Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οὐκρανία

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὴν ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ΄

Οἱ ἐξελίξεις τοῦ Οὐκρανικοῦ στὴν ὑπόλοιπη Ὀρθοδοξία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α´: ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.         Πατριαρχεῖο τῶν Ἱεροσολύμων: Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεόφιλος δέχθηκε στὶς 4 Μαρτίου 2019 τὸν Οὐκρανὸ Ἐπίσκοπο Μπαρισέβκα Βίκτωρα τῆς ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Τοῦ ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα ὅτι ἡ Οἰκουμενικὴ Ὀρθοδοξία θὰ βρεῖ τὴ δύναμη νὰ ξεπεράσει τὸν πειρασμὸ καὶ νὰ διατηρήσει τὴν ἑνότητά της καὶ διαβεβαίωσε τοὺς ἐπισκέπτες του ὅτι προσεύχεται γιὰ τὴν Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ γιὰ τὸν Προκαθήμενό της Ὀνούφριο. Τῆς ἐπισκέψεως τῶν ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Οὐκρανῶν στὸν Πατριάρχη κ. Θεόφιλο ἀκολούθησε, στὶς 31 Μαρτίου 2019, ἡ ἐπίσκεψη τῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλόχιο.
.         Οἱ δύο ἐν λόγῳ Μητροπολίτες ἔχουν ἐπιφορτισθεῖ μὲ τὸ ἔργο τῶν συνεννοήσεων μὲ τοὺς Προκαθημένους τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ τὴν προώθηση τῆς ἐκ μέρους αὐτῶν ἀποδοχῆς τῆς ἀπόφασης τοῦ κ. Βαρθολομαίου γιὰ τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Ἰδιαίτερα τὶς ἡμέρες αὐτὲς ποὺ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴ στάση τῶν Ἑλλήνων Προκαθημένων (Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων, Κύπρου, Ἑλλάδος, Ἀλβανίας). Πίστευε ὅτι θὰ τὸν ἀκολουθήσουν στὴν ἀπόφασή του «τυφλοῖς ὄμμασι».
.         Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τῶν δύο ἐκπροσώπων τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου στὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων οὐδὲν τὸ θετικὸ προέκυψε γιὰ τὸ Φανάρι. Τουλάχιστον οὐδὲν ἀνακοινώθηκε.
.         Πατριαρχεῖο τῆς Ἀλεξανδρείας: Ὁ Πατριάρχης κ. Θεόδωρος δὲν ἀναγνωρίζει οὔτε μνημονεύει τὸν Προκαθήμενο τῆς «Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας». Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη ποὺ δέχθηκε ἀπὸ τὸν πρέσβυ τῆς Οὐκρανίας στὴν Αἴγυπτο ἀπέφυγε νὰ μιλήσει γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς κρατικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἁπλῶς εὐχήθηκε νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἑνότητα στὴ χώρα του.
.         Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας: Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔδωσε συνέντευξη στὴ Σερβικὴ ἐφημερίδα «Πολίτικα» καὶ ἀπάντησε στὰ θέματα ποὺ τοῦ καταμαρτυρᾶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, ἐπαναλαμβάνοντας τὶς πάγιες ἀπόψεις του. Λ.χ. ὁ Πατριάρχης κατηγορεῖ τὴν Ρωσία ὅτι «εἰσπήδησε καὶ κατέλαβε τὴ Μητρόπολη Κιέβου» κάτι ποὺ   εἰρηνικὰ συνέβη πρὸ 400 ἐτῶν καὶ ἔκτοτε ἕως πρόσφατα οὐδεὶς εἶχε θέσει κάποιο ζήτημα… Ἐπίσης ἐνῶ τόνισε ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔδωσε τὴν Αὐτοκεφαλία στὶς ἄλλες Ἐκκλησίες, ἀποσιώπησε τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ὡς Πατριάρχου πανορθοδόξως εἶχε ἀποφασιστεῖ ὁμοφώνως νὰ ἀλλάξει τὸ σύστημα τῆς ἀπονομῆς τῆς Αὐτοκεφαλίας, γιὰ νὰ μὴν προκαλοῦνται ἔριδες καὶ σχίσματα. Τὸ θέμα δὲν ἦρθε στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, ἐπειδὴ ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία διαφώνησε στὸν τρόπο ὑπογραφῆς τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶπε ἐπίσης ὅτι μὲ τὴν πράξη του δημιουργήθηκαν οἱ προϋποθέσεις ἑνότητας τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Οὐκρανίας. Ὅμως ἀποδεικνύεται ἀνακριβὴς ἡ πρόβλεψή του. Οὐσιαστικὰ οὐδεμία ἑνότητα ὑπῆρξε, οὔτε ὑπάρχει, οὔτε προβλέπεται νὰ ὑπάρξει, παρὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ἄρχισε τὸ Οὐκρανικὸ κράτος σὲ βάρος τῶν ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.         Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπιχείρησε νὰ καθησυχάσει τὶς ἀνησυχίες τῶν Σέρβων διαβεβαιώνοντάς τους ὅτι δὲν θὰ κηρύξει τὴν αὐτοκεφαλία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῶν Σκοπίων καὶ τοῦ Μαυροβουνίου. Ὅπως εἶπε, ὑπάρχει διαφορὰ μὲ τὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας, γιατί «ἡ Ρωσία εἰσπήδησε καὶ κατέλαβε τὴν Μητρόπολη Κιέβου, χωρὶς ποτὲ νὰ τῆς ἔχει παραχωρηθεῖ, ἐνῶ ἡ Σερβία ὅ, τι ἔχει τῆς ἀνήκει κανονικῶς καὶ ἐκκλησιολογικῶς». Πάντως ἡ ἀρνητικὴ στάση τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα παραμένει ἀμετάβλητη.
.         Ὀρθόδοξη Διασπορὰ στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη: Ἡ διάσπαση τῶν Ὀρθοδόξων φάνηκε στὶς χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης κατὰ τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἦταν θλιβερὸ τὸ θέαμα στὴ Γερμανία, στὸ Βέλγιο, στὴ Γαλλία καὶ στὶς ἄλλες χῶρες οἱ Μητροπολίτες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ εἶναι μόνοι καὶ νὰ μὴν περιστοιχίζονται ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες ἢ Ἐπισκόπους τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως καθ’ ὅλα τὰ προηγούμενα χρόνια. Ἀντίθετα στὸ Ναὸ τῶν Ρουμάνων, στὸ Παρίσι, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Κεντρικῆς καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας Ἰωσὴφ ἐκδήλωση γιὰ τὰ 70 χρόνια τοῦ περιοδικοῦ Contacts, στὴν ὁποία παρέστησαν προσωπικότητες ἀπὸ τὶς διάφορες δικαιοδοσίες. Κατ’ αὐτὴν σημειώθηκε ὅτι ἡ κρίση τῆς ἑνότητας στὴν Ὀρθοδοξία ὀφείλεται στὴν αὔξηση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ.
.         Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας: Στὴν Οὐκρανία τὸ κράτος ἐντείνει τὶς πιέσεις του στοὺς ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθοδόξους Οὐκρανοὺς νὰ περάσουν στὴν δημιουργηθεῖσα κρατικὴ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία». Ἕως τώρα καὶ παρὰ τοὺς διωγμοὺς ἱερέων καὶ πιστῶν καὶ κατασχέσεις ναῶν τὰ ἀποτελέσματα εἶναι πενιχρά. Στὴν περιοχὴ τῆς Μπουκοβίνας λ.χ. οἱ 447 ἀπὸ τοὺς 449 ἱερεῖς παραμένουν πιστοὶ στὴν Κανονικὴ Ἐκκλησία καὶ μόνο 2 προσχώρησαν στὴν «Αὐτοκέφαλη».
.         Ἐν τῷ μεταξὺ τὸ θέμα τῶν διωγμῶν τῶν χριστιανῶν στὴν Οὐκρανία λαμβάνει πανευρωπαϊκὲς διαστάσεις. Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἐκδικάζει τὴν προσφυγὴ τῶν ἐνοριτῶν τοῦ οὐκρανικοῦ χωριοῦ Πτύχα, τῆς περιοχῆς Ρόβνο, κατὰ τοῦ οὐκρανικοῦ κράτους, διότι αὐτὸ κατέλαβε τὴν τοπικὴ ἐκκλησία τους. Ἐπίσης στὸ Διοικητικὸ Δικαστήριο τοῦ Κιέβου προσέφυγε ἡ ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθόδοξη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία ἐναντίον τῆς ἀπόφασης τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ τῆς χώρας, νὰ ἐπιβάλει σὲ αὐτή, στὸ ὄνομά της νὰ εἶναι ἐμφανὴς ἡ ἐξάρτησή της ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, γιὰ προφανεῖς ἐθνικιστικοὺς λόγους.
.         Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ «πατριάρχης» Φιλάρετος προσφάτως ἐμφανίζει νὰ κρατᾶ μίαν ἀπόσταση ἀπὸ τοὺς «Ἕλληνες» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τώρα ποὺ πέτυχε τὴν αὐτοκεφαλία θέλει νὰ ὁλοκληρώσει τὸ δικό του σχέδιο γιὰ τὸ μέλλον τῆς «Αὐτοκέφαλης» Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ νὰ καταστεῖ Πατριαρχεῖο καὶ νὰ χειραφετηθεῖ πλήρως ἀπὸ τὸ Φανάρι. Σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὴν οὐκρανικὴ ἰστοσελίδα «Glavcom» εἶπε ὅτι ὅταν ὅλη ἡ οὐκρανικὴ Ἐκκλησία ἑνωθεῖ, τότε θὰ ἀλλάξει καὶ τὸ Καταστατικό της καὶ θὰ ἀποκτήσει τὸ καθεστὼς τοῦ Πατριαρχείου, ποὺ δὲν τῆς ἔχει δώσει σήμερα τὸ «Ἑλληνικὸ» Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἐπίσης γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἐπιφάνιο εἶπε ὅτι πρέπει νὰ κοιτάξει τὰ συμφέροντα τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι αὐτὰ τῆς Μόσχας ἢ τῆς Κωνσταντινούπολης…-

 

 

Διαφημίσεις

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΕΡΟΣ Β΄

Οἱ ἐξελίξεις τοῦ Οὐκρανικοῦ στὶς Ἐκκλησίες Ἑλλάδος καὶ Ἀλβανίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α´: ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

.         Ὁ ἄλλος μεγάλος πονοκέφαλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ Βαρθολομαίου εἶναι τό, μὲ εὐθύνη του, ἐξελισσόμενο σχίσμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Στὴν ἐκ μέρους του ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας οὐδεμία συμπαράσταση βρῆκε ἀπὸ ΟΛΕΣ τὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Αὐτὸ δὲν τὸ ἀνέμενε καὶ ἀναζητεῖ τρόπους νὰ ἀνατρέψει τὰ δεδομένα. Ἰδοὺ οἱ τρέχουσες ἐξελίξεις στὶς σχέσεις του μὲ τοὺς Ἀρχιεπισκόπους Ἀλβανίας καὶ Ἑλλάδος:
.         Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος: Τὸ Φανάρι ἐπιζητεῖ μὲ κάθε τρόπο νὰ Τὴν κάνει νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἀπόφασή του. Πατριαρχικὴ ἀντιπροσωπεία, ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλόχιο ἐπισκέφθηκαν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο καὶ ἔθεσαν καὶ πάλι τὸ ζήτημα τῆς ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ταχείας ἀναγνώρισης τῆς «Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας» (Σημ. Δηλαδὴ τῶν ἀναγνωρισμένων ἀπὸ τὸ Φανάρι σχισματικῶν). Κατὰ δημοσιογραφικὲς πληροφορίες ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας τοὺς διαβεβαίωσε ὅτι τὸ θέμα θὰ συζητηθεῖ στὴν προσεχῆ Ἱεραρχία καὶ τότε θὰ ἐκφραστεῖ ἡ ἐπίσημη θέση Της ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἡ προσεχὴς Ἱεραρχία, πλὴν ἀπροόπτου, θὰ συνεδριάσει τὸν προσεχῆ Ὀκτώβριο, ἐνῶ τὸ Φανάρι καίγεται γιὰ «συμπαραστάτες»…
.         Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τῆς Πατριαρχικῆς ἀντιπροσωπείας στὸν Ἀρχιεπίσκοπο ἕνα σημαντικὸ ποὺ προέκυψε εἶναι τὸ ὅτι ὁ Ἀχιεπίσκοπος δέχθηκε τὸν Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως. Κληρικὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἔλθει σὲ ρήξη μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὸν πῆρε κοντά του ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, τὸν πρότεινε γιὰ Μητροπολίτη Ἰωαννίνων καὶ μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ ἐκλεγεῖ τὸν χειροτόνησε Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως καὶ τὸν διόρισε διευθυντὴ τοῦ Γραφείου τοῦ Πατριαρχείου στὴν Ἀθήνα! Σὲ ἀντίδραση πρὸς τὴν κίνηση αὐτὴ τοῦ Πατριάρχου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τὸν εἶχε ἀποκλεισμένο ἀπὸ κάθε ἐπαφὴ μὲ τὸν ἴδιο καὶ γενικότερα μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Χωρὶς νὰ ἔχει δοθεῖ κάποια ἐξήγηση φαίνεται ὅτι ἡ σχέση Ἀρχιεπισκόπου – Ἀδριανουπόλεως ἀποκαταστάθηκε…
.         Δὲν εἶναι γνωστὸ στὸν γράφοντα τί συζητήθηκε μεταξὺ Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πατριαρχικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ὅμως ἔχουν σημασία τὰ γραφέντα ἀπὸ τὸν κ. Ἰωάν. Κονιδάρη, ὁμότιμο καθηγητὴ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ Ἄρχοντα Μέγα Δικαιοφύλακα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, σὲ κυριακάτικο φύλλο ἐφημερίδας. Ἀφοῦ σημειώνει ὅτι γιὰ τὸ θέμα τῆς ἀναγνώρισης τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἀνωτάτη ἐκκλησιαστικὴ ἀρχή, «ἔχει τὸ τεκμήριο τῆς ἁρμοδιότητας καὶ δὲν ἔχει λόγο νὰ περιμένει τὴ γνωμοδότηση οὐδενός», προσθέτει τὴν ἄποψή του, ὅτι στὴν πρόσφατη Ἱεραρχία «τὸ θέμα δὲν συζητήθηκε, ἐπειδὴ δὲν περιελήφθη στὴν ἡμερησία διάταξη γιὰ δυσκόλως ἀποκρυπτόμενους λόγους μικροψυχίας ἔναντι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ προσωπικῶς τοῦ οἰακοστρόφου του».
.         Στὸ ἄρθρο του ὁ κ. Κονιδάρης ἐπισημαίνει μὲ νόημα πὼς «δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει μάντης κακῶν», ἀλλὰ θίγει τὸ θέμα τῶν Μητροπόλεων τῶν «Νέων Χωρῶν» καὶ ἀφήνει νὰ αἰωρεῖται μία ἀπειλὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος: «Παρελκυστικὴ τακτικὴ γιὰ τόσο σοβαρὰ θέματα (Σημ. γρ. ὅπως ἡ ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκέφαλης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας), ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ σύνολό της, ὄχι μόνο συνιστᾶ, ὅλως ἐπιεικῶς, ἀσυγχώρητη ἀβελτηρία, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐπικίνδυνη γιὰ τὶς γενικότερες ἐξελίξεις στὴ χώρα μας καὶ στὴν περιοχή μας. Ἀλλὰ καὶ διότι τὸ γεροντικὸ πεῖσμα δὲν ἀναιρεῖ τὴ λαϊκὴ σοφία πὼς “τὸ γινάτι βγάζει μάτι”. Καὶ ὁ νοῶν νοείτω…». Σημειώνεται ὅτι, ὡς πρὸς τὸ γεροντικὸ πεῖσμα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἔχει γεννηθεῖ στὶς 30 Μαρτίου τοῦ 1938 καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στὶς 29 Φεβρουαρίου τοῦ 1940…
.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἐνοχληθεῖ καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἐπίσκεψη τοῦ ἐμπίστου προσώπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου καὶ Διοικητοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους Κ. Δήμτσα στὴ Ρωσία, στὶς ἀρχὲς Μαρτίου 2019. Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἡ κυβέρνηση Τσίπρα διόρισε τὸν Κ. Δήμτσα ὡς διοικητὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους χωρὶς καμία συνεννόηση μὲ τὸ Φανάρι. Ἔκτοτε οἱ σχέσεις τοῦ Πατριαρχείου μὲ τὸν Κ. Δήμτσα εἶναι παγωμένες.
.         Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος δημοσιοποίησε στὶς 21 Μαρτίου 2019 τὴν ἐπιστολὴ ποὺ εἶχε ἀποστείλει στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο σὲ ἀπάντηση δικῆς του ἐπιστολῆς, γραμμένης, ὅπως ἀναφέρει ὁ Μακαριότατος Ἀλβανίας, σὲ «ἰδιότυπον ἐπιτιμητικὸν τόνον καὶ μὲ ὑπαινιγμοὺς περὶ ἐπιδράσεως ἡμῶν ἐξ ἄλλων Ἐκκλησιῶν». Ὁ κ. Ἀναστάσιος ἀπαντᾶ μὲ θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἐπιχειρήματα στὴν ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχη δικαιολόγηση τῆς πράξης του νὰ ἀναγνωρίσει στὴν Οὐκρανία χειροτονίες τοῦ αὐτοκαλουμένου «Ἐπιτίμου Πατριάρχου Κιέβου καὶ πάσης Ρὼς – Οὐκρανίας» Φιλαρέτου, ὁ ὁποῖος εἶναι καθηρημένος, ἀφωρισμένος καὶ ἀναθεματισμένος καὶ διερωτᾶται «κατὰ πόσον ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ κ. Φιλαρέτου εἰς τὴν κανονικὴν τάξιν καθιστᾶ αὐτομάτως ἐγκύρους τὰς τελεσθείσας ὑπ’ αὐτοῦ χειροτονίας». Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας προσθέτει ὅτι ὁ οὐσιαστικὰ διορισθεὶς ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Προκαθήμενος τῆς «Αὐτοκέφαλης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας» Ἐπιφάνιος εἶναι «ἀκύρως χειροτονηθεὶς» ἀπὸ τὸν Φιλάρετο.
.         Στὴν ἐπιτιμητικοῦ ὕφους ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου στὸν κ. Ἀναστάσιο, ποὺ ἐξ εὐγνωμοσύνης δὲν τὸν ἀκολουθεῖ στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς   Οὐκρανίας, ἀπαντᾶ ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἀλβανικῆς Ἐκκλησίας: «Πεποίθαμεν ὅτι ἡ γνησία εὐγνωμοσύνη δὲν συνεπάγεται κατάργησιν τῆς κριτικῆς θεολογικῆς σκέψεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας ἢ ἀπεμπόλησιν τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως».
.         Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ἐκφράζει τὴν ἀγωνία του γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἑνότητας τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπισημαίνει ὅτι οἱ τριγμοὶ στὶς Ἐπισκοπικὲς Συνελεύσεις τῆς Διασπορᾶς καὶ στοὺς διαχριστιανικοὺς διαλόγους εἶναι ἤδη αἰσθητοί, προτείνει πάλι Πανορθόδοξη Διαβούλευση, καὶ τονίζει ὅτι οἱ κρίσεις ὑπερβαίνονται διὰ τῆς Συνοδικότητος καὶ ὄχι διὰ τῆς ἀναμείξεως ἀνευθύνων προσώπων. Ἀνησυχητικὸ εἶναι τὸ τέλος τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ἀναστασίου: «Πρὸς ἀποτροπὴν πάντως ὁποιασδήποτε παρανοήσεως διευκρινίζομεν ὅτι εἰς περίπτωσιν τραγικῆς καταλήξεως εἰς Σχίσμα (ὁ Θεὸς νὰ μὴν τὸ ἐπιτρέψη!) ἡ κατ’ Ἀλβανίαν Ὀρθόδοξος Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία θὰ παραμένη σταθερῶς ἐν ἀληθευούσῃ ἀγάπῃ μετὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.         Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο: Τὸ δυσάρεστο γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο εἶναι πὼς μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία διαφωνεῖ καὶ ὁ ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία του παγκόσμιας ἀναγνώρισης Ἄγγλος Ὀρθόδοξος θεολόγος Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος (Γουέαρ). Σὲ συνέντευξή του στὸ οὐκρανικὸ τηλεοπτικὸ σταθμὸ «ΙΝΤΕΡ» συνοπτικὰ εἶπε:
«Ἡ κατάσταση στὴν Οὐκρανία εἶναι πραγματικὰ πολὺ σοβαρὴ καὶ δὲν ἀφορᾶ μόνο τοὺς Οὐκρανοὺς Χριστιανοὺς Ὀρθοδόξους, ἀλλὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Γνωρίζουμε ὅτι ὑπάρχει σχίσμα μεταξὺ τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας. Δὲν βρίσκονται σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία.
.           Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως προχώρησε στὴν αὐτοκεφαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ αὐτὴ δὲν ἔχει ἀναγνωρισθεῖ ἀπὸ τὴ Μόσχα, οὔτε ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Οὐδεμία ὑποστήριξε τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης.
Ἐμεῖς, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, δὲν διακόψαμε τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία, ἀλλά, παρὰ τὴν ἐνέργειά μας, ἡ κατάσταση εἶναι πολὺ σοβαρή.
.            Ἐπίσης κατὰ τὴ γνώμη μου –ὄχι αὐτὴν τοῦ Πατριαρχείου– σεβόμενος βαθέως τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ἀπόφασή του.
.         Εἶναι ἀρκετὰ σαφὲς ὅτι γιὰ τριακόσια χρόνια ἡ Οὐκρανία ἦταν μέρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, εἶναι ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, δὲν μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὸ παρελθόν. Γι᾽ αὐτὸ καὶ φρονῶ ὅτι δὲν ἦταν σωστὸ γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης νὰ παρέμβει στὶς ὑποθέσεις τοῦ ἐδάφους, ποὺ ἀποτελεῖ μέρος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
.            Εἶμαι πολὺ ἀνήσυχος γιὰ τὴ χρήση βίας καὶ πιστεύω ὅτι δὲν θὰ ἐπιτύχουμε λύση μὲ τὶς βιαιότητες καὶ τὴν καταπίεση. Θὰ εἶναι καταστροφὴ καὶ μεγάλο σκάνδαλο ἐάν, γιὰ παράδειγμα, ἐκδιωχθοῦν μὲ τὴν ἄσκηση βίας οἱ μοναχοί τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων στὸ Κίεβο (Σημ.γρ.: Ἀνήκουν στὴν διωκόμενη κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας).
.          Τὸ καλύτερο μέσον γιὰ νὰ ἐξευρεθεῖ λύσις εἶναι μία πανορθόδοξη συνάντηση τῶν Προκαθημένων. Θὰ μποροῦσε νὰ συγκληθεῖ ἐπίσης μία νέα Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος, στὴν ὁποία, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, νὰ συμμετάσχει καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.
.          Ὀνομάζουμε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία “Συνοδικὴ” καὶ αὐτὸ σημαίνει σεβασμὸ τοῦ ἄλλου, ἱκανότητα νὰ ἀκούει κανεὶς τὸν ἄλλο. Ἂς ἀκούσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο σὲ πνεῦμα χρηστότητας καὶ ἀλήθειας, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ».
.         Αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ Μητροπολίτης Διοκλείας μόνο ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ τὰ πεῖ σὲ ὅλη τὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Οὐδεὶς ἄλλος. Εἶναι 85 ἐτῶν, ἔχει τιμηθεῖ ὄχι μόνο μὲ τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἐπιστημονικὴ κοινότητα, δὲν ἔχει οἰκονομικὴ ἢ ἄλλη ἐξάρτηση ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο καὶ εἶναι μία ἱκανὴ καὶ ὑπεύθυνη προσωπικότητα. Ἑπομένως δὲν νιώθει φόβο, δὲν καταντᾶ κόλακας καὶ ἐλεύθερα ἐκφράζει τὴν ἄποψή του. –

Μέρος Γ´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὴν ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

 

,

Σχολιάστε

ΜΙΑ ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ (Μητροπολ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Τελική ἀπάντηση στόν κ. Ἀναστάσιο Βαβοῦσκο

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.               Διάβασα τό νέο κείμενο πού ἀνήρτησε στό διαδίκτυο ὁ κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος, διδάκτωρ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, μέ τίτλο «Ἀπάντηση στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου» (Ρομφαία 7-4-2019) καί νομίζω δέν χρειάζεται περαιτέρω συζήτηση πάνω στό θέμα αὐτό, γιατί δέν θά βοηθήση οὐσιαστικά, ἐπειδή ἐνδεχομένως θά φανῆ ὅτι εἶναι διένεξη δύο ἀνθρώπων, ἐνῶ τό θέμα εἶναι βαθύτατα ἐκκλησιολογικό καί ἀπαιτοῦνται προσεκτικοί χειρισμοί.
.               Οἱ ἀναγνῶστες πού διάβασαν τά κείμενα πού ἀντηλλάγησαν μεταξύ μας θά κρίνουν. Μόνον θά τονίσω δύο σημεῖα.
.               Τό πρῶτον, σημεῖο εἶναι ὅτι κατά τήν ἄποψή μου τέτοια ἐπιχειρήματα καί ὁ τρόπος ἐκφορᾶς τους ὑποβιβάζουν πολύ τήν συζήτηση γιά τό θέμα πού ἔχει ἀνακύψει μέ τήν Αὐτοκεφαλία στήν Οὐκρανία, τό ὁποῖο εἶναι πολύπλευρο καί πολυποίκιλο.
.               Ὅπως εἶχα γράψει στήν ἀπό 30-3-2019 ἐπιστολή μου πρός τήν Ἱερά Σύνοδο, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βασίλειος ἀπέστειλε ἐπιστολή πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας μέ τήν ὁποία ἀνακοίνωνε τήν ἀνύψωσή της σέ Πατριαρχεῖο (ἀρ. πρωτ. 1579/30-7-1925) καί μεταξύ τῶν ἄλλων ἔγραψε: «Ἄσμενοι προσφωνοῦμεν τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα διά τοῦ νέου Αὐτῆς σεπτοῦ Πατριαρχικοῦ τίτλου, προφρόνως ἄρτι δι’ ἀποφάσεως ὁμοθύμου τῆς περί ἡμᾶς Ἁγίας καί Ἱ. Συνόδου ἀναγνωρισθέντος. Ἡ καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ὡς μήτηρ φιλόστοργος, τήν ἔφεσιν καί τήν ἀπόφασιν κρίνασα καί ἐννοήσασα τῆς πεφιλημένης καί τετιμημένης αὐτῆς θυγατρός τε καί ἀδελφῆς ἐν Χριστῷ Ἁγίας Ρουμαν. Ἐκκλησίας, οὐχ εὗρεν ἀνυπέρβλητον κώλυμα τῷ καλῷ τῆς οἰκονομίας χρήσασθαι τρόπῳ καί προφρόνως καί ἀπό τοῦδε τήν ἑαυτῆς δοῦναι ἀδελφικήν συγκατάθεσιν καί ἀναγνώρισιν εἰς τά ἀπό κοινῆς ἀποφάσεως Ἐκκλησίας τε καί Πολιτείας ἐν τῇ ἀδελφῇ Ἐκκλησίᾳ γενόμενα, ἐν πεποιθήσει καί ἐπί τῇ προσδοκίᾳ βεβαίως ὅτι καί ὑπό ὅλης τῆς Ἁγίας Ὀρθοδ. Ἐκκλησίας, ἐν Οἰκουμενικῇ ἤ καί μεγάλῃ ἄλλη Συνόδῳ ἐν πρώτῃ εὐκαιρίᾳ συνερχομένης καί τελειωτικῶς περί τῶν τοιούτων κατά τήν κανονικήν ἀκρίβειαν ἀποφασιζούσης, οὐκ ἄλλως τά ἀπό χρηστῆς προθέσεως ὑπέρ τῆς ὠφελείας καί τῆς δόξης τῆς Ἐκκλησίας προτελεσθέντα κριθήσονται. Ἔχομεν δέ βεβαίαν ὡσαύτως τήν πεποίθησιν, ὅτι ἐν τῇ ἀπόψει ἡμῶν ταύτη, καί ἄλλα ἐχούσῃ ἤδη τά πραγματικά παραδείγματα, ὁμογνώμονας καί συμψήφους ἔξομεν καί τούς λοιπούς Ἁγιωτάτους καί Σεβασμιωτάτους Πατριάρχας καί Προέδρους πασῶν τῶν Ἁγίων ἀδελφῶν ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί κοινή καί ἀπό τοῦδε ἔσται πάντων ἡ συναίνεσις περί τῆς εἰς τήν Πατριαρ­χικήν ἀξίαν ἀνυψώσεως τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, ὡς τιμῆς καί ἐπιβραβεύσεως λόγῳ τε τῆς εὐλογίᾳ Θεοῦ ἐπελθούσης ἄρτι διά τῆς πολιτικῆς τοῦ ὅλου εὐσεβοῦς Ρουμανικοῦ Ἔθνους συνενώσεως μεγαλύνσεως τῶν κατ’ αὐτήν εὐκαίρου καί δεδικαιολογημένης, λόγῳ τε τῆς ἐλπιζομένης μείζονος ἐν τῇ πίστει καί τῇ εὐσεβείᾳ προκοπῆς καί ἐπανθήσεως τῶν κατ’ αὐτήν προσφόρου καί λυσιτελοῦς» (Ἀναστασίου Βα­βούσκου καί Γρηγορίου Λιάντα, Οἱ θεσμοί τοῦ αὐτοκεφάλου καί τοῦ αὐτο­νόμου καθεστῶτος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σελ. 149-150).
.               Τό ἴδιο παρατηρεῖ κανείς καί στήν ἐπιστολή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου στήν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας (ἀρ. πρωτ. 552/27-7-1961) μέ τήν ὁποία ἀνακοίνωνε τήν ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν ἀνύψωσή της σέ Πατριαρχεῖο.
.               Αὐτά τά Πατριαρχικά καί Συνοδικά κείμενα, στά ὁποῖα γίνεται λόγος γιά τήν χορήγηση τῆς Πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας μέ χρήση οἰκονομίας καί γιά τήν τελείωσή της σέ Οἰκουμενική καί Μεγάλη Σύνοδο, ἡ ὁποία «τελειωτικῶς κατά τήν κανονικήν ἀκρίβειαν» θά ἀποφασίση καί θά κρίνη γιά τά «προτελεσθέντα», δέν μπορεῖ κανείς νά τά παρακάμψη οὔτε νά τά ὑποτιμήση οὔτε καί νά τά θεωρήση ὅτι «δέν παράγουν νομοκανονικά ἀποτελέσματα καί δέν δεσμεύουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία» καί ὅτι «συνιστοῦν προτάσεις καί ἔκθεση ἀπόψεων» καί «ἔκφραση προθέσεων».
.               Ἴσως μέ αὐτόν τόν τελευταῖο χαρακτηρισμό ὁ κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος νά ἐννοῆ ἄλλο Πατριαρχικό κείμενο πού ἐγράφη ἐν ὄψει τῶν συζητήσεων σέ Προσυνοδικές Διασκέψεις, ἀλλά ἐν πάσῃ περιπτώσει παρακάμπτει καί ὑποτιμᾶ αὐτά τά ὑπεύθυνα Πατριαρχικά καί Συνοδικά ἔγγραφα, πού ἐστάλησαν στίς Ἐκκλησίες γιά νά ἀνακοινωθῆ ἡ χορήγηση Πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας, στά ὁποῖα γίνεται ἀναφορά στό κατ’ οἰκονομίαν καί τό κατ’ ἀκρίβειαν. Ἀκόμη, δέν γίνεται διάκριση μεταξύ χορηγήσεως Αὐτοκεφαλίας καί Πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας.
.              Νομίζω ὅτι τέτοιες ἀπόψεις δέν ἐκφράζουν σεβασμό στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, γιατί τό παρουσιάζουν ἄλλα νά γράφη στόν Τόμο μέ τόν ὁποῖο χορηγεῖ τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία καί ἄλλα νά γράφη στά Πατριαρχικά καί Συνοδικά ἔγγραφα πού ἀποστέλλει στίς Ἐκκλησίες. Ἀντίθετα ἐγώ τά θεωρῶ ἑνιαῖα, γιατί τό ἴδιο Συνοδικό ὄργανο πού ἐξέδωσε τούς Τόμους, τό ἴδιο τούς ἑρμηνεύει στίς Ἐπιστολές του.
.               Ἐπίσης, ἡ ἄποψη ὅτι δέν χρειάζεται ἡ συναίνεση τῶν Πατριαρχῶν τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων γιά τήν χορήγηση σέ μιά Ἐκκλησία Πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας καί τήν ἀλλαγή σειρᾶς τῶν Διπτύχων εἶναι παράδοξη καί λειτουργεῖ σέ βάρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία λειτουργεῖ συνοδικῶς.
.               Τό δεύτερο σημεῖο εἶναι ὅτι αὐτόν τόν καιρό ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας διακυβεύεται σοβαρά μέ συνταρακτικές συνέπειες, πού προκαλοῦν βαθύτατο πόνο, γι’ αὐτό κάθε ὑπεύθυνος ἄνθρωπος εἴτε Ἐπίσκοπος εἴτε ἐπιστήμονας πρέπει νά διαθέτη ψυχραιμία, νηφαλιότητα καί προσευχή, ὥστε νά μήν διαιωνισθοῦν σχισματικές καταστάσεις στήν Ἐκκλησία πού δύσκολα θά θεραπευθοῦν.
.               Ἔτσι, ἡ πρόταση πού γίνεται ἀπό ἕναν διδάκτορα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ δικαίου πρός τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «ex cathedra», δέν βοηθάει καθόλου στήν ἐπίλυση τοῦ θέματος. Ποιά εἶναι ἡ πρότασή του πού διατυπώνεται μέ ἀπόλυτο καί αὐθεντικό τρόπο; «Ἐγώ, αὐτό πού ἔχω νά  πῶ, εἶναι τό ἑξῆς. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὀφείλει ἄμεσα καί χωρίς καθυστέρηση νά ἀνακαλέσει τήν ἐντολή πρός τίς δύο Συνοδικές Ἐπιτροπές γιά διερεύνηση τοῦ θέματος τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί νά προχωρήσει στήν ἀπεύθυνση ἐπιστολῆς πρός τόν Προκαθήμενο τῆς νέας Ἐκκλησίας, μέ τήν ὁποία νά τόν συγχαίρει γιά τήν ἐκλογή του καί νά τόν καλεῖ νά ἐπισκεφθεῖ τήν Ἀθήνα. Ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀπόφαση ἤ ἐνέργεια εἶναι ἀντικανονική».
.               Τέτοια πρόταση καί μέ τόν ἰδιαίτερο αὐτόν τρόπο πού διατυπώνεται δέν προσφέρει καλές ὑπηρεσίες καί στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, πού ὑποτίθεται ὅτι θέλει νά τό ὑποστηρίξη.
.               Κατά τόν ἴδιο τρόπο, δέν βοηθοῦν στήν διασφάλιση τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ἀπό διαφόρους πού ἀσχολοῦνται μέ τό θέμα, οἱ ἀδιάκριτες φωνές, οἱ ὕβρεις δίκην ποδοσφαιρικῶν σωματείων καί οἱ χαρακτηρισμοί ἐναντίον Πατριαρχῶν καί Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι αὐτό τόν καιρό διακατέχονται ἀπό μεγάλη ἀγωνία καί ἀγρυπνία γιά τήν ἐπίλυση τῶν σοβαρῶν προβλημάτων πού προέκυψαν.
.               Ἐπιτέλους, δέν μπορεῖ κανείς νά ἀμφισβητήση τήν ἀγάπη μας πρός τήν Ἐκκλησία, ὅταν γιά πενήντα χρόνια (μισόν αἰώνα) περιβαλλόμαστε τό τίμιο ράσο καί ἀγωνιζόμαστε στήν χώρα μας καί σέ ὅλο τόν κόσμο, προφορικῶς καί γραπτῶς, νύκτα καί ἡμέρα, μέ θυσίες καί στερήσεις, παρά τά λάθη μας, γιά τόν ἔπαινο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν προβολή τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας καί τήν δόξα τοῦ Θεοῦ.
.               Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπειδή παρατηρῶ ὅτι ὁ κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος ἀπαντᾶ μέ πολύ σπουδή στίς ἀπόψεις ἑνός Ἐπισκόπου, πού εἶναι μέλος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀγαπᾶ τόν θεσμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τό ὁποῖο ζῆ στόν σταυρό, καί αἰσθάνεται πόνο γιά τήν διακύβευση τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, θά τόν προέτρεπα, ὡς κανονολόγος πού εἶναι, νά ἀπαντήση καί στά ἐρωτήματα πού τοῦ ἔχει θέσει πρό καιροῦ προσωπικά καί δημοσίως σέ κείμενό του ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος.
.               Τελικά νομίζω, πάνω ἀπό ὅλα αὐτόν τόν καιρό χρειάζεται ἀπ’ ὅλους μας σύννοια, προσευχή, φόβος Θεοῦ καί σοβαρές προτάσεις πρός τούς ὑπευθύνους, ὥστε νά βοηθήσουν στήν ἐπίλυση τοῦ θέματος, καί ὄχι νά τορπιλίσουν ἔτι περαιτέρω τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.–

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ τοῦ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΤ᾽ ΑΚΡΙΒΕΙΑΝ καὶ ΚΑΤ᾽ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ (Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Ἡ χορήγηση τοῦ Αὐτοκεφάλου στήν Ἐκκλησία
κατ᾽ ἀκρίβειαν καί κατ᾽ οἰκονομίαν

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.             Μέ τό θέμα τοῦ Αὐτοκεφάλου στήν Ἐκκλησία ἀσχολήθηκα πρίν πολλά χρόνια, ὅταν συνέγραφα δύο βιβλία μέ τίτλους «Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος» (2002) καί «Τά Συνοδικά καί Πατριαρχικά κείμενα, Συνοδικός Τόμος 1850 καί Πατριαρχική Πράξη 1928» (2004).
.             Προσφάτως συνέγραψα κείμενο πού ἀπέστειλα στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ ἀφορμή τήν συζήτηση γιά τό τί πρέπει νά πράξη, κατά τήν γνώμη μου, ὡς πρός τό θέμα τῆς Αὐτοκεφαλίας, πού δόθηκε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στήν Οὐκρανία, ὅπως εἶχα καθῆκον νά πράξω, ὡς μέλος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί τό ἀνήρτησα στό διαδίκτυο γιά ἐνημέρωση ὅσων ἐνδιαφέρονται γιά τό θέμα. Ἡ κίνησή μου αὐτή ἦταν προσωπική καί αὐτόβουλη, χωρίς κάποια σκοπιμότητα. (ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ τῆς ΕΚΚΛ. ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΘΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΕΣ! )
.             Στό κείμενο αὐτό ἐκθέτω μέ πολύ μεγάλη συντομία τέσσερα σημεῖα, ἤτοι: 1. Σύντομο ἱστορικό τῶν Αὐτοκεφαλιῶν καί τῶν Πατριαρχικῶν ἀξιῶν. 2. Οἱ Πατριαρχικοί καί Συνοδικοί Τόμοι γιά τήν χορηγία Αὐτοκεφαλίας καί Πατριαρχικῆς ἀξίας. 3. Ἡ συζήτηση γιά τόν τρόπο ἀνακηρύξεως μιᾶς Ἐκκλησίας σέ Αὐτοκέφαλη. Καί 4. Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος τῆς Οὐκρανίας.
.             Γιά τήν σύνταξη τοῦ κειμένου αὐτοῦ χρησιμοποίησα τίς πηγές τίς ὁποῖες παραθέτουν ὁ κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος δρ. Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου Νομικῆς Σχολῆς ΑΠΘ δικηγόρος, καί ὁ κ. Γρηγόριος Λιάντας ἐπίκουρος καθηγητής Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Θεσσαλονίκης, στό βιβλίο  τους μέ τίτλο: «Οἱ θεσμοί τοῦ αὐτοκεφάλου καί τοῦ αὐτονόμου καθεστῶτος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (Μελέτες-Πηγές)», (Θεσσαλονίκη 2014).
.             Στό βιβλίο αὐτό προτάσσονται δύο μελέτες τῶν προαναφερθέντων ἐπιστημόνων καί ἀκολουθεῖ ἡ παράθεση τῶν πηγῶν, δηλαδή τόσο οἱ Πατριαρχικοί Τόμοι, πού ἐκδόθηκαν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο γιά τίς Αὐτοκεφαλίες καί τίς Αὐτονομίες τῶν Ἐκκλησιῶν, ὅσο καί οἱ ἐπιστολές πού ἐστάλησαν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μέ τίς ὁποῖες ἀνακοινώνεται ἡ χορήγηση τῶν συγκεκριμένων Πατριαρχικῶν καί Συνοδικῶν Τόμων.
.             Μετά τήν ἀνάρτηση τοῦ κειμένου μου ἕνας ἐκ τῶν συγγραφέων τοῦ βιβλίου πού προανέφερα, ἀπό τό ὁποῖο ἄντλησα τό ὑλικό, ὁ κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος ἀνήρτησε στό διαδίκτυο ἄρθρο του μέ τίτλο «Ἕνα θεμελιῶδες κανονικό λάθος», ὅπου γράφει, μεταξύ ἄλλων, ὅτι ὁ ἰσχυρισμός «ὅτι τά Αὐτοκέφαλα καθεστῶτα, τά ὁποῖα παραχωρήθηκαν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι ἀτελῆ καί ὅτι τελοῦν ὑπό τήν αἵρεση τῆς ἐγκρίσεώς τους  ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο» «εἶναι ἐσφαλμένος».
.             Καί ἀφοῦ ἀναπτύσσει τήν σκέψη του, στήν συνέχεια γράφει: «Ὑπό αὐτά τά δεδομένα, μέ ἐξέπληξαν οἱ προσφάτως διατυπωθεῖσες ἀπόψεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου περί τοῦ ἀτελοῦς χαρακτήρα τῶν παραχωρηθέντων αὐτοκεφάλων καθεστώτων». Ὑποστηρίζει δέ ὁ κ. Βαβοῦσκος ὅτι «οἱ ἀποφάσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι πλήρεις καί τέλειες, ὁποιαδήποτε δέ ἄποψη περί τοῦ ἀντιθέτου, θέτει ὑπό ἀμφισβήτηση τήν πλήρη ἰσχύ αὐτῶν καί κατ’ ἐπέκτασιν θέτει ὑπό ἀμφισβήτηση τό ἴδιο τό κῦρος τοῦ θεσμοῦ, πού τίς ἐκδίδει, δηλαδή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.             Ἡ καταληκτική δέ πρότασή του εἶναι: «Ἐγώ, αὐτό πού ἔχω νά  πῶ, εἶναι τό ἑξῆς. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὀφείλει ἄμεσα καί χωρίς καθυστέρηση νά ἀνακαλέσει τήν ἐντολή πρός τίς δύο Συνοδικές Ἐπιτροπές γιά διερεύνηση τοῦ θέματος τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί νά προχωρήσει στήν ἀπεύθυνση ἐπιστολῆς πρός τόν Προκαθήμενο τῆς νέας Ἐκκλησίας, μέ τήν ὁποία νά τόν συγχαίρει γιά τήν ἐκλογή του καί νά τόν καλεῖ νά ἐπισκεφθεῖ τήν Ἀθήνα. Ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀπόφαση ἤ ἐνέργεια εἶναι ἀντικανονική».
.             Ἡ καταληκτική αὐτή πρόταση εἶναι παράδοξη, διότι ἡ Ἐκκλησία ἐργάζεται πάντοτε συνοδικά καί δέν μπορεῖ τό θέμα αὐτό, μέ ὅλες τίς παραμέτρους του, νά μήν συζητηθῆ στίς Συνοδικές Ἐπιτροπές, στήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο καί στήν Ἱεραρχία, μέ ἀπόλυτο βέβαια σεβασμό στούς θεσμούς καί στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
.             Πάντως, θά ἤθελα νά δώσω μερικές διευκρινήσεις γιά τό προηγούμενο κείμενό μου, χωρίς νά φανῆ ὅτι ἀντιδικῶ μέ τόν κ. Ἀναστάσιο Βαβοῦσκο, μέ τόν ὁποῖο διατηρῶ προσωπική ἐπικοινωνία, τόν ἐκτιμῶ γιά τίς γνώσεις του στό ἐκκλησιαστικό δίκαιο καί ἔχουμε συνεργασθῆ γιά πολλά θέματα.

1.Τό κείμενο πού ἀπέστειλα στήν Ἱερά Σύνοδο καί ἀναρτήθηκε στό διαδίκτυο δέν εἶχε σκοπό νά ἀμφισβητήση τό κῦρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἀντίθετα μάλιστα, ἦταν ἐπιστηρικτικό, ὅταν κατανοήση κανείς προσεκτικά τό νόημά του.
.               Μέ ἀπασχολεῖ τό θέμα, ὅπως καί ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς, πού εἶναι μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιά τό πῶς θά ἀντιμετωπισθῆ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας ἡ χορήγηση Αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὥστε νά μήν ἀνακύψουν νέα προβλήματα στίς σχέσεις μεταξύ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού θά εἶναι σέ βάρος τῆς Ἐκκλησίας.

2. Στό κείμενό μου ἔκανα τήν διάκριση μεταξύ τῆς κατ᾽ ἀκρίβειαν χορηγήσεως τῆς αὐτοκεφαλίας ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο, ὅπως ἔγινε γιά τά Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα καί τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, καί τῆς κατ᾽ οἰκονομίαν χορηγήσεως ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τῆς Αὐτοκεφαλίας τῶν νεωτέρων Ἐκκλησιῶν, μέχρι νά συγκληθῆ ἡ Οἰκουμενική ἤ Μεγάλη Σύνοδος γιά νά ἐπιβεβαιώση τήν χορήγηση πού τούς δόθηκε. Εἰδικότερα γιά τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δόθηκε μέν ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, ἀλλά στήν συνέχεια ἐπῆλθε συναίνεση ἀπό τά ἄλλα Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα, ὥστε νά ἰσχύη ἀπό τήν ἡμέρα πού δόθηκε ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη.
.             Ἔτσι δέν ἔκανα λόγο γιά ἀτελῆ Αὐτοκέφαλα, ἀλλά μελετώντας τά ἴδια τά Πατριαρχικά κείμενα πού παρατίθενται στό βιβλίο τῶν κ.κ. Ἀναστασίου Βαβούσκου καί Γρηγορίου Λιάντα, ἔκανα λόγο γιά χορήγηση αὐτοκεφαλίας ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο: «ἀπεφηνάμεθα» καί «ἀποφαίνεται»∙ καί «τελειωτικῶς», «ἐπί τῇ προσδοκίᾳ», «τελοῦν σέ ἀναφορά» ἀπό τήν Οἰκουμενική ἤ Πανορθόδοξη Σύνοδο, ὅπως φαίνεται στίς ἐπιστολές πού ἀπέστειλε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μαζί μέ τούς Τόμους μέ τούς ὁποίους χορηγήθηκε ἡ Αὐτοκεφαλία. Ἐκεῖ ἐκφράζεται καί διατυπώνεται ὅτι θά ὑπάρξη συναίνεση ἀπό τά ἄλλα Πατριαρχεῖα, σύμφωνα μέ τήν συνοδική δομή τῆς λειτουργίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
.             Ἤδη στό προηγούμενο κείμενό μου εἶχα ἀναφέρει τήν ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας περί ἀνακοινώσεως πρός αὐτήν τῆς ἀποφάσεώς του γιά τήν ἀνύψωσή της σέ Πατριαρχεῖο, στήν ὁποία κάνει λόγο γιά τήν κατ᾽ οἰκονομίαν χορήγηση ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἀλλά καί τήν «κανονική ἀκρίβεια» καί «τελειωτική» ἀπό Οἰκουμενική ἤ Μεγάλη Σύνοδο, κατά τήν ὁποία ἔχει βεβαία πεποίθηση ὅτι «καί ἄλλα ἐχούσῃ ἤδη τά πραγματικά παραδείγματα, ὁμογνώμονας καί συμψήφους ἕξομεν καί τούς λοιπούς Ἁγιωτάτους καί Σεβασμιωτάτους Πατριάρχας καί Προέδρους πασῶν τῶν Ἁγίων ἀδελφῶν ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί κοινή καί ἀπό τοῦδε ἔσται πάντων ἡ συναίνεσις περί τῆς εἰς τήν Πατριαρ­χικήν ἀξίαν ἀνυψώσεως τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας…».
.             Προσθέτω ἐδῶ ὅτι τό ἴδιο παρατηρεῖται καί στήν Πατριαρχική ἐπιστολή πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας, μέ τήν ὁποία ἀνακοινώνει τήν ἀπόφασή του γιά τήν ἀνύψωσή της σέ Πατριαρχεῖο. Καί ἐκεῖ γράφεται: «Ἔγνωμεν, τῇ οἰκονομίᾳ χρώμενοι, δοῦναι ἀπό τοῦδε τήν ἀδελφικήν συγκατάθεσιν καί ἀναγνώρισιν καί εὐλογίαν τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως εἰς τά ὅπως ποτέ, κατά παρέκκλισιν πάντως ἀπό τῆς κανονικῆς ἀκριβείας καί τάξεως, ἐν τῇ αὐτόθι Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ συντελεσθέντα, ἐν τῇ πεποιθήσει, βεβαίως, καί προσδοκίᾳ ὅτι ἐν τῇ ἀποφάσει ἡμῶν ταύτῃ ἕξωμεν, κατά τά πρόσθεν γενόμενα, ὁμογνώμονας καί συμψήφους καί τούς λοιπούς Μακαριωτάτους καί τιμιωτάτους Πατριάρχας καί Προέδρους τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ἕως οὗ καί τό ζήτημα τοῦτο τελειωτικῶς καθορισθῇ ὑπό Οἰκουμενικῆς Συνόδου, μόνης ἐχούσης τό δικαίωμα τοῦ προσάγειν τινά τῶν ἐπί μέρους ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν εἰς Πατριαρχικήν ἀξίαν καί περιωπήν» (Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος, Γρηγόριος Λιάντας, Οἱ θεσμοί τοῦ αὐτοκεφάλου καί τοῦ αὐτονόμου καθεστῶτος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐκδ. Μέθεξις, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 162-163).
.             Ἑπομένως, ἀναγνωρίζω τό σκεπτικό τοῦ κ. Ἀναστασίου Βαβούσκου ὅτι δέν πρέπει νά φανῆ ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δέν χορηγεῖ ἀτελῆ Αὐτοκέφαλα καί ὅτι στούς Τόμους πού ἐξέδωσε φαίνεται ὅτι χορηγεῖ τήν Αὐτοκεφαλία μέ κυριαρχικό δικαίωμα, ἀλλά τό ἴδιο τό Πατριαρχεῖο στίς Ἐπιστολές πού ἀπέστειλε στίς Ἐκκλησίες μαζί μέ τούς Τόμους τῆς Αὐτοκεφαλίας τους κάνει τήν διάκριση μεταξύ τῆς κατ᾽ οἰκονομίαν χορηγήσεως Αὐτοκεφαλίας καί τῆς κατά ἀκρίβειαν καί ἐν ἀναφορᾷ πρός τήν Οἰκουμενική Σύνοδο ἤ Μεγάλη ἄλλη Σύνοδο τελειώσεως τῆς Πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας. Αὐτά τά διαβάζει κανείς στίς πηγές πού παραθέτουν οἱ κ.κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος καί Γρηγόριος Λιάντας στό βιβλίο πού προαναφέραμε.

3. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ περίπτωση χορηγήσεως τῆς Πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας στήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας, ὅπου φαίνεται πῶς λειτουργεῖ τό Συνοδικό σύστημα τῆς Ἐκκλησίας.
.             Ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας Β´ ὁ Τρανός χορήγησε τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία στόν Μητροπολίτη Μόσχας «ἐπιτοπίως» τό 1589, ἀλλά χρειάσθηκε καί ἡ συναίνεση τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν τῶν πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων, πράγμα πού ἔγινε στίς ἐνδημοῦσες Συνόδους τοῦ 1590 καί 1593.
.             Ὁ ὁμότιμος καθηγητής Βλάσιος Φειδᾶς ἀνέλυσε διεξοδικῶς τό πῶς ἱδρύθηκε τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, στό βιβλίο του μέ τίτλο «Ὁ Θεσμός τῆς Πενταρχίας τῶν Πατριαρχῶν ἀπό τήν Ε’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέχρι σήμερον (553-2012)» (Ἀθῆναι 2012).
.             Ἐκεῖ φαίνεται ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἱερεμίας Β´ χορήγησε «ἐπιτοπίως» τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία στόν Μητροπολίτη Μόσχας τήν 23η Ἰανουαρίου 1589 μέ τήν πίεση τοῦ μεγάλου Βασιλέως τῆς Μεγάλης Ρωσίας Θεοδώρου καί τοῦ πανίσχυρου ἀδελφοῦ τῆς Βασιλίσσης Εἰρήνης Βόριδος Γκοντούνωφ. Ἡ ἀνύψωση αὐτή «ἀπετέλει μίαν ἀθέτησιν ἤ καί ὑπέρβασιν τῆς καθιερωμένης σχετικῆς κανονικῆς παραδόσεως περί τοῦ ἀμεταβλήτου τοῦ θεσμοῦ τῆς Πενταρχίας τῶν Πατριαρχῶν». Ἐνθρόνισε δέ τόν Μητροπολίτη Μόσχας Ἰώβ  τήν 26η Ἰανουαρίου 1589.
.             Ὅταν, ὅμως, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐπέστρεψε στήν Κωνσταντινούπολη, συνεκάλεσε Ἐνδημοῦσα Σύνοδο τό 1590 μέ τήν συμμετοχή τῶν Πατριαρχῶν Ἀντιοχείας Ἰωακείμ Ε´ καί Ἱεροσολύμων Σωφρονίου Δ´ γιά τήν συναίνεσή τους στήν ἀνακήρυξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ὑπ᾽ αὐτοῦ σέ Πατριαρχεῖο. Δέν παρευρέθη ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, διότι τότε ὁ Πατριαρχικός θρόνος τῆς Ἀλεξανδρείας τελοῦσε σέ χηρεία.
.             Ἡ Ἐνδημοῦσα αὐτή Σύνοδος τοῦ 1590 ἀπεκάλεσε τόν ἑαυτό της «Οἰκουμενική Σύνοδο» καί συναίνεσε στήν χορήγηση τῆς πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας. Στό Συνοδικό Χρυσόβουλλο ἤ Τόμο μέ τόν ὁποῖον ἀνυψώθηκε ὁ Μητροπολίτης Μόσχας σέ Πατριάρχη καί ἀπεστάλη στόν Πατριάρχη Μόσχας γράφεται μεταξύ ἄλλων: «Οὕτως ἀπεφασίσαμεν ἐπιτοπίως. Ὅτε δέ ἡ μετριότης ἡμῶν ἐπανήλθομεν πρός τόν θρόνον ἐν τῇ τοῦ Κωνσταντίνου πόλει καί ἐδηλώσαμεν τό προκείμενον, τόν σκοπόν καί τήν αἴτησιν τοῦ εὐσεβεστάτου Ἄνακτος πρός τούς λοιπούς ἀξιοσεβεστάτους καί ἁγιωτάτους πατριάρχας, ἐφάνη τοῦτο αὐτοῖς εὐάρεστόν τε καί ηὐλογημένον. Καί αὖθις ἡ μετριότης ἡμῶν, μετ᾽ αὐτῶν τῶν πατριαρχῶν καί μεθ᾽ ὅλης τῆς Οἰκουμενικῆς συνόδου ὁμογνωμόνως καί, ἑνούμενοι ἐν ἁγίῳ Πνεύματι, γράφομεν καί διαδηλοῦμεν διά τοῦ παρόντος Συνοδικοῦ Γράμματος ὅτι, Πρῶτον, ὁμολογοῦμεν καί τελοῦμεν ἐν τῇ βασιλευούσῃ πόλει Μόσχᾳ τήν ἐγκαθίδρυσιν καί τόν διορισμόν τοῦ κυρίου Ἰώβ πατριάρχου, ἵνα καί εἰς τό μέλλον τιμᾶται καί ὀνομάζηται μεθ’ ἡμῶν τῶν Πατριαρχῶν καί ἔχῃ τήν τάξιν εἰς τάς εὐχάς μετά τόν τῶν Ἱεροσολύμων, καί ἵνα ὡς κεφαλήν ἔχῃ αὐτός τόν ἀποστολικόν θρόνον τῆς τοῦ Κωνσταντίνου πόλεως, ὡς καί οἱ ἄλλοι πατριάρχαι. Δεύτερον, τό σήμερον δοθέν ὄνομα καί ἡ πατριαρχική τιμή ἐδόθησαν καί ἐπεκυρώθησαν σταθερῶς οὐ μόνον εἰς τόν κύριον Ἰώβ, ἀλλά καί εἰς τούς μετ’ αὐτόν, ἵνα ἐγκαθιδρύωνται ὑπό τῆς μοσχοβικῆς Συνόδου πατριάρχαι οἱ τάς πρώτας τοῦ κλήρου ἀρχάς κατέχοντες, κατά τούς κανόνας, ὡς ἤσχισεν ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ συλλειτουργοῦ τῆς ἡμῶν μετριότητος, τοῦ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητοῦ ἡμῶν ἀδελφοῦ Ἰώβ, καί διά τοῦτο τό κανονισθέν τοῦτο Γράμμα ἐπεκυρώθη εἰς μνήμην αἰώνιον τῷ ζςη’ ἔτει (7098=1590) μηνός Μαΐου» (Κ. Δελικάνη, Πατρ. Ἔγγραφα, ΙΙΙ, 24-26)» (βλ. Βλασίου Φειδᾶ, Ὁ Θεσμός τῆς Πενταρχίας τῶν Πατριαρχῶν ἀπό τήν Ε’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέχρι σήμερον (553-2012)», Ἀθῆναι 2012, σελ. 345-346).
.             Μετά ἀπό τρία χρόνια καί συγκεκριμένα τό 1593 συνῆλθε πάλι ἡ Ἐνδημοῦσα Σύνοδος στήν Κωνσταντινούπολη, στήν ὁποία συμμετεῖχε καί ὁ νέος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μελέτιος Πηγᾶς, γι’ αὐτό καί πάλι ἐτέθη τό θέμα τῆς ἀνακηρύξεως τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας σέ ἰσότιμο Πατριαρχεῖο μέ τά ἄλλα πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα. Καί αὐτό ἔγινε γιατί ὁ Μελέτιος Πηγᾶς κατέκρινε τήν ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τοῦ Τσάρου τῆς Ρωσίας μέ τό σκεπτικό ὅτι εἰσήγαγαν ἕναν ἀπαράδεκτον «νεωτερισμόν» στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.
.             Ἔτσι, ἡ Ἐνδημοῦσα Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως «ἦτο κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον διαδικασία τρόπον τινα ἀπολογίας τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ» γιά τίς κανονικές ἐπιφυλάξεις του ὡς πρός τήν «ὁμογνωμόνως» ἐκφρασθεῖσα συναίνεση καί τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν στήν Ἐνδημοῦσα Σύνοδο τοῦ 1590. Τελικά, καί στήν Ἐνδημοῦσα Σύνοδο τοῦ 1593, ὅπως καί στήν Ἐνδημοῦσα Σύνοδο τοῦ 1590 ἐκφράσθηκε ἡ συναίνεση τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν στήν ἔκδοση τοῦ «Πατριαρχικοῦ Χρυσοβούλλου» ἤ «Τόμου», «ἐπιτοπίως» ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη «διά τήν κατ’ ἀρχήν ἀνακήρυξιν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1589)». Περισσότερα μπορεῖ νά δῆ ὁ ἀναγνώστης στό βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ Βλασίου Φειδᾶ (βλ. Βλασίου Φειδᾶ, Ὁ Θεσμός τῆς Πενταρχίας τῶν Πατριαρχῶν ἀπό τήν Ε’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέχρι σήμερον (553-2012)», Ἀθῆναι 2012, σελ. 342-356).
.             Τό παράδειγμα τῆς ἀνυψώσεως τοῦ Μητροπολίτη Μόσχας σέ Πατριάρχη καί μάλιστα πέμπτον στήν σειρά μετά τόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων εἶναι πολύ χαρακτηριστικό. Δόθηκε ἡ πατριαρχική τιμή καί ἀξία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί στήν συνέχεια ὑπῆρξε καί ἡ συναίνεση καί τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν. Αὐτό ἐπιβάλλει τό συνοδικό σύστημα διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας.

4.Τό σκεπτικό πού διατυπώθηκε στό ἔγγραφό μου πού ἀπέστειλα στήν Ἱερά Σύνοδο καί ἀναρτήθηκε στό διαδίκτυο δέν εἶναι προσωπικές μου ἀπόψεις, οὔτε «προσφάτως διατυπωθεῖσες», ἀλλά ἔχουν διατυπωθῆ στό παρελθόν καί μάλιστα μέ ἐπίσημο χαρακτήρα ἀπό τό ἴδιο τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
.             Αὐτό φαίνεται στό κείμενο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τό 1990 μέ τίτλο «Τό Αὐτοκέφαλον καί τό Αὐτόνομον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καί τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτῶν», πού χρησιμοποιήθηκε στόν διάλογο μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν γιά τήν χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου καί τοῦ αὐτονόμου σέ Ἐκκλησίες, ἐν ὄψει τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου.
.             Τό Πατριαρχικό αὐτό κείμενο, τό ὁποῖο παρατίθεται στό προαναφερθέν βιβλίο τῶν κ.κ. Ἀναστασίου Βαβούσκου καί Γρηγορίου Λιάντα, στό στοιχεῖο 47 γράφει: «Τό αὐτοκέφαλον τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, κρινόμενον ἀείποτε ὡς θέμα οὐχί ἁπλῶς ἀναγόμενον εἰς τόν χῶρον τῆς διοικητικῆς διοργανώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ὡς ἀποτελοῦν θεμελιῶδες γνώρισμα τῆς ἐν τῇ πολλαπλότητι διασωζομένης ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀντικατοπτρίζον τήν ἐν τῇ διοικήσει αὐτοτέλειαν καί αὐτοανάπτυξιν τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος, ἀνήκει καί τοῦτο, ἐπί ἐξοικονομήσει τῶν πραγμάτων, εἰς τήν οὑτωσί ἐπί αἰῶνας ἀσκήσασαν τήν δικαιοδοσίαν ταύτην πρώτην ἐν τῷ συστήματι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Ἐκκλησίαν, ὡς τοῦτο δέ καί ἀντιμετωπίζεται νῦν καί ἐφεξῆς, ἄχρι τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί μεγάλης Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Αὕτη, ἑπομένως, ἤτοι ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, κατά τά προειρημένα, μέλλει τοῦτο μέν καί τά ὑπό τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως οὑτωσί ἐκχωρηθέντα αὐτοκέφαλα κρῖναι, ἐπευλογῆσαι καί τελειῶσαι, τοῦτο δέ κατά τήν τηρηθεῖσαν ἄχρι τοῦ νῦν σχετικήν πρᾶξιν καί τό ἐκ τῆς χρήσεως δημιουργηθέν ἐθιμικόν δίκαιον ἀναγνωρῖσαι καί ἐπιφραγῖσαι διά πᾶσαν καί ἐφεξῆς ἀνάλογον περίπτωσιν, ἵνα μή δημιουργῶνται παρόμοιαι ἐν τῷ μέλλοντι ἐμπλοκαί» (Ἀναστασίου Βαβούσκου καί Γρηγορίου Λιάντα, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 104).
.             Ἑπομένως, τό ἴδιο τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀποδεχόταν στίς συζητήσεις νά κριθοῦν, νά ἐπευλογηθοῦν, νά τελειωθοῦν, νά ἀναγνωρισθοῦν καί νά ἐπισφραγισθοῦν ἀπό τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τά ἤδη ἐκχωρηθέντα Αὐτοκέφαλα στίς νεώτερες Ἐκκλησίες, πράγμα πού θά συμβαίνη ἐφεξῆς σέ ἀνάλογες περιπτώσεις.
.             Δυστυχῶς, ἡ Ἐκκλησία τῆς Μόσχας καί οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες πού τήν ἀκολούθησαν συνετέλεσαν στό νά μή παραπεμφθῆ αὐτό τό θέμα στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, ἡ ὁποία καί θά ἔκρινε, θά ἐπευλογοῦσε, θά τελείωνε, θά ἀνεγνώριζε καί θά ἐπισφράγιζε τά «ἐκχωρηθέντα αὐτοκέφαλα» ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, καί θά καθόριζε τί θά γινόταν σέ παρόμοιες περιπτώσεις στό μέλλον.

5. Τό ὅτι ἔτσι τό ἀντιλαμβάνονταν οἱ Ἐκκλησίες, πού ἔλαβαν τά Αὐτοκέφαλα ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, φαίνεται ἀπό τόν διάλογο πού ἔγινε πρίν τήν σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου.
.             Ἐπειδή στήν Συνοδική Περίοδο 2015-2016 ἤμουν μέλος τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, παρακολούθησα ὅλον τόν διάλογο πού ἔγινε πρίν τήν σύγκλησή της. Διεπίστωσα, γιά παράδειγμα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ἐτόνιζε, μεταξύ τῶν ἄλλων, ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτή θά ἔπρεπε νά ἐπιληφθῆ τοῦ θέματος τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Αὐτοκεφαλίας πού δόθηκε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
.             Πρός ἐπιβεβαίωση τοῦ λόγου αὐτοῦ ὑπενθυμίζω τό μήνυμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τούς Πρωθιεράρχας καί τάς Ἱεράς Συνόδους τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν (ἀρ. πρωτ. 62/164/25-5-2016).
.             Τό Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας στό κείμενο αὐτό θέτει διαφόρους προβληματισμούς γιά τήν προγραμματισθεῖσα Σύνοδο καί μεταξύ τῶν ἄλλων ζητοῦσε ἡ Σύνοδος αὐτή νά προβῆ στήν διαπίστωση ὅτι ὑφίστανται 14 Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καί ὅτι αὐτό ἀρκεῖ γιά τήν διαπίστωση καί τοῦ Αὐτοκεφάλου Καθεστῶτος τους. Συγκεκριμένα, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἔγραφε:
.             «Δεδομένου ὅτι τό ζήτημα τῆς ἀνά μέσον τῶν αὐτοκεφάλων Ἐκλησιῶν κοινωνίας ἔχει καθοριστικήν σημασίαν διά τήν ἐν τῷ κόσμῳ ἀποστολήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπαραίτητον θεωροῦμεν τήν διαφώτισιν τοῦ θέματος τοῦ αὐτοκεφάλου, ἐπί τοῦ ὁποίου θέματος ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία ἐπέμενεν ἀδιαλείπτως. Ἡ προκειμένη Σύνοδος ἔχει ἐπαρκῆ θεολογικά καί ποιμαντικά κίνητρα, ὅπως προβῇ εἰς διαπίστωσιν, ὅτι σήμερον ὑφίστανται δεκατέσσαρες αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι καί ὅτι τό γεγονός τοῦτο ἀρκεῖ πρός ἐπικύρωσιν τοῦ αὐτοκεφάλου καθεστῶτος (status) αὐτῶν. Πλήν τούτου, τό θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας καί τοῦ τρόπου τῆς ἀνακηρύξεως αὐτῆς, πάρεξ τοῦ τρόπου τοῦ ὑπογράφειν τόν σχετικόν Τόμον, ἔτυχε τῆς μέχρι λεπτομερειῶν ἐπεξεργασίας κατά τήν διάρκειαν τῆς προπαρασκευῆς τῆς Συνόδου. Διό δικαιολογεῖται καί εἶναι πάντῃ λυσιτελής ἡ ὑπό τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ταύτης Συνόδου ἀποδοχή καί διακήρυξις τοῦ ἀποτελέσματος τῆς προεργασίας δεκαετιῶν».
.             Ἄρα, τό Πατριαρχεῖο Σερβίας ζητοῦσε τήν συναίνεση καί τῶν ἄλλων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, γιά τήν διαπίστωση καί ἐπικύρωση «αὐτοκεφάλου καθεστῶτος», ἐπειδή γνώριζε τό πρόβλημα.
.             Ἐπειδή, ὅμως, δέν εἶχε συμφωνηθῆ ἀπό τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν νά συζητηθῆ τελικῶς τό κείμενο περί τῆς χορηγήσεως Αὐτοκεφάλου στήν Σύνοδο τῆς Κρήτης, γι’ αὐτό καί δέν ἐτέθη στό θεματολόγιο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τό θέμα τῆς ἐπευλογήσεως, τελειώσεως καί ἐπισφραγίσεως τοῦ Αὐτοκεφάλου τῶν Ἐκκλησιῶν ἐκείνων πού ἔλαβαν τήν Αὐτοκεφαλία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.

6. Τήν ἄποψη ὅτι γιά τήν ὁλοκλήρωση τῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπαιτεῖται ἀπόφαση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἤ ἄλλης Μεγάλης Συνόδου, τήν διετύπωσε ἐδῶ καί πολλά χρόνια ὁ διακεκριμένος καθηγητής τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου Σπύρος Τρωϊάνος, καί, ἑπομένως, δέν διατυπώθηκε προσφάτως ἀπό ἐμένα.
.             Στό βιβλίο του Παραδόσεις Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, (ἔκδ. Ἀντ. Σάκκουλα, Ἀθήνα-Κομοτηνή 1984) καί ἰδιαίτερα στό κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἁρμόδιο ὄργανο γιά τή χορήγηση ἐκκλησιαστικῆς ἀνεξαρτησίας», ἀναφέρεται στό ζήτημα αὐτό.
.             Στήν ἀρχή γράφει γιά τά παλαίφατα Πατριαρχεῖα ὅτι «ὅλα τά θέματα τά σχετικά μέ τό αὐτοκέφαλο τῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως ἡ ἀνακήρυξή τους, ἡ τάξη τους, τά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας τους κλπ., ρυθμίζονταν μέ ἀποφάσεις λαμβανόμενες ἀπό συνόδους αὐτῆς τῆς μορφῆς, δηλαδή οἰκουμενικές» (σελ. 134).
.             Ἔπειτα ἀναφέρεται στήν νεώτερη πράξη χορηγήσεως τῶν Αὐτοκεφάλων καί γράφει: «Ἀπό τόν 9ο αἰώνα ἔπαψε ἡ σύγκληση τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων καί τή θέση τους στήν κορυφή τῶν ὀργάνων ἀσκήσεως τῆς διοικητικῆς ἐξουσίας σέ εὐρεία ἔννοια μέσα στήν Ἐκκλησία κατέλαβε ἡ ἐνδημοῦσα σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως (…). Μολονότι ὑπάρχουν πολλά κενά στίς πηγές, πού ἀναφέρονται στήν ἀνακήρυξη ὡς αὐτοκεφάλων τῶν ἀρχιεπισκοπῶν Ἀχρίδας καί Τυρνόβου καί τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά μήν εἶναι στό σύνολό της γνωστή ἡ διαδικασία πού τηρήθηκε στίς περιπτώσεις αὐτές (11ος-14ος αἰώνας), πάντως ἡ σύμπραξη τῆς πατριαρχικῆς συνόδου γίνεται πολύ αἰσθητή. Στήν ἀνακήρυξη τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί ἰδιαίτερα στήν ἀνύψωσή της σέ πατριαρχεῖο (ἔτ. 1593) ἡ παρουσία ἤ ἡ ἐκπροσώπηση ὅλων τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς προσδίνει στή σύνοδο πανορθόδοξο χαρακτήρα. Ἀλλά στήν ἄρση τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἀχρίδας (ἔτ. 1767) ἐμφανίζεται πάλι ἡ σύνοδος μέ τή συνηθισμένη της μορφή» (Ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 134).
.             Ἀκόμη ἀναφέρεται στίς Αὐτοκεφαλίες πού δόθηκαν στίς Ἐκκλησίες μετά τό 1900 ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, καί ἐπισημαίνει: «Ἑπομένως, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀδυναμία συγκλήσεως οἰκουμενικῆς συνόδου, ἡ σύσταση πρέπει νά γίνει ἀπό ἕνα ὄργανο, πού οἱ ἀποφάσεις του ἀπό ἄποψη τυπικῆς δυνάμεως νά εἶναι ἰσοδύναμες μέ ἀποφάσεις οἰκουμενικῆς συνόδου. Τέτοιο ὄργανο κάτω ἀπό τίς σημερινές συνθῆκες στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι μόνο μία πανορθόδοξη σύνοδος. Εἶναι πολύ ἀμφίβολο, ἄν στό προκείμενο θέμα εἶναι ἐπιτρεπτή ἡ ἄσκηση οἰκονομίας, γιατί δέν εἶναι μέν ζήτημα δογματικό, ἀλλά πάντως ἀποτελεῖ θέμα ἰδιάζουσας βαρύτητας στήν ὀργάνωση τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό πιστεύω ὅτι τή θέση τῆς πανορθόδοξης συνόδου δέν μπορεῖ νά πάρει ἄλλο ὄργανο, οὔτε καί αὐτή ἡ πατριαρχική σύνοδος» (Ἔνθ. ἀνωτ. σελ 136).
.             Βέβαια, ὅπως ἀναφέρθηκε προηγουμένως, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐξέδωσε Πατριαρχικό Τόμο, ἀλλά ἀναφέρεται ἡ τελείωσή τους στήν Οἰκουμενική ἤ Μεγάλη Σύνοδο. Καί μετά ἀπό τά προηγούμενα καταλήγει ὁ καθηγητής Σπῦρος Τρωϊάνος: «Ὅπως προκύπτει ἀπό ὅλους τούς σχετικούς συνοδικούς τόμους, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο –ἀνανωρίζοντας προφανῶς τήν ἀποκλειστική ἁρμοδιότητα οἰκουμενικῆς ἤ τοὐλάχιστον πανορθόδοξης συνόδου– δέν προχώρησε στήν ἀνακήρυξη τῶν αὐτοκεφάλων αὐτῶν ἐκκλησιῶν σέ πατριαρχεῖα, ἀλλά ἁπλῶς αὐτοδεσμεύτηκε δίνοντας ἀπό πρίν τή συναίνεσή του γιά τήν ἀνακήρυξη “ἐν Οἰκουμενικῇ ἤ καί μεγάλῃ ἄλλῃ Συνόδῳ ἐν πρώτῃ εὐκαιρίᾳ συνερχομένῃ”, πού, ὅπως ρητά τονίζεται στό κείμενο τῶν τόμων, εἶναι ἁρμόδια σύμφωνα μέ τήν κανονική ἀκρίβεια νά ἀποφαζίζει γιά τέτοια θέματα. Ἑπομένως, ἡ διαδικασία γιά τήν ἀνύψωση τῶν ἐκκλησιῶν Σερβίας, Ρουμανίας καί Βουλγαρίας σέ πατριαρχεῖα ἀπό αὐστηρά νομική ἄποψη δέν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθεῖ» (Ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 136).
.             Ἐξ ἄλλου ὁ καθηγητής Γρηγόριος Λιάντας στό βιβλίο πού προαναφέρθηκε, τό ὁποῖο ἐξέδωσε μαζί μέ τόν κ. Ἀναστάσιο Βαβοῦσκο, παραπέμπει  σέ κείμενο τοῦ Σπύρου Τρωϊάνου, ὅπου γράφεται ὅτι ἡ χορήγηση τοῦ Αὐτοκεφάλου ἀναφέρεται ἀποκλειστικῶς στήν ἁρμοδιότητα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί στήν συνέχεια τήν θέση τους κατέλαβε ἡ ἐνδημοῦσα Σύνοδος τῆς Κωσταντινουπόλεως, καί αὐτό κατ’ οἰκονομίαν (Ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 71).

Ἀπό ὅλα τά ἀνωτέρω συνάγονται τά ἑξῆς:

Πρῶτον. Τό σύστημα διοικήσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σέ ὅλα τά ἐπίπεδα (ἐπισκοπικό, μητροπολιτικό, πατριαρχικό, διορθόδοξο) εἶναι «συνοδικόν ἱεραρχικῶς» καί «ἱεραρχικόν συνοδικῶς» (βλ. Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, Ἡ ποιμαντική διακονία κατά τούς ἱερούς Κανόνας, ἐκδ. Ἄθως, Πειραιεύς, σελ. 113-129).

Δεύτερον. Στούς πρώτους αἰώνας τά Αὐτοκέφαλα χορηγήθηκαν ἀπό Οἰκουμενικές Συνόδους. Τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ἀπέκτησε τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ἀργότερα συναίνεσαν καί τά ἄλλα Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα. Τά νεώτερα Πατριαρχεῖα ἔλαβαν τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία τους, ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τελοῦν σέ ἀναφορά πρός τήν Οἰκουμενική Σύνοδο ἤ τήν Μεγάλη Σύνοδο γιά τήν κανονική συναίνεσή τους.

Τρίτον. Στίς ἡμέρες μας ὑφίσταται αὐτό τό πρόβλημα μέ τήν Οὐκρανία, πράγμα πού προκαλεῖ προβλήματα στήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι εὐθύνονται ἐκεῖνοι πού ὑπονόμευσαν τό κείμενο πού εἶχε ἑτοιμασθῆ γιά τήν χορήγηση τῆς Αὐτοκεφαλίας καί γι’ αὐτό δέν παραπέμφθηκε στήν Σύνοδο τῆς Κρήτης (βλ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ («Τίποτε στήν Συνδιάσκεψη αὐτή δέν ἐνθύμιζε πνεῦμα Χριστοῦ, ἀγάπη, Ἐκκλησία, Πεντηκοστή») Ὀκτώβριος 2018)
.             Δέν εὐθύνεται, ὅμως, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο ἔπραξε τά πάντα καί μάλιστα ὑπεχώρησε σέ πολλά χάριν τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας γιά νά παραπεμφθῆ αὐτό τό κείμενο στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο καί νά λυθῆ τό ὅλο πρόβλημα. Ἄν γινόταν αὐτό, δέν θά εἴχαμε τό σύγχρονο πρόβλημα πού ταλανίζει τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
.             Μέ ὅσα ἔγραψα καί στό προηγούμενο κείμενό μου καί στό τωρινό ἐξέφρασα τήν γνώμη μου στό θέμα αὐτό, ὅπως εἶχα ὑποχρέωση καί καθῆκον ὡς μέλος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν εὕρεση μιᾶς λύσεως, δεδομένου ὅτι τό πολίτευμά μας εἶναι συνοδικό καί ὄχι ἀπολυταρχικό. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα τόν λόγο ἔχουν τά συνοδικά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας καί τελικῶς ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πού θά ἀποφασίσουν σχετικῶς.
.             Βεβαίως, ὑπάρχουν καί ἄλλες παράμετροι τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὅπως γιά παράδειγμα τί σημαίνει Ἀποστολική παράδοση καί Ἀποστολική διαδοχή, τό ὁποῖο θά θίξω σέ ἄλλο κείμενό μου.

Ἀπρίλιος 2019

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ τῆς ΕΚΚΛ. ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΘΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΕΣ!

.               «Ἡ μὴ ἀποδοχὴ τοῦ τρόπου ἐκδόσεως τοῦ Πατριαρχικοῦ Τόμου γιὰ τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, θὰ θέση σὲ ἀμφισβήτηση τὶς Αὐτοκεφαλίες τῶν ὀκτὼ ἄλλων ὑφισταμένων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διότι αὐτὲς οἱ Αὐτοκεφαλίες χορηγήθηκαν μόνον ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο».

Ὁ Μητροπολίτης  Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος ἀπέστειλε στήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο ἔγγραφο μέ τό ὁποῖο διατυπώνει τίς ἀπόψεις του γιά τό πῶς νομίζει ὅτι πρέπει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά ἀποφασίση γιά τό θέμα τῆς Αὐτοκεφαλίας πού ἔδωσε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στήν Οὐκρανία. Στό ἔγγραφο αὐτό δίνει ἕνα σύντομο ἱστορικό τῶν Αὐτοκεφαλιῶν καί Πατριαρχικῶν ἀξιῶν, παρουσιάζει τό πῶς χορηγήθηκαν στίς Ἐκκλησίες οἱ Πατριαρχικοί καί Συνοδικοί Τόμοι, ἀναφέρεται σέ συζήτηση πού ἔγινε γιά τόν τρόπο ἀνακήρυξης μιᾶς Ἐκκλησίας ὡς αὐτοκέφαλης καί τέλος προσδιορίζει πῶς, κατά τήν γνώμη του, θά ἔπρεπε νά ἀντιμετωπίση ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τό θέμα αὐτό. 

Ἱεροθέου Ναυπάκτου Περὶ τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκραν. Ἐκκλ

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΚΕΝΟ Η ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ τῶν ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΥΠΡΟΥ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸ κενὸ ἡ μεσολάβηση στὸ Οὐκρανικὸ
τῶν Ἀρχιεπισκόπων Κύπρου καὶ Ἀλβανίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ἡ μεσολάβηση τῶν Ἀρχιεπισκόπων Κύπρου κ. Χρυσοστόμου καὶ Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου πρὸς ἀποφυγὴ τῆς πόλωσης καὶ τοῦ σχίσματος στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐξ αἰτίας τοῦ οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος, πέφτει στὸ κενό. Οἱ δύο Πρωθιεράρχες εἶχαν συνάντηση μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο στὸ Σάλσμπουργκ τῆς Αὐστρίας στὶς 2 Μαρτίου 2019 καὶ συζήτησαν ἐπὶ μακρὸν τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα.
.               Κατὰ τὶς ὑπάρχουσες πληροφορίες ὁ Πατριάρχης εἶναι προβληματισμένος ἀπὸ τὶς ἐξελίξεις. Ἡ οὐκρανικὴ κυβέρνηση ἄλλα τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ καὶ ἄλλα προέκυψαν καὶ οὐδεμία ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀναγνώρισε τὴν «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας». Ὅμως φαίνεται ἀδύνατο νὰ θελήσει νὰ ἐκτονώσει τὴν κρίση. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος περιβάλλεται ἀπὸ κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ ὑποδαυλίζουν τὴν διάθεσή του γιὰ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν Μόσχα. Αὐτὸ φάνηκε καὶ στὴ συνάντηση στὸ Σάλσμπουργκ. «Παρ’ ἑαυτῷ» ἦταν ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως Μακάριος, ὁ ὁποῖος πλειοδότησε σὲ ἐμπάθεια πρὸς τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Οἱ δύο Προκαθήμενοι, Κύπρου καὶ Ἀλβανίας, ἐπιχείρησαν νὰ πείσουν τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη νὰ συγκαλέσει σύσκεψη τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ νὰ προσπαθήσει νὰ ἐκτονώσει τὴν ἔνταση, ποὺ ὑπάρχει. Ὁ Πατριάρχης ἀντεῖπε ὅτι μία τέτοια συνάντηση ἁπλῶς θὰ ἐπισημοποιοῦσε τὸ χάσμα, ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἐπίσης ἐλέχθη ὅτι θὰ εἶναι ὀλέθριο γιὰ τὴν Ἐκκλησία νὰ ὑπάρξει ἕνας χωρισμὸς τῶν Ὀρθοδόξων σὲ Ἕλληνες καὶ Σλαύους. Στὸ ἐνδεχόμενο αὐτὸ οἱ δύο Προκαθήμενοι εἶπαν ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ συζητήσουν μὲ Προκαθημένους Σλαυικῶν Ἐκκλησιῶν, μήπως καὶ τοὺς πείσουν, τουλάχιστον, νὰ μείνουν οὐδέτεροι στὴν ὑπάρχουσα κρίση Φαναρίου – Μόσχας. Σήμερα, γιὰ τοὺς δικούς του λόγους, ὁ πιὸ συζητήσιμος στὴν προοπτικὴ αὐτὴ εἶναι ὁ Πατριάρχης Βουλγαρίας. Οἱ ὑπόλοιποι (Σερβίας, Πολωνίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας) δεσμεύονται εἴτε μὲ δηλώσεις τους, εἴτε μὲ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων τους.
.               Ἡ ἀποτυχία τῆς μεσολάβησης εἶναι καὶ λόγῳ τῆς διαφορᾶς ἀντιμετώπισης τοῦ οὐκρανικοῦ ζητήματος ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τοὺς δύο Πρωθιεράρχες. Μὲ τὶς ἀποφάσεις τους οἱ Ἱερὲς Σύνοδοι τῶν Ἐκκλησιῶν Κύπρου καὶ Ἀλβανίας ἀπορρίπτουν τὸν τρόπο, ποὺ δόθηκε ἡ Αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία καὶ ζητοῦν συνάντηση ὅλων τῶν Πρωθιεραρχῶν, πρὸς ἐξέταση καὶ ἐκτόνωση τῆς ἔντασης ποὺ ὑπάρχει. Γιὰ τὴ διαφορὰ ἀπόψεων εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ἀλληλογραφία, ποὺ ὑπῆρξε μεταξὺ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου καὶ ὁ χρόνος, ποὺ αὐτὴ δημοσιοποιήθηκε, σὲ σχέση μὲ τὴ συνάντηση στὸ Σάλσμπουργκ. Τὸ περιεχόμενο τῶν ἐπιστολῶν καὶ οἱ ἡμερομηνίες ἀποστολῆς τους δείχνουν ὅτι ἡ συνάντηση γιὰ τὴ μεσολάβηση ἦταν καταδικασμένη πρὶν αὐτὴ διεξαχθεῖ.
.               Στὶς 24 Δεκεμβρίου 2018 ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀποστέλλει ἐπιστολὴ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἀναστάσιο καὶ τοῦ ἀναγγέλλει τὴν ἀπόφασή του νὰ δώσει Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Στὶς 4 Ἰανουαρίου 2019 συνεδριάζει ἡ Σύνοδος τῆς Ἀλβανικῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ βάση τὴν προαναφερθεῖσα ἀπόφαση, ποὺ ἔλαβε, ὁ κ. Ἀναστάσιος ἀποστέλλει ἐπιστολὴ στὸν Πατριάρχη στὶς 14 Ἰανουαρίου 2019. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀπαντᾶ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας στὶς 20 Φεβρουαρίου 2019. Ἡ συνάντηση στὸ Σάλσμπουργκ διεξάγεται στὶς 2 Μαρτίου 2019. Στὶς 7 Μαρτίου 2019 ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀλβανίας δημοσιοποιεῖ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ κ. Ἀναστασίου καὶ στὶς 9 Μαρτίου τὸ Φανάρι πράττει τὸ ἴδιο γι’ αὐτὴ τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Ἀπὸ τὶς ἐκτεθεῖσες ἡμερομηνίες τῶν ἐπιστολῶν ἀποδεικνύεται ὅτι αὐτὲς εἶχαν ἀνταλλαγεῖ πρὶν ἀπὸ τὴ συνάντηση στὸ Σάλσμπουργκ.
.               Στὴν ἐπιστολή του ὁ κ. Ἀναστάσιος διατυπώνει εὐθέως τὴ «θεμελιώδη ἀμφιβολία» τῆς Ἀλβανικῆς Ἐκκλησίας «νὰ ἐπικυρώσει ἀναδρομικῶς χειροτονίας τελεσθείσας ὑπὸ καθηρημένου, ἀφωρισμένου καὶ ἀναθεματισμένου προσώπου», ὀνοματίζοντας τὸν Φιλάρετο Ντενισένκο καὶ ἀναφερόμενος στὸν βίο καὶ στὴν πολιτεία του. Στὴν ἐπιστολὴ ἀκολουθεῖ παράθεση πολλῶν ἐπιχειρημάτων, μὲ βάση τὰ ὁποῖα ἀπορρίπτει τὴν προσθήκη τοῦ ὀνόματος τοῦ Μητροπολίτου Ἐπιφανίου (ἐπικεφαλῆς τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας) στὰ Ἱερὰ Δίπτυχα καὶ ἑπομένως ἀπορρίπτει τὴν ἀναγνώρισή του. Ἐπίσης ὁ κ. Ἀναστάσιος ἐπισημαίνει πὼς «ἀντὶ εἰρηνεύσεως καὶ ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων της Οὐκρανίας, ἐπαπειλεῖται ὁ κίνδυνος διασπάσεως τῆς ἑνότητος τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον Ὀρθοδοξίας». Ἐπὶ πλέον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας θεωρεῖ ἀβάσιμες τὶς ἐκτιμήσεις ὅτι ὁ ἐμφανὴς διχασμὸς θὰ διαρκέσει «ἐπ’ ὀλίγον». Τέλος ἐπισημαίνει τὴν ἔλλειψη συνοδικότητας στὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.               Στὴν ἀπάντησή του ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐπιχειρεῖ μὲ ἱστορικὰ στοιχεῖα νὰ δικαιολογήσει τὴν ἐπαναφορὰ στὴν κανονικότητα τοῦ καθηρημένου, ἀφορισμένου καὶ ἀναθεματισμένου «Πατριάρχη Οὐκρανίας» Φιλάρετου. Μεταξὺ τῶν ἐπιχειρημάτων ἀναφέρεται στὴν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας, τὴν περίπτωση τῆς ὁποίας θεωρεῖ παρόμοια μὲ αὐτὴν τῆς Οὐκρανίας. Ὅπως γράφει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ 1872, καθαίρεσε καὶ ἀφόρισε τοὺς Ἐπισκόπους της καὶ τὸ 1945 τοὺς ἀποκατέστησε χωρὶς ἀναχειροτονία.
.               Ὁ κ. Βαρθολομαῖος στὴν ἴδια ἐπιστολὴ καὶ ὡς πρὸς τὴν κατηγορία τῆς ἐκ μέρους του ἐλλείψεως πνεύματος Συνοδικότητας θέτει γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸ θέμα ὅτι τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα Ρώμης, μετὰ τὸ Σχίσμα, ἔχει περιέλθει στὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ἐπικαλεῖται ἀπόφαση τοῦ 1663 τῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων… Στὸν ἐπίλογο τῆς ἐπιστολῆς του ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης γράφει μὲ προσβλητικὸ ὕφος κατὰ ὅσων διαφωνοῦν μὲ τὴν ἐνέργειά του, μεταξὺ αὐτῶν βεβαίως καὶ κατὰ τοῦ κ. Ἀναστασίου: «Καὶ ἀποροῦμεν πῶς αὕτη ἡ προπέτεια καὶ κατασυκοφάντησις τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἡμῶν Μετριότητος προσωπικῶς γίνεται ὑπ’ ἐνίων ἀνεκτὴ καὶ ἔν τισι περιπτώσεων, ἑκόντων ἢ ἀκόντων αὐτῶν, υἱοθετεῖται ὑπὸ τὴν μορφὴν ἀποδοχῆς καὶ ἐπαναλήψεως τῆς ἐπιχειρηματολογίας τῶν κινησάντων τὴν πτέρναν κατὰ τῆς εὐεργέτιδος. Ἀγαπῶσιν οὗτοι οἱ μαθηταὶ ὑπὲρ τοὺς διδασκάλους τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν ἑνότητα αὐτῆς; Μὴ γένοιτο». Ἐπαναλαμβάνεται ὅτι ἡ ἀνταλλαγὴ τῶν ἐπιστολῶν προηγήθηκε τῆς συνάντησης στὸ Σάλσμπουργκ…
.               Ὡς πρὸς τὴν περίπτωση τῆς Βουλγαρίας, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ κ. Βαρθολομαῖος στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν κ. Ἀναστάσιο, ἡ περίπτωση εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ τῆς Οὐκρανίας. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας εἶχε ἐκκλησιαστικὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅταν ἀνακήρυξε τὴν Ἐξαρχία. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας εἶναι ὑπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Αὐτὸ ἀφόρισε τὸν Φιλάρετο καὶ οὐδεμία ἀπόφαση μποροῦσε νὰ λάβει τὸ Φανάρι, ἔστω καὶ μὲ τὸ παπικῆς προέλευσης «ἔκκλητο», χωρὶς προηγουμένως νὰ εἶχε πληροφορηθεῖ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους τὸν καταδίκασε στὴν ἐσχάτη τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποινῶν. Τὸ Φανάρι ἔτσι ἔπραξε στὴν περίπτωση τοῦ καθαιρεθέντος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος Μητροπολίτου Ἀττικῆς Παντελεήμονα. Πρὶν ἐξετάσει τὴν περίπτωσή του, ζήτησε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδό Της τὸν φάκελο τῆς δίκης καὶ τῆς ἀπόφασης, ποὺ εἶχε ληφθεῖ. Σημειώνεται ὅτι ὅταν ἔλαβε τὴ σχετικὴ ἀπόφαση τὸ   Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας γιὰ τὸν Φιλάρετο ὁ κ. Βαρθολομαῖος τὴ δέχθηκε καὶ τὸν ἀποκήρυξε καὶ αὐτός, ὡς σχισματικό…
.               Πέραν τοῦ ὅτι ἡ βουλγαρικὴ Ἐκκλησία ἦταν ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία του, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ νὰ ἄρει τὸ βουλγαρικὸ σχίσμα ἀνέθεσε, τὸ 1932, στὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων νὰ μεσολαβήσει καὶ ἔθεσε αὐστηροὺς ὅρους γιὰ τὴν ἄρση. Ἡ διαπραγμάτευση δὲν ὁλοκληρώθηκε τότε. Ἀκολούθησε ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος καὶ στὶς 19 Φεβρουαρίου 1945 ὑπεγράφη τὸ Πρωτόκολλο ἄρσης τοῦ σχίσματος ὑπὸ τοὺς ὅρους τοῦ 1932 καὶ ἀφοῦ ἡ Βουλγαρικὴ Ἐξαρχία εἶχε ζητήσει συγγνώμη γιὰ τὸ σχίσμα καὶ εἶχε μεταφέρει τὴν ἕδρα της ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη στὴ Σόφια. Τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν συνέβησαν στὴν Οὐκρανία.
.               Ὡς πρὸς τὰ ἐπιχειρήματα περὶ Πρωτείου ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐκτίθεται στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, πρὸς τὴν ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἐξισωθεῖ ὁποιαδήποτε ἀπόφαση τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν, παρμένη ὑπὸ εἰδικὲς συνθῆκες καὶ ὑπὸ ὀθωμανικὴ τυραννικὴ ἐξουσία. Ἐξ ἄλλου ἀκολούθησαν ἀποφάσεις τοῦ ἰδίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὡς ἀπάντηση στὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα, ποὺ καθιέρωσε ἡ Α΄ Βατικανὴ Σύνοδος τὸ 1870, μὲ τὶς ὁποῖες καταδικάστηκε μὲ ἀπόλυτο τρόπο τὸ παπικὸ Πρωτεῖο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. –

,

Σχολιάστε

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ «ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ»

Μήνυμα το Βαρθολομαίου σ σους μφισβητον τ Φανάρι

Ἀποδέκτες, τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας
γιὰ τὴ στάση του στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας,
ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας

Ρεπορτὰζ
Ἀντώνης Τριανταφύλλου
18.03.2019

.             Σαφὲς μήνυμα σὲ ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας, τὰ δικαιώματα καὶ τὰ προνόμια τῆς πρωτόθρονης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης ἔστειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνήμερα τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. «Ἔναντι τῶν ὅποιων ἀμφισβητήσεων τῶν δικαίων καὶ προνομίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου προβάλλουμε τὴν καθαγιασμένη πράξη, τάξη καὶ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας», εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος στοὺς ἑκατοντάδες πιστοὺς ἀπὸ τὴ ρωμαίικη κοινότητα τῆς Πόλης, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου, ποὺ ἐκκλησιάστηκαν στὸ κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
.             Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μνημόνευσε κανονικά τοὺς προκαθημένους καὶ τῶν 15 Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Τὸ μήνυμά του στὸ κήρυγμά του ἦταν σαφές: Ἀπευθύνθηκε μὲ καυστικὸ τρόπο τόσο στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετώπισε τὴν ἀπονομὴ τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία ὅσο καὶ στὴ στάση ἄλλων αὐτοκέφαλων Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως αὐτὴ τῆς Ἀλβανίας. Ὅλα τὰ νεοπαγῆ Πατριαρχεῖα (Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας) καὶ οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες (Ἀθηνῶν, Βαρσοβίας, Τιράνων καὶ Πρέσοφ) λαβαν τν Τόμο τς Ατοκεφαλίας τους μόνο μ τν πογραφ το Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα ὅμως πολλὲς διερωτῶνται πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ χορηγήσει μονομερῶς Τόμο Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες γνωρίζουν τὴν πηγὴ τῆς ἀνεξαρτησίας τους, παρ’ ὅλα αὐτὰ ἀντιδροῦν στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, προκαλεῖ εὔλογα ἐρωτήματα ποιὰ μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ πραγματικὰ κίνητρα ποὺ ἐκπορεύονται ἀπὸ τὴ στάση τὴν ὁποία τηροῦν ἀπέναντι στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὸ Κίεβο.

[…]

 

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

 

 

, , ,

Σχολιάστε