Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οὐκρανία

ΜΟΣΧΑ, ΦΑΝΑΡΙ καὶ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ

Μόσχα, Φανάρι κα Ατοκεφαλία
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ
ἐφημ. «Καθημερινή», 22.11.2019

.               Ἡ σύγκρουση γιὰ τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα τείνει νὰ λάβει διαστάσεις χριστιανικοῦ ἐμφυλίου. Ρωσικὴ Ἐκκλησία καὶ Ὀρθόδοξο Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, εἰδικὰ ἡ Μόσχα, ἔχουν ρίξει στὴ μάχη ὅλα τὰ ὅπλα τους, μὲ σκοπὸ νὰ πείσουν ἢ νὰ πιέσουν τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καὶ τὰ Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα νὰ συνταχθοῦν μὲ τὸ μέρος τους: νὰ μὴν ἀναγνωρίσουν τὴν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀξιώνουν ἀπὸ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο «ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς» οἱ Ρῶσοι, τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἐπιδιώκει τὸ Φανάρι, ποὺ δὲν δείχνει διατεθειμένο νὰ ἀπαρνηθεῖ τὰ ἀπὸ αἰώνων δικαιώματά του.
.               Ἐκ πρώτης ὄψεως ὅλη αὐτὴ ἡ ἀναστάτωση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας δὲν θὰ ἦταν παρὰ μία ἐκκλησιαστικὴ διένεξη, ἂν ἱστορικὰ ἡ θρησκεία δὲν χρησιμοποιεῖτο ὡς ἐργαλεῖο γεωπολιτικῆς ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Ἐν προκειμένῳ ἡ οὐκρανικὴ αὐτοκεφαλία, ὑπὸ τὶς «εὐλογίες» τῆς Δύσης, ἐνισχύει τὴν ἐθνικὴ χειραφέτηση τῆς ἀνεξάρτητης, πλέον, Οὐκρανίας ἀλλὰ γιὰ τὴ Ρωσία, ποὺ θεωρεῖ ἑαυτὴν προστάτιδα τῶν Ὀρθοδόξων (καὶ τῶν συμφερόντων της), σημαίνει ἀπώλεια ἑνὸς σημαντικοῦ ἀγωγοῦ ἐπιρροῆς καὶ ἰσχύος καὶ εἰδικὰ σὲ μία ζωτικῆς σημασίας εὐαίσθητη ἐθνικὰ περιοχή, τὴν ὁποία παραδοσιακὰ θεωρεῖ σάρκα ἐκ τῆς σαρκός της. Γι’ αὐτὸ ἔχει ἐμπλακεῖ ἐνεργὰ καὶ τὸ Κρεμλίνο ἀλλὰ καὶ στὸ πλευρὸ τοῦ Φαναρίου στέκεται ὁ ἀμερικανικὸς παράγοντας καὶ φυσικὰ ἡ Ἀθήνα, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἀλλιῶς.
.               Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀναγνώριση, τελευταία, τῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, μιλώντας (ὁλομέλεια Παγκόσμιας Ρωσικῆς Παλλαϊκῆς Συνάξεως) ἔκανε λόγο γιὰ «ὑλοποίηση ἑνὸς πολὺ συγκεκριμένου σχεδίου, τὸ ὁποῖο ἀποβλέπει στὴν ἀπόσχιση τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ Ρωσία».
.               Ἀπώτερος στόχος τῶν σχεδιαστῶν (ὁ Λαβρὸφ ἀνέφερε ἀνοιχτὰ τὶς ΗΠΑ) κατὰ τὸν Ρῶσο ποιμενάρχη εἶναι «νὰ καταστρέψουν τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», τὴν ὁποία προφανῶς ἐννοεῖ ὑπὸ τὴν ἡγεμονία τῆς Μόσχας. Ὅμως γιὰ τοὺς Ἕλληνες, καὶ ὄχι μόνο, χριστιανούς, ἡ ἑνότητα εἶναι ταυτισμένη μὲ τὸν οἰκουμενικὸ ρόλο τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τὸ ὁποῖο βάλλεται σφοδρότατα ἀπὸ τοὺς Ρώσους, μὲ στόχο νὰ περάσουν τὰ πρωτεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴ Μόσχα. Παράλληλα, ὁ Ἐρντογάν, ποὺ καραδοκεῖ, ἴσως ἀξιοποιήσει τὸ ρωσικὸ «δωράκι», γιὰ νὰ «ὑποβαθμίσει» τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅπως ἀξιώνει τὸ βαθὺ Ἰσλάμ…

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΡΩΣΙΑ καὶ ΟΥΚΡΑΝΙΑ (Πῶς ἑρμηνεύονται οἱ ποικιλότροπες διεισδύσεις τῶν Ρώσων σέ ἄλλα Πατριαρχεῖα καί Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καὶ ποῦ ἀποβλέπει ἡ ὑπονόμευση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου»).

Ρωσία καί Οὐκρανία

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.             Διάβασα μέ ἐνδιαφέρον τό βιβλίο τῆς Anne Applebaum μέ τίτλο «Ὁ κόκκινος λιμός», δηλαδή «κόκκινη πείνα» καί ὑπότιτλο «ὁ πόλεμος τοῦ Στάλιν ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας» (ἐκδ. Ἀλεξάνδρεια, Ὀκτώβριος 2019), σέ μετάφραση τοῦ Μενέλαου Ἀστερίου, καί εἶδα ἄγνωστα σέ μένα, ἀλλά καί σέ πολλούς ἄλλους στοιχεῖα γιά τήν σχέση καί διαφορά μεταξύ Ρωσίας καί Οὐκρανίας καί ὅσα φρικιαστικά γεγονότα ἔγιναν τά ἔτη 1931-1933, μέ τήν λιμοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ.
.             Ἡ συγγραφεύς τοῦ βιβλίου Anne Applebaum ζῆ στήν Πολωνία καί εἶναι καθηγήτρια στό London School of Economics καί ἔχει γράψει καί ἄλλα βιβλία, μεταξύ τῶν ὁποίων, «Τό σιδηροῦν παραπέτασμα» καί τό «Γκουλάγκ», πού βραβεύθηκαν.
.             Στό κείμενό μου αὐτό θά σημειώσω τέσσερα συγκεκριμένα σημεῖα ἀπό τό ἐνδιαφέρον αὐτό βιβλίο.
.             Τό πρῶτον σημεῖο εἶναι, ποιά εἶναι ἡ ἐθνική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Οὐκρανίας καί πῶς ἐπιχειρήθηκε ἐκρωσισμός της. Τό δεύτερον σημεῖο εἶναι οἱ οὐκρανικές ἐπαναστάσεις πού ἔγιναν γιά τήν διάσωση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας τῆς Οὐκρανίας. Τό τρίτον σημεῖο εἶναι πῶς οἱ Ρῶσοι κατέστειλαν καί κατέστρεψαν αὐτό τό οὐκρανικό ἐθνικό κίνημα, καί κυρίως τά γεγονότα τῶν ἐτῶν 1931-1933 πού ἀναφέρονται στήν γενοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ ἀπό τούς Ρώσους μέ τήν λιμοκτονία. Καί αὐτά θά παρουσιασθοῦν περιληπτικά. Στό τέλος θά καταγραφοῦν καί μερικές διαπιστώσεις.

1. Ὁ ἐκρωσισμός τῆς οὐκρανικῆς ἐθνικῆς ταυτότητας

.             Ἤδη ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου γίνεται λόγος γιά τήν ἰδιαίτερη ἐθνική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Οὐκρανίας.
.             «Στό τέλος τοῦ μεσαίωνα ὑπῆρχε διακριτή οὐκρανική γλώσσα σλαβικῆς προέλευσης, ἡ ὁποία συγγένευε τόσο μέ τήν πολωνική ὅσο καί μέ τήν ρωσική γλώσσα, ἀλλά καί διέφερε ἀπό αὐτές, ἀκριβῶς ὅπως ἡ ἰταλική γλώσσα συγγενεύει μέ τήν ἰσπανική καί τήν γαλλική γλώσσα, ἀλλά καί διαφέρει ἀπό αὐτές». Οἱ Οὐκρανοί ἔχουν δικά τους ἤθη καί ἔθιμα, παραδόσεις, δικούς τους ἥρωες καί θρύλους.
.             Ἡ Οὐκρανία ἀνῆκε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία ἀπό τόν 18ο ἕως τόν 20ό αἰώνα, ἐνῶ προηγουμένως τά ἐδάφη της ἀνῆκαν στήν Πολωνία, μάλιστα τήν Πολωνολιθουανική Ἕνωση. «Ἀκόμη νωρίτερα τά οὐκρανικά ἐδάφη ἦταν πυρῆνας τοῦ “βασιλείου τῶν Ρώς”». Γράφεται ὅτι «ἡ Οὐκρανία ἦταν ἕνα ἐξιδανικευμένο, ἐναλλακτικό ἔθνος, πιό πρωτόγονο καί ταυτοχρόνως πιό αὐθεντικό, πιό συναισθηματικό, πιό ποιητικό ἀπό ὅ,τι ἡ Ρωσία». Ὅμως, κατά περιόδους τόσο οἱ Πολωνοί ὅσο καί οἱ Ρῶσοι ἐπιδίωκαν «νά ὑπονομεύσουν ἤ νά ἀρνηθοῦν τήν ὕπαρξη οὐκρανικοῦ ἔθνους».
.             Ἡ Τσαρική Αὐτοκρατορία ἐπιδίωκε νά ἐκρωσίση τήν Οὐκρανία. Ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Α΄ στήν πρώτη μεγάλη ἐκπαιδευτική μεταρύθμιση πού ἔγινε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία, ἀπέτρεψε νά χρησιμοποιοεῖται στά Σχολεῖα ἡ οὐκρανική γλώσσα μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν εἶναι γλώσσα, ἀλλά διάλεκτος. Αὐτό, βεβαίως, θά τό συνεχίσουν ἀργότερα καί οἱ Μπολσεβίκοι πράγμα πού περιόριζε «τήν ἐπιρροή τοῦ ἐθνικοῦ κινήματος καί ὁδήγησε στόν “ἀναλφαβητισμό”, ἀλλά, βέβαια, καί στόν “ἐκρωσισμό”».
«Μέχρι τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἡ ἐργασία στή δημόσια διοίκηση, τά ἐλεύθερα ἐπαγγέλματα καί τήν ἐπιχειρηματική δραστηριότητα ἀπαιτοῦσαν παιδεία στή ρωσική γλώσσα καί ὄχι στήν οὐκρανική. Στήν πράξη αὐτό σήμαινε ὅτι οἱ Οὐκρανοί πού ἦταν πολιτικά, οἰκονομικά ἤ πνευματικά φιλόδοξοι ἔπρεπε νά γνωρίζουν τή ρωσική γλώσσα».
.             Τό ρωσικό Κράτος ἐμπόδιζε κάθε ἀναβίωση τοῦ οὐκρανικοῦ ἐθνικοῦ κινήματος, ἀπέκλειε τίς οὐκρανικές ὀργανώσεις ἀπό τήν κοινωνία τῶν πολιτῶν καί ἀπό τούς κρατικούς θεσμούς. Μάλιστα, ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Β΄ τό ἔτος 1876 «ἐξέδωσε διάταγμα πού ἔθετε ἐκτός νόμου οὐκρανικά βιβλία καί περιοδικά καί ἀπαγόρευε τή χρήση τῆς οὐκρανικῆς γλώσσας στά θέατρα, ἀκόμη καί στή μουσική λιμπρέτα», κείμενα ὄπερας.
.             Ὁ ἴδιος Τσάρος ἀπηγόρευσε τίς νέες ἐθελοντικές ὀργανώσεις μέ οὐκρανική ταυτότητα, ἐνῶ ἀντίθετα ἐπιχορηγοῦσε φιλορωσικές ἐφημερίδες καί ὀργανώσεις. Αὐτός ὁ ἐκρωσισμός τῶν Οὐκρανῶν ἐπεξετεινόταν καί στήν ἐκβιομηχάνιση, ἀφοῦ οἱ Ρῶσοι ἐνίσχυαν τήν κατασκευή ἐργοστασίων στίς οὐκρανικές πόλεις, ἀπό ἄλλα μέρη τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἔτσι, «τό 1917 μόλις τό ἕνα πέμπτο τῶν κατοίκων τοῦ Κιέβου μιλοῦσε οὐκρανικά».
.             Μέ ὅλους αὐτούς τούς τρόπους ἡ Τσαρική Ρωσία, πρίν ἐπικρατήσει ὁ κομμουνισμός στήν Ρωσία, προσπαθοῦσε νά ἀποδομήση τήν οὐκρανική ἐθνική παράδοση καί ταυτότητα, ἐπιχειροῦσε τόν ἐκρωσισμό τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ. Φυσικά αὐτό δέν γινόταν σέ ἕνα κλίμα ἀπάθειας τῶν Οὐκρανῶν, γι’ αὐτό «συχνά ξεσποῦσαν ἀντιπαραθέσεις ἀνάμεσα σέ Ρώσους καί Οὐκρανούς ἐργάτες (στά ἐργοστάσια στά ὁποῖα μιλοῦνταν ἡ ρωσική γλώσσα), οἱ ὁποῖες μερικές φορές ἔπαιρναν “τή μορφή τῶν πιό ἄγριων μαχαιρωμάτων” καί μαζικῶν βίαιων συγκρούσεων».

2. Οἱ οὐκρανικές ἐπαναστάσεις γιά τήν συγκρότηση Κράτους

.             Ὅταν κατέρρευσε ἡ Ρωσική Αὐτοκρατορία τό 1917 καί ἡ Αὐστροουγγρική Αὐτοκρατορία τό 1918, τότε πολλοί Οὐκρανοί σκέφθηκαν νά ἐγκαθιδρύσουν ἕνα ἀνεξάρτητο Οὐκρανικό Κράτος. Ἔγιναν διάφορες αἱματηρές συγκρούσεις μέ τούς Πολωνούς καί τούς Ρώσους καί τελικά οἱ πολιτικοί πού συγκεντρώθηκαν τό 1919 στίς Βερσαλίες καί χάραξαν τά σύνορα τῶν νέων Κρατῶν, δηλαδή τῆς Πολωνίας, τῆς Αὐστρίας, τῆς Τσεχοσλοβακίας καί τῆς Γιουγκοσλαβίας, δέν συμπεριέλαβαν καί τήν Οὐκρανία.
.             Πάντως, τήν 1η Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1917 τό οὐκρανικό ἐθνικό κίνημα ἔκανε μεγάλη διαδήλωση μέ συνθήματα, ὅπως «ἐλεύθερη Οὐκρανία σέ μιά ἐλεύθερη Ρωσία», δηλαδή ζητοῦσαν αὐτονομία. Οἱ διαδηλωτές, παιδιά, στρατιῶτες, ἐργάτες, μπάντες μουσικές, καί ἀξιωματοῦχοι κρατοῦσαν μπλέ καί κίτρινες σημαῖες γιά τήν Οὐκρανία καί κόκκινες σημαῖες γιά τόν σοσιαλισμό, καί συγχρόνως κρατοῦσαν πανώ μέ αὐτονομιστικά συνθήματα, ὅπως τό πιό πάνω. Πίστευαν ὅτι μέ τήν πτώση τοῦ Τσαρισμοῦ οἱ Μπολσεβίκοι θά βοηθοῦσαν τήν συγκρότηση τοῦ οὐκρανικοῦ Κράτους.
.             Τότε συγκροτήθηκε τό «Κεντρικό Συμβούλιο» πού διεκδικοῦσε νά κυβερνήση τήν ἐλεύθερη Οὐκρανία. Ἱδρύθηκε ἡ Ἀκαδημία Καλῶν Τεχνῶν, πού σχεδίασε ἕνα οὐκρανικό οἰκόσημο, χαρτονομίσματα καί γραμματόσημα. Συγκροτήθηκε ἡ οὐκρανική Κυβέρνηση. Ἔγιναν διάφορες Οἰκουμενικές Διακηρύξεις πού κήρυσσαν τήν «αὐτονομία» τῆς Οὐκρανίας καί τελικά κήρυξαν «τήν ἀνεξαρτησία τῆς Ἐθνικῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας» καί καλοῦσαν τόν λαό γιά ἐκλογές γιά συντακτική συνέλευση.
.             Τήν περίοδο αὐτή «ἡ οὐκρανική γλώσσα ἔγινε καί πάλι συνώνυμο τῆς οἰκονομικῆς καί πολιτικῆς ἀπελευθέρωσης» καί ἡ «δημόσια χρήση τῆς μητρικῆς γλώσσας ἔγινε ἐπίσης πηγή περηφάνιας». Τυπώθηκαν βιβλία ἀφιερωμένα στήν οὐκρανική γλώσσα.
Ἐπίσης, ἡ νέα Οὐκρανική Κυβέρνηση εἶχε μερικές διπλωματικές ἐπιτυχίες, ὅπως τό ὅτι «μετά τήν ἀνακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας, στίς 26 Ἰανουαρίου 1918», ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας «ἐξασφάλισε τήν de facto ἀναγνώριση τοῦ Κράτους του ἀπό ὅλες τίς κύριες Εὐρωπαϊκές δυνάμεις», μεταξύ τῶν ὁποίων ἦταν ἡ Γαλλία, ἡ Μεγάλη Βρετανία, ἡ Αὐστροουγγαρία, ἡ Γερμανία, ἡ Βουλγαρία, ἡ Τουρκία, ἀκόμα καί ἡ Σοβιετική Ρωσία. Ἐπίσης, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔστειλαν διπλωμάτη γιά νά ἀνοίξη Προξενεῖο στό Κίεβο.
.             Ὅμως, ὁ Κόκκινος Στρατός σχεδίαζε νά καταλάβη τήν Οὐκρανία. Ἔτσι, «ὁ Λένιν ἐνέκρινε τήν πρώτη σοβιετική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας τόν Ἰανουάριο τοῦ 1918 καί τόν Φεβρουάριο συγκρότησε στό Κίεβο ἕνα βραχύβιο ἀντιουκρανικό καθεστώς». Οἱ Μπολσεβίκοι ἀπεχθάνονταν τήν ἰδέα τῆς οὐκρανικῆς ἀνεξαρτησίας, διότι τήν θεωροῦσαν ὡς «νοτιοδυτική Ρωσία», ὅπως διδάχθηκαν κατά τήν Ρωσική Τσαρική Αὐτοκρατορία.
.             Ὁ Στάλιν τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1917, ὡς Λαϊκός Ἐπίτροπος ὑπεύθυνος γιά τίς Ἐθνότητες στήν πρώτη μπολσεβίκικη Κυβέρνηση, εἶχε γιά τήν Οὐκρανία δύο ἄμεσες προτεραιότητες. «Ἡ πρώτη ἦταν νά ὑπονομεύση τό Ἐθνικό Κίνημα, πού ἦταν σαφῶς ὁ σημαντικότερος ἀντίπαλος τῶν μπολσεβίκων στήν Οὐκρανία. Ἡ δεύτερη ἦταν νά ἀποκτήση τόν ἔλεγχο τῶν σιτηρῶν τῆς Οὐκρανίας».
.             Τό σχέδιο ἦταν νά ἀποσταθεροποιηθῆ ἡ Οὐκρανική Κυβέρνηση, πράγμα πού ἔγινε μέ τό πραξικόπημα, καί ὅταν αὐτό ἀπέτυχε δημιουργήθησαν μιά «Ἐναλλακτική» Κεντρική Ἐκτελεστική Ἐπιτροπή τῆς Οὐκρανίας καί ὕστερα μιά «σοβιετική κυβέρνηση» στό Χάρκοβο, μιά ρωσόφωνη πόλη. Ἀπό τήν πόλη αὐτή ὁ Κόκκινος Στρατός πέρασε στόν Νότο καί μαζί μέ τήν κατάληψή του ἐκτελοῦσαν τούς ὑπόπτους ἐθνικιστές. Ἔτσι, οἱ ἄνδρες τοῦ στρατηγοῦ Μιχαήλ Μουραβιόφ «πυροβολοῦσαν ὅποιον ἄκουαν νά μιλᾶ οὐκρανικά δημοσίως καί κατέστρεψαν τά σημάδια τῆς οὐκρανικῆς ἐξουσίας, ὅπως τίς οὐκρανικές πινακίδες στούς δρόμους, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἀντικαταστήσει τίς ρωσικές μόλις μερικές ἑβδομάδες νωρίτερα». Ἔγινε καί ἄλλη ἐξέγερση τῶν Οὐκρανῶν τό ἔτος 1919 καί ἀκολούθησαν σφαγές ἐκατέρωθεν.
.             Ἑπομένως, οἱ Οὐκρανοί ὅλα αὐτά τά χρόνια ἤθελαν νά διατηρήσουν τήν οὐκρανική ἐθνική ταυτότητά τους, ἐνῶ πρῶτα ἡ Τσαρική Αὐτοκρατορία καί ἀργότερα οἱ Μπολσεβίκοι προσπαθοῦσαν νά ἐξαφανίσουν τήν ἐθνική ταυτότητα τῶν Οὐκρανῶν καί νά τούς ἐκρωσίσουν.
.             Ὅταν οἱ Μπολσεβίκοι γιά δεύτερη φορά ἔφθασαν στό Κίεβο ἀκολούθησαν τήν τακτική τῶν Τσάρων. «Ἀπαγόρευσαν τίς οὐκρανικές ἐφημερίδες, σταμάτησαν τήν χρησιμοποίηση τῆς οὐκρανικῆς γλώσσας στά σχολεῖα καί ἔκλεισαν τά οὐκρανικά θέατρα». Προχώρησαν σέ συλλήψεις Οὐκρανῶν διανοουμένων, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦνταν ὅτι ἦταν ὑπέρ τῆς “ἀπόσχισης” τῆς Οὐκρανίας».

3. Τά γεγονότα τῶν ἐτῶν 1931-1933

.             Ὁ κύριος ὄγκος τοῦ βιβλίου περιστρέφεται στήν περιγραφή τῶν γεγονότων πού συνέβησαν τήν περίοδο 1931-1933. Ἡ κολλεκτιβοποίηση καί ἡ συγκέντρωση τῶν σιτηρῶν ἐπέφερε μεγάλη πείνα στόν λαό. Δέν εἶναι εὔκολο νά καταγραφοῦν ἐδῶ ὅσα περιγράφονται στό συγκλονιστικό αὐτό βιβλίο.
.             Συγκεκριμένα τό βιβλίο «ὁ κόκκινος λιμός» ἀναφέρεται στήν πολιτική τοῦ Στάλιν, ὁ ὁποῖος «ἐγκαινίασε τήν κολλεκτιβοποίηση τῆς γεωργίας», πού θεωρεῖται μιά «δεύτερη ρωσική ἐπανάσταση», ἡ ὁποία ἐξανάγκασε «ἑκατομμύρια ἀγρότες νά ἀποποιηθοῦν τήν γῆ τους καί ἐνταχθοῦν σέ κολχόζ».
.             Τήν περίοδο μεταξύ τῶν ἐτῶν1931-33 στήν Σοβιετική Ἕνωση πέθαναν ἀπό πείνα (λιμό) πέντε ἑκατομμύρια ἄνθρωποι, ἀπό τά ὁποῖα πάνω ἀπό τρία ἑκατομμύρια ἦταν Οὐκρανοί. Ἔτσι ἐξηγεῖται ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου «ὁ κόκκινος λιμός».
.             Σέ πολλά κεφάλαια περιγράφονται ὅλα τά συνταρακτικά γεγονότα πού προῆλθαν ἀπό τίς ἐνέργειες τοῦ Στάλιν, τά ὁποῖα ἡ συγγραφεύς βρῆκε σέ ἀρχεῖα καί τά παρουσιάζει ἀναλυτικά. Ὅπως σημειώνεται στόν Πρόλογο «τό κεντρικό θέμα τοῦ βιβλίου εἶναι πιό συγκεκριμένο: Τί συνέβη πραγματικά στήν Οὐκρανία ἀπό τό 1917 ἕως τό 1934; Ἰδίως τί συνέβη τό φθινόπωρο, τόν χειμώνα καί τήν ἄνοιξη τοῦ 1932-1933; Ποιά ἀλυσίδα γεγονότων καί ποιά νοοτροπία ὁδήγησαν στόν λιμό; Ποιός ἦταν ὑπεύθυνος; Πῶς αὐτό τό τρομερόν συμβάν ἐντάσσεται στήν εὑρύτερη ἱστορία τῆς Οὐκρανίας καί τοῦ οὐκρανικοῦ ἐθνικοῦ κινήματος;».
.             Τό κεφάλαιο «Λιμοκτονία: ἄνοιξη καί καλοκαίρι, 1933» καταγράφει μέ συγκλονιστικό τρόπο τίς συνέπειες τῆς πείνας στόν Οὐκρανικό λαό, πού ἦταν οἱ ἀσθένειες, οἱ θάνατοι, τά ἐγκλήματα, οἱ διαταραχές στόν ψυχισμό τῶν ἀνθρώπων, ἡ γενική ἀδιαφορία, τά πτώματα πού βρίσκονταν στούς δρόμους, οἱ κανιβαλισμοί.
.             Πρέπει κανείς νά ἔχη μεγάλη ψυχική δύναμη γιά νά διαβάση αὐτό τό κεφάλαιο. Εἶναι φρικιαστικά ὅσα συνέβησαν καί περιγράφονται ρεαλιστικά.
.             Ὁ Πολωνοεβραῖος δικηγόρος Ραφαήλ Λέμκιν, ὁ ὁποῖος ἐπινόησε τόν ὅρο «γενοκτονία», θεωροῦσε τήν Οὐκρανία αὐτῆς τῆς περιόδου ὡς κλασσικό παράδειγμα “γενοκτονίας”». Προσπάθησαν νά ἀφανίσουν ἕναν ὁλόκληρο λαό.
.             Τά κεφάλαια τοῦ βιβλίου πού ἀναφέρονται στό θέμα τοῦ λιμοῦ-πείνας εἶναι τά ἑξῆς:
«Λιμός καί ἐκεχειρία: ἡ δεκαετία τοῦ ’20». «Ἡ διπλῆ κρίση, 1927-1929». «Κολεκτιβοποίηση: ἐπανάσταση στήν ὕπαιθρο, 1930». «Ἐξέγερση, 1930». «Ἡ κολεκτιβοποίηση ἀποτυγχάνει, 1931-1932». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: ἐπιτάξεις, μαῦρες λίστες καί σύνορα». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: τό τέλος τῆς οὐκρανοποίησης». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: οἱ ἔρευνες καί οἱ ἐρευνητές». «Λιμοκτονία»: ἄνοιξη καί καλοκαίρι, 1933». «Τά ἐπακόλουθα τοῦ λιμοῦ». «Ἡ συγκάλυψη». «Τό χολοντομόρ στήν ἱστορία καί τή μνήμη».
.             Σέ ἄλλο Κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἐπιβίωση: ἄνοιξη καί κολοκαίρι, 1933» περιγράφεται ἡ προσπάθεια τῶν Οὐκρανῶν νά ἐπιβιώσουν.
.             Συγκλονιστικό εἶναι καί τό Κεφάλαιο «Τά ἐπακόλουθα τοῦ λιμοῦ».
.             Δέν εἶναι δυνατόν νά καταγραφοῦν ἐδῶ ἀκόμη καί μερικά συγκλονιστικά περιστατικά, ἀπό τό βιβλίο αὐτό.

4. Διαπιστώσεις

.             Βέβαια, σκοπός τοῦ σύντομου αὐτοῦ κειμένου μου δέν εἶναι νά παρουσιάση τά σχετικά μέ τόν λιμό-πείνα αὐτῆς τῆς περιόδου στήν Οὐκρανία, πού προκάλεσε ἡ πολιτική τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἀλλά νά δείξη πῶς ταπεινώθηκε ἕνας λαός πού ἤθελε τήν ἐθνική του ταυτότητα καί ἀνεξαρτησία.
.             Ἡ συγγραφεύς γράφει: «Ὅμως τό 1991 ὑλοποιήθηκαν οἱ χειρότεροι φόβοι τοῦ Στάλιν. Ἡ Οὐκρανία κήρυξε τήν ἀνεξαρτησία της. Ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἔπαψε νά ὑπάρχει, ἐν μέρει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπόφασης τῆς Οὐκρανίας νά ἀποσχισθεῖ. Γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία δημιουργήθηκε μιά κυρίαρχη Οὐκρανία, μαζί μέ μιά νέα γενιά Οὐκρανῶν ἱστορικῶν, ἀρχειοθετῶν, δημοσιογράφων καί ἐκδοτῶν» οἱ ὁποῖοι ἔφεραν στό φῶς ὅλη αὐτή τήν ἱστορία τῆς λιμοκτονίας τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ τά ἔτη 1932-1933.
.             Στόν Ἐπίλογο τοῦ βιβλίου καταγράφονται μερικές διαπιστώσεις τῆς συγγραφέως. Θά παρατεθοῦν μερικές ἀπό αὐτές.
.             «Ἡ μελέτη τοῦ λιμοῦ βοηθᾶ νά ἐξηγήσουμε τήν σημερινή Οὐκρανία, ἀλλά προσφέρει ἐπίσης ἕναν ἑρμηνευτικό ὁδηγό γιά πλευρές τῆς συμπεριφορᾶς τῆς σημερινῆς Ρωσίας, πολλές ἀπό τίς ὁποῖες ἀποτελοῦν μέρος παλαιοτέρων προτύπων. Ἀπό τήν ἐποχή τῆς ἐπανάστασης οἱ μπολσεβίκοι ἤξεραν ὅτι ἦταν μειοψηφία στήν Οὐκρανία. Γιά νά καθυποτάξουν τήν πλειοψηφία, δέν χρησιμοποίησαν μόνο ἀκραία βία ἀλλά καί κακόβουλες καί ἐπιθετικές μορφές προπαγάνδας. Πρίν ἀπό τόν λιμό εἶχε προηγηθεῖ μιά δεκαετία “φρασεολογίας μίσους”, μέ βάση τήν ὁποία μερικοί χαρακτηρίζονταν “νομιμόφρονες” Σοβιετικοί πολίτες καί κάποιοι ἄλλοι κουλάκοι “ἐχθροί”, προνομιοῦχα τάξη ἡ ὁποία θά ἔπρεπε νά ἀφανιστεῖ γιά νά ἀνοίξει ὁ δρόμος γιά τήν ἐπανάσταση τοῦ λαοῦ. Αὐτή ἡ ἰδεολογική φρασεολογία δικαιολογοῦσε τή συμπεριφορά τῶν ἀνδρῶν καί τῶν γυναικῶν πού διευκόλυναν τόν λιμό, τῶν ἀνθρώπων πού ἔπαιρναν τά τρόφιμα ἀπό λιμοκτονοῦσες οἰκογένειες, τῶν ἀστυνομικῶν πού συνελάμβαναν καί σκότωναν συμπολίτες τους. Παρεῖχε ἐπίσης σέ ὅλους αὐτούς ἠθική καί πολιτική αἰτιολόγηση τῶν πράξεών τους. Ἐλάχιστοι ἀπό ἐκείνους πού ὀργάνωσαν τόν λιμό ἔνιωθαν ἔνοχοι γιά τίς πράξεις τους. Ἦταν πεισμένοι ὅτι οἱ θνήσκοντες ἀγρότες ἦταν “ἐχθροί τοῦ λαοῦ”, ἐπικίνδυνοι ἐγκληματίες πού ἔπρεπε νά ἐξαλειφθοῦν στό ὄνομα τῆς προόδου».
.           Σέ ἄλλο σημεῖο γράφεται: «Ὁ ἐκρωσισμός πού ἀκολούθησε τόν λιμό ἄφησε ἐπίσης τά σημάδια του. Ἐπειδή ἡ ΕΣΣΔ κατέστρεψε συστηματικά τήν οὐκρανική κουλτούρα καί μνήμη, πολλοί Ρῶσοι δέν ἀντιμετωπίζουν τήν Οὐκρανία ὡς ξεχωριστό ἔθνος μέ τή δική του ξεχωριστή ἱστορία. Πολλοί Εὐρωπαῖοι μόλις πού γνωρίζουν ἀμυδρά τήν ὕπαρξη τῆς Οὐκρανίας. Τά αἰσθήματα πίστης καί ἀφοσίωσης τῶν ἰδίων τῶν Οὐκρανῶν εἶναι μικτά καί συγκεχυμένα».
.             Καί τό βιβλίο τελειώνει μέ τήν ἑξῆς διαπίστωση: «Ἡ ἱστορία περικλείει ἐλπίδες καί τραγωδίες. Τελικά ἡ Οὐκρανία δέν καταστράφηκε. Ἡ οὐκρανική γλώσσα δέν ἐξαφανίστηκε. Δέν ἐξαφανίστηκε οὔτε ἡ ἐπιθυμία γιά ἀνεξαρτησία οὔτε ἡ ἐπιθυμία γιά δημοκρατία ἤ γιά μιά πιό δίκαιη κοινωνία ἤ γιά ἕνα οὐκρανικό κράτος πού νά ἐκπροσωπεῖ πραγματικά τούς Οὐκρανούς. Ὅταν αὐτό ἔγινε ἐφικτό, οἱ Οὐκρανοί ἐξέφρασαν τίς ἐπιθυμίες τους. Ὅταν τούς ἐπιτράπηκε νά τό κάνουν τό 1991, ψήφισαν στήν συντριπτική πλειοψηφία τους ὑπέρ τῆς ἀνεξαρτησίας. Ὅπως διακηρύσσει ὁ ἐθνικός ὕμνος, ἡ Οὐκρανία δέν πέθανε.
.             Τελικά ὁ Στάλιν ἀπέτυχε. Τή δεκαετία τοῦ ’30 ἐξοντώθηκε μιά γενιά Οὐκρανῶν διανοουμένων καί πολιτικῶν, ἀλλά ἡ κληρονομιά τους ἐπιβίωσε. Τή δεκαετία τοῦ ’60 ἀναζωογονήθηκαν οἱ ἐθνικές βλέψεις, συνδεδεμένες, ὅπως στό παρελθόν, μέ τίς βλέψεις γιά ἐλευθερία. Αὐτές οἱ βλέψεις διατηρήθηκαν, ἄν καί χωρίς νά ἐκφράζονται λόγω τῆς καταπίεσης, τίς δεκαετίες τοῦ ’70 καί τοῦ ’80 καί ἐκφράστηκαν ἀνοιχτά τή δεκαετία τοῦ ’90. Μιά νέα γενιά Οὐκρανῶν διανοουμένων καί ἀκτιβιστῶν ἐπανεμφανίστηκε τήν δεκαετία τοῦ 2000.
.             Ἡ ἱστορία τοῦ λιμοῦ εἶναι τραγωδία χωρίς εὐτυχές τέλος. Ὅμως ἡ ἱστορία τῆς Οὐκρανίας δέν εἶναι τραγωδία. Ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἐξοντώθηκαν, ἀλλά τό οὐκρανικό ἔθνος διατηρεῖται. Ἡ μνήμη κατεστάλη, ὅμως τώρα οἱ Οὐκρανοί συζητοῦν καί ἀντιπαρατίθενται γιά τό παρελθόν τους. Τά ἀποτελέσματα ἀπογραφῶν τοῦ πληθυσμοῦ καταστράφηκαν, ἀλλά τώρα τά ἀρχεῖα εἶναι προσβάσιμα.
.             Ὁ λιμός καί τά ἐπακόλουθά του ἄφησαν τρομερά σημάδια. Ὅμως, μολονότι οἱ πληγές παραμένουν, ἑκατομμύρια Οὐκρανοί προσπαθοῦν γιά πρώτη φορά μετά τό 1933 νά τίς ἐπουλώσουν. Ὡς ἔθνος οἱ Οὐκρανοί γνωρίζουν τί συνέβη τόν 20ό αἰώνα, καί αὐτή ἡ γνώση μπορεῖ νά τούς βοηθήσει νά διαμορφώσουν τό μέλλον τους».
.             Διαβάζοντας κανείς αὐτό τό συγκλονιστικό βιβλίο καταλαβαίνει πολύ καλά καί τήν ἐκκλησιαστική πολιτική τοῦ θέματος. Καταλαβαίνει γιατί οἱ Οὐκρανοί μαζί μέ τήν ἀνακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τους ἀπό τήν Ρωσία τό 1917, ἀνεκήρυξαν συγχρόνως καί τήν αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀποδέσμευσή της ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας, καί αὐτό ἐπαναλήφθηκε καί ἀργότερα τό 1923-1925 καί τό 1942, καί τό ζητοῦσαν ἀπό τό 1991.
.             Ἔτσι, ἀντιλαμβάνεται κανείς γιατί σέ κάθε ἀνακήρυξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἀκολουθοῦσαν ἀντιδράσεις ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας. Ἀκόμη ἐξηγεῖται γιατί μερικοί Οὐκρανοί διέκοψαν κάθε ἐξάρτηση ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας καί προχώρησαν σέ αὐτοχειροτονίες. Καθώς, ἐπίσης, ἔτσι καταλαβαίνει κανείς ὅτι ἡ πολιτική τῆς Μόσχας ὁδήγησε μιά ὁμάδα Χριστιανῶν νά ζητήσουν προστασία ἀπό τόν Πάπα καί σχηματίσθηκε ἡ Οὐνία στήν Οὐκρανία. Ὅπως, ἐπίσης, ἀντιλαμβάνεται πῶς μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν οἱ ποικιλότροπες διεισδύσεις τῶν Ρώσων σέ ἄλλα Πατριαρχεῖα καί Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, πολύ περισσότερο σέ τί ἀποβλέπει ἡ ὑπονόμευση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.             Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅτι στίς 27-1-2015 μέ Διάταγμα τοῦ Οὐκρανικοῦ Κοινοβουλίου ἡ Ρωσία θεωρήθηκε ὡς «Ἐπιθετικό Κράτος». Γι’ αὐτό πολλοί Οὐκρανοί θεωροῦν ὅτι ἐκεῖνοι πού μνημονεύουν τόν Πατριάρχη Μόσχας ἐκλαμβάνονται ὡς «Ἐκκλησία τοῦ Ἐπιθετικοῦ Κράτους» ἤ ἀκόμη ὡς «Ἐκκλησία τοῦ κατακτητῆ» ἤ ὡς «ξένος» ἐκκλησιαστικός ὀργανισμός (Καθηγητής Κυριάκος Κυριαζόπουλος).
.             Δυστυχῶς ἀλλά συνήθως τά ἐκκλησιαστικά προβλήματα συνδέονται στενά μέ τίς πολιτικές ἐξελίξεις, εἴτε προηγοῦνται εἴτε ἕπονται, καί δέν μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτές.
.             Πάντως, διαβάζοντας κανείς αὐτό τό βιβλίο βλέπει στήν Οὐκρανία ἕναν λαό πού ἀναζητοῦσε ἀπό τήν Τσαρική ἀκόμη Αὐτοκρατορία μέχρι τό 1990 νά διαφυλάξη τήν ἐθνική του ταυτότητα καί νά ἐπιτύχη τήν ἀνεξαρτησία του. Καί οἱ προσπάθειες αὐτές καταπνίγονταν στό αἷμα. Πρόκειται, λοιπόν, γιά ἕναν λαό πού ζητοῦσε καί ζητᾶ τήν ἐθνική, πολιτική καί ἐκκλησιαστική ἀνεξαρτησία του. Μακάρι νά τό καταλάβουν αὐτό μερικοί κοντόφθαλμοι ἐκκλησιαστικοί καί μή παράγοντες.

 

Νοέμβριος 2019

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Δ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Β´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

   Νοοτροπίας ἐκφράσεις

.             Στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2019 γιὰ τὸ Οὐκρανικό, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐκφράστηκαν ἐκκλησιολογικὰ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔδειξαν τὸ πῶς ἀντιλαμβάνονται τὴ θέση τοῦ Ἐπισκόπου στὴν ὅλη Ἐκκλησία. Σημειώνεται ὅτι κατὰ τὴν ἐκκλησιολογία τῶν Ἁγίων Ἰγνατίου καὶ Κυπριανοῦ ὁ κάθε Ἐπίσκοπος ἑνώνει τὴν ὑπ’ αὐτὸν Ἐκκλησία ὡς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἑπομένως ἡ οἰκουμενικὴ ἑνότητα δὲν εἶναι μία δημοκρατικὴ πλειονοψηφία, οὔτε φυσικὰ ἡγεμονικὴ ἀπολυταρχία, ἀλλὰ σύμπτωση ἐν Συνόδῳ τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀλλήλας, στὸ αὐτὸ σημεῖο, στὴν «ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ γνώμη». Οἱ Ἐπίσκοποι «οἱ κατὰ τὰ πέρατα ὁρισθέντες, ἐν Ἰησοῦ Χριστοῦ γνώμῃ εἰσὶν» (Ἰγνατίου πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολὴ ΙΙΙ, 2). Ὁ κάθε Ἐπίσκοπος ἔχει χρέος πρὸς τὸν Κύριο καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, νὰ ἐκφράζει τὴν ἄποψή του ἐπὶ θεμάτων ποὺ ἀφοροῦν τὴν καθολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.             Τὸ δεύτερο ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ σημειώνεται εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δὲν ἐνεπλάκησαν στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα ἀπὸ μόνες τους καὶ αὐθαιρέτως. Τοὺς ζητήθηκε νὰ ἐγκρίνουν μίαν Ἐκκλησία σχισματικῶν, ἐπειδὴ ἀπεφάσισε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ τοὺς καταστήσει Κανονικὴ καὶ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία.
.                 Μετὰ τὶς διευκρινίσεις αὐτὲς ἀναφέρεται ὅτι ὁ Σεβ. Νέας Ἰωνίας διερωτήθηκε ρητορικὰ ἂν τὰ προβλήματα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας θὰ τὰ λύσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ συνέχισε λέγοντας ὅτι τὸ ὁρατὸ σημεῖο τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Πρόκειται περὶ λάθους. Πρῶτον δὲν ἔχομε στὴν Ὀρθοδοξία τὸ παπικὸ σύστημα, οὔτε τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα, τοῦ Πάπα ποὺ δογματικὰ ἀποτελεῖ τὸ σημεῖο ἑνότητας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Ἂν ὁ Οἰκουμενικὸς καὶ ὅποιος ἄλλος Πατριάρχης ἢ Προκαθήμενος Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας σφάλλει, ἐπεμβαίνουν οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες, ποὺ ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας καὶ ἀποκαθίσταται ἡ ἐκκλησιαστικὴ τάξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἔτσι πορεύθηκαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Ὁμολογητὲς τῆς Πίστεώς μας, ὅπως ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Ἡ ἑνότητα ἐκφράζεται ἀπὸ τὴ Σύνοδο ἑκάστης Ἐκκλησίας καὶ τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὄχι ἀπὸ ἕνα πρόσωπο ἢ ἀπὸ ἕνα Πατριαρχεῖο.
.               Ὁ Μητροπολίτης Δράμας ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι γιὰ τοὺς Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» τὸ θέμα εἶναι ντὲ φάκτο λυμένο. Καὶ ἐξήγησε ὅτι αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ ψηφίσουν γιὰ θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο «ἡ προϊσταμένη τους ἀρχὴ» ἔχει πάρει ἤδη ἀπόφαση. Πρῶτον δὲν εἶναι «προϊσταμένη ἀρχὴ» τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν». Ὁ Πατριάρχης δὲν εἶναι Πρωθυπουργός, ἢ μεσαιωνικοῦ δυτικοῦ τύπου ἀπολυταρχικὸς ἡγεμόνας. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα γραφειοκρατικὸ σύστημα μὲ «προϊσταμένους» καὶ «ὑφισταμένους» Ἐπισκόπους. Εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καὶ χῶρος ἐλευθερίας καὶ εὐθύνης. Δὲν λειτουργεῖ μὲ διατάγματα καὶ ἀποφάσεις τοῦ Ἡγεμόνος, ποὺ ἀποδέχονται ἀβλεπτὶ οἱ Ἐπίσκοποι καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Πέραν αὐτοῦ καὶ ἂν θεωρήσουμε μὲ ἄκρα ἐλαστικότητα ὡς ὑφιστάμενο τὸ θέμα τῆς «προϊσταμένης Ἀρχῆς», τότε γιὰ τοὺς Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» αὐτὴ δὲν εἶναι τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὴ τοὺς ψηφίζει καὶ εἰς Αὐτῆς τὴ Σύνοδο συμμετέχουν.
.                Τὴν ἄποψη, ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν μπορεῖ νὰ ψηφίσει γιὰ ἀπόφαση ἄλλης Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας ἐξέφρασε καὶ ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης. Μεταξὺ τῶν ἐπιχειρημάτων του ἦταν πὼς γιὰ τοὺς Τόμους ποὺ ἐξεδόθησαν πρὸς ἑπτὰ τοπικὲς Ἐκκλησίες κατὰ τὸν 150ετῆ βίο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν συνεδρίασε ἡ Ἱεραρχία γιὰ νὰ τὶς ἀναγνωρίσει. Ὁ Σεβ. λησμόνησε ὅτι καὶ οἱ ἑπτὰ ἦσαν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ δὲν εἶχε τότε διατυπωθεῖ ἡ προσυνοδικὴ ὁμόφωνη ἀπόφαση περὶ τοῦ τρόπου ἀπονομῆς τοῦ Αὐτοκεφάλου. Ἐπίσης ξέχασε ὅτι ἡ Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ζήτησε τὴν Αὐτοκεφαλία, ἀλλὰ ἐρήμην της τὴν ζήτησε ἡ κρατικὴ ἐξουσία, μὲ τὴν χρησιμοποίηση τῶν σχισματικῶν, ὅπως τοὺς θεωροῦσε καὶ τὸ ἴδιο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Μπορεῖ ὁ Σεβ., γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, νὰ ἀνατρέξει στὰ ὅσα συνέβησαν στὸ Κίεβο τὸ 2008, στοὺς ἑορτασμοὺς γιὰ τὴν βάπτιση τῶν Χριστιανῶν στὸν Δνείπερο τὸ 988. Ὁ Σεβ. Λαρίσης σημείωσε ἐπίσης πὼς ἀφοῦ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἔτσι ἀποφάσισε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, οὐδεὶς πλέον μπορεῖ νὰ τὸ κρίνει, παρὰ μόνο μεῖζον ὄργανο, δηλαδὴ μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Τὰ ὅσα ἐγράφησαν στὴν ἀρχὴ τοῦ κειμένου δίνουν ἀπάντηση στὰ ὅσα ὁ Σεβ. ὑποστήριξε.
.                   Γιὰ ἀναφαίρετο καὶ κανονικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ χορηγεῖ Αὐτοκεφαλία μίλησε ἐπίσης ὁ Μητρ. Λαγκαδᾶ. Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας σημείωσε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἔκκλητος προσφυγὴ τῶν σχισματικῶν «ψευδοεπισκόπων», ὅπως χαρακτήρισε τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικούς, ποὺ προσέφυγαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Αὐτὸ χωρὶς νὰ ρωτήσει ὁποιαδήποτε ἄλλη Ἐκκλησία καὶ αὐθαίρετα ἀπὸ κανονικῆς καὶ ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως τοὺς ἔδωσε ἄφεση καὶ τοὺς ὀνόμασε κανονικούς… Αὐτὸ εἶναι ποὺ δὲν στέκεται μὲ ὅποια πίεση καὶ ἂν ἀσκήσουν τὸ Φανάρι καὶ ὁ κ. Διαματάρης, ὡς Ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἂν ἐπιτύχουν ὅλοι νὰ συμφωνήσουν ἢ νὰ σιωπήσουν, «οἱ λίθοι κεκράξονται».
.                 Ὁ Σεβ. Ναυπάκτου διερωτήθηκε ἂν τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ κρίνουν τὶς ἀποφάσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἔθεσε τό, μὲ δόση εἰρωνείας, ἐρώτημα, ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀνώτερη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, γιὰ νὰ κρίνει τὶς ἀποφάσεις του. Πρόκειται περὶ σοφίσματος. Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχουν «ἀνώτερες» καὶ «κατώτερες» Ἐκκλησίες. Στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καταγράφονται ἀποφάσεις τοῦ Ρώμης, ποὺ καταδικάστηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως καὶ ἀποφάσεις τοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα τοῦ Σεβ. ἦταν ὅτι ἂν κρίνονται οἱ ἀποφάσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, πρέπει νὰ κρίνονται καὶ οἱ ἀποφάσεις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Καὶ ἀντὶ ἄλλου ἐπιχειρήματος ἀνέφερε τὴν ἀπόφαση τῆς Ρωσίας νὰ ἐπέμβει στὸ ἔδαφος τῆς Γεωργίας καὶ νὰ δημιουργήσει δύο ὑπὸ τὸν ἔλεγχό της «αὐτόνομες» περιοχές, τῆς Ἀμπχαζίας καὶ τῆς Ὀσετίας. Ὁ Σεβ. συγχέει τὸ κράτος τῆς Ρωσίας μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἀντίθετα ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐνέργεια ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἀποφάσισε νὰ μὴν ἐπέμβει στὰ ἐσωτερικά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας καὶ αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ ποιμαίνει τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς στὶς ἐν λόγῳ δύο περιοχές.
.                   Οἱ Μητροπολίτες Καστορίας καὶ Ξάνθης ὑποστήριξαν ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας πρέπει νὰ συμβαδίζει μὲ αὐτὴν τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, ὥστε νὰ διαφυλαχθεῖ ἡ ἑνότητά της, τόσο ἐντὸς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ στὴ σχέση της μὲ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο. Ἡ διατυπωθεῖσα ἄποψη ἀφήνει μίαν ἐντύπωση ὅτι τυχὸν ἀρνητικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας θὰ εἶχε δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ φόβος αὐτὸς διατυπώθηκε μετὰ τὴν Ἱεραρχία στὸν ὑπογράφοντα ἀπὸ Μητροπολίτες ποὺ δὲν μίλησαν σὲ Αὐτήν, ἂν καὶ πίστευαν ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωριστεῖ ἡ Αὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας… Αὐτὸς ὁ φόβος ἔχει καλλιεργηθεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια. Βοήθησαν στὴν πρόκλησή του καὶ Ἱεράρχες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, ποὺ τώρα τὸ μετανιώνουν, ἀλλὰ εἶναι ἀργά…
.                 Ὁ Σεβ. Δημητριάδος εἶπε στὴν Ἱεραρχία ὅτι ἦταν ἐπιτυχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἔδωσε τὴ διαβεβαίωση ὅτι δὲν ἔχει πρόθεση «νὰ πάρει πίσω» τὶς Μητροπόλεις τῶν «Νέων Χωρῶν». Ὅμως ὁ Οἰκ. Πατριάρχης οὐδὲν δεσμευτικὸ ἔγγραφο ὑπέγραψε… Ἔτσι ἄφησε νὰ παραμένει τὸ ἐρωτηματικὸ γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες», ὥστε νὰ διευκολύνεται τὸ Φανάρι στὸ νὰ ἔχει ὑπὸ ἐξάρτηση καὶ ὡς ἐκκλησιαστικὸ προτεκτοράτο τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Βεβαίως ὁ φόβος στοὺς Μητροπολίτες εἶναι ἀδικαιολόγητος. Ἡ Εὐαγγελικὴ καὶ ἡ Πατερικὴ Ἀλήθεια δὲν τὸν δικαιολογοῦν. Χρειάζεται ὅμως σθένος Ὁμολογητοῦ.
.                  Γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες» διευκρινίζεται ὅτι μὲ τὸ Σύνταγμα κατοχυρώνεται ἡ θέση τῶν Μητροπόλεων τῶν «Νέων Χωρῶν» στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Λόγῳ ἀγνοίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων ἀπὸ κυβερνητικὰ στελέχη καὶ ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης τῆς ἑνότητας τῆς Ἱεραρχίας ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπέβαλε στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὅρους τῆς Πράξης τοῦ 1928, ποὺ δὲν ἔχουν γίνει μὲν δεκτοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία καί, ἑπομένως, ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ Δικαστήρια, ἀλλὰ ποὺ μὲ τὴν ἀποδοχή τους ἀπὸ τοὺς Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες διευκολύνθηκαν τὰ σχέδια του γιὰ τὴν ἐπ’ Αὐτῆς ἐπικυριαρχία του.
.                Μπρὸς στὸν φόβο καὶ στὴν ἐπιθυμία ἑνότητας μὲ τὸ Φανάρι οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ξεχνοῦν μίαν ἀλήθεια. Στὴν ἀπίθανη περίπτωση ποὺ ὁ κ. Βαρθολομαῖος θελήσει νὰ ἀνατρέψει τὸ ἐκκλησιαστικὸ στάτους κβὸ στὴ Θράκη, στὴ Μακεδονία, στὴν Ἤπειρο καὶ στὰ νησιὰ τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ ἔτσι νὰ ἐνισχύσει τὴ γεωπολιτικὴ θέση τῆς Τουρκίας στὶς περιοχὲς αὐτές, θὰ πρέπει νὰ τοὺς καταστήσει συνεργάτες του, καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση θὰ πρέπει νὰ ἐπιτύχει τὴν ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος καὶ νὰ πείσει τὸ λαὸ γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα αὐτῆς τῆς ἐνέργειας. Θὰ συνεχίσουμε.-

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

1 Σχόλιο

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Β΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀνακρίβειες καὶ δικαιολογίες

.            Στὴ συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ καὶ γιὰ νὰ ἐγκριθεῖ ἡ ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου τὸ λυπηρὸ ἦταν πὼς χρησιμοποιήθηκαν καὶ ἀνακριβῆ στοιχεῖα, ὅπως ἐπίσης καὶ ἐκτὸς θέματος δικαιολογίες.
.             Ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς Ἐπιτροπῆς Νομοκανονικῶν γιὰ τὴν ἔγκριση τῆς ἐνεργείας τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου, τὴν ὁποία μετέφερε στὴν Ἱεραρχία ὁ κ. Ἱερώνυμος, στηρίχθηκε στὴ μελέτη τοῦ κ. Φειδᾶ, ποὺ δημοσιεύθηκε στὶς 29 Νοεμβρίου 2018. Αὐτὴ ἐντοπίζεται κυρίως στὸ ἐπιχείρημα ὅτι τὸ Φανάρι τὸ 1686 ἁπλῶς ἀνέθεσε στὸν Πατριάρχη Μόσχας «ἐπιτροπικῶς» νὰ χειροτονεῖ καὶ νὰ ἐνθρονίζει τὸν Μητροπολίτη Κιέβου. Τὸ ἐπιχείρημα ἀπορρίπτεται μὲ στοιχεῖα ἀπὸ τοὺς ρώσους ἱστορικούς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ Ἕλληνες, ὅπως ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, ὁ π. Ἀθ. Γκοτσόπουλος καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Πρὸς ἐνίσχυση τοῦ ἐπιχειρήματος ὁ συντάκτης τοῦ ὑπομνήματος τῆς Ἐπιτροπῆς πρὸς τὴ Σύνοδο ἐπικαλεῖται τὸν 120ό Κανόνα τῆς στὴν Καρθαγένη Συνόδου. Οὐδεμία σχέση ἔχει ὁ ἐν λόγῳ Κανόνας μὲ τὸ Οὐκρανικό….
.            Τὸ ἄλλο θέμα ποὺ τίθεται καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχει ἐπίσης ἐπιχειρηματολογήσει ὁ κ. Φειδᾶς, εἶναι ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει τὸ «ἔκκλητο προσφυγῆς» («Χρ. Β.»: *) καὶ παρὰ Ἀρχιερέων «ἑτέρου κλίματος», δηλαδὴ ἕνα παγκόσμιο προνόμιο ἐπὶ ὅλων τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Πρόκειται περὶ ἀντορθοδόξου ἀντιλήψεως καὶ παπικῆς νοοτροπίας τάσεως τοῦ Φαναρίου. Γενικὸ ἔκκλητο ἐφ’ ὅλης της Ἐκκλησίας οὐδὲν Πατριαρχεῖο εἶχε καὶ ἔχει, οὔτε φυσικὰ καὶ τὸ Οἰκουμενικό. Οἱ Κανόνες ποὺ ἐπικαλέστηκε στὴν εἰσήγησή του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος (9 καὶ 17 τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου) δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ παπικῆς ἐφευρέσεως προνόμιο τοῦ παγκοσμίου ἐκκλήτου.
.            Τὸ ἔκκλητο τοῦ Πάπα Ρώμης, τὸν ὁποῖο ἐπιδιώκει νὰ μιμηθεῖ ὁ Οἰκ. Πατριάρχης, ἀμφισβητήθηκε «βασίμως», ὅπως σημειώνει ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου Παντελεήμων Καρανικόλας, ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης. Ὁ νεωστὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ πρωτείου τοῦ Οἰκ. Πατριάρχη Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης σημειώνει ἐν συμπεράσματι στὴν διατριβή του ἐπὶ διδακτορίᾳ πὼς ἂν ἐτίθετο τὸ ἐρώτημα ποῖον εἶναι τὸ κέντρο τῆς ἑνότητος τῶν κατὰ τὴν Οἰκουμένην Ἐκκλησιῶν, «σύσσωμος ἡ συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων θὰ ἀπέκρουεν ὡς τοιοῦτο κέντρον ἕναν οἱονδήποτε ἐπίσκοπον ἀτομικῶς».
.            Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἦταν ἐναντίον τῆς κυριαρχίας μίας Ἐκκλησίας ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων. Γράφοντας γιὰ τὴν παπικὴ αὐτὴ τάση σημειώνει: «Ἐπιβαλὼν τὴν ἰδίαν κυριαρχίαν ἐν τῇ Δυτικῇ Εὐρώπῃ καὶ ἐπωφελούμενος τῶν δεινοπαθημάτων τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀνατολῆς ὁ τῆς Ρώμης Πατριάρχης ἐντονώτερον καὶ συστηματικώτερον ἤρχισε νὰ ἀπαιτῆ τὴν εἰς αὐτὸν ὑποταγήν των, ἐκτός τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Αἱ τελευταῖαι ὅμως αὗται οὐ μόνον οὐδεμίαν προσοχὴν ἔδιδον εἰς τὰς ὅλως κοσμικὰς καὶ μέχρι τινὸς γελοίας ἀπαιτήσεις αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐνεκάλουν αὐτὸν ἐπὶ ἐνόχῳ διαστροφῇ τῆς ἀρχαίας ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως». (Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 28 Ἰουλίου 1900, σελ. 331). Τὸ ἔκκλητο τὸ ἐπέβαλε ὁ Πάπας καὶ ἐπιδιώκει νὰ τὸ ἐπιβάλλει ὁ Οἰκ. Πατριάρχης, γιατί εἶναι ἕνας τρόπος κυριαρχίας ἐπὶ τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν.
.            Πέραν αὐτοῦ, ὅπως ἔγραψε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος στὴν πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο ἐπιστολή του, τῆς 14ης Ἰανουαρίου 2019, παραμένουν ἀνυπόστατες οἱ χειροτονίες, ποὺ τέλεσε ὁ καθηρημένος καὶ ἀφορισμένος αὐτοανακηρυχθεὶς «Πατριάρχης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας» Φιλάρετος, μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶναι καὶ τοῦ ὀνομασθέντος προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας Ἐπιφανίου. Καὶ προσθέτει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας: « Ἡ θεμελιώδης ἐκκλησιολογικὴ ἀρχὴ εἶναι ὅτι αἱ χειροτονίαι τῶν σχισματικῶν καὶ αἱρετικῶν, ὡς “μυστήρια” ἔξω τῆς Ἐκκλησίας τελεσθέντα, εἶναι ἄκυροι, πολλῷ δὲ μᾶλλον αἱ χειροτονίαι ὑπὸ καθαιρεθέντος καὶ ἀφορισθέντος». Ἡ ἀρχὴ αὐτή, ὅπως τονίζει ὁ Μακαριώτατος Ἀλβανίας «δὲν δύναται νὰ παραθεωρηθῆ ἀπὸ κανένα», οὔτε φυσικὰ ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο.
.            Στὴ συνέχεια ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὑποστήριξε ὅτι ἡ ἀπουσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, τὸ 2016, «δὲν ἔδωσε τὴ δυνατότητα συζητήσεως τοῦ θέματος τῆς χορηγήσεως τοῦ αὐτοκεφάλου καὶ ἔτσι χάθηκε ἡ εὐκαιρία ὅπως συναποφαίνεται μετὰ τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν διὰ τὴν χορήγησή του». Πρόκειται περὶ ἀνακριβείας. Τὸ θέμα δὲν θὰ συνεζητεῖτο στὴν Σύνοδο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν παρουσία ἢ ὄχι τοῦ Ρωσικοῦ Πατριαρχείου. Στὴν προσυνοδικὴ συνεδρίαση ὑπῆρξε συμφωνία μὲν ἐπὶ τοῦ κειμένου τῆς ἀποδόσεως τῆς Αὐτοκεφαλίας, ποὺ θὰ γινόταν μετὰ ἀπὸ πρόταση τῆς μητέρας Ἐκκλησίας καὶ ὁμοφώνου ἀποφάσεως ὅλων τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ὅμως ὑπῆρξε διαφωνία στὸν τρόπο τῆς ὑπογραφῆς τοῦ σχετικοῦ Τόμου. Πάντως ἡ ἐπὶ τῆς οὐσίας πρόταση τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου καὶ ἡ ἀποδοχή της ἀπὸ ὅλες τὶς τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δέσμευε ἠθικὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο νὰ μὴν προχωρήσει μόνος του σὲ ἀπόδοση τῆς Αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας.
.            Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέφερε: «Ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπήγετο ἐπὶ αἰῶνας ὑπὸ τὴν διαδοχικὴν δυναστικὴν κυριαρχίαν εἴτε τῆς Πολωνίας, εἴτε τῆς Μεγάλης Ρωσίας…». Πρόκειται περὶ ἱστορικῆς ἀνακριβείας. Οὐκρανία σημαίνει «Συνοριακὴ Περιοχή». Οἱ Οὐκρανοὶ εἶναι οἱ Ρῶσοι ἀκρίτες, ποὺ δέχτηκαν ἐπὶ αἰῶνες τὴν ἰσχυρότατη ἐθνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ καταπίεση ἀπὸ τοὺς καθολικοὺς Πολωνοὺς καὶ Λιθουανούς, καὶ ἀπὸ ἰησουίτες μοναχούς. Αὐτοὶ ὅλοι θέλησαν νὰ ξεριζώσουν τὴν ἐθνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση τῶν Ρώσων τοῦ Κιέβου. Στὴν ἀντιμετώπιση αὐτῆς τῆς καταπίεσης βοήθησαν καὶ ἀπεσταλμένοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Κύριλλος Λούκαρις καὶ Ἀρσένιος Ἐλασσῶνος. Πάντοτε ὁ Πάπας καὶ οἱ Δυτικὲς μεγάλες δυνάμεις εἶχαν στόχο νὰ χωρίσουν τοὺς Ρώσους τοῦ Κιέβου ἀπὸ τοὺς Ρώσους τῆς Μόσχας καὶ νὰ τοὺς ἐντάξουν στὴ δική τους κυριαρχία. Τώρα τὸ προσπαθοῦν πάλι μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἐκμεταλλεύονται τὸν ἀπὸ αἰώνων, λόγῳ τοπικισμοῦ, μεταξύ τους ἀνταγωνισμὸ καὶ τὰ οἰκονομικά, πολιτικὰ καὶ στρατιωτικὰ ζητήματα, ποὺ προέκυψαν μὲ τὴ Ρωσία μετὰ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Οὐκρανίας.
.             Ἀνακριβὲς εἶναι καὶ τὸ στοιχεῖο ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου πὼς «τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὄχι μόνον εἰς οὐδὲν ὠφελεῖται, ἀλλὰ καὶ παραιτεῖται ἐκ τῆς κανονικῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας αὐτοῦ διὰ νὰ ἐνταχθεῖ δικαίως ἡ μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας τῶν 40 περίπου ἑκατομμυρίων εἰς τὴν κοινωνίαν τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἤδη τὸ Πατριαρχεῖο ἔχει δεχθεῖ προσφορὰ Ναοῦ στὸ κέντρο τοῦ Κιέβου, ποὺ τοῦ προσέφερε ὁ τέως Πρόεδρος Ποροσένκο. Ἐπίσης ἔχοντας τὴν ἰδιότητα τῆς «μητρὸς Ἐκκλησίας» ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ζητάει τὴν, κατὰ μακραίωνα παράδοση, λογία. Ἐπὶ πλέον αὐξάνει τὴν ἐπιρροή του στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο, ἢ ἔτσι πιστεύει…
.            Δὲν εἶναι ἀκριβὴς ἡ ἐκτίμηση τοῦ Μακαριωτάτου, ὅτι «ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας τῶν 40 ἑκατομμυρίων» ἀκολουθεῖ τοὺς σχισματικοὺς τοῦ Ἐπιφανίου. Ἡ ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας διαθέτει 76 ἐπαρχιούχους Μητροπολίτες καὶ 12.500 ἐνορίες. Μὲ τὸ δεδομένο ὅτι τὸ 17% τοῦ πληθυσμοῦ αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Ρῶσοι καθὼς καὶ τὸ ὅτι ἄνω τοῦ 60% τῶν Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν ἀκολουθεῖ τὴν παραδοσιακή, ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, Ἐκκλησία μένουν λίγοι νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Ἐπιφάνιο… Αὐτὸς ἡγεῖται μίας ὀλιγομελοῦς κρατικῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία, μὲ αὐτουργὸ τὸ Φανάρι, προκάλεσε βαθύτερο σχίσμα μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων στὴν Οὐκρανία. Σημειώνεται ὅτι οὐδεὶς στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔδειξε ὅτι γνωρίζει τὴν πραγματικὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία.
.            Εἶναι χαρακτηριστικὸ γιὰ τὴν κατάσταση στὴν Οὐκρανία τὸ ρεπορτὰζ τῆς Οὐκρανῆς Sylvana Goyko στὴν 15ήμερη ἐφημερίδα New Eastern Europe (31/10/2019). Ἔχει τίτλο «Τὸ Φανάρι ἀνησυχεῖ γιὰ τὸ μέλλον τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας» (Σημ. Ἡ ρεπόρτερ ἐννοεῖ τὴν ὑπὸ τὸν Ἐπιφάνιο Ἐκκλησία τῶν σχισματικῶν). Ἡ Goyko ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο Ἐκκλησία διαθέτει λαϊκὴ δύναμη: «Περίπου 300.000 Οὐκρανοὶ συμμετέσχον σὲ θρησκευτικὴ τελετὴ τῆς ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ στὴν ἀντίστοιχη ἐκδήλωση τῆς Ὀρθόδοξης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας (Σημ. γρ. τοῦ Ἐπιφανίου) συμμετέσχον μεταξὺ τῶν 10.000 καὶ 20.000 πιστῶν. Αὐτοὶ εἶναι ἀκόμη λιγότεροι ἀπὸ τὶς 65.000 ποὺ εἶχε συγκεντρώσει στὴν ἴδια ἐκδήλωση τὸν περασμένο χρόνο τὸ ὑπὸ τὸν καθηρημένο καὶ ἀφορισμένο ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Φιλάρετο «Πατριαρχεῖο τοῦ Κιέβου».
.            Ἡ Οὐκρανὴ ρεπόρτερ ἐπισημαίνει ἐπίσης ὅτι ὄχι μόνο δὲν ἐπετεύχθη ἡ ἑνότητα μεταξὺ τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ ὁ Φιλάρετος καὶ ὁ ἄλλος ἐπικεφαλῆς σχισματικῶν Μακάριος δραστηριοποιοῦνται ἀφαιρώντας πιστοὺς ἀπὸ τὸν Ἐπιφάνιο. Μάλιστα ὁ Μακάριος ἐκβιάζει καταστάσεις καὶ ζητᾶ τὸν ναὸ τοῦ Σωτήρα στὸ Μπερεστόβε, ποὺ τὸν κατέχει καὶ τὸν χρησιμοποιεῖ ἡ ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ἐκκλησία καὶ ὁ Ποροσένκο τὸν εἶχε ὑποσχεθεῖ στὸν κ. Βαρθολομαῖο γιὰ νὰ ἐγκαταστήσει ἐκεῖ τὴν Ἐξαρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ Κίεβο…
.            Τὸ γεγονὸς εἶναι πὼς ἀντὶ προώθησης τῆς ἑνότητας, ποὺ ἦταν ὁ προβληθεὶς ἀπὸ τὸ Φανάρι σκοπὸς γιὰ τὴν αὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, διαπιστώνεται ἐξάπλωση τοῦ σχίσματος ὄχι μόνο στὴν ἐν λόγῳ χώρα, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ὅλες οἱ ὑπόλοιπες Ἐκκλησίες (Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Κύπρου, Πολωνίας, Ἀλβανίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας) δὲν ἀκολουθοῦν τὸν κ. Βαρθολομαῖο στὴν ἐνέργειά του καὶ διαφυλάττουν ἔτσι τὴν ἑνότητά τους.-

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

– – – – –  – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Σημ. «Χ.Β.»* Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ σύγγραμμα: Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητὴς Πανεπιστημίου, Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα, ἐκδ. “Βρυέννιος”, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 33-38

«Μὲ βάσιν λοιπὸν τὴν πανορθόδοξον αὐτὴν ἀπόφασιν οἱ κατὰ καιροὺς πατριάρχαι Μόσχας ἀνεγνώριζον τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον ὡς πρῶτον καὶ κεφαλὴν ἐν τῷ συστήµατι τῶν αὐτοκεφάλων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν. Ἀκόµη καὶ μετὰ τὴν ὕψωσιν τοῦ Μόσχας εἰς πατριάρχην ἡ ρωσσικὴ Ἐκκλησία ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ ζητήµατα, τὰ ὁποῖα, ἐξεταζόµενα ὑπὸ τὴν σηµερινὴν ἔννοιαν τοῦ αὐτοκεφάλου, θὰ ἠµποροῦσε νὰ λύση µόνη της ὡς ἐσωτερικά. Ἀνεγνωρίζετο ἄλλωστε εἰς τὸν Κωνσταντινουπόλεως τὸ δικαίωµα τοῦ ἐκκλήτου, ὄχι µόνον ἀπὸ μέρους τῶν ἱεραρχῶν τῆς δικαιοδοσίας του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μέρους ἱεραρχῶν τῶν ἄλλων ὀρθοδόξων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅπως ἔδειξε παλαιότερα καὶ ὁ καθηγητὴς τοῦ ἐν Παρισίοις ρωσσικοῦ Θεολογικοῦ Ἰνστιτούτου Α. Καρτασὼφ εἰς τὴν μελέτην του, «Τὸ τῆς ἐκκλήτου δικαίωµα τῶν Οἰκουµενικῶν Πατριαρχῶν ἐν τῇ πράξει (Βαρσοβία 1936)»

βλ. περισσότερα: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ καὶ ΜΟΣΧΑ «Γυμνὴ καὶ ἐστερημένη πάσης ἐξωτερικῆς ἐξουσίας καὶ αἴγλης ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ἡ μόνη ποὺ στερεῖται ἐθνικῆς κρατικῆς προστασίας καὶ ἐπιδράσεων»

 

 

,

Σχολιάστε

ΔΙKAΙΟΔΟΣΙΕΣ ΝΑΙ, ἀλλὰ ΜΕ ΕΝΟΤΗΤΑ (τοῦ Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκη)

-Δικαιοδοσίες ναί, ἀλλὰ μὲ ἑνότητα-

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.           Ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως στὴν Ἐκκλησία εἶναι καὶ ἑνότητα ἀγάπης καὶ ἑνότητα ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας. Ὅταν φθάνη μία τοπικὴ Ἐκκλησία νὰ κηρύττη ἀκοινώνητη ἄλλη τοπικὴ Ἐκκλησία καὶ νὰ τὴν διαγράφη ἀπό τά λειτουργικά της δίπτυχα, τότε ἔχουμε ἀρχὴ ὀδύνων ἐκκλησιαστικῶν, δηλαδή, ἀφορμὴ σχισμάτων καὶ ἀναταραχῶν.
.           Αὐτὴ τὴ στιγμὴ, ἡ πολυπληθὴς Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ ἡ πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, εὑρίσκονται σὲ πρωτοφανῆ ἀντιπαράθεσι! Ἀφορμὴ ἡ χορήγησις τοῦ οὐκρανικοῦ αὐτοκέφαλου. Μὲ τὴν ἀπόφασι δὲ ποὺ ἔλαβε ἐσπευσμένα (σημ. «Χρ. Βιβλ.»: «ἐσπευσμένα» μετὰ ἀπὸ 12 μῆνες;) ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς 12 Ὀκτωβρίου 2019, στὴ θλιβερὴ ὑπάρχουσα ἀντιπαράθεσι, ὑπεισέρχεται καὶ ἡ δική μας Ἐκκλησία.
.           Ἤδη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας διεμήνυσε, ὅτι ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν μνημονεύση σὲ θ. Λειτουργία τὸν προεστῶτα τῆς παρατάξεως στὴν Οὐκρανία, πού ἔλαβε τὴν αὐτοκεφαλία, θὰ διακόψη τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος!
.           Πολλὰ ἐπιχειρήματα θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἔχουν γραφῆ, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ δοθῆ ἡ αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία, ὄχι διότι τὸ αὐτοκέφαλο δὲν τὸ χορηγεῖ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, οὔτε διότι μία Ἐκκλησία ἑνὸς ἔθνους δὲν δικαιοῦται αὐτοκεφαλία, ἀλλά διότι αὐτοὶ στοὺς ὁποίους χορηγήθηκε ἀποτελοῦν μειονοψηφία στὸ σῶμα τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλο λόγο: Οἱ λαβόντες τὴν αὐτοκεφαλία ἦσαν πρὶν καθηρημένοι ἀπό τό Πατριαρχεῖο τῆς Ρωσίας, κάτι πού εἶχε ἀποδεχθῆ καὶ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖος!
.           Ἂν ἡ αὐτοκεφαλία στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δινόταν μὲ συνεννόησι τῶν δύο Πατριαρχῶν, Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρωσίας, καὶ συγκατάθεσι καὶ τῶν λοιπῶν αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, τότε οὐδεμία ἀφορμὴ σχίσματος θὰ ὑπῆρχε. Τώρα, ἀσχέτως πολιτικῶν παραγόντων, πού ἐνδεχομένως ἀνεμίχθησαν στὴν ὑπόθεσι, ἡ Ρωσία ὄχι μόνο θέλει νὰ διατηρήση τὴν ἐπιρροή της στὴν Οὐκρανία, ἀλλά ἀπό ἀντίδρασι θὰ ὑπεισέρχεται καὶ στὶς δικαιοδοσίες ἄλλων Ἐκκλησιῶν!
.           Ὑπάρχουν τρεῖς κίνδυνοι: Ὁ ἕνας, στὴν Οὐκρανία νὰ αὐξηθοῦν τὰ σχίσματα, ἀντὶ νὰ ἐπέλθη ἡ ἑνότητα. Ὁ ἄλλος, στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο νὰ δημιουργηθοῦν σχίσματα ἢ νὰ αὐξηθοῦν οἱ ἀποτειχίσεις. Ὁ τρίτος, ὁ ρωσικὸς ἐκκλησιαστικὸς ἰμπεριαλισμὸς νὰ εἰσβάλη παντοῦ.
.           Μερικὰ κείμενα, γραμμένα μὲ πόνο, ἀξίζει νὰ μελετηθοῦν, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἐκφράζουν ὅμοιες ἀπόψεις, ὅπως ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου, ἢ ἡ νομοκανονικὴ μελέτη τοῦ Μητροπ. Πειραιῶς π. Σεραφείμ, ἢ ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Μητροπολίτου Ν. Σμύρνης π. Συμεὼν πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ τοὺς Μητροπολίτες τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἤ καὶ ἡ πρώτη ἐπιστολὴ τοῦ Πισιδίας π. Σωτηρίου (σπουδαίου ἱεραποστόλου).
.           Ἂν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσουμε γιὰ τὸ οὐκρανικό, ἂς κρατήσουμε τὴν ἑνότητα. «Ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις τὴν ἀγάπην, ἥτις ἐστὶ σύνδεσμος τῆς τελειότητος. Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ βραβευέτω ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, εἰς ἣν καὶ ἐκλήθητε ἐν ἑνὶ σώματι» (Κολοσ. γ´ 14-15).

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΤΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ Οὐκρανικὸ πρὶν ἀπὸ ἕντεκα χρόνια

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Προκαλοῦν θλίψη τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ προβάλλουν ὅσοι ἔχουν ἀναλάβει τὴν ὑποστήριξη τῆς ἐνεργείας τοῦ κ. Βαρθολομαίου στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ἐπικαλοῦνται τὰ γεγονότα τοῦ …988 καὶ τοῦ 1589, καὶ δὲν ἐξετάζουν τὰ ὅσα συνέβησαν πρὸ ὀλίγων ἐτῶν. Ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Οὐκρανία πάντα ἦταν στὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου (…) , ἀγνοώντας ὅτι οἱ Οὐκρανοὶ εἶναι οἱ Ρῶσοι ἀκρίτες, ποὺ εἶχαν τὴν ἀτυχία δυτικὰ νὰ γειτονεύουν μὲ τὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Πολωνία καὶ ὅτι χωρὶς καμία ἀντίδραση ἀπὸ τὸ Φανάρι ἀπὸ τὸ 1686 ἦταν μέρος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης ἀναφέρουν Ἱεροὺς Κανόνες, ποὺ οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τὴν ἐκ μέρους τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν καὶ τὴν μὲ μὴ κανονικὴ χειροτονία κληρικῶν τῆς Οὐκρανίας….
.           Οἱ προπαγανδιστὲς τοῦ Φαναρίου ἀνατρέχουν σὲ γεγονότα πρὶν ἀπὸ 1031 καὶ πρὶν ἀπὸ 430 χρόνια (!!!) καὶ ἀγνοοῦν ἢ ρίχνουν στὴ λήθη τὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν τὸ 2008, πρὶν δηλαδὴ μόλις ἕντεκα χρόνια μὲ τὸν σημερινὸ Πατριάρχη. Τὸν Ἰούλιο τῆς χρονιᾶς αὐτῆς ἑορτάστηκαν στὸ Κίεβο, πρωτεύουσα τῆς Οὐκρανίας, τὰ 1020 χρόνια ἀπὸ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῶν Ρώς. Τὰ 1000 χρόνια (1988) δὲν ἑορτάστηκαν, διότι ἀκόμη δὲν εἶχε καταρρεύσει τὸ κομμουνιστικὸ καθεστώς. Ὁ πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας τὸ 2008 Βίκτορ Γιούσενκο (περισσότερο ἐθνικιστὴς καὶ δυτικόφιλος ἀπὸ τὸν Ποροσένκο τοῦ 2018) ἐπιχείρησε τότε νὰ ἀναγνωρισθοῦν ντὲ φάκτο οἱ ἐθνικιστὲς σχισματικοὶ τῆς Οὐκρανίας, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος προσεκλήθη στὸ Κίεβο νὰ προστεῖ τῶν ἑορτασμῶν καὶ δέχθηκε τὴν πρόσκληση.
.           Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἀντέδρασε τότε ἔντονα. Πίστευε ὅτι ἡ ἐκ μέρους τοῦ προέδρου Γιούσενκο πρόσκληση τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἦταν γιὰ νὰ μὴν ἡγηθεῖ ὁ Μόσχας τῶν ἑορτασμῶν, ἀλλὰ ὁ Κωνσταντινουπόλεως. Ἐπίσης ἐπισήμαναν τὸν κίνδυνο σχίσματος, ἂν μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη συλλειτουργοῦσαν καὶ οἱ σχισματικοί.
.           Σύμφωνα μὲ τὸ ρεπορτὰζ τοῦ σημερινοῦ ὑπευθύνου τοῦ Γραφείου Τύπου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Νίκου Παπαχρήστου στὴν «Καθημερινὴ» (Κυριακὴ 27 Ἰουλίου 2008, σελὶς 4) ὁ κ. Βαρθολομαῖος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν τότε Πατριάρχη Μόσχας Ἀλέξιο «χαρακτήρισε προσβλητικούς τοὺς ἰσχυρισμούς του (Σημ.γρ. ὅτι ἔχει συμμαχήσει μὲ τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας) καὶ ἔκανε λόγο γιὰ “βεβιασμένες κρίσεις ἢ ἀπειλὰς ἐπὶ τῇ βάσει ἀκρίτων σπερμολογιῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐκφράζουν τὴν πάντοτε ὑπεύθυνον θέσιν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας”. Κάλεσε δὲ τὸν κ. Ἀλέξιο νὰ συλλειτουργήσουν στὸ Κίεβο προκειμένου νὰ καταδείξουν τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἐπανέλαβε πὼς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὡς θεματοφύλακας τῆς κανονικῆς τάξης, συμπαρίσταται στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας». (Σημ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γράφοντος). Ἐπισημαίνεται ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος χαρακτήρισε τότε «σπερμολογίες» τὰ περὶ συμμαχίας του μὲ τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικούς!…
.           Στὸ ἴδιο φύλλο τῆς ἐφημερίδας «Καθημερινή», τοῦ Ἰουλίου τοῦ 2008, καὶ στὴν ἴδια σελίδα ὁ ἀνταποκριτής της στὴ Μόσχα ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων: «Ἀξιόπιστοι κύκλοι τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας μὲ τοὺς ὁποίους συνομίλησε ἡ “Κ” ὑποστήριζαν πὼς μὲ τὴν “παράνομη” παρουσία του στὶς ἐκδηλώσεις στὸ Κίεβο ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης βοηθάει τὸ σχέδιο ποὺ ἀπὸ κοινοῦ ἔχουν θέσει οἱ ΗΠΑ καὶ ὁ Οὐκρανὸς πρόεδρος Βίκτορ Γιούσενκο γιὰ τὴν ἀποκοπὴ τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Ἂν αὐτὸ συμβεῖ, τότε θὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ στόχου, μὲ ἀποτέλεσμα στὴ συνέχεια ὁ δρόμος γιὰ ὁριστικὸ ξερίζωμα κάθε πνευματικῆς καὶ πολιτισμικῆς σχέσης μεταξὺ Οὐκρανίας καὶ Ρωσίας νὰ ἀνοίξει διάπλατα». Ἐπαναλαμβάνεται ὅτι αὐτὰ γράφονται τὸ 2008…
.             Στὸ ἴδιο φύλλο τῆς “Κ”, τοῦ 2008, ὁ ὑποστηρίζων μετὰ πάθους τὰ δίκαια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κ. Ἀρ. Πανώτης σὲ ἄρθρο του ἀφοῦ ἀναφέρει τὰ γνωστὰ ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα, ποὺ καὶ σήμερα ἀναμασῶνται ἀπὸ τοὺς πατριαρχικοὺς κονδυφόρους, σημειώνει: «Ἡ Μητέρα ποὺ γέννησε ἐν Χριστῷ τὸν λαὸ τοῦ Κιέβου εἶναι ἡ μόνη ποὺ ἐκ τῶν ἱερῶν κανόνων “δύναται” νὰ θεραπεύσει τὸν ἐπιζήμιο “ἐκκλησιαστικὸ διχασμὸ” μὲ μία Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδο». Προσοχὴ στὸ «δύναται» καὶ στὸ ὅτι γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ ἐκκλησιαστικὸς διχασμὸς ἀπαιτεῖται Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος. .         Αὐτὴν ἀκριβῶς ζητοῦν ὅλοι οἱ ἀξιοπρεπεῖς καὶ ὑπεύθυνοι Πρωθιεράρχες καὶ ἀπορρίπτει ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Καὶ Τὴν ζητᾶνε ὄχι γιατί τὸν ἐχθρεύονται, ἀλλὰ ἐπειδὴ πιστεύουν ὅτι εἶναι ἡ μόνη λύση πρὸς ἀποφυγὴ τοῦ σχίσματος.
.           Ἀπὸ τὸ Συλλείτουργο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Ἀλεξίου, τὸν Ἰούλιο τοῦ 2008 στὸ Κίεβο, ὁ πρῶτος κέρδισε ἀπὸ τὸν δεύτερο τὸ ὅτι ἀναγνώρισε τὰ πρεσβεία τιμῆς ποὺ κατέχει καὶ τὸ ὅτι δέχθηκε νὰ συμμετάσχει στοὺς ἑορτασμοὺς τοῦ Κιέβου, παρὰ τὶς ἐνστάσεις ποὺ εἶχε προβάλει, ἀφοῦ ἤθελε ἐκεῖνος νὰ προστεῖ, γιὰ νὰ ὑπογραμμίσει τοὺς ἀδελφικοὺς δεσμοὺς αἵματος καὶ ἐκκλησιαστικοῦ πνεύματος ποὺ συνδέουν Οὐκρανοὺς καὶ Ρώσους. Ὁ Μόσχας ἀπὸ τὴν πλευρά του κέρδισε τὸ ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος στὸ Συλλείτουργο ἀναγνώρισε μὲ κάθε ἐπισημότητα τὸν ἀνήκοντα στὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία τότε Μητροπολίτη Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Βλαδίμηρο, τὸ ὅτι δὲν δέχθηκε νὰ συμμετάσχουν στὶς λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις οἱ σχισματικοὶ καὶ τὸ ὅτι ἔτσι δέχθηκε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας εἶναι ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας.
.           Μέσα σὲ ἕντεκα χρόνια ὅλα αὐτά, ποὺ εἶχε δεχθεῖ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὁ ἴδιος τὰ ἀνέτρεψε καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει περιπέσει στὸν ἰσχυρότατο κλύδωνα τοῦ σχίσματος. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα, ποὺ λέγονται, γράφονται ἢ πράττονται, εἶναι ἐκ περισσοῦ.-

,

Σχολιάστε

ΑΡΑΓΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ;

Σχίσμα; Οἱ Ρῶσοι μετὰ τὸν Βαρθολομαῖο
προειδοποιοῦν καὶ Ἱερώνυμο γιὰ οὐκρανικὸ

ΠΗΓΗ: skai.gr
17. 10. 2019

βλ. σχετ.: ΣΤΕΡΕΩΣΟΝ ΚΥΡΙΕ!

.                 Μετὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸ πατριαρχεῖο Μόσχας προειδοποιεῖ μὲ διαγραφὴ καὶ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν ἀπὸ τὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἐὰν ὁ κ. Ἱερώνυμος μνημονεύσει τὸν Προκαθήμενο τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας μητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο.
.                 Σύμφωνα μὲ τὸ ἐπίσημο ἀνακοινωθὲν ποὺ δημοσιεύει τὸ orthodoxia.info ἡ ρωσικὴ Σύνοδος διαφωνεῖ μὲ τὴν τοποθέτηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας … πάντα παρέμεινε στὴν κανονικὴ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας – Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.                 Ἐπίσης ὁ Πατριάρχης Κύριλλος δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν ἀναφορὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὴν ἀπουσία τῆς ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν Κρήτη λέγοντας πώς : «Ἡ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα ὅτι «λόγῳ τῆς ἀπουσίας τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας» ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης τὸ 2016 «δὲν ὑπῆρξε εὐκαιρία νὰ συζητήσουμε τὸ θέμα τῆς χορήγησης αὐτοκεφάλου». Στὴν πραγματικότητα, τὸ θέμα τοῦ αὐτοκεφάλου ἐξαιρέθηκε ἀπὸ τὴν ἀτζέντα τῆς Συνόδου πολὺ νωρίτερα, κατόπιν ἐπιμονῆς τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου».
.                 Ὁ Ρῶσος Πατριάρχης κατηγορεῖ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο ὅτι ἀκολούθησε πλήρως τὴν γραμμὴ τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ πὼς ἀγνόησε τὶς ἐκκλήσεις τῶν 9 μητροπολιτῶν ποὺ εἶχαν διφορετικὴ ἄποψη, τοὺς ὁποίους ἀνέφερε ὀνομαστικά. Μάλιστα σὲ μία προσπάθεια διάσπασης τῆς Ἑλλαδικῆς ἱεραρχίας ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἀποφάσισε νὰ συνεχίσει νὰ συλλειτουργεῖ μόνο μὲ τοὺς μητροπολίτες ποὺ διαφώνησαν μὲ τὴν ἀπόφαση, διακόπτοντας τὴν Κοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους.
.                 Ὅπως ἀναφέρει τὸ ἀνακοινωθέν: «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐξουσιοδοτεῖ τὸν Ἁγιώτατο Πατριάρχη Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν Κύριλλο νὰ διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου σὲ περίπτωση καθ’ ἣν ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀρχίσει νὰ μνημονεύει στὶς θεῖες ἀκολουθίες ἀρχηγὸ μίας ἐκ τῶν οὐκρανικῶν σχισματικῶν παρατάξεων ἢ ἀναλάβει ἄλλες πρωτοβουλίες, ποὺ θὰ ἐπιμαρτυροῦν τὴν γενομένη ἀπὸ αὐτὸν ἀναγνώριση τοῦ οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σχίσματος.»
.                 Αὐτὴ ἡ ἀπόφαση ἐλήφθη ἐνῶ τὴν ἐρχόμενη Παρασκευὴ (18/10) ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος φθάνει στὴ Θεσσαλονίκη, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ἀνθίμου. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος τὸ Σάββατο θὰ τελέσει Πατριαρχικὴ Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ παλαιοχριστιανικὸ Ναὸ Παναγίας τῆς Ἀχειροποιήτου. Πληροφορίες ἀναφέρουν μάλιστα ὅτι στὴν Θεία αὐτὴ Λειτουργία θὰ παρίσταται καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος, καὶ γιὰ πρώτη φορὰ θὰ μνημονευτεῖ ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ Πάσης Οὐκρανίας κ. Ἐπιφάνιος μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀναγνωρίσει τὸ αὐτοκέφαλό της Οὐκρανικῆς ἐκκλησίας.

ΠΗΓΗ: skai.gr

 

Σχολιάστε

ΣΗΜΕΡΑ Η ΣΥΝΟΔΟΣ τῆς ἐν ΡΩΣΙᾼ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ τῆς ἐν ΕΛΛΑΔΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Πατριαρχεο Μόσχας: Σήμερα ερ Σύνοδος
γι
τν πόφαση τς κκλησίας τς λλάδος γι τ «οκρανικ
»

Ἰσμήνη Χαραλαμποπούλου
ΠΗΓΗ: protothema.gr, 17/10/2019

.             Σήμερα συνεδριάζει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Συγκεκριμένα γιὰ σήμερα ὁρίστηκε ἡ ἔκτακτη συνεδρία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τὴν νέα Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Ἡ ἔκτακτη αὐτὴ συνεδρία στὴν Μόσχα ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Κύριλλο καὶ τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, ἀφοῦ θὰ ἀξιολογήσει καὶ θὰ ἀπαντήσει στὴν πρώτη Ἐκκλησία ποὺ ἀναγνώρισε τὴν αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία.
.             Ἡ ἀπόφαση ἀναμένεται μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καθὼς θὰ ἐξαρτηθεῖ ἀπὸ αὐτὴν ἂν τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρωσίας διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἔκανε καὶ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο πάντως μνημονεύει τὸν Πατριάρχη Μόσχας. Σὲ συνέντευξή του σὲ ξένο πρακτορεῖο ὁ Μητροπολίτης Βολοκολὰμσκ Ἱλαρίων τόνισε μεταξὺ ἄλλων πὼς ἡ κατάσταση θὰ συζητηθεῖ λεπτομερῶς. Ἐπιπροσθέτως, ὑπογράμμισε ὅτι ἡ διακοπὴ τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ποὺ ἀποφάσισε τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δὲν εἶχε καμία ἀρνητικὴ ἐπίδραση στὴν ἐσωτερικὴ ζωὴ τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
.             Αὔριο Παρασκευὴ φτάνει στὴ Θεσσαλονίκη ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος θὰ τελέσει Πατριαρχικὴ Θεία Λειτουργία καί, σύμφωνα μὲ πληροφορίες, θὰ γίνει συλλείτουργο μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο. Ἐκεῖ γιὰ πρώτη φορὰ νὰ μνημονευτεῖ ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ Πάσης Οὐκρανίας Ἐπιφάνιος.
.             Ἀκολούθως, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης θὰ μεταβεῖ στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅπου θὰ πραγματοποιήσει ἐπίσκεψη ἀπὸ 19 ἕως 22 Ὀκτωβρίου. Τὸ Σάββατο, 19 Ὀκτωβρίου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης,προερχόμενος ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, θὰ ἀφιχθεῖ στὴν Ἱ. Μονὴ Ξενοφῶντος, πρῶτο του σταθμὸ στὸ Ἅγιον Ὄρος.
.             Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς παραμονῆς του θὰ προεξάρχει τῆς Θείας Λειτουργίας ποὺ θὰ τελεστεῖ στὸ νέο Καθολικό τῆς Μονῆς, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐπετείου τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἀνέγερσή του, καὶ θὰ ἐπισκεφθεῖ τὶς Καρυές, ἀλλὰ καὶ Ἱ. Μονὲς καὶ Σκῆτες.

 

Σχολιάστε

ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΦΑΝΑΡΙ, ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ, ΠΟΡΟΣΕΝΚΟ, ΒΑΤΙΚΑΝΟ, ΗΠΑ

Πανηγυρίζουν Φανάρι, Ἐπιφάνιος, Ποροσένκο, Βατικανό, ΗΠΑ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Γιὰ τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς εἰσήγησης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ Ἐκκλησία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας πανηγυρίζουν ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁ Προκαθήμενος τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας Ἐπιφάνιος, ὁ πρώην πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας Ποροσένκο, γνωστὸς γιὰ τὸν λαϊκισμὸ καὶ τὸν ἐθνικισμό του, τὸ Βατικανὸ καὶ οἱ ΗΠΑ.
.             Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τὴν Κυριακὴ 13 Ὀκτωβρίου, τὴν ἑπόμενη δηλαδὴ ἡμέρα τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἱεραρχίας, τὴν ὁποία χαρακτήρισε «ἱστορική», στὴν ὁμιλία του στὸ Φανάρι ἔδειξε ἰδιαίτερα εὐτυχής. Εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Σήμερα θὰ πρέπει νὰ εἶναι ὁ κ. Γενικὸς Πρόξενος τῆς Οὐκρανίας (Σημ. γρ. Ἦταν παρὼν) ὅπως καὶ ὅλοι μας ἰδιαιτέρως εὐτυχὴς διότι, ὅπως γνωρίζετε, ἀδελφοί, χθὲς ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔλαβε μία ἱστορικὴ ἀπόφαση, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἀφ’ ἑνὸς ἀναγνωρίζεται καὶ ἐπιβεβαιοῦται τὸ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νὰ ἀπονέμει τὰ Αὐτοκέφαλα ἐκεῖ ὅπου παρίσταται ἀνάγκη, καὶ ἀφ’ ἑτέρου, κατὰ συνέπειαν, καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ τοῦ δικαιώματος τοῦ Πατριαρχείου μας, ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀναγνώρισε τὸ Αὐτοκέφαλον ποὺ ἔδωσε τὸ Πατριαρχεῖο μας, πρὸ μηνῶν, εἰς τὴν νεοπαγῆ Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας».
.             Ὁ Ἐπιφάνιος, προκαθήμενος τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, τῶν ὁποίων ἀναγνώρισε τὸ αὐτοκέφαλο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἀκολούθησε μόνη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα καὶ τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ἀπέστειλε ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπόφαση ἐπιστολὴ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, στὴν ὁποία ἐκφράζει τὴν εὐγνωμοσύνη του καὶ τοῦ δίδει τὴν ὑπόσχεση ὅτι στὸ ἐγγὺς μέλλον θὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ στὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ τοῦ ἐκφράσει τὰ αἰσθήματα ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ στὸ πρόσωπό του.
.             Ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας Ποροσένκο, ὁ ὁποῖος, μὲ τὴν σύμπραξη τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, εἶναι ὁ ἀρχιτέκτων ὅλης αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀνωμαλίας ὄχι μόνο στὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία, ἔγραψε στὴ σελίδα του στὸ facebook γιὰ τὰ «θαυμάσια καὶ ἐμπνευσμένα νέα ἀπὸ τὴν Ἀθήνα» καὶ πὼς «δέχεται εὐχαρίστως αὐτὴν τὴν ἀπόφαση τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας μὲ εὐγνωμοσύνη». Φυσικὰ εὐχαριστεῖ καὶ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, γιὰ τὴν ὑποστήριξή του καὶ τὴν «ἄοκνη προσπάθειά του στὴν ὑποστήριξη τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας». Ἐπίσης ἐξέφρασε τὴν πεποίθηση ὅτι μετὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες θὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Σημειώνεται ὅτι ὁ Ποροσένκο λαμβάνει τὴ Θεία Κοινωνία τόσο ἀπὸ τοὺς σχισματικούς, ὅσο καὶ ἀπὸ τοὺς Οὐνίτες τῆς Οὐκρανίας.
.             Τὰ ἐνημερωτικὰ μέσα τοῦ Βατικανοῦ ἐπίσης πρόβαλαν τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικοὺς καὶ καθηρημένους κληρικοὺς τῆς Οὐκρανίας καὶ ἐξέφρασαν τὴν ἱκανοποίησή τους γιὰ τὸ γεγονός. Τὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων τοῦ Βατικανοῦ «Asianews» τόνισε ὅτι «μόνον ἑπτὰ ἐπίσκοποι ζήτησαν ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία νὰ καθυστερήσει ἡ ἀπόφαση, ἀλλὰ ἡ πλειοψηφία τῆς Ἑλληνικῆς Συνόδου ἀποφάσισε νὰ ὑποστηρίξει τὴν Οὐκρανικὴ Αὐτοκεφαλία» καὶ προσέθεσε ὅτι ἔτσι «ὑποστήριξε τὸ δικαίωμα τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινούπολης ὡς τοῦ μόνου ποὺ μπορεῖ νὰ προσδιορίσει τὴ νομιμότητα τοῦ στάτους τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ αὐτὴν τὴν παποσύνη προωθοῦν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μὲ τὴν θερμὴ συνεργασία τοῦ Φαναρίου.
.             Ἡ γαλλικὴ καθολικὴ ἐφημερίδα “La Croix”, ἀφοῦ ἀναφέρει μὲ ἱκανοποίηση τὸ γεγονός, ἐκφράζει τὴν πεποίθηση ὅτι καὶ ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες θὰ μποροῦσαν νὰ ἀκολουθήσουν τὸν δρόμο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ ἐπισημαίνει κιόλας πὼς αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιδεινώσει ἀκόμη περισσότερο τὶς σχέσεις τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας.
.             Ὁ Ἀμερικανὸς Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Μάϊκ Πομπέο ἔχει χαρακτηρίσει «ἱστορικὸ ἐπίτευγμα» τὴν ἀπόδοση τῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπὸ τὸ Φανάρι στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Καὶ ὁ πρέσβυς τῶν ΗΠΑ στὴν Ἀθήνα Τζέφρι Πάϊατ ἔχει ἐκφράσει τὴν ὑποστήριξή του στὴν προώθηση τῆς Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Μάλιστα τὸν περασμένο Μάϊο συνόδευσε τὸν κ. Μπράουμπαγκ, πρέσβυ τῶν ΗΠΑ γιὰ ζητήματα θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν καὶ ἄλλους ἀξιωματούχους τῆς Οὐάσινγκτον, στὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, μὲ τὸν ὁποῖο συζήτησαν καὶ τὸ οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ὁ κ. Μπράουμπαγκ εἶχε προηγουμένως ἐπισκεφθεῖ τὸν Πάπα στὸ Βατικανό.
.             Ἐκ τῶν ἀντιδράσεων Βατικανοῦ, ΗΠΑ, Ποροσένκο μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ ὁ ἀντικειμενικὸς παρατηρητὴς ὅτι τὰ νήματα γιὰ τὸ αὐτοκέφαλο τῶν σχισματικῶν της Οὐκρανίας ἐκίνησαν ὅσοι ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ καὶ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ πολεμοῦν τὴ Ρωσία καὶ ὅτι σὲ αὐτὴ τὴν ἀντιπαράθεση ὡς κατάλληλα ἐργαλεῖα χρησιμοποιοῦνται τὸ Φανάρι καί, τώρα, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.
.             Φυσικὰ ὑπῆρξαν καὶ ἀρνητικὰ δημοσιεύματα. Τὸ προσκείμενο στὸ Βατικανὸ ἑλβετικὸ ΜΜΕ «Echo» σημείωσε: «Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναγνώρισε τὴν Αὐτοκεφαλία παρὰ τὶς προειδοποιήσεις 2000 κληρικῶν καὶ λαϊκῶν» καὶ προσέθεσε πὼς «ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν συγκεντρώνει παρὰ μία χούφτα ἐνοριῶν, ἐνῶ τὸ πολὺ μεγάλο μέρος τῶν Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν μένουν πιστοὶ στὴν παραδοσιακὴ Ἐκκλησία καὶ στὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο». Ἀναφέρει ἐπίσης ὅτι πλὴν τῆς Ἑλλάδος «οὐδεμία ἄλλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ἀναγνωρίσει τὴν Ἐθνικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τὴν ὁποία προώθησε ὁ πρώην Πρόεδρος Ποροσένκο».
.             Ἀπὸ τὰ ΜΜΕ τὰ προσκείμενα στὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο καὶ τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἡ ἱστοσελίδα «Orthodoxologie» ἐπαινεῖ καὶ ἔχει καὶ φωτογραφίες τῶν Μητροπολιτῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἀνοικτὰ διαφώνησαν μὲ τὴν πρόταση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου καὶ ζήτησαν νὰ ἀναβληθεῖ ἡ ἀπόφασή του νὰ δοθεῖ ἡ Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Συγκεκριμένα παρατίθενται οἱ φωτογραφίες τῶν Μητροπολιτῶν Καρυστίας, Ἠλείας, Δρυινουπόλεως καὶ Κονίτσης, Πειραιῶς, Νέας Σμύρνης, Καισαριανῆς, Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας, Κερκύρας, Κυθήρων καὶ Μεσογαίας.
.             Τὸ ρωσικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων Interfax – Religion ἀναφέρει ὅτι ἐντός τοῦ φθινοπώρου ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας θὰ ἀποτιμήσει τὴν κατάσταση, μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Νικολάϊ Μπαλασόφ, ἀντιπρόεδρος τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας δήλωσε σχετικά: «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θὰ ἐκτιμήσει τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τὶς ἐπιπτώσεις αὐτῆς γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο καὶ γιὰ τὶς διαθρησκειακὲς σχέσεις».-

Σχολιάστε

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΗΤΡΟΠ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ γιὰ τὴν ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ τῆς ἐν ΟΥΚΡΑΝιΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ μετὰ τὴν ΑΠΟΦΑΣΗ τῆς Ἱεραρχίας Ἐκκλ. Ἑλλάδος

Δηλώσεις Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ
μετά τήν Ἔκτακτη Σύγκλησι τῆς Ἱεραρχίας μας
(12-10-2019)

διά τήν Οὐκρανική «Αὐτοκεφαλία»

.             Ἀπό τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας τῆς Ἔκτακτης αὐτῆς Συνεδριάσεως τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλαδικῆς μας Ἐκκλησίας καί μέχρι τοῦ μεσονυκτίου, ἀλλά καί ἕως σήμερα δέχθηκα καί δέχομαι τηλεφωνικές καί προσωπικές ἐπικοινωνίες ἐκ μέρους Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, καί ἐνίων δημοσιογράφων, γιά τά γενόμενα στήν κρίσιμη αὐτή Συνεδρία. Περί τό μεσονύκτιο μάλιστα τῆς πρώτης ἡμέρας (τοῦ Σαββάτου) ἔλαβα τηλεφώνημα ἀπό τήν Ἀμερική, ἀπό τόν γνωστό καί ἀπό ἄλλη φορά δημοσιογράφο κ.Ἀλέξανδρο Στεφανόπουλο, ὁ ὁποῖος, τελῶν ἐν ταραχῇ μετά ἀπό τίς εἰδήσεις τῆς ραγδαίας ἀνακηρύξεως τῆς «Αὐτοκεφαλίας» τῆς Οὐκρανίας ἐζήτησε νά ἐνημερωθῆ σχετικά καί ἠθέλησε νά μέ συνδέση στή συνέχεια μέ ἕνα ρωσικό κανάλι γιά σχετική ἐνημέρωσι.
Δέν δέχθηκα ἐκείνη τήν ὥρα νά δώσω συνεντεύξεις γιά τό Οὐκρανικό «Αὐτοκέφαλο», ἐνῶ ἦταν πολύ ἀνήσυχοι ἀπό τίς εἰδήσεις, πού εἶχαν κυκλοφορήσει, ἀλλά τούς ὑποσχέθηκα ὅτι ἐπανερχόμενος εἰς τήν ἕδραν μου θά ἔδινα τίς ἀπαραίτητες γιά τό θέμα αὐτό ἐξηγήσεις, σχετικά μέ τήν ἀνακοίνωσι τοῦ Δελτίου Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί τήν συνέντευξι τοῦ ἀρχαιότερου τῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ.Ἱεροθέου γιά τό οὐκρανικό (12-10-2019).
Θεωρῶ ὅτι ὡρισμένες πληροφορίες δέν ἀπεδόθησαν ἐπακριβῶς ὡς εἶχαν, γι’ αὐτό καί ἡ ἀναμετάδοσίς των προκάλεσαν καί προξενοῦν ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις καί διαταραχές σέ ἐκκλησιαστικούς καί μή κύκλους. Καί ἐξηγοῦμαι:

1. Στήν τελευταία παράγραφο τοῦ Ἀνακοινωθέντος τῆς Ἱεραρχίας μας ἀναγράφεται ὅτι, μετά τόν ἐποικοδομητικό διάλογο καί τίς τοποθετήσεις πολλῶν Σεβ. Ἱεραρχῶν, «ἡ Ἱεραρχία ἀπεφάσισε ὅπως ἀποδεχθεῖ τήν ἀπόφασι τῆς παρελθούσης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου καί τήν εἰσήγηση τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.Ἱερωνύμου, ἤτοι ἀναγνωρίζει «τό κανονικό δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου, καθώς καί τό προνόμιο τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά χειρισθῆ περαιτέρω τό ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας».
Κατόπιν τούτου εὐλαβῶς ἐρωτῶ τήν Ἐπιτροπή Τύπου τῆς Ι.Σ.Ι. : πότε ἐρωτήθηκε τό Σεπτό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας μας καί μέ ποιό τρόπο ἀπεφάσισε νά ἀποδεχθῆ τήν ἀπόφασι τῆς προηγουμένης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου· (ἀναγνώσθηκε ἡ ἐν θέματι ἀπόφασις τῆς Δ.Ι.Σ. στά μέλη τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας; ἀπεφασίσθη ἡ ἀποδοχή της καί πῶς; δι’ ἀνατάσεως τῆς χειρός; διά φανερᾶς ἤ μυστικῆς ψηφοφορίας;) καί τήν εἰσήγησι τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου γιά τήν ἀναγνώρισι ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς μας Ἐκκλησίας τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἀνεξαρτήτου Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας; Ἐπιμένω στίς ἐρωτήσεις αὐτές, διότι ὁ Σεβ. Ναυπάκτου, ὁ ἀρχαιότερος τῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου, στήν προμνημονευθεῖσα συνέντευξί του τήν ἴδια ἡμέρα (12-10-2019) δίνει μεγάλη βαρύτητα στήν ἀπόφασι αὐτή τῆς Δ.Ι.Σ., τόσην, ὥστε ἀπό αὐτήν, κατά κύριο λόγο, νά προοδοποιεῖται καί νά προλειαίνεται ὁ δρόμος γιά τήν ἀποδοχή τῆς παραχωρηθείσης «Αὐτοκεφαλίας» τῆς Οὐκρανίας. Γράφει σχετικά : «Συζήτησαν τό θέμα, πολλές φορές ἡ προλαβοῦσα Διαρκής Σύνοδος, ἀσχολήθηκε μέ τό θέμα καί τό συζήτησε : Ἑπομένως τό συζητήσαμε διεξοδικῶς καί καταλήξαμε ἐμεῖς ὡς Ἱεραρχία νά ἀποδεχθοῦμε τήν ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, δηλαδή τό δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά δίνει τό Αὐτοκέφαλο καί τό προνόμιο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νά χειρίζεται περαιτέρω τό θέμα… Ἐμεῖς ἀναγνωρίσαμε τό δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά χορηγεῖ τό Αὐτοκέφαλο.
Δημοσιογράφος : Ἄρα ἀναγνωρίσατε καί τήν 15η Ἐκκλησία… (σ.σ. τήν Οὐκρανική «Αὐτοκεφαλία»).
Μητρ. Ναυπάκτου : Αὐτό συνεπάγεται. Συνεπάγεται. Συνεπάγεται.
Δημοσιογράφος : Δέν συνεπάγεται.
Μητρ. Ἱερόθεος : Συνεπάγεται».

2. Ἐπειδή ἤμουνα Συνοδικό μέλος τῆς παρελθούσης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, καταθέτω ἐν ἐπιγνώσει τῶν εὐθυνῶν μου ὅτι ναί μέν ἦτο κοινῶς ἀποδεκτό ἐν τῇ Ἱ. Συνόδῳ τό κανονικόν δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου νά ἀποφαίνεται, προκειμένου νά παραχωρηθῆ ὑπό κανονικούς ὅρους μία νέα Αὐτοκεφαλία, ἀλλά ἡ ἐλαχιστότης μου ἐτόνιζε καί τήν προϋπόθεσιν νά δίδεται αὕτη ὑπό τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκ. Πατριάρχου εἰς χώρας τῆς κανονικῆς δικαιοδοσίας του ἤ ἐν ἄλλῃ περιπτώσει, κατόπιν αἰτήσεως τῆς ἐνδιαφερομένης Τοπικῆς Ἐκκλησίας, ὑποβαλλομένου τοῦ αἰτήματός της διά τῆς εἰς ἥν ἀνήκει Μητρός Ἐκκλησίας, κατά τά καθιερωμένα ἐκκλησιαστικά θέσμια.
.             Παρά ταῦτα, ὅμως, ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος καί ἄλλοι Συνοδικοί – Ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς ἐπισημαίναμε ἑκάστοτε τήν ἰδιαιτερότητα καί τά ὀγκηρά καί δισεπίλυτα προβλήματα τοῦ Οὐκρανικοῦ «Αὐτοκεφάλου». Ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δέν τό ἀναγνωρίζουν, ἐνῶ ἀποδέχονται καί ἀναγνωρίζουν ἅπασαι τήν ὑπό τόν Κανονικόν Μητροπολίτην Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας κ.Ὀνούφριον Κανονικήν Ἐκκλησίαν. Ὁ χαρακτηρισμός τοῦ Κανονικοῦ Μητροπολίτου Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας κ.Ὀνουφρίου ὡς μή Κανονικοῦ Ποιμενάρχου αὐτῆς ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί ἡ ἀπροϋπόθετος (ἄνευ δηλώσεως μετανοίας καί ἀποκηρύξεως τοῦ σχίσματος) ἀποκάθαρσις καί ἀποκατάστασις καθῃρημένων, σχισματικῶν, ἀναθεματισμένων, ἀχειροτονήτων καί αὐτοχειροτονήτων κληρικῶν, ὧν πρῶτος τυγχάνει ὁ νέος «Προκαθήμενος» κ.Ἐπιφάνιος, «χειροτονηθείς» ὑπό τοῦ καθῃρημένου, ἀναθεματισθέντος καί σχισματικοῦ «Πατριάρχου Κιέβου» Φιλαρέτου.
Γιά τόν λόγο αὐτό θεωρεῖται ὡς ἀμφίσημος καί ἔχει διπλῆν ἀνάγνωσιν ἡ ἀπόφασις τῆς προλαβούσης Δ.Ι.Σ., μέ τήν ὁποία ἀνεγνώρισε «τό κανονικόν δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου» (ποίου Αὐτοκεφάλου; τοῦ ἑκάστοτε προκύπτοντος ἤ τοῦ Οὐκρανικοῦ;). Καί τό δεύτερο μέρος τῆς Συνοδικῆς αὐτῆς ἀποφάσεως : «…καθώς καί τό προνόμιον τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά χειρισθῆ περαιτέρω τό ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας» εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Μέ τό προνόμιόν του αὐτό ὁ Μακ. Προκαθήμενος θά χειρισθῇ σοφῶς καί συνετῶς τό ἀνακῦψαν φλέγον κανονικό καί ἐκκλησιολογικό ζήτημα οὕτως, ὥστε νά ἐπιλυθῆ διά τῆς συναινετικῆς μετά τῶν λοιπῶν Μακ. Προκαθημένων ἱεροκανονικῆς ὁδοῦ ἤ θά προχωρήση μόνος του εἰς τήν ἐπίλυσίν του;

καί

3. Ἔρχομαι τώρα εἰς τήν ἀπόφασιν, τήν «ἱστορικήν ἀπόφασιν» τῆς Ἐκτάκτου Συγκλήσεως τῆς Ἱεραρχίας (12 Ὀκτωβρίου 2019), ὅπως τήν ἐχαρακτήρισε ὁ Παναγ. Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος.
.             Ὡς γνωστόν, ἐκτάκτως καί ἐσπευσμένως, μίαν ἡμέραν μετά τήν λῆξιν τῶν Συνεδριῶν τῆς Τακτικῆς κατά μῆνα Ὀκτώβριον Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἔλαβε χώραν ἡ Ἔκτακτη αὐτή Σύγκλησις τῆς Ἱεραρχίας μας.
Μοναδικός εἰσηγητής ἦταν ὁ Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.Ἱερώνυμος μέ θέμα : «Αὐτοκεφαλία Ἐκκλησίας Οὐκρανίας».
.             Ὁ Μακαριώτατος, ἀφοῦ ἀναφέρθηκε στό ὅτι ἡ παρελθοῦσα Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας «ἠσχολήθη ἐντατικῶς» μέ τό θέμα τῆς «Αὐτοκεφαλίας» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί ἐμνημόνευσε συγκεκριμένες Συνεδριάσεις Αὐτῆς γιά τό Οὐκρανικό ζήτημα, ἐνημέρωσε τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας μας διά τό ὅτι ἡ Δ.Ι.Σ. ὅλο τό σχετικό ὑλικό τό παρέπεμψε στίς δύο Συνοδικές Ἐπιτροπές, τήν ἐπί τῶν Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν καί τήν ἐπί τῶν Διορθοδόξων καί Διαχριστιανικῶν, ὥστε ἀπό κοινοῦ νά εἰσηγηθοῦν δεόντως πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον.
.             Κοινό πόρισμα τῶν δύο αὐτῶν Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν καί τό Εἰσηγητικό σημείωμα ὑπεβλήθησαν στήν Ἀρχιγραμματεία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στίς 13 Αὐγούστου ἐ.ἔ. καί ἀνεγνώσθησαν κατά τήν διάρκεια τῆς τελευταίας συνεδριάσεως τῆς παρελθούσης Δ.Ι.Σ. στίς 28 Αὐγούστου ἐ.ἔ.
.             Ὁ Μακαριώτατος στήν Εἰσήγησί του ἐπικαλέσθηκε ἀπό τό κοινό πόρισμα τῶν δύο Ἐπιτροπῶν πέντε καίρια σημεῖα «ἐξ ἐπόψεως νομοκανονικῆς» περιέχοντα «βασικές θέσεις». Τό κοινόν πόρισμα κατέληγε ὡς ἑξῆς : «Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω θεωρήσαντες τό θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἐξ ἐπόψεως κανονικῆς, οὐ μήν ἀλλά καί νομικῆς, εὐσεβάστως εἰσηγούμεθα ὅτι οὐδέν τό κωλῦον τήν ἀναγνώρισιν τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί τήν ἀπόλυτον ἐναρμόνισιν καί συμπόρευσιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.             Στή συνέχεια ὁ Μακαριώτατος, ἀφοῦ ἀνέγνωσε τήν ἀναγραφεῖσα στό Δελτίον Τύπου τῆς 29ης Αὐγούστου ἐ.ἔ. ἀπόφασι τῆς Δ.Ι.Σ. (στήν ὁποία ἀναφερθήκαμε στό πρῶτο μέρος) καί ἀφοῦ ἔκαμε λόγο γιά τήν ἀναγκαιότητα «τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ κανονικοῦ θεσμοῦ τῆς Αὐτοκεφαλίας ὑπό τῆς Α’ Οἰκουμ. Συνόδου (325) εἰς ὅλας τάς ρωμαϊκάς ἐπαρχίας τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου» ἐχαρακτήρισε «ὡς ἰδιαιτέρως ἐπωφελῆ διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τήν Αὐτοκεφαλίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, θά ἀποδειχθῆ δέ καί πολύτιμος διά τήν ἐνίσχυσιν τῶν σχέσεων τῶν δύο ἀδελφῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῆς Μεγάλης Ρωσσίας καί τῆς Οὐκρανίας» καί κατέληξε : «Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, εἰσηγοῦμαι τήν ἀναγνώρισιν ὑπό τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας Αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἀνεξαρτήτου Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας».
.             Μετά τήν Εἰσήγησιν αὐτήν τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου ἔλαβον τόν λόγον 33 Σεβ. Σύνεδροι. Προηγήθησαν οἱ δύο πολιοί καί πολυσέβαστοι Μητροπολῖται Καρυστίας κ.Σεραφείμ καί Ἠλείας κ.Γερμανός, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν μέ πολλήν σοφίαν καί σύνεσιν ἐπί τοῦ φλέγοντος τούτου ζητήματος, ἀναγνωρίσαντες μέν ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔχει τό κανονικό δικαίωμα τῆς χορηγήσεως ὑπό ὅρους τῆς Αὐτοκεφαλίας, ἀλλά καί ὅτι ἡ παροῦσα περίστασις εἶναι πολύ κρίσιμος καί ἀπαιτεῖται μεγάλη περίσκεψις καί ἐμβριθής μελέτη κάι ἐξέτασις, ἄνευ χρονικῆς πιέσεως, τοῦ ὅλου δυσχεροῦς αὐτοῦ ζητήματος.
Εἰς αὐτό τό «μῆκος κύματος» ἐκινήθησαν καί οἱ Σεβ. Μητροπολῖται: Καισαριανῆς Δανιήλ, Μεσογαίας Νικόλαος, Πειραιῶς Σεραφείμ (διεισδύσας ἐπιτυχῶς εἰς τήν προβληματικήν τοῦ ὅλου θέματος ἀπό κανονικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς πλευρᾶς) καί ἡ ταπεινότης μου. Οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Δρυϊνουπόλεως Ἀνδρέας καί Αἰτωλίας Κοσμᾶς δέν ἔλαβον τόν λόγον, ἀλλά συνετάχθησαν μέ τούς προλαλήσαντας Σεβ. Ἀρχιερεῖς. Οἱ ἀπουσιάζοντες, ἀλλά τοποθετηθέντες γραπτῶς Σεβ. Μητροπολῖται Νέας Σμύρνης Συμεών καί Κερκύρας Νεκτάριος προσεγγίζουν μέ τήν ἴδια εὐαισθησία καί προοπτική τό σοβαρόν αὐτό Οὐκρανικόν ζήτημα. Καί ὁ ἀπουσιάζων διά τοπικόν Ἱερατικόν Συνέδριον Σεβ. Μητροπολίτης Παροναξίας κ.Καλλίνικος, συμμεριζόμενος τάς θέσεις τῶν ὡς εἴρηται Σεβ. Μητροπολιτῶν, ἐζήτησε νά παράσχη τήν ἐξουσιοδότησίν του εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου σέ περίπτωσι διεξαγωγῆς ψηφοφορίας, ἀλλά δέν ἐγένετο ἁρμοδίως δεκτό τό αἴτημά του.
.             Οἱ ὑπόλοιποι ἐκ τῶν ὁμιλησάντων 33 Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀδελφοί, συμμεριζόμενοι τήν ὑπέρ τῆς νέας Αὐτοκεφαλίας ἄποψιν καί ἐναρμονιζόμενοι πρός τήν Εἰσήγησιν τοῦ Μακ. Προέδρου ἔκαμαν τήν τοποθέτησίν των μέ τά ἰδικά του ἐπιχειρήματα ἕκαστος.
.             Δυστυχῶς, εἰς τήν δημοσιότητα ἐδόθη ἡ ἀναληθής εἴδησις καί ἡ πληροφορία ὅτι μόνο ἑπτά Μητροπολῖται ἦσαν οἱ διαφωνοῦντες πρός τήν ἀναγνώρισιν τῆς νέας «Αὐτοκεφαλίας» καί ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι ἐτάχθησαν ὑπέρ αὐτῆς. Μεγάλο λάθος αὐτό καί θέλω νά πιστεύω ὅτι δέν εἶχε σκοπιμότητα, ἀλλ’ ἦτο ἐκ παραδρομῆς. Γιατί οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν παρόντων δέν ἔλαβαν τόν λόγον, ἀλλ’ αὐτοί ἐξ ὅσων γνωρίζουμε δέν σημαίνει ὅτι εἶναι ὑποστηρικτές τῆς νέας «Αὐτοκεφαλίας».
.             Καί τό ἄλλο μεγάλο λάθος εἶναι ὅτι διεδόθηκε ἀστραπιαῖα ὅτι ἐλήφθη ἀπόφασις ὑπέρ τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ Οὐκρανικοῦ Αὐτοκεφάλου καί ἄρχισαν νά ἀποστέλλωνται συγχαρητήρια μηνύματα ἐκ προσώπων ὑψηλά ἱσταμένων.
.             Ἀφοῦ δέν ἐγένετο δεκτόν τό ἐπίμονο αἴτημα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Καισαριανῆς κ.Δανιήλ, τό ὁποῖο «στεντορείᾳ τῇ φωνῇ» καί μέ θαυμαστή παρρησία ὑπέβαλε, νά διεξαχθῇ δηλ. φανερή ψηφοφορία, ἐφ΄ ὅσον ἐπίμονα ἐζητεῖτο νά παρθῆ θετική ὑπέρ τοῦ Αὐτοκεφάλου ἀπόφασις, τέτοια ἀπόφασις δέν ἐλήφθη. Οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται, ὡς γνωστόν, εἰς τόν ἐκκλησιαστικό μας χῶρο μέ ψηφοφορία: εἴτε δι’ ἀνατάσεως χειρός, εἴτε φανερά, εἴτε μυστική ἤ κατόπιν ἐρωτήσεως πρός ὅλους τούς συνέδρους.
.             Ἠμπορεῖ νά ὑπῆρξαν ἀρκετές φωνές ὑπέρ τῆς Αὐτοκεφαλίας, ἀλλά σημαντικός ἀριθμός ἦτο καί ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριξαν τήν ἀντίθετη ἄποψι, ἀλλά καί αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι σιωπῶντες συμπαρετάσσοντο μέ τούς δευτέρους.
.             Κατακλείων τίς δηλώσεις μου αὐτές, θέλω νά καταθέσω ἐπισήμως τίς προσωπικές μου θέσεις, τίς ὁποῖες ἀνέπτυξα ἐν τῇ ἐκτάκτῳ αὐτῇ Ἱερᾷ Συνόδῳ τῆς ΙΣΙ διά τό σοβαρότατο αὐτό κανονικό καί ἐκκλησιολογικό Οὐκρανικό ζήτημα.
.             Ἀναφέρθηκα στό κοινό πόρισμα τῶν δύο ἐν θέματι Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν καί παρετήρησα ὅτι ἀποφαίνονται μέν διά τό κανονικό δικαίωμα τῆς παραχωρήσεως Αὐτοκεφαλίας ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἀλλά τό συγκεκριμένο «Αὐτοκέφαλο» δέν τό προσεγγίζουν μέ τόλμη ἀπό νομοκανονικῆς πλευρᾶς. Ἔχουν στά χέρια τους τό Ἀρχιερατικό Γράμμα τοῦ Κανονικοῦ Μητροπολίτου Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας μέ τά πλεῖστα ὅσα κανονικά καί ἐκκλησιολογικά ἀτοπήματα καταμαρτυροῦνται εἰς βάρος τῶν δύο σχισματικῶν παρατάξεων τῆς Οὐκρανίας καί ἀβασανίστως τά ἀντιπαρέρχονται.
Ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Κιέβου ἀποτελοῦσε πάντοτε κανονικό ἔδαφος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀλλά παραθεωροῦν τήν ζῶσα παράδοσι τῆς ἀπό 300 περίπου χρόνων ἐξαρτήσεως τῆς Μητροπόλεως Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας ἀπό τό Πατριαρχεῖο Ρωσίας. Αὐτή ἄλλωστε ἡ πραγματικότητα ἀπεικονίζεται σέ ὅλα τά Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέχρι καί τό ἐφετεινό.
.             Παραβλέπουν, ἴσως, τό γεγονός ὅτι ὁ νῦν Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.Βαρθολομαῖος διά Πατριαρχικῶν Γραμμάτων (1992 καί 1997) ἀναγνωρίζει τήν κανονικήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἐπί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κιέβου καί τόν σεβασμόν τῶν ἐπιβληθεισῶν κανονικῶν ποινῶν εἰς τούς νῦν ἀποκαθαρθέντας καί ἀποκατασταθέντας καθηρημένους καί σχισματικούς κληρικούς. Καί ἀκόμη δέν λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν των τήν κανονικήν ἀρχήν ὅτι ἡ ἔκκλητος δέν ἀπευθύνεται εἰς ἄλλον Πατριάρχην, ἀκόμη καί εἰς τόν Οἰκουμενικόν, ὅταν ἄλλη Πατριαρχική Σύνοδος ἐπέβαλε τάς κανονικάς ποινάς, εἰ μή μόνον εἰς Οἰκουμενικήν Σύνοδον.
.             Θά μοῦ ἐπιτραπῆ νά καταλήξω μέ τήν ἔνθερμη ταπεινή ἔκκλησί μου πρός τόν Παναγιώτατο Οἰκουμενικό Πατριάρχη μας κ.Βαρθολομαῖο καί τόν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπό μας κ.Ἱερώνυμο νά μή ἐπισπεύσουν καί συμπιέσουν τά πράγματα εἰς τήν ἐνεστῶσαν κρίσιμον κατάστασιν, προβαίνοντες εἰς Ἀρχιερατικά Συλλείτουργα μετά τοῦ ὡς εἴρηται «προκαθημένου» τῆς νέας «Αυτοκεφαλίας», πρίν διευθετηθῆ πανορθοδόξως τό πολύπλοκο αὐτό ἀκόμα καί ἐκρηκτικό κανονικό καί ἐκκλησιολογικό ζήτημα.

† Κ.Σ.

ΠΗΓΗ: imkythiron.gr

,

Σχολιάστε