Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Πάπας

ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!

Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΠΆΠΑΣ

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 09.12.16

.           Κάθε φορὰ ποὺ βλέπω ἢ ἀκούω τὸν πάπα σὲ κάποια λατρευτικὴ ἡ κοινωνικὴ ἐκδήλωση, διαπιστώνω μὲ λύπη ὅτι μέγα χάσμα ἐστήρικται μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν. Ἡ ἀπόσταση ποὺ μᾶς χωρίζει εἶναι μεγάλη καὶ ἡ ὅποια προσέγγιση ἀδύνατη. Καὶ ἀπορῶ μὲ τοὺς δικούς μας οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι λαχταροῦν πότε νὰ πλησιάσουν τὸν πάπα, νὰ τοῦ φιλήσουν τὸ χέρι, νὰ βρεθοῦν ἔστω καὶ λίγα λεπτὰ κοντά του, νὰ πάρουν δύναμη ἀπὸ τὴ δύναμή του, νὰ γίνουν μέτοχοι τῆς «πνευματικότητάς του» καὶ νὰ ἀξιωθοῦν τῆς πολύτιμης εὐλογίας του. Δὲν μποροῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ δοῦν ὅτι τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ οἱ πολιτικές του ἐπιδιώξεις τὸν ἔχουν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο βίωμα καὶ ἔχει πιὰ μετατραπεῖ σὲ ἕνα ἄδειο δοχεῖο. Κινεῖται καὶ ἐμφανίζεται μὲ τρόπο κοσμικὸ καὶ θέλει νὰ δημιουργεῖ ἐντυπώσεις πὼς τάχα αὐτὸς καὶ μόνο ἐκπροσωπεῖ τὸν χριστιανισμὸ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ αὔριο θὰ εἶναι καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῆς πανθρησκείας, γιὰ τὴν ὁποία ἐργάζονται ὅλα τὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου.
.           Ὁ πάπας ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔχει διαμορφώσει τὸν δικό του κόσμο, ποὺ εἶναι παντελῶς ἀλλοτριωμένος.Ἐργάζεται ἀδιάκοπα νὰ στηρίζει τὸ σαθρὸ οἰκοδόμημα τῆς «ἐκκλησίας» του καὶ νὰ διαφυλάσσει τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο, παράλληλα δὲ νὰ ὑλοποιεῖ τὸ σχέδιό του νὰ ὑποτάξει ὅλους τοὺς χριστιανούς. Ὁ πάπας δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ποὺ διακονεῖ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ εἶναι ὁ πολιτικὸς καὶ ἐγκόσμιος ἡγέτης τῆς «Ἐκκλησίας», ποὺ ὑπηρετεῖ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ὁ Χριστὸς ἔχει καταδικάσει στὴν ἐποχή του ἢ ποὺ τὸν εἶχαν ἀφήσει ἀδιάφορο, γιατί τὸ ἔργο Του ἦταν νὰ προσφέρει στὸ λαὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὴ διδασκαλία καὶ τὶς ἐντολὲς ποὺ ὁδηγοῦν στὴ σωτηρία. Νὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἐπὶ τῆς γῆς καὶ νὰ πολιτεύονται ὡς ἄγγελoι τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ πάπας ἔχει ξεχάσει πρὸ πολλοῦ τὸν οὐρανό. Εἶναι ἡγέτης, εἶναι ἀρχηγὸς κρατιδίου, ἐπιλέγει τὴν κοσμικὴ ἐξουσία καὶ θεατρινίζει μὲ θρασύτητα τὴν πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστό.
.               Ὅλα αὐτὰ εἶναι φυσικὰ ἐπακόλουθα, γιατί μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία δὲν μπορεῖς νὰ κατανοήσεις τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Οἱ παπικοὶ συνεχῶς μεταρρυθμίζονται καὶ προσαρμόζονται, ὅπως οἱ κοσμικοὶ ἄρχοντες ποὺ δὲν πιστεύουν στὴ σταθερότητα. Τοὺς λείπει τὸ ἐκκλησιαστικὸ βίωμα, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως. Πρέπει νὰ εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ ἀπέναντί τους. Οἱ σχέσεις μας τυπικὲς καὶ συγκρατημένες, χωρὶς ὑποχωρήσεις καὶ συμπροσευχές, χωρὶς «συνοδοιπορίες ἀγάπης», χωρὶς κατὰ συνθήκην μεγάλα καὶ κούφια λόγια, χωρὶς ἐναγκαλισμοὺς καὶ χειροκροτήματα καὶ χωρὶς ἐμπιστοσύνη στὶς ὑποσχέσεις καὶ διαβεβαιώσεις τους. Καὶ τὰ λέω αὐτά, γιατί οἱ οἰκουμενιστὲς ἔχουν ξεφύγει ἀπὸ κάθε ὅριο. Ἐπιδιώκουν τὶς καλὲς σχέσεις μὲ τοὺς παπικούς, ζητοῦν ἀκόμα καὶ ἱερὰ λείψανα ἀπ᾽ αὐτούς! Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ βοηθοῦν τοὺς παπικοὺς νὰ πετύχουν τὸ δόλιο σκοπό τους, δηλαδὴ τὴν ὑποταγὴ τῶν ὀρθοδόξων! Ἀλλὰ ποῦ νὰ καταλάβουν οἱ σοφοί τοῦ οἰκουμενισμοῦ; Ἔχουν ὑποστεῖ τόση πνευματικὴ διάβρωση, ποὺ θεωροῦν τὸ λύκο στoργικὸ ποιμένα καὶ τρέχουν ἀπὸ κοντά του χωρὶς νὰ συναισθάνονται ὅτι ὁ συγχρωτισμὸς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ἐπικίνδυνος καὶ καταδικασμένος ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας.

 

,

Σχολιάστε

«ΤΑΔΕ ΕΦΗ» Ο «ΑΛΑΘΗΤΟΣ»!

«Τάδε ἔφη» ὁ Πάπας!

.             Στὴν μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινὴ ἐφημερίδα τῆς Λάρισας «Ἐλευθερία» δημοσιεύθηκε (28-6-2016) ἡ ἑξῆς ἐκπληκτικὴ εἴδηση: «“Πιστεύω ὅτι ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τοὺς ὁμοφυλόφιλους”, δήλωσε ὁ πάπας Φραγκίσκος, ἀπαντών­τας στὶς ἐρωτήσεις τῶν δημοσιογράφων, κατὰ τὴν πτήση ἐπιστροφῆς ἀπὸ τὸ Γιερεβὰν (σ.σ. τῆς Ἀρμενίας) πρὸς τὴ Ρώμη.
.            Πιὸ ἀναλυτικὰ ὁ πάπας τόνισε: “Πιστεύω πὼς ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο πρέπει νὰ ζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τοὺς ὁμοφυλοφίλους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς φτωχούς, ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ποὺ ἦταν θύματα βιασμοῦ, ἀπὸ τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα τυχαίνουν ἐκμετάλλευσης στὴν ἐργασία καὶ ἐπειδὴ εὐλόγησε τόσα ὅπλα”.
.             Ἀναφερόμενος εἰδικότερα στὴ σχέση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τοὺς ὁμοφυλοφίλους, προσέθεσε: “Τὸ εἶπα κατὰ τὸ πρῶτο μου ταξίδι καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω. Ἐπαναλαμβάνω μᾶλλον τὴν Κατήχηση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας: Οἱ ὁμοφυλόφιλοι δὲν πρέπει νὰ εἶναι θύματα διακρίσεων, πρέπει νὰ τοὺς σεβόμαστε, μποροῦμε νὰ τοὺς συνοδεύσουμε μὲ τὴν ποιμαντική μας δράση. Μπορεῖ νὰ καταδικασθεῖ κάποια προσβλητικὴ πρὸς τοὺς ἄλλους παρέμβαση. Ἀλλὰ τὸ θέμα εἶναι ὅτι ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἔχει καλὴ θέληση καὶ άναζητεῖ τὸν Θεό, ποιοί εἴμαστε ἐμεῖς γιὰ νὰ κρίνουμε;”».
.           Ὁ Πάπας βέβαια μπορεῖ νὰ λέει καὶ νὰ δηλώνει ὅ,τι θέλει. Δὲν σημαίνει ὅμως ὅτι αὐ­τὰ ποὺ λέει εὐσταθοῦν. Ἄλλωστε εἶναι ὄχι ἁπλῶς αἱρετικὸς ἀλλὰ αἱρεσιάρχης. Καὶ ἐ­δῶ ὁ Πάπας περιπλέκει τὰ πράγματα. Ἡ συμπάθειά του, ὅπως τὴν ἐξέφρασε πρὸς τοὺς ὁμοφυλοφίλους, δὲν ἦταν ἡ πρέπουσα. Ἔκανε λάθος ὁ «ἀλάθητος». Ἔπρεπε μὲ πατρικὰ λόγια νὰ τοὺς καλέσει σὲ μετάνοια, ν̕ ἀνοίξει τὴν ἀγκαλιά του καὶ νὰ τοὺς δεχθεῖ κοντά του. Νὰ τοὺς πεῖ τί ἔπαθαν οἱ ὅμοιοί τους στὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα. Αὐτὸ σημαίνει πραγματικὸς σεβασμὸς πρὸς τὸν ἄλλον. Ἀγάπη εἰλικρινὴς καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του.

ΠΗΓΗ: osotir.org

,

Σχολιάστε

«Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ»

«Ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης
στήν κοινωνία τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς α´ χιλιετίας»
*

Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἀναστάσιος K. Γκοτσόπουλος
Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν
τηλ. 6945-377621, agotsopo@gmail.com

[Ἐν ὄψει τῆς ΙΔ´ συναντήσεως τῆς Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς
τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου

Ὀρθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικῶν στό Chieti τῆς Ἰταλίας (15-22.9.2016)]

4- Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ-Μ. ΛΑΥΡΑ ΑΓ. ΟΡΟΣἈπὸ τὴ μελέτη τῶν πρακτικῶν καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μποροῦμε μὲ βεβαιότητα νὰ καθορίσουμε τὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης καὶ τοῦ ἐπισκόπου της στὴν κοινωνία τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων:

Α´ Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης.

  1. Εἶναι σαφὲς τὸ αὐξημένο κῦρος καὶ ἡ ἐξαιρετικὴ τιμὴ ποὺ ἀπονεμόταν στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης. Συνακόλουθα, στὸν ἐπίσκοπό της ἡ Ἐκκλησία εἶχε ἀναγνωρίσει πρωτεῖο τιμῆς καὶ προκαθεδρίας στὴν τάξη τῶν τιμηθέντων μὲ πρεσβεῖα Πατριαρχικῶν Θρόνων. Οἱ λόγοι εἶναι σαφεῖς: α) ἦταν ἡ Ἐκκλησία τῆς «μεγαλωνύμου Ρώμης», τῆς πρωτεύουσας τῆς αὐτοκρατορίας, β) ἦταν δραστήρια στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ στὴν συναντίληψη ἄλλων ἐμπεριστάτων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ γ) ἦταν ἡ μοναδικὴ πόλη στὸ δυτικὸ-λατινικὸ κόσμο ποὺ δέχθηκε τὴν παρουσία καὶ τὸ κήρυγμα τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐκεῖ μαρτύρησαν καὶ ἡ ὁποία διατηροῦσε τοὺς Τάφους τους.

  2. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἐκαυχάτο ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἀποστολικὴ καταγωγή της ἀπὸ τοὺς Πρωτοκορυφαίους, τὴν ὁποία, προϊόντος τοῦ χρόνου, περιόρισε καὶ διαμόρφωσε σὲ «πέτρειο». Θὰ πρέπει ὅμως νὰ σημειωθεῖ ὅτι σὲ κανένα κανόνα Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἡ ἀπόδοση πρεσβείων τιμῆς στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης δὲν συνδέεται μὲ τὴν ἀποστολικὴ προέλευσή της, ἡ ὁποία κατὰ τὰ ἄλλα θεωρεῖται δεδομένη.

  3. Στὴν Ἀνατολὴ ἡ ἔννοια τῆς ἀποστολικότητος νοηματοδοτήθηκε διαφορετικὰ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπέκτησε ἄλλη βαρύτητα. Ταυτόχρονα ὅμως σύνολη ἡ Ἐκκλησία ἀποδεχόταν ὅτι ἡ ἀποστολικότητα δὲν ἦταν ἀποκλειστικὸ προνόμιο τῆς Ρώμης, ἀλλὰ ἀφοροῦσε καὶ στοὺς τιμηθέντες μὲ ἐξαιρετικὰ προνόμια θρόνους τῆς Ἀνατολῆς.

  4. Ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία – σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση – εἶχε ἀναγνωρίσει στὸν ἐπίσκοπο Ρώμης πρωτεῖο τιμῆς καὶ πρωτοκαθεδρίας . ὄχι ὅμως πρωτεῖο ἐξουσίας (ὑπεροχικῆς δικαιοδοσίας) ἐφ’ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ κατὰ καιροὺς προσπάθεια ρωμαίων παραγόντων νὰ δώσουν στὰ πρεσβεῖα τιμῆς τὴ διάσταση πρωτείου ἐξουσίας, «πέτρειας» μάλιστα προελεύσεως, δὲν ἀφοροῦσε στὸ σύνολο τῶν ἐπισκόπων Ρώμης καὶ φυσικὰ δὲν ἦταν ἡ πάγια καὶ σταθερὴ ἐκκλησιολογικὴ θέση σύνολης τῆς Δυτικῆς-Λατινικῆς Ἐκκλησίας τῆς ἐποχῆς τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

  5. Ὅταν προέκυπτε μεῖζον θέμα πίστεως καὶ ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, κάθε ἐπίσκοπος, πολλῷ μᾶλλον ὁ τῆς «μεγαλωνύμου Ρώμης», εἶχε ὄχι μόνο τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα, ἀλλὰ καὶ τό ἐπιτακτικὸ καθῆκον ἐπεμβάσεως ἀκόμα καὶ σὲ ἄλλη τοπικὴ Ἐκκλησία. Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ ἦταν ἀπολύτως ἀποδεκτὴ κατὰ τοὺς ὀκτὼ πρώτους αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Μάλιστα σὲ ἐξαιρετικὲς περιπτώσεις ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα δὲν ὑφίστατο ὑποχρεωτικὰ στὴν κοινωνία μὲ τὸν ἔχοντα τὴν προκαθεδρία ἢ τὰ πρεσβεῖα τιμῆς θρόνο, ἀλλὰ μὲ αὐτὸν ὁ ὁποῖος στὴν συγκεκριμένη περίπτωση ἐξέφραζε τὴν ἀληθῆ πίστη καί διέθετε τὸ «πρωτεῖο ἀληθείας». Αὐτὸ συνέβη μὲ τὸν Ἃγ. Κύριλλο στὴν Γ΄ ἢ τὸν πάπα Ἃγ. Λέοντα στὴν Δ΄ Οἰκουμενική. Ἀπὸ τὴν ἀντίθετη πλευρὰ, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης δὲν ἀποδεικνυόταν ἀντάξιος τῆς ἐπισκοπικῆς του διακονίας ἡ κοινωνία μὲ αὐτὸν διακοπτόταν ὄχι μὸνο ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοπικὲς Ἐκκλησίες τῆς Δύσεως.

Β´ Ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι.

  1. 1. Οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἀπετέλεσαν γιὰ τὴν ἀρχαία Ἐκκλησία κορυφαῖες στιγμὲς φανερώσεως τῆς ἐν τῇ Ἀληθείᾳ ἑνότητός Της. Παράλληλα, ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία κατέστησε ἀπολύτως σαφὲς ὅτι ὑπέρτατη Ἀρχὴ καὶ Αὐθεντία στήν Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα πρόσωπο, ἀλλὰ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, τὶς ἀποφάσεις τῆς ὁποίας ὑποχρεοῦνται ὅλοι νὰ σέβονται.

  2. Ἡ εὐθύνη τῆς συγκλήσεως τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀνῆκε ἀποκλειστικὰ στὸν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος καθόριζε καὶ τὶς σχετικὲς διαδικασίες. Ἀσφαλῶς, ἡ συνεννόηση μὲ τοὺς ἐπισκόπους τῶν πρωτοθρόνων Ἐκκλησιῶν καὶ κυρίως μὲ τὸν Ρώμης καὶ τὸν Κωνσταντινουπόλεως ἦταν ἐπιβεβλημένη. Ὅμως ἡ προκαθεδρία τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης δὲν τοῦ παρεῖχε τὸ δικαίωμα τοῦ καθορισμοῦ τῶν διαδικαστικῶν θεμάτων τῶν Συνόδων, οὔτε δικαίωμα ἀρνησικυρίας.

  3. Σὲ καμία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο δὲν παρέστη προσωπικὰ ὁ ἴδιος ὁ πάπας, ἀλλὰ στὶς περισσότερες ἐκπροσωπήθηκε. Ἐπίσης, σὲ καμία Σύνοδο δὲν προήδρευσαν οἱ τοποτηρητές του. Ἰδιαίτερη σημασία γιὰ τὸ ρόλο τοῦ πάπα Ρώμης στὴ κοινωνία τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἔχει ἡ Ε΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἡ ὁποία, ἐκτός τοῦ θεολογικοῦ ζητήματος τῶν Τριῶν Κεφαλαίων, ἀπεφάνθη καὶ ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ καταδικάζοντας τὸν πάπα Βιγίλιο μετὰ τὴν ἀδικαιολόγητη ἄρνησή του νὰ συνεδρεύσει μὲ τοὺς ἄλλους Πατριάρχες. Γιὰ τὴν ἀρχαία Ἐκκλησία – στὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση – ὁ πάπας ὑπόκειται στὴ συνοδικὴ δικαστικὴ κρίση καὶ ἐξουσία σὲ θέματα ὄχι μόνο πίστεως ἀλλὰ καὶ κανονικῆς τάξεως.

  4. Τὸ κύριο ἔργο τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους ὡς πρωτοθρόνου τῶν Πατριαρχῶν ἦταν νὰ διατυπώσει στὴ δογματική του ἐπιστολή, ποὺ τρόπον τινὰ ἐπεῖχε θέση κεντρικῆς εἰσηγήσεως στὴ Σύνοδο, τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση ἐπὶ τοῦ ἀνακύψαντος θεολογικοῦ ζητήματος βάσει τῆς ὁποίας ἐπιστολῆς διεξάγονταν καί οἱ συνοδικὲς συζητήσεις. Συνεπῶς, ἡ θέση τοῦ πάπα Ρώμης κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἦταν ἐντὸς τῶν Συνόδων καὶ ὄχι ὑπεράνω αὐτῶν. Μόνο ὑπὸ τὴν προϋπόθεση τῆς συμμετοχῆς στὶς συνοδικὲς διαδικασίες ὁ πάπας ἀναγνωριζόταν ὡς «κεφαλὴ καὶ πατέρας καὶ πρῶτος» τῶν συνεδρευόντων αὐτῷ ἐπισκόπων καὶ πατριαρχῶν . δὲν ἀποφαινόταν αὐτὸς καὶ οἱ ἄλλοι ὑπήκουαν, ἀλλὰ «διασκέπτεται … μαζὶ μὲ ὅλους».

Γ´ Ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

  1. Ἡ Ἐκκλησία ἐπεδίωκε μέσῳ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ τὴ διασάλευση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος ποὺ προκαλοῦσε ἡ δράση τῶν αἱρέσεων. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ συμμετοχή, ἡ συμφωνία καὶ ἡ συμπόρευση τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης καὶ συνακόλουθα τῆς «μέχρι τῶν κλιμάτων τοῦ ὠκεανοῦ» Ἐκκλησίας του στὶς συνοδικὲς ἀποφάσεις ἦταν ἀπαραίτητη, κυρίως γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἑνότητος μὲ τὴν ἀποτροπὴ τῆς δημιουργίας σχίσματος. Ἔτσι, ὅταν αὐτὸ ἐπιτυγχανόταν, ἦταν ἰδιαίτερα ἔκδηλη ἡ χαρὰ καὶ ὁ ἐνθουσιασμὸς τῶν συνοδικῶν Πατέρων τά ὁποῖα     ἐκφράζονταν μὲ ἔντονο τρόπο.

  2. Ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀποφαίνεται ὡς ἀπόλυτη ἐξουσία ἔχουσα χωρὶς νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ βούληση ἢ τὶς ἀποφάσεις μεμονωμένων προσώπων. Καὶ ἡ πράξη αὐτὴ ἦταν ἀπολύτως ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸ σύνολο τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση. Ἔτσι, λήφθηκαν ἀποφάσεις ἀπόντος τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης ἢ ἀκόμα καὶ παρὰ τὴν κατηγορηματικὴ ἀντίθεσή του. Ἐπιπλέον, ἀκόμα καὶ στὶς περιπτώσεις πού γίνονταν ἀποδεκτὲς οἱ προτάσεις του, εἶχε προηγηθεῖ ἡ βάσανος τοῦ συνοδικοῦ ἐλέγχου μὲ βάσει τὴν μέχρι τότε ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καὶ, ἐφ’ ὅσον ἐξασφαλιζόταν ἡ συνοδικὴ συμφωνία, τότε γίνονταν οἱ προτάσεις τοῦ Ρώμης ἀποδεκτὲς.

.             Στὴ «συνοδικὴ ψῆφο», τὸν Ὅρο τῆς Ε´ Οἰκουμενικῆς, ἔχει καταγραφεῖ μὲ τὸν πλέον ἐπίσημο καὶ κατηγορηματικὸ τρόπο ἡ θέση τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας: «κατὰ τὰς κοινάς συνδιασκέψεις τὸ φῶς τῆς ἀληθείας διαλύει τὰ σκότη τοῦ ψεύδους, ἀφοῦ ἐκεῖ τίθενται ὑπὸ κρίσιν τὰ ἐξ ἑκατέρου μέρους προτεινόμενα πρὸς συζήτησιν. Διότι εἰς τὰ ζητήματα πίστεως κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ προδικάσει κάτι διὰ λογαρισμὸ τοῦ συνόλου τῆς Ἐκκλησίας καθ’ ὅσον ὅλοι μας ἔχομεν τὴν ἀνάγκη τοῦ πλησίον μας». Δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολικὸ νὰ λέγαμε ὅτι ἡ Ε´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι προεῖδε τὴν ἐξέλιξη τῆς Δύσεως καὶ δογμάτισε καταδικάζοντας ρητῶς καὶ ἀπεριφράστως τὸ περὶ ἀλαθήτου δόγμα τῆς Α´ Βατικανῆς: Γιὰ τὴ Σύνοδο ὁ πάπας δὲ μπορεῖ νὰ εἶναι ἀλάθητος οὔτε ex sese, οὔτε ex consensu Ecclesiae.

  1. Ἡ προκαθεδρία τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης, ἀλλὰ παράλληλα καὶ ἡ ἰσότητα τῶν πέντε Πατριαρχῶν ἐπιμαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ τοὺς «τύπους ὑπογραφῆς» τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων. Ὅλοι οἱ πατριάρχες καθὼς καὶ οἱ ἐπίσκοποι ὑπογράφουν στὸν αὐτὸ «τόπο» καὶ μὲ ἑνιαῖο τρόπο σύμφωνα μὲ τὰ πρεσβεῖα τιμῆς τῶν πατριαρχικῶν Θρόνων. Ἀσφαλῶς ὡς πρωτόθρονος ὑπογράφει πρῶτος ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης. Ὁ πάπας οὐδέποτε διεκδίκησε, καὶ οὔτε θὰ μποροῦσαν νὰ τοῦ χορηγήσουν ἰδιαίτερο τύπο ὑπογραφῆς.

Δ´ Ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες.

  1. Οἱ ἱεροὶ Κανόνες ὡς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀπηχοῦν ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ διαμορφώνουν τὸ ἦθος καὶ τὴν πράξη τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Συνεπῶς, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἡ περιφρόνηση τοῦ οἰκουμενικοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος τῶν κανόνων.

  2. Βασικοὶ κανόνες ποὺ ἀναφέρονται στὰ πρεσβεῖα τιμῆς τῶν πρωτοθρόνων πατριαρχικῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι οἱ A-6, A-7, Β-3, Δ-28 καὶ Στ-36. Ὁ πλέον καθοριστικὸς γιὰ τὴ θέση τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία, εἶναι ὁ Δ-28, ὁ ὁποῖος ἑρμηνεύει τὸν Β-3 καὶ ἀποτελεῖ τὴ βάση τοῦ Στ-36. Ἡ σπουδαιότητα τοῦ Δ-28 ἔγκειται στὸ περιεχόμενό του ἀλλὰ καὶ στὴ διαδικασία ἐκδόσεως.                           α) Ἀναφορικὰ μὲ τὸ περιεχόμενο : περιβάλλει μεν μὲ κανονικὸ κῦρος τὰ πρεσβεῖα τιμῆς τῆς Ρώμης, χορηγώντας στὸν Κωνσταντινουπόλεως «τὰ ἴσα πρεσβεῖα» μὲ αὐτὰ τοῦ Ρώμης, ἀλλὰ παράλληλα προσβάλλει τὸ καιριότερο σημεῖο ἐπὶ τοῦ ὁποίου στηρίζεται ἡ – κατὰ τὴ Ρώμη – ὑπεροχὴ τοῦ παπικοῦ θρόνου ἔναντι τῶν ἄλλων πατριαρχικῶν θρόνων: τὴν «πέτρεια» ἀποστολικότητα καὶ τὴν «θείῳ δικαίῳ» χορήγηση τοῦ πρωτείου ἐξουσίας ἐφ’ ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας.                                     β) Ὡς πρὸς τὴ διαδικασία ἐκδόσεως: Ἡ ὑπὸ τὸν Μ. Λέοντα κατηγορηματικὴ ἀντίθεση καὶ οἱ ἔντονες ἀντιδράσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης ὄχι μόνο δὲν ἀκύρωσαν τὸν Δ-28, ἀλλὰ οὔτε καὶ μείωσαν τὸ κῦρος, τὴν ἰσχὺ καὶ τὴν οἰκουμενικότητά του. Καὶ αὐτὸ ἦταν αὐτονόητο γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη, διότι ἦταν ἀδιανόητη γιὰ τὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ἀκύρωση συνοδικῆς ἀποφάσεως καὶ μάλιστα Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀπὸ μία Τοπικὴ Ἐκκλησία ἢ ἕνα πρόσωπο. Δὲν ἀναγνωριζόταν οὔτε στὸν πάπα τῆς Ρώμης κάποιο δικαίωμα ἐγκρίσεως ἢ ἀπορρίψεως τῶν Συνοδικῶν ἀποφάσεων . ἀντιθέτως αὐτὸς ὑποχρεωνόταν σὲ συμμόρφωση.

  3. Οἱ ρωμαϊκὲς ἀντιλήψεις πού μὲ ἰδιαίτερο σθένος ὑποστήριξε ὁ πάπας Μ. Λέων περὶ «πετρείου» ἀποστολικότητος τῶν Ἐκκλησιῶν Ρώμης, Ἀλεξανδρείας καὶ Ἀντιοχείας καὶ τῆς, λόγῳ αὐτῆς τῆς ἀποστολικότητος, χορηγήσεως σέ αὐτές πρεσβείων δὲν ἀπέκτησαν κανένα κανονικὸ ἔρεισμα καὶ οὔτε ἄσκησαν κάποια ἐπίδραση στὴ ζωὴ τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας. Ἀκόμα καὶ ἡ ἴδια ἡ Ρώμη δὲν τὶς ἀποδέχθηκε ἐν τῇ πράξει καὶ σύντομα τὶς ἐγκατέλειψε.

  4. Ἡ ϛ´ ἐν Τρούλλῳ (Πενθέκτη) Οἰκουμενικὴ Σύνοδος σὲ πέντε κανόνες καταδικάζει ἔθιμα ποὺ εἶχαν ἐπικρατήσει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης.

Ε´ Ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης στὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση . «ἡ ἀρ­χὴ τῆς ποι­κι­λί­ας ἐν τῇ ἑνό­τη­τι».

.              Στὸν ἐπίσημο Θεολογικὸ Διάλογο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὴ Ρώμη ἔχει κατατεθεῖ ὡς πρόταση γιὰ τὴν ὑπέρβαση τοῦ ἀδιεξόδου ποὺ δημιουργοῦν τὰ παπικὰ δόγματα στὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν ἡ περίφημη «ἀρ­χὴ τῆς ποι­κι­λί­ας ἐν τῇ ἑνό­τη­τι». Ἡ πρόταση αὐτὴ, κατά τοὺς εἰσηγητές της, βασίζεται στὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως 879-880[1], ἀλλὰ μέ τόν τρόπο πού   προτείνεται, οὐσιαστικὰ ὑλοποιεῖ τὸ «περὶ Οἰκουμενισμοῦ»[2] Διάταγμα τῆς Β΄ Βατικανῆς[3] καὶ ἀναζητεῖ τὴν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν ἐν τῇ ποικιλομορφίᾳ τῶν δογμάτων. Δηλαδή, οἱ μὲν Δυτικοὶ νὰ ἀποδέχονται τὸ περὶ τοῦ Ἀπ. Πέτρου δόγμα καὶ τὰ δόγματα τοῦ παπικοῦ πρωτείου καὶ ἀλαθήτου, ὅπως ἔχουν διατυπωθεῖ στὶς Α΄ καὶ Β΄ Βατικανὲς Συνόδους, χωρὶς ὅμως τὴν ἀπαίτηση νὰ τὰ ἐπιβάλουν στὴν Ἀνατολή, οἱ δὲ Ὀρθόδοξοι νὰ μποροῦν νὰ μὴν τὰ ἀποδέχονται, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴν τὰ χαρακτηρίζουν ὡς αἱρετικὴ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαία πίστη καὶ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τή διατύπωση τοῦ τότε Καρδιναλίου J. Ratzinger καὶ μετέπειτα πάπα Βενεδίκτου XVI[4]! Σύμφωνα μέ τήν πρόταση αὐτή καὶ ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία ἔτσι πολιτεύτηκε: ἡ μὲν Δύση ἀποδεχόταν τὸ παπικὸ πρωτεῖο ἐξουσίας χωρὶς νὰ τὸ ἐπιβάλει στὴν Ἀνατολὴ καὶ ἡ Ἀνατολὴ ἀνεχόταν τὴ διαφοροποίηση αὐτὴ τῆς Δύσεως χωρὶς νὰ τὴν καταδικάζει ὡς ἐκκλησιολογικὴ ἐκτροπὴ . διαφορετικὰ πίστευε ἡ Ἀνατολὴ καὶ ἡ Δύση καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ εἴμαστε σὲ πλήρη ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία[5] . ἢ μὲ ἄλλα λόγια «ἡ νόμιμη διαφορὰ δὲν εἶναι καθόλου ἀντίθετη στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, μάλιστα αὐξάνει τὸ κόσμημά της καὶ συντελεῖ ὄχι λίγο στὴν ἐκπλήρωση τῆς ἀποστολῆς της»[6].
.            Πρὶν προβοῦμε στὴν ἀπαραίτητη σύντομη κριτικὴ στὴν πρόταση αὐτὴ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀποκρυπτογραφήσουμε τὴν πραγματικὴ διάστασή της. Ἰδιαίτερα ἀποκαλυπτικὸς ὡς πρὸς τὸ σημεῖο αὐτὸ ἦταν ὁ λόγος τοῦ πάπα Ἰωάννη Παύλου Β΄ στοὺς Καθολικοὺς Ἀνατολικοὺς Πατριάρχες (Οὐνίτες) τὴν 29.9.1998.
.                   Εἶπε μεταξὺ ἄλλων ὁ πάπας στοὺς Οὐνίτες Πατριάρχες: «Σᾶς ζητῶ νὰ παράσχετε τὴ βοήθειά σας στὸν πάπα ἐν ὀνόματι τῆς ὑπευθυνότητας στὴν ἐπανασύσταση τῆς πλήρους κοινωνίας μὲ τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες (OL § 24). Εἶσθε ὑπεύθυνοι διότι εἶσθε οἱ Πατριάρχες τῶν Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες μοιράζονται μὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἕνα μεγάλο μέρος τῆς θεολογικῆς, λειτουργικῆς, πνευματικῆς καὶ κανονικῆς παραδόσεως. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἐπιθυμῶ οἱ Ἐκκλησίες σας νὰ εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν συνεργάτες στὸν οἰκουμενικὸ διάλογο τῆς ἀγάπης καὶ στὸν θεολογικὸ διάλογο, εἴτε σὲ τοπικὸ εἴτε σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο» καὶ συνέχισε ὁ πάπας «Ὁ ἰδιαίτερος ρόλος τῶν Καθολικῶν Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν (σημ. συντ: Οὐνιτῶν) ἀντιστοιχεῖ σὲ αὐτὸν πού παραμένει κενὸς λόγῳ τῆς ἐλλείψεως πλήρους κοινωνίας μετὰ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Τόσο τὸ διάταγμα Orientalium Εcclesiarum τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, ὅσο καὶ ἡ Ἀποστολικὴ Διάταξη Sacri Canones (σ. ΙΧ-Χ) μὲ τὴν ὁποία δημοσιεύθηκε ὁ CCEO κατέστησαν σαφὲς πόσο ἡ ὑφιστάμενη κατάστασις καὶ οἱ κανόνες οἱ ὁποῖοι τὴν διέπουν εἶναι προσανατολισμένοι πρὸς τὴν πλήρη κοινωνία τὴν τόσο ἐπιθυμητὴ μεταξύ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἡ συνεργασία σας μὲ τὸν πάπα θὰ ἀποδείξει στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ὅτι ἡ παράδοση τῆς ‘’συνεργείας’’ μεταξὺ Ρώμης καὶ τῶν Πατριαρχείων συνεχίζει νὰ ὑφίσταται – ἂν καὶ περιορισμένη καὶ τετρωμένη – καὶ μπορεῖ ἀκόμη νὰ ἀναπτυχθεῖ γιὰ τὸ καλό τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐκτείνεται σὲ ὁλόκληρη τὴ γῆ»[7].
.               Τὰ ἀνωτέρω καθιστοῦν σαφὲς ὅτι ἡ Ρώμη ἐπιθυμεῖ καὶ ἐπιδιώκει – παρὰ τὶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου διαβεβαιώσεις[8] – ἡ πλήρης κοινωνία μὲ τὴν Ὀρθοδοξία νὰ ἐπιτευχθεῖ βάσει μιᾶς βελτιωμένης ἐκδόσεως τῆς Οὐνίας[9] πού νὰ μπορεῖ νὰ περιλαμβάνει καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους[10]. Πρὸς αὐτὴ τὴ στόχευση ἡ συμβολὴ τῆς ἀρχῆς τῆς «ποικιλίας ἐν τῇ ἑνότητι» εἶναι καθοριστική[11], παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οὔτε ἱστορικὰ ἐπιβεβαιώνεται, οὔτε θεολογικὰ μπορεῖ νὰ γίνει ἀποδεκτή, ὅπως παρουσιάζεται.
.              Ἡ μελέτη τῶν πρακτικῶν καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καταδεικνύει ὡς ἱστορικὰ ἀνεπέρειστο τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία τῆς α΄ χιλιετίας διαφορετικὰ πίστευε ἡ Ἀνατολὴ καὶ ἡ Δύση ἀναφορικὰ μὲ τὴ θέση τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης. Ἀντίθετα προκύπτει μὲ σαφήνεια ὅτι παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀναγνωριζόταν στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἡ ἐκ τοῦ Ἀπ. Πέτρου καταγωγή, ἐν τούτοις ἀκόμη καὶ στὴν ἴδια τὴ Δυτικὴ-Λατινικὴ Ἐκκλησία δὲν ἦταν ἀποδεκτὴ καμία μορφὴ παπικῆς ὑπεροχικῆς δικαιοδοσίας (πρωτεῖο ἐξουσίας) ἐφ’ ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε ἀναγνωριζόταν στὸν πάπα ἀποκλειστικὸ δικαίωμα στὴν ἔκφραση τῆς πίστεως, καὶ μάλιστα ἀλάθητο. Ὑπενθυμίζουμε ἐπιγραμματικὰ :

  1. Τὴν ἀποδοχὴ ἐκ μέρους καὶ τῶν παπικῶν λεγάτων τοῦ συνοδικοῦ ἐλέγχου τῶν δογματικῶν ἐπιστολῶν τῶν παπῶν Μ. Λέοντος, Ἁγ. Ἀγάθωνος καὶ Ἁγ. Ἀδριανοῦ μὲ τὸ ἐρώτημα ἂν εἶναι σύμφωνες μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση.

  2. Τὶς ἀπόψεις τοῦ πάπα Ἁγ. Λέοντος τοῦ Μεγάλου ἐναντίον τοῦ Δ-28, οἱ ὁποῖες δὲν ἔγιναν ἀποδεκτὲς οὔτε ἀπὸ διαδόχους του καὶ σύντομα ἐγκαταλή-φθηκαν καὶ στὴ Δύση μέχρι τήν ἐποχή τοῦ Σχίσματος.

  3. Τὴν ἄρνηση κατ’ ἀρχήν τῶν δυτικῶν λατίνων ἐπισκόπων νὰ ἀποδεχθοῦν τὶς περὶ πίστεως ἀποφάσεις τοῦ πάπα Ρώμης Βιγιλίου καὶ συνακόλουθα τὶς κατ’ ἐπανάληψιν καταδικαστικὲς ἀποφάσεις Δυτικῶν Συνόδων (πρὸ καὶ μετὰ τὴν Ε΄ Οἰκουμενικὴ) ἐναντίον τοῦ συγκεκριμένου πάπα.

  4. Τὴν κατ’ ἐπανάληψιν ἐκφρασθεῖσα αὐτοσυνειδησία τοῦ ἰδίου τοῦ πάπα Βιγιλίου, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν διεκδίκησε κάποια, δῆθεν θείῳ δικαίῳ, ὑπερέχουσα ἐξουσία ἢ «πέτρειο» αὐθεντία βάσει τῆς ὁποίας ὑπεχρεοῦτο ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ λοιποὶ Πατριάρχες νὰ πειθαρχήσουν σ’ αὐτόν. Ἐπίσης, ὁ πάπας Βιγίλιος δὲν ἔθεσε θέμα ἀντικανονικότητος ἢ ἀκυρότητος τῆς Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου λόγῳ τῆς διαφωνίας καὶ ἀπουσίας του. Ἀντίθετα, ὑποσχέθηκε ρητῶς ὅτι θὰ συμμορφωθεῖ στὴν ὅποια περὶ πίστεως ἀπόφαση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ θεώρησε δίκαιη τὴν κατ’ αὐτοῦ καταδικαστικὴ ἀπόφασή της.

  5. Τό ὅτι ἡ σύγκληση ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ πάπα Ἁγ. Ἀγάθωνα τῆς Συνόδου τῶν 125 ἐπισκόπων ἀπὸ ὅλες τὶς περιοχὲς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρώμης γιὰ τὴ συνοδικὴ ἀντιμετώπιση καὶ ἀπόφανση ἐπὶ τῆς αἱρέσεως τοῦ μονοθελητισμοῦ δείχνει τὴν πράξη καὶ τὸ στέρεο ἐκκλησιολογικὸ ἦθος τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης. Ἐνδεικτικὴ εἶναι καὶ ἡ ἀναφορὰ τῆς Συνόδου τῆς Ρώμης ὅτι «ἐμεῖς μὲ πολὺ κόπο συγκεντρωθήκαμε» ἀπὸ «τῶν κλιμάτων τοῦ ὠκεανοῦ» μὲ σκοπὸ νὰ συνδιασκεφθοῦμε ἐν Συνόδῳ «ἵνα ἐξ ὅλης τῆς κοινότητος τῆς δουλικῆς ἡμῶν συνόδου ἡ ἡμετέρα ἀναφορὰ γενήσoιτο. μήπως ἐὰν μονομερῶς τὸ πραττόμενον γνωσθήσηται, τὸ μέρος λάθῃ».

  6. Τὴ σύμπραξη τῆς Ρώμης στὴν καταδίκη τοῦ πάπα Ὁνωρίου στὴν Στ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο.

  7. Ὅτι ἡ Δύση ἀποδέχονταν τὸν καθοριστικό ρόλο τοῦ αὐτοκράτορα στὸ διαδικαστικὸ μέρος τῆς Συνόδου καὶ ποτέ δέν ἐπέμεινε στὴ ἀνάληψη τῆς προεδρίας τῶν Οἰκουμενικῶν ἀλλὰ καὶ τῶν τοπικῶν Συνόδων τῆς Δύσεως ἀπὸ τοὺς παπικοὺς ἀποκρισαρίους.

  8. Ὅτι μία σειρὰ κανόνων τοπικῶν Συνόδων καὶ Ἁγ. Πατέρων ἐπικυρωμένων ἀπὸ τὸν Στ-2 καὶ Ζ-1 ἐπιμαρτυροῦν ὅτι στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καὶ στὸν ἐπίσκοπό της καὶ ἡ ἀρχαία Δυτικὴ-Λατινικὴ Ἐκκλησία ἀναγνώριζε, ὅπως καὶ ἡ Ἀνατολή, μεγάλο σεβασμὸ καὶ πρωτεῖο τιμῆς, ἀλλὰ ὄχι πρωτεῖο δικαιοδοσίας ἢ καὶ ἀλαθήτου καθορισμοῦ τῆς πίστεως . τὰ πρακτικὰ τῶν ἐν Καρθαγένῃ Συνόδων τῆς λατινικῆς βορειοαφρικανικῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ ἀποφάσεις τους γιὰ ἀπαγόρευση τῆς ἐκκλήτου προσφυγῆς στὴ Ρώμη ἢ ἡ διένεξη μεταξύ τοῦ πάπα Ἁγ. Στεφάνου καί τοῦ Ἁγ. Κυπριανοῦ Καρχηδόνος γιὰ τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν αὐτὸ ὑποδηλώνουν.

  9. Τέλος, ὁ ἐπίλογος τῆς ἐπιστολῆς τῆς Συνόδου τῆς Καρθαγένης εἶναι ὁ πλέον ἐκφραστικός τοῦ κινδύνου πού διέβλεπαν οἱ λατῖνοι Πατέρες τῆς Β. Ἀφρικῆς κάτω ἀπὸ τὴν, ἐν τῇ γενέσει της, ἀπαίτηση τῆς Ρώμης γιὰ ἐπέκταση τῆς δικαιοδοσίας της στὴν κρίση τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἀφρικῆς: «Ἐκβιβαστάς τοίνυν κληρικοὺς ὑμῶν τινῶν αἰτούντων μὴ θέλετε ἀποστέλλειν, μήτε παραχωρεῖν, ἵνα μὴ τὸν καπνώδη τῦφον τοῦ κόσμου δόξωμεν εἰσάγειν τῇ τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίᾳ, ἣτις τὸ φῶς τῆς ἁπλότητος καὶ τῆς ταπεινοφροσύνης τὴν ἡμέραν τοῖς τὸν Θεὸν ἰδεῖν ἐπιθυμοῦσι προσφέρει».

.               Τὰ ἀνωτέρω ἐπιβεβαιώνουν ὅτι καί στή Δυτικὴ Ἐκκλησία κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων δὲν ἀναγνωριζόταν στὸν ἐπίσκοπο Ρώμης «πέτρειο πρωτεῖο» ἢ «πέτρειο λειτούργημα ἑνότητος», οὔτε κάποια ὑπερέχουσα ἐξουσία ἐφ’ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας ἢ τὸ δικαίωμα τῆς ἀλαθήτου ἐκφράσεως τῆς πίστεως. Ἔτσι, οἱ σποραδικὲς ἐκφράσεις παπικῶν ἀντιπροσώπων ἢ ὁρισμένων ἐπιστολῶν καὶ ἂν ἀκόμα ἑρμηνευθοῦν ὡς δηλωτικὲς ἀπαιτήσεως κάποιου πρωτείου ἐξουσίας δὲν ἐξέφραζαν σύνολη τὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία, οὔτε ἀπηχοῦσαν τὴ δυτικὴ θεολογία σὲ ὅλη τὴν ἔκταση δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρώμης κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Συνεπῶς, κατά τοὺς ὀκτὼ πρώτους αἰῶνες τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας στὶς βασικὲς ἐκκλησιολογικὲς ἀρχὲς γιὰ τὸν ρόλο τῶν ἐπισκόπων τῶν πρωτοθρόνων Ἐκκλησιῶν συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης ὑπῆρχε ταυτότητα ἀπόψεων μεταξὺ Ἀνατολῆς καί Δύσεως.
.             
Ἐπὶ πλέον δέ, καὶ ἂν ἀκόμα θεωρήσουμε ὅτι ὑπῆρχε σημαντικὴ διάσταση ἀπόψεων Ἀνατολῆς – Δύσεως κατὰ τοὺς ὀκτὼ πρώτους αἰῶνες, ἀναφορικὰ μὲ τὴν οὐσία καὶ τὸ ρόλο τοῦ τιμητικοῦ πρωτείου τοῦ Ρώμης – γεγονὸς ποὺ ὅπως καταδείξαμε δέν ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὰ πρακτικὰ καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων – θὰ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ διαφορὰ μὲ τὴ σημερινὴ πραγματικότητα εἶναι ἀβυσσαλέα μετὰ τὴ δογματοποίηση τῆς δῆθεν ὑπεροχικῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀπ. Πέτρου ἐπὶ τῶν ἄλλων Ἀποστόλων καὶ τοῦ παπικοῦ πρωτείου καὶ ἀλαθήτου στὶς Α´ καὶ Β´ Βατικανὲς Συνόδους! Τότε εἴχαμε ἀντιμέτωπες ἁπλὲς δηλώσεις ἢ ἑρμηνεῖες . σήμερα, μετὰ τίς δύο αὐτές Βατικανές Συνόδους, ἔχουμε – κατά τή Ρώμη – κεφαλαιώδη δόγματα πίστεως πού ἀνήκουν στὴν «οὐσιαστικὴ καὶ ἀμετάκλητο δομὴ τῆς Ἐκκλησίας» καὶ ἡ ἄρνηση τῶν ὁποίων, ὡς ἐκ τούτου, ἐπισύρει ἀναθεματισμοὺς τῆς «οἰκουμενικῆς» Α΄ Βατικανῆς, ποὺ παραμένουν σὲ ἰσχὺ καὶ μέ τὴ Β΄ Βατικανὴ «οἰκουμενικὴ» Σύνοδο.
.              Κατά συνέπεια, ἡ προσπάθεια κύκλων τινῶν νὰ παρουσιάσουν τὰ παπικὰ δόγματα τῆς Α΄ Βατικανῆς ὡς τῆς αὐτῆς βαρύτητος μὲ κάποιες ἀπὸ τὶς δηλώσεις τῶν παπικῶν λεγάτων ἢ τῶν παπικῶν ἐπιστολῶν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας εἶναι σαφῶς παραπειστική.
.               Ἐπίσης, ἡ ἐφαρμογὴ τῆς «ἀρχῆς τῆς ποικιλίας ἐν τῇ ἑνότητι» ὄχι σὲ ἥσσονος σημασίας ἐκκλησιαστικὰ ἔθιμα, ἀλλὰ σὲ βασικὰ ἐκκλησιολογικὰ δόγματα ποὺ ἅπτονται τῆς ἴδιας τῆς δομῆς καὶ ὑποστάσεως τῆς Ἐκκλησίας[12] εἶναι καὶ ἀπὸ ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως ἀπαράδεκτη. Ἐὰν, σύμφωνα μὲ τὴν παπικὴ ἐκκλησιο-λογία τῆς Β΄ Βατικανῆς, ἡ ἄρνηση τῶν παπικῶν δογμάτων καταδεικνύει σοβαρὸ ἐκκλησιολογικὸ ἔλλειμμα[13] τότε δὲν ἔχουμε Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, διότι εἶναι ἐντελῶς ἀδιανόητη ἡ ὕπαρξη Ἐκκλησίας μὲ ἐκκλησιολογικὲς ἐλλείψεις! Ἐπιπλέον, εἶναι ἀδιανόητο τὸ δυτικὸ μέρος τῆς ὑπὸ σύσταση(;) νέας «ἑνωμένης Ἐκκλησίας» νὰ θεωρεῖ ὡς ἐκκλησιολογικῶς θεμελιώδη δόγματα τὰ περὶ τοῦ Ἀπ. Πέτρου καὶ τοῦ παπικοῦ πρωτείου καὶ ἀλαθήτου (σύμφωνα μέ τήν Α΄ καί τή Β΄ Βατικανή) καὶ τὸ ἀνατολικὸ τμῆμα νὰ τὰ ἀρνεῖται. Οὐδέποτε στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τὰ δόγματα πίστεως ἦσαν ὑποχρεωτικά γιὰ ὅλους τούς πιστοὺς μόνο μιᾶς συγκεκριμένης ἐδαφικῆς περιοχῆς (ἢ ρυθμοῦ!), ἐνῶ σὲ ἄλλη περιοχή ὑπῆρχε ἡ δυνατότητά μὴ ἀποδοχῆς τους. Δὲν νοεῖται νὰ ἀνήκουμε στὴν ἴδια «ἑνωμένη Ἐκκλησία» καὶ οἱ μὲν Δυτικοί νὰ δέχονται ὡς δόγμα πίστεως ἀναγκαῖο γιὰ τὴ σωτηρία ὅτι ὁ πάπας εἶναι ἀλάθητος, ὅταν ἀποφαίνεται ex cathedra, οἱ δὲ λοιποί κατηγορηματικὰ νὰ τὸ ἀρνοῦνται.
.                 Καθίσταται λοιπόν προφανὲς ὅτι εἶναι ἀδιανόητη γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ ἀρχὴ τῆς «ποικιλίας ἐν τῇ ἑνότητι», ὅπως ἐσχάτως ἔχει νοηματοδοθεῖ, καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἀπορρέουσα πρόταση τοῦ καρδιναλίου, τότε, καὶ μετέπειτα πάπα Βενεδίκτου ΧVI.
.                 Ἂν λοιπὸν ἡ «ἀρχὴ τῆς ποικιλίας ἐν τῇ ἑνότητι», ὅπως παρουσιάζεται τελευταῖα, δὲ μπορεῖ νὰ ἐφαρμοστεῖ γιὰ τὴν πολυπόθητη ἕνωση Ἀνατολῆς-Δύσεως, ποιὰ θὰ ἦταν ἡ ἐνδεδειγμένη πρόταση γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς διαιρέσεως μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν; Νομίζω πώς μοναδική ἐλπίδα γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἡ εἰλικρινὴς μετάνοια, ἡ ὁποία προϋποθέτει – καὶ ταυτόχρονα πραγματώνεται μὲ – τὴν ἐν ταπεινώσει ἐπιστροφὴ στὶς βασικὲς θεολογικὲς ἀρχὲς καὶ προϋποθέσεις μὲ τὶς ὁποῖες ἔζησε ἡ Ἐκκλησία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἡ ταπείνωση θὰ ἑλκύσει τὴ θεία Χάρη και τότε θὰ πραγματοποιηθεῖ ὄχι ἕνας ἀδόκιμος διπλωματικὸς συμβιβασμὸς μὲ ἀμφίσημες διατυπώσεις, ὁ ὁποῖος θὰ προσθέσει μόνο πικρία καὶ προβλήματα, ἀλλὰ ἡ πραγματικὴ καὶ γνήσια «ἑνότητα πίστεως καὶ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

   Πάτρα 1 . 9 . 2016

* Τό παρόν ἄρθρο εἶναι τά ἐπιλεγόμενα τῆς διπλωματικῆς ἐργασίας (master) τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου, Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καί ὁ ἐπίσκοπός της στά πρακτικά καί στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, 2016, σ.σ. 400. Γιά τήν ἀπαραίτητη τεκμηρίωση στίς πηγές παραπέμπουμε στήν ἔκδοση.

[1]   MANSI 17, 489B : «Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπεν . ἕκαστος θρόνος ἔχει ἀρχαῖά τινα παραδεδομένα ἔθη. καὶ οὐ χρὴ περὶ τούτων πρὸς ἀλλήλους διαφιλονικεῖν καὶ ἐρίζειν. φυλάττει μὲν γὰρ ἡ τῶν Ρωμαίων ἐκκλησία τά ἔθη αὐτῆς καὶ προσῆκον ἐστι. φυλάττει δὲ καὶ ἡ Κωνσταντινοπολιτῶν ἐκκλησία ἴδιά τινα ἔθη ἄνωθεν παραλαβοῦσα . ὡσαύτως καὶ οἱ τῆς Ἀνατολῆς θρόνοι». Ἡ Σύνοδος ὅμως, ὅπως στὴ συνέχεια ἀναφέρε-ται, ὁμιλεῖ γιὰ τὴν ἀθρόον χειροτονία καὶ ὄχι γιὰ κεφαλαιώδους σημασίας θεολογικὰ ζητήματα τὰ ὁποῖα ἅπτονται τῆς ἴδια τῆς δομῆς καὶ τῆς οὐσίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς πίστεως ὅπως εἶναι τὰ παπικὰ δόγματα γιὰ τὴ Ρώμη.

[2] Ἀναλυτικότερα γιά τήν ἐκκλησιολογία τοῦ UR πό ρθοδόξου πλευρᾶς, βλ. Π. Χίρς, Ἡ ἐκκλησιολογικὴ ἀναθεώρηση τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, Uncut Mountain Press, Πετροκέρασα Θεσσαλονίκης 2014.

[3] «Μποροῦμε ἀνεπιφύλακτα νά ποῦμε ὅτι στὴν “καρδιὰ” τοῦ Διατάγματος συναντοῦμε τὸ θέμα τῆς ἑνότητας καὶ τῆς διαφορετικότητας. Καὶ παρόλο ποὺ τὸ θέμα αὐτὸ δὲν ἐκτίθεται ἔκδηλα στὰ τρία κεφάλαια τοῦ κειμένου, ὡστόσο αὐτὸ διαφαίνεται ὡς τρόπος ἀναγνώσεως καὶ συνοχῆς ὅλου τοῦ κειμένου», βλ. W. Henn, «At the Heart of Unitatis Redintegratio. Unity in Diversity», Gregorianum 88(2007) 2, 330 κἑ. «Διάταγμα γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ», §16-18, στὸ Ἡ Β΄ Βατικανὴ Σύνοδος. Διατάξεις-Διατάγματα-Δηλώσεις-Μηνύματα, ἐπιμ. Ἰω. Ἀσημάκης – Λ. Κισκινής, Analecta Theologica 8, ἔκδ. Ἀποστολικὸν Βικαριᾶτον Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2012, σ. 483: «Ἤδη ἀπὸ τὶς ἀπαρχές, οἱ Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς ἀκολουθοῦσαν δική τους κανονικὴ τάξη, ἐπικυρωμένη ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ ἀπὸ τὶς Συνόδους, ἀκόμα καὶ τὶς Οἰκουμενικές. Μία κάποια διαφορετικότητα ἐθίμων καὶ συνηθειῶν, ὅπως προείπαμε, δὲν ἀντιβαίνει στὸ ἐλάχιστο στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, μάλιστα αὐξάνει τὴν ὡραιότητά της καὶ ἀποτελεῖ ἀνεκτίμητη βοήθεια στὴν ἐκπλήρωση τῆς ἀποστολῆς της. Γιαὐτὸ ἱερὴ Σύνοδος, γιὰ νά ἐκλείψει κάθε ἀμφιβολία, δηλώνει ὅτι οἱ Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς, μὲ ἐπίγνωση τῆς ἀναγκαίας ἑνότητας ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, ἔχουν τὴν ἐξουσία νὰ ρυθμίζουν τὴ δική τους κανονικὴ τάξη, ὡς περισσότερο ἁρμόζουσα στὸν χαρακτήρα τῶν πιστῶν τους καὶ καταλληλότερη γιὰ νὰ προάγει τὸ καλὸ τῶν ψυχῶν. τέλεια τήρηση αὐτῆς τῆς παραδοσιακῆς ἀρχῆς, ὁποία εἶναι ἀλήθεια δὲν τηρήθηκε πάντοτε, ἀνήκει σὲ ἐκεῖνα τὰ πράγματα ποὺ ἀπαιτοῦνται ἀπολύτως ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας. Αὐτὸ ποὺ εἰπώθηκε πρὶν γιὰ τὴ νόμιμη διαφορετικότητα πρέπει νὰ ἐφαρμοστεῖ καὶ στὴ διαφορετικὴ διατύπωση τῶν θεολογικῶν διδασκαλιῶν», βλ. καί Παπικὴ Ἐγκύκλιος Ἐπιστολὴ «Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» («Ut unum sint») τοῦ Ἁγίου Πατρὸς Ἰωάννου Παύλου Β΄ γιὰ τὸ οἰκουμενικὸ καθῆκον, 25 Μαΐου 1995, Libreria Editrice Vaticana, Πόλη τοῦ Βατικανοῦ,  § 57. Ἡ πρόταση τῆς «ἑνότητος ἐν τῇ ποικιλίᾳ» ἐτέθη ὡς βάση γιά τὴν ἕνωση τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὸν πάπα Λέοντα ΙΓ΄, στόν ὁποῖο ἀπάντησε ἡ Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1895, στό Ἰ. Καρμίρη, Τὰ δογματικὰ καὶ συμβολικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τ. 2, ἐν Ἀθήναις 1953, σ. 934 κἑ. Στὸ ἴδιο πλαίσιο κινεῖται καὶ τὸ «Διάταγμα γιά τίς Ἀνατολικές Καθολικές Ἐκκλησίες» (Orientalium Ecclesiarum), βλ. Β΄ Βατικανὴ Σύνοδος. ΔιατάξειςΔιατάγματαΔηλώσειςΜηνύματα, ἐπιμ. Ἰω. Ἀσημάκης – Λ. Κισκινής, Analecta Theologica 8, ἔκδ. Ἀποστολικὸν Βικαριᾶτον Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2012, σ. 491.

[4] Κατά τον J. Ratzinger: «Ἀναφορικὰ μὲ τὴν περὶ πρωτείου διδασκαλία, Ρώμη δὲν πρέπει νὰ ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ κάτι περισσότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶχε καθοριστεῖ καὶ εἶχε βιωθεῖ κατὰ τὴν πρώτη χιλιετίαἩ ἐπανένωση μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ πάνω στὴ βάση ὅτι ἡ Ἀνατολὴ θὰ παρῃτεῖτο ἀπὸ τὸ νὰ πολεμᾶ τὴ δυτικὴ ἐξέλιξη τῆς β΄χιλιετίας ὡς αἱρετικὴ καὶ θὰ ἀναγνώριζε τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία μὲ ἐκείνη τὴ μορφὴ ὡς νόμιμη καὶ ὀρθὴ ἀπὸ ἄποψη πίστης, στὴν ὁποία ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία βρέθηκε μέσα ἀπὸ τὴν ἐξέλιξη τῆς β΄χιλιετίας, ἐνῶ ἀντίστροφα ἡ Δύση θὰ ἀναγνώριζε τὴν Ἀνατολὴ ὡς νόμιμη καὶ ὀρθὴ στὴν πίστη σὲ ἐκείνη τὴ μορφὴ τὴν ὁποία αὐτὴ διατήρησε στὴν ἱστορία της» (J. Ratzinger, Theologische Prinzipienehre : Bausteine zur Fundamentaltheologie, Munich 1982, σ. 209). Στὸ ἴδιο πνεῦμα κινεῖται καὶ ἡ πρόταση τοῦ Μητροπολίτου (τότε) Ἐλβετίας κ. Δαμασκηνοῦ («Τί τὸ μόνιμον καὶ τί τὸ μεταβλητὸν εἰς τὴν πετρίνειον διακονίαν. Σκέψεις ἐξ Ὀρθοδόξου ἐπόψεως», Στάχυς, 52-67(1977-1981) 508, D. Papandreou, “Ein Beitrag zur Uberwindung der Trennung zwischen der romisch-katholischen und der orthdoxen Kirche” στὸ Vasilios von Aristi, Das Papsamt: Dienst oder Hindernis für die Ökumene ? Regensburg 1985, σ. 162, 166-167), τοῦ H. Scutte, στὸ Χρ. Σαββᾶτος (νῦν Μητρ. Μεσσηνίας), Τὸ παπικὸ πρωτεῖο στὸ διάλογο μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, Ἀθήνα 2006, σ. 14 καὶ τοῦ E. Lanne, στό Δαμασκηνοῦ, «Τί τὸ μόνιμον καὶ τί τὸ μεταβλητὸν εἰς τὴν πετρίνειον διακονίαν. Σκέψεις ἐξ Ὀρθοδόξου ἐπόψεως», Στάχυς, 52-67(1977-1981) 516-517.

Ἂς ἐπιτραπεῖ μία διαπίστωση μὲ πολὺ πόνο στὰ ὑπὸ τοῦ Ratzinger λεχθέντα: εἶναι ἰδιαίτερα τραγικὸ μία ὁλόκληρη τοπικὴ Ἐκκλησία, ἡ μεγαλύτερη, ἡ ἐνδοξότερη καὶ εὐκλεέστερη τῆς α΄ χιλιετίας νὰ ἔχει περιέλθει σὲ τέτοια σύγχυση, ὥστε: νὰ θεωρεῖ θετικὴ θεολογικὴ ἐξέλιξη καὶ πρόοδο τὰὅσαἔχουνσυντελεστεῖ στὴ β΄χιλιετία ἀναφορικὰ μὲ τὸ παπικὸ πρωτεῖο!
νὰ θεωρεῖ ὡς θεολογικὴ πρόοδο τὴν ἄρνηση τῆς θεόπνευστης, κανονικῆς, ἐκκλησιαστικῆς τάξεως καὶ παραδόσεως τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων!
νὰ θεωρεῖ ὡς θεολογικὴ πρόοδο τὸ θεμελιωμένο πάνω στὶς πλαστογραφίες τοῦ ζοφεροῦ Μεσαίωνα (τὴνψευδο-ΚωνσταντίνειοΔωρεὰκαὶτὶςψευδο-Ἰσιδώρειες Διατάξεις) παπικὸ θεσμὸ (Προσχέδιο Κρήτης, § 15)!
Παρακαλῶ ἂς μὴν ἐκληφθεῖ ἡ διαπίστωση αὐτὴ ὡς ἐχθρικὴ ἢ πολεμικὴ κατὰ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, ἀλλὰ μόνο ὡς ἔκφραση θλίψεως καὶ πόνου καί ταυτόχρονα καὶ ἀνησυχίας καὶ ἐγρηγόρσεως γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους!

[5] Ἡ θέση αὐτὴ ρητὰ ἔχει διατυπωθεῖ στὸ «Προσχέδιο τῆς Κρήτης» στὶς §§ 15, 22 καὶ ἰδιαιτέρως στὴν τελευ-ταία § 32 : « ἐμ­πει­ρί­α τῆς πρώ­της χι­λι­ε­τί­ας ­πη­ρέ­α­σε βα­θειὰ τὴν πο­ρεί­α τῶν σχέ­σε­ων με­τα­ξὺ τῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν τῆς ­να­το­λῆς καὶ τῆς Δύ­σε­ως. Πα­ρὰ τὴν ­να­πτυσ­σό­με­νη δι­ά­στα­ση καὶ τὰ προ­σω­ρι­νὰ σχί­σμα­τα κα­τὰ τὴ διά­ρκεια αὐ­τῆς τῆς πε­ρι­ό­δου, κοι­νω­νί­α ­κό­μη δι­α­τη­ρεῖ­το με­τα­ξὺ Δύ­σεως καὶ Ἀνα­τολῆς. ἀρ­χὴ τῆς ποι­κι­λί­ας ἐν τῇ ἑνό­τη­τι, ­ποί­α ­γι­νε κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κὰ δε­κτὴ στὴ Σύ­νο­δο τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως ποὺ ­γι­νε τὸ 879-80, ­χει ­δι­αί­τε­ρη ση­μα­σί­α γιὰ τὸ θέ­μα στὸ πα­ρὸν αὐ­τὸ στά­διο τοῦ δι­α­λό­γου μας. Σα­φεῖς δι­α­στά­σεις στὴν ἀν­τί­λη­ψη καὶ ἑρ­μη­νεί­α δὲν ἐμ­πό­δι­σαν ­να­το­λὴ καὶ Δύ­ση νὰ πα­ρα­μεί­νουν σὲ κοι­νω­νί­α. ­πῆρ­χε δυ­να­τὴ αἴ­σθη­ση ­τι ­πάρ­χει μί­α Ἐκ­κλη­σί­α, καὶ ­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα νὰ πα­ρα­μέ­νου­με σὲ ­νό­τη­τα ὡς ­να ποί­μνιο μὲ ­να ποι­μέ­να (­ω­άν. 10, 16). πρώ­τη χι­λι­ε­τί­α ­ποί­α ­χει ­ξε­τα­σθεῖ σαὐ­τὸ τὸ στά­διο τοῦ δι­α­λό­γου μας, εἶ­ναι κοι­νὴ πα­ρά­δο­ση ἀμ­φο­τέ­ρων τῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν μας. Στὶς βα­σι­κὲς θε­ο­λο­γι­κὲς καὶ ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κὲς ἀρ­χὲς οἱ ­ποῖ­ες ­χουν συν­ταυ­τι­σθεῖ ­δῶ, αὐ­τὴ κοι­νὴ πα­ρά­δο­ση θὰ πρέ­πει νὰ ­πη­ρε­τεῖ ὡς πρό­τυ­πο γιὰ τὴν ­πο­κα­τά­στα­ση τῆς πλήρους κοινωνίας». Παρόμοια ἔχει ὑποστηρίξει καὶ ὁ Δαμασκηνὸς Τρανουπόλεως, «Τί τὸ μόνιμον καὶ τί τὸ μεταβλητὸν εἰς τὴν πετρίνειον διακονίαν. Σκέψεις ἐξ Ὀρθοδόξου ἐπόψεως», Στάχυς, 52-67(1977-1981) 508.

[6] Ἐγκύκλιος Ἐπιστολὴ «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (ut unum sint) τοῦ Ἁγίου Πατρὸς Ἰωάννου Παύλου Β΄ γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ καθῆκον, 25 Μαΐου 1995, § 50, Liberia editrice Vaticana, Πόλη τοῦ Βατικανοῦ, σ. 62.

[7] «Le rôle particulier des Églises orientales catholiques correspond à celui qui est resté vacant à cause du manque de communion complète avec les Églises orthodoxes. Aussi bien le Décret Orientalium Ecclesiarum du Concile Vatican II que la Constitution apostolique Sacri canones (p. IX-X) qui a accompagné la publication du Code des canons des Églises orientales, ont mis en évidence combien la situation présente, et les règles qui la régissent, sont dirigées vers la pleine communion tant souhaitée entre l’Église catholique et les Églises orthodoxes. Votre collaboration avec le Pape et entre vous pourra montrer aux Églises orthodoxes que la tradition de la «synergie» entre Rome et les Patriarcats s’est maintenue – bien que limitée et blessée -, qu’elle s’est peut-être même développée pour le bien de l’unique Église de Dieu, répandue par toute la terre», La documentation catholique, no 2192, 15.11.1998. σ. 951-953 καί στό διαδικτυακό τόπο : www.la-croix.com/Urbi-et-Orbi/Documents/ Actes-du-Pape/Aidez-l-eveque-de-Rome-dans-sa-reflexion-sur-son-ministere-d-unite-2013-04-09-935467

[8] « Ἁγία (Β΄ Βατικανὴ) Σύνοδος πολὺ χαίρεται γιὰ τὴν καρποφόρα καὶ δραστήρια συνεργασία τῶν Καθολικῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσης καὶ ταυτόχρονα δηλώνει : ὅλες αὐτὲς οἱ κανονικὲς διατάξεις καθορίστηκαν γιὰ τὶς παροῦσες συνθῆκες, ἕως ὅτου Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ οἱ διαιρεμένες Ἀνατολικὲς Ἐκκλησίες ἑνωθοῦν στὴν πληρότητα τῆς κοινωνίας» (ΟΕ § 30, στὸ B΄ Βατικανῆς, Κείμενα, σ. 504. Πάντως ἡ Σύνοδος «πολύ χαίρεται» γιὰ τὸ μέχρι τώρα ἔργο τῆς Οὐνίας …

[9] Γιὰ τὴν Οὐνία στὸ θεολογικὸ διάλογο μὲ τὴ Ρώμη βλ. Θ. Ζήση, Οὐνία, Ἡ καταδίκη καὶ ἡ ἀθώωση, ἔκδ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 2002, Γ. Καψάνη, «Οὐνία, Ἡ μέθοδος τοῦ παποκεντρικοῦ Οἰκουμενισμοῦ», Παρακαταθήκη, 60(2008), 3-10. Ἱστορικὴ προσέγγιση τῆς Οὐνίας, βλ. Γ. Μεταλληνός, Δ. Γόνης, Η. Φρατσέας, Εὐ. Μοράρου, Ἐπισκ. Βανάτου Ἀθανάσιος (Γιέβτιτς), Ἡ Οὐνία, χθὲς καὶ σήμερα, ἔκδ. Ἁρμός, Ἀθήνα 1992. Ἐκτενέστερη βιβλιογραφία γιὰ τὴν Οὐνία,   βλ. Κ. Κωτσιόπουλος, Ἡ Οὐνία στὴν Ἑλληνικὴ θεολογικὴ βιβλιογραφία, ἔκδ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 1993.

[10] Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ Ρώμη προβάλει τίς διατάξεις τοῦ «Διατάγματος γιὰ τὶς Ἀνατολικὲς Καθολικὲς Ἐκκλησίες» ὡς «ἕνα εἶδος “ἐγγύησης” ὅτι ἡ ἐπανεύρεση τῆς κοινωνίας μὲ τὴ Ρώμη δὲν συνεπάγεται καμιὰ ἀποποίηση τῶν ἴδιων στοιχείων τῶν μὴ λατινικῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων»! (B΄ Βατικανῆς, Κείμενα, σ. 491.

[11] Θ. Ζήση, «Ἡ οὐνία ὡς πρότυπο ψευδοῦς ἑνότητος. Τὰ ὅρια τῆς ποικιλομορφίας ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἑνότητα», – «Πρωτεῖον» Συνοδικότης καὶ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας, Πρακτικὰ Θεολογικῆς Ἡμερίδος, ἔκδ. Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς, Πειραιεύς 2011, σ. 107-114.

[12] Congregatio pro Doctrina Fidei, Letter Communionis notio,  § 17. 3 (28.5.1992), στή διαδυκτιακή τοποθεσία www.vatican.va/roman_curia/congregations/cfaith/documents/rc_con_cfaith_doc_28051992_communionis-notio_en.html.

[13] «Unitatis Redintegratio» («Διάταγμα γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ») Διάταγμα τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου § 3, στὸ B΄ Βατικανῆς, Κείμενα, σ. 471. Ἰ. Μαραγκοῦ, Οἰκουμενικὰ Α΄, Ἀθήνα 1986, σ. 33,   καὶ ἡ ἀπὸ 29.6.2007 ἀπάντηση τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴ Διδασκαλία τῆς Πίστεως (Congregatio pro Doctrina Fidei) τῆς Ρωμαϊκῆς Κουρίας, στή διαδικτυακή τοποθεσία www.vatican.va/roman_curia/congregations/ cfaith/documents/rc_con_cfaith_doc_200 70629_responsa-quaestiones_en.html.

,

Σχολιάστε

Ο ΠΑΠΑΣ ΣΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ (γιὰ νὰ «ἀνακατέψει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»;)

Ὁ Πάπας στὴ Γεωργία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης ἀποδείχθηκε διχασμένη, ὁ Πάπας Φραγκίσκος ἐπισκέπτεται τὴν Ὀρθόδοξη Γεωργία τὴν 30ή Σεπτεμβρίου καὶ 1η Ὀκτωβρίου 2016. Ἡ εἴδηση ἀνακοινώθηκε στὶς 11 Ἰουλίου ἀπὸ τὸ Ραδιόφωνο τοῦ Βατικανοῦ. Σὲ συνεννόηση μὲ τὶς κυβερνήσεις τῶν ἐν λόγῳ καυκασίων χωρῶν καὶ μὲ τὴν ἐπιβολή, γιὰ λόγους «πολιτικοῦ ρεαλισμοῦ», τῆς ἀποδοχῆς ἢ ἀνοχῆς τῶν θρησκευτικῶν ἡγεσιῶν, ὁ Πάπας μετὰ τὴ μονοφυσιτικὴ Ἀρμενία ἐπισκέπτεται τὴν Ὀρθόδοξη Γεωργία καὶ θὰ ἀκολουθήσει ἡ ἐπίσκεψη στὸ μουσουλμανικὸ Ἀζερμπαϊτζάν.
.             Οἱ Ἀρμένιοι κέρδισαν ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα τὴν ἐκ μέρους του ἀναγνώριση τῆς γενοκτονίας τῶν Ὁμοθρήσκων τους ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς καὶ τοὺς Τούρκους κατὰ τὰ ἔτη 1915 – 1923. Ὁ ἡγέτης τῶν Βατικανοῦ δὲν ἔγινε γνωστὸ ἂν πῆρε ἀνταλλάγματα καὶ ἂν ναὶ ποιά. Ἡ Γεωργία καὶ τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν συμπληρώνουν τὶς παρακαυκάσιες χῶρες ποὺ θὰ ἐπισκεφθεῖ. Μὲ σημαντικὴ γεωστρατηγικὴ σημασία ἡ Ἀρμενία καὶ ἡ Γεωργία καὶ ἀσφαλῶς μὲ μεγαλύτερη τὸ Ἀζερμπαϊτζάν, μὲ τὸν πετρελαϊκὸ πλοῦτο του στὴν Κασπία.
.             Τὸ ἐρώτημα παραμένει: Τί ἀποζητεῖ ὁ Πάπας στὴν Ἀρμενία, στὴ Γεωργία καὶ στὸ Ἀζερμπαϊτζάν; Δὲν ὑπάρχουν ρωμαιοκαθολικοὶ παρὰ ἐλάχιστοι Οὐνίτες στὶς τρεῖς αὐτὲς χῶρες, ἄρα δὲν εἶναι «ποιμαντικὴ ἐπίσκεψη». Τὸ ἄλλο ἐπιχείρημα, πὼς οἱ ἐπισκέψεις αὐτὲς γίνονται στὰ πλαίσια τῆς «οἰκουμενικῆς καὶ διαθρησκειακῆς συνεννόησης» δὲν ἰσχύει, ἀφοῦ τὸ Βατικανὸ ἔχει τὶς διασκέψεις τῆς Ἀσίζης… Ὁ πρωθυπουργὸς καὶ Νο 2 τοῦ Βατικανοῦ, καρδινάλιος Πιέτρο Παρολὶν σὲ δηλώσεις του στὸ δημοσιογραφικὸ ὄργανο τοῦ Βατικανοῦ «Osservatore Romano» καὶ στὸ φύλλο του τῆς 13ης Ἰουλίου, σημείωσε ὅτι ὁ Πάπας πηγαίνει στὴ Γεωργία καὶ στὸ Ἀζερμπαϊτζὰν ὡς «φορέας εἰρήνης» καὶ πὼς «θὰ ἀκούσει καὶ θὰ ἐνθαρρύνει κάθε πρωτοβουλία διαθρησκειακοῦ διαλόγου». Πολὺ ἀόριστες δηλώσεις, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κρύψουν ὅτι κάτι ἄλλο ὤθησε τὸ Βατικανὸ νὰ ὀργανώσει τὶς συγκεκριμένες κοπιαστικὲς καὶ χωρὶς «θέαμα» ἐπισκέψεις τοῦ ἐπικοινωνιακοῦ Πάπα.
.             Θὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ ἐκθέσουμε τὰ δεδομένα, ποὺ εἶναι γνωστά. Ἡ Ἀρμενία εἶναι μία χώρα, τῆς ὁποίας ἡ μονοφυσιτικὴ Ὁμολογία εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τῆς ταυτότητάς της. Οἱ Ἀρμένιοι ἔχουν δύο θρησκευτικὰ κέντρα, τὸ Ἐτσμιατζὶν στὴν Ἀρμενία καὶ αὐτὸ τῆς Κιλικίας, μὲ ἕδρα τὴ Βηρυττό. Αὐτὰ ἦσαν ἄλλοτε μὲ διαφορετικὸ προσανατολισμὸ καὶ σὲ ὀξὺ ἀνταγωνισμό, τὸ τῆς Ἀρμενίας ὑπὸ Σοβιετικὸ ἔλεγχο, τὸ τῆς Κιλικίας μὲ δυτικὸ προσανατολισμὸ καὶ ἀμερικανικὴ ὑποστήριξη. Σήμερα ἔχει παρατηρηθεῖ μία προσέγγιση, ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχει ἕνα θεολογικὸ χάσμα. Οἱ τοῦ Ἐτσμιατζὶν εἶναι πιὸ παραδοσιακοί, ἐνῶ τῆς Κιλικίας ἔχουν ἐνστερνιστεῖ καὶ κινοῦνται στὸ πνεῦμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης.
.             Στρατηγικὴ τοῦ Βατικανοῦ εἶναι στὶς μονοφυσιτικὲς «ἀνατολικὲς Ἐκκλησίες», ἑπομένως καὶ στὴν Ἀρμενική, νὰ δημιουργήσει καταστάσεις τύπου Μαρωνιτῶν. Νὰ ἐξακολουθήσουν δηλαδὴ νὰ ἔχουν τὸ δικό τους τυπικὸ καὶ τὸ δικό τους κανονικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ δίκαιο, ἀλλὰ νὰ ἀναγνωρίζουν τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα. Ἡ παντοδυναμία τοῦ Πάπα καὶ ἡ παγκόσμια κυριαρχία του στοὺς χριστιανοὺς εἶναι ὁ στρατηγικὸς σκοπὸς τοῦ Βατικανοῦ. Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ, τὸ Βατικανὸ κάνει ὁποιαδήποτε ἀβαρία καὶ χρησιμοποιεῖ κάθε μέσο…
.             Στὴ Γεωργία τὸ 85% τῶν πολιτῶν της εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Οἱ περισσότεροι κληρικοί της εἶναι παραδοσιακοί. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποὺ ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας δὲν συμφώνησε μὲ τὸ κείμενο τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη, ποὺ ἀναγνώριζε ὡς Ἐκκλησία, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ καὶ ἀπουσίασε ἀπὸ αὐτήν. Θὰ περάσει λοιπὸν μία δοκιμασία ὁ Πατριάρχης Γεωργίας κ. Ἠλίας, ὅταν συναντήσει τὸν Πάπα. Δοκιμασία ποὺ ἤδη προκαλεῖ τριγμοὺς στὸ ἐσωτερικό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας. Οἱ δύο τους δὲν ἔχουν τίποτε κοινὸ νὰ ποῦνε καὶ τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἀπομένει εἶναι οἱ γενικόλογες εὐχές… Αὐτὸ θέλει ὁ Πάπας; Τὴ δημιουργία ἀναταραχῆς στοὺς κόλπους τῆς συντηρητικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας;
.             Ἀρμενία, Γεωργία καὶ Ἀζερμπαϊτζὰν συνορεύουν ἢ εἶναι κοντὰ στὴν πολὺ εὔφλεκτη περιοχὴ τοῦ Βορείου Καυκάσου. Στὴν περιοχὴ ὑπάρχουν αὐτόνομες περιοχές, μὲ μουσουλμανικὸ πληθυσμὸ στὴ μεγάλη τους πλειονοψηφία, ὑπὸ τὴν κεντρικὴ διοίκηση τῆς Ρωσίας. Τσετσενία, Νταγκεστάν, Ἰνγκουσετία, Καμπαρντίνο Μπαλκάρ, Ὀσετία, Ἀμπχαζία εἶναι οἱ περιοχὲς στὸν Καύκασο, ποὺ τοὺς ἔχουν ἐπιβληθεῖ φιλορωσικὰ καθεστῶτα, ἀλλὰ ποὺ ἀποτελοῦν ἐνεργὰ ἡφαίστεια. Αὐτὲς οἱ περιοχὲς προσβλέπουν στὴ Δύση, ἂν καὶ στοὺς κατοίκους τους πολλοὶ εἶναι φανατικοὶ ἰσλαμιστές, ποὺ πολεμοῦν στὸ πλευρὸ τοῦ Ἰσλαμικοῦ Στρατοῦ… Ἡ Γεωργία καὶ ἡ Ἀρμενία, φιλοδυτικὲς χῶρες σήμερα, προσπαθοῦν νὰ κρατοῦν ἰσορροπίες μεταξὺ τῶν ἐπιδιώξεων τῆς Δύσης καὶ τῆς θέλησης τῆς Ρωσίας… Τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν ἔχει φιλορωσικὸ καθεστώς, ἀλλὰ καὶ συμφέροντα μὲ τὴ Δύση… Ὁ Πάπας Φραγκίσκος μὲ τὶς ἐπισκέψεις του ἀσφαλῶς ἐξυπηρετεῖ τὰ σχέδια τῆς Δύσης στὸν Καύκασο, ὅπως παλαιότερα ὁ Πολωνὸς Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β´ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη. Πάντοτε μὲ ἀνταλλάγματα, ἄγνωστα σὲ ἐμᾶς καὶ στὴ διεθνῆ κοινὴ γνώμη.-  

,

Σχολιάστε

ΤA ΠΡΟΒΛHΜΑΤΑ ΔEΝ ΛYΝΟΝΤΑΙ ΜE ΤΟYΣ ΑIΡΕΤΙΚΟYΣ

Τὰ προβλήματα δὲν λύνονται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς

   .                Εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς μὲ τὸν τρόπο ποὺ σκέπτονται, κρίνουν καὶ ἐκφράζονται κάποιοι δημοσιογράφοι. Ὑποτίθεται ὅτι αὐτοὶ σπουδάζουν, κατέχουν τὸ ἀντικείμενό τους καὶ διατυπώνουν κρίσεις ἀντικειμενικές. Ὅμως κάποιοι στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐξάρουν, καὶ μάλιστα ὑπὲρ τὸ δέον, τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴ Μυτιλήνη, δὲν ὑπερέβαλαν ἁπλῶς, ἀλλὰ ὀνόμασαν «φονταμενταλιστὲς τῆς Ὀρθοδοξί­ας» ὅσους τόλμησαν νὰ διατυπώσουν ἐ­πι­φυλάξεις γιὰ τὴν ἀποκληθεῖσα «ἱστορικὴ ἐπίσκεψη» τοῦ Πάπα στὴν ἁγιοτόκο Λέσβο.
.            Καλοδεχούμενος στὴν Ἑλλάδα ὅποιος θελήσει νὰ ἔλθει, νὰ δεῖ καὶ νὰ ἐκτιμήσει τὰ ὅσα συμβαίνουν σʼ αὐτὴν σχετικὰ μὲ τὸ ἀσήκωτο γιὰ τοὺς ὤμους μας μέγα πρόβλημα τῶν προσφύγων – μεταναστῶν καὶ νὰ συμβάλει στὴ λύση του. Καὶ ὁ Πάπας, ὡς ἀρχηγὸς κράτους, καὶ ὄχι βεβαίως ὡς ἰσότιμος μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἀποκλεισθεῖ ἀπὸ μιὰ τέτοια ἐπίσκεψη. Ὡστόσο ἡ πονεμένη ἱστορία μας βοᾶ καὶ κράζει ὅτι δυστυχῶς τὸ Βατικανὸ ποτὲ δὲν βοήθησε τὸν Ὀρθόδοξο λαό μας· ἀλλὰ μᾶλλον τὸν πλήγωσε. Ἤδη μὲ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὴν Δ´ Σταυροφορία κατέφερε καίριο πλῆγμα κατὰ τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων. Τὴν δὲ ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορος Ἰωάννου Η´ τοῦ Παλαιολόγου μὲ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Φερράρας – Φλωρεντίας (1438-1439) ὑπέσκαψε τὸ Βυζάντιο. Στὴν Τουρκοκρατία ἁλώνιζε μὲ τοὺς μισσιοναρίους του τὰ νησιά μας καὶ τὴν ἠπειρωτικὴ χώρα μὲ σκοπὸ τοῦ «ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον». Στὴ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ εἶναι γνωστὴ ἡ στάση ποὺ τήρησε τὸ Βατικανό: Συνεχάρη τὸν Κεμὰλ Ἀτατούρκ! Ὁ Πάπας εὐλόγησε τὴν γενοκτονία τῶν Σέρβων Ὀρθοδόξων ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπό του Ἀλοΐσιγιε Στέπινατς τὸ 1941-45, τὸν ὁποῖο μάλιστα ἀνεκήρυξε… ἅγιο τοῦ Παπισμοῦ! Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια ὁ Πάπας τάχθηκε ἀνοικτὰ μὲ τοὺς μουσουλμάνους τοῦ Κοσσυφοπεδίου καὶ τῆς Βοσνίας κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Σερβίας. Σήμερα ὁ Πάπας διχάζει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, τῆς Οὐκρανίας καὶ τῆς Ρουμανίας μὲ τὴν Οὐνία. Μία ἡμέρα δὲ προτοῦ νὰ ἔλθει στὴ Μυτιλήνη, προχώρησε στὴ «χειροτονία σὲ ἀρχιερέα» στὴ Βασιλικὴ τοῦ Ἁγίου Παύλου τῆς Ρώμης ἐκτὸς τῶν τειχῶν τοῦ οὐνίτη Ἱσπανοῦ «ἐπισκόπου» Ἀθηνῶν Manuel Nin, στὴ θέση τοῦ παραιτηθέντος Δημητρίου Σαλάχα.
 .                  Τὸ ἐρώτημα λοιπὸν εἶναι: Ἕνα τέτοιο πρόσωπο μὲ τόσο ἐχθρικὸ παρελθὸν διαχρονικῶς ἔναντι τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἕνας τέτοιος αἱρετικὸς μπορεῖ νὰ βοηθήσει οὐσιαστικὰ στὸ μεγάλο πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα μας; Ἢ μήπως ἦλθε μὲ τὴν πολυπληθὴ κουστωδία του, πρόβαλε τὸ πάθος τῆς φιλοπρωτίας του σʼ ὅλο τὸ μεγαλεῖο του, εἶδε καὶ ἀπῆλθε; Ἀπῆλθε, ἀφοῦ ἔδωσε μιὰ ἑξάωρη μεσσιανική, καλὰ μελετημένη, στημένη, διαφημιστικὴ παράσταση, ἀφήνοντας σʼ ὅλους ὅσοι γνωρίζουν τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τοῦ Βατικανοῦ τὴν εἰκόνα ἑνὸς βοῶντος φαρισαϊσμοῦ καὶ μιᾶς «ψευδωνύμου ἐκκλησίας» ποὺ ἐπαίρεται γιὰ τὸ πρωτεῖο ἐξουσίας καὶ τὸ ἀλάθητο τοῦ κοσμικοῦ ἡγέτη της!
 .               Ἄραγε εἶχε τὴν ἀνάγκη μιᾶς τέτοιας βοή­θειας ὁ Ὀρθόδοξος λαός μας, ὁ ὁποῖος ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας του ἀναλίσκεται καθημερινὰ γιὰ τοὺς δυστυχισμένους πρόσφυγες – μετανάστες, τοὺς ὁποίους ἡ Εὐρώπη τῆς δημοκρατίας καὶ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἀρνεῖται νὰ δεχθεῖ στὸ ἔδαφός της; Ὁ λαός μας δὲν ἔχει ἀνάγκη μαθημάτων ἀγάπης ἀπὸ τὸν αἱρεσιάρχη τῆς Ρώμης. Τοῦ ἀρκοῦν τὰ φωτεινὰ παραδείγματα τῶν μαρτύρων, τῶν ἁγίων, τῶν ὁσίων καὶ τῶν ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Καὶ τέτοιους διαθέτει ὄχι μόνο ἡ ἁγιοτόκος Λέσβος, ἀλλὰ ὅλος ὁ μαρτυρικὸς αὐτὸς τόπος ποὺ λέγεται Ἑλλάδα, τὸν ὁποῖο ὑπονομεύει συστηματικά, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ ὁ αἱρετικὸς Πάπας μὲ τὴν Οὐνία του.

ΠΗΓΗ: osotir.org

,

Σχολιάστε

«Η ΠΑΤΟΥΣΑ ΤΟΥ ΠΆΠΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ»! (Ἀρχιμ. Γρηγόριος, Ἡγούμενος Ἱ. Μ. Δοχειαρίου)

 

Ἀπόσπασμα Ἐπιστολῆς
τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Δοχειαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Ἀρχιμ. Γρηγορίου

πρὸς τὸν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς Πάτμου Ἀρχιμ. Κύριλλο
γιὰ τὸ θέμα τῆς παραχωρήσεως Ναοῦ στοὺς παπικούς.

.            Ἀγαπητὲ ἐν Χριστῷ ἅγιε Καθηγούμενε καὶ πατριαρχικὲ Ἔξαρχε τῆς παλαιφάτου Μονῆς τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, ὁ νοῦς μου παραμένει ἀκόμη στὴν ἀγρυπνία τοῦ Θεολόγου καὶ τὴν Θεία Λειτουργία στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς ἀπαρασάλευτος.
.              Σοῦ γράφω αὐτὸ τὸ μικρὸ γράμμα, γιὰ νὰ ἐκφράσω τὴν θλίψη μου καὶ τὸν πόνο τῆς καρδιᾶς μου, ποὺ ἐπιμένει ὁ ἀρχιεπίσκοπός μας νὰ ἔχουν οἱ καθολικοὶ ἐκκλησία στὴν Πάτμο, χωρὶς νὰ ὑπάρχει πλήρωμα μὲ τὴν παπικὴ ὁμολογία. Ἀλλοίμονο ἂν ὅπου λούονται οἱ Φράγκοι, ἐπιτρέπουμε νὰ πηγνύουν καὶ ἱερά.
.             Τὸ δοῦλο Γένος, παρὰ τὶς δυσκολίες ποὺ συνάντησε, δὲν ἐπέτρεπε νὰ κτίζωνται ἱερὰ ἑτεροδόξων. Καὶ ὅπου κατάφεραν καὶ ἔστησαν ἱερά, εἶναι σήμερα μία μεγάλη πληγὴ γιὰ τὴν περιοχὴ ἐκείνη. Ἡ πατοῦσα τοῦ πάπα εἶναι πολὺ μεγάλη. Σᾶς παρακαλῶ, μὴν ἐπιτρέψετε οὔτε τὸ δάκτυλο τοῦ μικροῦ του ποδιοῦ νὰ πατήση ὁ πάπας στὴν Πάτμο. Κρατῆστε…τὴν ὁμολογία τοῦ Θεολόγου, τοῦ ὁσίου Χριστοδούλου καὶ πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίων καὶ κεκοιμημένων πατέρων τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Θεολόγου. Ὄχι στὴν Πάτμο τὸ μνημόσυνο τοῦ πάπα σὲ ναό, ὅποιος καὶ νὰ εἶναι αὐτός. Δῶστε μία μαρτυρία σὲ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ σεσαρκωμένος Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν δέχεται τὸν αἱρεσιάρχη τῆς Δυτικῆς σπείρας –γιατί εἶναι δύσκολο νὰ τὴν ποῦμε Ἐκκλησία.

[…]

ΠΗΓΗ: agonasax.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε

Ο ΠΑΠΑΣ ΜΕΡΟΛΗΠΤΕΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Πάπας μεροληπτεῖ σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Πάπας, κατὰ τὸ ταξίδι του στὴ Λέσβο, μερολήπτησε ὑπὲρ τῶν μουσουλμάνων, ἀδικώντας τοὺς Χριστιανοὺς τοῦ Ἰρὰκ καὶ τῆς Συρίας. Στὶς 21 Ἀπριλίου τὸ εἰδησεογραφικὸ πρακτορεῖο Reinformation.tv ἔγραψε ὅτι κατὰ τὴν ἐπιστροφή του στὴ Ρώμη πῆρε μαζί του στὸ ἀεροπλάνο τρεῖς μουσουλμανικὲς οἰκογένειες, μὲ δώδεκα μέλη συνολικά. Ὑποψήφιες νὰ ἐπιβιβαστοῦν στὸ ἀεροπλάνο τοῦ Πάπα ἦσαν καὶ δύο χριστιανικὲς οἰκογένειες ἀπὸ τὴ Συρία. Κατὰ τὶς πληροφορίες τοῦ ξένου πρακτορείου τὰ σπίτια τους στὴ Δαμασκὸ ἰσοπεδώθηκαν ἀπὸ τοὺς βομβαρδισμοὺς καὶ οἱ τζιχαντιστὲς ἔσφαξαν τὴ σύζυγο τῆς μίας οἰκογένειας, μητέρα δύο παιδιῶν, γιατί «δὲν θέλησε νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἐγκαταλείψει τὴν πίστη της», ὅπως δήλωσε ὁ σύζυγός της.
.           Πάπας πέλεξε ν μν πάρει μαζί του τς δύο βασανισμένες γι τν πίστη τους χριστιανικς οκογένειες. Θέλοντας στὸ ἀεροπλάνο νὰ δικαιολογηθεῖ γιὰ τὴν ἐπιλογή του ἔριξε τὸ βάρος στὶς ἑλληνικὲς ἀρχές. Ὅπως εἶπε, πῆρε μαζί του μόνο μουσουλμάνους, ἐπειδὴ στὴ Λέσβο δὲν εἶχαν τακτοποιηθεῖ τὰ χαρτιὰ τῶν χριστιανικῶν οἰκογενειῶν. Σχολιάζοντας τὴν παπικὴ δικαιολογία τὸ ξένο εἰδησεογραφικὸ πρακτορεῖο σημειώνει ὅτι εἶναι δύσκολο νὰ πιστέψει κανεὶς ὅτι οἱ ἑλληνικὲς ἀρχὲς δὲν διευκόλυναν τὴ συμπλήρωση τῶν χαρτιῶν τῶν συγκεκριμένων χριστιανῶν τῆς Συρίας ποὺ καταστράφηκαν ὁλοσχερῶς οἱ περιουσίες τους, ποὺ μεταξὺ αὐτῶν εἶχαν τραγικὸ θύμα καὶ ποὺ εἶχαν ὑποστεῖ ἀπάνθρωπους διωγμούς. Σημειώνεται πὼς μὲ παρόντα τὸν κ. Τσίπρα, ἂν ὁ Πάπας ἔδειχνε τὴ διάθεση νὰ πάρει μαζί του τοὺς χριστιανοὺς – θύματα τῶν βιαιοτήτων τῶν τζιχαντιστῶν καὶ τῆς πολιτικῆς τῶν μεγάλων δυτικῶν δυνάμεων, δὲν ὑπῆρχε περίπτωση νὰ μὴν ἱκανοποιηθεῖ ἡ ἐπιθυμία του καὶ οἱ ἑλληνικὲς ἀρχὲς νὰ μὴν τακτοποιήσουν τὰ χαρτιὰ τῶν χριστιανῶν προσφύγων.
.           Ἡ ἄποψη τοῦ ξένου πρακτορείου εἰδήσεων εἶναι ὅτι ὁ Πάπας ἐνήργησε εἰς βάρος τῶν ἀγρίως διωκομένων προσφύγων Χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ ὑπὲρ τῶν μεταναστῶν μουσουλμάνων γιὰ λόγους ἐπικοινωνιακοὺς καὶ γιὰ νὰ καλοπιάσει τοὺς μουσουλμάνους. Ἂν εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος, σημειώνει τὸ πρακτορεῖο, ἔκανε λάθος. Οὐδέποτε οἱ μουσουλμάνοι θὰ ἀλλάξουν τὶς ἰδέες τους γιὰ τὴν Εὐρώπη. Τοὺς εὐρωπαίους τοὺς βλέπουν ὡς τοὺς ἀπογόνους τῶν σταυροφόρων καὶ τὴν Εὐρώπη ὡς χῶρο ποὺ ἀπέτυχαν ἕως τώρα καὶ πρέπει νὰ τὸν κατακτήσουν. Ἐπειδὴ ὁ Πάπας οὔτε ἀφελὴς εἶναι οὔτε ἀνιστόρητος, φαίνεται ὅτι στὸ ὄνομα τῆς ἐπικοινωνίας ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸν ἐπερχόμενο ἐξισλαμισμὸ τῆς Εὐρώπης.
.           Τὸ τραγικὸ εἶναι πὼς στὴ λογική του ὁ Πάπας ἔχει μαζί του τὸν πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο. Στὴν κοινὴ δήλωσή τους ἐκφράζουν τὴν ἄποψη ὅτι ἡ τραγωδία ἀφορᾶ κυρίως τοὺς μουσουλμάνους καὶ «συμπεριλαμβάνει» τοὺς Χριστιανούς… Τὴν τραγωδία ὅμως στὸ Ἰρὰκ καὶ στὴ Συρία τὴν βίωσαν οἱ Χριστιανοί. Ὅσοι δὲν δέχθηκαν νὰ ἐξισλαμιστοῦν ἐσφάγησαν, καταστράφηκαν ὁλόκληρα χριστιανικὰ χωριὰ καὶ μοναστήρια, ἀπήχθησαν ἐπίσκοποι καὶ μοναχές. Τὸ 80% τῶν Χριστιανῶν στὶς δύο αὐτὲς χῶρες ἐξοντώθηκαν ἢ βιαίως ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὶς πατρογονικές τους ἑστίες. Οἱ πραγματικοὶ θρησκευτικοὶ πρόσφυγες εἶναι οἱ Χριστιανοί. Οἱ Μουσουλμάνοι εἶναι κυρίως μετανάστες.
.           Ἐπὶ πλέον ὁ Πάπας καὶ οἱ δύο Ὀρθόδοξοι πρωθιεράρχες στὴν κοινή τους δήλωση διαπιστώνουν ὅτι ἡ Εὐρώπη «ἀντιμετωπίζει μία ἀπὸ τὶς πιὸ σοβαρὲς ἀνθρωπιστικὲς κρίσεις ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου», καὶ κάνουν ἔκκληση στοὺς Εὐρωπαίους νὰ δείξουν τὸν ἀνθρωπισμό τους. Σημειώνουν ἀκόμη τὴν ἀλληλεγγύη τους πρὸς τὸν Ἑλληνικὸ λαό, «ποὺ μὲ γενναιοφροσύνη ἀνταποκρίνεται στὴν ἀνθρωπιστικὴ κρίση, τῆς ὁποίας σηκώνει μεγάλο βάρος». Ἀλλὰ ἡ Ἑλλάδα καὶ οἱ περισσότερες χῶρες τῆς Εὐρώπης δὲν προκάλεσαν τὴν κρίση. Οἱ ΗΠΑ καὶ μαζί τους ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Γαλλία τὴν προκάλεσαν. Αὐτὲς θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποστοῦν τὶς συνέπειες. Ἀλλὰ ἕως τώρα κυρίως οἱ ΗΠΑ μένουν στὸ ἀπυρόβλητο καὶ δὲν ὑφίστανται ὁποιαδήποτε συνέπεια γιὰ τὴ συμφορὰ ποὺ προκάλεσαν… Λέγεται ὅτι στὴν Ἑλλάδα ὑπάρχουν 55.000 μετανάστες καὶ πρόσφυγες. Μὲ τὴν ἀποστολὴ τέσσερις φορὲς πέντε ἀεροπλανοφόρων θὰ πήγαιναν ὅλοι οἱ πρόσφυγες στὶς ΗΠΑ, μία τεράστια σὲ ἔκταση χώρα καὶ μὲ τεράστιες ἀκόμη δυνατότητες νὰ ἀπορροφήσει πολλοὺς μετανάστες. Ὁ Πάπας γιατί δὲν κάνει ἔκκληση στὰ ἀνθρωπιστικὰ αἰσθήματα τῶν Ἀμερικανῶν νὰ ἀποσυμφορήσουν τὴν Εὐρώπη καὶ νὰ πάρουν τὸ βάρος ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ στὴν παροῦσα γιγαντιαία μετακίνηση μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν; Τί ἐμποδίζει τὸν Πάπα νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴ γλώσσα τῆς ἐπικοινωνίας καὶ τῆς διπλωματίας καὶ νὰ μιλήσει τὴ γλώσσα τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς δικαιοσύνης;….-

, ,

Σχολιάστε