Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οὐκρανία

ΡΩΣΙΑ καὶ ΟΥΚΡΑΝΙΑ (Πῶς ἑρμηνεύονται οἱ ποικιλότροπες διεισδύσεις τῶν Ρώσων σέ ἄλλα Πατριαρχεῖα καί Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καὶ ποῦ ἀποβλέπει ἡ ὑπονόμευση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου»).

Ρωσία καί Οὐκρανία

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.             Διάβασα μέ ἐνδιαφέρον τό βιβλίο τῆς Anne Applebaum μέ τίτλο «Ὁ κόκκινος λιμός», δηλαδή «κόκκινη πείνα» καί ὑπότιτλο «ὁ πόλεμος τοῦ Στάλιν ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας» (ἐκδ. Ἀλεξάνδρεια, Ὀκτώβριος 2019), σέ μετάφραση τοῦ Μενέλαου Ἀστερίου, καί εἶδα ἄγνωστα σέ μένα, ἀλλά καί σέ πολλούς ἄλλους στοιχεῖα γιά τήν σχέση καί διαφορά μεταξύ Ρωσίας καί Οὐκρανίας καί ὅσα φρικιαστικά γεγονότα ἔγιναν τά ἔτη 1931-1933, μέ τήν λιμοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ.
.             Ἡ συγγραφεύς τοῦ βιβλίου Anne Applebaum ζῆ στήν Πολωνία καί εἶναι καθηγήτρια στό London School of Economics καί ἔχει γράψει καί ἄλλα βιβλία, μεταξύ τῶν ὁποίων, «Τό σιδηροῦν παραπέτασμα» καί τό «Γκουλάγκ», πού βραβεύθηκαν.
.             Στό κείμενό μου αὐτό θά σημειώσω τέσσερα συγκεκριμένα σημεῖα ἀπό τό ἐνδιαφέρον αὐτό βιβλίο.
.             Τό πρῶτον σημεῖο εἶναι, ποιά εἶναι ἡ ἐθνική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Οὐκρανίας καί πῶς ἐπιχειρήθηκε ἐκρωσισμός της. Τό δεύτερον σημεῖο εἶναι οἱ οὐκρανικές ἐπαναστάσεις πού ἔγιναν γιά τήν διάσωση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας τῆς Οὐκρανίας. Τό τρίτον σημεῖο εἶναι πῶς οἱ Ρῶσοι κατέστειλαν καί κατέστρεψαν αὐτό τό οὐκρανικό ἐθνικό κίνημα, καί κυρίως τά γεγονότα τῶν ἐτῶν 1931-1933 πού ἀναφέρονται στήν γενοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ ἀπό τούς Ρώσους μέ τήν λιμοκτονία. Καί αὐτά θά παρουσιασθοῦν περιληπτικά. Στό τέλος θά καταγραφοῦν καί μερικές διαπιστώσεις.

1. Ὁ ἐκρωσισμός τῆς οὐκρανικῆς ἐθνικῆς ταυτότητας

.             Ἤδη ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου γίνεται λόγος γιά τήν ἰδιαίτερη ἐθνική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Οὐκρανίας.
.             «Στό τέλος τοῦ μεσαίωνα ὑπῆρχε διακριτή οὐκρανική γλώσσα σλαβικῆς προέλευσης, ἡ ὁποία συγγένευε τόσο μέ τήν πολωνική ὅσο καί μέ τήν ρωσική γλώσσα, ἀλλά καί διέφερε ἀπό αὐτές, ἀκριβῶς ὅπως ἡ ἰταλική γλώσσα συγγενεύει μέ τήν ἰσπανική καί τήν γαλλική γλώσσα, ἀλλά καί διαφέρει ἀπό αὐτές». Οἱ Οὐκρανοί ἔχουν δικά τους ἤθη καί ἔθιμα, παραδόσεις, δικούς τους ἥρωες καί θρύλους.
.             Ἡ Οὐκρανία ἀνῆκε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία ἀπό τόν 18ο ἕως τόν 20ό αἰώνα, ἐνῶ προηγουμένως τά ἐδάφη της ἀνῆκαν στήν Πολωνία, μάλιστα τήν Πολωνολιθουανική Ἕνωση. «Ἀκόμη νωρίτερα τά οὐκρανικά ἐδάφη ἦταν πυρῆνας τοῦ “βασιλείου τῶν Ρώς”». Γράφεται ὅτι «ἡ Οὐκρανία ἦταν ἕνα ἐξιδανικευμένο, ἐναλλακτικό ἔθνος, πιό πρωτόγονο καί ταυτοχρόνως πιό αὐθεντικό, πιό συναισθηματικό, πιό ποιητικό ἀπό ὅ,τι ἡ Ρωσία». Ὅμως, κατά περιόδους τόσο οἱ Πολωνοί ὅσο καί οἱ Ρῶσοι ἐπιδίωκαν «νά ὑπονομεύσουν ἤ νά ἀρνηθοῦν τήν ὕπαρξη οὐκρανικοῦ ἔθνους».
.             Ἡ Τσαρική Αὐτοκρατορία ἐπιδίωκε νά ἐκρωσίση τήν Οὐκρανία. Ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Α΄ στήν πρώτη μεγάλη ἐκπαιδευτική μεταρύθμιση πού ἔγινε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία, ἀπέτρεψε νά χρησιμοποιοεῖται στά Σχολεῖα ἡ οὐκρανική γλώσσα μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν εἶναι γλώσσα, ἀλλά διάλεκτος. Αὐτό, βεβαίως, θά τό συνεχίσουν ἀργότερα καί οἱ Μπολσεβίκοι πράγμα πού περιόριζε «τήν ἐπιρροή τοῦ ἐθνικοῦ κινήματος καί ὁδήγησε στόν “ἀναλφαβητισμό”, ἀλλά, βέβαια, καί στόν “ἐκρωσισμό”».
«Μέχρι τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἡ ἐργασία στή δημόσια διοίκηση, τά ἐλεύθερα ἐπαγγέλματα καί τήν ἐπιχειρηματική δραστηριότητα ἀπαιτοῦσαν παιδεία στή ρωσική γλώσσα καί ὄχι στήν οὐκρανική. Στήν πράξη αὐτό σήμαινε ὅτι οἱ Οὐκρανοί πού ἦταν πολιτικά, οἰκονομικά ἤ πνευματικά φιλόδοξοι ἔπρεπε νά γνωρίζουν τή ρωσική γλώσσα».
.             Τό ρωσικό Κράτος ἐμπόδιζε κάθε ἀναβίωση τοῦ οὐκρανικοῦ ἐθνικοῦ κινήματος, ἀπέκλειε τίς οὐκρανικές ὀργανώσεις ἀπό τήν κοινωνία τῶν πολιτῶν καί ἀπό τούς κρατικούς θεσμούς. Μάλιστα, ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Β΄ τό ἔτος 1876 «ἐξέδωσε διάταγμα πού ἔθετε ἐκτός νόμου οὐκρανικά βιβλία καί περιοδικά καί ἀπαγόρευε τή χρήση τῆς οὐκρανικῆς γλώσσας στά θέατρα, ἀκόμη καί στή μουσική λιμπρέτα», κείμενα ὄπερας.
.             Ὁ ἴδιος Τσάρος ἀπηγόρευσε τίς νέες ἐθελοντικές ὀργανώσεις μέ οὐκρανική ταυτότητα, ἐνῶ ἀντίθετα ἐπιχορηγοῦσε φιλορωσικές ἐφημερίδες καί ὀργανώσεις. Αὐτός ὁ ἐκρωσισμός τῶν Οὐκρανῶν ἐπεξετεινόταν καί στήν ἐκβιομηχάνιση, ἀφοῦ οἱ Ρῶσοι ἐνίσχυαν τήν κατασκευή ἐργοστασίων στίς οὐκρανικές πόλεις, ἀπό ἄλλα μέρη τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἔτσι, «τό 1917 μόλις τό ἕνα πέμπτο τῶν κατοίκων τοῦ Κιέβου μιλοῦσε οὐκρανικά».
.             Μέ ὅλους αὐτούς τούς τρόπους ἡ Τσαρική Ρωσία, πρίν ἐπικρατήσει ὁ κομμουνισμός στήν Ρωσία, προσπαθοῦσε νά ἀποδομήση τήν οὐκρανική ἐθνική παράδοση καί ταυτότητα, ἐπιχειροῦσε τόν ἐκρωσισμό τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ. Φυσικά αὐτό δέν γινόταν σέ ἕνα κλίμα ἀπάθειας τῶν Οὐκρανῶν, γι’ αὐτό «συχνά ξεσποῦσαν ἀντιπαραθέσεις ἀνάμεσα σέ Ρώσους καί Οὐκρανούς ἐργάτες (στά ἐργοστάσια στά ὁποῖα μιλοῦνταν ἡ ρωσική γλώσσα), οἱ ὁποῖες μερικές φορές ἔπαιρναν “τή μορφή τῶν πιό ἄγριων μαχαιρωμάτων” καί μαζικῶν βίαιων συγκρούσεων».

2. Οἱ οὐκρανικές ἐπαναστάσεις γιά τήν συγκρότηση Κράτους

.             Ὅταν κατέρρευσε ἡ Ρωσική Αὐτοκρατορία τό 1917 καί ἡ Αὐστροουγγρική Αὐτοκρατορία τό 1918, τότε πολλοί Οὐκρανοί σκέφθηκαν νά ἐγκαθιδρύσουν ἕνα ἀνεξάρτητο Οὐκρανικό Κράτος. Ἔγιναν διάφορες αἱματηρές συγκρούσεις μέ τούς Πολωνούς καί τούς Ρώσους καί τελικά οἱ πολιτικοί πού συγκεντρώθηκαν τό 1919 στίς Βερσαλίες καί χάραξαν τά σύνορα τῶν νέων Κρατῶν, δηλαδή τῆς Πολωνίας, τῆς Αὐστρίας, τῆς Τσεχοσλοβακίας καί τῆς Γιουγκοσλαβίας, δέν συμπεριέλαβαν καί τήν Οὐκρανία.
.             Πάντως, τήν 1η Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1917 τό οὐκρανικό ἐθνικό κίνημα ἔκανε μεγάλη διαδήλωση μέ συνθήματα, ὅπως «ἐλεύθερη Οὐκρανία σέ μιά ἐλεύθερη Ρωσία», δηλαδή ζητοῦσαν αὐτονομία. Οἱ διαδηλωτές, παιδιά, στρατιῶτες, ἐργάτες, μπάντες μουσικές, καί ἀξιωματοῦχοι κρατοῦσαν μπλέ καί κίτρινες σημαῖες γιά τήν Οὐκρανία καί κόκκινες σημαῖες γιά τόν σοσιαλισμό, καί συγχρόνως κρατοῦσαν πανώ μέ αὐτονομιστικά συνθήματα, ὅπως τό πιό πάνω. Πίστευαν ὅτι μέ τήν πτώση τοῦ Τσαρισμοῦ οἱ Μπολσεβίκοι θά βοηθοῦσαν τήν συγκρότηση τοῦ οὐκρανικοῦ Κράτους.
.             Τότε συγκροτήθηκε τό «Κεντρικό Συμβούλιο» πού διεκδικοῦσε νά κυβερνήση τήν ἐλεύθερη Οὐκρανία. Ἱδρύθηκε ἡ Ἀκαδημία Καλῶν Τεχνῶν, πού σχεδίασε ἕνα οὐκρανικό οἰκόσημο, χαρτονομίσματα καί γραμματόσημα. Συγκροτήθηκε ἡ οὐκρανική Κυβέρνηση. Ἔγιναν διάφορες Οἰκουμενικές Διακηρύξεις πού κήρυσσαν τήν «αὐτονομία» τῆς Οὐκρανίας καί τελικά κήρυξαν «τήν ἀνεξαρτησία τῆς Ἐθνικῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας» καί καλοῦσαν τόν λαό γιά ἐκλογές γιά συντακτική συνέλευση.
.             Τήν περίοδο αὐτή «ἡ οὐκρανική γλώσσα ἔγινε καί πάλι συνώνυμο τῆς οἰκονομικῆς καί πολιτικῆς ἀπελευθέρωσης» καί ἡ «δημόσια χρήση τῆς μητρικῆς γλώσσας ἔγινε ἐπίσης πηγή περηφάνιας». Τυπώθηκαν βιβλία ἀφιερωμένα στήν οὐκρανική γλώσσα.
Ἐπίσης, ἡ νέα Οὐκρανική Κυβέρνηση εἶχε μερικές διπλωματικές ἐπιτυχίες, ὅπως τό ὅτι «μετά τήν ἀνακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας, στίς 26 Ἰανουαρίου 1918», ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας «ἐξασφάλισε τήν de facto ἀναγνώριση τοῦ Κράτους του ἀπό ὅλες τίς κύριες Εὐρωπαϊκές δυνάμεις», μεταξύ τῶν ὁποίων ἦταν ἡ Γαλλία, ἡ Μεγάλη Βρετανία, ἡ Αὐστροουγγαρία, ἡ Γερμανία, ἡ Βουλγαρία, ἡ Τουρκία, ἀκόμα καί ἡ Σοβιετική Ρωσία. Ἐπίσης, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔστειλαν διπλωμάτη γιά νά ἀνοίξη Προξενεῖο στό Κίεβο.
.             Ὅμως, ὁ Κόκκινος Στρατός σχεδίαζε νά καταλάβη τήν Οὐκρανία. Ἔτσι, «ὁ Λένιν ἐνέκρινε τήν πρώτη σοβιετική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας τόν Ἰανουάριο τοῦ 1918 καί τόν Φεβρουάριο συγκρότησε στό Κίεβο ἕνα βραχύβιο ἀντιουκρανικό καθεστώς». Οἱ Μπολσεβίκοι ἀπεχθάνονταν τήν ἰδέα τῆς οὐκρανικῆς ἀνεξαρτησίας, διότι τήν θεωροῦσαν ὡς «νοτιοδυτική Ρωσία», ὅπως διδάχθηκαν κατά τήν Ρωσική Τσαρική Αὐτοκρατορία.
.             Ὁ Στάλιν τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1917, ὡς Λαϊκός Ἐπίτροπος ὑπεύθυνος γιά τίς Ἐθνότητες στήν πρώτη μπολσεβίκικη Κυβέρνηση, εἶχε γιά τήν Οὐκρανία δύο ἄμεσες προτεραιότητες. «Ἡ πρώτη ἦταν νά ὑπονομεύση τό Ἐθνικό Κίνημα, πού ἦταν σαφῶς ὁ σημαντικότερος ἀντίπαλος τῶν μπολσεβίκων στήν Οὐκρανία. Ἡ δεύτερη ἦταν νά ἀποκτήση τόν ἔλεγχο τῶν σιτηρῶν τῆς Οὐκρανίας».
.             Τό σχέδιο ἦταν νά ἀποσταθεροποιηθῆ ἡ Οὐκρανική Κυβέρνηση, πράγμα πού ἔγινε μέ τό πραξικόπημα, καί ὅταν αὐτό ἀπέτυχε δημιουργήθησαν μιά «Ἐναλλακτική» Κεντρική Ἐκτελεστική Ἐπιτροπή τῆς Οὐκρανίας καί ὕστερα μιά «σοβιετική κυβέρνηση» στό Χάρκοβο, μιά ρωσόφωνη πόλη. Ἀπό τήν πόλη αὐτή ὁ Κόκκινος Στρατός πέρασε στόν Νότο καί μαζί μέ τήν κατάληψή του ἐκτελοῦσαν τούς ὑπόπτους ἐθνικιστές. Ἔτσι, οἱ ἄνδρες τοῦ στρατηγοῦ Μιχαήλ Μουραβιόφ «πυροβολοῦσαν ὅποιον ἄκουαν νά μιλᾶ οὐκρανικά δημοσίως καί κατέστρεψαν τά σημάδια τῆς οὐκρανικῆς ἐξουσίας, ὅπως τίς οὐκρανικές πινακίδες στούς δρόμους, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἀντικαταστήσει τίς ρωσικές μόλις μερικές ἑβδομάδες νωρίτερα». Ἔγινε καί ἄλλη ἐξέγερση τῶν Οὐκρανῶν τό ἔτος 1919 καί ἀκολούθησαν σφαγές ἐκατέρωθεν.
.             Ἑπομένως, οἱ Οὐκρανοί ὅλα αὐτά τά χρόνια ἤθελαν νά διατηρήσουν τήν οὐκρανική ἐθνική ταυτότητά τους, ἐνῶ πρῶτα ἡ Τσαρική Αὐτοκρατορία καί ἀργότερα οἱ Μπολσεβίκοι προσπαθοῦσαν νά ἐξαφανίσουν τήν ἐθνική ταυτότητα τῶν Οὐκρανῶν καί νά τούς ἐκρωσίσουν.
.             Ὅταν οἱ Μπολσεβίκοι γιά δεύτερη φορά ἔφθασαν στό Κίεβο ἀκολούθησαν τήν τακτική τῶν Τσάρων. «Ἀπαγόρευσαν τίς οὐκρανικές ἐφημερίδες, σταμάτησαν τήν χρησιμοποίηση τῆς οὐκρανικῆς γλώσσας στά σχολεῖα καί ἔκλεισαν τά οὐκρανικά θέατρα». Προχώρησαν σέ συλλήψεις Οὐκρανῶν διανοουμένων, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦνταν ὅτι ἦταν ὑπέρ τῆς “ἀπόσχισης” τῆς Οὐκρανίας».

3. Τά γεγονότα τῶν ἐτῶν 1931-1933

.             Ὁ κύριος ὄγκος τοῦ βιβλίου περιστρέφεται στήν περιγραφή τῶν γεγονότων πού συνέβησαν τήν περίοδο 1931-1933. Ἡ κολλεκτιβοποίηση καί ἡ συγκέντρωση τῶν σιτηρῶν ἐπέφερε μεγάλη πείνα στόν λαό. Δέν εἶναι εὔκολο νά καταγραφοῦν ἐδῶ ὅσα περιγράφονται στό συγκλονιστικό αὐτό βιβλίο.
.             Συγκεκριμένα τό βιβλίο «ὁ κόκκινος λιμός» ἀναφέρεται στήν πολιτική τοῦ Στάλιν, ὁ ὁποῖος «ἐγκαινίασε τήν κολλεκτιβοποίηση τῆς γεωργίας», πού θεωρεῖται μιά «δεύτερη ρωσική ἐπανάσταση», ἡ ὁποία ἐξανάγκασε «ἑκατομμύρια ἀγρότες νά ἀποποιηθοῦν τήν γῆ τους καί ἐνταχθοῦν σέ κολχόζ».
.             Τήν περίοδο μεταξύ τῶν ἐτῶν1931-33 στήν Σοβιετική Ἕνωση πέθαναν ἀπό πείνα (λιμό) πέντε ἑκατομμύρια ἄνθρωποι, ἀπό τά ὁποῖα πάνω ἀπό τρία ἑκατομμύρια ἦταν Οὐκρανοί. Ἔτσι ἐξηγεῖται ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου «ὁ κόκκινος λιμός».
.             Σέ πολλά κεφάλαια περιγράφονται ὅλα τά συνταρακτικά γεγονότα πού προῆλθαν ἀπό τίς ἐνέργειες τοῦ Στάλιν, τά ὁποῖα ἡ συγγραφεύς βρῆκε σέ ἀρχεῖα καί τά παρουσιάζει ἀναλυτικά. Ὅπως σημειώνεται στόν Πρόλογο «τό κεντρικό θέμα τοῦ βιβλίου εἶναι πιό συγκεκριμένο: Τί συνέβη πραγματικά στήν Οὐκρανία ἀπό τό 1917 ἕως τό 1934; Ἰδίως τί συνέβη τό φθινόπωρο, τόν χειμώνα καί τήν ἄνοιξη τοῦ 1932-1933; Ποιά ἀλυσίδα γεγονότων καί ποιά νοοτροπία ὁδήγησαν στόν λιμό; Ποιός ἦταν ὑπεύθυνος; Πῶς αὐτό τό τρομερόν συμβάν ἐντάσσεται στήν εὑρύτερη ἱστορία τῆς Οὐκρανίας καί τοῦ οὐκρανικοῦ ἐθνικοῦ κινήματος;».
.             Τό κεφάλαιο «Λιμοκτονία: ἄνοιξη καί καλοκαίρι, 1933» καταγράφει μέ συγκλονιστικό τρόπο τίς συνέπειες τῆς πείνας στόν Οὐκρανικό λαό, πού ἦταν οἱ ἀσθένειες, οἱ θάνατοι, τά ἐγκλήματα, οἱ διαταραχές στόν ψυχισμό τῶν ἀνθρώπων, ἡ γενική ἀδιαφορία, τά πτώματα πού βρίσκονταν στούς δρόμους, οἱ κανιβαλισμοί.
.             Πρέπει κανείς νά ἔχη μεγάλη ψυχική δύναμη γιά νά διαβάση αὐτό τό κεφάλαιο. Εἶναι φρικιαστικά ὅσα συνέβησαν καί περιγράφονται ρεαλιστικά.
.             Ὁ Πολωνοεβραῖος δικηγόρος Ραφαήλ Λέμκιν, ὁ ὁποῖος ἐπινόησε τόν ὅρο «γενοκτονία», θεωροῦσε τήν Οὐκρανία αὐτῆς τῆς περιόδου ὡς κλασσικό παράδειγμα “γενοκτονίας”». Προσπάθησαν νά ἀφανίσουν ἕναν ὁλόκληρο λαό.
.             Τά κεφάλαια τοῦ βιβλίου πού ἀναφέρονται στό θέμα τοῦ λιμοῦ-πείνας εἶναι τά ἑξῆς:
«Λιμός καί ἐκεχειρία: ἡ δεκαετία τοῦ ’20». «Ἡ διπλῆ κρίση, 1927-1929». «Κολεκτιβοποίηση: ἐπανάσταση στήν ὕπαιθρο, 1930». «Ἐξέγερση, 1930». «Ἡ κολεκτιβοποίηση ἀποτυγχάνει, 1931-1932». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: ἐπιτάξεις, μαῦρες λίστες καί σύνορα». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: τό τέλος τῆς οὐκρανοποίησης». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: οἱ ἔρευνες καί οἱ ἐρευνητές». «Λιμοκτονία»: ἄνοιξη καί καλοκαίρι, 1933». «Τά ἐπακόλουθα τοῦ λιμοῦ». «Ἡ συγκάλυψη». «Τό χολοντομόρ στήν ἱστορία καί τή μνήμη».
.             Σέ ἄλλο Κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἐπιβίωση: ἄνοιξη καί κολοκαίρι, 1933» περιγράφεται ἡ προσπάθεια τῶν Οὐκρανῶν νά ἐπιβιώσουν.
.             Συγκλονιστικό εἶναι καί τό Κεφάλαιο «Τά ἐπακόλουθα τοῦ λιμοῦ».
.             Δέν εἶναι δυνατόν νά καταγραφοῦν ἐδῶ ἀκόμη καί μερικά συγκλονιστικά περιστατικά, ἀπό τό βιβλίο αὐτό.

4. Διαπιστώσεις

.             Βέβαια, σκοπός τοῦ σύντομου αὐτοῦ κειμένου μου δέν εἶναι νά παρουσιάση τά σχετικά μέ τόν λιμό-πείνα αὐτῆς τῆς περιόδου στήν Οὐκρανία, πού προκάλεσε ἡ πολιτική τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἀλλά νά δείξη πῶς ταπεινώθηκε ἕνας λαός πού ἤθελε τήν ἐθνική του ταυτότητα καί ἀνεξαρτησία.
.             Ἡ συγγραφεύς γράφει: «Ὅμως τό 1991 ὑλοποιήθηκαν οἱ χειρότεροι φόβοι τοῦ Στάλιν. Ἡ Οὐκρανία κήρυξε τήν ἀνεξαρτησία της. Ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἔπαψε νά ὑπάρχει, ἐν μέρει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπόφασης τῆς Οὐκρανίας νά ἀποσχισθεῖ. Γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία δημιουργήθηκε μιά κυρίαρχη Οὐκρανία, μαζί μέ μιά νέα γενιά Οὐκρανῶν ἱστορικῶν, ἀρχειοθετῶν, δημοσιογράφων καί ἐκδοτῶν» οἱ ὁποῖοι ἔφεραν στό φῶς ὅλη αὐτή τήν ἱστορία τῆς λιμοκτονίας τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ τά ἔτη 1932-1933.
.             Στόν Ἐπίλογο τοῦ βιβλίου καταγράφονται μερικές διαπιστώσεις τῆς συγγραφέως. Θά παρατεθοῦν μερικές ἀπό αὐτές.
.             «Ἡ μελέτη τοῦ λιμοῦ βοηθᾶ νά ἐξηγήσουμε τήν σημερινή Οὐκρανία, ἀλλά προσφέρει ἐπίσης ἕναν ἑρμηνευτικό ὁδηγό γιά πλευρές τῆς συμπεριφορᾶς τῆς σημερινῆς Ρωσίας, πολλές ἀπό τίς ὁποῖες ἀποτελοῦν μέρος παλαιοτέρων προτύπων. Ἀπό τήν ἐποχή τῆς ἐπανάστασης οἱ μπολσεβίκοι ἤξεραν ὅτι ἦταν μειοψηφία στήν Οὐκρανία. Γιά νά καθυποτάξουν τήν πλειοψηφία, δέν χρησιμοποίησαν μόνο ἀκραία βία ἀλλά καί κακόβουλες καί ἐπιθετικές μορφές προπαγάνδας. Πρίν ἀπό τόν λιμό εἶχε προηγηθεῖ μιά δεκαετία “φρασεολογίας μίσους”, μέ βάση τήν ὁποία μερικοί χαρακτηρίζονταν “νομιμόφρονες” Σοβιετικοί πολίτες καί κάποιοι ἄλλοι κουλάκοι “ἐχθροί”, προνομιοῦχα τάξη ἡ ὁποία θά ἔπρεπε νά ἀφανιστεῖ γιά νά ἀνοίξει ὁ δρόμος γιά τήν ἐπανάσταση τοῦ λαοῦ. Αὐτή ἡ ἰδεολογική φρασεολογία δικαιολογοῦσε τή συμπεριφορά τῶν ἀνδρῶν καί τῶν γυναικῶν πού διευκόλυναν τόν λιμό, τῶν ἀνθρώπων πού ἔπαιρναν τά τρόφιμα ἀπό λιμοκτονοῦσες οἰκογένειες, τῶν ἀστυνομικῶν πού συνελάμβαναν καί σκότωναν συμπολίτες τους. Παρεῖχε ἐπίσης σέ ὅλους αὐτούς ἠθική καί πολιτική αἰτιολόγηση τῶν πράξεών τους. Ἐλάχιστοι ἀπό ἐκείνους πού ὀργάνωσαν τόν λιμό ἔνιωθαν ἔνοχοι γιά τίς πράξεις τους. Ἦταν πεισμένοι ὅτι οἱ θνήσκοντες ἀγρότες ἦταν “ἐχθροί τοῦ λαοῦ”, ἐπικίνδυνοι ἐγκληματίες πού ἔπρεπε νά ἐξαλειφθοῦν στό ὄνομα τῆς προόδου».
.           Σέ ἄλλο σημεῖο γράφεται: «Ὁ ἐκρωσισμός πού ἀκολούθησε τόν λιμό ἄφησε ἐπίσης τά σημάδια του. Ἐπειδή ἡ ΕΣΣΔ κατέστρεψε συστηματικά τήν οὐκρανική κουλτούρα καί μνήμη, πολλοί Ρῶσοι δέν ἀντιμετωπίζουν τήν Οὐκρανία ὡς ξεχωριστό ἔθνος μέ τή δική του ξεχωριστή ἱστορία. Πολλοί Εὐρωπαῖοι μόλις πού γνωρίζουν ἀμυδρά τήν ὕπαρξη τῆς Οὐκρανίας. Τά αἰσθήματα πίστης καί ἀφοσίωσης τῶν ἰδίων τῶν Οὐκρανῶν εἶναι μικτά καί συγκεχυμένα».
.             Καί τό βιβλίο τελειώνει μέ τήν ἑξῆς διαπίστωση: «Ἡ ἱστορία περικλείει ἐλπίδες καί τραγωδίες. Τελικά ἡ Οὐκρανία δέν καταστράφηκε. Ἡ οὐκρανική γλώσσα δέν ἐξαφανίστηκε. Δέν ἐξαφανίστηκε οὔτε ἡ ἐπιθυμία γιά ἀνεξαρτησία οὔτε ἡ ἐπιθυμία γιά δημοκρατία ἤ γιά μιά πιό δίκαιη κοινωνία ἤ γιά ἕνα οὐκρανικό κράτος πού νά ἐκπροσωπεῖ πραγματικά τούς Οὐκρανούς. Ὅταν αὐτό ἔγινε ἐφικτό, οἱ Οὐκρανοί ἐξέφρασαν τίς ἐπιθυμίες τους. Ὅταν τούς ἐπιτράπηκε νά τό κάνουν τό 1991, ψήφισαν στήν συντριπτική πλειοψηφία τους ὑπέρ τῆς ἀνεξαρτησίας. Ὅπως διακηρύσσει ὁ ἐθνικός ὕμνος, ἡ Οὐκρανία δέν πέθανε.
.             Τελικά ὁ Στάλιν ἀπέτυχε. Τή δεκαετία τοῦ ’30 ἐξοντώθηκε μιά γενιά Οὐκρανῶν διανοουμένων καί πολιτικῶν, ἀλλά ἡ κληρονομιά τους ἐπιβίωσε. Τή δεκαετία τοῦ ’60 ἀναζωογονήθηκαν οἱ ἐθνικές βλέψεις, συνδεδεμένες, ὅπως στό παρελθόν, μέ τίς βλέψεις γιά ἐλευθερία. Αὐτές οἱ βλέψεις διατηρήθηκαν, ἄν καί χωρίς νά ἐκφράζονται λόγω τῆς καταπίεσης, τίς δεκαετίες τοῦ ’70 καί τοῦ ’80 καί ἐκφράστηκαν ἀνοιχτά τή δεκαετία τοῦ ’90. Μιά νέα γενιά Οὐκρανῶν διανοουμένων καί ἀκτιβιστῶν ἐπανεμφανίστηκε τήν δεκαετία τοῦ 2000.
.             Ἡ ἱστορία τοῦ λιμοῦ εἶναι τραγωδία χωρίς εὐτυχές τέλος. Ὅμως ἡ ἱστορία τῆς Οὐκρανίας δέν εἶναι τραγωδία. Ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἐξοντώθηκαν, ἀλλά τό οὐκρανικό ἔθνος διατηρεῖται. Ἡ μνήμη κατεστάλη, ὅμως τώρα οἱ Οὐκρανοί συζητοῦν καί ἀντιπαρατίθενται γιά τό παρελθόν τους. Τά ἀποτελέσματα ἀπογραφῶν τοῦ πληθυσμοῦ καταστράφηκαν, ἀλλά τώρα τά ἀρχεῖα εἶναι προσβάσιμα.
.             Ὁ λιμός καί τά ἐπακόλουθά του ἄφησαν τρομερά σημάδια. Ὅμως, μολονότι οἱ πληγές παραμένουν, ἑκατομμύρια Οὐκρανοί προσπαθοῦν γιά πρώτη φορά μετά τό 1933 νά τίς ἐπουλώσουν. Ὡς ἔθνος οἱ Οὐκρανοί γνωρίζουν τί συνέβη τόν 20ό αἰώνα, καί αὐτή ἡ γνώση μπορεῖ νά τούς βοηθήσει νά διαμορφώσουν τό μέλλον τους».
.             Διαβάζοντας κανείς αὐτό τό συγκλονιστικό βιβλίο καταλαβαίνει πολύ καλά καί τήν ἐκκλησιαστική πολιτική τοῦ θέματος. Καταλαβαίνει γιατί οἱ Οὐκρανοί μαζί μέ τήν ἀνακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τους ἀπό τήν Ρωσία τό 1917, ἀνεκήρυξαν συγχρόνως καί τήν αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀποδέσμευσή της ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας, καί αὐτό ἐπαναλήφθηκε καί ἀργότερα τό 1923-1925 καί τό 1942, καί τό ζητοῦσαν ἀπό τό 1991.
.             Ἔτσι, ἀντιλαμβάνεται κανείς γιατί σέ κάθε ἀνακήρυξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἀκολουθοῦσαν ἀντιδράσεις ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας. Ἀκόμη ἐξηγεῖται γιατί μερικοί Οὐκρανοί διέκοψαν κάθε ἐξάρτηση ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας καί προχώρησαν σέ αὐτοχειροτονίες. Καθώς, ἐπίσης, ἔτσι καταλαβαίνει κανείς ὅτι ἡ πολιτική τῆς Μόσχας ὁδήγησε μιά ὁμάδα Χριστιανῶν νά ζητήσουν προστασία ἀπό τόν Πάπα καί σχηματίσθηκε ἡ Οὐνία στήν Οὐκρανία. Ὅπως, ἐπίσης, ἀντιλαμβάνεται πῶς μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν οἱ ποικιλότροπες διεισδύσεις τῶν Ρώσων σέ ἄλλα Πατριαρχεῖα καί Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, πολύ περισσότερο σέ τί ἀποβλέπει ἡ ὑπονόμευση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.             Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅτι στίς 27-1-2015 μέ Διάταγμα τοῦ Οὐκρανικοῦ Κοινοβουλίου ἡ Ρωσία θεωρήθηκε ὡς «Ἐπιθετικό Κράτος». Γι’ αὐτό πολλοί Οὐκρανοί θεωροῦν ὅτι ἐκεῖνοι πού μνημονεύουν τόν Πατριάρχη Μόσχας ἐκλαμβάνονται ὡς «Ἐκκλησία τοῦ Ἐπιθετικοῦ Κράτους» ἤ ἀκόμη ὡς «Ἐκκλησία τοῦ κατακτητῆ» ἤ ὡς «ξένος» ἐκκλησιαστικός ὀργανισμός (Καθηγητής Κυριάκος Κυριαζόπουλος).
.             Δυστυχῶς ἀλλά συνήθως τά ἐκκλησιαστικά προβλήματα συνδέονται στενά μέ τίς πολιτικές ἐξελίξεις, εἴτε προηγοῦνται εἴτε ἕπονται, καί δέν μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτές.
.             Πάντως, διαβάζοντας κανείς αὐτό τό βιβλίο βλέπει στήν Οὐκρανία ἕναν λαό πού ἀναζητοῦσε ἀπό τήν Τσαρική ἀκόμη Αὐτοκρατορία μέχρι τό 1990 νά διαφυλάξη τήν ἐθνική του ταυτότητα καί νά ἐπιτύχη τήν ἀνεξαρτησία του. Καί οἱ προσπάθειες αὐτές καταπνίγονταν στό αἷμα. Πρόκειται, λοιπόν, γιά ἕναν λαό πού ζητοῦσε καί ζητᾶ τήν ἐθνική, πολιτική καί ἐκκλησιαστική ἀνεξαρτησία του. Μακάρι νά τό καταλάβουν αὐτό μερικοί κοντόφθαλμοι ἐκκλησιαστικοί καί μή παράγοντες.

 

Νοέμβριος 2019

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Δ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Β´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

   Νοοτροπίας ἐκφράσεις

.             Στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2019 γιὰ τὸ Οὐκρανικό, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐκφράστηκαν ἐκκλησιολογικὰ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔδειξαν τὸ πῶς ἀντιλαμβάνονται τὴ θέση τοῦ Ἐπισκόπου στὴν ὅλη Ἐκκλησία. Σημειώνεται ὅτι κατὰ τὴν ἐκκλησιολογία τῶν Ἁγίων Ἰγνατίου καὶ Κυπριανοῦ ὁ κάθε Ἐπίσκοπος ἑνώνει τὴν ὑπ’ αὐτὸν Ἐκκλησία ὡς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἑπομένως ἡ οἰκουμενικὴ ἑνότητα δὲν εἶναι μία δημοκρατικὴ πλειονοψηφία, οὔτε φυσικὰ ἡγεμονικὴ ἀπολυταρχία, ἀλλὰ σύμπτωση ἐν Συνόδῳ τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀλλήλας, στὸ αὐτὸ σημεῖο, στὴν «ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ γνώμη». Οἱ Ἐπίσκοποι «οἱ κατὰ τὰ πέρατα ὁρισθέντες, ἐν Ἰησοῦ Χριστοῦ γνώμῃ εἰσὶν» (Ἰγνατίου πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολὴ ΙΙΙ, 2). Ὁ κάθε Ἐπίσκοπος ἔχει χρέος πρὸς τὸν Κύριο καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, νὰ ἐκφράζει τὴν ἄποψή του ἐπὶ θεμάτων ποὺ ἀφοροῦν τὴν καθολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.             Τὸ δεύτερο ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ σημειώνεται εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δὲν ἐνεπλάκησαν στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα ἀπὸ μόνες τους καὶ αὐθαιρέτως. Τοὺς ζητήθηκε νὰ ἐγκρίνουν μίαν Ἐκκλησία σχισματικῶν, ἐπειδὴ ἀπεφάσισε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ τοὺς καταστήσει Κανονικὴ καὶ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία.
.                 Μετὰ τὶς διευκρινίσεις αὐτὲς ἀναφέρεται ὅτι ὁ Σεβ. Νέας Ἰωνίας διερωτήθηκε ρητορικὰ ἂν τὰ προβλήματα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας θὰ τὰ λύσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ συνέχισε λέγοντας ὅτι τὸ ὁρατὸ σημεῖο τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Πρόκειται περὶ λάθους. Πρῶτον δὲν ἔχομε στὴν Ὀρθοδοξία τὸ παπικὸ σύστημα, οὔτε τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα, τοῦ Πάπα ποὺ δογματικὰ ἀποτελεῖ τὸ σημεῖο ἑνότητας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Ἂν ὁ Οἰκουμενικὸς καὶ ὅποιος ἄλλος Πατριάρχης ἢ Προκαθήμενος Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας σφάλλει, ἐπεμβαίνουν οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες, ποὺ ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας καὶ ἀποκαθίσταται ἡ ἐκκλησιαστικὴ τάξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἔτσι πορεύθηκαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Ὁμολογητὲς τῆς Πίστεώς μας, ὅπως ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Ἡ ἑνότητα ἐκφράζεται ἀπὸ τὴ Σύνοδο ἑκάστης Ἐκκλησίας καὶ τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὄχι ἀπὸ ἕνα πρόσωπο ἢ ἀπὸ ἕνα Πατριαρχεῖο.
.               Ὁ Μητροπολίτης Δράμας ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι γιὰ τοὺς Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» τὸ θέμα εἶναι ντὲ φάκτο λυμένο. Καὶ ἐξήγησε ὅτι αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ ψηφίσουν γιὰ θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο «ἡ προϊσταμένη τους ἀρχὴ» ἔχει πάρει ἤδη ἀπόφαση. Πρῶτον δὲν εἶναι «προϊσταμένη ἀρχὴ» τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν». Ὁ Πατριάρχης δὲν εἶναι Πρωθυπουργός, ἢ μεσαιωνικοῦ δυτικοῦ τύπου ἀπολυταρχικὸς ἡγεμόνας. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα γραφειοκρατικὸ σύστημα μὲ «προϊσταμένους» καὶ «ὑφισταμένους» Ἐπισκόπους. Εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καὶ χῶρος ἐλευθερίας καὶ εὐθύνης. Δὲν λειτουργεῖ μὲ διατάγματα καὶ ἀποφάσεις τοῦ Ἡγεμόνος, ποὺ ἀποδέχονται ἀβλεπτὶ οἱ Ἐπίσκοποι καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Πέραν αὐτοῦ καὶ ἂν θεωρήσουμε μὲ ἄκρα ἐλαστικότητα ὡς ὑφιστάμενο τὸ θέμα τῆς «προϊσταμένης Ἀρχῆς», τότε γιὰ τοὺς Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» αὐτὴ δὲν εἶναι τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὴ τοὺς ψηφίζει καὶ εἰς Αὐτῆς τὴ Σύνοδο συμμετέχουν.
.                Τὴν ἄποψη, ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν μπορεῖ νὰ ψηφίσει γιὰ ἀπόφαση ἄλλης Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας ἐξέφρασε καὶ ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης. Μεταξὺ τῶν ἐπιχειρημάτων του ἦταν πὼς γιὰ τοὺς Τόμους ποὺ ἐξεδόθησαν πρὸς ἑπτὰ τοπικὲς Ἐκκλησίες κατὰ τὸν 150ετῆ βίο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν συνεδρίασε ἡ Ἱεραρχία γιὰ νὰ τὶς ἀναγνωρίσει. Ὁ Σεβ. λησμόνησε ὅτι καὶ οἱ ἑπτὰ ἦσαν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ δὲν εἶχε τότε διατυπωθεῖ ἡ προσυνοδικὴ ὁμόφωνη ἀπόφαση περὶ τοῦ τρόπου ἀπονομῆς τοῦ Αὐτοκεφάλου. Ἐπίσης ξέχασε ὅτι ἡ Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ζήτησε τὴν Αὐτοκεφαλία, ἀλλὰ ἐρήμην της τὴν ζήτησε ἡ κρατικὴ ἐξουσία, μὲ τὴν χρησιμοποίηση τῶν σχισματικῶν, ὅπως τοὺς θεωροῦσε καὶ τὸ ἴδιο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Μπορεῖ ὁ Σεβ., γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, νὰ ἀνατρέξει στὰ ὅσα συνέβησαν στὸ Κίεβο τὸ 2008, στοὺς ἑορτασμοὺς γιὰ τὴν βάπτιση τῶν Χριστιανῶν στὸν Δνείπερο τὸ 988. Ὁ Σεβ. Λαρίσης σημείωσε ἐπίσης πὼς ἀφοῦ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἔτσι ἀποφάσισε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, οὐδεὶς πλέον μπορεῖ νὰ τὸ κρίνει, παρὰ μόνο μεῖζον ὄργανο, δηλαδὴ μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Τὰ ὅσα ἐγράφησαν στὴν ἀρχὴ τοῦ κειμένου δίνουν ἀπάντηση στὰ ὅσα ὁ Σεβ. ὑποστήριξε.
.                   Γιὰ ἀναφαίρετο καὶ κανονικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ χορηγεῖ Αὐτοκεφαλία μίλησε ἐπίσης ὁ Μητρ. Λαγκαδᾶ. Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας σημείωσε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἔκκλητος προσφυγὴ τῶν σχισματικῶν «ψευδοεπισκόπων», ὅπως χαρακτήρισε τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικούς, ποὺ προσέφυγαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Αὐτὸ χωρὶς νὰ ρωτήσει ὁποιαδήποτε ἄλλη Ἐκκλησία καὶ αὐθαίρετα ἀπὸ κανονικῆς καὶ ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως τοὺς ἔδωσε ἄφεση καὶ τοὺς ὀνόμασε κανονικούς… Αὐτὸ εἶναι ποὺ δὲν στέκεται μὲ ὅποια πίεση καὶ ἂν ἀσκήσουν τὸ Φανάρι καὶ ὁ κ. Διαματάρης, ὡς Ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἂν ἐπιτύχουν ὅλοι νὰ συμφωνήσουν ἢ νὰ σιωπήσουν, «οἱ λίθοι κεκράξονται».
.                 Ὁ Σεβ. Ναυπάκτου διερωτήθηκε ἂν τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ κρίνουν τὶς ἀποφάσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἔθεσε τό, μὲ δόση εἰρωνείας, ἐρώτημα, ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀνώτερη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, γιὰ νὰ κρίνει τὶς ἀποφάσεις του. Πρόκειται περὶ σοφίσματος. Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχουν «ἀνώτερες» καὶ «κατώτερες» Ἐκκλησίες. Στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καταγράφονται ἀποφάσεις τοῦ Ρώμης, ποὺ καταδικάστηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως καὶ ἀποφάσεις τοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα τοῦ Σεβ. ἦταν ὅτι ἂν κρίνονται οἱ ἀποφάσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, πρέπει νὰ κρίνονται καὶ οἱ ἀποφάσεις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Καὶ ἀντὶ ἄλλου ἐπιχειρήματος ἀνέφερε τὴν ἀπόφαση τῆς Ρωσίας νὰ ἐπέμβει στὸ ἔδαφος τῆς Γεωργίας καὶ νὰ δημιουργήσει δύο ὑπὸ τὸν ἔλεγχό της «αὐτόνομες» περιοχές, τῆς Ἀμπχαζίας καὶ τῆς Ὀσετίας. Ὁ Σεβ. συγχέει τὸ κράτος τῆς Ρωσίας μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἀντίθετα ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐνέργεια ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἀποφάσισε νὰ μὴν ἐπέμβει στὰ ἐσωτερικά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας καὶ αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ ποιμαίνει τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς στὶς ἐν λόγῳ δύο περιοχές.
.                   Οἱ Μητροπολίτες Καστορίας καὶ Ξάνθης ὑποστήριξαν ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας πρέπει νὰ συμβαδίζει μὲ αὐτὴν τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, ὥστε νὰ διαφυλαχθεῖ ἡ ἑνότητά της, τόσο ἐντὸς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ στὴ σχέση της μὲ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο. Ἡ διατυπωθεῖσα ἄποψη ἀφήνει μίαν ἐντύπωση ὅτι τυχὸν ἀρνητικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας θὰ εἶχε δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ φόβος αὐτὸς διατυπώθηκε μετὰ τὴν Ἱεραρχία στὸν ὑπογράφοντα ἀπὸ Μητροπολίτες ποὺ δὲν μίλησαν σὲ Αὐτήν, ἂν καὶ πίστευαν ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωριστεῖ ἡ Αὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας… Αὐτὸς ὁ φόβος ἔχει καλλιεργηθεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια. Βοήθησαν στὴν πρόκλησή του καὶ Ἱεράρχες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, ποὺ τώρα τὸ μετανιώνουν, ἀλλὰ εἶναι ἀργά…
.                 Ὁ Σεβ. Δημητριάδος εἶπε στὴν Ἱεραρχία ὅτι ἦταν ἐπιτυχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἔδωσε τὴ διαβεβαίωση ὅτι δὲν ἔχει πρόθεση «νὰ πάρει πίσω» τὶς Μητροπόλεις τῶν «Νέων Χωρῶν». Ὅμως ὁ Οἰκ. Πατριάρχης οὐδὲν δεσμευτικὸ ἔγγραφο ὑπέγραψε… Ἔτσι ἄφησε νὰ παραμένει τὸ ἐρωτηματικὸ γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες», ὥστε νὰ διευκολύνεται τὸ Φανάρι στὸ νὰ ἔχει ὑπὸ ἐξάρτηση καὶ ὡς ἐκκλησιαστικὸ προτεκτοράτο τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Βεβαίως ὁ φόβος στοὺς Μητροπολίτες εἶναι ἀδικαιολόγητος. Ἡ Εὐαγγελικὴ καὶ ἡ Πατερικὴ Ἀλήθεια δὲν τὸν δικαιολογοῦν. Χρειάζεται ὅμως σθένος Ὁμολογητοῦ.
.                  Γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες» διευκρινίζεται ὅτι μὲ τὸ Σύνταγμα κατοχυρώνεται ἡ θέση τῶν Μητροπόλεων τῶν «Νέων Χωρῶν» στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Λόγῳ ἀγνοίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων ἀπὸ κυβερνητικὰ στελέχη καὶ ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης τῆς ἑνότητας τῆς Ἱεραρχίας ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπέβαλε στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὅρους τῆς Πράξης τοῦ 1928, ποὺ δὲν ἔχουν γίνει μὲν δεκτοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία καί, ἑπομένως, ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ Δικαστήρια, ἀλλὰ ποὺ μὲ τὴν ἀποδοχή τους ἀπὸ τοὺς Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες διευκολύνθηκαν τὰ σχέδια του γιὰ τὴν ἐπ’ Αὐτῆς ἐπικυριαρχία του.
.                Μπρὸς στὸν φόβο καὶ στὴν ἐπιθυμία ἑνότητας μὲ τὸ Φανάρι οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ξεχνοῦν μίαν ἀλήθεια. Στὴν ἀπίθανη περίπτωση ποὺ ὁ κ. Βαρθολομαῖος θελήσει νὰ ἀνατρέψει τὸ ἐκκλησιαστικὸ στάτους κβὸ στὴ Θράκη, στὴ Μακεδονία, στὴν Ἤπειρο καὶ στὰ νησιὰ τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ ἔτσι νὰ ἐνισχύσει τὴ γεωπολιτικὴ θέση τῆς Τουρκίας στὶς περιοχὲς αὐτές, θὰ πρέπει νὰ τοὺς καταστήσει συνεργάτες του, καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση θὰ πρέπει νὰ ἐπιτύχει τὴν ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος καὶ νὰ πείσει τὸ λαὸ γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα αὐτῆς τῆς ἐνέργειας. Θὰ συνεχίσουμε.-

,

1 Σχόλιο

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Β΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀνακρίβειες καὶ δικαιολογίες

.            Στὴ συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ καὶ γιὰ νὰ ἐγκριθεῖ ἡ ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου τὸ λυπηρὸ ἦταν πὼς χρησιμοποιήθηκαν καὶ ἀνακριβῆ στοιχεῖα, ὅπως ἐπίσης καὶ ἐκτὸς θέματος δικαιολογίες.
.             Ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς Ἐπιτροπῆς Νομοκανονικῶν γιὰ τὴν ἔγκριση τῆς ἐνεργείας τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου, τὴν ὁποία μετέφερε στὴν Ἱεραρχία ὁ κ. Ἱερώνυμος, στηρίχθηκε στὴ μελέτη τοῦ κ. Φειδᾶ, ποὺ δημοσιεύθηκε στὶς 29 Νοεμβρίου 2018. Αὐτὴ ἐντοπίζεται κυρίως στὸ ἐπιχείρημα ὅτι τὸ Φανάρι τὸ 1686 ἁπλῶς ἀνέθεσε στὸν Πατριάρχη Μόσχας «ἐπιτροπικῶς» νὰ χειροτονεῖ καὶ νὰ ἐνθρονίζει τὸν Μητροπολίτη Κιέβου. Τὸ ἐπιχείρημα ἀπορρίπτεται μὲ στοιχεῖα ἀπὸ τοὺς ρώσους ἱστορικούς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ Ἕλληνες, ὅπως ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, ὁ π. Ἀθ. Γκοτσόπουλος καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Πρὸς ἐνίσχυση τοῦ ἐπιχειρήματος ὁ συντάκτης τοῦ ὑπομνήματος τῆς Ἐπιτροπῆς πρὸς τὴ Σύνοδο ἐπικαλεῖται τὸν 120ό Κανόνα τῆς στὴν Καρθαγένη Συνόδου. Οὐδεμία σχέση ἔχει ὁ ἐν λόγῳ Κανόνας μὲ τὸ Οὐκρανικό….
.            Τὸ ἄλλο θέμα ποὺ τίθεται καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχει ἐπίσης ἐπιχειρηματολογήσει ὁ κ. Φειδᾶς, εἶναι ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει τὸ «ἔκκλητο προσφυγῆς» («Χρ. Β.»: *) καὶ παρὰ Ἀρχιερέων «ἑτέρου κλίματος», δηλαδὴ ἕνα παγκόσμιο προνόμιο ἐπὶ ὅλων τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Πρόκειται περὶ ἀντορθοδόξου ἀντιλήψεως καὶ παπικῆς νοοτροπίας τάσεως τοῦ Φαναρίου. Γενικὸ ἔκκλητο ἐφ’ ὅλης της Ἐκκλησίας οὐδὲν Πατριαρχεῖο εἶχε καὶ ἔχει, οὔτε φυσικὰ καὶ τὸ Οἰκουμενικό. Οἱ Κανόνες ποὺ ἐπικαλέστηκε στὴν εἰσήγησή του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος (9 καὶ 17 τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου) δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ παπικῆς ἐφευρέσεως προνόμιο τοῦ παγκοσμίου ἐκκλήτου.
.            Τὸ ἔκκλητο τοῦ Πάπα Ρώμης, τὸν ὁποῖο ἐπιδιώκει νὰ μιμηθεῖ ὁ Οἰκ. Πατριάρχης, ἀμφισβητήθηκε «βασίμως», ὅπως σημειώνει ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου Παντελεήμων Καρανικόλας, ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης. Ὁ νεωστὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ πρωτείου τοῦ Οἰκ. Πατριάρχη Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης σημειώνει ἐν συμπεράσματι στὴν διατριβή του ἐπὶ διδακτορίᾳ πὼς ἂν ἐτίθετο τὸ ἐρώτημα ποῖον εἶναι τὸ κέντρο τῆς ἑνότητος τῶν κατὰ τὴν Οἰκουμένην Ἐκκλησιῶν, «σύσσωμος ἡ συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων θὰ ἀπέκρουεν ὡς τοιοῦτο κέντρον ἕναν οἱονδήποτε ἐπίσκοπον ἀτομικῶς».
.            Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἦταν ἐναντίον τῆς κυριαρχίας μίας Ἐκκλησίας ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων. Γράφοντας γιὰ τὴν παπικὴ αὐτὴ τάση σημειώνει: «Ἐπιβαλὼν τὴν ἰδίαν κυριαρχίαν ἐν τῇ Δυτικῇ Εὐρώπῃ καὶ ἐπωφελούμενος τῶν δεινοπαθημάτων τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀνατολῆς ὁ τῆς Ρώμης Πατριάρχης ἐντονώτερον καὶ συστηματικώτερον ἤρχισε νὰ ἀπαιτῆ τὴν εἰς αὐτὸν ὑποταγήν των, ἐκτός τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Αἱ τελευταῖαι ὅμως αὗται οὐ μόνον οὐδεμίαν προσοχὴν ἔδιδον εἰς τὰς ὅλως κοσμικὰς καὶ μέχρι τινὸς γελοίας ἀπαιτήσεις αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐνεκάλουν αὐτὸν ἐπὶ ἐνόχῳ διαστροφῇ τῆς ἀρχαίας ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως». (Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 28 Ἰουλίου 1900, σελ. 331). Τὸ ἔκκλητο τὸ ἐπέβαλε ὁ Πάπας καὶ ἐπιδιώκει νὰ τὸ ἐπιβάλλει ὁ Οἰκ. Πατριάρχης, γιατί εἶναι ἕνας τρόπος κυριαρχίας ἐπὶ τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν.
.            Πέραν αὐτοῦ, ὅπως ἔγραψε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος στὴν πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο ἐπιστολή του, τῆς 14ης Ἰανουαρίου 2019, παραμένουν ἀνυπόστατες οἱ χειροτονίες, ποὺ τέλεσε ὁ καθηρημένος καὶ ἀφορισμένος αὐτοανακηρυχθεὶς «Πατριάρχης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας» Φιλάρετος, μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶναι καὶ τοῦ ὀνομασθέντος προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας Ἐπιφανίου. Καὶ προσθέτει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας: « Ἡ θεμελιώδης ἐκκλησιολογικὴ ἀρχὴ εἶναι ὅτι αἱ χειροτονίαι τῶν σχισματικῶν καὶ αἱρετικῶν, ὡς “μυστήρια” ἔξω τῆς Ἐκκλησίας τελεσθέντα, εἶναι ἄκυροι, πολλῷ δὲ μᾶλλον αἱ χειροτονίαι ὑπὸ καθαιρεθέντος καὶ ἀφορισθέντος». Ἡ ἀρχὴ αὐτή, ὅπως τονίζει ὁ Μακαριώτατος Ἀλβανίας «δὲν δύναται νὰ παραθεωρηθῆ ἀπὸ κανένα», οὔτε φυσικὰ ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο.
.            Στὴ συνέχεια ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὑποστήριξε ὅτι ἡ ἀπουσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, τὸ 2016, «δὲν ἔδωσε τὴ δυνατότητα συζητήσεως τοῦ θέματος τῆς χορηγήσεως τοῦ αὐτοκεφάλου καὶ ἔτσι χάθηκε ἡ εὐκαιρία ὅπως συναποφαίνεται μετὰ τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν διὰ τὴν χορήγησή του». Πρόκειται περὶ ἀνακριβείας. Τὸ θέμα δὲν θὰ συνεζητεῖτο στὴν Σύνοδο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν παρουσία ἢ ὄχι τοῦ Ρωσικοῦ Πατριαρχείου. Στὴν προσυνοδικὴ συνεδρίαση ὑπῆρξε συμφωνία μὲν ἐπὶ τοῦ κειμένου τῆς ἀποδόσεως τῆς Αὐτοκεφαλίας, ποὺ θὰ γινόταν μετὰ ἀπὸ πρόταση τῆς μητέρας Ἐκκλησίας καὶ ὁμοφώνου ἀποφάσεως ὅλων τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ὅμως ὑπῆρξε διαφωνία στὸν τρόπο τῆς ὑπογραφῆς τοῦ σχετικοῦ Τόμου. Πάντως ἡ ἐπὶ τῆς οὐσίας πρόταση τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου καὶ ἡ ἀποδοχή της ἀπὸ ὅλες τὶς τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δέσμευε ἠθικὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο νὰ μὴν προχωρήσει μόνος του σὲ ἀπόδοση τῆς Αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας.
.            Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέφερε: «Ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπήγετο ἐπὶ αἰῶνας ὑπὸ τὴν διαδοχικὴν δυναστικὴν κυριαρχίαν εἴτε τῆς Πολωνίας, εἴτε τῆς Μεγάλης Ρωσίας…». Πρόκειται περὶ ἱστορικῆς ἀνακριβείας. Οὐκρανία σημαίνει «Συνοριακὴ Περιοχή». Οἱ Οὐκρανοὶ εἶναι οἱ Ρῶσοι ἀκρίτες, ποὺ δέχτηκαν ἐπὶ αἰῶνες τὴν ἰσχυρότατη ἐθνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ καταπίεση ἀπὸ τοὺς καθολικοὺς Πολωνοὺς καὶ Λιθουανούς, καὶ ἀπὸ ἰησουίτες μοναχούς. Αὐτοὶ ὅλοι θέλησαν νὰ ξεριζώσουν τὴν ἐθνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση τῶν Ρώσων τοῦ Κιέβου. Στὴν ἀντιμετώπιση αὐτῆς τῆς καταπίεσης βοήθησαν καὶ ἀπεσταλμένοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Κύριλλος Λούκαρις καὶ Ἀρσένιος Ἐλασσῶνος. Πάντοτε ὁ Πάπας καὶ οἱ Δυτικὲς μεγάλες δυνάμεις εἶχαν στόχο νὰ χωρίσουν τοὺς Ρώσους τοῦ Κιέβου ἀπὸ τοὺς Ρώσους τῆς Μόσχας καὶ νὰ τοὺς ἐντάξουν στὴ δική τους κυριαρχία. Τώρα τὸ προσπαθοῦν πάλι μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἐκμεταλλεύονται τὸν ἀπὸ αἰώνων, λόγῳ τοπικισμοῦ, μεταξύ τους ἀνταγωνισμὸ καὶ τὰ οἰκονομικά, πολιτικὰ καὶ στρατιωτικὰ ζητήματα, ποὺ προέκυψαν μὲ τὴ Ρωσία μετὰ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Οὐκρανίας.
.             Ἀνακριβὲς εἶναι καὶ τὸ στοιχεῖο ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου πὼς «τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὄχι μόνον εἰς οὐδὲν ὠφελεῖται, ἀλλὰ καὶ παραιτεῖται ἐκ τῆς κανονικῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας αὐτοῦ διὰ νὰ ἐνταχθεῖ δικαίως ἡ μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας τῶν 40 περίπου ἑκατομμυρίων εἰς τὴν κοινωνίαν τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἤδη τὸ Πατριαρχεῖο ἔχει δεχθεῖ προσφορὰ Ναοῦ στὸ κέντρο τοῦ Κιέβου, ποὺ τοῦ προσέφερε ὁ τέως Πρόεδρος Ποροσένκο. Ἐπίσης ἔχοντας τὴν ἰδιότητα τῆς «μητρὸς Ἐκκλησίας» ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ζητάει τὴν, κατὰ μακραίωνα παράδοση, λογία. Ἐπὶ πλέον αὐξάνει τὴν ἐπιρροή του στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο, ἢ ἔτσι πιστεύει…
.            Δὲν εἶναι ἀκριβὴς ἡ ἐκτίμηση τοῦ Μακαριωτάτου, ὅτι «ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας τῶν 40 ἑκατομμυρίων» ἀκολουθεῖ τοὺς σχισματικοὺς τοῦ Ἐπιφανίου. Ἡ ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας διαθέτει 76 ἐπαρχιούχους Μητροπολίτες καὶ 12.500 ἐνορίες. Μὲ τὸ δεδομένο ὅτι τὸ 17% τοῦ πληθυσμοῦ αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Ρῶσοι καθὼς καὶ τὸ ὅτι ἄνω τοῦ 60% τῶν Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν ἀκολουθεῖ τὴν παραδοσιακή, ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, Ἐκκλησία μένουν λίγοι νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Ἐπιφάνιο… Αὐτὸς ἡγεῖται μίας ὀλιγομελοῦς κρατικῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία, μὲ αὐτουργὸ τὸ Φανάρι, προκάλεσε βαθύτερο σχίσμα μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων στὴν Οὐκρανία. Σημειώνεται ὅτι οὐδεὶς στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔδειξε ὅτι γνωρίζει τὴν πραγματικὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία.
.            Εἶναι χαρακτηριστικὸ γιὰ τὴν κατάσταση στὴν Οὐκρανία τὸ ρεπορτὰζ τῆς Οὐκρανῆς Sylvana Goyko στὴν 15ήμερη ἐφημερίδα New Eastern Europe (31/10/2019). Ἔχει τίτλο «Τὸ Φανάρι ἀνησυχεῖ γιὰ τὸ μέλλον τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας» (Σημ. Ἡ ρεπόρτερ ἐννοεῖ τὴν ὑπὸ τὸν Ἐπιφάνιο Ἐκκλησία τῶν σχισματικῶν). Ἡ Goyko ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο Ἐκκλησία διαθέτει λαϊκὴ δύναμη: «Περίπου 300.000 Οὐκρανοὶ συμμετέσχον σὲ θρησκευτικὴ τελετὴ τῆς ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ στὴν ἀντίστοιχη ἐκδήλωση τῆς Ὀρθόδοξης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας (Σημ. γρ. τοῦ Ἐπιφανίου) συμμετέσχον μεταξὺ τῶν 10.000 καὶ 20.000 πιστῶν. Αὐτοὶ εἶναι ἀκόμη λιγότεροι ἀπὸ τὶς 65.000 ποὺ εἶχε συγκεντρώσει στὴν ἴδια ἐκδήλωση τὸν περασμένο χρόνο τὸ ὑπὸ τὸν καθηρημένο καὶ ἀφορισμένο ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Φιλάρετο «Πατριαρχεῖο τοῦ Κιέβου».
.            Ἡ Οὐκρανὴ ρεπόρτερ ἐπισημαίνει ἐπίσης ὅτι ὄχι μόνο δὲν ἐπετεύχθη ἡ ἑνότητα μεταξὺ τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ ὁ Φιλάρετος καὶ ὁ ἄλλος ἐπικεφαλῆς σχισματικῶν Μακάριος δραστηριοποιοῦνται ἀφαιρώντας πιστοὺς ἀπὸ τὸν Ἐπιφάνιο. Μάλιστα ὁ Μακάριος ἐκβιάζει καταστάσεις καὶ ζητᾶ τὸν ναὸ τοῦ Σωτήρα στὸ Μπερεστόβε, ποὺ τὸν κατέχει καὶ τὸν χρησιμοποιεῖ ἡ ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ἐκκλησία καὶ ὁ Ποροσένκο τὸν εἶχε ὑποσχεθεῖ στὸν κ. Βαρθολομαῖο γιὰ νὰ ἐγκαταστήσει ἐκεῖ τὴν Ἐξαρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ Κίεβο…
.            Τὸ γεγονὸς εἶναι πὼς ἀντὶ προώθησης τῆς ἑνότητας, ποὺ ἦταν ὁ προβληθεὶς ἀπὸ τὸ Φανάρι σκοπὸς γιὰ τὴν αὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, διαπιστώνεται ἐξάπλωση τοῦ σχίσματος ὄχι μόνο στὴν ἐν λόγῳ χώρα, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ὅλες οἱ ὑπόλοιπες Ἐκκλησίες (Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Κύπρου, Πολωνίας, Ἀλβανίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας) δὲν ἀκολουθοῦν τὸν κ. Βαρθολομαῖο στὴν ἐνέργειά του καὶ διαφυλάττουν ἔτσι τὴν ἑνότητά τους.-

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

– – – – –  – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Σημ. «Χ.Β.»* Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ σύγγραμμα: Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητὴς Πανεπιστημίου, Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα, ἐκδ. “Βρυέννιος”, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 33-38

«Μὲ βάσιν λοιπὸν τὴν πανορθόδοξον αὐτὴν ἀπόφασιν οἱ κατὰ καιροὺς πατριάρχαι Μόσχας ἀνεγνώριζον τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον ὡς πρῶτον καὶ κεφαλὴν ἐν τῷ συστήµατι τῶν αὐτοκεφάλων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν. Ἀκόµη καὶ μετὰ τὴν ὕψωσιν τοῦ Μόσχας εἰς πατριάρχην ἡ ρωσσικὴ Ἐκκλησία ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ ζητήµατα, τὰ ὁποῖα, ἐξεταζόµενα ὑπὸ τὴν σηµερινὴν ἔννοιαν τοῦ αὐτοκεφάλου, θὰ ἠµποροῦσε νὰ λύση µόνη της ὡς ἐσωτερικά. Ἀνεγνωρίζετο ἄλλωστε εἰς τὸν Κωνσταντινουπόλεως τὸ δικαίωµα τοῦ ἐκκλήτου, ὄχι µόνον ἀπὸ μέρους τῶν ἱεραρχῶν τῆς δικαιοδοσίας του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μέρους ἱεραρχῶν τῶν ἄλλων ὀρθοδόξων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅπως ἔδειξε παλαιότερα καὶ ὁ καθηγητὴς τοῦ ἐν Παρισίοις ρωσσικοῦ Θεολογικοῦ Ἰνστιτούτου Α. Καρτασὼφ εἰς τὴν μελέτην του, «Τὸ τῆς ἐκκλήτου δικαίωµα τῶν Οἰκουµενικῶν Πατριαρχῶν ἐν τῇ πράξει (Βαρσοβία 1936)»

βλ. περισσότερα: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ καὶ ΜΟΣΧΑ «Γυμνὴ καὶ ἐστερημένη πάσης ἐξωτερικῆς ἐξουσίας καὶ αἴγλης ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ἡ μόνη ποὺ στερεῖται ἐθνικῆς κρατικῆς προστασίας καὶ ἐπιδράσεων»

 

 

,

Σχολιάστε

ΔΙKAΙΟΔΟΣΙΕΣ ΝΑΙ, ἀλλὰ ΜΕ ΕΝΟΤΗΤΑ (τοῦ Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκη)

-Δικαιοδοσίες ναί, ἀλλὰ μὲ ἑνότητα-

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.           Ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως στὴν Ἐκκλησία εἶναι καὶ ἑνότητα ἀγάπης καὶ ἑνότητα ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας. Ὅταν φθάνη μία τοπικὴ Ἐκκλησία νὰ κηρύττη ἀκοινώνητη ἄλλη τοπικὴ Ἐκκλησία καὶ νὰ τὴν διαγράφη ἀπό τά λειτουργικά της δίπτυχα, τότε ἔχουμε ἀρχὴ ὀδύνων ἐκκλησιαστικῶν, δηλαδή, ἀφορμὴ σχισμάτων καὶ ἀναταραχῶν.
.           Αὐτὴ τὴ στιγμὴ, ἡ πολυπληθὴς Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ ἡ πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, εὑρίσκονται σὲ πρωτοφανῆ ἀντιπαράθεσι! Ἀφορμὴ ἡ χορήγησις τοῦ οὐκρανικοῦ αὐτοκέφαλου. Μὲ τὴν ἀπόφασι δὲ ποὺ ἔλαβε ἐσπευσμένα (σημ. «Χρ. Βιβλ.»: «ἐσπευσμένα» μετὰ ἀπὸ 12 μῆνες;) ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς 12 Ὀκτωβρίου 2019, στὴ θλιβερὴ ὑπάρχουσα ἀντιπαράθεσι, ὑπεισέρχεται καὶ ἡ δική μας Ἐκκλησία.
.           Ἤδη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας διεμήνυσε, ὅτι ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν μνημονεύση σὲ θ. Λειτουργία τὸν προεστῶτα τῆς παρατάξεως στὴν Οὐκρανία, πού ἔλαβε τὴν αὐτοκεφαλία, θὰ διακόψη τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος!
.           Πολλὰ ἐπιχειρήματα θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἔχουν γραφῆ, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ δοθῆ ἡ αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία, ὄχι διότι τὸ αὐτοκέφαλο δὲν τὸ χορηγεῖ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, οὔτε διότι μία Ἐκκλησία ἑνὸς ἔθνους δὲν δικαιοῦται αὐτοκεφαλία, ἀλλά διότι αὐτοὶ στοὺς ὁποίους χορηγήθηκε ἀποτελοῦν μειονοψηφία στὸ σῶμα τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλο λόγο: Οἱ λαβόντες τὴν αὐτοκεφαλία ἦσαν πρὶν καθηρημένοι ἀπό τό Πατριαρχεῖο τῆς Ρωσίας, κάτι πού εἶχε ἀποδεχθῆ καὶ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖος!
.           Ἂν ἡ αὐτοκεφαλία στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δινόταν μὲ συνεννόησι τῶν δύο Πατριαρχῶν, Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρωσίας, καὶ συγκατάθεσι καὶ τῶν λοιπῶν αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, τότε οὐδεμία ἀφορμὴ σχίσματος θὰ ὑπῆρχε. Τώρα, ἀσχέτως πολιτικῶν παραγόντων, πού ἐνδεχομένως ἀνεμίχθησαν στὴν ὑπόθεσι, ἡ Ρωσία ὄχι μόνο θέλει νὰ διατηρήση τὴν ἐπιρροή της στὴν Οὐκρανία, ἀλλά ἀπό ἀντίδρασι θὰ ὑπεισέρχεται καὶ στὶς δικαιοδοσίες ἄλλων Ἐκκλησιῶν!
.           Ὑπάρχουν τρεῖς κίνδυνοι: Ὁ ἕνας, στὴν Οὐκρανία νὰ αὐξηθοῦν τὰ σχίσματα, ἀντὶ νὰ ἐπέλθη ἡ ἑνότητα. Ὁ ἄλλος, στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο νὰ δημιουργηθοῦν σχίσματα ἢ νὰ αὐξηθοῦν οἱ ἀποτειχίσεις. Ὁ τρίτος, ὁ ρωσικὸς ἐκκλησιαστικὸς ἰμπεριαλισμὸς νὰ εἰσβάλη παντοῦ.
.           Μερικὰ κείμενα, γραμμένα μὲ πόνο, ἀξίζει νὰ μελετηθοῦν, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἐκφράζουν ὅμοιες ἀπόψεις, ὅπως ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου, ἢ ἡ νομοκανονικὴ μελέτη τοῦ Μητροπ. Πειραιῶς π. Σεραφείμ, ἢ ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Μητροπολίτου Ν. Σμύρνης π. Συμεὼν πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ τοὺς Μητροπολίτες τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἤ καὶ ἡ πρώτη ἐπιστολὴ τοῦ Πισιδίας π. Σωτηρίου (σπουδαίου ἱεραποστόλου).
.           Ἂν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσουμε γιὰ τὸ οὐκρανικό, ἂς κρατήσουμε τὴν ἑνότητα. «Ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις τὴν ἀγάπην, ἥτις ἐστὶ σύνδεσμος τῆς τελειότητος. Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ βραβευέτω ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, εἰς ἣν καὶ ἐκλήθητε ἐν ἑνὶ σώματι» (Κολοσ. γ´ 14-15).

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΤΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ Οὐκρανικὸ πρὶν ἀπὸ ἕντεκα χρόνια

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Προκαλοῦν θλίψη τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ προβάλλουν ὅσοι ἔχουν ἀναλάβει τὴν ὑποστήριξη τῆς ἐνεργείας τοῦ κ. Βαρθολομαίου στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ἐπικαλοῦνται τὰ γεγονότα τοῦ …988 καὶ τοῦ 1589, καὶ δὲν ἐξετάζουν τὰ ὅσα συνέβησαν πρὸ ὀλίγων ἐτῶν. Ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Οὐκρανία πάντα ἦταν στὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου (…) , ἀγνοώντας ὅτι οἱ Οὐκρανοὶ εἶναι οἱ Ρῶσοι ἀκρίτες, ποὺ εἶχαν τὴν ἀτυχία δυτικὰ νὰ γειτονεύουν μὲ τὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Πολωνία καὶ ὅτι χωρὶς καμία ἀντίδραση ἀπὸ τὸ Φανάρι ἀπὸ τὸ 1686 ἦταν μέρος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης ἀναφέρουν Ἱεροὺς Κανόνες, ποὺ οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τὴν ἐκ μέρους τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν καὶ τὴν μὲ μὴ κανονικὴ χειροτονία κληρικῶν τῆς Οὐκρανίας….
.           Οἱ προπαγανδιστὲς τοῦ Φαναρίου ἀνατρέχουν σὲ γεγονότα πρὶν ἀπὸ 1031 καὶ πρὶν ἀπὸ 430 χρόνια (!!!) καὶ ἀγνοοῦν ἢ ρίχνουν στὴ λήθη τὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν τὸ 2008, πρὶν δηλαδὴ μόλις ἕντεκα χρόνια μὲ τὸν σημερινὸ Πατριάρχη. Τὸν Ἰούλιο τῆς χρονιᾶς αὐτῆς ἑορτάστηκαν στὸ Κίεβο, πρωτεύουσα τῆς Οὐκρανίας, τὰ 1020 χρόνια ἀπὸ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῶν Ρώς. Τὰ 1000 χρόνια (1988) δὲν ἑορτάστηκαν, διότι ἀκόμη δὲν εἶχε καταρρεύσει τὸ κομμουνιστικὸ καθεστώς. Ὁ πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας τὸ 2008 Βίκτορ Γιούσενκο (περισσότερο ἐθνικιστὴς καὶ δυτικόφιλος ἀπὸ τὸν Ποροσένκο τοῦ 2018) ἐπιχείρησε τότε νὰ ἀναγνωρισθοῦν ντὲ φάκτο οἱ ἐθνικιστὲς σχισματικοὶ τῆς Οὐκρανίας, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος προσεκλήθη στὸ Κίεβο νὰ προστεῖ τῶν ἑορτασμῶν καὶ δέχθηκε τὴν πρόσκληση.
.           Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἀντέδρασε τότε ἔντονα. Πίστευε ὅτι ἡ ἐκ μέρους τοῦ προέδρου Γιούσενκο πρόσκληση τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἦταν γιὰ νὰ μὴν ἡγηθεῖ ὁ Μόσχας τῶν ἑορτασμῶν, ἀλλὰ ὁ Κωνσταντινουπόλεως. Ἐπίσης ἐπισήμαναν τὸν κίνδυνο σχίσματος, ἂν μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη συλλειτουργοῦσαν καὶ οἱ σχισματικοί.
.           Σύμφωνα μὲ τὸ ρεπορτὰζ τοῦ σημερινοῦ ὑπευθύνου τοῦ Γραφείου Τύπου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Νίκου Παπαχρήστου στὴν «Καθημερινὴ» (Κυριακὴ 27 Ἰουλίου 2008, σελὶς 4) ὁ κ. Βαρθολομαῖος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν τότε Πατριάρχη Μόσχας Ἀλέξιο «χαρακτήρισε προσβλητικούς τοὺς ἰσχυρισμούς του (Σημ.γρ. ὅτι ἔχει συμμαχήσει μὲ τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας) καὶ ἔκανε λόγο γιὰ “βεβιασμένες κρίσεις ἢ ἀπειλὰς ἐπὶ τῇ βάσει ἀκρίτων σπερμολογιῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐκφράζουν τὴν πάντοτε ὑπεύθυνον θέσιν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας”. Κάλεσε δὲ τὸν κ. Ἀλέξιο νὰ συλλειτουργήσουν στὸ Κίεβο προκειμένου νὰ καταδείξουν τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἐπανέλαβε πὼς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὡς θεματοφύλακας τῆς κανονικῆς τάξης, συμπαρίσταται στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας». (Σημ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γράφοντος). Ἐπισημαίνεται ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος χαρακτήρισε τότε «σπερμολογίες» τὰ περὶ συμμαχίας του μὲ τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικούς!…
.           Στὸ ἴδιο φύλλο τῆς ἐφημερίδας «Καθημερινή», τοῦ Ἰουλίου τοῦ 2008, καὶ στὴν ἴδια σελίδα ὁ ἀνταποκριτής της στὴ Μόσχα ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων: «Ἀξιόπιστοι κύκλοι τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας μὲ τοὺς ὁποίους συνομίλησε ἡ “Κ” ὑποστήριζαν πὼς μὲ τὴν “παράνομη” παρουσία του στὶς ἐκδηλώσεις στὸ Κίεβο ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης βοηθάει τὸ σχέδιο ποὺ ἀπὸ κοινοῦ ἔχουν θέσει οἱ ΗΠΑ καὶ ὁ Οὐκρανὸς πρόεδρος Βίκτορ Γιούσενκο γιὰ τὴν ἀποκοπὴ τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Ἂν αὐτὸ συμβεῖ, τότε θὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ στόχου, μὲ ἀποτέλεσμα στὴ συνέχεια ὁ δρόμος γιὰ ὁριστικὸ ξερίζωμα κάθε πνευματικῆς καὶ πολιτισμικῆς σχέσης μεταξὺ Οὐκρανίας καὶ Ρωσίας νὰ ἀνοίξει διάπλατα». Ἐπαναλαμβάνεται ὅτι αὐτὰ γράφονται τὸ 2008…
.             Στὸ ἴδιο φύλλο τῆς “Κ”, τοῦ 2008, ὁ ὑποστηρίζων μετὰ πάθους τὰ δίκαια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κ. Ἀρ. Πανώτης σὲ ἄρθρο του ἀφοῦ ἀναφέρει τὰ γνωστὰ ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα, ποὺ καὶ σήμερα ἀναμασῶνται ἀπὸ τοὺς πατριαρχικοὺς κονδυφόρους, σημειώνει: «Ἡ Μητέρα ποὺ γέννησε ἐν Χριστῷ τὸν λαὸ τοῦ Κιέβου εἶναι ἡ μόνη ποὺ ἐκ τῶν ἱερῶν κανόνων “δύναται” νὰ θεραπεύσει τὸν ἐπιζήμιο “ἐκκλησιαστικὸ διχασμὸ” μὲ μία Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδο». Προσοχὴ στὸ «δύναται» καὶ στὸ ὅτι γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ ἐκκλησιαστικὸς διχασμὸς ἀπαιτεῖται Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος. .         Αὐτὴν ἀκριβῶς ζητοῦν ὅλοι οἱ ἀξιοπρεπεῖς καὶ ὑπεύθυνοι Πρωθιεράρχες καὶ ἀπορρίπτει ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Καὶ Τὴν ζητᾶνε ὄχι γιατί τὸν ἐχθρεύονται, ἀλλὰ ἐπειδὴ πιστεύουν ὅτι εἶναι ἡ μόνη λύση πρὸς ἀποφυγὴ τοῦ σχίσματος.
.           Ἀπὸ τὸ Συλλείτουργο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Ἀλεξίου, τὸν Ἰούλιο τοῦ 2008 στὸ Κίεβο, ὁ πρῶτος κέρδισε ἀπὸ τὸν δεύτερο τὸ ὅτι ἀναγνώρισε τὰ πρεσβεία τιμῆς ποὺ κατέχει καὶ τὸ ὅτι δέχθηκε νὰ συμμετάσχει στοὺς ἑορτασμοὺς τοῦ Κιέβου, παρὰ τὶς ἐνστάσεις ποὺ εἶχε προβάλει, ἀφοῦ ἤθελε ἐκεῖνος νὰ προστεῖ, γιὰ νὰ ὑπογραμμίσει τοὺς ἀδελφικοὺς δεσμοὺς αἵματος καὶ ἐκκλησιαστικοῦ πνεύματος ποὺ συνδέουν Οὐκρανοὺς καὶ Ρώσους. Ὁ Μόσχας ἀπὸ τὴν πλευρά του κέρδισε τὸ ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος στὸ Συλλείτουργο ἀναγνώρισε μὲ κάθε ἐπισημότητα τὸν ἀνήκοντα στὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία τότε Μητροπολίτη Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Βλαδίμηρο, τὸ ὅτι δὲν δέχθηκε νὰ συμμετάσχουν στὶς λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις οἱ σχισματικοὶ καὶ τὸ ὅτι ἔτσι δέχθηκε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας εἶναι ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας.
.           Μέσα σὲ ἕντεκα χρόνια ὅλα αὐτά, ποὺ εἶχε δεχθεῖ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὁ ἴδιος τὰ ἀνέτρεψε καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει περιπέσει στὸν ἰσχυρότατο κλύδωνα τοῦ σχίσματος. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα, ποὺ λέγονται, γράφονται ἢ πράττονται, εἶναι ἐκ περισσοῦ.-

,

Σχολιάστε

ΑΡΑΓΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ;

Σχίσμα; Οἱ Ρῶσοι μετὰ τὸν Βαρθολομαῖο
προειδοποιοῦν καὶ Ἱερώνυμο γιὰ οὐκρανικὸ

ΠΗΓΗ: skai.gr
17. 10. 2019

βλ. σχετ.: ΣΤΕΡΕΩΣΟΝ ΚΥΡΙΕ!

.                 Μετὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸ πατριαρχεῖο Μόσχας προειδοποιεῖ μὲ διαγραφὴ καὶ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν ἀπὸ τὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἐὰν ὁ κ. Ἱερώνυμος μνημονεύσει τὸν Προκαθήμενο τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας μητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο.
.                 Σύμφωνα μὲ τὸ ἐπίσημο ἀνακοινωθὲν ποὺ δημοσιεύει τὸ orthodoxia.info ἡ ρωσικὴ Σύνοδος διαφωνεῖ μὲ τὴν τοποθέτηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας … πάντα παρέμεινε στὴν κανονικὴ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας – Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.                 Ἐπίσης ὁ Πατριάρχης Κύριλλος δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν ἀναφορὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὴν ἀπουσία τῆς ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν Κρήτη λέγοντας πώς : «Ἡ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα ὅτι «λόγῳ τῆς ἀπουσίας τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας» ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης τὸ 2016 «δὲν ὑπῆρξε εὐκαιρία νὰ συζητήσουμε τὸ θέμα τῆς χορήγησης αὐτοκεφάλου». Στὴν πραγματικότητα, τὸ θέμα τοῦ αὐτοκεφάλου ἐξαιρέθηκε ἀπὸ τὴν ἀτζέντα τῆς Συνόδου πολὺ νωρίτερα, κατόπιν ἐπιμονῆς τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου».
.                 Ὁ Ρῶσος Πατριάρχης κατηγορεῖ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο ὅτι ἀκολούθησε πλήρως τὴν γραμμὴ τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ πὼς ἀγνόησε τὶς ἐκκλήσεις τῶν 9 μητροπολιτῶν ποὺ εἶχαν διφορετικὴ ἄποψη, τοὺς ὁποίους ἀνέφερε ὀνομαστικά. Μάλιστα σὲ μία προσπάθεια διάσπασης τῆς Ἑλλαδικῆς ἱεραρχίας ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἀποφάσισε νὰ συνεχίσει νὰ συλλειτουργεῖ μόνο μὲ τοὺς μητροπολίτες ποὺ διαφώνησαν μὲ τὴν ἀπόφαση, διακόπτοντας τὴν Κοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους.
.                 Ὅπως ἀναφέρει τὸ ἀνακοινωθέν: «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐξουσιοδοτεῖ τὸν Ἁγιώτατο Πατριάρχη Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν Κύριλλο νὰ διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου σὲ περίπτωση καθ’ ἣν ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀρχίσει νὰ μνημονεύει στὶς θεῖες ἀκολουθίες ἀρχηγὸ μίας ἐκ τῶν οὐκρανικῶν σχισματικῶν παρατάξεων ἢ ἀναλάβει ἄλλες πρωτοβουλίες, ποὺ θὰ ἐπιμαρτυροῦν τὴν γενομένη ἀπὸ αὐτὸν ἀναγνώριση τοῦ οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σχίσματος.»
.                 Αὐτὴ ἡ ἀπόφαση ἐλήφθη ἐνῶ τὴν ἐρχόμενη Παρασκευὴ (18/10) ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος φθάνει στὴ Θεσσαλονίκη, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ἀνθίμου. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος τὸ Σάββατο θὰ τελέσει Πατριαρχικὴ Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ παλαιοχριστιανικὸ Ναὸ Παναγίας τῆς Ἀχειροποιήτου. Πληροφορίες ἀναφέρουν μάλιστα ὅτι στὴν Θεία αὐτὴ Λειτουργία θὰ παρίσταται καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος, καὶ γιὰ πρώτη φορὰ θὰ μνημονευτεῖ ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ Πάσης Οὐκρανίας κ. Ἐπιφάνιος μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀναγνωρίσει τὸ αὐτοκέφαλό της Οὐκρανικῆς ἐκκλησίας.

ΠΗΓΗ: skai.gr

 

Σχολιάστε

ΣΗΜΕΡΑ Η ΣΥΝΟΔΟΣ τῆς ἐν ΡΩΣΙᾼ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ τῆς ἐν ΕΛΛΑΔΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Πατριαρχεο Μόσχας: Σήμερα ερ Σύνοδος
γι
τν πόφαση τς κκλησίας τς λλάδος γι τ «οκρανικ
»

Ἰσμήνη Χαραλαμποπούλου
ΠΗΓΗ: protothema.gr, 17/10/2019

.             Σήμερα συνεδριάζει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Συγκεκριμένα γιὰ σήμερα ὁρίστηκε ἡ ἔκτακτη συνεδρία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τὴν νέα Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Ἡ ἔκτακτη αὐτὴ συνεδρία στὴν Μόσχα ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Κύριλλο καὶ τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, ἀφοῦ θὰ ἀξιολογήσει καὶ θὰ ἀπαντήσει στὴν πρώτη Ἐκκλησία ποὺ ἀναγνώρισε τὴν αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία.
.             Ἡ ἀπόφαση ἀναμένεται μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καθὼς θὰ ἐξαρτηθεῖ ἀπὸ αὐτὴν ἂν τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρωσίας διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἔκανε καὶ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο πάντως μνημονεύει τὸν Πατριάρχη Μόσχας. Σὲ συνέντευξή του σὲ ξένο πρακτορεῖο ὁ Μητροπολίτης Βολοκολὰμσκ Ἱλαρίων τόνισε μεταξὺ ἄλλων πὼς ἡ κατάσταση θὰ συζητηθεῖ λεπτομερῶς. Ἐπιπροσθέτως, ὑπογράμμισε ὅτι ἡ διακοπὴ τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ποὺ ἀποφάσισε τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δὲν εἶχε καμία ἀρνητικὴ ἐπίδραση στὴν ἐσωτερικὴ ζωὴ τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
.             Αὔριο Παρασκευὴ φτάνει στὴ Θεσσαλονίκη ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος θὰ τελέσει Πατριαρχικὴ Θεία Λειτουργία καί, σύμφωνα μὲ πληροφορίες, θὰ γίνει συλλείτουργο μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο. Ἐκεῖ γιὰ πρώτη φορὰ νὰ μνημονευτεῖ ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ Πάσης Οὐκρανίας Ἐπιφάνιος.
.             Ἀκολούθως, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης θὰ μεταβεῖ στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅπου θὰ πραγματοποιήσει ἐπίσκεψη ἀπὸ 19 ἕως 22 Ὀκτωβρίου. Τὸ Σάββατο, 19 Ὀκτωβρίου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης,προερχόμενος ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, θὰ ἀφιχθεῖ στὴν Ἱ. Μονὴ Ξενοφῶντος, πρῶτο του σταθμὸ στὸ Ἅγιον Ὄρος.
.             Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς παραμονῆς του θὰ προεξάρχει τῆς Θείας Λειτουργίας ποὺ θὰ τελεστεῖ στὸ νέο Καθολικό τῆς Μονῆς, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐπετείου τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἀνέγερσή του, καὶ θὰ ἐπισκεφθεῖ τὶς Καρυές, ἀλλὰ καὶ Ἱ. Μονὲς καὶ Σκῆτες.

 

Σχολιάστε