Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκουμενισμός

“ΚΑΤΩ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ! ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ!”

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΤΑ  ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΟΣ
  ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ 1972
ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗΣ τῆς ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ τῆς Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τῆς ΕΛΛΑΔΟΣ
εἰλημμένο ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ ἐπισκόπου Φλωρίνης Αὐγουστίνου
μὲ τίτλο “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ”,
Ἀθῆναι 1973, ἔκδ. Ο.Ι.Α “Ο ΣΤΑΥΡΟΣ”.

.             Οὗτος ὀρθῶς ἐχαρακτηρίσθη ὡς παναίρεσις, διότι κατὰ τὴν θεωρίαν τῶν Οἰκουμενιστῶν ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἡ τελεία ἔκφρασις τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας, δὲν εἶναι ἡ “μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία”, ἀλλ᾽ εἶναι μία ἐκ τῶν πολλῶν Ὁμολογιῶν καὶ Θρησκειῶν, εἰς τὰς ὁποίας εἶναι κατατετμημένη ἡ ἀνθρωπότης. Διὰ δὲ τῆς ἑνώσεως ὅλων τῶν Ὁμολογιῶν καὶ Θρησκειῶν θὰ προέλθη κατὰ τοὺς οἰκουμενιστὰς ἡ πλήρης θρησκευτικὴ ἀλήθεια. Διὸ καὶ ὡς βάσις τῆς ἑνώσεως τίθεται ὁ λεγόμενος δογματικὸς μινιμαλισμός.
.             Ἀλλ᾽ ὡς παρατηρεῖ ὁ Ὀρθόδοξος Ρῶσος Μητροπολίτης Νικόλαος Κουτρίσκης, “ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Η ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΗ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ MINIMUM ΩΣ ΒΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ, ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΜΙΚΡΥΝΣΙΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΜΕΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΕΝ Τῌ ΟΡΘΟΔΟΞΙᾼ ΔΕΔΟΜΕΝΗΣ ΠΛΗΡΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ. ΒΑΣΙΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΗΡΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΕΙΣ MINIMUM ΑΝΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΠΡΑΓΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΘΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΘΟΝ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ”.
.         Ὡς δὲ παρατηρεῖ καὶ ὁ Μητροπολίτης Σάμου Εἰρηναῖος, ὁ περισσότερον ὅλων μελετήσας καὶ κατανοήσας τὸν ἐκ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κίνδυνον, «δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἐξωθῆται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ πολιτικοὺς καὶ ἄλλους ὑπολογισμούς, νὰ συμμετέχει εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Συμβούλιον καὶ νὰ εἶναι ὀργανικὸν μέλος καὶ νὰ ψηφίζη καὶ νὰ ψηφίζεται καὶ νὰ ὀνομάζη ἡ Γενικὴ Συνέλευσις τοὺς Ἀρχιερεῖς τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ὡς μέλη τῶν ἐπιτροπῶν πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν ἀποφάσεών της, κὰθ ὂν χρόνον ἡ πρωτοβουλία διὰ τὸν ὁρισμὸν τῶν θεμάτων τῆς ἡμερησίας διατάξεως ἀνήκει μόνον εἰς τὴν διοίκησιν τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως. Ἕνας ἐκ τῶν ἡμετέρων καιθηγητῶν, ἐκτιμώμενος βαθέως ὑπ᾽ αὐτῆς, ἠθέλησε νὰ ὑποδείξη μίαν ἀναγκαίαν προσθήκην εἰς τὸ κύριον θέμα τῆς ἐν Ἔβανστον Γενικῆς Συνελεύσεως, ποὺ ἦτο “ὁ σταυρωθεὸς Χριστὸς ἡ ἐλπὶς τοῦ κόσμου”, τὴν προσθήκην καὶ “ἀναστὰς Χριστός”, καὶ ἐν τούτοις ἀπεκρούσθη ἡ τοιαύτη πρότασις» (Ἰδὲ Μητροπολίτου Σάμου Εἰρηναίου, Ἡ Ὀρθοδοξία ἔναντι τῆς Οἰκουμενικῆς Χριστιανικῆς Κινήσεως, Ἀθῆναι 1959, σελ.14, 20).
.             Διαφωτιστικὸν περὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ βιβλίον ἐξέδωκε καὶ ὁ ζηλωτὴς κῆρυξ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ὑπὸ τὸν τίτλον “Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ”. Καταπληκτικὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἐκτίθενται εἰς τὸ βιβλίον τοῦτο. Δίδουν μίαν ζωηρὰν εἰκόνα, ἥτις ἐμβάλλει εἰς φόβον καὶ εἰς τρόμον πᾶσαν Ὀρθόδοξον ψυχήν. Τὰς ἡμέρας δὲ αὐτὰς ἐκυκλοφόρησεν καὶ ἕτερον βιβλίον περὶ Οἰκουμενισμοῦ τοῦ θεολόγου κ. Α. Δελήμπαση, ὑπὸ τὸν τίτλον “Ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ”.
.           Τὸ σύνθημα τῶν Οἰκουμενιστῶν ὡς πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν, τὴν ὁποίαν μισοῦν θανασίμως, εἶναι τοῦτο: “ΚΑΤΩ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ! ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ!”. Φωνὴ ὁμοία πρὸς τὴν φωνὴν τῶν ἀπάτριδων, οἱ ὁποῖοι φωνάζουν: “ΚΑΤΩ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ!”. Καὶ ἡ μὲν φωνὴ τῶν ἀπάτριδων, ὀλιγότερον σημαντικὴ καὶ ἐπικίνδυνος, ταράσσει πᾶσαν πατριωτικὴν ψυχήν. ΕΝΩ Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΔΕΝ ΤΑΡΑΣΣΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ ΤΙ ΕΠΑΘΟΝ ΚΑΙ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΣ ΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ ΕΚ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.
.              Διὰ τοῦτο τὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΣΟΒΑΡΑ, ΣΟΒΑΡΩΤΑΤΗ, ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΘΗ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΕΝ Τῌ ΣΥΝΟΔῼ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ, ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΝΑ ΛΑΒῌ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΘΕΣΙΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΣΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ ΩΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΝ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΣΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ, ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΓΚΑΤΑΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΤΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ. ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΟΝ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣῌ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΣ ΠΑΣΑΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ, ΩΣ ΕΙΝΑΙ Π.Χ. ΑΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΑΙ. Ἤδη τὸ Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας ἀπηγόρευσε τὴν συμμετοχὴν τῶν κληρικῶν του εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν. Τοῦτο ὀφείλει νὰ πράξῃ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

,

Σχολιάστε

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΜΗΤΡΟΠ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ «ἀὴρ δηλητηριώδης, ἐξ Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς προερχόμενος, μία θεολογία, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τὴν θείαν ἀποκάλυψιν ἢ θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὰ θέματα τῆς Πίστεως».

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ
ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ,
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΠΑΠΙΣΜΟ,
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1969

.                   Ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις κινδυνεύει, δὲν εἶναι σχῆμα λόγου, τὸ ὁποῖον δύναταί τις νὰ ἀναφέρη πρὸς δημιουργίαν ἐντυπώσεων. Ἴσως καὶ ὁμιλοῦντες περὶ κινδύνου τῆς Πίστεως νὰ μὴ ἔχομεν συνειδητοποιήση ὅσον πρέπει τὸν κίνδυνον τοῦτον. Εἴθε ὁ Κύριος νὰ διανοίξη τοὺς ὀφθαλμούς μας διὰ νὰ ἴδωμεν εὐκρινῶς τὸν κίνδυνον καὶ λάβωμεν τὰ ἀναγκαῖα μέτρα.
.                   Δίδομεν μίαν σύντομον εἰκόνα τοῦ κινδύνου. Ὄχι ἡ αὔρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ δροσίζουσα τὰς ψυχάς, ἀλλ᾽ ἀὴρ δηλητηριώδης, ἐκ τῶν θεολογικῶν σχολῶν Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς προερχόμενος, ἤρχισεν ἀπό τινος νὰ πνέη καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Φορεῖς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, οἱ ἐκεῖ μετεκπαιδευθέντες θεολόγοι. Οὗτοι, ρηχὰ καὶ ἐπιπόλαια πνεύματα, ὡς πολικὸν ἀστέρα τῆς θεολογικῆς τῶν σκέψεων δὲν ἔχουν τὴν πατερικὴν διδασκαλίαν. Δὲν θαυμάζουν τοὺς οἰκουμενικοὺς διδασκάλους Βασίλειον, Γρηγόριον, Χρυσόστομον, Δαμασκηνόν, Φώτιον, Μάρκον Εὐγενικόν, Γρηγόριον Παλαμᾶν. Ἀλλ᾽ ὡς μικρὰ καὶ ἀνόητα παιδία χάσκουν πρὸ τῶν πεφυσιωμένων ἀσκῶν, πρὸ τῶν μπαλονίων τῆς Δύσεως. Τέκνα αὐτοὶ τῆς Ὀρθοδοξίας θαυμάζουν διαφόρους ὀρθολογιστὰς καὶ ἀρνητικοὺς θεολόγους τύπου Harnack, Tillich καὶ Bultmann. Φρίττει τις ἀναλογιζόμενος ὁποῖον θὰ εἶναι τὸ μέλλον τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου, ἐὰν οἱ νεαροὶ θεολόγοι, οἱ δηλητηριασθέντες ἐκ τῶν μιασμάτων τῆς ἀρνητικῆς θεολογίας τῆς Δύσεως, ἐξακολουθήσουν νὰ καταλαμβάνουν θέσεις καὶ ἐνσυνειδήτως ἢ ἀσυνειδήτως νὰ διαχέουν τὸν ἰὸν τῆς ἀμφιβολίας καὶ ἀπιστίας εἰς τὰς ψυχὰς τῶν Ἑλλήνων.
.                   Μία θεολογία, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τὴν θείαν ἀποκάλυψιν ἢ θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὰ θέματα τῆς Πίστεως καὶ ἐντρέπεται νὰ ἀναφέρη τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου «ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἢ νὰ κάμνη τὸ σημεῖον τοῦ τιμίου Σταυροῦ, ΜΙΑ ΤΟΙΑΥΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΤΑΝΙΚΗ, καὶ εἶναι ἡ μεγαλυτέρα συμφορὰ διὰ τὸν τόπον μας. Μόνον μία ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ, ἐξαρτωμένη ἐκ τῆς Ἐκκλησίας καὶ μόνον δύναται νὰ ἐξουδετερώση τὸν κίνδυνον τοῦτον τῆς Πίστεως.
.                   Ἀλλ᾽ οὐχ ἧττον ἡ Πίστις κινδυνεύει καὶ ἐκ τοῦ ρεύματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅστις κατὰ τὸν ἀείμνηστον Μητροπολίτην Σάμου Εἰρηναῖον εἶναι ἡ αἵρεσις τῶν ἡμερῶν μας, σείουσα ἐκ θεμελίων τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Κατὰ τὴν θεωρίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι ἡ ἀπόλυτος Θρησκεία. Εἶναι μία σχετικὴ θρησκεία. Ἔχει καλὰ στοιχεῖα. Ἀλλὰ μήπως -λέγει- καλὰ στοιχεῖα δὲν ἔχει καὶ ὁ Μωαμεθανισμὸς καὶ ὁ Βουδδισμὸς καὶ ὁ Κομφουκιανισμὸς καὶ εἴ τις ἄλλη παλαιοτέρα καὶ νεωτέρα Θρησκεία; Διὰ τῆς ἀναμίξεως τῶν ἀγαθῶν στοιχείων ὅλων τῶν Θρησκειῶν θὰ σχηματισθῆ, λέγουν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ μία καὶ τελεία Θρησκεία, ἡ πανθρησκεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
.                  Ἄλλη δέ, παρεμφερὴς πρὸς τὸν Οἰκουμενισμὸν κίνησις, εἴναι  ἡ λεγομένη Οἰκουμενικὴ Κίνησις πρὸς προαγωγὴν τῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν διαφόρων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν. Κατὰ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς κινήσεως ταύτης ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ μόνη Ἐκκλησία. Δὲν εἶναι ἡ συνέχεια τῆς μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποίαν ἴδρυσεν ὁ Χριστός. Ἀλλ᾽ εἶναι μία ἐκ τῶν πολλῶν Ἐκκλησιῶν. Πρὸς τί λοιπὸν ἡ ἀποκλειστικότης καὶ οἱ φραγμοί; Δυνάμεθα ἀφόβως, λέγουν, νὰ ἐκκλησιαζώμεθα εἰς οἱανδήποτε Ἐκκλησίαν.
.                Ἕτερος κίνδυνος διὰ τὴν Πίστιν εἶναι ὁ ἐκ τοῦ Πάπα προερχόμενος. Ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία, χωρὶς κατ᾽ οὐσίαν νὰ ἀπομακρυνθῆ οὔτε κατὰ ἓν βῆμα ἀπὸ τὰς πεπλανημένας διδασκαλίας της, ἀλλὰ κρύπτουσα κάτω ἀπὸ περίτεχνον φρασεολογίαν τὰς κακοδοξίας της, ἤνοιξε τὸν διάλογον, ἥπλωσε τὰ δίκτυά της εἰς τὸν ὠκεανὸν τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ συλλαμβάνει τοὺς ἀφελεῖς καὶ ἀμαθεῖς ὡς χάνους. Θέλει τὸν διάλογον μετὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὁ Παπισμός. Ἀλλ᾽ ὁ διάλογος ἐγένετο πολλάκις κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ πάντοτε κατέληξεν εἰς ἀρνητικὰ ἀποτελέσματα καὶ διήνοιξε βαθύτερον τὸ χάσμα. Ἀντὶ νὰ ἑνώση, ἀπεμάκρυνεν περισσότερον τὰς δύο Ἐκκλησίας ἀπ᾽ ἀλλήλων. Καθ᾽ ὃν χρόνον ὁ Ὀρθόδοξος κόσμος, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἐν αἷς καὶ ἡ μικρὰ γωνία τῆς γῆς ἐν τῇ ὁποίᾳ ζῶμεν, εὑρίσκονται ὑπὸ τὸ πέλμα τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ἀθέου κομμουνισμοῦ, καὶ ἐλευθερία καὶ ἄνεσις δὲν ὑπάρχει διὰ θεολογικὰς συναντήσεις καὶ συζητήσεις, ἡμεῖς ἐρωτοτροποῦμεν πρὸς τὸν Πάπα, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιδιώξομεν πρῶτον τὴν ἕνωσιν τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου καὶ νὰ λύσωμεν ἐκκρεμοῦντα ἐντός τοῦ κόσμου τούτου θέματα, καὶ ἔπειτα νὰ σκεφθῶμεν περὶ διαλόγου μετὰ τῶν ἑτεροδόξων.
.                Δυστυχῶς ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ἀδιαφορῶν διὰ τὴν κατάστασιν τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου, ἀδιαφορῶν ἀκόμη καὶ διὰ δόγματα τῆς Πίστεως, ἤνοιξε θύραν εἰς τοὺς ἑτεροδόξους, καὶ δὴ εἰς τοὺς Παπικούς, διὰ νὰ εἰσέρχονται οὗτοι καὶ νὰ ἐξέρχωνται ἀκωλύτως εἰς τὴν μάνδραν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ ἐπιφέρουν ἀνυπολόγιστον φθοράν. Αἱ δηλώσεις του περὶ ἐπικειμένης ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ περὶ κοινοῦ ποτηρίου, εἰς διαφόρους συναντήσεις καὶ τόπους γενόμεναι, ἔχουν συνταράξει τὴν ἀδιάφθορον συνείδησιν τῶν Ὀρθοδόξων. Οἱ πιστοὶ διερωτῶνται, ποῦ βαίνομεν;
.                   Διορατικὰ πνεύματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς ἀντιστάσεως τῶν ποιμένων διαρκῶς ἐλαττουμένης, διαβλέπουν ὅτι ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν θὰ συντελεσθῆ de facto. Ἑκατοντάδας ἐπιστολῶν ἔχω λάβει, ἐξ ὅλων τῶν μερῶν τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνισμοῦ, διὰ τῶν ὁποίων πιστὰ τῆς Ἐκκλησίας τέκνα ἐκφράζουν τὴν ἀνησυχίαν των ἐξ ἀφορμῆς τῶν διαφόρων ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καὶ μὲ ἐρωτοῦν, πῶς ἡ συνείδησίς μου ὡς Ὀρθοδόξου ἐπισκόπου ἐπιτρέπει νὰ μνημονεύω τοῦ ὀνόματος Ἀθηναγόρου. Τὸ Ἅγιον Ὄρος συνταράσσεται. Τὸ μνημόσυνον τοῦ Ἀθηναγόρου ἔπαυσεν ἐκεῖ. Μέγας κίνδυνος ἐπίκειται διασπάσεως τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου ἐκ τῶν ἀκαίρων, ἀντικανονικῶν καὶ ἀντορθοδόξων ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχου. Εἰς τὰς ψυχὰς πολλῶν Ὀρθοδόξων λειτουργῶν ἔχει δημιουργηθεῖ κρίσις συνειδήσεως. Καὶ ἐν τούτοις ἡμεῖς ἑτοιμαζόμεθα νὰ ἑορτάσωμεν τὴν εἰκοσαετηρίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου!

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ “ΚΟΚΤΕΪΛ” ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (π. Διον. Τάτσης)

 

Τὸ ψεῦδος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
τοῦ π. Διον. Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος»,
ἀρ. φ. 2078, 17.07.15
ΨΕΥΔΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΤΙΦΡΟΝΟΥΝΤΕΣ – Στὸν ἀπόηχο τοῦ φυλλαδίου «Ἅγ. Παΐσιος σύγχρονος ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως»

Πρὸς ἀγαπητοὺς ἀντιφρονοῦντες …
Στὸν ἀπόηχο τοῦ φυλλαδίου
«Ἅγ. Παΐσιος σύγχρονος ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως»
τοῦ π. Ἀναστ. Γκοτσοπούλου

 .               Τὸ φυλλάδιο «Ἄγ. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, σύγχρονος Ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως», ποὺ ἐκδώσαμε μὲ ἀφορμὴ τὴν πρώτη πανήγυρη τοῦ Ἁγίου στὸ παρεκκλήσιο τῆς ἐνορίας μας, δημιούργησε ἀρκετὴ αἴσθηση καὶ ἔτυχε θερμῆς ὑποδοχῆς, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὴν ἀνατύπωσή του καὶ τὴ διανομή του σὲ δεκάδες χιλιάδες ἀντίτυπα, τὶς δεκάδες ἀναδημοσιεύσεις του σὲ ἰστοσελίδες καὶ ἱστολόγια, τὰ ἑκατοντάδες σχόλια ποὺ ἀναρτήθηκαν καὶ τὶς ἐπικείμενες μεταφράσεις του σὲ ἄλλες γλῶσσες.
.              Ἀσφαλῶς ὑπῆρξαν καὶ ἀντιδράσεις, ποὺ ἐπιβεβαιώνουν, ἂν μὴ τι ἄλλο, ὅτι ἄγγιξε τὸν «τύπον τῶν ἥλων» ἐκπληρώνοντας τὸ σκοπό του, πού, ὅπως σημείωνα στὸ εἰσαγωγικὸ σημείωμα, ἦταν «μὲ ἀφορμὴ ἐπιστολὴ τοῦ ἰδίου τοῦ Ἁγ. Παϊσίου» νὰ τεθοῦν «πολὺ ἐπιγραμματικὰ κάποια κρίσιμα ζητήματα πρὸς εὐρύτερο πνευματικὸ προβληματισμό».
.              Εὐχαριστῶ πολὺ ὅλους ὅσοι καθ’ οἱονδήποτε τρόπο συνέβαλαν στὴν ἔκδοση καὶ ἐπανέκδοση τοῦ φυλλαδίου, στὴ δημοσίευση στὸ διαδίκτυο, στὴ διανομή του μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου (ἄγνωστο σὲ μένα ἄτομο μὲ ἐνημέρωσε ὅτι τὸ ἀπέστειλε σὲ περισσότερες ἀπὸ 3.000 διευθύνσεις!). Εὐχαριστῶ, ἐπίσης, ὅσους ἐξέφρασαν τὴ θετική τους κρίση μὲ δημόσιο σχόλιο ἢ προσωπικὸ μήνυμα.
.              Εὐχαριστῶ, ἐπίσης, εἰλικρινὰ καὶ ὅλους ὅσοι ἄσκησαν αὐστηρή, ἀκόμα καὶ σκληρή, κριτικὴ καλοπροαίρετα ἢ καὶ κακοπροαίρετα – ὁ Θεὸς μόνο ξέρει! – διότι μὲ τὸ δικό τους τρόπο συνέβαλαν στὸν εὐρύτερο προβληματισμὸ γύρω ἀπὸ τὰ σοβαρὰ θέματα ποὺ ἔθεσε ὁ Ἅγιος Παΐσιος μὲ τὴν ἐν λόγῳ ἐπιστολὴ καὶ τὴ στάση του.
.              Θὰ ἤθελα λοιπὸν νὰ ἀπευθυνθῶ ἰδιαιτέρως σὲ ὅσους μοῦ ἄσκησαν κριτικὴ :

Α. Κατ’ ἀρχὰς δὲν αἰσθάνομαι, γιατί ἁπλούστατα δὲν εἶμαι, οὔτε ἀγωνιστής, οὔτε πρόμαχος τῆς ἀλήθειας, οὔτε ἐγγυητὴς τῆς πίστεως, οὔτε πιστεύω ὅτι θὰ σώσω τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν κόσμο, οὔτε, οὔτε, οὔτε … Ἀπολύτως τίποτα ἀπ’ αὐτά! Δὲν πιστεύω, ἐπίσης, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ σταματήσουμε τὸν Οἰκουμενισμό. Ἀσφαλῶς ΟΧΙ! Τὸ «μυστήριο τῆς ἀνομίας» ποἐκφράζεται σὅλη του τὴν πληρότητα μὲ τὸ διαχριστιανικὸ καὶ διαθρησκειακὸ οἰκουμενισμὸ δὲν θὰ σταματήσει μἐνέργειες ἀνθρώπων, ὅπως ἔχουν προφητεύσει ἡ Ἁγ. Γραφὴ καὶ οἱ Ἅγιοι. Ὁ Χριστός μας διερωτήθηκε ἄν, ὅταν ἔρθει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, θὰ βρεῖ πίστη πάνω στὴ γῆ! Οἱ Ἅγιοι λένε ὅτι οἱ ἀσεβέστεροι ὅλων στὰ ἔσχατα θὰ εἶναι οἱ κληρικοί! Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήσει!
.           Τί κάνουμε ἐμεῖς λοιπόν; Ἁπλῶς αὐτὸ ποὺ λέει ἡ συνείδησή μας, αὐτὸ ποὺ ἐπιτάσσει τὸ ποιμαντικό μας χρέος, αὐτὸ ποὺ μάθαμε ἀπὸ τοὺς δασκάλους μας, ἔτσι ὥστε νὰ ἐνημερώνουμε ὅσους θέλουν νὰ ἀκούσουν, καὶ ἴσως κάποιοι, Χάριτι Θεοῦ, λίγοι ἢ πολλοί, νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴ δαιμονικὴ σύγχυση καὶ πλάνη.
.              Ἂς μοῦ ἐπιτρέψετε, ὅμως, καὶ κάτι προσωπικό: Εἶχα τὴν ξεχωριστὴ εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μαθητεύσω κοντὰ σὲ σπουδαίους κατὰ Χάριν ἀνθρώπους: τὸν Γεώργιο Οἰκονόμου τὸν Κατηχητὴ (μαθητὴ π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου), τὸν π. Ἀντώνιο Ἀλεβιζόπουλο καὶ τὸν Δρυινουπόλεως Σεβαστιανό, τοὺς ὁποίους θαύμαζα μεταξὺ πολλῶν ἄλλων γιὰ τὴν πίστη, τὸ πάθος καὶ τὴν ἐπιμονὴ γιὰ τὴν Ἀλήθεια, τὴν καθαρότητα, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀσυμβίβαστο τοῦ ἀγώνα τους καὶ τὴν πολὺ καλὴ τεκμηρίωση τῶν ἰσχυρισμῶν καὶ ἀπόψεών τους. Ἴσως κάποια ἀπ’ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα νὰ μὲ ἔχουν ἐπηρεάσει, κατὰ τὸ «μ’ ὅποιον δάσκαλο θὰ κάτσεις»… Μακάρι βέβαια νὰ τοὺς ἔμοίαζα καὶ σὲ αὐτὰ καὶ στὰ λοιπὰ χαρίσματά τους. Ἂς εἶναι αἰωνία τους ἡ μνήμη καὶ νὰ εὔχονται καὶ γιὰ μένα!

Β.  Ὁρισμένοι θεώρησαν τὶς σκέψεις μου ἐπὶ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἰδιαίτερα αὐστηρές, καὶ παρέμειναν στὴν αὐστηρότητα χωρὶς νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν οὐσία τῆς ὑποθέσεως. Τοὺς παραπέμπω στὰ ὅσα γράφει ὁ Ἅγιος στὴν ἐπιστολή του, ἀναφερόμενος ὄχι στοὺς οἰκουμενιστὲς ἀλλὰ σὲ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὸ-παραδοσιακὸ φρόνημα καὶ ἀντιδροῦν στὸν οἰκουμενισμό: «Θέλουμε οἱ ἄλλοι νὰ ἔχουν τὸν ἴδιο μὲ ἐμᾶς πνευματικὸν χαρακτήρα. Ὅταν κάποιος ἄλλος δὲν συμφωνῆ μὲ τὸν χαρακτήρα μας, δηλαδὴ ἢ εἶναι ὀλίγον ἐπιεικὴς ἢ ὀλίγον ὀξύς, ἀμέσως βγάζομε τὸ συμπέρασμα ὅτι δὲν εἶναι πνευματικὸς ἄνθρωπος. Ὅλοι χρειάζονται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Ὅλοι οἱ Πατέρες προσέφεραν τὰς ὑπηρεσίας των εἰς Αὐτήν. Καὶ οἱ ἤπιοι χαρακτῆρες καὶ οἱ αὐστηροί. Ὅπως διὰ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητα καὶ τὰ γλυκὰ καὶ τὰ ξινά, καὶ τὰ πικρὰ ἀκόμη ραδίκια (τὸ καθένα ἔχει τὶς δικές του οὐσίες καὶ βιταμίνες), ἔτσι καὶ διὰ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι εἶναι ἀπαραίτητοι. Ὁ ἕνας συμπληρώνει τὸν πνευματικὸν χαρακτήρα τοῦ ἄλλου». Γιὰ τὸν Ἅγιό μας, ὁ καθένας ἔχει τὸν ἰδιαίτερο χαρακτήρα του, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἡ “πικράδα” χρειάζεται στὴν Ἐκκλησία μας! Μακάρι νὰ ἤμουν κι ἐγὼ ἕνα ἀπὸ τὰ “πικρὰ ραδίκια” τοῦ Ἁγίου μας! Σκεφτεῖτε, ὅμως, ἀγαπητοί, μήπως ἠθελημένα τονίζετε τὴν αὐστηρότητα τοῦ ὕφους, λόγῳ τοῦ ὅτι ἀποφεύγετε νὰ ἀντιμετωπίσετε τὴν οὐσία τοῦ λόγου: τὴν ἔνοχη ἀπραξία καὶ ἀδιαφορία σας μπροστὰ στὸ τραγικὸ πρόβλημα τῆς ἔκπτωσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ τὴν ὑπηρεσία του σὲ ἄνομα καὶ ἀντίχριστα σχέδια.

Γ. Σὲ ὅσους ἔχουν ἀντίρρηση ἐπὶ τῆς οὐσίας θὰ ἤθελα νὰ πῶ:

Ἀγαπητοὶ ἀντιφρονοῦντες,

  1. Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι σᾶς στενοχώρησε πολύ, πάρα πολύ, ὁ Ἅγ. Παΐσιος μὲ αὐτὰ ποὺ καταλογίζει στὸν «μεγάλο» γιὰ σᾶς Ἀθηναγόρα καὶ στοὺς ὁμόφρονες αὐτοῦ οἰκουμενιστές. Γράφει μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια καὶ ζητᾶ, μάλιστα, νὰ δημοσιευθεῖ ὅτι ὁ Ἀθηναγόρας καὶ οἱ ὅμοιοί του: «ἀγάπησε ἄλλη γυναίκα, τὴν παπικὴ ἐκκλησία καὶ ἀρνήθηκε τὴν Ὀρθοδοξία μας»!, «Δὲν ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματικὴ οὔτε φλοιό»!, «δὲν ἔχουν ἀγαπήσει τὸν Θεό, ἀλλὰ ἔχουν κοσμικὴ ἀγάπη»!, «σκανδαλίζει τὰ μικρὰ καὶ μεγάλα παιδιὰ» [τί λέει, ἀλήθεια, ὁ Χριστὸς γιὰ τοὺς σκανδαλίζοντες τοὺς μικρούς του μαθητές, ὅτι εἶναι “μεγάλοι” ἢ ὅτι πρέπει νά …;!], «συνεταιρισμὸς ἁμαρτωλῶν»!, «ἔλλειψη σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καὶ Ποιμένων μὲ πατερικὲς ἀρχές»!, «οἱ φιλενωτικοὶ δίνουν τὸ πρῶτο πλῆγμα στὴν Ἐκκλησία»!, «ἀκατανόητα καὶ δυστυχῶς βλάσφημα ὅσα λέει καὶ κάνει ὁ Ἀθηναγόρας»! κ.ο.κ.

  2. Καὶ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς ὅτι ἐνῶ ὁ Ἅγιος εἶναι τόσο γλυκύς, ἀνεκτικὸς καὶ ἤπιος μὲ τοὺς κάθε εἴδους ἁμαρτωλούς, ὄχι ἁπλῶς εἶπε, ἀλλὰ ἔγραψε καί, μάλιστα, ζήτησε νὰ δημοσιευθοῦν οἱ ἀνωτέρω πολὺ σκληροί, ΓΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟ, χαρακτηρισμοὶ καὶ κρίσεις του.

Κάνω λάθος, ἀγαπητοί μου;

  1. Σᾶς καταλαβαίνω ὅτι, μὴ μπορώντας νὰ καταφερθεῖτε κατὰ τοῦ Ἁγίου, στρέφεστε κατ’ ἐμοῦ. Ὅπως πάντα: κανένα στοιχεῖο, καμία ἀπάντηση, ἀλλά: πληθώρα λεκτικῶν προπηλακισμῶν, συστάσεις γιὰ φίμωσή μου καὶ ἀπειλὲς ὅτι θὰ ἐπιληφθεῖ ἡ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη καὶ ἡ Ι. Σύνοδος! Συκοφαντίες μέχρι καὶ τοῦ σημείου ὅτι εἶμαι «πράκτορας τῆς ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς» καὶ πιθανὸν «μασόνος»! Πάντα ἀνωνύμως – πλὴν μίας φαιδρᾶς περιπτώσεως. Καθόλου πρωτότυπο! Ἄλλωστε, ὁ καθένας προσφέρει στὸ δημόσιο διάλογο ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας του! Φίλοι μου, μὴν ταλαιπωρεῖσθε, διότι δὲν πτοοῦμαι οὔτε πρόκειται νὰ ἐκχωρήσω σὲ κανένα τὸ θεῖο δῶρο τῆς ἐλευθερίας τῆς σκέψεως καὶ τοῦ λόγου ὄντας ἀσφαλῶς ἕτοιμος νὰ ἀναλάβω τὶς συνέπειες, ἂν χρειαστεῖ.

  2. Ἐγὼ ἐπιμένω: Σᾶς παρακαλῶ, ἀπαντῆστε σὲ ὅσα ὁ Ἅγιος γράφει. Ἐμένα ἀφῆστε με στὴν ἄκρη, μὴ μὲ ὑπολογίζετε καθόλου! Στὶς ἔντονες ἐνστάσεις, τὶς σοβαρὲς κατηγορίες καὶ τοὺς αὐστηρότατους χαρακτηρισμοὺς τοῦ Ἁγίου ἀπαντῆστε, ἂν μπορεῖτε!

  3. Καὶ τελικά, τὸ βασικότερο ἐρώτημά μου: γνωρίζετε, ἀγαπητοί μου, ΕΝΑΝ, μόνο ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΙΛΗΣΕΙ ΘΕΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ, ὅπως τὸν ζοῦμε στὶς μέρες μας;;!

Αὐτὰ γιὰ τὴν ὥρα. Ἔχουν ὅμως ἐνδιαφέρον καὶ ἄλλα κείμενα μὲ ὑπογραφὴ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ

.           «Σκανδαλίστηκαν» ὁρισμένοι, ἐπειδὴ ἕνας ἁπλὸς παπὰς τόλμησε, νὰ ἀσκήσει κριτικὴ στὸν «μέγα» κατ’ αὐτοὺς Ἀθηναγόρα. Παραβλέπουν ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἄσκησε κριτικὴ στὸν Ἀθηναγόρα καὶ μάλιστα ζήτησε τὴ δημοσίευσή της στὸν “Ὀρθόδοξο Τύπο”. Δυστυχῶς ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἀπόλυτη ἀντιστροφὴ τῆς ἠθικῆς: ἐνῶ γιὰ τὸν Ἅγιο ὁ Ἀθηναγόρας σκανδάλισε μὲ τὶς ἐνέργειές του, γιὰ ὁρισμένους “ἐκκλησιαστικούς” σκανδαλίζει ὅποιος μιλάει γιὰ τὸν Ἀθηναγόρα!

Α. Δύο ἁπλὰ ἐρωτήματα πρὸς ἀντιφρονοῦντες καὶ ὑπερασπιζομένους τὸν «μέγα» (σᾶς λέει κάτι ὅτι καὶ οἱ μασόνοι τὸν χαρακτηρίζουν «μέγα» (Πυθαγόρας 1977, τ. 5, σ. 5), καὶ «μεγάλο ὀραματιστὴ τῆς ἑνώσεως τῶν Χριστιανῶν» (Ἰλισσός, 1973, τ. 97, σ. 41);):

1.     Ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωσε τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ «μεγάλου»: «Ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ οὗτος μέγας κληθήσεται» (Ματθ. ε´ 19). Διαβάζοντας τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγ. Παϊσίου συνεχίζετε νὰ πιστεύετε ὅτι ὁ Ἀθηναγόρας ἐκπληρώνει τὰ κριτήρια τοῦ Ματθ. ε´ 19 γιὰ νὰ τὸν ἀποκαλεῖτε «μέγα»; Μήπως ἀντὶ διθυράμβων ἔχει ἀνάγκη ἐντονοτέρων ἰκετηρίων εὐχῶν;

2. Ὅταν ἐξελέγη Πατριάρχης ὁ Ἀθηναγόρας (1948) στὴν Κωνσταντινούπολη ζοῦσαν περίπου 250.000 Ἕλληνες μὲ ἔντονη παρουσία στὴν οἰκονομικὴ καὶ πνευματικὴ ζωὴ τῆς Πόλεως. Τὸ 1955 ἐπὶ Πατριαρχίας του ἔγιναν τὰ περίφημα Σεπτεμβριανά, τὸ πογκρόμ, ὁ ἀφανισμὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὅπως ἀποδείχθηκε, ὁλόκληρο τὸ τουρκικὸ κράτος προετοιμαζόταν ἐπὶ μακρὸν ἐναντίον κάθε ἑλληνικοῦ στοιχείου (ἐκκλησίες, νεκροταφεῖα, σπίτια, σχολεῖα, ἐπιχειρήσεις, κλπ).

Ἀδυσώπητα τὰ ἐρωτήματα:
Πῶς ὁ «μέγας» Ἀθηναγόρας δὲν πῆρε χαμπάρι τί σχεδίαζαν οἱ Τοῦρκοι κάτω ἀπὸ τὴ μύτη του;
Πῶς ὁ «μέγας» Ἀθηναγόρας δὲν μπόρεσε μὲ τὶς τόσες διασυνδέσεις καὶ φιλίες (βλ. Τρούμαν….) νὰ ἀποτρέψει τὸ ἔγκλημα κατὰ τοῦ ποιμνίου του;
Πῶς ὁ «μέγας» Ἀθηναγόρας δὲν κατόρθωσε οὔτε κἂν νὰ ἐνημερώσει τὸν Ἑλληνισμό, γιὰ νὰ προστατευθεῖ στοιχειωδῶς καὶ νὰ διαφυλάξει τὰ κειμήλιά του;
Πῶς οἱ παλαιότεροι μαρτυρικοὶ Πατριάρχες τοῦ Γένους, ἐπὶ Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μὲ τὶς διασυνδέσεις τους ἀκόμα καὶ στὴν ὀθωμανικὴ Διοίκηση ἐνημερώνονταν καὶ ἔτσι προλάβαιναν καὶ προστάτευαν τὸ ποίμνιό τους μὲ φανερὲς καὶ μυστικὲς ἐνέργειες;
Καὶ τέλος, πάλι ἐπὶ τοῦ «μεγάλου» Ἀθηναγόρα, τὸ 1964 δὲν ἐκδιώχθηκαν οἱ ὑπόλοιποι Ἕλληνες γιὰ νὰ παραμείνουν μετὰ τὸ Κυπριακὸ (1974) ἐκεῖ οἱ σημερινοὶ μόλις 2.000-3.000 ;
Ὁ Ἀθηναγόρας παρέλαβε ζωντανὸ Ἑλληνισμὸ στὴν Πόλη 250.000 ψυχὲς καὶ τί παρέδωσε; Ἀληθινὰ πιστεύετε, ἀγαπητοί, ὅτι ἦταν «μέγας»;

Β. 1. Μὲ τὸ πρόβλημα τῆς μασονικῆς ἰδιότητας τοῦ Ἀθηναγόρα, ἀγαπητοί, πιστέψτε με, δὲν ξεμπερδεύετε εὔκολα, ἰσχυριζόμενοι τόσο ἐπιπόλαια πὼς εἶναι ψέματα ὅσα γράφουν τὰ μασονικὰ περιοδικά! Πιστεύετε ὅτι οἱ μασόνοι εἶναι ἀνόητοι καὶ ἐπιπόλαιοι νὰ διακινδυνεύσουν νὰ ἐκτεθοῦν χαρακτηρίζοντας τὸν Ἀθηναγόρα μασόνο, μόλις τέσσερις μῆνες μετὰ τὸ θάνατό του; Πέθανε στὶς 7.7.72 καὶ ἀναφορὰ στὴ μασονική του ἰδιότητα ἔχουμε στὸ Τεκτονικὸ Δελτίο, 1972 (Νοέμβριος-Δεκέμβριος), τ. 104, σ. 232 κ.ἑξ. ὅπου ἀναφέρονται στὸ τεκτονικὸ «μνημόσυνο» ποὺ τέλεσαν στὶς 12.10.1972 στὴν Ἀθηναϊκὴ Μασονικὴ Στοὰ «Ἁρμονία»! Καὶ εἶναι πάμπολλες οἱ ἀναφορὲς καὶ οἱ λεπτομέρειες γιὰ τὴ μασονική του ἰδιότητα! Γιατί δὲν λένε, ἀλήθεια, ὅτι ἦταν μασόνος καὶ ὁ Πατριάρχης Δημήτριος;
.                 Βέβαια, μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι κανένας ἀπὸ ὅσους μὲ κατηγόρησαν γιὰ τὴν παραπομπὴ σὲ τεκτονικὰ περιοδικὰ δὲν τὸ ἔκανε ἐπωνύμως (πλὴν τῆς γνωστῆς, φαιδρᾶς περιπτώσεως στερουμένης ἀξιοπρεπείας…)! Προφανῶς, ἀγαπητοί μου, γνωρίζετε τὴν ἀλήθεια καὶ κηδόμενοι τῆς ἀξιοπρέπειάς σας κρύβεστε, διότι δὲν θέλετε νὰ ἐκτεθεῖτε! Συνετὰ ἐνεργεῖτε, καὶ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, διότι ὅταν ἔρθουν στὴ δημοσιότητα καὶ κάποια στοιχεῖα ἀπὸ μὴ μασονικὲς πηγὲς γιὰ τὸν «μέγα», ποῦ θὰ κρυφτεῖτε γιὰ νὰ δικαιολογήσετε τὰ ἀδικαιολόγητα; Οἱ σχέσεις Ἀθηναγόρα-οἰκουμενισμοῦ-μασόνων-θεοσοφιστῶν ἔχουν τραγικὸ ἐνδιαφέρον… Λίγη ὑπομονὴ …

2. Τὸ πρόβλημα μὲ τὴ μασονικὴ ἰδιότητα τοῦ Ἀθηναγόρα δὲν εἶναι τὰ μασονικὰ περιοδικά. Καὶ ἂν θέλετε, ἀκόμα, τὸ κυρίως πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ ὅτι ἦταν ἁπλὰ μασόνος. Τὸ πρόβλημα εἶναι σοβαρότερο: ὁ Ἀθηναγόρας ὑπηρέτησε μὲ συνέπεια καὶ μαχητικότητα, ὅσο κανένας ἄλλος, τὴ μασονικὴ θρησκευτική, ἐκκλησιαστικὴ πολιτική, ὅπως ἔχει καταγραφεῖ στὰ ἀπόρρητα μασονικὰ κείμενα π.χ. στὸ Τυπικὸ μυήσεως στὸν 32ο μασονικὸ βαθμό, ὅπου ἐκεῖ ἐκτίθεται μὲ θαυμαστὴ σαφήνεια ἡ μασονικὴ θρησκευτικὴ πολιτική, ποὺ ταυτίζεται καὶ ὁλοκληρώνεται μὲ τὸν οἰκουμενισμὸ (βλ. ἀναλυτικότερα στὸ τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ φυλλαδίου καὶ στὰ ἄρθρα τοῦ Μοναχοῦ Ἀβερκίου). Ποιός διαφωνεῖ; Ποιός ἔχει σοβαρὸ καὶ ὑπεύθυνο ἀντίλογο;

3.        Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὶς 28.11.2013 μὲ ἐπίσημο ἀνακοινωθέν Του διέψευσε ὅτι εἶναι μασόνος ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Ἡ ἐπαινετὴ αὐτὴ ἐνέργεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καθιστᾶ ἀπολύτως ἀπαραίτητη τὴν προσφυγὴ τοῦ Πατριαρχείου στὶς ἁρμόδιες Ἀρχὲς γιὰ προστασία τῆς μνήμης τοῦ Ἀθηναγόρα ἀπὸ τὴ συκοφαντία (ἂν εἶναι συκοφαντία), ὅτι ἦταν μασόνος, τὴν ὁποία κατ’ ἐπανάληψιν ἔχουν διατυπώσει οἱ ἴδιοι οἱ μασόνοι στὰ ἐπίσημα περιοδικά τους. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος κατανοεῖ ὅτι ἡ μομφὴ ἐναντίον του περὶ μασονίας ἔχει ἀντίκτυπο καὶ στὸ ὄνομα καὶ στὴ διακονία τοῦ Οἰκουμ. Θρόνου καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ δικαίως καὶ λίαν ἐπαινετῶς ἀντέδρασε. Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ ἐνεργήσει ἄμεσα καὶ γιὰ τὴν προστασία τοῦ ὀνόματος τοῦ πνευματικοῦ του Πατέρα; Δὲν ἔχει μεγαλύτερη ὑποχρέωση νὰ προστατεύσει τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη ἑνὸς κεκοιμημένου Πρωθιεράρχου ἀπὸ τὶς συκοφαντίες τῶν ἐχθρῶν της Ἐκκλησίας μας; Νομίζω, θὰ συμφωνήσετε, ὅτι δὲν θὰ ἔχει κανένα νόημα μία ἁπλὴ διάψευση ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ὑποχρεωθοῦν οἱ ἴδιοι οἱ μασόνοι ἀπὸ τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπιγόνους τοῦ Ἀθηναγόρα νὰ ἐπιβεβαιώσουν ἢ νὰ ἀναιρέσουν τὰ ὅσα ἔχουν γράψει γι’ αὐτόν.
.         Ἀγαπητοί, συγχωρέστε με γιὰ τὸν “σκανδαλισμὸ” ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει καὶ συνέχεια, διότι «ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑ(ἡ)μᾶς».

 

Πάτρα 18.7.2015
π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος
Ἐφημέριος Ι. Ν. Ἄγ. Νικολάου Πατρῶν
τηλ. 6945-377621, agotsopo@gmail.com

, ,

Σχολιάστε

ΚΑΘΙΖΗΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ (π. Διον. Τάτσης)

 

Καθίζησις ὀρθοδόξου φρονήματος

τοῦ πρωτ. π. Διον. Τάτση

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος»
ἀρ. φ. 2076, 03.07.15

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.               Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ὁ μεγάλος δράκοντας ποὺ ἐπὶ δεκαετίες τώρα ἀπειλεῖ τὴν Ὀρθοδοξία, χωρὶς νὰ προκαλεῖ ὅμως τὴν ἀνάλογη ἀνησυχία στοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς λαϊκούς. Συνήθως στὴ χώρα μας οἱ δραστηριότητες τῶν οἰκουμενιστῶν φτάνουν ὡς εἰδήσεις τοῦ ἐξωτερικοῦ δελτίου, μιὰ καὶ ἐκτὸς τῆς χώρας λαβαίνουν χώρα, χωρὶς νὰ προκαλοῦν πολύ. Δὲν ἔχουν τὸ θάρρος ἀκόμη οἱ μεγαλόσχημοι κληρικοὶ τοῦ οἰκουμενισμοῦ νὰ συγχρωτιστοῦν καὶ νὰ συμπροσευχηθοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος, γιατί γνωρίζουν ὅτι οἱ ἀντιδράσεις θὰ εἶναι δυναμικές. Αὐτὸς εἶναι ὁ βασικὸς λόγος ποὺ ἡ ἀνησυχία τοῦ πιστοῦ λαοῦ εἶναι μειωμένη.
.               Δὲν πρέπει ὅμως νὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὸ τί συμβαίνει σὲ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου καὶ τί σχέδια ἀπεργάζονται οἱ ἀδίστακτοι οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι φιλοδοξοῦν νὰ τοὺς γράψει ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία ὡς μεγάλους πρωταγωνιστὲς τοῦ ὁράματος τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως καὶ ἐπιμένουν νὰ ἀδιαφοροῦν τὸ τί γράφει ἡ ἱστορία γιὰ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ φιλενωτικούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διαπράξει ἐγκληματικὲς πράξεις εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅταν μελετήσει κανεὶς τὶς σελίδες της, συμπεραίνει ἀσφαλῶς ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σκέφτονται καὶ ἀποφασίζουν ἀντιχριστιανικῶς! Δυστυχῶς, ἔτσι συμβαίνει πάντα μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐπιμένουν φανατικῶς καὶ χωρὶς φόβο Θεοῦ, γιὰ νὰ πετύχουν ἰδιοτελεῖς καὶ ἐγκόσμιους σκοποὺς καὶ ὄχι βέβαια γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς μίας Ἐκκλησίας, δηλαδὴ τῆς Ὀρθοδοξίας.
.               Ο οκουμενιστες εναι πικίνδυνοι καὶ πρέπει πάντα νὰ παρακολουθοῦμε τὶς δραστηριότητές τους. Ὅμως οἱ ἐγχώριοι μητροπολίτες δὲν εὐκαιροῦν γιὰ κάτι τέτοιο. χουν λλες πασχολήσεις. Δραστηριοποιονται γύρω π τν αυτό τους, διοργανώνουν πολυδάπανες κα προκλητικς φιέστες γι τν προβολή τους, προκειμένου ν κανοποιήσουν τ φοβερ πάθος τς φιλοδοξίας, νὰ ἀποσπάσουν τὸ χειροκρότημα, χωρὶς νὰ ἔχουν πετύχει κάτι σπουδαῖο στὴν μητρόπολή τoυς. Δυστυχῶς τὸ φρόνημά τους εἶναι ἀμιγῶς κοσμικὸ καὶ γίνεται ἡ αἰτία νὰ μένουν ἀδιάφοροι καὶ ράθυμοι ἀπέναντι στοὺς οἰκουμενιστὲς ἢ νὰ σύρονται «λόγῳ ὑπακοῆς» ἀπὸ τοὺς ἐνοίκους τοῦ Φαναρίου. Εναι μάταιο ν περιμένει κανες εαισθησία σ θέματα πίστης, λλ κα θικς, π νθρώπους ποὺ βιώνουν τν ρχιερωσύνη τους μ τρόπο ριστοκρατικό, φιλόδοξο, φιλήδονο κα φιλάργυρο. Ἂς μὴ θεωρηθοῦν τὰ λόγια μου αὐτὰ ὑπερβολικὰ καὶ συκοφαντικά. Ἐπιβεβαιώνονται σχεδὸν καθημερινὰ μ τ ρχιερατικ συλλείτουργα στς πανηγύρεις ερν ναν κα στ νομαστήρια τν μητροπολιτν. Εἶναι καιρὸς οἱ ἁπλοὶ κληρικοὶ καὶ μοναχοί, ἀλλὰ καὶ οἱ πιστοί, νὰ ἀναπληρώσουν τὸ κενὸ ποὺ δημιουργοῦν οἱ ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται εἰς τόπον Χριστοῦ, ὄχι ὅμως πάντοτε καὶ εἰς τύπον! Χρειάζεται εὐαισθητοποίηση στὰ θέματα τῆς πίστης καὶ ἱερὸς ζῆλος, ποὺ δὲν θὰ ἀφήνουν τοὺς οἰκουμενιστὲς νὰ ἔχουν ἀποτελέσματα στὶς προσπάθειές τους.
.               Ὁ λόγιος ἁγιορείτης μοναχὸς Θεοκλητὸς Διονυσιάτης τὸ 1964, σχολιάζοντας τὴν τότε ἐπικρατοῦσα ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση, ποὺ δὲν διαφέρει σχεδὸν καθόλου ἀπὸ τὴ σημερινή, ἔλεγε: «Ἀφήνομεν κραυγὴν πόνου διὰ τὸ κατάντημά μας. Εἰς τόσην καθίζησιν ὀρθόδοξου φρονήματος ἐφτάσαμε, εἰς τόσην ἀφιλοτιμίαν, ὥστε σπανίως νὰ ἀκούεται μία φωνὴ διαμαρτυρίας, μία φωνή, ἕνα σφύριγμα ὀρθοδόξου ποιμένος, ἐν ὄψει ἐπιδρομῆς τῶν κατολίκων; Γνωρίζουν οἱ ἡμέτεροι, ὅτι οἱ Λατίνοι πανηγυρίζουν τὸν ἐπερχόμενον ἐκλατινισμόν μας;» (Ὀρθόδοξα μελετήματα, 1974, σελ. 63).
.               Ἡ ἀγωνία τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοκλήτου ἂς γίνει καὶ δική μας ἀγωνία, γιατί πολλὰ δεινὰ θὰ μᾶς φέρουν οἱ οἰκουμενιστές, ἐὰν δὲν περιοριστοῦν μὲ τὶς δυναμικές μας ἀντιδράσεις.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΒΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ (π. Διον. Τάτσης)

Η ΒΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

τοῦ πρωτ. π. Διον. Τάτση
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τῦπος»,
ἀρ. τ. 2074, 19.06.15

Η ΒΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ-1 Η ΒΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ-2

,

Σχολιάστε

ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΚΟΙΝΟ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ὁ Πάπας

νοικτς σ κοιν ορτασμ το Πάσχα Πάπας Φραγκίσκος,
ὥστε νὰ γιορτάζεται ἀπὸ κοινοῦ ἀπὸ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: …Πολλὴ δουλειὰ γιὰ τὴν «Πανορθόδοξη» τὸ 2016! Ὁ Οἰκουμενισμὸς «χτυπάει κόκκινο». Καὶ μὲ σπουδὴ μάλιστα. Στρώνεται τὸ ἔδαφος.

.             Τὴν διάθεση τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας νὰ ὁρισθεῖ σταθερὴ ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ γιὰ τὸ Πάσχα, ὥστε νὰ γιορτάζεται ἀπὸ κοινοῦ ἀπὸ ὅλους τοὺς χριστιανούς, ἔκανε γνωστὴ ὁ πάπας Φραγκίσκος, κατὰ τὴν ὁμιλία του στὴ Βασιλικὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Λατερανοῦ, στὴν Ρώμη.
.             «Ἡ (Ρωμαιοκαθολικὴ) Ἐκκλησία εἶναι διατεθειμένη νὰ ὁρίσει μία σταθερὴ ἡμερομηνία γιὰ τὸ Πάσχα, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ γιορτάζεται τὴν ἴδια ἡμέρα ἀπὸ ὅλους τοὺς χριστιανούς. Ἀπὸ τοὺς Καθολικούς, Ὀρθόδοξους καὶ Προτεστάντες», τόνισε ὁ Φραγκίσκος.
.             Ὁ ποντίφικας προσέθεσε ὅτι «ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία εἶναι διατεθειμένη νὰ σταματήσει νὰ ἀκολουθεῖ τὴν καθορισμένη, ἕως τώρα, ἡμερομηνία, ἡ ὁποία ἀντιστοιχεῖ στὴν πρώτη πανσέληνο μετὰ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία». [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΟΓΡ.»: Δὲν διευκρινίζεται στὸ ρεπορτὰζ ἂν ἡ παπικὴ Ἐκκλησία εἶναι διατεθειμένη ἐπίσης νὰ σταματήσει νὰ ἀκολουθεῖ τὶς ἀπὸ ἕνδεκα αἰῶνες ἕως τώρα αἱρετικὲς δοξασίες της.]
.             Ὅπως ἀναφέρουν ἰταλοὶ σχολιαστὲς πρόκειται γιὰ σημαντικὴ κίνηση οἰκουμενικοῦ διαλόγου, μετὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ Ἀργεντινοῦ πάπα, νὰ κάνει ἀναφορά, κατὰ τὴν τελετὴ ἐνθρόνισής του, μόνον στὸν τίτλο τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης.
.             Σύμφωνα μὲ πληροφορίες, ἐπίσης, ὁ Φραγκίσκος, τὴν ἐρχόμενη ἑβδομάδα θὰ προχωρήσει σὲ νέα κίνηση ποὺ πρόκειται νὰ ἐνισχύσει τὸ πνεῦμα διαλόγου καὶ ἀδελφοσύνης μὲ τοὺς Ὀρθόδοξους.

ΠΗΓΗ: tovima.gr

, , ,

Σχολιάστε