφεντάδες μας ἐδῶ στήν Ὀρθόδοξη πατρίδα μας, πού, χωρίς ντροπή, λέγουν μέ καύχησή τους ὅτι δέν πιστεύουν στόν Θεό. Καί δέν τό λένε ψέματα αὐτό, ἀφοῦ τό δείχνουν μέ τά ἔργα τους. Γιατί βάλθηκαν νά ξερριζώσουν τήν πίστη τοῦ καλοῦ λαοῦ μας καί μέ πεῖσμα θέλουν νά διώξουν τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀπό τά Σχολεῖα μας. Αὐτοί, χριστιανοί μου, εἶναι ὅλοι τους πραγματικά ἀξιολύπητοι καί περισσότεροι ἀξιοκατάκριτοι καί ἀπό τούς πρώτους καί ἀπό τούς δεύτερους. Γιατί, ἀφοῦ κατοικοῦν στήν Ἑλλάδα, ἔχουν ἀκούσει γιά τήν ἀληθινή πίστη τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἔχουν δεῖ τά θαύματά της. Καί ὅμως, τυφλοί καί πωρωμένοι στήν ψυχή ὄντες, παραμένουν ἀκόμη ἄθεοι καί πολέμιοι.
Ἀλλά μή φοβᾶστε, χριστιανοί! Τό Φῶς τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ μας εἶναι δυνατό καί εὐχόμαστε νά φωτίσει ὅλους, καί ἀθέους καί ἀπίστους καί πολεμίους, καί νά γονατίσουν καί αὐτοί μαζί μας στόν νικητή τοῦ θανάτου, τόν σταυρωμένο καί ἀναστημένο Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ἀναγνωρίζοντάς Τον, ὅπως ἐμεῖς, ὡς ἀληθινό Θεό, τόν μοναδικό Σωτήρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ἀδελφοί!

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΙΣ ΕΝΝΕΑ ΑΠΡΙΛΙΟΥ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ τοῦ Χριστοῦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐννέα Ἀπριλίου ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτάζεται πάντα βεβαίως ἡμέρα Κυριακή, ἀλλὰ φέτος ἔχουμε, παρὰ μία ἡμέρα, τὴν ὄχι συνήθη περίπτωση τῆς συμπτώσεως καὶ τῆς ἡμερομηνίας τῆς Ἀναστάσεως. Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ ἀείμνηστου ἀστρονόμου Κ. Χασάπη (1914-1972) ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀναστήθηκε περὶ τὴν 3η πρωινή τῆς 9ης Ἀπριλίου. Αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον ἀστρονομικὸ – ἐπιστημονικὸ στοιχεῖο ἀναφέρεται στὸ προσφάτως κυκλοφορηθὲν βιβλίο τῆς κας Μάρως Παπαθανασίου, ὁμ. Καθηγητρίας τοῦ Τμήματος Μαθηματικῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, μὲ τὸν τίτλο «Ἀστρονομικὸς προσδιορισμὸς Γεννήσεως καὶ Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ Κυριακὴ Προσευχὴ ὑπὸ Κ. Σ. Χασάπη» (Ἀθήνα, 2018).
.             Ὡς πρὸς τὸ ἔτος τῆς Ἀναστάσεως αὐτὸ καθορίζεται ἀπὸ τὴν χρονολογία τῆς Γεννήσεώς Του καὶ τὴν ἡλικία τῶν 33 ἐτῶν πού, κατὰ τὶς ἱστορικὲς μαρτυρίες, ἔζησε ὁ Χριστός. Κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ ἀειμνήστου Κ. Σ. Χασάπη καὶ τὴν ἐργασία τῆς κας Μάρως Παπαθανασίου ἡ ὄχι συμβατική, ἀλλὰ χρονολογημένη ἀστρονομικὰ καὶ ἱστορικά, μὲ βάση τὶς διηγήσεις τῶν Εὐαγγελιστῶν Ματθαίου, Λουκᾶ καὶ Ἰωάννου, ἡμερομηνία τῆς Γεννήσεως προσδιορίζεται στὸ 4 πρὸ Χριστοῦ. Μὲ δεδομένο ὅτι στὴ λατινικὴ μέτρηση δὲν ὑπάρχει τὸ μηδὲν καὶ ἀπὸ τὸ -1 ἡ χρονολογία περνάει στὸ +1 ὁ χρόνος τῆς Σταυρώσεως καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ προσδιορίζεται στὸ 30 μ.Χ.   
.             Ἡ ἱστόρηση τῶν τελευταίων ἡμερῶν τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴν ἐπίγεια Ζωή Του ἀπὸ τοὺς τέσσερις Εὐαγγελιστὲς καὶ συγκεκριμένα κατὰ τὴν ἑβδομάδα ἀπὸ τῆς ἀφίξεώς Του στὴ Βηθανία καὶ τῆς πανηγυρικῆς εἰσόδου Του στὰ Ἱεροσόλυμα ἕως τὴν Σταύρωσή Του, τὴν στὸν Ἅδη κάθοδό του καὶ τὴν Ἀνάστασή Του ἔχει κέντρο τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα τῶν Ἑβραίων, ποὺ ἀρχίζει τὴν 15η ἡμέρα τοῦ μήνα Νισὰν καὶ ἐκείνη τὴν χρονιά, τὴν χρονιὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ἡμέρα Σάββατο. Λαμβάνοντας ὑπ᾽ ὄψη ὅτι τὸ ἡμερονύκτιο ἄρχιζε μὲ τὴ δύση τοῦ ἡλίου, ὅπως τηρεῖται καὶ σήμερα στὸ ἐκκλησιαστικὸ τυπικό, ἔχουμε τὰ ἑξῆς:
.             Κατὰ τὶς ἱστορήσεις τῶν Εὐαγγελιστῶν, τὴν 8η Νισάν, ἡμέρα Σάββατο, «πρὸ ἕξ ἡμερῶν τοῦ Πάσχα ἦλθεν εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν» (Ἰωάν. ιβ´ 1). (Σημ. Ἐδῶ ὁ Εὐαγγελιστὴς ὑπονοεῖ τὸ «πάσχα τοῦ ἀρνίου», δηλαδὴ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, τὴν 14η τοῦ Νισάν, ὁπότε ἔσφαζαν τὸν ἀμνὸ καὶ ἑτοίμαζαν τὶς πικρίδες καὶ τὰ ἄζυμα.)
.             Τὴν Κυριακή, 9η Νισάν, «τῇ ἐπαύριον» ὁ Κύριος εἰσέρχεται θριαμβευτικὰ στὴν Ἱερουσαλὴμ (Ἰωάν. ιβ´ 12).
.             Τὸ ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς πρὸς τὴν Δευτέρα, ὁπότε ἀρχίζει ἡ 10η Νισάν, ὁ Ἰησοῦς διανυκτερεύει στὴ Βηθανία. Οἱ Φαρισαῖοι ἔχουν ἀποφασίσει νὰ Τὸν ἐξοντώσουν καὶ ἐπιζητοῦν νὰ Τὸν συλλάβουν, ἀλλὰ φοβοῦνται νὰ τὸ κάνουν δημόσια, γιατί φοβοῦνται τὸν λαό. Τὴν Δευτέρα τὸ πρωὶ ὁ Κύριος ἐπανέρχεται στὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὴν Βηθανία καὶ ὅταν βλέπει μία συκιὰ μὲ πολλὰ φύλλα, ἀλλὰ χωρὶς καρποὺς τὴν καταριέται καὶ αὐτὴ ξεραίνεται.
.             Τὴν Τρίτη, 11η Νισάν, τὸ πρωὶ ὁ Χριστὸς στὰ Ἱεροσόλυμα συνεχίζει νὰ διδάσκει. Κινητοποιοῦνται ἐναντίον Του οἱ θιγόμενοι ἀπὸ τὰ λόγια Του ἄρχοντες, ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς καὶ πρεσβύτεροι (Μάρκ. ια´ 27-29). Διέκοψαν τὴν διδασκαλία του καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν ἐρωτοῦν γιὰ νὰ Τὸν παγιδεύσουν. Τοὺς ἀποστομώνει μὲ τὶς ἀπαντήσεις Του καὶ συνεχίζει τὴν διδασκαλία Του. Νέο κύμα ἐχθρῶν Του, αὐτὴ τὴ φορὰ φαρισαῖοι καὶ ἡρωδιανοὶ (Μάρκ. ιβ´ 13-17), ποὺ τὸν μισοῦν ἐξ ἴσου μὲ τοὺς ἄλλους, τὸν πλησιάζουν καὶ προσπαθοῦν καὶ αὐτοὶ νὰ Τὸν παγιδεύσουν, γιὰ νὰ Τὸν συλλάβουν καὶ νὰ Τὸν ἐκτελέσουν. Ἐπιδιώκουνν νὰ τὸν ἐμφανίσουν ὡς λαϊκὸ ἐπαναστάτη, ποὺ ἀμφισβητεῖ τὴν ἐξουσία τοῦ Καίσαρα. Τοὺς ἀποστομώνει καὶ αὐτούς. Τοὺς ζητεῖ νὰ τοῦ δείξουν τὸ ρωμαϊκὸ νόμισμα, ποὺ κυκλοφορεῖται στὴν Παλαιστίνη, καὶ τοὺς συνιστᾶ «ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ». Ἡ ὀργὴ τους φτάνει στὸ κατακόρυφο. Νέο κύμα ἐπίθεσης καὶ στήσιμου παγίδας ἀπὸ τοὺς Σαδδουκαίους (Μάρκ. ιβ΄ 18). Νέα ἥττα τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ.
.             Τὴν ἡμέρα τῆς Τετάρτης, 12ης Νισάν, ὁ Ἰησοῦς διανυκτερεύει στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν καὶ ἀνακοινώνει ὅτι «μετὰ δύο ἡμέρας τὸ Πάσχα γίνεται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς τὸ σταυρωθῆναι». Παράλληλα οἱ ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ συνωμοτοῦν πῶς νὰ συλλάβουν μὲ δόλο καὶ νὰ φονεύσουν τὸν Ἰησοῦ. Τὴν ἴδια ἡμέρα μία γυναίκα προσῆλθε καὶ «κετέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ μύρον πολύτιμον» (Μάτθ. κϛ´ 6-10). Ἡ Τετάρτη εἶναι τρεῖς ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴν «ἑορτὴ» τοῦ Πάσχα τῶν Ἑβραίων καὶ οἱ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ἐπείγονται νὰ δράσουν. Στὴ συνωμοσία βρίσκεται ἀρωγός τους ὁ μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ, Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ προδότης…
.             Ἔφθασε ἡ Πέμπτη, 13η Νισάν. Κατὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη ἐκείνη τὴν ἡμέρα τελεῖται ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος. Ὅμως, μὲ τὴ δύση τοῦ ἡλίου ἀρχίζει ἡ Παρασκευή, 14η τοῦ Νισάν, καὶ στὴ διάρκειά της (δηλαδὴ ἕως τὴ δύση τοῦ ἡλίου τὴν ἑπομένη ἡμέρα) μετὰ τὴν προδοσία ἀκολουθεῖ ἡ ἔναρξη τῆς προδιαγεγραμμένης διαδικασίας γιὰ νὰ σταυρωθεῖ ὁ Ἰησοῦς, ὡς ληστὴς καὶ κακοῦργος, δηλαδὴ τὰ ὅσα τραγικὰ συνέβησαν μὲ τὸ Συνέδριο, τὸν Πιλάτο, τὸν Ἡρώδη, πάλι τὸν Πιλάτο, τὴν Σταύρωση. Ὅτι ὁ Χριστὸς καταδικάστηκε καὶ ἀπέθανε στὸν Σταυρὸ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα εἶναι γραμμένο στὸ Ταλμούδ, ὅπως ἀναφέρει ἡ κα Παπαθανασίου, μὲ βάση τὴ μελέτη τοῦ δασκάλου τῆς Κ. Σ. Χασάπη, ὡς ἑξῆς: «Ἐτιμωρήθη (ὁ Ἰησοῦς) τὴν παραμονὴν τοῦ Πάσχα … (καὶ) τὸν ἐσταύρωσαν τὴν παραμονὴν τοῦ Πάσχα, ἐκτελεσθείσης τῆς ἀποφάσεως ὑπὸ τοῦ Ποντίου Πιλάτου, τοῦ Ἰησοῦ ἄγοντος τὸ 33ον ἔτος τῆς ἡλικίας αὐτοῦ».
.             Τὸ Πάσχα τῶν Ἑβραίων, ἡ 15η Νισάν, ἑορτάσθηκε Σάββατο τὰ ἔτη 26, 30 καὶ 33 μ.Χ. Μὲ βάση τὰ ὅσα προαναφέρθηκαν ἡ Σταύρωση ἦταν τὴν Παρασκευή, 7 Ἀπριλίου, καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἔλαβε χώρα τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς, 9ης Ἀπριλίου τοῦ 30 μ.Χ. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου Του ὁ Χριστὸς πηγαίνει στὸν Ἅδη, τὸν νικᾶ, καταργεῖ τὸν θάνατο καὶ λυτρώνει τὶς ψυχὲς ὅσων εἶχαν πεθάνει πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευσή Του. Ἡ Ἀνάσταση στὴν Ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ἱστορεῖται ἀκριβῶς μὲ τὴν κάθοδο στὸν Ἅδη τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, τὸ γκρέμισμα τῶν πυλῶν του καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὕας, ὡς συμβολικῶν προσώπων ὅλου τοῦ πρὸ Χριστοῦ ἀνθρωπίνου γένους.-

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

«ΔΙΠΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ» (Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

«ΔΙΠΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ»

Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ
ἀποσπάσματα τῆς Ὁμιλίας, ποὺ ἐξεφωνήθη κατὰ τὸ Μ. Σάββατο,
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ
ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ,

(E.Π.E. 9, Iϛ´)

.         […] Διὰ τοῦτο ὁ μόνος ἀμόλυντος ἀνεφάνη Χριστὸς καὶ προσφορὰν ἑαυτὸν καὶ ἀπαρχὴν προσήνεγκε τῷ Πατρὶ ὑπὲρ ἡμῶν, ἵνα οἱ πρὸς τοῦτον ὁρῶντες καὶ τούτῳ πιστεύοντες καὶ διὰ τῆς πρὸς αὐτὸν ὑπακοῆς αὐτῷ κολλώμενοι δι᾿ αὐτοῦ ἐμφανισθῶμεν τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ ἱλασμοῦ τυχόντες ἁγιασθῶμεν ἅπαντες… τοίνυν οὐ μόνον ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, …ἀλλά καὶ τὴν καθ᾿ ἡμᾶς νῦν, εἰ καὶ καθαρὰν ἄκρως, θνητὴν ὅμως καὶ παθητήν, ἀνελάβετο σάρκα καὶ ταύτῃ τὸν μὲν ἀρχέκακον ὄφιν θεοσόφῳ δελέατι διὰ τοῦ σταυροῦ ἀγγιστρεύσας τὸ ὑπ᾿ αὐτοῦ δουλουμένον ἅπαν ἠλευθέρωσε γένος [… ]τὴν ἀνάστασιν ἡμῖν καὶ τὴν ἀθανασίαν καὶ τὴν ἐν οὐρανοῖς ἀΐδιον καὶ ἀκήρατον καὶ μακαρίαν ὄντως ζωὴν ἐχαρίσατό τε καὶ ἐπιστώσατο, ἑνὶ θανάτῳ τῷ τῆς οἰκείας σαρκὸς καὶ μιᾷ τῇ ταύτης ἀναστάσει, τὸν διπλοῦν ἡμῖν θάνατον ἰασάμενος καὶ τῆς διττῆς ἡμᾶς αἰχμαλωσίας ἐλευθερώσας, τῆς ψυχῆς δηλαδὴ καὶ τοῦ σώματος
[…] οὕτως ὁ ἀγαθὸς δι᾿ ἑνὸς τοῦ κατὰ σῶμα θανάτου, τὸν διπλοῦν ἡμῖν ἰάσατο θάνατον καὶ διὰ μιᾶς τῆς τοῦ ἰδίου σώματος ἀναστάσεως τὴν διπλῆν ἡμῖν ἀνάστασιν ἐδωρήσατο, διὰ σωματικοῦ θανάτου καθελὼν τὸν ἐν θανάτῳ τὸ κράτος ἔχοντα κατὰ τῆς ψυχῆς ἡμῶν καὶ τοῦ σώματος καὶ κατ᾿ ἄμφω τῆς ἐκείνου τυραννίδος ἡμᾶς ρυσάμενος. Ὑποδύεται μὲν γὰρ ὁ Πονηρὸς τὸν ὄφιν, ὡς δι᾿ αὐτοῦ τὸν ἄνθρωπον ἀπατήσων, ἀναλαμβάνει δὲ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος, ὡς δι᾿ αὐτῆς φενακίσων τὸν φενακίσαντα˙ ἀλλ᾿ ἀνεξαπάτητον αὐτὴν λαμβάνει καὶ καθαρὰν καὶ τοιαύτην εἰς τέλος διατηρεῖ, προσάγων τῷ Πατρὶ ταύτην ὡς ἀπαρχήν, εἰς ἁγιασμὸν ἡμῶν ἀφ᾿ ἡμῶν.
.           […] Διὰ ταῦτα τοίνυν ἐκμανεὶς [ὁ Διάβολος] κατὰ Χριστοῦ… κινεῖ πρὸς φόνον τούτου τὰς γνώμας τῶν ἀπειθῶν Ἰουδαίων… Ἐθάρρει δὲ τούτου θανόντος καὶ τὴν αὐτοῦ ψυχὴν ἐν ᾅδου κατάκλειστον ἔχειν, ὡς καὶ τὰς τῶν ἐξ αἰώνων ἁπάντων ψυχάς…Οὕτως ὁ ἀπατεὼν ἐξηπάτηται, τῷ τῆς σαρκὸς τοῦ Χριστοῦ παθητῷ τε καὶ θνητῷ προσβαλών, καὶ τὸ φῶς ἤνεγκεν ἄκων ταῖς σκοτειναῖς αὐτοῦ καταδύσεσι καὶ τὸν τῆς ζωῆς δοτῆρα ταῖς διὰ τὴν νοητὴν νέκρωσιν ὑπ᾿ αὐτοῦ τυραννουμέναις ψυχαῖς ἐπέστησεν˙ οὐ μόνον δὲ ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς ἀναστάσεως παρεκτικὸν σῶμα τοῖς τεθνηκόσιν ἀνέμιξε, θανάτῳ καὶ ταφῇ παραδοῦναι σπεύσας αὐτός. Ὁ δὲ Κύριος ἠδύνατο μὲν καὶ ταύτας αὐτοῦ τὰς ἐπιβουλὰς διακρούσασθαι, ἀλλ᾿ οὐκ ἠθέλησεν, ἠθέλησε δὲ μᾶλλον ὑπελθεῖν τὸ πάθος ὑπὲρ ἡμῶν, δι᾿ ὃ καὶ θεάνθρωπος γέγονεν. Εἰ μὴ γὰρ ἄνθρωπος ἦν, οὐκ ἦν δυνατὸν παθεῖν˙ εἰ δὲ μὴ Θεός, ἀπαθὴς κατὰ τὴν θεότητα διαμένων, οὐκ ἂν ὑπὲρ ἡμῶν ὑπέστη σαρκὶ τὸν θάνατον, δι᾿ αὐτοῦ τὴν ἀνάστασιν ἡμῖν χαριζόμενος.
.                 […] Διὰ τοῦτο γὰρ ὃν οὐκ ὤφειλεν ὑπὲρ ἡμῶν ὑπέμεινεν θάνατον, ἵνα τοὺς ἐποφειλομένους ὑφισταμένους ἡμᾶς ἔκ τε τῆς δουλείας τοῦ Διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου λυτρώσηται˙ θανάτου καὶ τοῦ κατὰ ψυχήν λέγω, καὶ τοῦ κατὰ σῶμα, τοῦ τε προσκαίρου καὶ διαιωνίζοντος.

,

Σχολιάστε