Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οὐκρανία

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ –9 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Θ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ζ΄: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Η´:

Οἱ Ρῶσοι καὶ τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας

.              Ἕνας χρόνος ἔχει περάσει ἀπὸ τὴν ἐπίδοση τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Ἀπὸ τότε προκλήθηκε σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Στὴν ἀρχὴ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν Κοινωνία μὲ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀλεξανδρείας, ποὺ ἀκολούθησαν τὸ Φανάρι καὶ ἀναγνώρισαν τοὺς σχισματικούς. Ἕως σήμερα οἱ ὑπόλοιπες δέκα τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες (Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας καὶ οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες Κύπρου, Πολωνίας, Ἀλβανίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας) δὲν ἔχουν ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικούς. Γιὰ νὰ ἐπανέλθει ἡ ἑνότητα οἱ δέκα ἐν λόγῳ Ἐκκλησίες καὶ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ζήτησαν νὰ συγκληθεῖ Πανορθόδοξη Σύνοδος. Τὸ αἴτημα δὲν ἔγινε δεκτὸ ἀπὸ τὸ Φανάρι.
.             Γιὰ τὸ θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας στὴ συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸν περασμένο Ὀκτώβριο, ὁ Σεβ. Λαρίσης κ. Ἱερώνυμος ἀναφέρθηκε στὸ πόνημα τοῦ ἀείμνηστου Μητροπολίτη Πισιδίας Μεθοδίου (Φούγια) «Περὶ τῶν Οὐκρανικῶν Αὐτοκεφάλων» καὶ ἐπανέλαβε τὴν ἀναφορά του εἰς συνέντευξή του, ἡ ὁποία δημοσιεύθηκε σὲ ἰστοσελίδα τῆς Λάρισας, στὶς 31 Ὀκτωβρίου 2019. Σὲ αὐτὴν ὁ Σεβ. σημείωσε ὅτι ὁ ἀείμνηστος Μητρ., τὸ 1955, στὴν ἐν λόγῳ μονογραφία του ὑποστήριξε ὅτι αἴτημα τῶν Οὐκρανῶν γιὰ αὐτοκεφαλία ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ 1917.
.             Ἐπιγραμματικὰ γράφονται λίγα σχόλια γιὰ τὸ πόνημα τοῦ ἀειμνήστου Μητρ. Πισιδίας. Στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δὲν ἐτέθη ἕως τὸ 1992. Ἡ ἀπόφαση τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου περὶ τῆς ἀναγνώρισης τῶν σχισματικῶν ὡς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας εἶναι τοῦ 2018. Πρόβλημα ὑπῆρχε μὲ τὴν πολυδιάσπαση τῶν Οὐκρανῶν Ἐπισκόπων τῆς διασπορᾶς. Περὶ τὸ 1970 στὶς ΗΠΑ ὑπῆρχαν τρεῖς ξεχωριστὲς οὐκρανικὲς δικαιοδοσίες καὶ μία στὸν Καναδά. Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης, ἂν καὶ ἐνημερώνει γιὰ τὶς ἀπόψεις τῶν ἐθνικιστικῶν κύκλων τῆς Οὐκρανίας, σημειώνει ὅτι «προκαταβολικῶς εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ δηλώσωμεν ὅτι δὲν θεωροῦμεν ἀναγκαίαν ἢ μᾶλλον συμφέρουσαν τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας»[1]. Δεύτερον πρὸς τιμήν του δὲν ἀποκρύπτει τὸ γεγονὸς ὅτι μετὰ τὸ 1917 οἱ ἐθνικιστὲς κληρικοὶ αὐτοχειροτονήθηκαν Ἐπίσκοποι[2]. Τὸ ἄλλο ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης εἶναι πὼς οἱ ἐθνικιστὲς Οὐκρανοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ προσπάθησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν στὰ 1917 τὸν ἐμφύλιο στὴ Ρωσία καὶ κατὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τὴν κατάληψη τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τοὺς Ναζί. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποὺ μὲ τὴ λήξη τοῦ πολέμου πολλοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἀπὸ τὴν Οὐκρανία ἀκολούθησαν τοὺς ἡττημένους στὴ Γερμανία[3]. Ὁ Σεβ. Πισιδίας ἀναγνωρίζει ἀκόμη ὅτι «ἡ ὑγιὴς μερὶς τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐν Οὐκρανίᾳ ἀπήτει τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἐλευθεριῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς κανονικῆς ὁδοῦ καὶ μὲ τὴν συγκατάθεσιν τῆς Πανρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου»[4]. Ἐπίσης παραδέχεται ὅτι ὅσο ὁ Πατριάρχης Τύχων εὑρίσκετο στὶς φυλακές, οἱ Οὐκρανοὶ ἐθνικιστὲς βρῆκαν τὴν εὐκαιρία νὰ ἐνεργήσουν «πρὸς ἐπιτυχία τῶν ἐπιδιωκομένων ἀπὸ αὐτοὺς σκοπῶν»[5].
.          Τὸ 1917 εἶναι γνωστὸ ὅτι ἄρχισε ἡ τραγωδία τῆς Ρωσίας. Ἡ αὐτοκρατορικὴ κυβέρνηση παραιτήθηκε στὸ τέλος Φεβρουαρίου, οἱ προσωρινὲς τρεῖς δημοκρατικὲς κυβερνήσεις ποὺ συγκροτήθηκαν, ἀπὸ τὶς 2 Μαρτίου ἕως τὶς 25 Ὀκτωβρίου 1917, λόγῳ ἀδυναμίας δικῆς τους καὶ τῆς πίεσης τῶν μπολσεβίκων δὲν πέτυχαν νὰ ἐπιλύσουν τὰ πολλὰ προβλήματα τῆς χώρας καὶ μὲ πραξικόπημα τότε ἐπικράτησαν οἱ κομμουνιστὲς καὶ ἐπέβαλαν τὴν ἄθεη καὶ τυραννικὴ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου.
.                   Ἡ Ἐκκλησία ἀμύνθηκε ὅσο μποροῦσε. Στὶς 13 Αὐγούστου 1917 συνῆλθε στὴ Μόσχα Σύνοδος, ἀποτελούμενη ἀπὸ 564 μέλη, ἐκ τῶν ὁποίων 278 ἦσαν λαϊκοὶ ἐκπρόσωποι. Κατ᾽ αὐτὴν ἀνασυνεστήθη τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ ἐξελέγη Πατριάρχης ὁ Μητροπολίτης Μόσχας Τύχων. Ὁ Πατριάρχης ἔκαμε ὅ, τι μποροῦσε γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ ἄθεο καὶ τυραννικὸ καθεστώς[6]. Μέσα στὴν φροντίδα δὲν φοβήθηκε νὰ ἐκδώσει ἔγγραφο ἀφορισμοῦ ἐναντίον ὅσων ἐπετίθεντο κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ βεβήλωναν τὶς Ἐκκλησίες. Φυσικὰ οἱ κομμουνιστὲς δυσαρεστήθηκαν ἀπὸ τὴ στάση τοῦ Πατριάρχη καὶ προσπάθησαν μὲ κατασκευασμένες κατηγορίες καὶ μὲ ἐκβιασμούς, ἀπειλές, αὐστηρὴ ἀπομόνωση, φυλακίσεις καὶ βασανιστήρια νὰ μειώσουν τὴν ἐπιρροή του καὶ νὰ τὸν ἐξοντώσουν. Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1925 εἰσήχθη σὲ νοσοκομεῖο καὶ στὶς 7 Ἀπριλίου κατέληξε. Ἡ κυριαρχοῦσα ἀντίληψη εἶναι ὅτι ἐκτελέστηκε διὰ δηλητηριάσεως ἀπὸ τοὺς μπολσεβίκους. Ἡ κηδεία του συγκέντρωσε 300.000 λαοῦ. Στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν ἀπὸ τότε τιμᾶται ὡς ἱερομάρτυς. Ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξή του ἔγινε στὶς 9 Ὀκτωβρίου τοῦ 1989 ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Τὸ 1923 ὁ Ἅγιος Πατριάρχης Τύχων εἶπε: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν εἶναι πολιτικὸς ὀργανισμὸς καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν θέλει νὰ εἶναι οὔτε Ἐρυθρή, οὔτε Λευκὴ Ἐκκλησία. Εἶναι καὶ θὰ παραμείνει ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ κάθε προσπάθεια ἀπὸ ὁποιαδήποτε πλευρὰ καὶ ἂν προέρχεται γιὰ τὴν ἐμπλοκὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸν πολιτικὸ ἀγώνα θὰ πρέπει νὰ ἀπορριφθεῖ καὶ νὰ καταδικαστεῖ».[7]
.             Κατὰ τὴν ταραγμένη ἐκείνη περίοδο, ἀπὸ τὸ 1917 καὶ μετά, οἱ μὲν Κομμουνιστὲς ἐπιχείρησαν νὰ ἀφανίσουν τὴν Ἐκκλησία, μερικοὶ δὲ ἐπιχείρησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν κατάσταση καὶ νὰ κατασκευάσουν μίαν δῆθεν Ἐκκλησία, προσαρμοσμένη στὶς θελήσεις τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος. Ὁ Ἀρχ. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ἔγραψε σχετικά: «Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία, προαχθεῖσα εἰς μεγάλην ἀκμὴν κατὰ τὸν ιθ΄ αἰώνα, ὑπέστη μετὰ τὸν Α΄ παγκόσμιον πόλεμον τὰς φρικτὰς συνεπείας τῆς πολιτικῆς ἐπικρατήσεως τῶν μπολσεβίκων, οἵτινες ἐκήρυξαν κατ᾽ αὐτῆς καὶ κατὰ τῆς θρησκείας ἐν γένει πόλεμον. Τῷ 1918 προλαβοῦσα ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἀνασυνέστησε τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, ἀλλὰ δὲν ἐπετράπη νὰ ἐκλεγῆ διάδοχος τοῦ τότε ἐκλεγέντος καὶ ἐκδιωχθέντος βραδύτερον Πατριάρχου Τύχωνος. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας διηρέθη τότε εἰς διαφόρους μερίδας (Πατριαρχική, Συνοδική, Ζῶσα, Ἐκκλησία Οὐκρανίας)….[8]. Αὐτὲς ὅλες οἱ κινήσεις στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ἔσβησαν, ἀφοῦ ταλάνισαν τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία.
.               Μὲ τὸ ὁλοκληρωτικὸ σοβιετικὸ καθεστὼς ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἰσῆλθε σὲ καμίνι δοκιμασίας ἀνάλογης μὲ ἐκείνην τῶν αἰώνων τῶν διωγμῶν ἀπὸ τοὺς αὐτοκράτορες τῆς Ρώμης. Καὶ ἐπειδὴ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο καὶ ἀπὸ Μητροπολίτες στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸν παρελθόντα Ὀκτώβριο, ὅτι οἱ χριστιανοὶ τῆς Οὐκρανίας ὑπέφεραν, πρέπει νὰ λεχθεῖ ὅτι δὲν ὑπέφεραν μόνον αὐτοί, ἀλλὰ τὸ σύνολο τῶν Χριστιανῶν στὴ Σοβιετικὴ Ἔνωση[9]. Κατὰ τὰ ἔτη 1932 – 1933 ἀπὸ τὴν κολεκτιβοποίηση τῶν καλλιεργήσιμων ἐκτάσεων, τὴν τυραννικὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀθέων κυβερνώντων ἔναντι τῶν ἀγροτῶν καὶ τὴν καταδίκη, ὡς «κουλάκων», ἑκατομμυρίων, ποὺ ἐργάζονταν στὰ κολχόζ, σὲ βασανιστήρια, φυλακίσεις, ἐξορίες, θάνατο εἴτε διὰ τῶν ὅπλων, εἴτε διὰ τῆς πείνας δὲν ὑπέφερε μόνον ἡ Οὐκρανία, πού, λόγῳ τοῦ ὅτι ὅλος σχεδὸν ὁ πληθυσμός της ἦταν ἀγροτικός, εἶχε ἑκατομμύρια θυμάτων, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες περιοχές, μεταξὺ τῶν ὁποίων τῆς Μόσχας καὶ τοῦ Καζακστάν.[10]
.                     Ἑκατομμύρια θυμάτων στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ὑπῆρξαν καὶ κατὰ τὴν τριετία τῆς «μεγάλης τρομοκρατίας» (1936 – 1938). Ἦσαν πολλοὶ Οὐκρανοὶ καὶ γενικὰ Ρῶσοι τὰ θύματα, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἐθνοτήτων, ποὺ θεωρήθηκαν «κατάσκοποι» γιὰ τὶς πατρίδες τους… Μεταξὺ αὐτῶν Γερμανοί, Πολωνοί, Γιαπωνέζοι, Ρουμάνοι, Φινλανδοί, Λιθουανοί, Ἐσθονοί, Λετονοί, Ἕλληνες.[11] Σημειώνεται ὅτι κατὰ τὴ μεγάλη τρομοκρατία συμμετέσχε ἐνεργὰ στὶς διώξεις καὶ ἐκτελέσεις στὴν Οὐκρανία ὁ Νικίτα Χρουστσόφ, ἡγέτης τῆς ΕΣΣΔ, ὁ ὁποῖος εἶχε γεννηθεῖ στὴν περιοχὴ τοῦ Κοὺρσκ καὶ ἔζησε γιὰ χρόνια πολλὰ στὸ Ντονμπάς, περιοχὴ τῆς ἀνατολικῆς Οὐκρανίας.
.                     Ἐνδεικτικά τῆς κατάστασης τῶν Χριστιανῶν στὴν ΕΣΣΔ εἶναι τὰ ἀκόλουθα στοιχεῖα, ποὺ δημοσιεύθηκαν στὸ βιβλίο «Les nouveaux Martyrs Russes» τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Michel Polsky[12]. To 1914 ὑπῆρχαν 1.025 Μοναστήρια, τὸ 1973 ἦσαν 12, τὸ 1914 ὑπῆρχαν 54.174 ἐκκλησίες, τὸ 1973 εἶχαν μείνει 7.500. Ἀκόμη τὸ 1914 ὑπῆρχαν 37.528 κατηχητικὰ σχολεῖα, 291 ἐκκλησιαστικὰ νοσοκομεῖα, 1.113 γηροκομεῖα καὶ 34.497 ἐνοριακὲς βιβλιοθῆκες. Ὅλα ἔκλεισαν μὲ νόμο.
.                 Ἕνα ἀκόμη στοιχεῖο γιὰ τὸ ὅτι ἡ ὑπὸ τὸ κομμουνιστικὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς μοίρα ὅλων τῶν Ρώσων καὶ εἰδικότερα τῶν Χριστιανῶν ἦταν ἡ ἴδια σὲ ὅλη τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν νεομαρτύρων. Τὸ ἀδελφικὸ μαρτυρικό τους αἷμα ἕνωσε σὲ μίαν ἀκατάλυτη πνευματικὴ ἑνότητα, ποὺ ἰσχύει ἕως σήμερα. Τοὺς ἔνωναν καὶ τὰ ἱερὰ προσκυνήματα. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, λίκνο τῆς ρωσικῆς εὐσεβείας. Τὸ 1955 εἶχε δεχθεῖ, κατὰ τὴν Πράβδα, 200.000 προσκυνητές, ὅσους καὶ τὸ 1860! «Ἔμεινα καθιστή», διηγεῖται μία μάρτυς, «εἰς τὴν εἴσοδον τῶν μακρυνῶν σπηλαίων, διὰ νὰ ἀκούω τὰς συζητήσεις τῶν προσκυνητῶν γύρω ἀπὸ τὸ ταξίδι των: μερικοὶ ἤρχοντο ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ Ντόνετς, ἄλλοι ἀπὸ τὸ Ροστόβ, ἄλλοι ἀπὸ τὴν Ἅλμα-Ἄτα, ἄλλοι ἀπὸ τὸ πιὸ μακρινὸ Βλαδιβοστόκ. Κοντολογὶς ἀπὸ ὄλας τὰς γωνίας τῆς ἀπεράντου χώρας μας».[13]
.                          Ὁ πρῶτος ἱερομάρτυρας τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ὑπὸ τὸ σοβιετικὸ ἄθεο καθεστὼς ἦταν ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Γαλικίας Βλαδίμηρος. Εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1848 σὲ χωριὸ τῆς ρωσικῆς περιοχῆς Ταμπόφ, 480 χλμ. Νοτιοανατολικὰ τῆς Μόσχας. Στὶς 25 Ἰανουαρίου 1918 ἔνοπλη ὁμάδα τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ Ἐπισκοπεῖο, ποὺ ἦταν καὶ μοναστήρι, καὶ τὸν ὑποχρέωσαν νὰ περπατήσει ἐκτός της Μονῆς καὶ μετὰ ἀπὸ κάμποσα μέτρα τὸν ἐκτέλεσαν πυροβολώντας τὸν στὰ νῶτα του. Στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ὁ Μητροπολίτης Βλαδίμηρος εἶναι ὁ μόνος ἱεράρχης ποὺ ὑπηρέτησε καὶ στὶς τρεῖς σημαντικότερες ἕδρες Της, στὴ Μόσχα, στὴν Ἁγία Πετρούπολη καὶ στὸ Κίεβο. Καὶ ὁ π. Μισὲλ σημειώνει στὸ βιβλίο τοῦ «Les nouveaux martyrs Russes»: «Στὰ 988 ὁ ἅγιος Βλαδίμηρος, Μεγάλος Πρίγκιπας τοῦ Κιέβου, ἀποδέχθηκε τὴν χριστιανικὴ πίστη, δέχθηκε τὸ Βάπτισμα καὶ τὸν ἀκολούθησε ὁ λαός του. Ἐκεῖ, στὰ νερὰ τοῦ Δνείπερου, ἡ Ρωσία, διὰ τοῦ βαπτίσματος, εἰσῆλθε στὴν Χριστιανικὴ Ἐκκλησία. Στὰ 1918, ἐπίσης στὸ Κίεβο, ὁ Μητροπολίτης Βλαδίμηρος δέχθηκε, διὰ τοῦ μαρτυρίου του, τὸ νέο βάπτισμα στὸ ὁποῖο κλήθηκε ἡ Χριστιανικὴ Ρωσία: Τὸ βάπτισμα τοῦ αἵματος, τὸ ἔνδοξο στέμμα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας»[14].
.                   Στὰ ἱστορικὰ βιβλία, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα καὶ τὰ προσκυνήματα τοῦ Κιέβου δὲν ὑπάρχει διαφοροποίηση Ρώσων καὶ Οὐκρανῶν. Ὅλοι θεωροῦνται Ρῶσοι. Ὁ ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Κιέβου γεννήθηκε κοντὰ στὸ Κίεβο. Νεαρὸς εἶχε τὴν ἐπιθυμία νὰ μεταβεῖ στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἀλλὰ ὅπως γράφει ὁ βιογράφος του Ὅσιος Νέστωρ, «ὁ Πανάγαθος Θεὸς δὲν θέλησε νὰ ἀπομακρύνη π τν γ τς Ρωσίας αὐτὸν ποὺ τὸν προώριζε σὲ αὐτὴν ἐκ κοιλίας μητρὸς ποιμένα τῶν λογικῶν προβάτων, ποὺ θὰ ἀσπάζονταν τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα»[15]. (Σημ. ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γρ.). Ἡ πραγματικότητα αὐτή, τῆς ταύτισης τοῦ Κιέβου μὲ τὴ Ρωσία ὑπάρχει καὶ στὸ βιβλίο «Πατερικὸν τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου»[16]. Γράφεται: « Ὁ Βλαδίμηρος Ἃ΄ ὁ Μέγας εἶναι ὁ δημιουργός της ἔνδοξης Ρωσίας τοῦ Κιέβου» (Σέλ. 15). Στὸ ἔργο του γιὰ τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο Ἐλασσῶνος (1550-1626) ὁ καθηγητὴς Φώτιος Ἀρ. Δημητρακόπουλος [17]. γράφει ὅτι ὁ Ἅγιος ἔζησε στὴ Ρωσία, τὸ δεύτερο μισό τοῦ βίου του καὶ ἐξηγεῖ ὅτι ἔμεινε κυρίως στὴ Μόσχα, ἀλλὰ καὶ στὸ Λβὸφ τῆς σημερινῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸ 1586 ἕως τὸ 1588. Στὴ Ρωσία ἦσαν, ὡς Ἀρχιεπίσκοποι Χερσῶνος, οἱ Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ Νικηφόρος Θεοτόκης. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες οἱ κατοικοῦντες στὴν Ὀδησσὸ καὶ στὴν Κριμαία στὴ Ρωσία ἦσαν. Ὅλοι οἱ εὐεργέτες τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ζοῦσαν στὶς περιοχὲς αὐτές, τῆς Ρωσίας κάτοικοι ἦσαν. Ὁ θρησκευτικὸς φιλόσοφος Νικόλαος Μπερντιάγεφ ἂν καὶ ἔζησε στὸ Κίεβο, δηλώνει Ρῶσος καὶ σημειώνει: «Τὸ Κίεβο εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ ὄμορφες πόλεις ὄχι μόνον τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ τῆς Εὐρώπης»[18].
.               Ὅταν ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος μὲ τὸν σήμερα Μητροπολίτη Ἀργολίδος Νεκτάριο ἐπισκέφθηκαν τὴ Συμφερόπολη ἀπὸ κληρικοὺς τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας ἦσαν φιλοξενούμενοι. Εἶναι θλιβερὸ τὸ ὅτι ὁ μὲν Ἀρχιεπίσκοπος ἄλλαξε στάση σὲ αὐτὰ ποὺ γνώριζε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ τὸ ὅτι ὁ Μητροπολίτης Νεκτάριος δὲν ἔλαβε τὸ λόγο στὴν Ἱεραρχία, νὰ πεῖ ὅσα γνωρίζει πολὺ καλὰ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία.
.               Τὰ λίγα στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρθηκαν θέλουν νὰ σημειώσουν ὅτι οἱ Οὐκρανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι γιὰ αἰῶνες ἦσαν ἕνας λαός. Τὸ Κίεβο μὲ τὴ Μόσχα καὶ ἀργότερα καὶ οἱ δύο μὲ τὴν Ἁγία Πετρούπολη εἶχαν ἕναν ἔντονο ἀνταγωνισμό, ἀλλὰ ὡς ἀδέλφια καὶ γιὰ τὸ ποιὰ πόλη ἐκφράζει αὐθεντικότερα τὸ πνεῦμα τῶν Ρῶς καὶ τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου. Οἱ Οὐκρανοὶ ἀπὸ τὸν 16ο αἰώνα ἦσαν στόχος προσηλυτισμοῦ ἀπὸ τὸ Βατικανὸ καὶ τοὺς ρωμαιοκαθολικοὺς Πολωνοὺς καὶ Λιθουανούς. Στὴν Οὐκρανία οἱ Ἰησουίτες ἐφεῦραν τὴν Οὐνία, ὡς μέσο προσηλυτισμοῦ τῶν Ὀρθόδοξων Ρώσων, κατοίκων τῆς Οὐκρανίας. Γιὰ αἰῶνες ἡ περὶ τὸ Λβὸφ δυτικὴ Οὐκρανία δέχθηκε τὴν καταπίεση καὶ τὴν ἀναγκαστικὴ ἐπιρροὴ τῶν δυτικοφρόνων παπικῶν ἐξουσιαστῶν, Πολωνῶν καὶ Λιθουανῶν, καθὼς καὶ τῶν Οὐνιτῶν καὶ Ἰησουιτῶν. Ἐπίσης εἶναι ἐδῶ καὶ αἰῶνες στόχος γεωστρατηγικός τῆς Δύσης, ἡ ὁποία θέλει νὰ ἐπεκτείνει τὴν ἐπιρροή της στοὺς σλαβικοὺς πληθυσμοὺς σὲ βάρος τῆς Ρωσίας.
.                 Ὁ οὐκρανικὸς ἐθνικισμὸς ἀναπτύχθηκε ἀπὸ τὸ 1840, μὲ κύριο ἐκφραστὴ τὸν ποιητὴ Τάρας Σεβτσένκο. Στὰ 1918 οἱ Οὐκρανοὶ τάχθηκαν κατὰ τῶν Μπολσεβίκων καὶ ἀνακήρυξαν τὴν περιοχή τους αὐτόνομη, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Μιχαΐλο Χρουσέφσκι, ποὺ ἐξελέγη πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας. Ἀντιδρώντας οἱ Μπολσεβίκοι, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Σκρίπνικ ὀργάνωσαν συνέδριο τῶν Σοβιὲτς στὸ Χάρκοβο. Ἔτσι ξεκίνησε ἕνας ἐμφύλιος πόλεμος. Τοὺς ἐθνικιστὲς τῆς Οὐκρανίας ὑποστήριξαν οἱ Γερμανοὶ καὶ οἱ Αὐστριακοί, ἀλλὰ ἐπῆλθε διαμάχη τῶν δύο ἡγετῶν τους, τοῦ σοσιαλιστῆ Βινιτσένκο καὶ τοῦ ἐθνικιστῆ Πετλιούρα. Παράλληλα ἀναπτύχθηκε καὶ ἕνα κίνημα ὑπὸ τὸν ἀναρχικὸ Νέστωρα Μάχνο στὰ νότια τῆς Οὐκρανίας. Ὁ Πετλιούρα ἔχασε τὸν πόλεμο, διέφυγε στὸ Παρίσι καὶ συγκρότησε κυβέρνηση ἐν ἐξορίᾳ. Δολοφονήθηκε στὰ 1926. Οἱ «Κόκκινοι» ἐπικράτησαν σὲ ὅλο τὸ ἔδαφος τῆς Οὐκρανίας καὶ τὸ 1934 μετέφεραν τὴν πρωτεύουσα τῆς περιοχῆς ἀπὸ τὸ Χάρκοβο στὸ Κίεβο[19]. Ἔκτοτε ἀναπτύχθηκε περαιτέρω ὁ ἐθνικισμός, κυρίως στὸ ἐπίπεδο τῆς ἰντελιγκέντσιας καὶ τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας. Ἡ ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα ἐντάθηκε στὴν Οὐκρανία ἀπὸ τὸ Βατικανὸ καὶ τὶς δυτικὲς χῶρες. Σὲ αὐτὸν τὸν ἀγώνα, νὰ ἀλλάξει ἡ ψυχὴ τῶν Οὐκρανῶν καὶ νὰ ἐνταχθοῦν στὴν δυτικὴ ἐπιρροὴ καὶ κουλτούρα, ἐντάσσεται καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Ὅμως ὁ ἁπλὸς λαὸς τῆς Οὐκρανίας, στὸ μεγάλο ποσοστό του, παραμένει πιστὸς στὶς Παραδόσεις του, στὴν Ἐκκλησία Του καὶ ἀνθίσταται στὴν καταπίεση τῆς Δύσης, ποὺ ἐκ νέου ἀντιμετωπίζει.
.                     Γιὰ νὰ καταπολεμηθεῖ ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Οὐκρανία γίνεται ἔντονη ἐκμετάλλευση τῶν ἀνοικτῶν πολεμικῶν, ἐδαφικῶν, οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν συγκρούσεων τῆς χώρας μὲ τὴ Ρωσία. Ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ζητεῖται νὰ ἐκκοσμικευθεῖ πλήρως καὶ νὰ καταστεῖ ἱμάντας καὶ ὑποχείριο τῶν κρατικῶν οὐκρανικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἀπόδειξη: Στὸ τρέχον τεῦχος (Novembre – Decembre 2019, no 98) τοῦ περιοδικοῦ “Le monde des religions” καὶ στὸ ρεπορτὰζ ὑπὸ τὸν τίτλο «Ὁ δρόμος τῆς ἀνεξαρτησίας», ὑπάρχει φωτογραφία ρωμαιοκαθολικοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος τελεῖ τὴ λειτουργία στοὺς σπουδαστὲς τῆς στρατιωτικῆς ἀκαδημίας (σελ. 19). Στὴν περιοχὴ κυρίως τοῦ Λβὸφ (Σημ. Δυτικὴ Οὐκρανία, ποὺ συνορεύει καὶ ἐπικοινωνεῖ μὲ τὴν Πολωνία) ἀλλὰ καὶ στὸ Κίεβο τὸ ἀντιρωσικὸ ἐθνικιστικὸ μένος ἑνώνει καὶ ὁδηγεῖ σὲ συνεργασία τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, τοὺς ὁποίους ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ὀνόμασε «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» μὲ τοὺς παπικοὺς Οὐνίτες. Τὸ ἴδιο συμβαίνει σήμερα στὴ διασπορά. Παράδειγμα ἡ Ἑλλάδα. Οἱ Οὐκρανοὶ Ὀρθόδοξοι ἐξυπηρετοῦνται στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὴν Οὐνίτικη Ἐκκλησία τῆς ὁδοῦ Ἀχαρνῶν!…-

––––––––––––––––––––––––––––––––

[1] Ἀρχιεπ. Θυατείρων Μεθοδίου (Φούγια) «Θεολογικαί καὶ ἱστορικαί μελέται», Τόμος Β΄, 1983, σελ. 171.

[2] Αὐτ., σελ. 173

[3] Αὐτ. σελ. 185,189,199 και 215.

[4] Αὐτ. σελ. 175

[5] Αὐτ. σελ. 176

[6] Ν. Ζέρνωφ «Οἱ Ρῶσοι καὶ ἡ Ἐκκλησία τους», ἐκδ. Οἶκος «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι, 1972, σελ. 178.

[7] Καλλίστου Ware, σήμερα Μητροπολίτου Διοκλείας, «Ἡ Ὀρθόδοξη Εκκλησία», ἐκδ. Ἀκρίτας, 1η ἔκδοση, 1996, σελ. 244.

[8]Ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου (Παπαδοπούλου) «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἀνατολική Εκκλησία», Τυπογρ. Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐν Ἀθήναις, 1954, σελ. 190

[9] Ἐπειδή ἡ ἐξιστόρηση τῆς καταπίεσης καὶ ἐπιχείρησης ἐξόντωσης τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν ΕΣΣΔ ξεφεύγει τοῦ παρόντος πονήματος παραπέμπω εἰς Καλλίστου Γουέαρ «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», Εκδ. Ακρίτα, σελ. 234-265 καὶ εἰς Mathew Spinka “The Church in Soviet Russia (New York 1956).

[10] Βλ. σχ. Stephane Courtois etc. “Le livre noir du communism – Crimes, terreur, repression”, Ed. Robert Laffont, Paris 1997, p. 178-188.

[11] Αὐτ. σελ. 216 – 225

[12] Archipretre Michel POLSKY “Les nouveaux Martyrs de la terre Russe”, Ed. Resiac, Montsurs, France, 1976, p. 349

[13] Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Νικήτα Στροῦβε «Οἱ Χριστιανοί εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν» σὲ ἑλλην. μετάφραση τοῦ Ἀρχιμ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, μετά Μητροπολίτου Δημητριάδος καὶ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνών καὶ πάσης Ἑλλάδος, ἐκδ. «Χρυσοπηγή», Ἀθῆναι, 1968, σελ. 203-204.

[14] «Les nouveaux martyrs Russes» p. 16

[15]«Ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Κιέβου», ἐκδ. Ἀδελφότητος «Ὁ Παράκλητος», σελ. 20.

[16] «Πατερικόν τῶν σπηλαίων τοῦ Κιέβου», ἀπόδοση ἀπὸ τὰ ρωσικά Ἀρχιμ. Τιμοθέου, Καθηγουμένου Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου, ἔκδοση Β΄, ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, 1990

[17] Φωτίου Αρ. Δημητρακόπουλου «Ἀρσένιος Ἐλασσόνος (1550-1626). Βίος – Ἔργο – Ἀπομνημονεύματα», ἐκδ. Ὀργανισμός Π. Κυριακίδη Α.Ε., Ἀθῆναι, 2007, σελ. 237.

[18] Nicola Berdiaev “Essai d’ autobiographie spirituelle”, Ed. Paris, Buchet/Chastel, Paris, 1992, p. 19. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.

[19] Ryan Ver Berkmoes etc. “Russia, Ukraine & Belarus”, Lonely Planet Publications, 2000, p. 719-723.

 

 

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-8 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Η΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ζ΄: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐπιζήμιες ἀναφορὲς καὶ κρίσιμες συγκρίσεις

.             Τὸ ἐπιχείρημα, ποὺ ἐλέχθη στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου, ὅτι ἡ κανονική, ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ὑπάρχει, λόγῳ τῆς ἐμπόλεμης κατάστασης στὴν Ντονμπὰς μεταξὺ δυτικοφρόνων καὶ ρωσόψυχων Οὐκρανῶν καὶ τῆς προσάρτησης τῆς Κριμαίας στὴ Ρωσία, εἶναι ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ Φανάρι βρίσκεται στὴν Τουρκία καὶ διαθέτει στὴν Ἑλλάδα δικαιοδοσίες, τὶς ὁποῖες ἐπιμένει νὰ διατηρεῖ, ἀγνοώντας τὶς τεταμένες σχέσεις τῶν δύο χωρῶν.
.          Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἀναγνώστης τὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Φανάρι τοῦ ἐπιχειρήματος περὶ τοῦ ἀπαραίτητού της αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία παρατίθενται πρὸς σύγκριση οἱ περιπτώσεις Οὐκρανίας καὶ Ἑλλάδος:
.            Οἱ Οὐκρανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι, ὁμόγλωσσοι στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα (σλαβονικὴ) καὶ ἐν μέρει στὴν καθομιλουμένη τους.
.         Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Κωνσταντινουπολίτες εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι καὶ ὁμόγλωσσοι.
.         Ἡ Οὐκρανία καὶ ἡ Ρωσία παλαιότερα ἦσαν ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ὁμόδοξα κράτη, μὲ ὀξεία ἀντιπαλότητα, τὴν ὁποία καλλιεργεῖ ἡ δυτικόφρων πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Οὐκρανίας.
.         Ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ περιοχὴ ποὺ κατέχει σήμερα ἡ Τουρκία ἦσαν ἄλλοτε ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ἀλλόθρησκα κράτη, σὲ ὀξεία ἀντιπαράθεση, τὴν ὁποία προκαλεῖ ἡ Τουρκία.
.        Ἡ Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπὶ 17 αἰῶνες καὶ οἱ ὅπου Γῆς Ἕλληνες ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν ἰσχυρὸ πνευματικὸ δεσμὸ μαζί της.
.           Τὸ Κίεβο εἶναι τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τῶν ὅπου Γῆς Ρώσων Ὀρθοδόξων (συμπεριλαμβανομένων τῶν Οὐκρανῶν) γιὰ 10 αἰῶνες. Αὐτὸν τὸν δεσμὸ ἐπιδιώκει νὰ ἀποκόψει ἡ Οὐκρανικὴ πολιτικὴ ἐξουσία, μὲ τὴ σύμπραξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.          Στὴν Ἑλλάδα τὸ 1914 τὸ Ὑπουργεῖο τῶν Ἐκκλησιαστικῶν, μὲ ἔγγραφό του (Ἀρ. Πρωτ. 1628) πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Τὴν παρακάλεσε νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὴν χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἐλευθερωθεισῶν χωρῶν Ἠπείρου, Μακεδονίας κ.λπ. καὶ τὴν ὑπαγωγὴν αὐτῆς ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος «μετὰ μεγάλης χαρᾶς ἤκουσε τὴν παράκλησιν καὶ ἀνέπεμψε ἐπὶ τούτῳ δόξαν τῷ Θεῷ», μετὰ δὲ ἀπέστειλε τὸ προσῆκον ἔγγραφο πρὸς τὴν Αὐτοῦ Παναγιότητα τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὴν περὶ Αὐτὸν Σύνοδον. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπάντησε ὅτι «ἕνεκα τῶν δυσχερῶν περιστάσεων ἀναβάλλεται ἡ ἔκδοση τοῦ σχετικοῦ Συνοδικοῦ Τόμου». Αὐτὸς οὐδέποτε ἐξεδόθη. Τὸ 1928 ἐξεδόθη Πράξις, μὲ τὴν ὁποία ἀπὸ τὰ πράγματα ἀπεδείχθη ὅτι τὸ Φανάρι φαλκίδευσε τὴν χειραφέτηση τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν» καὶ ἔχει κατατεμαχίσει τὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διατηρώντας ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία Του τὴν Κρήτη, τὴν Δωδεκάνησο καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους.
.             Στὴν Οὐκρανία τὸ 2018 ἡ φιλοδυτικὴ πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Προέδρου Ποροσένκο, χωρὶς τὴ σύμφωνη γνώμη τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἔχουσα ὑπὸ τὴν ἐπιρροή της τοὺς σχισματικοὺς τῆς χώρας, ζήτησε ἀπὸ τὸ Φανάρι τὴν χειραφέτησή τους καὶ τὴν ὀνομασία τους σὲ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας». Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀποδέχθηκε τὸ αἴτημα τοῦ Ποροσένκο. Συνέταξε Τόμο, μὲ τὸν ὁποῖο τοὺς ἔδωσε τὴν αὐτοκεφαλία, διατηρώντας ἐπ’ αὐτῶν οὐσιαστικὴ ἐποπτεία.
.           Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ μοναδικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μὲ πέντε (5) ἐκκλησιαστικὰ καθεστῶτα. Ἕως σήμερα ΔΕΝ ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὸ Φανάρι ὡς Ἐκκλησία ἀνεξάρτητης καὶ κυρίαρχης χώρας, ἡ ὁποία δικαιοῦται νὰ ἔχει ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία της ΟΛΕΣ τὶς Μητροπόλεις της, ἀλλὰ ὡς Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἦταν λάθος ποὺ πῆρε τὴν Αὐτοκεφαλία. Μητροπολίτες τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου δὲν ἀποκρύπτουν τὴν ἐπιθυμία τους κάποια ἡμέρα τὸ αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ καταργηθεῖ καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Φαναρίου, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ εἶναι σὲ δεινὴ αἰχμαλωσία ὑπὸ ἐχθρικὴ πρὸς τὴν Ἑλλάδα χώρα καὶ ὑπὸ ἀλλόθρησκο καθεστώς. Ἡ γειτονικὴ χώρα μεταχειρίζεται τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὄχι μὲ βάση τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, ἀλλὰ ὅπως τὴν συμφέρει καὶ ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντά της.
.          Παγίως οἱ κυβερνήσεις καὶ ἡ διπλωματικὴ ὑπηρεσία τῆς Ἑλλάδος ὑποστηρίζουν ἢ ἀνέχονται τὴν ἀποκλίνουσα τῆς κανονικότητας ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Ἑλλάδα. Ἀντίληψή τους εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀποδυναμωθεῖ περαιτέρω τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ὅτι ἐξυπηρετεῖ τὸ κράτος καὶ τὸ Φανάρι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ εἶναι ὑπὸ ἔλεγχο, κρατικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό. Οἱ ΗΠΑ χρησιμοποιοῦν τὸ Φανάρι στὴν πολιτική τους σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ δὲν τὸ προστατεύουν ἀρκούντως στὴν ἔναντί του καταπιεστικὴ πολιτικὴ τῆς Τουρκίας.
.               Ἡ Οὐκρανία γιὰ τὸ Φανάρι εἶναι ἕνα κράτος, διὰ τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ ὑλοποιήσει τὰ ἐπεκτατικά του σχέδια σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Οἱ Οὐκρανοὶ ἀποτελοῦν τὸν «ἀδύναμο κρίκο» τῶν Ὀρθοδόξων Σλάβων, λόγῳ τῆς καταπίεσης καὶ τοῦ ἐπηρεασμοῦ ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ὑφίστανται ἀπὸ τὴν Δύση. Σὲ ἁρμονία λοιπὸν μὲ τὴ γεωπολιτική τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ΗΠΑ τὸ Φανάρι ἐπιδιώκει τὴν ἀπόσπαση τῶν Οὐκρανῶν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Ἡ διατυπωθεῖσα δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς χώρας νὰ εἶναι ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία μίας ἄλλης Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ ἕδρα βρίσκεται σὲ ἐχθρικὴ χώρα καὶ συγκεκριμένα στὴ Ρωσία. Τὸ ἴδιο τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὅμως στὴν πράξη τὰ ἀντίθετα ἐφαρμόζει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἂν καὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀνεξάρτητη χώρα ἀπὸ τὸ 1828, τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἐπέτρεψε τὴν πλήρη χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας Της καὶ σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς ἐπικρατείας τῆς χώρας.
.               Ὡς πρὸς τὶς δεσμεύσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἔναντι τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας, εἶναι γεγονός, ποὺ δὲν διαψεύσθηκε, ὅτι ὁ Οἰκ. Πατριάρχης εὐχήθηκε στὸν Πρόεδρο τῆς Τουρκίας Ταγὶπ Ἐρντογὰν νὰ στεφθεῖ μὲ ἐπιτυχία ἡ στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση «Κλάδος Ἐλαίας» στὸ Ἀφρίν, ἐντός τῆς Συριακῆς ἐπικράτειας. Ἀνέφερε συγκεκριμένα: «Εἶναι παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ προσευχόμαστε πάντοτε γιὰ τὸ κράτος μας… Ἡ ἀποφασιστικότητα τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν… ἀποτυπώνεται στὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη. Προσευχόμαστε ἐσεῖς καὶ οἱ τουρκικὲς ἔνοπλες δυνάμεις νὰ ἐπιτύχετε καὶ ἡ ἐπιχείρηση “Κλάδος Ἐλαίας” νὰ φέρει εἰρήνη στὴν περιοχή, ὅπως ὑπόσχεται καὶ τὸ ὄνομά της». (Hurriyet Daily News, 26/1/2018). Ὅπως τὸ Φανάρι εἶναι στὴν Τουρκία καὶ ἔχει δικαιοδοσίες ἐντὸς τῆς Ἑλλάδας, τὸ ἴδιο θὰ ἔπρεπε νὰ δεχθεῖ ὁ κ. Βαρθολομαῖος γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ τὴν Οὐκρανία. Ἐξ ἄλλου πρόσφατα ἡ κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, διὰ τοῦ Μητροπολίτη της Ὀνουφρίου, ἀπάντησε στὸ θέμα. Ὁ Σεβ. διευκρίνισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν πολιτική, προσεύχεται ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τῶν δύο χωρῶν, σκοπὸ ἔχει τὴ σωτηρία τοῦ ποιμνίου της καὶ βεβαίως εἶναι κατὰ τῆς βίας καὶ συμπαρίσταται σὲ κάθε θύμα της.
.              Γιὰ Δυτικοὺς γεωστρατηγικοὺς ἀναλυτὲς τὸ Φανάρι καὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν ἀνήκουν στὴ Δύση, ἀλλὰ ἀποτελοῦν κέντρα τῆς «δυτικότροπης» Ὀρθοδοξίας καὶ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἄσκηση φιλοδυτικῆς ἐπιρροῆς στὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ χῶρες, καὶ γιὰ τὸν ἀντίστοιχο περιορισμὸ τῆς ἐπιρροῆς σὲ αὐτὲς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τῆς Ρωσίας.
.              Τὴν ὑποτιμητικὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς Ὀρθόδοξες χῶρες, διατυπώνει μὲ σαφήνεια ὁ ἀμερικανὸς καθηγητὴς τοῦ Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντινγκτον στὸ βιβλίο του «Ἡ σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν καὶ ὁ ἀνασχηματισμὸς τῆς παγκόσμιας τάξης» (ἑλλην. ἔκδ. Terzo Books, Ἀθήνα, 1999, σελ. 218). Γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Ποῦ τελειώνει ἡ Εὐρώπη; Ἡ Εὐρώπη τελειώνει ἐκεῖ ποὺ τελειώνει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη καὶ ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία». (Σημ. Βλέπε τὸν χάρτη, ποὺ ὑπάρχει στὸ βιβλίο τοῦ Χάντινγκτον). Ἐξισώνει δηλαδὴ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ συνεχίζει ὁ ἀμερικανὸς καθηγητής: «Ὁ πρῶτος στόχος ποὺ πρέπει νὰ θέσει ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη, λέει ὁ Μάϊκλ Χάουαρντ, “εἶναι νὰ ἀπορροφηθοῦν ξανὰ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης στὴ δική μας πολιτιστικὴ καὶ οἰκονομικὴ κοινότητα, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ κανονικὰ ἀνήκουν”». Δηλαδὴ «ἐκπολιτισμὸς τῶν Ὀρθοδόξων» – φυσικὰ καὶ τῶν Οὐκρανῶν – σημαίνει ἀπορρόφησή τους στὴ δυτικὴ πολιτιστικὴ ἀντίληψη, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς Πολωνούς, τοὺς Λιθουανοὺς καὶ τοὺς Κροάτες. Ὁ Χάντινγκτον στὸ ἴδιο βιβλίο του ἀναφέρει ὡς πιθανὴ ἐκδοχὴ ἐξέλιξης στὴν Οὐκρανία «νὰ διασπαστεῖ σὲ δύο ξεχωριστὲς ὀντότητες κατὰ μῆκος τῆς πολιτισμικῆς συνοριακῆς γραμμῆς καὶ ἡ ἀνατολικὴ πλευρὰ νὰ συγχωνευτεῖ μὲ τὴ Ρωσία». Φυσικὰ αὐτὸ δὲν τὸ δέχονται οὔτε οἱ δυτικότροποι Οὐκρανοί, οὔτε οἱ ΗΠΑ, ἀλλὰ μπορεῖ στὸ μέλλον ντὲ φάκτο νὰ προκύψει.
.              Τὸ Φανάρι γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν ἐπιρροή του στὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ μειώσει αὐτὴν τῆς Μόσχας ἀγνόησε τὸ προηγούμενο τῆς πολιτικῆς Του πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἐκκλησία Της, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς μεγάλου μέρους τῶν Οὐκρανῶν μὲ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ Κίεβο, ἀγνόησε τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ καταστήσει κανονικούς τοὺς σχισματικούς, ἀφορισμένους καὶ ἀχειροτόνητους κληρικοὺς ἄλλης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας καὶ προχώρησε στὴν ἀνακήρυξή τους σὲ «αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία», πού, κατὰ τοὺς Κανόνες, οὔτε αὐτὸ Τοῦ ἦταν ἐπιτρεπτό.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

.                Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀκριβὲς περὶ τῶν ἀντιλήψεων τοῦ Φαναρίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἴδια τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ποὺ εἶναι σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὅσα ἔπραξε στὴν Οὐκρανία, παρατίθεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὸ Φανάρι, τὴν 1η Αὐγούστου 2018:
.                «Σήμερα στὸν 21ο αἰώνα τὰ δεδομένα γιὰ τὰ ἔθνη – κράτη μεταβάλλονται. Ἡ ἐρήμωση τῆς ὑπαίθρου, ὁ ἐκδημοκρατισμός… ἡ πολυπολιτισμικότητα καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ἀναδομοῦν καὶ ἐπαναπροσδιορίζουν τὸν ρόλο τοῦ ἔθνους – κράτους, ὅπως αὐτὸ ἀνδρώθηκε κατὰ τὸν 20ό αἰώνα. Τὰ ἀνωτέρω δεδομένα ὅπως ἐπίσης ἡ παγκοσμιοποίηση τῆς οἰκονομίας συμβάλλουν στὴ διεθνοποίηση τῆς μέχρι πρό τινος περιχαρακωμένης ἐντὸς τῶν συνόρων ἐθνοκρατικῆς ἑνότητας…». Οὐδεμία ἐκ μέρους τοῦ Σεβασμιωτάτου ἀνησυχία, οὐδεμία ἔκφραση θλίψης γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ τὴ διεθνοποίηση τῶν ἐθνοκρατικῶν ὀντοτήτων. Ἀντίθετα φαίνεται ὡς νὰ εὐνοεῖ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ ὅτι ἐκλαμβάνει τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων ὡς εὐκαιρία ἐνισχύσεως τοῦ ρόλου τοῦ Φαναρίου…
.              Στὴ συνέχεια ὁ Μητρ. Ἀρκαλοχωρίου μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἐξέφρασε τὴν ἑξῆς ἄποψη: «Οἱ σύγχρονες τηλεοπτικὲς σειρές, ποὺ μεταφέρουν τὴν τουρκικὴ πραγματικότητα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ ὁ νέος τρόπος θέασης τῆς Ἱστορίας τοῦ παρελθόντος ἀπὸ τὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν στὰ Βαλκάνια, δημιουργοῦν προϋποθέσεις τῆς ὑπέρβασης τῶν ἐθνικῶν προκαταλήψεων». Ρόλο δηλαδὴ στὴν ἀλλοτρίωση τῶν Ἑλλήνων παίζουν τὰ τουρκικὰ σίριαλ καὶ ἡ γνωστὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν. Αὐτὰ βεβαίως δὲν λέγονται ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο στοὺς Ἕλληνες καὶ πολὺ περισσότερο στοὺς Οὐκρανούς. Ἀντίθετα τονίζει τὸ πόσο σημαντικοὶ εἶναι ὡς λαοί… (Σημ. Δὲς Ζ΄ Μέρος τῆς παρούσης δημοσιογραφικῆς ἔρευνας).
.              Γιὰ τὸ ὅτι τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἀποδέχθηκε τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ ἀείμνηστου Μητροπολίτου Πέτρας Νεκταρίου στὴ Μονὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, στὶς 10 Ἰουνίου 2008, ἐνώπιον τοῦ κ. Βαρθολομαίου: «Νὰ ζηλέψουμε τὶς περιπέτειες ἐκείνων, ποὺ ἄφρονα ἐπέλεξαν τὸν ἀντικανονικὸ καὶ ἀνάγωγο τρόπο τῆς διάσπασης ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ τῆς εὐκληματούσης ἀμπέλου; Ἐμεῖς ἀνήκουμε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἐπειδὴ ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα (Σημ. γρ. sic) καὶ δὲν θέλουμε νὰ κατακερματίζουμε τὸ Γένος μας. Καὶ ὅταν οἱ ἄλλοι (Σημ. γρ. Οἱ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) ἐμφοροῦντο ἀπὸ ξενοκίνητες τάσεις ἀποσκίρτησης φαρμακιδείου καὶ κοραϊκῆς νοοτροπίας, ἐμεῖς ἐκεῖνα τὰ χρόνια δίναμε μάχες γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα γιὰ νὰ κάνουμε ἔτσι καὶ πιὸ ἰσχυρὴ τὴν ἀναφορά μας στὸ Πατριαρχεῖο». Τὰ λεχθέντα ἀνατρέπονται στὴν Οὐκρανία. Ἐκεῖ εὐνοεῖται ὁ κατακερματισμὸς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ τάσεις ἀποσκίρτησης δὲν εἶναι ξενοκίνητες, ἀλλὰ φυσικὰ ἐπακόλουθα τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας….
.              Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μητροπολίτη Ζιχνῶν καὶ Νευροκοπίου Ἱερόθεο ὑπερασπίστηκε τὴν ἀντίληψη, ὅτι μπορεῖ ἡ ἕδρα μίας Ἐκκλησίας νὰ εἶναι σὲ ἐχθρικὴ χώρα, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ ἐθνικὴ ἀκεραιότητα τῆς χώρας ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας ἔχει δικαιοδοσία. Τοῦ ἐπισημαίνει συγκεκριμένα ὅτι «ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἑδρεύουσα εἰς Χώραν ἀλλόθρησκον καὶ ἀλλογενῆ (Σημ. γρ. Προφανῶς καὶ ἐχθρικὴ) ἀδυνατεῖ νὰ ἐκπληρώση τὸ ποιμαντικὸν καὶ πάσης ὑφῆς πνευματικὸν αὐτῆς χρέος ρίχνουν νερὸ εἰς τὸν μύλον τῶν ἀθέων λογίων καὶ τῶν ἀντιεκκλησιαστικῶν καλάμων». (Ἀριθ. Πρωτ. 970, 23 Ὀκτωβρίου 2003). Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ἔχει τὴ συγκεκριμένη ἀντίληψη ΜΟΝΟ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ΟΧΙ γιὰ τὴν Οὐκρανία.-

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ –9 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Z΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἐθνοφυλετισμὸς καὶ τὸ Φανάρι

.                 Πρόσφατα Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπικοινώνησε μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ὑποστηρίξει τὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου στὴν Οὐκρανία. Ὁ λόγος ποὺ τοῦ ἀνέφερε ἦταν: «Ἐμεῖς εἴμαστε Ἕλληνες καὶ πρέπει νὰ ὑποστηρίξουμε τὸ Ἑλληνικὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε μὲ τοὺς Σλάβους». Στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ Ὀκτωβρίου 2019 ἀκούστηκαν οἱ θεωρίες περὶ πανσλαβισμοῦ, στὶς ὁποῖες πρέπει νὰ ἀντισταθοῦν οἱ Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες, ὑποστηρίζοντας τὸν Ἕλληνα Οἰκ. Πατριάρχη…
.                 Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὸ Φανάρι καὶ στὶς 21 Ὀκτωβρίου τοῦ 2018 εἶχε πεῖ μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν ἀνέχονται οἱ ἀδελφοί μας οἱ Σλάβοι τὸ προβάδισμα, τὸ ὁποῖο ἔχει τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ κατὰ συνέπεια τὸ Γένος μας μέσα στὴν Παγκόσμια Ὀρθοδοξία. Ὑπερηφανευόμεθα γι’ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦμε μὲ καθημερινὸ ἀγώνα νὰ κρατήσωμε αὐτὰ τὰ προνόμια, αὐτὰ τὰ δίκαια μὲ τὰ ὁποῖα ἐστεφάνωσε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκ. Συνόδων τὸν Πάνσεπτον Οἰκ. Θρόνον, τὴν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία τῆς Ὀρθοδοξίας… Περάσαμε αὐτὰ τὰ 27 χρόνια διακονοῦντες τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, τὸν Χριστὸ καὶ ὅλα τὰ ἰδανικὰ καὶ τὶς ἀξίες τοῦ Γένους μας, τὶς πανανθρώπινες ἀξίες, τὰ ἰδιαίτερα ἰδανικά, ποὺ ἔχουμε ὡς φυλὴ καὶ ὡς Γένος». Ἀξιοσημείωτο εἶναι πὼς τελείωσε τὴν ὁμιλία του λέγοντας πὼς γιὰ ὅσα ἔπραξε κατὰ τὴν 27ετῆ Πατριαρχικὴ Διακονία του ἔχει ἥσυχη τὴ συνείδησή του. Ἂν ὁ Πατριάρχης ὁμιλεῖ περὶ «ὑπερηφάνειας», περὶ «προνομίων», περὶ «δικαίων», περὶ «ἰδιαίτερων ἰδανικῶν» τῆς Φυλῆς μας, τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν καὶ ἀσυστόλως τὸν κολακεύουν;
.                 Τὸ Φανάρι μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ περὶ ἐθνοφυλετισμοῦ, ποὺ τὸ ἴδιο τὸν ἔχει καταδικάσει. Εἶναι νόμος πὼς ἡ Ἱστορία εἶναι ἀμείλικτη στὴν ἀσυνέπεια. Τὸ 1872 συνεκλήθη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» στὸ Φανάρι, μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου. Αἰτία της ἡ ἐθνοφυλετικὴ ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους κατὰ τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Σύνοδος ἀποκήρυξε καὶ καταδίκασε τὸν «φυλετισμό», κήρυξε σχισματικοὺς ὅσους Βουλγάρους ἀρχιερεῖς τὸν προώθησαν καὶ καταδίκασε ὡς τέτοιους τοὺς προκαθαιρεθέντες καὶ ἀφορισθέντες βουλγάρους ἀρχιερεῖς, τοὺς κληρικούς, ποὺ χειροτονήθηκαν ἀπὸ αὐτούς, συμφρονοῦν καὶ συμπράττουν μὲ αὐτοὺς καὶ δέχονται ὡς «κύριες» καὶ κανονικὲς τὶς ἀνίερές τους εὐλογίες καὶ ἱεροπραξίες.[1]
.         Ὁ «φυλετισμός», ὅπως ὁρίστηκε στὴν Ἔκθεση ποὺ κατετέθη στὴ Σύνοδο τοῦ 1872, εἶναι «ἡ ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ συγκρότησις ἰδίων φυλετικῶν Ἐκκλησιῶν, πάντας μὲν τοὺς ὁμοφύλους ἀποδεχομένων, πάντας δὲ τοὺς ἑτεροφύλους ἀποκλειουσῶν καὶ ὑπὸ μόνον ὁμοφύλων ποιμένων διοικουμένων, ὡς ἀξιοῦσι νῦν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ φυλετισμοῦ»[2]. Ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ 1872 ἀφορᾶ εὐθέως τὴν ἀπόφαση τοῦ κ. Βαρθολομαίου νὰ ἀποδώσει τὸ αὐτοκέφαλο στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Ἐπίσης ἡ ἴδια ἀπόφαση δικαιολογεῖ τὴν ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας διακοπὴ τῆς Κοινωνίας μὲ τὰ Πατριαρχεῖα Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Τὸ 1872 γιὰ τὸ Φανάρι ἦταν Κανόνας τὸ «ἀκοινωνήτῳ κοινωνῶν, ἀκοινώνητος»…
.         Τὸ σχίσμα τοῦ 1872 μὲ τοὺς Βουλγάρους Ὀρθοδόξους εἶχε χαρακτήρα ἔντονα ἐθνικὸ καὶ βοήθησε τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ ἐπιζήσει στὴν Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη. Ὅμως προκάλεσε ἐνδοεκκλησιαστικὲς συγκρούσεις στὰ Πατριαρχεῖα, ποὺ συμμετέσχον στὴ Σύνοδο τοῦ 1872, ἀλλὰ καὶ τὴν πτώση τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Κυρίλλου, ὁ ὁποῖος διαφώνησε μὲ τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου, ἔχοντας τὴ στήριξη τῶν Ἀράβων Ὀρθοδόξων, ποὺ ἦσαν τὸ ποίμνιό του, ἀλλὰ καὶ τῶν Ρώσων.
.         Ὅπως γράφει ὁ Μανουὴλ Γεδεὼν καὶ μεταφέρει στὴ μελέτη του ὁ Παρασκευᾶς Ματάλας, γιὰ τὴν πτώση τοῦ Κυρίλλου χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Φανάρι μία σὲ βάρος του κατάδοση στὴν Πύλη, ὅτι ἐνίσχυε οἰκονομικὰ τὴν Κρητικὴ Ἐπανάσταση, καὶ Αὐτὴ ἀπεφάσισε τὴν ἀντικατάστασή του[3]… Καὶ σήμερα οἱ Ἕλληνες Πρωθιεράρχες, οἱ διαφωνοῦντες πρὸς τὴν ἐνέργεια τοῦ Φαναρίου στὴν Οὐκρανία, πιέζονται ποικιλοτρόπως νὰ τὴν ἐγκρίνουν… Ἀρκεῖ νὰ δεῖ κανεὶς τὸ ὕφος καὶ τὸ ἦθος τῶν γραφομένων σὲ βάρος τους ἀπὸ τοὺς ὑποστηρίζοντες τὸ Φανάρι κονδυλοφόρους, καθὼς καὶ τὶς ἐπισκέψεις ποὺ ἔχουν δεχθεῖ τὸ τελευταῖο χρονικὸ διάστημα ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους πολιτικοὺς καὶ διπλωματικοὺς παράγοντες…
.           Ὑπάρχει ἕνα ἀκόμη κοινὸ στοιχεῖο μεταξὺ τοῦ 1872 καὶ τοῦ 2019. Οἱ πολιτικὲς παρεμβάσεις στὸ Φανάρι, πρὸς ἐνίσχυση τῆς ἀντισλαβικῆς Του δράσης. Τότε ἡ Αὐστροουγγρικὴ καὶ ἡ Ἀγγλικὴ διπλωματία, μαζὶ μὲ τὴν Γερμανικὴ ἦσαν ὑπὲρ τῆς πολιτικῆς καὶ θρησκευτικῆς ρήξης τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ὄχι μόνο μὲ τοὺς Βουλγάρους, ἀλλὰ μὲ ὅλους τοὺς σλάβους, μὲ σκοπὸ τὴν ἀνάσχεση τοῦ πανσλαβισμοῦ, ὅπως ὀνόμαζαν τὸν γεωπολιτικό τους ἀνταγωνισμὸ μὲ τὴν ὀρθόδοξη Ρωσία[4]. Τώρα ἡ ἀμερικανικὴ διπλωματία ἀντικατέστησε τὶς παλιὲς μεγάλες δυνάμεις καὶ συνεχίζει τὴν ἴδια πολιτική…
.               Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας εἶχε καὶ ἔχει ἡγεμονικὲς τάσεις, προβάλλοντας ὄχι τοὺς Στάρετς ποὺ τὴν ἐκόσμησαν, ἀλλὰ τὴν κοσμική της ἰσχύ. Ὅμως ἀντὶ τὸ Φανάρι νὰ Τὴν ἐμπνεύσει καὶ νὰ Τὴν διδάξει στὴν πράξη ταπείνωση καὶ ὀρθόδοξη πνευματικότητα, ἀντὶ νὰ Τῆς τονίσει ὅτι τὸ κύριο στοιχεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ Συνοδικότητα καὶ ὄχι ἡ τύπου Πάπα ἐκκλησιαστικὴ ἡγεμονία, ὑποχώρησε στὸν πειρασμὸ καὶ ἔπεσε στὴν παγίδα νὰ ἀνταγωνιστεῖ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας στὴν κοσμικὴ ἰσχύ. Ἔτσι λ.χ. ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας τονίζει γιὰ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη ὅτι εἶναι «πρῶτος μεταξὺ ἴσων» καὶ οὐδέποτε τὸν ἀποκαλεῖ «Οἰκουμενικό», οἱ Φαναριῶτες ἄρχισαν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι «Πρῶτος χωρὶς ἴσον», δηλαδὴ ὁ Πάπας τῆς Ὀρθοδοξίας… Καὶ ἂν ὁ Μόσχας ἐπιδεικνύει τὴν ἰσχύ του μὲ πολυτελεῖς λιμουζίνες, χλιδάτες ἐκδηλώσεις καὶ πολλοὺς ἄνδρες στὴν προσωπική του ἀσφάλεια, ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τὸ ἴδιο κάνει. Στὶς Βρυξέλλες πρόσφατα χρησιμοποίησε ἐξ ἴσου πολυτελῆ μεταφορικὰ μέσα, παρέστη σὲ λουσάτες δεξιώσεις, εἶχε πολλοὺς ἄνδρες ἀσφαλείας νὰ τὸν προσέχουν….
.             Μπαίνοντας τὸ Φανάρι στὴν κοσμικῆς ἀντιλήψεως ἀντιπαράθεση μὲ τὴ Μόσχα ἦταν ἑπόμενο νὰ συνεργασθεῖ μὲ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, πρὸς μείωση τῆς ἐπιρροῆς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία καὶ ἀντίστοιχη αὔξηση τῆς δικῆς Του ἐπιρροῆς. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ χρησιμοποίησε μέσα ἀντικανονικὰ καὶ ἀντιεκκλησιαστικά. Ἔτσι σήμερα τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἔχει χάσει τὴν ἔξωθεν μαρτυρία ὅτι εἶναι ὁ θεματοφύλακας τῆς ἑνότητας καὶ τῆς κανονικότητας στὴν Ἐκκλησία, ἐνῶ ἀντίθετα τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δείχνει νὰ ὑποστηρίζει τὴν κανονικότητα καὶ ἐπιτυγχάνει ἔντιμοι καὶ καταρτισμένοι θεολογικὰ Ὀρθόδοξοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ νὰ ἀναγνωρίζουν ὅτι στὴν περίπτωση τῆς Οὐκρανίας ἔχει δίκαιο.
.             Ὅπως εἶναι ἡ κατάσταση σήμερα στὴν Ὀρθοδοξία, ἂν δὲν ξεπεραστοῦν ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους τὰ ἐθνικὰ καὶ φυλετικὰ συμπλέγματα καὶ ἡ, ὑπὸ μορφὴ πρωτοκαθεδριῶν, γεωπολιτικῶν ἀνταγωνισμῶν καὶ ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὠφελιμιστικὰ συμφέροντα τῶν Πολιτικῶν ἐξουσιῶν, ἐκκοσμίκευση, δηλαδὴ ἡ ἐμπλοκὴ τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ ἕνα εἶδος Καισαροπαπισμοῦ, Αὐτὴ εἶναι καταδικασμένη νὰ καταλήξει ὁριστικὰ σὲ σχίσμα καὶ στὴν ὕπαρξη μίας κατὰ πλειοψηφία σλαβικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τῶν 150 περίπου ἑκατομμυρίων καὶ μίας κατὰ πλειοψηφία Ἑλληνικῆς τῶν 15 ἑκατομμυρίων πιστῶν, σὺν ὅσοι σχισματικοὶ Σλάβοι τῆς Οὐκρανίας Τὴν ἀκολουθοῦν.
.             Τὸ σχίσμα θὰ εἶναι ὀδυνηρὸ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Πέραν τῶν ἄλλων ἀποδυναμώνει παγκοσμίως τὸ κύρος Της καὶ τὸ πνευματικό Της μήνυμα. Μπορεῖ ἐπίσης νὰ προκαλέσει ἀναταραχὲς στὸ ἐσωτερικὸ τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, στὶς ὁποῖες δὲν ἀποκλείεται νὰ ἱδρυθοῦν ἐνορίες ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν καὶ σὲ αὐτὲς νὰ ἐνταχθοῦν ὅσοι πιστοὶ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ κοινωνοῦν μὲ κληρικούς, ποὺ ἔχουν κηρυχθεῖ ἀκοινώνητοι.-

———————–

[1] Δημητρίου Β. Γόνη «Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Βουλγαρίας καὶ Σερβίας, Β΄ Ἔκδοση, ἐκδ. «Παρουσία», 1996, σελ. 145.

[2] Παρασκευᾶ Ματάλα «Ἔθνος καὶ Ὀρθοδοξία – Οἱ περιπέτειες μιᾶς σχέσης – Ἀπὸ τὸ «Ἑλλαδικό» στὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα», Πανεπ. ἐκδ. Κρήτης, Ἡράκλειο, 2002, σελ. 332.

[3] Αυτ. σελ. 339

[4] Βλ. σχ. Παρ. Ματάλα «Ἔθνος καὶ Ὀρθοδοξία – Οἱ περιπέτειες μιᾶς σχέσης – Ἀπὸ τὸ «Ἑλλαδικό» στὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα, Πανεπιστημιακὲς ἐκδόσεις Κρήτης, Ἡράκλειο, 2002, σελ. 315.

 

,

Σχολιάστε

Ο ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ γιὰ τὸ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Οἱ θέσεις τοῦ Ἀλβανίας Ἀναστασίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

ἐφημ. «Δημοκρατία», 04.12.2019

Μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴ «Δημοκρατία» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος τοποθετεῖται γιὰ τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα ποὺ ταλανίζει τὴν Ἐκκλησία καὶ ξεκαθαρίζει τὶς θέσεις του. Ἀπαντᾶ σὲ σχετικὸ δημοσίευμά μας ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσα κυκλοφοροῦν τὸν τελευταῖο καιρὸ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους γιὰ τὴ στάση ποὺ ἔχει κρατήσει. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔχει ὡς ἑξῆς:

.                  Τὴν Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2019 (ἡμέρα τοῦ μεγάλου σεισμοῦ στὸ Δυρράχιο τῆς Ἀλβανίας) δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα σας ρεπορτὰζ τοῦ κ. Ἀντώνη Τριανταφύλλου μὲ τίτλο «Παρέμβαση Ἀναστασίου ὑπὲρ Μόσχας». Πρόκειται γιὰ μία κακόβουλη διαστρέβλωση τῶν ἀπόψεων, προθέσεων καὶ προτάσεών μου, σχετικὰ μὲ ἕνα εὐαίσθητο καὶ κρίσιμο θέμα, ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη Ὀρθοδοξία. Ὁ ὑπότιτλός του «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ζήτησε πάλι Πανορθόδοξη Σύνοδο (πάγιο αἴτημα τοῦ Κυρίλλου) γιὰ ἐξέταση τοῦ Οὐκρανικοῦ», καθὼς καὶ ὅσα ἀναφέρονται στὸ ρεπορτὰζ ἐπιχειροῦν νὰ διασύρουν τὴν πρόσφατη πρωτοβουλία μου. Ἡ παρέμβασή μου δὲν εἶναι «ὑπὲρ τῆς Μόσχας» ἢ ὑπὲρ ὁποιασδήποτε Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, οὔτε βεβαίως κατὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἶναι κραυγὴ ἀγωνίας ὑπὲρ τῆς συμφιλιώσεως, ὑπὲρ τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας.

1.Τὸ κείμενό μου: «Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων 2019, Ἔκκληση – Δέηση γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως», τὸ ὁποῖο κυκλοφόρησε εὐρύτατα, δὲν ἔχει καμία σχέση, ὅπως ἰσχυρίζεται τὸ «ρεπορτάζ», μὲ τὴν πρωτοβουλία τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων καὶ τὸ αἴτημα τοῦ Πατριάρχου Μόσχας, ποὺ ἀνακοινώθηκαν στὶς 22 Νοεμβρίου 2019. Τὸ συνέταξα λίγο πρὶν ἀρχίσει ἡ Σαρακοστὴ τῶν Χριστουγέννων (γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἐπίτιτλος Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων), σὲ μία περίοδο ἀγωνίας γιὰ τὴ διαμορφωθεῖσα νέα ἐπικίνδυνη πραγματικότητα, ποὺ ἔχει βαθύτατα ἀνησυχήσει τοὺς Ὀρθοδόξους. Τὸ ἀπέστειλα ἐπισήμως στὶς 20 Νοεμβρίου στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ σὲ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες. Στὴ δημοσιότητα δόθηκε στὶς 24 Νοεμβρίου (βλέπε ἰστοσελίδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας orthodoxalbania.net/index.php/el/lajme-2/blog/6975-2019-3).
.                  Ἡ Ἔκκληση τονίζει ὅτι: «Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγματικότητος ἀνήκει ἀναμφιβόλως στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουμε εὐθύνη νὰ συμβάλουμε στὴ συμφιλίωση». Οὐδέποτε ἀμφισβήτησα τὰ καθιερωμένα δικαιώματα ἢ προνόμια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Συμμετέχοντας πάντοτε ὑπεύθυνα στὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, συμπαραστάθηκα σταθερὰ στὶς δημιουργικὲς προσπάθειες τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου (π.χ. στὶς Συνάξεις τῶν Προκαθημένων, στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας). Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τώρα, μὲ ἀγαπῶσα παρρησία, διατυπώνω τὴν ἀγωνία, τὶς ἐκτιμήσεις καὶ τὶς σχετικὲς προτάσεις, ἀποβλέποντας ἀποκλειστικὰ στὴν ἀναζήτηση λύσεως γιὰ τὴν περίπλοκη τωρινὴ πραγματικότητα, ἡ ὁποία προφανῶς διαφέρει ἀπὸ τὴν κατάσταση τοῦ 2018. Αὐτὴ ἡ στάση, στὰ τέλη τοῦ 2019, θεωρῶ ὅτι ἀποτελεῖ οὐσιαστικὴ συμβολὴ στὸ ἔργο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ στὴν ὅλη πορεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

2.Τὸ δημοσίευμα ἀναφέρεται ἐπίσης σὲ μία «αὐστηρὴ ἐπιστολὴ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ἀποκρύπτει, ὅμως, ὅπως ἀποσιωποῦν συστηματικὰ καὶ οἱ «ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι» ἀπὸ τοὺς ὁποίους τροφοδοτεῖται, ὅτι ἀκολούθησε μία ἐμπεριστατωμένη συνοδικὴ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας μας στὶς αἰτιάσεις (21/3/2019), ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων κατέδειξε ὅτι τὸ Μελιτιανὸ σχίσμα, ποὺ ἐπικαλέστηκε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὶς ἐνέργειές του στὴν Οὐκρανία, καθορίζει διαφορετικὲς διαδικασίες θεραπείας τοῦ σχίσματος καὶ ὅτι ἡ τελικὴ λύση του ἐδόθη ἀπὸ τὴν Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (βλ. orthodoxalbania.net/index.php/el/lajme-2/blog/6883-2-2). Ἡ ἐπίσημη ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἀλληλογραφία ἔκλεισε μὲ αὐτὴ τὴν ἀπαντητικὴ ἐπιστολή.

3. Ὅσο γιὰ τὸν ὑπαινιγμὸ τοῦ ρεπορτὰζ περὶ «πανεπιστημιακῆς πηγῆς» ὅτι «ὁ Ἀναστάσιος ξεχνᾶ βασικὲς διατάξεις τοῦ κανονικοῦ δικαίου καὶ κυρίως πῶς δίνονται οἱ Αὐτοκεφαλίες, ὅπως καὶ ἡ Αὐτοκεφαλία στὴ δική του Ἐκκλησία», διευκρινίζουμε ὅτι: Σὲ ὅλες τὶς προηγούμενες περιπτώσεις παραχωρήσεως Αὐτοκεφαλίας -καὶ φυσικὰ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας- ἡ Αὐτοκεφαλία παραχωρήθηκε σὲ κανονικὲς Μητροπόλεις κάθε χώρας, καὶ ὄχι σὲ μικρὰ τμήματά τους ποὺ συγκροτήθηκαν ἀπὸ σχισματικοὺς ἐλλιπῶς ἀποκατασθέντες. Γι᾽ αὐτὸ ἀκολούθησαν εἰρήνη καὶ σύμπνοια. Ἡ διαδικασία παραχωρήσεως τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀντίθετα, προκάλεσε ταραχὴ καὶ διαιρέσεις, ὄχι μόνο στὴ συγκεκριμένη χώρα ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι μία παρατεινόμενη σύγχυση καὶ διαιρέσεις. Κυρίως ὅμως δὲν λησμονοῦμε ὅτι τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στηρίζεται κυρίως σὲ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν καὶ ἄλλων σημαντικῶν Ὀρθοδόξων Συνόδων καὶ ὅτι ἡ Συνοδικότητα εἶναι ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς συνοχῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἐπίκληση, λοιπόν, ἀξιοποιήσεώς της δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ σκοτεινὰ σχέδια. Τὴν ἐπαναλαμβάνουν οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι ὑπεύθυνα καὶ δημόσια ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ λήγοντος ἔτους. Στὴν Ἔκκληση ἰδιαιτέρως τονίσαμε τὴν ἀνάγκη συγκλήσεώς της, «μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση μίας εἰρηνικῆς ρυθμίσεως κοινῶς ἀποδεκτῆς ἀπ’ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».

4. Καὶ μία ἄλλη χαρακτηριστικὴ στρέβλωση: Στὴν Ἔκκληση σημειώνω: «Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαμβάνεται διεθνῶς ὅτι μόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντομότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δημιουργικῶν προτάσεων μεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ μποροῦν νὰ συμβάλουν στὴν ἄμεση ἔναρξη διαβουλεύσεων». Αὐτὴ ἡ πρόταση παρουσιάζεται στὸ ἐν λόγω ρεπορτὰζ ὡς ἑξῆς: «Ὁ Ἀναστάσιος οὐσιαστικὰ πρότεινε ἑαυτὸν ὡς διαμεσολαβητὴ ἀνάμεσα στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴ Μόσχα». Ἡ παραποίηση τῶν ἀπόψεών μου καὶ τὸ αὐθαίρετο συμπέρασμα εἶναι ὁλοφάνερα.

5. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι γιὰ ἕνα τόσο κρίσιμο θέμα ἔχουν κινητοποιηθεῖ ἀνεύθυνα πρόσωπα, μὲ σκοπὸ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιμήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν. Ἀποκαλύπτεται ἕνας συγκεκριμένος ἐπιχειρησιακὸς σχεδιασμός. Ὁρισμένοι χρησιμοποιοῦν τὴν κοινωνικὴ δικτύωση. Τὸ κύριο φερέφωνό τους εἶναι κληρικὸς Μητροπόλεως τῆς Κρήτης (καθοδηγούμενος καὶ προστατευόμενος ἄνωθεν), ὁ ὁποῖος μὲ μία συγκεκριμένη «παρέα κρούσεως» ἀνέλαβαν τὸν ρόλο νὰ εἰρωνεύονται μὲ κακεντρέχεια, νὰ ἐκφοβίζουν καὶ κατὰ τὴ φαντασία τους νὰ τιμωροῦν μὲ ὕβρεις, ἀπειλές, μικρονοϊκὰ σοφίσματα, ἀκόμα καὶ ἄθλιες βωμολοχίες ὅσους ἔχουν διαφορετικὲς προτάσεις γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως. Ἄλλοι χρησιμοποιοῦν τὴ σοβαροφάνεια δημοσιευμάτων, στὰ ὁποῖα ἐπικαλοῦνται ἐκκλησιαστικὲς καὶ πανεπιστημιακὲς πηγές, ὅπως τὸ ἐν λόγῳ «ρεπορτάζ», ὅπου ἀλλοιώνονται τὰ πραγματικὰ δεδομένα καὶ διαβάλλονται ὑπεύθυνες ἀπόψεις ἀκόμα καὶ Προκαθημένων καὶ Συνόδων. Ὅσοι μετέχουν σὲ αὐτὸν τὸν σχεδιασμό, ἀπερίφραστα ἢ μὲ ὑπονοούμενα, ἐπιχειροῦν ἀνενδοίαστα νὰ κολλήσουν ἐτικέτες ἐθνοφυλετικῆς ἐμπνεύσεως, μὲ ἐπιγραφὲς ὅπως «σλαβόφιλοι», «ρωσόφιλοι» καὶ ἄλλα παρόμοια. Πρόκειται γιὰ κατάπτωση ἐκκλησιαστικῆς ἀντιπαραθέσεως, ποὺ ἐξαθλιώνει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ μία κρίσιμη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή.

6. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συμφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ὅπως ἀναφέρουμε στὴν κατακλείδα τῆς Ἐκκλήσεώς μας, δεόμεθα «νὰ ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήματα πρὸς συμφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατομμύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευματική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Μὲ ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ ἐγκάρδιες εὐχές,
Ἀναστάσιος
Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου καὶ πάσης Ἀλβανίας

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος E΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀντιφάσεις καὶ ψευδαισθήσεις

.           Στὴν Ἱεραρχία τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἐτέθη καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διακοπῆς τῆς Κοινωνίας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἦταν πολὺ αὐστηρὸς μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Τόνισε ὅτι τὸν ἐνοχλεῖ βαθύτατα καὶ γιὰ αὐτὸν εἶναι ἀσυγχώρητη ἡ ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας διακοπὴ τῆς Θείας Κοινωνίας. Τὴν χαρακτήρισε «βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καὶ «ἀσυγχώρητο ἔγκλημα» καὶ διερωτήθηκε: «Τί εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία; Ποιός διαφεντεύει; Ὁ Χριστὸς ἢ ἐμεῖς; Καὶ ἐμεῖς ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ καὶ μὲ ποιὰ ἁρμοδιότητα;», γιὰ νὰ προσθέσει ὅτι οὐδεὶς Ὀρθόδοξος μπορεῖ νὰ μὴν κοινωνεῖ μὲ Ὀρθοδόξους χριστιανούς.
.           Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἦταν Συνοδικὸς Μητροπολίτης, ὅταν ὁ σημερινὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ μία μεσαιωνικοῦ τύπου συνεδρίαση διευρυμένης Συνόδου ἐκ 42 Ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου, ποὺ θύμισε τὴν ἀλήστου μνήμης παπικὴ ἱερὰ ἐξέταση, διέκοψε πομπωδῶς, τὴν Κοινωνία μὲ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ὁ Σεβ. Γουμενίσης ἦταν τότε Συνοδικὸς Μητροπολίτης καὶ δέχθηκε τὴν ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχου στὴν πράξη. Ὅταν ἀνακοινώθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου, ἐκεῖνος ΔΕΝ ΠΡΟΣΗΛΘΕ στὴ συνεδρίαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, δείχνοντας ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν ἀπόφαση τῆς διευρυμένης Πατριαρχικῆς Συνόδου. Καὶ δὲν ἦταν ὁ μόνος Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ τὸ ἔπραξε…
.           Σημειώνεται ὅτι ὁ μακαριστὸς Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καταδικάστηκε αὐθαιρέτως, χωρὶς νὰ ἀπολογηθεῖ καὶ χωρὶς καμία οὐσιαστικὴ αἰτιολογία. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἄλλαξε ἄποψη γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὅταν αὐτὸς ἀπεβίωσε. Στὸ τηλεγράφημά του πρὸς τὸν τοποτηρητή, Μητροπολίτη Καρυστίας, τὸν περιέγραψε ὡς «ἐκκλησιαστικὸ ἄνδρα μεγάλου βεληνεκοῦς, πολλὰ προσενεγκόντος τῇ Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος, τῷ εὐλογημένῳ Ἑλληνικῷ Λαῷ καὶ συνόλῃ τῇ Ὀρθοδοξίᾳ…» Καὶ εὐχήθηκε: «Κύριος ἀναπαῦσαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων καὶ ἀνταποδῶσαι τοὺς πολλοὺς ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας κόπους αὐτοῦ…».
.           Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς, ὁ Ρωσίας νόμιμα ἐνήργησε, ποὺ διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὸν Ἀθηνῶν. Ἐφάρμοσε τοὺς 10ο καὶ 11ο Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐπικυρώθηκαν ἀπὸ τὸν 2ο Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἑπομένως ἔχουν οἰκουμενικὸ κύρος. Μὲ βάση αὐτοὺς τοὺς Κανόνες ἐπιβάλλεται διακοπὴ κοινωνίας σὲ ὅσους κοινωνοῦν μὲ ἀκοινωνήτους. Ὁ Ἐπιφάνιος καὶ οἱ λοιποὶ ποὺ χειροτονήθηκαν ἀπὸ τοὺς καθηρημένους καὶ ἀφορισμένους Φιλάρετο καὶ Μακάριο εἶναι ἀνυπόστατα χειροτονημένοι καὶ ἀκοινώνητοι καὶ δὲν ἀποκαταστάθηκαν κατὰ Κανονικὸ τρόπο, ὅπως προβλέπουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἀπὸ τὴν τελεία Πατριαρχικὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία ἀνῆκαν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀναρμόδια Σύνοδο τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου. Δικαιολογημένα λοιπὸν ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ ὅσους ἔχουν κοινωνία μὲ ἀκοινώνητους. Ἐπίσης σημείωσε ὅτι γενικὸ ἔκκλητο ἐφ᾽ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ κανένα Πατριαρχεῖο, οὔτε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό. Ἐπίσης δὲν ὑπάρχει ἐθιμικὸ δίκαιο, ὅταν μάλιστα αὐτὸ δημιουργήθηκε κατὰ τὴν περίοδο τῆς βαβυλωνίου αἰχμαλωσίας τῆς τουρκοκρατίας καὶ ὅταν ἔχουμε τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
.           Ὁ Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος μίλησε διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Γουμενίσσης γιὰ τὴν ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διακοπὴ τῆς Κοινωνίας πρὸς τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἐπὶ τῆς οὐσίας συμφώνησε ὅτι ἡ ἐκ μέρους του διακοπὴ τῆς Κοινωνίας εἶναι πολὺ σοβαρὸ λάθος. Ὅμως σημείωσε ὅτι δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συμβαίνει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ὅτι πρέπει νὰ πάψει γενικὰ νὰ χρησιμοποιεῖται τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὡς μοχλὸς πίεσης γιὰ τὰ διάφορα θέματα ποὺ ἀναφύονταν, ἀναφύονται καὶ θὰ ἀναφύονται στὴν Ἐκκλησία. Καὶ τόνισε: «Εἶναι πολὺ πικρὸς ὁ τρόπος, εἶναι πολὺ ἀπαράδεκτος ὁ τρόπος νὰ κόβεται τὸ μνημόσυνο καὶ ἡ Θεία Εὐχαριστία». Ὁ Σεβ. Σερρῶν, ὁ Σεβ. Πατρῶν καὶ ἄλλοι σημερινοὶ Μητροπολίτες βίωσαν ἀπὸ πολὺ κοντὰ τὴν «πικρὴ καὶ ἀπαράδεκτη» ἀπόφαση τῆς διακοπῆς τῆς Κοινωνίας καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρὸς τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

   Διπλὴ ἀναγνώριση

.           Ὁ Σεβασμιώτατος Δράμας, ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι μπορεῖ νὰ λειτουργήσει καὶ μὲ τὸν Ὀνούφριο καὶ μὲ τὸν Ἐπιφάνιο. Ὁμοίως ὁ Μητροπολίτης Γουμενίσσης ὑποστήριξε πὼς πρέπει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τὴν Αὐτοκέφαλη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀποστασιοποιηθεῖ ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία στὴν Οὐκρανία εἶναι ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο. Δὲν διασαφηνίζουν πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ ὑλοποιηθεῖ. Πρῶτον γιατί ὅταν τὸ Φανάρι ἀναγνωρίζει ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, δὲν μπορεῖ νὰ ἀναγνωρίσει καὶ παράλληλη ἐκκλησιαστικὴ ὀντότητα. Καὶ τὸ δεύτερον, ἀφοῦ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καί, ἑπομένως, ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Ὀνούφριος, ἔχουν διακόψει τὴν Κοινωνία μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ μὲ Μητροπολίτες ποὺ τὸν ἀκολούθησαν στὴν ἐνέργειά του, δὲν μπορεῖ νὰ τεθεῖ θέμα κανονικῆς σχέσης καὶ κοινωνίας μαζί τους. Γιὰ νὰ ὑπάρξει Κοινωνία ἀπαιτεῖται ἡ συμφωνία καὶ τῶν δύο μερῶν, ποὺ σήμερα δὲν ὑφίσταται.
.           Μὲ ἄλλο τρόπο τὸ ἴδιο θέμα ἔθεσε ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Εἶπε ὅτι ἡ ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας δὲν συνεπάγεται ἀμφισβήτηση τῆς κανονικότητας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἶναι ὑπὸ τὸν Ὀνούφριο. Καὶ παρομοίασε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία μὲ ἐκείνη τῶν δυτικῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, ὅπου ὑπάρχουν διπλὲς καὶ περισσότερες δικαιοδοσίες. Ἡ σκέψη τοῦ Σεβ. πάσχει ἐκκλησιολογικά. Ὅταν ὑπάρχει Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σὲ μία χώρα, δὲν εἶναι κανονικὰ δυνατὸ νὰ ἀναγνωρίζεται καὶ νὰ μνημονεύεται ὡς κανονικὴ καὶ μία ἄλλη. Ἡ περίπτωση τῆς Ἐσθονίας εἶναι διαφορετική. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία. Ὑπάρχουν δύο Αὐτόνομες: ἡ μία εἶναι ὑπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ ἄλλη ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Στὶς χῶρες τῆς Εὐρώπης (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο κ.λ.π.) ὑπάρχουν οἱ ἐξαρτημένες ἀπὸ Πατριαρχεῖα Ἐκκλησίες τῆς Διασπορᾶς καὶ δὲν ὑπάρχει πουθενὰ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία.-

Σημείωση. Τοῦ παρόντος θὰ ἀκολουθήσουν τὰ κεφάλαια γιὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς γεωπολιτικῆς στὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, τὴν ἐκ ταύτης ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας, τὸν πειρασμὸ τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς μεγίστη ἁμαρτία σὲ ἕνα κόσμο ποὺ συνεχῶς γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐχθρικὸς πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ καὶ εἰδικότερα πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ ὅλο ρεπορτὰζ θὰ ὁλοκληρωθεῖ μὲ ἕναν ἐπίλογο.

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝῌ τῶν ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ («Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγµατικότητος ἀνήκει ἀναµφιβόλως στὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο».)

Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων
Ἀναστάσιος Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων,
Δυρραχίου καὶ Πάσης Ἀλβανίας
ἐφημ. «Καθημερινή» 23.11.19
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

1. Πολλὰ γράφονται καὶ λέγονται, µῆνες τώρα, σχετικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτηµα. Τὸ πιὸ κρίσιµο καὶ ἀναγκαῖο, ὅµως, εἶναι νὰ τονισθεῖ τὸ χρέος τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστοµος ἐκφράζοντας τὴν πατερικὴ πνευµατικὴ ἐµπειρία καὶ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση διακήρυξε: «Τὸ τῆς Ἐκκλησίας ὄνοµα οὐ χωρισµοῦ, ἀλλὰ ἑνώσεως καὶ συµφωνίας ὄνοµα. Ἐκκλησία γέγονε οὐχ ἵνα διηρηµένοι ὦµεν, ἀλλὰ συνηµµένοι». Καὶ ἀλλοῦ: «Οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεὸν ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι». Ὁποιαδήποτε, λοιπόν, ἐνέργεια ὀφείλει νὰ λαµβάνει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψη τὴ βασικὴ αὐτὴ ἀλήθεια: Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρὶν καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα.

2. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα τοῦ ἔτους, ποὺ πέρασε, δηµιούργησαν μία νέα πραγµατικότητα, μὲ τὴν προφανῆ ἀνάµειξη καὶ γεωπολιτικῶν ἐνδιαφερόντων καὶ σκοπιµοτήτων. Ἡ νέα αὐτὴ κατάσταση δὲν εἶναι δυνατὸν ἐµµέσως ἢ ἀµέσως νὰ ἀγνοεῖται. Ἡ παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἔφερε τὴν ποθητὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων οὔτε τὴν εἰρήνη, ὅπως εἶχε συµβεῖ μὲ ὅλες τὶς προηγούµενες παραχωρήσεις Αὐτοκεφαλίας. Τὸ κεντρικὸ πρόσωπο τοῦ Οὐκρανικοῦ προβλήµατος, ὁ αὐτοαποκαλούµενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, τελικὰ ἀρνήθηκε τὸν Τόµο, κατηγορώντας τὸ περιεχόµενο καὶ τὸν σκοπό του. Οἱ διχασµοὶ ἔχουν ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ ἄλλες περιοχὲς καὶ γενικότερα στὸν Ὀρθόδοξο κόσµο. Παράλληλα, τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν µυστήριον τῆς ἑνότητος καὶ τῆς συγγνώµης -ἡ Θεία Εὐχαριστία- χρησιµοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας κατὰ τὴν ἀντιπαράθεση ὡς µοχλὸς πιέσεως. Δεκάδες ἑκατοµµύρια Ὀρθοδόξων ἔχουν διακόψει τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξ ἄλλου τὸ ζήτηµα τῆς ἐγκυρότητος τῶν χειροτονιῶν ποὺ ἐτέλεσε ὁ αὐτοαποκαλούµενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, ἐνῶ ἦταν ἀφορισµένος καὶ ἀναθεµατισµένος, ἐξακολουθεῖ νὰ διχάζει. Τὰ ἐπώδυνα ἀποτελέσµατα τῆς γενοµένης ἐγχειρήσεως εἶναι πασίγνωστα ὄχι µόνο στοὺς Ὀρθοδόξους κύκλους, ἀλλὰ γενικότερα σὲ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κοσµο.

3. Πρὸς τὸ παρόν, στὶς περισσότερες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐπικρατεῖ µία ἀνησυχητικὴ σιωπή. Οἱ διαφαινόµενες ἑκατέρωθεν πολιτικὲς πιέσεις τραυµατίζουν τὸ πνευµατικὸ κύρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐνῶ ἡ κινητοποίηση ἀνεύθυνων προσώπων, γιὰ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιµήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν, εὐτελίζει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ µία κρίσιµη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή. Ὁρισµένοι ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ἐκφράζουν τὴν προσδοκία ὅτι σιγὰ σιγὰ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες θὰ ἀναγνωρίσουν τὸν παραλαβόντα τὸν Τόµο. Ὅµως, κι ἂν ἀκόµη ὁρισµένες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τὸν ἀναγνωρίσουν, ἀρκετὲς ἄλλες, ὅπως δηλώνουν στὶς µέχρι τοῦδε δηµόσιες τοποθετήσεις τους, θὰ παραµείνουν στὴν ἄρνηση. Μὲ ἀποτέλεσµα µία ἐθνοφυλετικὴ διάσπαση (σὲ Ἕλληνες, Σλάβους καὶ ὅσους ἐπιθυµοῦν ἁρµονικὲς σχέσεις μὲ ὅλους), ἡ ὁποία ἀκυρώνει τὸν πολυεθνικὸ καὶ πολυπολιτισµικὸ χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν οἰκουµενικότητά της. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ σχίσµατα δὲν τὰ διορθώνει αὐτοµάτως ὁ χρόνος οὔτε τὰ ἐπουλώνει· ἀντιθέτως τὰ παγιώνει καὶ τὰ βαθαίνει.

4. Ἐπείγει πλέον νὰ ἀναζητηθοῦν δρόµοι ὑπερβάσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως. Γιὰ τὴν ἀντιµετώπιση τῶν ποικίλων συγκρούσεων στὸν κόσµο τὸ πρῶτο στάδιο ἐνεργειῶν εἶναι ἡ ἀποκλιµάκωση. Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαµβάνεται διεθνῶς ὅτι µόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιµετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντοµότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δηµιουργικῶν προτάσεων µεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ µποροῦν νὰ συµβάλουν στὴν ἄµεση ἔναρξη διαβουλεύσεων.

5. Καιρὸς νὰ τεθοῦν ὡς βάσεις τῶν νέων προσπαθειῶν ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν Ἁγία Γραφή. Π.χ.: «τί δὲ μὲ καλεῖτε, Κύριε Κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω;» (Λουκ. 6:46, πρβλ. Ματθ.7:21)· «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑµῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑµῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωµένους ὑµᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς µισοῦσιν ὑµᾶς … » (Ματθ. 5:44)· «ἄφες ἡµῖν τὰ ὀφειληµατα ἠµῶν, ὡς καὶ ἡµεῖς ἀφίεµεν τοῖς ὀφειλέταις ἠµῶν … » (Ματθ.6:12) « … σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύµατος ἐν τῷ συνδέσµῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφεσ. 4:3, βλέπε καὶ Γαλ. 5:15). Ἀκολουθώντας πιστὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου θὰ διακρίνουµε νέους δρόµους γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως.

6. Ὑπάρχουν λύσεις. Θὰ µᾶς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ τὶς προσδιορίσουµε. Οἱ λύσεις βεβαίως δὲν θὰ ἐπιτευχθοῦν μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ προσβλητικῶν καὶ ἀπειλητικῶν κειµένων ἢ μὲ ἐξωεκκλησιαστικὲς παρεµβάσεις· οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβληθοῦν µονοµερῶς ἢ αὐτοµατως μὲ τὸ πέρασµα τοῦ χρόνου. Κάθε καθυστέρηση ἐπιδεινώνει τὴν ἤδη ὀδυνηρὴ κατάσταση. Καὶ ἂν «στὸ τέλος», «στὸ µέλλον», βρεθεῖ κάποια λύση, θὰ ἔχουν πλέον συσσωρευθεῖ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδοξίας πολλὲς δυσάρεστες σελίδες. Ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς Συνοδικότητος, στὴν ὁποία ἔχει στηριχθεῖ διαχρονικὰ ἡ πορεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ µόνη τελικὰ ποὺ µπορεῖ νὰ ἀνοίξει διέξοδο στὴν ὑφισταµένη κρίση. Συνηγµένοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύµατι, μὲ ἀλληλοσεβασµὸ καὶ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση µιᾶς εἰρηνικῆς ρυθµίσεως, ἔχουµε τὴ δυνατότητα νὰ καταλήξουµε σὲ µία λύση κοινῶς ἀποδεκτὴ γιὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσο ἀναβάλλεται ἡ ἀξιοποίηση τῆς Συνοδικότητος σὲ Πανορθόδοξο ἐπίπεδο, οἱ πολυµερεῖς διασπάσεις στὴν Ὀρθόδοξη Οἰκουµένη θὰ γίνονται πολλαπλὰ ἐπικίνδυνες. Ἡ σηµερινὴ τεχνολογία ἐπιτείνει τὸν θόρυβο, τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀναταραχὴ µεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων· καὶ τελικὰ µειώνεται ἡ ἀξιοπιστία τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν σύγχρονο κόσµο.

7. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ µεγάλη ἑορτὴ τῆς ἐλεύσεως στὴν ἀνθρωπότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συµφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐντείνουµε ταπεινὰ τὴ δέησή µας ὅπως ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήµατα πρὸς συµφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Ὥστε νὰ δικαιούµεθα νὰ συµψάλουµε ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2:14). «Τὰ δὲ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ τοῦ καταλλάξαντος ἡµᾶς ἑαυτῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δόντος ἡµῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς». (Ὅλα δὲ προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος µᾶς συµφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτό του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ µᾶς ἀνέθεσε τὸ ἔργο τῆς συµφιλιώσεως) (Β´ Κορ. 5:18).

8. Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγµατικότητος ἀνήκει ἀναµφιβόλως στὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουµε εὐθύνη νὰ συµβάλουµε στὴ συµφιλίωση. Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατοµµύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευµατική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἀλήθεια ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει Κεφαλὴν τὸν Χριστόν, τὸν σαρκωθέντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, «δι᾽ ὃν τὰ πάντα καὶ δι᾽ οὗ τὰ πάντα» (Ἑβρ. 2:10), «τοῦ δόντος ἡµῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς» (Β´ Κορ. 5:18).

 

,

Σχολιάστε

ΜΟΣΧΑ, ΦΑΝΑΡΙ καὶ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ

Μόσχα, Φανάρι κα Ατοκεφαλία
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ
ἐφημ. «Καθημερινή», 22.11.2019

.               Ἡ σύγκρουση γιὰ τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα τείνει νὰ λάβει διαστάσεις χριστιανικοῦ ἐμφυλίου. Ρωσικὴ Ἐκκλησία καὶ Ὀρθόδοξο Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, εἰδικὰ ἡ Μόσχα, ἔχουν ρίξει στὴ μάχη ὅλα τὰ ὅπλα τους, μὲ σκοπὸ νὰ πείσουν ἢ νὰ πιέσουν τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καὶ τὰ Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα νὰ συνταχθοῦν μὲ τὸ μέρος τους: νὰ μὴν ἀναγνωρίσουν τὴν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀξιώνουν ἀπὸ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο «ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς» οἱ Ρῶσοι, τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἐπιδιώκει τὸ Φανάρι, ποὺ δὲν δείχνει διατεθειμένο νὰ ἀπαρνηθεῖ τὰ ἀπὸ αἰώνων δικαιώματά του.
.               Ἐκ πρώτης ὄψεως ὅλη αὐτὴ ἡ ἀναστάτωση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας δὲν θὰ ἦταν παρὰ μία ἐκκλησιαστικὴ διένεξη, ἂν ἱστορικὰ ἡ θρησκεία δὲν χρησιμοποιεῖτο ὡς ἐργαλεῖο γεωπολιτικῆς ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Ἐν προκειμένῳ ἡ οὐκρανικὴ αὐτοκεφαλία, ὑπὸ τὶς «εὐλογίες» τῆς Δύσης, ἐνισχύει τὴν ἐθνικὴ χειραφέτηση τῆς ἀνεξάρτητης, πλέον, Οὐκρανίας ἀλλὰ γιὰ τὴ Ρωσία, ποὺ θεωρεῖ ἑαυτὴν προστάτιδα τῶν Ὀρθοδόξων (καὶ τῶν συμφερόντων της), σημαίνει ἀπώλεια ἑνὸς σημαντικοῦ ἀγωγοῦ ἐπιρροῆς καὶ ἰσχύος καὶ εἰδικὰ σὲ μία ζωτικῆς σημασίας εὐαίσθητη ἐθνικὰ περιοχή, τὴν ὁποία παραδοσιακὰ θεωρεῖ σάρκα ἐκ τῆς σαρκός της. Γι’ αὐτὸ ἔχει ἐμπλακεῖ ἐνεργὰ καὶ τὸ Κρεμλίνο ἀλλὰ καὶ στὸ πλευρὸ τοῦ Φαναρίου στέκεται ὁ ἀμερικανικὸς παράγοντας καὶ φυσικὰ ἡ Ἀθήνα, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἀλλιῶς.
.               Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀναγνώριση, τελευταία, τῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, μιλώντας (ὁλομέλεια Παγκόσμιας Ρωσικῆς Παλλαϊκῆς Συνάξεως) ἔκανε λόγο γιὰ «ὑλοποίηση ἑνὸς πολὺ συγκεκριμένου σχεδίου, τὸ ὁποῖο ἀποβλέπει στὴν ἀπόσχιση τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ Ρωσία».
.               Ἀπώτερος στόχος τῶν σχεδιαστῶν (ὁ Λαβρὸφ ἀνέφερε ἀνοιχτὰ τὶς ΗΠΑ) κατὰ τὸν Ρῶσο ποιμενάρχη εἶναι «νὰ καταστρέψουν τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», τὴν ὁποία προφανῶς ἐννοεῖ ὑπὸ τὴν ἡγεμονία τῆς Μόσχας. Ὅμως γιὰ τοὺς Ἕλληνες, καὶ ὄχι μόνο, χριστιανούς, ἡ ἑνότητα εἶναι ταυτισμένη μὲ τὸν οἰκουμενικὸ ρόλο τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τὸ ὁποῖο βάλλεται σφοδρότατα ἀπὸ τοὺς Ρώσους, μὲ στόχο νὰ περάσουν τὰ πρωτεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴ Μόσχα. Παράλληλα, ὁ Ἐρντογάν, ποὺ καραδοκεῖ, ἴσως ἀξιοποιήσει τὸ ρωσικὸ «δωράκι», γιὰ νὰ «ὑποβαθμίσει» τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅπως ἀξιώνει τὸ βαθὺ Ἰσλάμ…

 

 

, ,

Σχολιάστε