Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πάσχα

«Ω ΘΕΙΑΣ! Ὤ φίλης! Ὤ γλυκυτάτης σου φωνῆς» (καλοφωνικὸς εἱρμός)

,

Σχολιάστε

ΟΣΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΟΙΝΩΝΗΣΑΝ ΤΟ Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΑΡΑΓΕ ΗΤΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΝΗΣΤΙΚΟΙ ἀπὸ τὸ βράδυ τῆς Μ. Παρασκευῆς;

Ἐκτενὲς ἀπόσπασμα ἄρθρου – συνοπτικῆς λειτουργιολογικῆς μελέτης
γιὰ τὸ ἀνακῦψαν θέμα τῆς Ἀναστάσιμης Θ. Λειτουργίας τὸ Πάσχα 2021

Παραλειπόμενα Μεγαλοσαββατιάτικου ἑορτασμοῦ
τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου!
π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος

Πάτρα, 12.5.2021

.                           Τὸ φετινό Πάσχα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θὰ μείνει ἀναμφίβολα στὴν ἱστορία. Εἶναι πραγματικὰ σταθμὸς γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ μας ζωή. Στὸ μέλλον σὲ αὐτὸ τὸ Πάσχα 2021 θὰ κάνουν ἀναφορὰ ὅσοι ὡς ἀληθινὰ παιδιὰ καὶ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ πονοῦν γιὰ τὴν ἔκπτωση ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ λειτουργικὴ τάξη, τὴν κανονικὴ παράδοση, τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος ποὺ ἐπισυνέβη.

[…]
Τί καὶ ἂν ἑορτάστηκε ἡ Ἀνάσταση τὸ Μ. Σάββατο καὶ ὄχι τὴν Κυριακή;
Τί καὶ ἂν σχεδὸν ὅλοι ὅσοι κοινώνησαν εἶχαν φάει τὸ Μ. Σάββατο;
Τί καὶ ἂν κάποιοι εἶχαν κοινωνήσει καὶ τὸ πρωὶ τοῦ Μ. Σαββάτου;
Τί καὶ ἂν καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς δὲν ἦσαν ὅλο τὸ Μ. Σάββατο νηστικοὶ γιὰ νὰ λειτουργήσουν;
Τί καὶ ἂν καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς εἶχαν λειτουργήσει καὶ κοινωνήσει πάλι τὸ πρωὶ τοῦ Μ. Σαββάτου;
Τί καὶ ἂν ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως συμπίπτει μὲ τὸν κανονικὸ ἑορτασμὸ τοῦ Νομικοῦ Πάσχα;
Τί καὶ ἂν καταλύθηκε ἡ πρώτη καὶ μοναδικὴ σὲ αὐστηρότητα νηστεία τοῦ Μ. Σαββάτου;
Τί καὶ ἂν εἴχαμε συνοδικῇ ἐγκυκλίῳ κακοποίηση καὶ κατάργηση τοῦ Ἀναστάσιμου Ὄρθρου

[…]

Σὲ συνέχεια τοῦ ἀνωτέρω κειμένου μου (romfea.gr/katigories/10-apopseis/43268-peri-tis-synodikis-egkykliou-gia-tin-metathesi-tis-anastasis, «Καὶ ἀναστάντα τῇ δευτέρα ἡμέρα κατὰ τὰς κυβερνητικὰς ἐντολάς»! anastasiosk.blogspot.com/2021/04/blog-post_734.html) προσθέτω συμπληρωματικά.

.                   Κάποιοι πρόβαλλαν τὸ ἐπιχείρημα ὅτι δὲν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα νὰ τελεστοῦν δύο Θ. Λειτουργίες τὸ Μ. Σάββατο, διότι, α) ἡ ἡμέρα ἀλλάζει τὸ ἀπόγευμα στὸν Ἑσπερινό, δηλαδὴ μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ τοῦ Μ. Σαββάτου ἔχουμε ἄλλη ἡμέρα, Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, καὶ β) βάσει τοῦ Τυπικοῦ ἐξαιροῦνται ἀπὸ τὸν κανόνα ἀπαγόρευσης τέλεσης δύο Θ. Λειτουργιῶν τὴν ἴδια ἡμέρα οἱ τρεῖς Δεσποτικὲς ἑορτές: παραμονὴ Χριστουγέννων καὶ Θεοφανίων, καὶ Μ. Σάββατο, λόγῳ τῆς ἰδιαίτερης σπουδαιότητας τῶν ἑορτῶν[1].
.                   Ἡ προσεκτική, ὅμως ἀνάγνωση τῶν τυπικῶν διατάξεων ὁδηγεῖ σὲ ἐντελῶς ἀντίθετα συμπεράσματα καί ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἀπαγορεύεται κατηγορηματικῶς ἡ τέλεση δύο Θ. Λειτουργιῶν ἀκόμα καὶ αὐτὲς τὶς ἡμέρες (ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ).

Ἂς δοῦμε τί προβλέπει τὸ Τυπικό:

1.Ὅταν ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων καὶ τῶν Θεοφανίων τυγχάνει ἡμέρα Τρίτη ἕως Σάββατο, τὴν παραμονὴ τῶν ἑορτῶν (Δευτέρα ἕως Παρασκευὴ) τελεῖται ὁ πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς τῆς ἑορτῆς μετά Θ. Λειτουργίας Μ. Βασιλείου καὶ ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τελεῖται Θ. Λ. Ἰω. Χρυσοστόμου.

2.Ὅμως ὅταν ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων καὶ τῶν Θεοφανίων τυχαίνει ἡμέρες Κυριακὴ ἢ Δευτέρα, τὴν παραμονὴ τῶν ἑορτῶν (Σάββατο ἢ Κυριακὴ) τελεῖται μόνο ὁ πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς τῆς ἑορτῆς χωρὶς Θ. Λειτουργία, καὶ ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς ἡ Θ. Λειτουργία Μ. Βασιλείου.
.                   Γιὰ ποιό λόγο τὸ τυπικὸ ἀπαγορεύει ρητῶς νὰ τελεστεῖ τὸ ἀπόγευμα Ἑσπερινὸς μαζὶ μὲ Θ. Λειτουργία καὶ ἐπιτάσσει μόνο πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ ὅταν ἡ παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων καὶ Θεοφανίων πέφτει Σάββατο ἢ Κυριακή;
.                   Διότι ἁπλούστατα γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καὶ τάξη: 1. Εἶναι ἀδιανόητη ἡ τέλεση δύο Θ. Λειτουργιῶν τὴν ἴδια μέρα (ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ), καὶ 2. Ἀπαγορεύεται ἡ τέλεση Θ. Λειτουργίας ὅταν ὁ ἱερουργῶν ἱερέας δὲν εἶναι ἀπολύτως νηστικὸς ὅλη τὴν ἡμέρα μέχρι νὰ λειτουργήσει, καθὼς καὶ οἱ πιστοὶ δὲν μποροῦν νὰ κοινωνήσουν ἂν ἔχουν φάει πρὶν (κανόνες Στ-29, Καρθ-41 (-48), Καρθ-47 (-50), Νικηφ-9)!

.                   Γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὴ λειτουργικὴ πράξη πρέπει νὰ θυμηθοῦμε ὅτι:

1.Οἱ κατ’ ἐξοχὴν βαπτισματικές ἡμέρες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας ἦταν τὸ Πάσχα καὶ ἡ 6η   Ἰανουαρίου (ἑορτὴ τῆς Θ. Ἐπιφανείας (Χριστούγεννα καὶ Θεοφάνια μαζὶ – ἀργότερα διαχωρίστηκαν τὰ Χριστούγεννα στὶς 25 Δεκεμβρίου). Οἱ πανηγυρικὲς αὐτὲς ἑορτὲς τῆς Ἀναστάσεως καὶ Θ. Ἐπιφανείας (Γέννηση καὶ Βάπτιση Κυρίου) ἦταν οἱ καταλληλότερες γιὰ τὴν ὑποδοχὴ διὰ τοῦ Βαπτίσματος τῶν νέων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ἀπόγευμα, λοιπόν, τῆς παραμονῆς τῶν μεγάλων αὐτῶν ἑορτῶν κατὰ τὴν ὥρα τοῦ Ἑσπερινοῦ ὅπου ἔχουμε τὴν προετοιμασία-ἒναρξη τῆς πανηγύρεως τῆς ἑορτῆς, τελοῦνταν οἱ ὁμαδικὲς βαπτίσεις τῶν Κατηχουμένων[2], καί, ἀσφαλῶς, μετὰ τὴ βάπτιση ἀκολουθοῦσε ἡ πανηγυρικὴ Θ. Λειτουργία. Στὴ συνέχεια, πιστοὶ καὶ νεοφώτιστοι παρέμεναν σὲ ὅλη τὴν παννυχίδα μέχρι τὰ ξημερώματα τῆς κυριωνύμου ἡμέρας ὁπότε ἐτελεῖτο ἡ Θ. Λειτουργία καὶ μετὰ ἀπονήστευαν (Στ-89, Διονυσ-1). Συνεπῶς ἡ Θ. Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου ποὺ τελεῖται τὴν παραμονὴ μαζὶ μὲ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς ἔχει νὰ κάνει κυρίως μὲ τὴ Βάπτιση καὶ ὄχι μὲ τὴ σπουδαιότητα τῆς ἑορτῆς. Ἂν δὲν ὑπῆρχαν οἱ ὁμαδικὲς Βαπτίσεις, δὲν θὰ ἐτελεῖτο ἡ Θ. Λειτουργία μαζὶ μὲ τὸν Ἑσπερινὸ τὴν παραμονὴ (ὅπως δὲν τελεῖται τὴν μεγάλη ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ τὴ Δευτέρα τοῦ Ἁγ. Πνεύματος).

2. Ἀσφαλῶς, ἡ Βάπτιση καὶ ἡ Θ. Λειτουργία-Θ. Κοινωνία προϋπέθετε αὐστηρὴ νηστεία [«προνηστευσάτω ὁ βαπτίζων καὶ ὁ βαπτιζόμενος»[3] καὶ κανόνες Στ-29, Καρθ-41 (-48), Καρθ-47 (-50), Νικηφ-9]. Ἡ παραμονὴ λοιπὸν τῆς Θ. Ἐπιφανείας (5 Ἰανουαρίου) καὶ ἡ παραμονὴ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου (Μ. Σάββατο) εἶναι μέρες αὐστηρότατης νηστείας, λόγῳ τῆς Βαπτίσεως[4] καὶ συνακόλουθα τῆς τελέσεως Θ. Λειτουργίας τό ἀπόγευμα μέ τόν Ἑσπερινό. Ἐπιπλέον, τὸ Μ. Σάββατο ἡ αὐστηρότατη νηστεία ὡς ἔχουσα  Κυριακὴ θεμελίωση λόγῳ τῆς Τριημέρου Ταφῆς τοῦ Κυρίου («ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν», Ματθ. 9, 14-15) ἐκτείνεται καὶ μετὰ τὸν Ἑσπερινό-Θ. Λειτουργία καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας τοῦ Μ. Σαββάτου μέχρι τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀναστάσιμης Θ. Λειτουργίας τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, ὁπότε καί ἀπονηστεύουμε (Στ-89, Διονυσ-1).

3.Ὅμως, ὅταν Χριστούγεννα-Θεοφάνια πέφτουν Κυριακὴ ἢ Δευτέρα, τὴν παραμονὴ τῶν ἑορτῶν, δηλαδὴ τὸ Σάββατο ἢ τὴν Κυριακή, δὲν μπορεῖ νὰ τελεστεῖ ὁ Ἑσπερινὸς μαζὶ μὲ Θ. Λειτουργία καὶ τελεῖται μόνο Ἑσπερινὸς διότι:

α.Ἀπαγορεύεται αὐστηρὰ ἡ νηστεία τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ (κανόνες Ἀποστ-64, Στ-55), συνεπῶς δὲν μποροῦν οἱ ἱερεῖς νὰ ἱερουργήσουν καὶ νὰ κοινωνήσουν καὶ οἱ πιστοὶ νὰ κοινωνήσουν, ἄρα δὲν ἐπιτρεπόταν τέλεση Θ. Λ. καὶ

β.Ἐπειδὴ κάθε Σάββατο καὶ Κυριακὴ πρωὶ ὅλο τὸ χρόνο προβλέπεται τέλεση πλήρους Θ. Λειτουργίας (κανόνες: Στ-52[5], Λαοδ-49[6], Λαοδ-51[7]) δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν τὸ ἀπόγευμα μαζὶ ἢ μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ νὰ τελεστεῖ καὶ πάλι γιὰ δεύτερη φορὰ μέσα στὴν ἴδια μέρα Θ. Λειτουργία καὶ νὰ κοινωνήσουν οἱ πιστοὶ δύο φορὲς τὴν ἴδια μέρα! Κάτι τέτοιο ἀπαγορεύεται αὐστηρὰ σὲ ὅλη τὴν ἐκκλησιαστικὴ μᾶς παράδοση!
.                   Τὸ Μ. Σάββατο ὅμως δὲν ὑπάρχει τέτοιο πρόβλημα διότι τὸ Μ. Σάββατο τὸ πρωὶ τελεῖται μόνο ὁ Ὄρθρος τοῦ Μ. Σαββάτου (δηλ. ὁ Ἐπιτάφιος – στὶς ἐνορίες τελεῖται Μ. Παρασκευὴ βράδυ) καὶ ποτὲ Θ. Λειτουργία. Ἡ Θ. Λειτουργία (τοῦ Μ. Βασιλείου) ἐτελεῖτο κανονικὰ τὸ ἀπόγευμα, στὸν Ἑσπερινὸ τοῦ Μ. Σαββάτου (Α΄Ἀνάσταση), ὁπότε οἱ πιστοὶ νηστικοὶ ὅλη τὴν ἡμέρα κοινωνοῦσαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἀργότερα τὸ βραδάκι τοῦ Μ. Σαββάτου ἄρχιζε ἡ Παννυχίδα, μετὰ τὸ μεσονύκτιο ψαλλόταν τὸ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!» καὶ ἀκολουθοῦσε ἡ Θ. Λειτουργία τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα (περὶ τὴν ἀλεκτροφωνία, σύμφωνα μὲ τὸν Διον-1)!
.                   Γιὰ περισσότερα στοιχεῖα καὶ πιὸ ἀναλυτικὰ στὸ κείμενο «Καὶ ἀναστάντα τῇ δευτέρᾳ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς κυβερνητικὰς ἐντολὰς» (27.4.21)[8]. Ἐπικαλοῦμαι μόνο τὴν ἄποψη τοῦ μεγάλου κανονολόγου τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας Ἁγ. Νικοδήμου, ὁ ὁποῖος γνώριζε πολὺ καλὰ καὶ πολὺ καλύτερα ἀπὸ ὅλους μας  καὶ τὴ λειτουργικὴ τάξη καί ζωὴ καὶ τὸ πολιτικὸ καὶ τὸ βυζαντινὸ τρόπο μετρήσεως τῆς ἡμέρας, καὶ συγκεφαλαίωσε τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση στὸ κρίσιμο ζήτημα τοῦ καθορισμοῦ τῆς ἀρχῆς τῆς ἡμέρας σημειώνοντας ἐπιγραμματικὰ: «ἡ ἡμέρα ἀρχινᾷ… ἀπὸ τῆς ζ΄ ὥρας τῆς νυκτὸς (ὥρα 1:00 πμ)  καὶ τελειώνει ἕως τῆς στ΄ ὥρας τῆς ἀκολούθου νυκτὸς  καὶ ὅ,τι πρᾶγμα γένη ἀναμεταξὺ εἰς τὰς εἰκοσιτέσσαρας ὥρας τοῦ ἡμερονυκτίου τούτου, φαίνεται καὶ λέγεται ὅτι ἐν ἡμέρα (ἴσως μιὰ) ἐγένετο»[9]. Τὰ ἀντίθετα εἶναι διανοητικὰ ἐπινοήσεις ἀλλότριες τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης καὶ ἐμπειρίας…
.                   Συμπερασματικὰ:

1.Ἡ μακραίωνη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ μὲ κανένα τρόπο νὰ ἀνεχθεῖ τήν τέλεση δύο Θ. Λειτουργιῶν τὴν ἴδια μέρα (ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ). Ποτὲ δὲν διανοήθηκαν οἱ Ἅγιοι ὅτι μὲ τὸν Ἑσπερινὸ ἀλλάζει ἡ ἡμέρα καὶ ἔτσι ἐπιτρέπεται ἡ τέλεση θ. Λειτουργίας τὸ πρωὶ καὶ στὴ συνέχεια τὸ βραδάκι ἄλλη Θ. Λειτουργία μετὰ τὸν Ἑσπερινό! 

2.Μὲ κανένα τρόπο δὲν ἐπιτρέπεται ἡ τέλεση Θ. Λειτουργίας ἀπὸ ἱερεῖς ποὺ ἔχουν φάει οὔτε ἐπιτρέπεται νὰ κοινωνήσουν οἱ πιστοὶ ποὺ εἶναι φαγωμένοι καὶ δὲν εἶναι ἀπολύτως νηστικοί. Μοναδικὴ δυνατότητα ἄσκησης οἰκονομίας ἔχουμε ὅταν κάποιος εἶναι ἑτοιμοθάνατος, τότε μπορεῖ νὰ κοινωνήσει καὶ ἂς μὴν εἶναι νηστικὸς (Νικηφ-9[10]).
.                   Ἦταν τόσο αὐστηρὴ ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ δὲν παρεῖχε τέτοια κατ’ οἰκονομία ἐξαίρεση οὔτε στὶς μεγάλες ἑορτὲς τῆς Θ. Ἐπιφανείας (Χριστούγεννα καὶ Φῶτα). Προτιμᾶ νὰ ἀλλάξει τὸ Τυπικὸ τῆς τέλεσης πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ καὶ Θ. Λειτουργίας τήν παραμονή καὶ νὰ μὴν τελέσει Θ. Λειτουργία παρὰ μόνο Ἑσπερινὸ προκειμένου νὰ μὴν παραβεῖ τὶς θεμελιώδεις αὐτὲς λειτουργικὲς καὶ κανονικὲς ἀρχὲς ποὺ ἔχουν διαποτίσει ὅλη τὴν ἐκκλησιαστικὴ μας παράδοση. 

Πρωτοπρεσβύτερος
Ἀναστάσιος  Κ.  Γκοτσόπουλος
Ἐφημέριος  Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν
agotsopo@gmail.com, τηλ. 6945-377621

—————————————

[1] Ἱ. Μ. Ἐδέσσης, «Γιὰ τὸν χρόνο ἑορτασμοῦ τῆς Ἀναστάσεως» (26.4.21), στὸ histographos.blogspot.com/2021/04 /blog-post_26.html.

[2] Κατάλοιπα αὐτῆς τῆς λειτουργικῆς πρακτικῆς τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας διατηροῦνται μέχρι σήμερα στὴ λειτουργικὴ μας πράξη (πολλὰ παλαιοδιαθηκικά ἀναγνώσματα, ἀποστολικό-εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα).

[3] Διδαχὴ Ἁγ. Ἀποστόλων 7, 4, ΒΕΠΕΣ 2, 217: «Πρὸ δὲ τοῦ βαπτίσματος προνηστευσάτω ὁ βαπτίζων καὶ ὁ βαπτιζόμενος καὶ εἴ τινὲς ἄλλοι δύνανται· κελεύσεις δὲ νηστεῦσαι τὸν βαπτιζόμενον πρὸ μιᾶς ἢ δύο», βλ. Π. Σκαλτσῆ, «Ἡ προβαπτισματική νηστεία» στὸ Λειτουργικὲς Μελέτες Ι, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2010, σσ. 87-88.

[4] Βλ. Νικόδημος (Βαλληνδρᾶς), Μητροπολίτης Πατρῶν, «Περὶ τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ καὶ τῆς χρήσεως αὐτοῦ», στὸ pentapostagma.gr/arheio/19066_peri-toy-megaloy-agiasmoy-kai-tis-hriseos-aytoy.

[5] «Ἐν πάσαις ταῖς τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς τῶν νηστειῶν ἡμέραις, παρεκτὸς Σαββάτου, καὶ Κυριακῆς, καὶ τῆς ἁγίας τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἡμέρας, γινέσθω ἡ τῶν προηγιασμένων ἱερὰ λειτουργία».   Σύμφωνα δὲ μὲ τὸν Ἃγ. Συμεών Θεσσαλονίκης: «Ἐπεί γὰρ ἀναγκαιοτάτη  πρὸ παντὸς ἡ φρικτοτάτη καὶ ἱερὰ τελετή, καὶ τοῦ κόσμου παντὸς σωτήριον, οὐκ ἒδοξεν δίκαιον εἶναι καθόλου πεπαῦσθαι ταύτην οὐδὲ κατ’  αὐτὴν τὴν μεγάλην ὀνομαζομένην καὶ οὖσαν Τεσσαρακοστήν. Διὸ καὶ ἐν αὐτῇ κατὰ Σάββατον μὲν οἱ Πατέρες διετυπώσαντο καὶ Κυριακήν, τὴν ἱερὰν ἐπιτελεῖν ἡμᾶς θυσίαν, ἐκπληροῦντες τὸ τοῦ Κυρίου παράγγελμα… Ἐν ταῖς πέντε δὲ ἡμέραις λειτουργεῖν προηγιασμένα, καὶ οὐδ’ ἐν ἄλλῃ τινὶ ἡμέρᾳ τὴν ἀναίμακτον καὶ ζωόθυτον  θυσίαν τελεῖσθαι οὐ νενομοθετήκασι» (PG 155, 904B).

[6] Λαοδ-49: Ὅτι οὐ δεῖ ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ ἄρτον προσφέρειν, εἰ μὴ ἐν Σαββάτῳ καὶ Κυριακῇ μόνον», βλ. σχόλια Ζωναρᾶ καὶ Βαλσαμῶνος στὸν Στ-52, στὸ Γ. Ράλλη-Μ.Ποτλή, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 2002, τ. Β΄, σ. 427-428.

[7] Λαοδ-51: «Ὅτι οὐ δεῖ ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ μαρτύρων γενέθλια ἐπιτελεῖν, ἀλλὰ τῶν ἁγίων μαρτύρων μνήμας ποιεῖν ἐν τοῖς Σαββάτοις καὶ ταῖς Κυριακαῖς».

[8]anastasiosk.blogspot.com/2021/04/blog-post_734.html, «Καὶ ἀναστάντα τῇ δευτέρα ἡμέρα κατὰ τὰς κυβερνητικὰς ἐντολάς»! | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (wordpress.com)

[9] Σχόλιο στὸν Στ-89, Πηδάλιον, ἐκδ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 1991, σ. 297-298.

[10] Νικηφ-9: «Δεῖ μεταδιδόναι τῆς θείας Κοινωνίας τῷ ἀσθενούντι ἀποθανεῖν κινδυνεύοντι, καὶ μετὰ τὸ γεύσασθαι βρώσεως».

, , , ,

Σχολιάστε

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΣΧΑ 2021 ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ (Ὁ μόνιμος «ἰός», ὁ «ἔσχατος ἐχθρὸς» ὁ θάνατος)

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΣΧΑ 2021

Τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου Β´

.                             Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου μᾶς βρίσκει γιὰ δεύτερη χρονιὰ τραυματισμένους. Ταπεινωμένη ἡ οἰκουμένη ἀπὸ ἕνα ἀόρατο ἐχθρό, ἀναγκάζεται σὲ ἀπομόνωση τῶν κοινωνιῶν. Πολλοὶ ἄνθρωποι πέθαναν μέσα σὲ ἕνα χρόνο. Αὐτὴ τὴν στιγμὴ ἐπιθυμῶ νὰ φέρω στὴ μνήμη μας τὴν ἀπώλεια αὐτῶν τῶν συνανθρώπων μας, καθὼς καὶ τῶν ἐπισκόπων, ἱερέων, μοναχῶν, μοναζουσῶν καὶ πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                             Εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες προσπαθοῦν νὰ ἀναχαιτίσουν τὴ μετάδοση τοῦ ἰοῦ, μὲ τοὺς συνανθρώπους μας, νὰ συμβάλλουν μὲ ὑπευθυνότητα. Ὅμως, ὁρισμένοι ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξη τοῦ ἰοῦ καὶ ἄλλοι τὴν συνδέουν μὲ σενάρια συνωμοσίας. Μέσα σὲ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω προσωπικὰ ὅλους τοὺς ἰατροὺς καὶ τὸ ὑγειονομικὸ προσωπικὸ γιὰ τὴν καθημερινή τους αὐτοθυσία.
.                             Οἱ πανδημίες διαβρώνουν τὸν ἤδη ὑπάρχοντα τρόπο ζωῆς καὶ προωθοῦν ἕναν νέο. Ἡ τωρινὴ πανδημία ρυθμίζει ψηφιακὰ τὴ ζωή μας μὲ τρόπο σχεδὸν καθολικό. Ὅλα γίνονται ἀπὸ μακριά: τηλεκπαίδευση, τηλεδιάσκεψη, τηλεργασία. Βιώνουμε τὴν κορύφωση τῆς τραγωδίας κατὰ τὴν φοβερὰ ὥρα τοῦ θανάτου. Δὲν εἶναι ἐφικτὸ νὰ δοῦμε, οὔτε νὰ ἀγγίξουμε γιὰ τελευταία φορὰτοὺς ἀγαπημένους μας νεκρούς.
.                             Πολλὲς ἀπὸ τὶς νέες αὐτὲς ἀλλαγὲς ἦρθαν φιλοδοξώντας νὰ μείνουν μόνιμα καὶχαρακτηρίζονται ἀπὸ μία παραδοξότητα: τὸ νέο, ποὺ προβάλλει ὡς λύση, ταυτόχρονα μᾶς ὑποδουλώνει. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς διευκολύνει, συγχρόνως μᾶς ἐξαρτᾶ, μᾶς περιορίζει τὴν ἐλευθερία. Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία διευκολύνει τὴ ζωὴ τοῦ πλανήτη, παράλληλα μᾶς ἀποξενώνει.
.                             Οἱ πανδημίες ἀποτελοῦν σύμπτωμα τῆς ἀνθρώπινης θνητότητας, ποὺ εἰσῆλθε στὴν ἱστορία, ὅταν διακόψαμε τὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεὸ καὶ κάναμε κέντρο τῆς ζωῆς μας τὸν ἑαυτό μας. Ἔκτοτε, ἐπικεντρωνόμαστε μονομερῶς στὴν ἀνακούφιση τῶν ἑκάστοτε προβλημάτων καὶ μᾶς διαφεύγει τὸ οὐσιῶδες: ἀκόμη καὶ ἐὰν αὐτὸς ὁ ἰὸς νικηθεῖ, ἀργότερα ἄλλος θὰ ἐμφανισθεῖ, ὅπως συμβαίνει πάντοτε στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Ἀλλὰ καὶ πέρα ἀπὸ αὐτὸ ὑπάρχει ὁ μόνιμος «ἰός», ὁ«ἔσχατος ἐχθρὸς» ὁ θάνατος. Ἡ αἰτία τῶν ἀνθρωπίνων προβλημάτων εἶναι πνευματική: εἶναι ἡἀνθρώπινη φιλαυτία.
.                             Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου ἀνέτρεψε τὰ μέχρι τότε ἀνθρώπινα, ἀδαμικὰδεδομένα καὶ εἰσήγαγε στὴν ἱστορία νέα, μυστηριακά, ἐσχατολογικὰ δεδομένα. Μὲ ὅλα τὰ γεγονότα τῆς θείας Οἰκονομίας, μὲ τὴν Ἐνσάρκωση καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ἀνέπλασε τὴν ἀνθρώπινη φύση: «Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, …ἡμᾶς διεβίβασεν». Ἡ κοσμικὴ πραγματικότητα γεύεται ἤδη τὴν ἐν Χριστῷἀνακαίνισή της: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια». Ἀπέναντι στὴφθορὰ ὁλόφωτη ἡ Χάρη τῆς Ἀναστάσεως.
.                             Τὸ κέντρο τῆς Ἱστορίας πλέον δὲν εἶναι ἀδαμικἀνθρωπότητα ποὺ θνήσκει, ἀλλἡ μεταμορφωμένη ἐν Χριστἀναστημένη ἀνθρωπότητα, ποὺ συναντοῦμε στὴν Ἐκκλησία. ἩἘκκλησία, ὡς ἄλλη ζύμη, διὰ τοῦ Θεανθρώπου, προετοιμάζει καθοριστικά, σιωπηρά, διὰ τῆς ἄκρας ταπεινώσεως καὶ ἀδοξίας, τὴν ὑποδοχὴ τῆς Ἐρχομένης Βασιλείας Του.

Ἀδελφοί μου,

.                             Ἡ πανδημία μᾶς ἔφερε γιὰ ἄλλη μία φορὰ ἐνώπιον τῶν ὁρίων μας. Ἔφερε στὸ προσκήνιο τὸν θάνατο ποὺ ἀπωθοῦμε στὸ παρασκήνιο. Τὸν ἀφύσικο θάνατο ποὺ ὁ Θεάνθρωπος νίκησε μὲ τὴν Ἀνάστασή Του. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, δὲν ζοῦμε ὅπως «οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα», καθότι μέσα ἀπὸ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας προγευόμαστε τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀπαρχὴ«ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου».
.                             Εὔχομαι ἡ χαρὰ τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως νὰ καταυγάζει τὴ ζωή μας.

Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!».

ΠΗΓΗ: iaath.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΠΑΣΧΑ 2021 «ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

.                           Τήν ψυχωφελῆ πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν καί προσκυνήσαντες τά Πάθη καί τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου, ἰδού καθιστάμεθα σήμερον κοινωνοί τῆς ἐνδόξου Αὐτοῦ Ἀναστάσεως, λαμπρυνόμενοι τῇ πανηγύρει καί ἀναβοῶντες ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό κοσμοσωτήριον ἄγγελμα «Χριστός Ἀνέστη»!
.                           Ὅ,τι πιστεύομεν, ὅ,τι ἀγαπῶμεν, ὅ,τι ἐλπίζομεν ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι συνδέεται μέ τό Πάσχα, ἀπό αὐτό ἀντλεῖ τήν ζωτικότητά του, ἀπό αὐτό ἑρμηνεύεται καί νοηματοδοτεῖται. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀπάντησις τῆς Θείας ἀγάπης εἰς τήν ἀγωνίαν καί τήν προσδοκίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί εἰς τήν «ἀποκαραδοκίαν» τῆς συστεναζούσης κτίσεως. Ἐν αὐτῇ ἀπεκαλύφθη τό νόημα τοῦ «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν»[1] καί τοῦ «καί εἶδεν ὁ Θεός τά πάντα, ὅσα ἐποίησεν, καί ἰδού καλά λίαν»[2].
.                           Ὁ Χριστός εἶναι «τό Πάσχα ἡμῶν»[3], «ἡ ἀνάστασις πάντων». Ἐάν ἡ πτῶσις ὑπῆρξεν ἀναστολή τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου πρός τό «καθ᾿ ὁμοίωσιν», ἐν Χριστῷ ἀναστάντι ἀνοίγεται πάλιν εἰς τόν «ἠγαπημένον τοῦ Θεοῦ» ἡ ὁδός τῆς κατά χάριν θεώσεως. Συντελεῖται τό «μέγα θαῦμα», τό ὁποῖον ἰᾶται τό «μέγα τραῦμα», τόν ἄνθρωπον. Εἰς τήν ἐμβληματικήν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ἐν τῇ Μονῇ τῆς Χώρας, ἀτενίζομεν τόν κατελθόντα «μέχρις ᾍδου ταμείων» Κύριον τῆς δόξης καί καθελόντα θανάτου τό κράτος, νά ἀναδύηται ζωηφόρος ἐκ τοῦ τάφου, συνανιστῶν τούς γενάρχας τῆς ἀνθρωπότητος, καί ἐν αὐτοῖς ἅπαν τό ἀνθρώπινον γένος, ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἐσχάτων, ὡς ἐλευθερωτής ἡμῶν ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἀλλοτρίου.
.                           Ἐν τῇ Ἀναστάσει φανεροῦται ἡ ἐν Χριστῷ ζωή ὡς ἀπελευθέρωσις καί ἐλευθερία. «Τῇ ἐλευθερίᾳ … Χριστός ἡμᾶς ἡλευθέρωσε»[4]. Τό περιεχόμενον, τό «ἦθος» αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία πρέπει νά βιωθῇ ἐνταῦθα χριστοπρεπῶς, πρίν τελειωθῇ ἐν τῇ ἐπουρανίῳ Βασιλείᾳ, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ βιωματική πεμπτουσία τῆς «καινῆς κτίσεως». «Ὑμεῖς γάρ ἐπ᾿ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί· μόνον μή τήν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμήν τῇ σαρκί, ἀλλά διά τῆς ἀγάπης δουλεύετε ἀλλήλοις»[5]. Ἡ ἐλευθερία τοῦ πιστοῦ, τεθεμελιωμένη εἰς τόν Σταυρόν καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος, εἶναι πορεία πρός τά ἄνω καί πρός τόν ἀδελφόν, εἶναι «πίστις δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένη»[6]. Εἶναι ἔξοδος ἀπό τήν «Αἴγυπτον τῆς δουλείας» καί τῶν ποικίλων ἀλλοτριώσεων, χριστοδώρητος ὑπέρβασις τῆς ἐσωστρεφοῦς καί συρρικνωμένης ὑπάρξεως, ἐλπίς αἰωνιότητος, ἡ ὁποία ἐξανθρωπίζει τόν ἄνθρωπον.
.                           Ἑορτάζοντες τό Πάσχα, ὁμολογοῦμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ, ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ «ἔχει ἤδη ἐγκαθιδρυθῆ, ἀλλά δέν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ»[7]. Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἀναστάσεως, τά ἐγκόσμια πράγματα ἀποκτοῦν νέον νόημα, ἐφ᾿ ὅσον εἶναι ἤδη μεταμορφωμένα καί μεταμορφούμενα. Τίποτε δέν εἶναι ἁπλῶς «δεδομένον». Τά πάντα εὑρίσκονται ἐν κινήσει πρός τήν ἐσχατολογικήν τελείωσίν των. Αὐτή ἡ «ἀκράτητος φορά» πρός τήν Βασιλείαν, ἡ ὁποία βιοῦται κατ᾿ ἐξοχήν ἐν τῇ εὐχαριστιακῇ συνάξει, προφυλάσσει τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἀφ᾿ ἑνός μέν ἀπό τήν ἀδιαφορίαν διά τήν ἱστορίαν καί τήν παρουσίαν τοῦ κακοῦ ἐν αὐτῇ, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ ἀπό τήν λήθην τοῦ Κυριακοῦ λόγου «ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»[8], τῆς διαφορᾶς δηλονότι μεταξύ τοῦ «ἤδη» καί τοῦ «ὄχι ἀκόμη» τῆς ἐλεύσεως τῆς Βασιλείας, συμφώνως καί πρός τό θεολογικώτατον «Ὁ Βασιλεύς ἦλθεν, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, καί ἡ Βασιλεία του θά ἔλθῃ»[9].
.                           Κύριον γνώρισμα τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας τοῦ πιστοῦ εἶναι ὁ ἀσίγαστος ἀναστάσιμος παλμός, ἡ ἐγρήγορσις καί ὁ δυναμισμός της. Ὁ χαρακτήρ αὐτῆς ὡς δώρου τῆς χάριτος ὄχι μόνον δέν περιορίζει, ἀλλά ἀναδεικνύει τήν ἰδικήν μας συγκατάθεσιν εἰς τήν δωρεάν, καί ἐνδυναμώνει τήν πορείαν μας καί τήν ἀναστροφήν μας ἐν τῇ νέᾳ ἐλευθερίᾳ, ἡ ὁποία ἐμπερικλείει καί τήν ἀποκατάστασιν τῆς ἀλλοτριωθείσης σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν κτίσιν. Ὁ ἐν Χριστῷ ἐλεύθερος δέν ἐγκλωβίζεται εἰς «γήϊνα ἀπόλυτα», ὡς «οἱ λοιποί, οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα»[10]. Ἡ ἐλπίς ἡμῶν εἶναι ὁ Χριστός, ἡ ἐν Αὐτῷ ὡλοκληρωμένη ὕπαρξις, ἡ λαμπρότης καί ἡ φωτοχυσία τῆς αἰωνιότητος. Τά βιολογικά ὅρια τῆς ζωῆς δέν ὁρίζουν τήν ἀλήθειάν της. Ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέλος τῆς ὑπάρξεώς μας. «Μηδείς φοβείσθω θάνατον∙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν ὑπ᾿ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν ᾍδην ὁ κατελθών εἰς τόν ᾍδην»[11]. Ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία εἶναι ἡ «ἄλλη πλᾶσις»[12] τοῦ ἀνθρώπου, πρόγευσις καί προτύπωσις τῆς πληρώσεως καί τῆς πληρότητος τῆς Θείας Οἰκονομίας ἐν τῷ «νῦν καί ἀεί» τῆς ἐσχάτης ἡμέρας, ὅτε οἱ «εὐλογημένοι τοῦ Πατρός» θά ζοῦν πρόσωπον πρός πρόσωπον μετά τοῦ Χριστοῦ, «ὁρῶντες αὐτόν καί ὁρώμενοι καί ἄληκτον τήν ἀπ᾿ αὐτοῦ εὐφροσύνην καρπούμενοι»[13].
.                           Τό Ἅγιον Πάσχα δέν εἶναι ἁπλῶς μία θρησκευτική ἑορτή, ἔστω καί ἡ μεγίστη δι᾿ ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους. Κάθε Θεία Λειτουργία, κάθε προσευχή καί δέησις τῶν πιστῶν, κάθε ἑορτή καί μνήμη Ἁγίων καί Μαρτύρων, ἡ τιμή τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ «περισσεία τῆς χαρᾶς» τῶν Χριστιανῶν (Β´ Κορ. η´, 2), κάθε πρᾶξις θυσιαστικῆς ἀγάπης καί ἀδελφοσύνης, ἡ ὑπομονή ἐν ταῖς θλίψεσιν, ἡ οὐ καταισχύνουσα ἐλπίς τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι πανήγυρις ἐλευθερίας, ἐκπέμπουν πασχάλιον φῶς καί ἀναδίδουν τό ἄρωμα τῆς Ἀναστάσεως.
.                           Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, δοξάζοντες τόν πατήσαντα θανάτῳ τόν θάνατον Σωτῆρα τοῦ κόσμου, ἀπευθύνομεν πρός πάντας ὑμᾶς, τούς ἐν ἁπάσῃ τῇ Δεσποτείᾳ Κυρίου τιμιωτάτους ἀδελφούς καί τά προσφιλέστατα τέκνα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ἑόρτιον ἀσπασμόν, εὐλογοῦντες μαζί σας γηθοσύνως, ἐν ἐνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας.     

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκα´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως 

διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα 

          εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

—————————–

[1]  Γεν. α´,26.

[2]   Γεν. α´,31.

[3]   Α’ Κορ. ε´,7.

[4]   Γαλ. ε´,1.

[5]   Γαλ. ε´,13.

[6]   Γαλ. ε´,6.  

[7] Γεωργίου Φλωρόφσκυ, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, μτφρ. Δ. Τσάμη, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1976, σ. 37.

[8]  Ἰωάν. ιη´,36.

[9]   Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅ.π., σ. 99.

[10]  Α’ Θεσσ. δ´,13

[11] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Λόγος Κατηχητήριος εἰς τήν ἁγίαν καί λαμπροφόρον ἡμέραν τῆς ἐνδόξου καί σωτηριώδους Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Αναστάσεως. 

[12]   Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἔπη ἠθικά, ΒΕΠΕΣ 61, σ. 227.

[13] Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Δ´,27 (100), Κείμενον, μετάφρασις, σχόλια Ν. Ματσούκα, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1985, σ. 452. 

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία Του

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Διερχόμαστε τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, ποὺ κορυφώνεται στὴν Κυριακάτικη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ σωτηριῶδες μήνυμα ποὺ Αὐτὴ εὐαγγελίζεται διὰ τῆς Ἐκκλησίας Του. Οἱ Ἕλληνες ζοῦμε ἔντονα τὴν Ἀνάσταση, τὴν πανηγυρίζουμε. Μπορεῖ νὰ μὴν εἰσερχόμαστε ἰδιαίτερα στὴ Θεολογία τοῦ Μυστηρίου τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τῶν ὅσων ὑπέστη στὴνἐπίγεια ζωή Του καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἀλλὰ νιώθουμε ὅτι  αὐτὸ τὸ Μυστήριο, εἶναι συνυφασμένο μὲ τὴ ζωή μας, εἶναι ριζωμένο στὴν ψυχή μας.
.                     Τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες οἱ Ἕλληνες βρίσκουμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκδηλώσουμε τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὸν Χριστό, τὴν ἐθνική, τὴν κοινωνικὴ καὶ τὴν ἐκκλησιαστική μας συνέχεια καὶ συνοχή. Ἰδιαιτέρως ἡ συμμετοχή μας στὶς Ἀκολουθίες, στὶς Θεῖες Λειτουργίες καὶ στὴ Θεία Μετάληψη τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα βοηθάει στὴν ἀνάπαυλα ἀπὸ τὴν τύρβη τῆς καθημερινότητας καὶστὴ βίωση τοῦ Πάθους καὶ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Ἡ προσκύνηση τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ,ἡ συμμετοχὴ στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου καὶ ἡ ἐκδήλωση τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἡπιστοποίηση τῆς Πίστης τῶν Ἑλλήνων.
.                     Αὐτὰ τὰ ριζωμένα βιώματα τοῦ λαοῦ μας, ποὺ ἐπιβιώσανε μέσα μας ὅλους τοὺς προηγούμενους αἰῶνες ὑπάρχουν σήμερα γεγονότα ποὺ δείχνουν ὅτι σχετικοποιοῦνται καὶ ἐκλαμβάνονται ὡς ἁπλὲς κοινωνικὲς δραστηριότητες, ποὺ ἐπιδέχονται μεταφορές, περικοπές, ἀλλοιώσεις. Αἰτία δὲν εἶναι ἡ πανδημία, εἶναι ἡ ἀντιμετώπιση αὐτῶν τῶν βιωμάτων μας μέσα στὴν πανδημία. Ἡ ὑπερισχύουσα ἀντίληψη εἶναι ἡ ἐξίσωση τῶν βιωμάτων, ποὺ συνιστοῦν τὴνἰδιοπροσωπία μας, μὲ τὶς ὠφελιμιστικὲς ἀντιλήψεις περὶ τῆς οἰκονομικῆς καὶ ἐπιχειρηματικῆς δραστηριότητας.
.                      Γιὰ τὴ σωστὴ ἐφαρμογὴ τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων στὴ λειτουργία τῶν Ναῶν κατὰτὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀπαιτεῖται γνώση καὶ ἀποδοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης πνευματικότητας καὶ τῶνἐθνικῶν μας παραδόσεων. Χρειάζεται ὅσοι παίρνουν τὶς ἀποφάσεις νὰ μὴν ἔχουν συμπλέγματα ἰδεολογικῆς κατωτερότητας ἔναντι ὅσων δῆθεν ἀποτελοῦν τὴν ἐκσυγχρονιστικὴ ἰντελιγκέντσια τῆς χώρας μας. Χρειάζεται ἐπίσης νὰ ἔχουν διάθεση νὰ ἐξηγοῦν τὰ μέτρα στὸ λαό, ὅπως γίνεται μὲ τὸν ἐμβολιασμό, νὰ μὴν ἐπιδεικνύουν ἀλαζονεία καὶ νὰ μὴν δίδουν τὴν ἐντύπωση ὅτι γνωρίζουν θέματα, ποὺ προφανῶς ἀγνοοῦν.
.                     Γιὰ τὴ στάση τῶν πολιτικῶν μας εὐθύνη μεγάλη ἔχει ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία. Δείχνει ὅτι προτιμᾶ νὰ ἐκτελεῖ τὶς ἐντολές τους, γιατί θέλει τὴν ἡσυχία της, παρὰ νὰ ἐξηγεῖ καὶ νὰ πείθει τοὺς καλόπιστους τουλάχιστον πολιτικοὺς ὑπὲρ τῶν δικαίων τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ὅταν αὐτὰπαραβιάζονται. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική του ἡγεσία παραμένει ἐπὶ 13 χρόνια χωρὶς ποιμαντικὴ μέριμνα. Γιὰ τὸ τί «ἀποφασίζει» ἡ ΔΙΣ τὸ πληροφορεῖται μέσῳ τῶν ΜΜΕ, ἀφοῦ ἔχει ἐπιβάλει σιγὴ σὲ ὅλους τοὺς κληρικοὺς τῆς Ἐπικράτειας… Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος ἐπικοινωνεῖ διὰ ἐγκυκλίων   μόνο μὲ τοὺς Μητροπολίτες καὶ γιὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀποτελεῖθλιβερὸ γεγονὸς ὅτι ἀνέλαβε νὰ ἔχει ΜΟΝΗ της τὴν εὐθύνη γιὰ τὰ ὅσα θὰ συμβοῦν τὸ Μεγάλο Σάββατο ἐκτὸς τῆς Ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας καὶ τῆς λαϊκῆς μας παράδοσης, ἀφοῦ ἡ ΚοινὴὙπουργικὴ Ἀπόφαση δὲν ἀναφέρεται καθόλου σὲ αὐτό… –

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΑΣΧΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ «ἡ στέρηση μᾶς ἔμαθε νὰ ἐκτιμοῦμε τὰ ἀνεκ­τίμητα, νὰ βιώνουμε καρδιακὰ αὐτὰ ποὺ προσ­εγγίζαμε συχνὰ τόσο ἐπιφανειακά»

Τὸ πιὸ παράξενο Πάσχα τῆς ζωῆς μας

.                    «Τὸ φετινὸ Πάσχα ἦταν διαφορετικὸ ἀπ’ ὅσα ἔχουμε συνηθίσει· καὶ αὐτὸ διότι ἡ χώρα μας βρίσκεται στὸ στόχαστρο τοῦ κορωνοϊοῦ. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ καραντίνα καὶ ἡ ἀπαγόρευση τῆς κυκλοφορίας δὲν ἐμπόδισε δεκάδες συμπολίτες μας νὰ τηρήσουν τὶς παραδόσεις, καθὼς τὸ ψήσιμο τοῦ ὀβελία ἔγινε στὶς αὐλές, στὰ μπαλκόνια καὶ τὶς ταράτσες τῶν σπιτιῶν τους. Φυσικὰ δὲν ἔλειψαν οἱ χοροὶ καὶ τὰ τραγούδια. Ἄλλοι στὴν ταράτσα, ἄλλοι στοὺς δρόμους, ἄλλοι στὰ μπαλκόνια, ὅπου μποροῦσε ὁ καθένας, ἀρκεῖ νὰ διατηροῦσε τὸ ἔθιμο, ἀρκεῖ νὰ κρατοῦσε τὴν παράδοση»… «Ἡ φετινὴ Ἀνάσταση θά μείνει στὴν ἱστορία, ἐξαιτίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἐκκλησίες ἦταν κλειστὲς γιὰ τοὺς πιστούς, ἀμέσως μετὰ τά μεσάνυχτα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου δεκάδες βεγγαλικὰ φώτισαν τὸν ἑλληνικὸ οὐρανό»… «Τὴν ἴδια ὥρα… οἱ ψαλμωδίες «ἔσπασαν» τὴ βουβὴ πόλη» («Ἔθνος» 19-4-2020).
.                    Αὐτὰ μπόρεσε νὰ καταγράψει ἡ δημοσιογραφικὴ πένα. Τὰ συγκλονιστικὰ ὅμως εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν μπόρεσε οὔτε κὰν νὰ ὑποψιασθεῖ. Ὄχι τὰ ἔθιμα, ἀλλὰ τὰ μυστήρια, ὄχι τὰ βεγγαλικά, ἀλλὰ τὴν ὑπερκόσμια λάμψη στὰ πρόσωπα.
.                 Χιλιάδες οἰκογένειες μέσα στὰ σπίτια τους, μπροστὰ στὶς τηλεοράσεις ντυμένοι στὰ γιορτινά τους ὅλη τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἔβλεπαν μὲ δέος τὶς ἀκολουθίες καὶ ζοῦσαν σὰν νά ’ταν στὶς κατακόμβες. Κι ἄλλοι ἔκλαιγαν ὄχι γιὰ τὴν καραντίνα τους, ἀλλὰ γιὰ τὴ στέρηση τῆς λατρείας ποὺ βίωναν. Σὲ κάποιες ἐκκλησίες ἔβαλαν στὰ στασίδια λαμπάδες καὶ εἰκόνες ἁγίων, νὰ λειτουργηθοῦν αὐτοὶ γιὰ λογαριασμό μας. Κάποιες γερόντισσες κατέφυγαν γονατιστὲς μὲ τὶς λαμπάδες πίσω ἀπὸ τὰ ἅγια Βήματα, κι ἄλλες τρύπωναν νύχτα κρυφὰ στὰ μνήματα ν’ ἀνάψουν τὰ καν­τήλια, νὰ ποῦν τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» στὶς ψυχὲς ποὺ περίμεναν. Εἶναι καὶ κάποιοι ποὺ νηστεύουν ἀκόμη, προσμένοντας τὴν «Ἀνάσταση».
.                   Ὅλοι μας ὑποφέρουμε, ποὺ δὲν μπορέσαμε νά μεταλάβουμε! Κι ὁ πόνος μας θέριεψε, ὅταν εἴδαμε κάποιες φορὲς τὴ μάνα μας Ἐκκλησία νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ περιφρόνηση, κι ἀντικρίζαμε λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ νὰ ὁδηγοῦνται σὲ ἀστυνομικὰ τμήματα καὶ εἰσαγγελεῖς γιὰ ἀνακρίσεις.
.                Πράγματι ἦταν τὸ πιὸ παράξενο Πάσχα τῆς ζωῆς μας! Ἡ Ἐκκλησία πόνεσε, ἔκλαψε… Ζυγισθήκαμε ὅλοι μας. Δεχθήκαμε μὲ πόνο τὴ στέρηση τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου. Ἤδη ἡ στέρηση μᾶς ἔμαθε νὰ ἐκτιμοῦμε τὰ ἀνεκ­τίμητα, νὰ βιώνουμε καρδιακὰ αὐτὰ ποὺ προσ­εγγίζαμε συχνὰ τόσο ἐπιφανειακά. Καὶ τώρα προσ­μένουμε. Προσμένουμε Ἀνάσταση! Καὶ τὴν προσωπική μας, καὶ τῆς Πατρίδας μας.

, ,

Σχολιάστε

«ΔΕΥΤΕ ΠΟΜΑ ΠΙΩΜΕΝ ΚΑΙΝΟΝ»

,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟ τῆς ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΟΣ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΥΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΡΩΤΗΘΕΙ, ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟΣ ἢ ΑΒΑΠΤΙΣΤΟΣ»

Πασχάλιο Μήνυμα του Μητροπ. Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα

Πρός τό εὐσεβές πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται·
καί πᾶς ὁ ζῶν καί πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα.»
(Ἰωάν. ια´ 25-26)

.             Ἡ ψυχή τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ, ὅταν ὁλοκληρώσει, ἐν ἔργοις καί λόγοις, τήν ἐν Χριστῷ βιωτή της, εἰς τόν κόσμο τῆς γῆς, εἰσέρχεται εἰς τόν χωροχρόνο τῆς ἀθανάτου αἰωνιότητος, ὅπου μέ τήν χάρη τοῦ Κυρίου μας φωτίζεται ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάζει τόν Ἀναστάντα Χριστό.
.             Ἡ Ἐκκλησία, μέ τό διαχρονικό καί ἀποκαλυπτικό βίωμα τῶν καθ’ ἑκάστην γενεάν εὐαρεστησάντων τόν Θεάνθρωπο Χριστό, κατά τήν ἀποκαλυπτική ἐμπειρία τῶν Πατέρων, ἀλλά καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μακράν δέ κάθε ἰδεαλισμοῦ ἤ νοησιαρχικοῦ βαρλααμισμοῦ, μᾶς βεβαιώνει ὅτι χάσμα μέγα ὑφίσταται μεταξύ τῆς καταστάσεως τῶν ψυχῶν πού ζοῦν εἰς τήν ἐν Χριστῷ ἀθανασία, καί τῶν ψυχῶν ἐκείνων πού ζοῦν εἰς τό σκότος τοῦ κακοῦ, οἱ ὁποῖες διαρκῶς καί ἀτελεύτως ὁδύρονται. Ἡ κατάσταση τῶν ψυχῶν αὐτῶν ὀνομάζεται θάνατος.
.             Ἐν τούτοις οἱ ψυχές ζοῦν αἰωνίως, σέ διαφορετικές ὅμως καταστάσεις, τῆς ἀθανασίας ἤ τοῦ θανάτου. Εἰς τήν πρώτη περίπτωση ἡ ἀθανασία τους ἐκπηγάζει ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός τοῦ Χριστοῦ. Εἰς τή δεύτερη, οἱ ψυχές αὐτές ζοῦν τόν θάνατο, ἐπειδή ἀκριβῶς αἰχμαλωτίστηκαν ἀπό τόν ἀρχέκακο ἐχθρό τῶν ἀνθρώπων, εἰς τό σκοτάδι τό αἰώνιο. Εἰς τήν πρώτη, βιώνουν ἀναπαυμένες οἱ ψυχές τή χαρά καί τήν ἀπόλαυση τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Παραδείσῳ, ἐνῶ εἰς τήν δεύτερη ζοῦν τή θλίψη καί τό σκότος πού ἐκλαμβάνεται ὡς θάνατος, ἐπειδή ἀδυνατοῦν νά μετέχουν καί νά κοινωνοῦν εἰς τή χαρά καί εἰς τήν ἀγαλλίαση τοῦ ἀνεσπέρου φωτός τῆς Ἀναστάσεως. Μέγα τό μεταξύ των χάσμα.
.             Πολλοί οἱ προσευχόμενοι γιά νά ἀποφασίσει ὁ Τριαδικός Θεός τῆς ἀγάπης, τοῦ ἐλέους καί τῆς μακροθυμίας, νά γεφυρώσει τό χάσμα αὐτό, προκειμένου νά ὁδεύσομε εἰς τήν ἀποκατάσταση τῶν πάντων, ὅπως κατά τήν γνώμη πολλῶν φρονεῖ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης. Κατά δέ τόν Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, ὁ Θεός θά δώσει τέλος εἰς τήν ὀδύνη τοῦ σκότους τῆς κολάσεως τῶν ψυχῶν, χωρίς ὅμως νά ζήσουν καταστάσεις θεώσεως ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι. Ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ ὁ Ἅγιος τῆς καταλλαγῆς καί τῆς συγχωρήσεως, Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, παρόλο πού τοῦ ἀποκαλύφθηκε ὁ γνόφος τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ καί γνώρισε καταστάσεις παραδείσου καί κολάσεως, μᾶς καλεῖ νά μένομε πιστοί καί ἀφοσιωμένοι εἰς τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία, μέ ἐμπειρική καί ὄχι θεωρητική ἤ ἰδεαλιστική γνώση, μᾶς βεβαιώνει, γιά ὅλους τούς ἐπί γῆς ζήσαντες, γιά ἐμᾶς τούς ζῶντες ἐπί τῆς γῆς καί ὅσους ἄλλους θά ἀκολουθήσουν, ὅτι ἡ ζωή συνεχίζεται ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ πέρα καί μετά ἀπό τόν κόσμο αὐτό.
.             Εἰς τόν κόσμο αὐτό δυνάμεθα ἐλεύθερα νά ψηφίζομε ἤ νά ἀναθεωροῦμε συντάγματα, νόμους καί διακηρύξεις γιά ἀνθρώπινα ἤ ἀτομικά δικαιώματα, νά διαμορφώνομε τά ὅποια ἰδεολογικά σχήματα, νά πιστεύομε εἰς τόν Θεό ἤ νά εἴμαστε ἄπιστοι. Ὅμως, τό ποτήρι τῆς αἰωνιότητος, ὡς κατάσταση ἀθανασίας ἤ θανάτου, θά τό καταλύσουμε ἀκαταλύτως, χωρίς κανένας μας νά ἐρωτηθεῖ, βαπτισμένος εἰς Χριστόν ἤ ἀβάπτιστος. Ἡ συνέχιση τῆς ζωῆς εἰς τόν ἄλλο κόσμο συνθέτει τό πνευματικό μυστήριο, εἰς τό ὁποῖο ὑποκείμεθα, χωρίς νά ἑρωτηθοῦμε, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Πιστοί καί ἄπιστοι.
.             Κάθε Ὀρθόδοξος χριστιανός, μέ τόν ἀγῶνα του, μέσα εἰς ἕναν κόσμο ραγδαῖα πλέον μεταβαλλόμενο, δύναται διά τοῦ βαπτίσματος καί τῶν μυστηρίων της Ἐκκλησίας, νά γίνει μέτοχος καί κοινωνός τοῦ ἀνεσπέρου φωτός ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι. Εἰς τήν περίπτωση αὐτή ἡ ἐπί γῆς πνευματοφόρα κατάσταση συνεχίζεται νῦν καί ἀεί ἀθανάτως, εἰς τήν πέραν τοῦ κόσμου τούτου ζωή, ἡ δέ ἐλευθερία μας ὁλοκληρώνεται καί ἐξαντλεῖται ἀπό τήν ἐπιλογή μας, μεταξύ τῆς ἐν Χριστῷ ἀθανασίας ἤ τοῦ θανάτου μέ τόν ἀρχέκακο.
.             Οἱ ἄλλες ἐλευθερίες τοῦ κόσμου τούτου ἐξαρτῶνται κυρίως ἀπό τήν ἐποχή πού ζοῦμε. Διότι, τελικά πόσο ἐλεύθεροι ἦταν οἱ παπποῦδες μας ἤ οἱ γονεῖς μας τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων τοῦ προηγούμενου αἰῶνα, μέ τά ἑκατομμύρια τῶν θυμάτων τους, μέ τά συρματοπλέγματα καί τά τείχη τοῦ μίσους, μέ τούς ἐμφυλίους σπαραγμούς, τούς διχασμούς, τίς ἐθνοκτονίες καί τίς ἐθνοκαθάρσεις; Μήπως τόσο ἐλεύθεροι ὅσο καί οἱ πρόσφυγες καί οἱ μετανάστες τῆς ἐποχῆς μας, πού πνίγονται εἰς τά νερά τῆς Μεσογείου θαλάσσης ἤ ὅσο καί ὁ Ἕλληνας μετανάστης, πτυχιοῦχος τῆς γενιᾶς μας, πού ἀναγκάζεται «ἐλευθέρως» νά ζήσει εἰς τήν ἀλλοδαπή;
.             Οἱ πολύμορφοι ἰδεολογικοί μετασχηματισμοί τῶν αἰώνων καί τῶν ἐποχῶν, μέ τούς χειμῶνες καί τά καλοκαίρια τους, διαμορφώνουν τήν ἐλευθερία τοῦ κόσμου τούτου.
.             Ἡ σχέση μας, ἡ ἀφοσίωσή μας, ἡ συμπόρευση ἤ ἡ ἄρνησή μας μέ τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τόν Ἀναστάντα Χριστό, σηματοδοτεῖ τήν πέρα τοῦ κόσμου τούτου πορεία μας εἰς τό φῶς ἤ εἰς τό σκοτάδι, εἰς τήν ἀθανασία τῆς αἰώνιας ἀγαλλίασης ἤ εἰς τό θάνατο.

Χριστός Ανέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

«Αὐτῷ ἡ δόξα καί νῦν καί εἰς ἡμέραν αἰῶνος ἀμήν» (Β΄ Πέτρ. γ´ 18)
Ἅγιον Πάσχα 2019
Διάπυρος πρός τόν ἀναστάντα Χριστόν εὐχέτης πάντων Ὑμῶν
† Ὁ Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου

ΑΝΔΡΕΑΣ

ΠΗΓΗ: imakb.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ τῆς ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ καὶ ὁ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΘΡΙΑΜΒΟΥ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Πασχάλιος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος
τοῦ Μητροπολίτου Μάνης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Γ´.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

   .             Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι κρυστάλλινη ἀλήθεια. Βεβαιότατο καί ἀναντίρρητο γεγονός. Ὁλόλαμπρη καί περισσότερο ἀπό τόν ἤλιο φωτοβόλος ἀλήθεια.
.             Πράγματι, τόν Ἀναστημένο Χριστό τόν εἶδαν, τόν κήρυξαν καί τόν βεβαίωσαν, ὄχι ἁπλῶς μέ τά λόγια τους, ἀλλά καί μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου τους, οἱ ἀπόλυτα εἰλικρινεῖς καί φιλαλήθεις μάρτυρες, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Αὐτοί, οἱ θεόφρονες Ἀπόστολοι διεκήρυξαν «ὅ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὅ ἐθεασάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν περί τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς μαρτυροῦμεν (Α´ Ἰωαν. 1,2). Καί παντοῦ ὅπου βρισκόντουσαν, ὅπου πήγαιναν μέ τό ἀκατανίκητο θάρρος, πού τούς ἔδινε ἡ ἀλήθεια, κήρυτταν καί διαβεβαίωναν, ὅτι «ἠγέρθη ὁ Κύριος» ὄντως.
.             Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἰδιαίτερα, ὁ ὁποῖος ἤκουσε καί εἶδε τόν Ἀναστάντα Χριστό διακηρύττει: ὁ Χριστός σταυρώθηκε γιά τίς ἁμαρτίες μας, ἐτάφη καί ἀνεστήθη τήν τρίτη ἡμέρα γιά τήν δικαίωση καί σωτηρία μας καί πολύ χαρακτηριστικά ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ ἄρνηση τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἄρνηση ὅλης τῆς πίστεως μας. “Εἰ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν” (Α´ Κορ. 15,47). Γι’ αὐτό καί πάντοτε κήρυττε: “Χριστόν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα”.
.             Ἀλλά τό κυριώτερο καί τό σπουδαιότερο, εἶναι αὐτός, ὁ τόσο γλυκύς καί τόσο θεσπέσιος χαιρετισμός τοῦ ἴδιου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ πρός στίς Μυροφόρες καί πρός ὅλους τούς πιστούς ὅλων τῶν αἰώνων, τό “Χαίρετε”! Χαιρετισμός θριάμβου καί νίκης πού ἐξῆλθε ἀπό τό ἀψευδές στόμα τοῦ Ἀναστάντος, τοῦ Νικητοῦ τοῦ θανάτου καί Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς. Ὁ οὐράνιος αὐτός χαιρετισμός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, κάμνει τόν Ἱερό Χρυσόστομο νά ἀναφωνεῖ: “Ποῦ σοῦ θάνατε τό κέντρον; ποῦ σου Ἅδη τό νῖκος; Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι”.
.             Αὐτή τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως, εὔχομαι, τέκνα ἀγαπητά τῆς καθ’ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, νά ἔχετε πάντοτε στή ζωή σας καί τό «Χαίρετε» τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ ἀληθινή χαρά, νά εἶναι διαρκῶς μέσα στίς ψυχές ὅλων μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ´

 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ καὶ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ (Μητροπ. Γόρτυνος Ἰερεμίας)

ΠΑΣΧΑ 2019
Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀδελφοί χριστιανοί, Χριστός Ἀνέστη!

1. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀδελφοί χριστιανοί, παρέμεινε στόν τάφο τρεῖς ἡμέρες. Ἡ μία μέρα ἦταν ἡ Παρασκευή. Ἡ δεύτερη μέρα ἦταν τό Σάββατο καί τήν νύχτα τοῦ Σαββάτου πρός τήν Κυριακή – χωρίς νά γνωρίζουμε ἀκριβῶς ποιά ὥρα – ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας. Εἶναι βέβαιο ὅτι ἀναστήθηκε, γιατί τό μαρτυροῦν πρῶτα-πρῶτα οἱ φρουροί τοῦ τάφου, ἀλλά καί ἔπειτα τό μαρτυροῦν οἱ ἐμφανίσεις τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ. Ἔχουμε ἕνδεκα ἐμφανίσεις τόν ἀριθμό. Ἦταν πολύ σημαντικό τό νά βεβαιωθεῖ ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ στούς μαθητές Του, γι᾽ αὐτό καί μετά τήν ἀνάστασή Του δέν ἀναλήφθηκε ἀμέσως στόν οὐρανό, ἀλλά παρέμεινε σαράντα μέρες στήν γῆ παρουσιαζόμενος σ᾽ αὐτούς καί μιλοῦσε γιά τήν Βασιλεία Του (Πράξ. 1,3).

2. Ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ὁποία μιλοῦσε ἰδιαίτερα ὁ Χριστός στούς μαθητές Του μετά τήν ἀνάστασή Του, εἶναι γιά ὅλο τόν κόσμο. Γι᾽ αὐτό καί στήν ἐμφάνιση στούς μαθητές Του στήν Γαλιλαία εἶπε ὁ Χριστός «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. 28,19). «Πάντα τά ἔθνη»! Χριστιανοί μου, πρέπει νά μᾶς πονάει τό ὅτι ὑπάρχουν ἔθνη, πλήθη ἀνθρώπων, πού δέν ἔχουν ἀκούσει τό μήνυμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐσταυρωμένου καί ἀναστημένου Κυρίου μας. Ἀλλά τό ἀκόμη χειρότερο, εἶναι τό ὅτι ὑπάρχουν ἄλλοι ἄνθρωποι πού ἄκουσαν τό λυτρωτικό μήνυμα, ἀλλά δέν τό δέχτηκαν.

3. Περισσότερο χειρότεροι ὅμως καί ἀπό αὐτούς εἶναι μερικοί δικοί μας, καί μάλιστα ἀφεντάδες μας ἐδῶ στήν Ὀρθόδοξη πατρίδα μας, πού, χωρίς ντροπή, λέγουν μέ καύχησή τους ὅτι δέν πιστεύουν στόν Θεό. Καί δέν τό λένε ψέματα αὐτό, ἀφοῦ τό δείχνουν μέ τά ἔργα τους. Γιατί βάλθηκαν νά ξερριζώσουν τήν πίστη τοῦ καλοῦ λαοῦ μας καί μέ πεῖσμα θέλουν νά διώξουν τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀπό τά Σχολεῖα μας. Αὐτοί, χριστιανοί μου, εἶναι ὅλοι τους πραγματικά ἀξιολύπητοι καί περισσότεροι ἀξιοκατάκριτοι καί ἀπό τούς πρώτους καί ἀπό τούς δεύτερους. Γιατί, ἀφοῦ κατοικοῦν στήν Ἑλλάδα, ἔχουν ἀκούσει γιά τήν ἀληθινή πίστη τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἔχουν δεῖ τά θαύματά της. Καί ὅμως, τυφλοί καί πωρωμένοι στήν ψυχή ὄντες, παραμένουν ἀκόμη ἄθεοι καί πολέμιοι.
Ἀλλά μή φοβᾶστε, χριστιανοί! Τό Φῶς τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ μας εἶναι δυνατό καί εὐχόμαστε νά φωτίσει ὅλους, καί ἀθέους καί ἀπίστους καί πολεμίους, καί νά γονατίσουν καί αὐτοί μαζί μας στόν νικητή τοῦ θανάτου, τόν σταυρωμένο καί ἀναστημένο Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ἀναγνωρίζοντάς Τον, ὅπως ἐμεῖς, ὡς ἀληθινό Θεό, τόν μοναδικό Σωτήρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ἀδελφοί!

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

 

 

, ,

Σχολιάστε