Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο

ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

ρντογν κα σχίσμα προβληματίζουν τ Φανάρι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Μέρος 1ο

.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προβληματίζεται μὲ τὶς δυσκολίες ποὺ προκαλεῖ στὴ λειτουργία του καὶ στὴ ζωὴ τῆς ἐναπομένουσας στὴν Τουρκία ρωμαίικης κοινότητας ἡ κυβέρνηση Ἐρντογάν, καθὼς ἐπίσης καὶ μὲ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 24 Μαρτίου καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μίλησε γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς στὴ γείτονα χώρα. «Ζοῦμε μὲ δυσκολίες καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ παρόν. Οἱ δυσκολίες αὐτὲς εἰς τὸ πρόσφατον ἀκόμη παρελθὸν ἦσαν πολὺ μεγάλες, ἦσαν ἀνυπέρβλητες», τοὺς εἶπε καὶ προσέθεσε: «Αὐτὲς οἱ δυσκολίες κατά τινα τρόπον ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὅταν καὶ ἐμεῖς, οἱ Ρωμιοί, καὶ οἱ ἄλλες μειονότητες ποὺ ζοῦν ἐδῶ, γιὰ ἕξι χρόνια τώρα στερούμεθα τοῦ αὐτονοήτου δημοκρατικοῦ δικαιώματός μας νὰ διεξαγάγουμε ἐκλογὲς γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε τὰ διοικητικὰ σώματα τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ τῶν λοιπῶν εὐαγῶν ἱδρυμάτων μας. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία κατάφωρος ἀδικία γιὰ τοὺς μὴ μουσουλμάνους κατοίκους αὐτῆς τῆς Πόλεως, αὐτῆς τῆς χώρας; Γιατί νὰ ὑφιστάμεθα αὐτὴ τὴν διάκρισι;».
.            Ἐνδεικτικὸ τῆς καταπίεσης ποὺ ὑφίσταται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση εἶναι τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα στὶς 16 Μαρτίου, τοῦ Νίκ. Μαγγίνα, προσωπικοῦ φωτορεπόρτερ τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ στελέχους τοῦ Πατριαρχείου τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του. Τὸ ἄρθρο εἶναι προσεκτικὰ γραμμένο, ὅπως ὅλα τὰ Φαναριώτικα κείμενα. Ἀναφέρεται στὸ παζάρι Ἐρντογάν, τὸν ὁποῖο ἀναφέρει σκέτα «πρόεδρο», νὰ ἀνταλλάξει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης μὲ τὴν λειτουργία στὴν Ἀθήνα τοῦ κτισμένου ἐπὶ βυζαντινῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας «τεμένους τῆς κατάκτησης» (Φετιχιὲ τζαμί).
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Μαγγίνας σημειώνει, προφανῶς μὲ σαφῆ ἐξουσιοδότηση, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο «δὲν θὰ ἤθελε γιὰ τὴν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς νὰ τεθεῖ ὁποιοδήποτε θέμα ἀνταλλάγματος». Ὅμως στὴ συνέχεια γράφει: «Στὴν περίπτωση ποὺ παραχωρεῖτο τὸ Φετιχιὲ τῆς Ἀθήνας σὲ μουσουλμανικὴ χρήση, τότε ἡ Μονὴ Παμμακαρίστου, μετέπειτα τέμενος τοῦ Φετιχιὲ καὶ σήμερα μουσεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ, σὲ ἀντιστάθμισμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὀρθόδοξη λατρεία στὴν Κωνσταντινούπολη»… Διερωτᾶται κανείς: Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνταλλαγή; Δὲν εἶναι συναλλαγή;…
.         Σημειώνεται ὅτι ἐνῶ ὁ Ἐρντογὰν ἀπειλεῖ ὅτι θὰ μετατρέψει σὲ τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ὁ κ. Μαγγίνας κάνει καὶ δεύτερη πρόταση ἀνταλλαγῆς: «Ἐὰν δὲν εὐοδοῦται αὐτὸ (Σημ. γρ. Ἡ Μονὴ τῆς Παμμακαρίστου) νὰ ἀνοίξει ὡς ὀρθόδοξος ναός, μία ἄλλη σκέψη θὰ ἦταν νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία (Σήμ. γρ. Σὲ ἀνταλλαγὴ πρὸς τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας) ὁ δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία Ναὸς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ αὐτὸν νὰ ἀποτελεῖ, κατὰ καιρούς, ἀντικείμενο μεγάλης συζήτησης, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία γιὰ ὁρισμένες ἔστω ἑορτές». Τὸ ἄρθρο του ὁ κ. Μαγγίνας τὸ τελειώνει γράφοντας πὼς οἱ σκέψεις του αὐτὲς περὶ ἀνταλλαγῆς «ἴσως δώσουν στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν τὴν ἀφορμὴ μίας διαφορετικῆς προσέγγισης τῆς πρότασης γιὰ τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας». Ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχικὸ Μέγαρο οὐδὲν δημοσιοποιεῖται χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Μαγγίνας εἶναι τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφοσίωσης πρόσωπο, τὸ ἄρθρο ἔχει τὴ σημασία του.
.         Νομίζω ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, μετὰ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, ποὺ τὸ Φανάρι παρεμβαίνει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ στὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ καὶ ζητεῖ, ἔστω ἐμμέσως, ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ παζαρέψει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἢ ναοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴ λειτουργία στὴν Ἑλληνικὴ πρωτεύουσα τοῦ τζαμιοῦ – συμβόλου τῆς ἅλωσης τῆς Βασιλεύουσας καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῶν Ἑλλήνων στοὺς Ὀθωμανούς.
.         Ἡ πρόταση ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι τυχαία. Ὁ κ. Μαγγίνας οὔτε μόνος του ἐνήργησε, οὔτε ξαφνικὰ τοῦ ἦρθε ἡ ἔμπνευση νὰ προτείνει «στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν» τὸ ἄνοιγμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀπολύτως ἀνισοβαρὲς ἀντάλλαγμα. Ἂν γινόταν παζάρι –σημειώνεται ὅτι πάγια ο λληνικς κυβερνήσεις ποστηρίζουν πς δν χωρε παζάρι γι τ νοιγμα τς Σχολς τς Χάλκης, γιατί ατ εναι θέμα νθρωπίνων δικαιωμάτωνμόνο τ νοιγμα στν ρθόδοξη λατρεία τς γίας Σοφίας στν Κωνσταντινούπολη θ μποροσε ν συζητηθε γι τ νοιγμα το Φετιχι τζαμιο στν θήνα.

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ «ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ»

Μήνυμα το Βαρθολομαίου σ σους μφισβητον τ Φανάρι

Ἀποδέκτες, τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας
γιὰ τὴ στάση του στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας,
ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας

Ρεπορτὰζ
Ἀντώνης Τριανταφύλλου
18.03.2019

.             Σαφὲς μήνυμα σὲ ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας, τὰ δικαιώματα καὶ τὰ προνόμια τῆς πρωτόθρονης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης ἔστειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνήμερα τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. «Ἔναντι τῶν ὅποιων ἀμφισβητήσεων τῶν δικαίων καὶ προνομίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου προβάλλουμε τὴν καθαγιασμένη πράξη, τάξη καὶ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας», εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος στοὺς ἑκατοντάδες πιστοὺς ἀπὸ τὴ ρωμαίικη κοινότητα τῆς Πόλης, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου, ποὺ ἐκκλησιάστηκαν στὸ κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
.             Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μνημόνευσε κανονικά τοὺς προκαθημένους καὶ τῶν 15 Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Τὸ μήνυμά του στὸ κήρυγμά του ἦταν σαφές: Ἀπευθύνθηκε μὲ καυστικὸ τρόπο τόσο στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετώπισε τὴν ἀπονομὴ τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία ὅσο καὶ στὴ στάση ἄλλων αὐτοκέφαλων Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως αὐτὴ τῆς Ἀλβανίας. Ὅλα τὰ νεοπαγῆ Πατριαρχεῖα (Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας) καὶ οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες (Ἀθηνῶν, Βαρσοβίας, Τιράνων καὶ Πρέσοφ) λαβαν τν Τόμο τς Ατοκεφαλίας τους μόνο μ τν πογραφ το Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα ὅμως πολλὲς διερωτῶνται πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ χορηγήσει μονομερῶς Τόμο Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες γνωρίζουν τὴν πηγὴ τῆς ἀνεξαρτησίας τους, παρ’ ὅλα αὐτὰ ἀντιδροῦν στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, προκαλεῖ εὔλογα ἐρωτήματα ποιὰ μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ πραγματικὰ κίνητρα ποὺ ἐκπορεύονται ἀπὸ τὴ στάση τὴν ὁποία τηροῦν ἀπέναντι στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὸ Κίεβο.

[…]

 

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΣΤΗΡΙΞΗ ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ στὸ Οὐκρανικό

Στήριξη σ Φανάρι μ πιφυλάξεις
π τν κκλησία Κύπρου σ Οκρανικ

.           Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, συζήτησε σήμερα ἐκτενῶς τὸ θέμα τοῦ Αὐτοκεφάλου της Ἐκκλησίας Οὐκρανίας, ποὺ ὅπως ἀναφέρεται σὲ σχετικὴ ἀνακοίνωση «ἅπτεται τῆς ἑνότητος στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας».
.             Στὴν ἀνακοίνωση ἀναφέρεται ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος φρονεῖ, ὅτι ἡ ἐξαγγελία τῆς παραχώρησης τῆς αὐτοκεφαλίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔγινε «μὲ σκοπὸ τὴν εἰρήνευση καὶ τὴν ἐπίτευξη τῆς ἑνότητας τῆς ἐκεῖ Ἐκκλησίας», ἀλλὰ εἶναι φυσικὸ – προστίθεται – νὰ δοθεῖ κάποιο εὔλογο χρονικὸ διάστημα γιὰ νὰ φανεῖ τὸ ἀποτέλεσμα.
.           «Ἂν ὁ στόχος αὐτὸς δὲν ἐπιτευχθεῖ, ἀναμένουμε ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, χρησιμοποιώντας τὸν ρυθμιστικό του ρόλο, τὸν ὁποῖο τοῦ παρέχει ἡ θέση του ὡς Πρώτου στὴν Ὀρθοδοξία, νὰ συγκαλέσει, εἴτε πανορθόδοξη Σύνοδο, εἴτε Σύναξη τῶν Προκαθημένων, γιὰ νὰ ἐπιληφθεῖ τοῦ θέματος», ἀναφέρεται στὴν ἀνακοίνωση.
.           Ἐπίσης, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ὑποστηρίζει ὅτι καὶ στὴν περίπτωση ἐπίτευξης ἑνότητας γύρω ἀπὸ τὴν νέα ἡγεσία, «θὰ πρέπει καὶ πάλι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ βρεῖ τρόπο καθησύχασης τῆς συνείδησης τῶν πιστῶν, γιὰ τὴν ἐγκυρότητα τῆς χειροτονίας καὶ τῶν μυστηρίων ποὺ τελοῦνται ἀπὸ τὴν Ἡγεσία αὐτή».
.           Στὴν ἀνακοίνωσή της, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου ἐπισημαίνει ὅτι ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου ἑνὸς Προκαθημένου ἀπὸ ἄλλη Ἐκκλησία (δηλαδὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη ἀπὸ τὴν Μόσχα) «γιὰ ὁποιοδήποτε διοικητικὸ ἢ δικαιοδοσιακὸ λόγο, δὲν μαρτυρεῖ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος τῆς ταπείνωσης». Ἐπίσης, γίνεται ἀναφορὰ στὸ θέμα τῆς ὁμοφωνίας καὶ ἀφήνεται νὰ νοηθεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Μόσχας δὲν τὸ τηρεῖ.
.           Ἐξ ἄλλου, σημειώνεται ὅτι «κάθε ἔθνος δικαιοῦται, μὲ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἐθνικῆς του ἀνεξαρτησίας, νὰ ἐπιζητήσει καὶ τὴν ἐκκλησιαστική του αὐτοκεφαλία».

 

ΠΗΓΗ: skai.gr

 

, ,

Σχολιάστε

ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ: «ΟΧΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ»

πιμένει τ Φανάρι:
Δ
ν πιθυμομε τροποποιήσεις στ Σύνταγμα

.             Τὴν θέση τοῦ Φαναρίου ὅτι δὲν ἐπιθυμεῖ τροποποιήσεις στὰ ἄρθρα 3 καὶ 21 τοῦ Συντάγματος διατύπωσε ἀντιπροσωπεία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κατὰ τὴ συνάντησή της μὲ τὸν Ὑπουργὸ Παιδείας, Κώστα Γαβρόγλου. Γιὰ τὸ κείμενο ποὺ δόθηκε χθὲς στὴ δημοσιότητα καὶ ἀφορᾶ στὴν ὑλοποίηση τῆς συμφωνίας μεταξὺ ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, ὑποστήριξε ὅτι «θέλει ἐπεξεργασία» ἀπὸ πλευρᾶς Πατριαρχείου.
.             «Ἐπαναλάβαμε τὴν ἀνησυχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τὸν προβληματισμό του γιὰ τὶς συζητούμενες τροποποιήσεις τοῦ ἑλληνικοῦ Συντάγματος», ἀνέφερε, μετὰ τὸ πέρας τῆς συνάντησης, ὁ μητροπολίτης Γέρων Πριγκιποννήσων, Δημήτριος. Ὅπως σημείωσε, τὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν τροποποίηση τῶν ἄρθρων 3 καὶ 21 τοῦ Συντάγματος.
.             «Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν τροποποίηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο ἔγινε στὸν καιρό του μὲ πάρα πολλοὺς κόπους μετὰ ἀπὸ πολλὲς θυσίες καὶ ἀναμονὲς καὶ τὸ ὁποῖο τιμᾶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὡς θεσμὸ διεθνοῦς δημοσίου δικαίου καὶ ρυθμίζει τὶς σχέσεις του μὲ τὴν ἑλληνικὴ Πολιτεία καὶ τὴν ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία καὶ ἀποτρέπει κρίσεις ποὺ ὑπῆρξαν στὸ παρελθόν. Δὲν ἐπιθυμεῖ, ἐπίσης, τὴν προσθήκη στὸ ἄρθρο αὐτὸ περὶ οὐδετεροθρησκείας. Τὴ θεωρεῖ μὴ ἀπαραίτητη τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἐπίσης, τὸ Πατριαρχεῖο τιμᾶ τὴν ἑλληνικὴ οἰκογένεια. Πιστεύει, ὄντως, ὅτι εἶναι θεμέλιο τοῦ ἔθνους καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ στὸ ἄρθρο 21 νὰ διασαλευθεῖ φραστικά», τόνισε.
.             Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τῆς μισθοδοσίας τῶν κληρικῶν, ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου -ἐπισημαίνοντας ὅτι ὁ διάλογος περιελάμβανε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν ἑλληνικὴ Πολιτεία χωρὶς τὴ συμμετοχὴ τοῦ Πατριαρχείου- ὑπογράμμισε: «Ἡ Μητέρα Ἐκκλησία ἀγκαλιάζει ὅλον τὸν κλῆρο. Ὄχι μόνο τὸν κλῆρο τῶν δικῶν της καθεστώτων τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐν Ἑλλάδι. […] Διερμηνεύσαμε στὸν κύριο ὑπουργό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας πολὺ σοβαρὸς ἄνθρωπος καὶ ξέρει νὰ ἀκούει, τὴν ἀνησυχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γι᾽ αὐτό. Δὲν θέλει τὸ Πατριαρχεῖο νὰ διασαλευθοῦν τὰ δίκαια τὰ μισθολογικά, τὰ ἐργασιακά, τὰ ἀσφαλιστικὰ καὶ ἄλλα τοῦ κλήρου». Πάντως, χαρακτήρισε «ἐλπιδοφόρο» τὸ γεγονὸς ὅτι θὰ συνεχιστεῖ ὁ διάλογος.
.             Ὁ ὑπουργὸς Παιδείας ἀνέφερε γιὰ τὸ θέμα τῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου: «Περιμένουμε συγκεκριμένα σχόλια καὶ σὲ περίπτωση ποὺ ὑπάρχουν ἐνστάσεις, συγκεκριμένες ἐνστάσεις καὶ ὄχι κάτι τὸ γενικό, γιατί θεωροῦμε ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ ὁ κλῆρος ἐξασφαλίζεται μὲ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει νὰ ἐξασφαλίζεται σὲ ἕνα σύγχρονο εὐρωπαϊκὸ κράτος».
.             Ἐξ ἄλλου, σημείωσε ὅτι οἱ δύο πλευρὲς ἄρχισαν τὸν διάλογο σχετικὰ μὲ «τὶς ἰδιαιτερότητες καὶ τὰ ἰδιαίτερα προβλήματα ποὺ ἔχει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, γιὰ νὰ δοῦμε πῶς αὐτὰ θὰ μπορέσουν νὰ λυθοῦν, πάλι στὸ πλαίσιο ἑνὸς δεδομένου σεβασμοῦ πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης».
.             Τέλος, ὁ κ. Γαβρόγλου ἐπιβεβαίωσε ὅτι θὰ συνεχιστεῖ ὁ διάλογος καὶ ἐξέφρασε τὴν πεποίθηση πὼς θὰ ἐπιλυθοῦν τὰ ζητήματα ποὺ ἔχουν τεθεῖ ἐπὶ τάπητος. Ὡστόσο, τόνισε ὅτι «τὴν τελικὴ εὐθύνη καὶ τὸν τελικὸ λόγο λόγο τὸν ἔχει ἡ Πολιτεία».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: «Τὴν τελικὴ εὐθύνη καὶ τὸν τελικὸ λόγο λόγο τὸν ἔχει ἡ Πολιτεία», λέει ὁ «σοβαρὸς» ὑπουργός, Κωνσταντινουπολίτης στὴν καταγωγή, γιὰ νὰ δείξει τὰ «μπράτσα του» στὸν δισχιλιόχρονο θεσμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Μικροὶ ἄνθρωποι. Ἀχάριστοι καὶ σπιθαμιαῖοι!

ΠΗΓΗ: liberal.gr (μὲ πληροφορίες ἀπο ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ» (Κοινὸ Ἀνακοινωθέν)

ΚΟΙΝΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

.          Κατὰ τὴν σημερινὴ συνάντηση τῶν Ἀντιπροσωπειῶν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, ἀφ’ ἑτέρου δέ, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γέροντος Πριγκηποννήσων κ. Δημητρίου, στὸ Μέγαρο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία διεξήχθη σὲ κλίμα ἀμοιβαίας κατανοήσεως, συνεργασίας καὶ ἑνότητας, διαπιστώθηκε ἡ ἀπόλυτη σύμπνοια καί ταύτιση ἀπόψεων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, τόσο ἐπὶ τῶν προτάσεων ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος ὅσο καὶ ἐπὶ τῆς διατηρήσεως τοῦ ἰσχύοντος καθεστῶτος μισθοδοσίας τοῦ Ὀρθοδόξου Ἱεροῦ Κλήρου.

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΝΣΛΑΒΙΚΑ “ΤΡΙΤΟΡΩΜΑΪΚΑ” ΣΧΕΔΙΑ, Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ καὶ Η ΣΘΕΝΑΡΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ («Στὸ Ἡρῶο τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγώνα ἡ Ἐκκλησία ἔχει πρωτεύουσα θέση».)

Ἀπόσπασμα ἄρθρου ὑπὸ τὸν τίτλο
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ
ΣΤΗ «ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΑΝΔΡΟΣ» (Πράξ. ιϛ´ 9).

Τοῦ Ἀριστείδη Πανώτη
ἀπὸ «ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ»

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

.               Ὁ «εὐσεβὴς» πόθος τῶν Ἀψβούργων καὶ τῶν Ρωµανὼφ τοῦ 19ου αἰώνα ἦταν µὲ τὴν κατάκτηση τῆς Μακεδονίας ἡ ἔξοδός τους στὸ Αἰγαῖο! Τὸ ἐπεδίωξαν οἱ Ρωµανὼφ μὲ τὸ προσωπεῖο τῶν Βουλγάρων, ποὺ ἦταν τὸ χαϊδεµένο παιδὶ τοῦ Πανσλαβισµοῦ καὶ µέσα του φύτεψε τὸ τοξικὸ µανιτάρι τοῦ Ἐθνοφυλετισµοῦ μὲ τὸν ὁποῖο ἔκτοτε δηλητηρίασε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Αὐτὸ τὸ διασπαστικὸ ἰδεoλόγηµα ρητὰ καταδικάστηκε ὡς κακοδοξία ἀπὸ τὴ Μεγάλη Σύνοδο τῶν Πατριαρχείων τὸ 1872. Ἡ πρώτη παρενέργεια αὐτῆς τῆς πλάνης εἶναι ἡ πραξικοπηµατικὴ κατάληψη ἀπὸ τὸ Βουλγαρισµὸ τὸ 1885 τῆς Ἀνατολικῆς Ρωµυλίας. Μετὰ ἀπὸ τὴν κατάληψη αὐτὴ ὁ «βάσκανος» ὀφθαλµὸς τῶν γειτόνων μας ἐπέπεσε στὴν ἑλληνικότατη ἀπὸ τὴν προϊστορία Μακεδονικὴ γῆ καὶ ἐπιχείρησαν νὰ τὴν διεκδικήσουν καὶ αὐτὴν ὡς ἐντολοδόχοι τοῦ πανρωσικοῦ γιγαντισµοῦ ποὺ δογµατίζει: «τὴν διὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐπέκταση τῆς κρατικῆς τους ἐπικράτειας»!
.               Ὁ θρησκευτικὸς παράγοντας ἦταν ὁ πρῶτος στόχος γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς ἐθνολογικῆς μορφῆς τῆς Μακεδονίας µας. Μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν Τούρκων κατέκλυσαν τὶς διάφορες ἐπαρχίες τῆς Μακεδονίας Σλαβόφιλοι ρασοφόροι ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου μέχρι τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα. Οἱ ρασοφόροι αὐτοὶ μὲ κάθε µέσo καὶ μὲ ψυχολογικὸ βιασµό, προσπαθοῦσαν νὰ προσανατολίσουν τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὴν μητέρα τους Ἐκκλησία καὶ νὰ τοὺς προσδέσουν στὸ σχισµατικὸ ἅρµα τῆς Βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας. Ὅλη αὐτὴ τὴν ἐκτεταµένη ἐπιδροµὴ τῶν σλαβόφιλων ρασοφόρων τὴν ἐπεσήµανε εὐθὺς ἀµέσως τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀπὸ τὶς ἐκθέσεις τῶν κατὰ τόπους ἀρχιερέων του καὶ τῶν προκρίτων τοῦ Γένους. Ἐπειδὴ ὄµως πίσω ἀπὸ τοὺς ἐπιδροµεῖς κρυβόταν ἡ Μόσχα, ἡ ὁποία μὲ τὸν περίφηµο πανσλαβιστὴ πρεσβευτή της στὴ Κωνσταντινούπολη στρατηγὸ Ἰγνάτιεφ παρακολουθοῦσε τὰ πάντα στὸ Πατριαρχεῖο, οἱ Οἰκουµενικοὶ Πατριάρχες διαχειρίστηκαν τὸ θέµα μὲ τοὺς Συνοδικοὺς καὶ τοὺς ὀµογενειακοὺς παράγοντες μὲ ὅλη τὴν ἐπιβαλλόµενη προσοχὴ καὶ σοβαρότητα. Πρὶν ὁ ἀγώνας περάσει στὴν ἔνοπλη ἀναµέτρηση ἡ Εὐσεβὴς Πηγὴ τοῦ Γένους προσπάθησε νὰ διευθετήσει διοικητικὰ τὰ τῶν ἐπαρχιῶν της προστατεύοντας τὴν ἐκκλησιαστικότητά τους, στηρίζoντας τὸ γηγενὲς ἑλληνικὸ πληρωµά τους, γιὰ τὸ ὁποῖο καὶ δηµοσιεύσαµε τὸ 2014 τὴν ἐπίκαιρη μελέτη: «Ἡ Πατριαρχικὴ προστασία τῶν Νέων Χωρῶν». Μόλις οἱ τσαρικοὶ ἀντελήφθησαν τὴ σθεναρὴ ἀντίσταση τῆς Ρωµιοσύνης στὰ µακεδονικὰ ἐδάφη, τότε πέρασαν στὴν ἔνοπλη ἐπίθεση καὶ τὸ Φανάρι τοποθέτησε στὰ νευραλγικὰ σηµεῖα τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐπαρχιῶν του στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη τοὺς ἱκανότερους καὶ ἀνδρειότερους τῶν ἱεραρχῶν, τῶν ἱεροκηρύκων, τῶν ἀρχιερατικῶν ἐπιτρόπων, τῶν ἡγουµένων, τῶν ἀρχιδιακόνων καὶ τῶν διδασκάλων του, ποὺ ἐπεστράτευσε μέσα ἀπὸ τὸ πλήρωµα τῶν Μικρασιατικῶν Μητροπόλεων, τῶν Μητροπόλεων μεταγενέστερων Νέων Χωρῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν τότε ἱεροσπουδαστῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης. Ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶναι µόλις τελείωσε καὶ ὁ Ἀριστοκλῆς Σπύρου, ὁ μετὰ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος ἐπὶ ὀκταετία διακόνησε στὸ Μοναστήρι (1910-1918) τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Ἐκπαίδευση καὶ µοῦ ἔχει διηγηθεῖ τὸν ἐκεῖ ἀνταγωνισµὸ μὲ τοὺς λεγόµενους «Ἐξαρχικοὺς» καὶ τὰ συγκλονιστικὰ συµβάντα ἐκείνων τῶν ἡµερῶν ποὺ κατὰ καιροὺς καταγράφω σὲ ἄρθρα µου γιὰ τὰ τότε διαδραµατισθέντα στὴν περιοχὴ τῆς Πελαγονίας ποὺ πρὸ ἐτῶν διασταύρωσα στὸ Ἀρχεῖο τοῦ ΥΠΕΞ.
[…]
.              
Ὅταν ἡ θρησκευτικὴ-ἐκκλησιαστική, ψυχικὴ καὶ γλωσσικὴ προσπάθεια τῶν πανσλαβιστῶν ἀπέτυχε στοὺς Ἕλληνες χωρικούς, τότε προτιµήθηκε ἡ φονικὴ βία τῶν ὀπαδῶν τοῦ πυρὸς καὶ σιδήρου Κοµιτατζήδων. Τὸ 1902 σκότωσαν 184 ἱερεῖς καὶ δασκάλους καὶ προκρίτους τοῦ Πατριαρχείου. Τὸ 1903 σκότωσαν 283 καὶ τὸ 1914 σκότωσαν 365! Στὶς 20 Ἰουλίου 1904 οἱ Βούλγαροι κήρυξαν ἐξοντωτικὸ πόλεµο κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων τῆς Μακεδονίας. Τότε στὸν Οἰκουµενικὸ Θρόνο βρισκόταν ἡ μεγάλη μορφὴ τοῦ Ἰωακεὶµ Γ´, γιὰ δεύτερη φορά, ποὺ εἶχε µακρότατη πείρα τῶν ἐθνοφυλετικῶν περιπετειῶν τῶν Βαλκανίων καὶ ἰδιαίτερη γνώση τῶν πανσλαβιστικῶν σχεδίων, γιατί διέθετε ἀκόµη φίλους Ρώσους μέσα στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ποὺ συνεδρίαζε στὴ λεγόµενη τότε Ἁγία Πετρούπολη, ὅπου καὶ ἐξεπονοῦντο πολλὰ «Τριτoρωµαϊκὰ» σχέδια! Ὁ πατριάρχης Ἰωακεὶµ Γ´ τότε προώθησε στὶς ἐπίκαιρες θέσεις Μητροπόλεων δραστήριους καὶ φωτισµένους Ἱεράρχες, ποὺ πραγµατικὰ ἀνέπτυξαν µία δραστηριότητα ἐξαίρετη καὶ ἀποφασιστικὴ γιὰ τὴν διεξαγωγὴ τοῦ ἀγώνα. Αὐτοὶ μὲ τὴ θαρραλέα στάση τους, τὶς τολµηρὲς καὶ γεµάτες κινδύνους περιοδεῖες τους στὰ τροµοκρατηµένα ἀπὸ τοὺς Κοµιτατζῆδες χωριά, τὶς ἔντονες παραστάσεις τους στοὺς Τούρκους, τὶς δυναµικὲς ἀναµετρήσεις τους μὲ τοὺς ἐπιδροµεῖς, ἐνέπνευσαν στὸν Κλῆρο καὶ στὸν Λαὸ πνεῦµα σθεναρῆς ἀντίστασης στὴν προσπάθεια ἐκβουλγαρισµοῦ τῆς Μακεδονίας µας. Ἑκατοντάδες Κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ βέβαια πλήρωσαν τὴν ἀντίστασή τους μὲ τὴ ζωή τους, ἀλλὰ µαταίωσαν ὁριστικὰ καὶ ἀµετάκλητα τὰ σχέδια ἐκπορθήσεως τῆς Μακεδονικῆς γῆς ἀπὸ τοὺς ἴδιους «διεκδικητὲς» ποὺ προσπάθησαν καὶ πάλι δόλια νὰ τὴν καταπατήσουν στὸν Α´ καὶ στὸν Β´ Παγκόσµιο Πόλεµο τοῦ 20οῦ αἰώνα!
.                  Στὸ Ἡρῶο τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγώνα ἡ Ἐκκλησία ἔχει πρωτεύουσα θέση. Ἡ ἀποφασιστικὴ συµβολή της στὴν ἐπιτυχία τῆς διατηρήσεως τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας στὴ Βόρεια Ἑλλάδα, ἡ µαταίωση τῆς κατευθυνόµενης ἀλλοιώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ φρονήµατος τῶν Μακεδόνων, ἡ προστασία στοὺς ναοὺς καὶ στὰ Μοναστήρια τῶν Μακεδονοµάχων, ἡ περίθαλψη τῶν κυνηγηµένων, τῶν χηρῶν καὶ τῶν ὀρφανῶν του Ἀγώνα, ἀκόµη καὶ ἡ ἐνίσχυση τῶν πολεµικῶν ἐπιχειρήσεων μὲ πολεµιστὲς -Κληρικούς, μὲ ὅπλα καὶ τρόφιµα, εἶναι ἀναµφισβήτητη, παρὰ τὸ γεγονὸς πὼς τὸ βασικὸ Ἐκκλησιαστικὸ Ἀρχεῖο τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα εἶναι ἀκόµη σφραγισµένο γιὰ τοὺς ἐρευνητὲς γιὰ µία ἐκατονταετία γιὰ εὐνόητους ἀκόµη λόγους. Στὶς δέλτους τῆς Ἱστορίας πάντοτε θὰ µνηµονεύεται τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τοὺς Κληρικοὺς καὶ Ἁγιορεῖτες μοναχούς του, µαζὶ μὲ τοὺς Δασκάλους καὶ τοὺς λαϊκούς, ἀξιωµατικούς, καπεταναίους καὶ ὁπλίτες καὶ τὶς ἀνώνυµες γυναῖκες καὶ τὰ παιδία ποὺ ἐσφάγησαν γιὰ τὸ Μακεδονικὸ ἀγώνα.
.           Ὁ βασικότερος παράγοντας περιφρουρήσεως καὶ σωτηρίας τῆς Μακεδονίας εἶναι τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀφοῦ διαχρονικὰ εἶναι πλέον βεβαιωµένη ἡ κανονικὴ προστασία τῆς δικαιοδοσίας του ἐπὶ τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας «σώσω τοὺς πιστεύovτας» (A´ Κορ. α´ 21). Αὐτὸ πρόσφατα ἔπραξε ὁ Πατριάρχης μας γιὰ τὴ σωτηρία τῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία, παρὰ τὶς σπαραξικάρδιες κραυγὲς καὶ ἀπαράδεκτες ὕβρεις τῶν Μοσχοβιτῶν καὶ τῶν κάθε ἀποχρώσεως κεκρακτῶν τους, γιὰ τὴν ὁριστικὴ ἀπόφανση γκρεµίσµατος τοῦ ἐπὶ πέντε αἰῶνες αὐθαίρετα στηθέντος γιγαντιαίου «προτεκτοράτου» σὲ Ποίµνια γειτονικῶν Ἐκκλησιῶν!
.             Οἱ Ἱεράρχες τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου ποὺ μὲ πιστὴ ἀφοσίωση ὀρθόδοξου καλοῦ ποιµένα στήριξαν καὶ διέσωσαν μὲ τὸ ἁγνὸ θρησκευτικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό τους φρόνηµα καὶ ἐργάστηκαν μὲ αὐτοθυσία καὶ φιλοπατρία γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν δικαίων τοῦ Μακεδονικοῦ πληρώµατος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως εἶναι οἱ ἑπόµενοι 56 Ἱεράρχες, κατὰ τὴν «Τάξη τοῦ Συνταγµατίου τοῦ Οἰκουµενικοῦ Θρόνου:
.           Πρῶτοι εἶναι οἱ τρεῖς διατελέσαντες Οἰκουµενικοὶ Πατριάρχες, Ὁ ἀπὸ Θεσσαλονίκης Ἰωακεὶµ Γ (1874-1877) καὶ ὡς Κων/πόλεως (1878-1884, 19011912), ὁ Γρηγόριος Ζ´, ὡς Σερρῶν (1892-1909) καὶ ὁ Βασίλειος Γ´ ὡς Πελαγονίας (1909-1910). Οἱ Θεσσαλονίκης: Ἀθανάσιος Μεγακλὴς (1893-1903), Ἀλέξανδρος Ρηγόπουλος (1903-1910), Ἰωακεὶµ Σγουρὸς (1909-1912). Οἱ Πελαγονίας: Ματθαῖος Πετρίδης (1876-1887), Κοσµᾶς Εὐµορφόπουλος (1895-1900), Ἰωακεὶµ Φορόπουλος (1901-1909). Ὁ Βερροίας Κωνστάντιος Ἰσαακίδης (1895-1906). Οἱ Σερρῶν: Ἀθανάσιος Πιπέρης (1909), Ἀπόστολος Χριστοδούλου (1909-1917) καὶ οἱ Δράµας: Χρυσοστοµος Καλαφάτης (1902-1910) ὁ μὲτὰ Ἐθνοµάρτυρας τῆς Σµύρνης (1922), Ἀγαθάγγελος Κωνσταντινίδης (1910-1922) ποὺ διέπρεψε καὶ ὡς Γρεβενῶν (1901-1910). Οἱ Μελενίκου (Σιδηροκάστρου): Εἰρηναῖος Παντολέοντος ( 1903-1906), μὲτᾶ Κασσανδρείας (1907 -1945) ἐκκλησιαστικὸς καὶ ἐθνικὸς ἄνδρας μεγάλης ἀρετῆς καὶ ἤθους καὶ οἱ: Αἰµιλιανὸς Δάγγουλας (1906-1911), Κωνσταντῖνος Ἀσηµιάδης (1911-1913) ὁ καὶ Ἐθνοµάρτυρας, ὁ Μαρωνείας Νικόλαος Σακκόπoυλoς (19021914), μετὰ Καισαρείας καὶ Τοποτηρητὴς τοῦ Οἰκουµενικοῦ Θρόνου κατὰ τὴν Μεταλωζάννεια περίοδο. Οἱ Ξάνθης, Ἰωακεὶµ Σγουρὸς (1891-1910), ὁ μετὰ Θεσσαλονίκης, Ἀνθιµος Ἀναστασιάδης (1910-1922). Οἱ Καστορίας: Φιλάρετος Βαφείδης (1889-1899), ὁ μετὰ Διδυµοτείχου, Γερµανὸς Καραβαγγέλης (1900-1908) μετὰ Ἀµασείας πρόµαχος τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισµοῦ, ποὺ τὸ 1922 ὡς φωτισµένος ἡγέτης καταστάθηκε Ἰωαννίνων γιὰ νὰ μεγαλύνει τὸν θρόνο τῶν Ἀθηνῶν, τούτου ἀνατραπέντος ἀπεχώρησε τῆς Ἑλλάδος εἰς Εὐρώπη ὅπου καὶ ἀπεβίωσε. Ἐπίσης οἱ Καστορίας Ἰωακεὶµ Βαξεβανίδης (1908-1911) καὶ Ἰωακεὶµ Λεπτίδης (1911-1931). Οἱ Βοδενῶν (Ἐδέσσης): Νικόδηµος Ἀνδρέου (1899-1904), Στέφανος Δανιηλίδης (1904-1910), Τιµόθεος Λαµνὴς (1910-1912). Οἱ Στρωµνίτσης (Τιβεριουπόλεως) Γρηγόριος Ὡρολογᾶς (1904-1908), ὁ μετὰ Ἐθνοµάρτυρας τῶν Κυδωνιῶν τοῦ 1922, Ἀρσένιος Ἀφεvτoύλης (1910-1913), ὁ Γρεβενῶν Αἰµιλιανὸς Λαζαρίδης, ὁ ἀπὸ Πέτρας (1910-1911) ὁ Ἐθνοµάρτυρας. Οἱ Σισανίου: Σεραφεὶµ Σκαρούλης (1900-1909), Τιµόθεος Ἀνθουλίδης (1909-1920). Ὁ Μογλενῶν Κωνστάντιος Ρούσης (1910-1912). Οἱ Πρεσπῶν: Ἀλέξανδρος Τριανταφυλλίδης (1881-1886), Ἄνθιµος Ἀναστασιάδης (1899-1906), ὁ ἀπὸ Ξάνθης Γερµανὸς Σακελλαρίδης (1906-1909) ὁ μετὰ ὡς Ἐλευθερουπόλεως (1909-1916) φρικτὰ κατακρεουργηθεὶς ἐνώπιον τῆς μητρός του, Ἐθνοµάρτυρας. Ὁ Ἰωακεὶµ Λεπτίδης (1909-1911) ὁ μετὰ Καστορίας. Οἱ Φλωρίνης: Ἰωαννίκιος Μαργαριτιάδης (1894-1905), Ἄνθιµος Σαρίδης (1905-1908), Σµάραγδος (1908-1910) ὁ ἀπὸ Μυριοφύτου καὶ Περιστάσεως μετατεθεὶς στὴ Φιλιππούπολη (Πλόβδιβ) τῆς Βουλγαρίας. Ὁ Κασσανδρείας Ἰωάννης Χατζηαποστόλου (1903-1907). Ὁ Ἐλασσῶνος Πολύκαρπος Βαρβάκης (1900-1910). Οἱ Σερβίων καὶ Κοζάνης: Κωνσταντῖνος Ματουλόπουλος (1894-1910), Σεραφεὶµ Σκαρούλης (1910), Φώτιος Μανιάτης (1910 -1923). Οἱ Νευροκοπίου: Θεοδώρητος Βασµατζίδης (1903-1906), Δαµασκηνὸς Μοσχόπουλος (1907-1924). Ὁ Ἐλευθερουπόλεως Πανάρετος Πετρίδης (1900-1909). Ὁ Κίτρους Παρθένιος Βαρδάκας (1904-1933), ἐξέχων ἀγωνιστής. Οἱ Ἱερισσοῦ: Ἰωακεὶµ Παπαναστασίου (1899-1906), Παρθέvιoς Κελαϊδὴς (1906-1911), Σωκράτης Σταυρίδης (1911-1944). Οἱ Ἀρδαµερίου: Δωρόθεος Μοσχίδης (1901-1911), Ἰωακεὶµ Στρουµπὴς (1911-1922). Οἱ Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου: Παρθένιος (1899-1907), Φώτιος Παγιώτας (1907-1928). Ὅλοι οἱ προαναφερόµενοι 56 ἀρχιερεῖς, κατὰ τὸ δυναµικὸ χάρισµα ἑκάστου, προµάχησαν γιὰ τὸν Μακεδονικὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴ θυσιαστικὴ παρρησία τους µαταίωσαν κάθε ἁρπαγὴ τῆς ἱστορικῆς κληρονοµίας καὶ τῆς προγονικῆς γῆς. Τώρα ἐκ βορρᾶ ἐπανῆλθαν οἱ διεκδικητὲς τοῦ ἱεροῦ Μακεδονικοῦ ὀνόµατος. Τοὺς τὸ εἶχε ὑποσχεθεῖ τὸ 1943 ἡ Τρίτη Διεθνής, ἂν ἡ Ἑλλάδα εἶχε περάσει στὸ Σιδηροῦν Παραπέτασµα. Ὅµως «ἄλλες οἱ βουλὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ ἄλλα ὁ Θεὸς ἐκέλευσε». Αἰωνία ἡ µνήµη τῶν προµάχων τῆς Μακεδονίας Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν! Ἡ πατρίδα πάντα θὰ τοὺς εὐγνωµονεῖ.

[…]

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙKO ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ «Τό Ἑλληνικό αὐτοκέφαλο εἶναι μιά χαρακτηριστική περίπτωση, πού διακρίνεται διά τήν πιστότητά της στήν ἐκκλησιαστικοκανονική παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας καί γι’ αὐτό μπορεῖ -καί πρέπει- νά λειτουργήσει ὡς πρότυπο καί στήν ἐποχή μας». (π. Γ. Μεταλληνός)

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙKO ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ

π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Πνευματικό Κέντρο Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος.
Εἰσήγηση στή «Σύναξη γιά τήν Ὀρθοδοξία»

.              Στά τελευταῖα χρόνια προέκυψαν δύο διεκδικήσεις αὐτοκεφαλίας ἀπό Ἐκκλησίες, πού ἐνδιαφέρουν ἄμεσα ἤ ἔμμεσα τήν Ἑλληνική ἤ καί τήν Ἑλληνόφωνη Ὀρθοδοξία. Πρόκειται γιά τήν Ἑλληνική Ἐκκλησία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, πού ἀνήκει στήν δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, πού περιέχεται στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ὅπως δηλώνεται στά ἐν χρήσει «Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» (2018). Ὅπως ἡ πρώτη περίπτωση εἶναι ἐσωτερική ὑπόθεση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἔτσι καί ἡ δεύτερη ἀφορᾶ ἄμεσα τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Καί γιά τίς δύο αὐτές περιπτώσεις, καί ἰδιαίτερα γιά τή δεύτερη, γράφονται πολλά καί διατυπώνονται διάφορες ἀπόψεις ἀπό πολλές πλευρές. Δέν θέλουμε νά προσθέσουμε μία ἀκόμη ἄποψη, πόσῳ μᾶλλον πού τά ἀφορῶντα καί τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο, καί μάλιστα τόν ὀρθόδοξο, ἐμπλέκονται στή διεθνῆ πολιτική καί τούς ἀνταγωνισμούς τῶν Ἰσχυρῶν τῆς ἐποχῆς μας, καί στούς σχεδιασμούς τῆς «Νέας Τάξης» για παγκόσμια ἐπιβολή καί κυριαρχία. Πρόκειται δηλαδή γιά πολιτικό θέμα μέ ἔνδυμα θρησκευτικό. Θά ἐπιχειρήσουμε ὅμως νά δώσουμε μέσῳ τοῦ Ἑλλαδικοῦ Αὐτοκεφάλου (1850) μίαν ἔμμεση ἀπάντηση στό πρόβλημα, ἡ ὁποία ὅμως προσδιορίζει τίς ἐκκλησιαστικοκανονικές συνιστῶσες τῆς αὐτοκεφαλίας, καθορίζοντας συνάμα, μέ τρόπο αὐθεντικό, τή διαδικασία γιά τή χορήγησή της, ὅπως τή βιώνει στούς αἰῶνες τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.

1. Ὁ ἐκκλησιαστικοκανονικός ὅρος «αὐτοκέφαλο», πού ἀπαντᾶ σπανιότερα καί ὡς «αὐτοκεφαλία», ἐμφανίζεται τόν 4ο-5ο αἰ. Σημαίνει τήν κανονική (σύμφωνη δηλαδή μέ τούς ἱ. Κανόνες) ὕπαρξη μιᾶς Τοπικῆς Ἐκκλησίας (ἐπαρχιακῆς), μέ λειτουργία ἀνεξάρτητη ἀπό κάθε ἄλλη διοίκηση, μέσα στό πνεῦμα τῆς ἑνὀτητας σύνολης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Αὐτοκέφαλη (μέ δική της κεφαλή) εἶναι μία τοπική Σύνοδος Ἐπισκόπων μιᾶς περιοχῆς, πού καθορίζει ἀνεπηρέαστα τήν ἐσωτερική λειτουργία της, μέ βάση τόν συνοδικό θεσμό. Ὁ σκοπός τῆς χορηγήσεως αὐτοκεφάλου εἶναι ἡ διευκόλυνση μιᾶς ἐπαρχιακῆς Ἐκκλησίας νά ἀσκεῖ ἀπρόσκοπτα καί ἀνεπηρέαστα τό ἔργο της. Τό πρῶτο ἱστορικά αὐτοκέφαλο χορηγήθηκε σ’ αὐτό τό πλαίσιο ἀπό τήν Γ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο (Ἔφεσος, 431) στήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου. Τό 1589 ἡ ἐμπερίστατη, λόγῳ τῆς δουλείας Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἀναγνώρισε τήν αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Συγκεκριμένα: Ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας Β΄, ὁ Τρανός (1586-1595, γ΄Πατριαρχία), εὑρισκόμενος τό 1586 στή Ρωσία, δέχθηκε τό αἴτημα τοῦ τσάρου γιά τήν ἵδρυση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, καί τό 1589 ἐχειροτόνησε τόν Μητροπολίτη Μόσχας Ἰώβ πρῶτο Πατριάρχη Ρωσίας. Τό πρᾶγμα ὅμως ἔπρεπε νά κυρωθεῖ συνοδικά. Αὐτό ἔγινε μέ τήν ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδο τοῦ 1593, πού ἐπιβεβαιώνει ἱστορικά τήν χορήγηση τοῦ Αὐτοκεφάλου μόνο ἀπό τή Σύνοδο καί ὄχι αὐθαίρετα ἀπό ἕνα Πατριάρχη, ἔστω καί ἄν εἶναι τοῦ ὕψους τοῦ Ἱερεμίου Β΄. Τά αὐτοκέφαλα ὅμως δέν πρέπει ποτέ νά διασποῦν τήν ἑνότητα τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πού διακρατεῖται μέ τήν μία Πίστη, τήν ἴδια Λατρεία καί τήν ἴδια Κανονική Τάξη.

2. Χαρακτηριστική περίπτωση αὐτοκεφαλίας στά νεώτερα χρόνια, ἀλλά καί διδακτική γιά τήν ἐποχή μας, εἶναι τό Ἑλλαδικό αὐτοκέφαλο τοῦ 1850, μετά μάλιστα τήν πραξικοπηματική αὐτονόμηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τό 1833, πού ἦταν ἔργο τῆς Βαυαροκρατίας καί τῆς παράταξης τῶν Ἑλλήνων Διαφωτιστῶν, μέ πρωτεργάτες τόν Ἀδαμάντιο Κοραῆ (1748-1833) καί τόν ὁμόψυχό του Ἀρχιμ. Θεόκληρο Φαρμακίδη (1784-1860) καί πραγματοποιήθηκε μέ τήν ἔναρξη τῆς Βαυαροκρατίας (1833). Δύο φορές (1821 καί 1831) ὁ Κοραῆς ἔθεσε τό αἴτημα γιά μιά αὐτόνομη Ἑλλαδική Ἐκκλησία, ἀνεξάρτητη ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τήν μέχρι τότε «Μητέρα Ἐκκλησία», μέ τήν δικαιολογία, ὅτι «δέν εἶναι περί δόγματος ὁ λόγος, ἀλλά περί τύπου». Μέ τήν ἔναρξη τῆς Ἐπαναστάσεως, διεκόπη ἡ ἐπικοινωνία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, οἱ δέ ἐπίσκοποί της ἐμνημόνευαν «πάσης ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων». Παρ’ ὅλα αὐτά, μέχρι τήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγώνα δέν ἐπιχειρήθηκε ἡ πραξικοπηματική, μονομερής δηλαδή, ἀνεξαρτητοποίηση τῆς Ἑλλαδικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπαρχίας.
.              Ἀντίθετα ὁ Καποδίστριας προσπάθησε νά ἀποκαταστήσει τίς κανονικές σχέσεις μέ τήν Μητέρα Ἐκκλησία. Προετοίμασε, λοιπόν, τόν ἀπό Ρέοντος καἰ Πραστοῦ καί κατόπιν Κυνουρίας Διονύσιο νά μεταβεῖ στήν Κωνσταντινούπολη γιά τήν ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων τῆς Ἑλλάδος μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Αὐτό ἔγινε τό 1831 ἐπί Πατριάρχου Κωνσταντίου Α΄ τοῦ ἀπό Σιναίου (1830-1834). Στό μεταξύ ὅμως ἔλαβε χώρα ἡ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια (27.9.1831), κάτι πού κατά τήν δική μου ταπεινή ἐκτίμηση δέν εἶναι ἄσχετη μέ τήν φιλορθόδοξη πολιτική τοῦ πρώτου μας Κυβερνήτου καί μόνου πατερικά ὀρθοδόξου Ἕλληνα Ἡγέτη ὥς σήμερα. Ἀλλά καί στά αὐτοκέφαλα τῶν βαλκανικῶν Ἐκκλησιῶν τόν 19ον αἰώνα παρεμβάλλονταν οἱ Μεγάλες Δυνάμεις τῆς Εὐρώπης, καί ἰδιαίτερα ἡ Βρετανία, στήν ἐπιδίωξή της νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τό ἀντίπαλο δέος, τήν ὀρθόδοξη Ρωσία καί τήν ἐπιρροή της στά Βαλκάνια. Τήν θέση τῆς Βρετανίας ἔχουν σήμερα οἱ Η.Π.Α.
.             Ἄς προσεχθοῦν οἱ ἀναλογίες τοῦ τότε μέ τό σήμερα.
.            Τό πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐντάχθηκε στό «ἀνατολικό ζήτημα» καί τήν μόνιμη ἐπιθυμία τῆς Εὐρώπης γιά τήν διάλυση τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, κάτι πού συνδυαζόταν μέ τήν διάλυση τῆς Ρωμαίικης Ἐθναρχίας καί τή συρρίκνωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἡ διάλυση τῆς Ἐθναρχίας σήμαινε στήν πράξη καί θάνατο τοῦ Βυζαντίου/Ρωμανίας, πού συνεχιζόταν στά ὅρια τῆς ἐθναρχικῆς δικαιοδοσίας μέ κέντρο τό πρῶτο Πατριαρχεῖο τῆς Ρωμηοσύνης, τό Οἰκουμενικό.

3. Δέν ἔλειψαν, βέβαια, οἱ προσπάθειες ἐπικοινωνίας μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στἀ δεκαεπτά χρόνια, πού διήρκεσε τό ἑλλαδικό «σχίσμα» τοῦ 1833. Ἀπό τό 1834, μάλιστα, ἄρχισε μία σειρά ἀποτυχημένων προσπαθειῶν γιά τήν ἀποκατάσταση τῶν κανονικῶν σχέσεων τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Μητέρα Ἐκκλησία της. Σοβαρότερες προσπάθειες θά ἀρχίσουν τό 1840, ἀλλά νέα σημαντική ἀφορμή ἔδωσε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1843, ἡ ὁποία κατάργησε συνταγματικά τήν βαυαρική ἀπολυταρχία.
.                Ἡ ὑπόθεση ὅμως ἔφθασε σέ μεγάλη ὀξύτητα τό 1849, ὅταν κορυφώθηκε ἡ ἀνάγκη πληρώσεως τῶν κενῶν ἐπισκοπικῶν ἑδρῶν, πρόβλημα πιεστικό τόσο γιά τήν Ἑλλαδική Ἐκκλησία, ὅσο καί γι’ αὐτή τήν Πολιτεία. Ἔτσι, ἐντάθηκε ἡ προσπάθεια γιά συνεννόηση μέ τήν Μητέρα Ἐκκλησία, ὥστε νά φθάσουμε στόν Συνοδικό Τόμο τῆς 29ης Ἰουνίου 1850. Ἄλλωστε τό μή κανονικό «αὐτοκέφαλο» τοῦ 1833 εἶχε ἀπομονώσει τήν ‘Εκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὄχι μόνο ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἀλλά καί ἀπό ὅλες τίς Ὀρθόδοξες τοπικές Ἐκκλησίες.

4. Αὐτό ὅμως, πού παρουσιάζει τό μεγαλύτερο ἐνδιαφέρον, εἶναι ὁ τρόπος χορηγήσεως τοῦ κανονικοῦ αὐτοκεφάλου στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως καί ὅλες οἱ σχετικές μέ αὐτό διαδικασίες. Γι’ αὐτά μᾶς πληροφορεῖ ὁ «Κώδηξ Ἱερός», πού τυπώθηκε στό «Πατριαρχικό Τυπογραφεῖο» τόν Ἰούνιο τοῦ 1850, καί περιέχει ὅλα τά σχετικά ἔγγραφα καί τά «Πρακτικά» τῆς Συνόδου, πού ἐψήφισε τό Αὐτοκέφαλο τῆς Ἑλλάδος. Ὁ τίτλος: «ΚΩΔΗΞ ΙΕΡΟΣ, περιέχων τά ΠΡΑΚΤΙΚΑ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς συγκροτηθείσης ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπί τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Ἀνθίμου τοῦ Βυζαντίου, Περί τῆς ἐν Ἑλλάδι Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐν ἔτει σωτηρίῳ ,α ω ν´, Ἰνδικτιῶνος η΄, Κατά μῆνα Ἰούνιον» (σελ. 4 χ. ἀρ. καί σελ. α΄-ε΄+ 84).
.             Γιά τήν ἐπίτευξη τῆς τελικῆς λύσεως θεωρήθηκε ἀπό τήν Σύνοδο ἀναγκαία ἡ «κοινή σύσκεψις τοῦ ἱ. Κλήρου τῆς Ἑλλάδος καί ἡ συνευδόκησις τῆς Κυβερνήσεως». (Κ. Οἰκονόμος). Ἄρα τό αὐτοκέφαλό μας ζητήθηκε ἀπό τόν ἑλλαδικό Κλῆρο (πού ἐξέφραζε καί τόν Λαό) καί τήν Ἑλληνική Πολιτεία. Αὐτή εἶναι ἡ σύμφωνη μέ τούς ἱερούς Κανόνες πορεία. Εἶναι δέ χαρακτηριστικό, ὅτι ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία χαρακτηρίζεται συχνά στόν Πρόλογο τοῦ Πατριάρχου καί σέ ἄλλα ἔγγραφα, «κέντρον ἁπασῶν τῶν ὁμοδόξων Ἐκκλησιῶν», κάτι πού σχετίζεται μέ τά ἀπό αἰώνων «πρεσβεῖα τιμῆς» τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἰδιαίτερα τονίζεται, ὅτι «ἡ ἐνέργεια τῆς Συνόδου ἦταν μία οἰκονομία, δικαία τε κατά πάντα καί εὔλογος, καί σύμμορφος ὅλοις τοῖς ἀνέκαθεν νενομισμένοις τε καί παραδεδομένοις ἡμῖν, καί τῇ ἑκάστοτε παραδειγματικῇ καί κανονιστικῇ πράξει τῆς Ἐκκλησίας». Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο διά τοῦ Πατριάρχου του ὁμολογεῖ ὅτι ἐνεργεῖ μέ βάση τά «πρεσβεῖα τιμῆς» στήν Ὀρθοδοξία.
.                Ὅ,τι ἔγινε συνεπῶς στή Σύνοδο δέν ἔγινε αὐθαίρετα, ἀλλά συνοδικά, ὅπως ἐπιβάλλει ἡ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας, μολονότι τό αὐτοκέφαλο σχετιζόταν μέ περιοχή, πού ἀνῆκε δικαιοδοσιακά στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Τά πάντα ἀποφασίσθησαν ἀπό τήν συγκροτηθεῖσα Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο ὑπό τήν προεδρία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Τονίζεται, μάλιστα, ὅτι «ἡ αὐτοκεφαλία» ἦταν «εὐσεβής καί φιλόθεος ἀξίωσις … τοῦ (ἐν Ἑλλάδι) Ὀρθοδόξου Πληρώματος» (ὅλου δηλαδή τοῦ Ἔθνους), ἔγινε δέ κατά τό παράδειγμα καί ἄλλων Ὀρθοδόξων Λαῶν. Ὁ λόγος αὐτός ὑπονοεῖ τά λοιπά αὐτοκέφαλα, ὅπως λ.χ. ἐκεῖνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας (1589), τό ὁποῖο ἔγινε μέν δεκτό ἀπό τόν Πατριάρχη Ἱερεμία Β΄, πού τό 1589 ἦταν στή Ρωσία, ἐγκρίθηκε ὅμως τό 1593 ἀπό τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο μετά τήν ἐπιστροφή τοῦ Πατριάρχη στήν ἕδρα του. Ὅλα στήν Ὀρθοδοξία (πρέπει νά) λύνονται συνοδικά καί ὄχι «παπικά» καί αὐθαίρετα. Ὑπενθυμίζεται δέ ὅτι μέ τό ἀντικανονικό «αὐτοκέφαλο» τοῦ 1833 ἐπῆλθε ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητας ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐπί δεκαεπτά χρόνια καί ἡ «ἀπομόνωσή» της ἀπό τήν ὀρθόδοξη κοινωνία.
.                Ἔτσι συγκροτήθηκε «Σύνοδος Ἁγία καί Μεγάλη», στήν ὁποία συμμετεῖχαν: Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἄνθιμος Δ΄, ὡς «προϊστάμενος», ὁ πρ. Οἰκουμενικός Πατριάρχης Κωνστάντιος ὁ ἀπό Σιναίου, ὁ πρ. Οἰκουμενικός Πατριάρχης Γερμανός Δ΄, ὁ πρ. Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἄνθιμος ὁ ἀπό Ἐφέσου, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Κύριλλος ϛ΄, καί οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολίται τοῦ «Οἰκουμενικοῦ Θρόνου» Καισαρείας Παΐσιος , Ἐφέσου Ἄνθιμος, Ἡρακλείας Πανάρετος, Νικομηδείας Διονύσιος, Χαλκηδόνος Ἱερόθεος, Δέρκων Νεόφυτος, Πρόεδρος Διδυμοτείχου Μελέτιος, Νεοκαισαρείας Λεόντιος, Κρήτης Χρύσανθος, Σερρῶν Ἰάκωβος, Βιζύης Γρηγόριος, Σωζουαγαθουπόλεως Προκόπιος. Συμμετεῖχαν ἐπίσης οἱ Μητροπολῖται καί Διδάσκαλοι τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ὁ πρώην Μεσημβρίας Σαμουήλ καί ὁ Σταυρουπόλεως Κωνσταντίνος (Τυπάλδος), Σχολάρχης τῆς Ἱ. Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης καί Γραμματεύς τῆς Συνόδου. Ἐπιδιώχθηκε δηλαδή ἡ κατά τό δυνατόν εὐρύτερη συμμετοχή στή Σύνοδο αὐτή, γιά νά ἔχει μεγαλύτερη ἐγκυρότητα, ἐφόσον τό Αὐτοκέφαλο δέν τό χορηγεῖ ἀτομικά ὁ Πατριάρχης, ἀλλά ὅλη ἡ Σύνοδος, μέ «πρῶτον τῇ τάξει» τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη. Αὐτή τήν ὁδό, ὅπως ἐλέχθη, ἀκολούθησε καί ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας τό 1589/1593.
.                  Μέ αὐτές τίς προϋποθέσεις ἀπεφασίσθη καί χορηγήθηκε τό Αὐτοκέφαλο στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί οἱ παραπάνω Ἱεράρχες ὑπογράφουν τόν Συνοδικό Τόμο τῆς 29ης Ἰουνίου 1850, πού ἀνεκήρυττε αὐτοκέφαλη τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Κατά τόν Συνοδικό Τόμο «ἡ ἐν τῷ Βασιλείῳ τῆς Ἑλλάδος Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θά ὑπάρχῃ τοῦ λοιποῦ κανονικῶς αὐτοκέφαλος», μέ ὑπέρτατη ἐκκλησιαστική Ἀρχή «Σύνοδον διαρκῆ» καί Πρόεδρο «τόν κατά καιρόν … Μητροπολίτην (Ἀρχιεπίσκοπον) Ἀθηνῶν, διοικουμένη ἐλευθέρως καί ἀκωλύτως ἀπό πάσης κοσμικῆς ἐπεμβάσεως». «Ἐπιγινώσκεται δέ καί ἀνακηρύσσεται» «πνευματική ἀ δ ε λ φ ή» τῆς πρώην Μητρός Ἐκκλησίας, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δέν θά χαρακτηρίζεται πλέον «Μητέρα», ἀλλά «Ἀδελφή Ἐκκλησία». Ἔτσι «ἀναγορεύεται καί κηρύττεται ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία αὐτοκέφαλος» καί ἡ Σύνοδός της «ἀδελφή ἐν Πνεύματι» μέ κάθε ἄλλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

5. Ἡ χορήγηση τοῦ Αὐτοκεφάλου ἔγινε μέ βάση συγκεκριμένους ὅρους (σ. 23-26), στούς ὁποίους μεταξύ ἄλλων ὁρίζεται, ὅτι ἀνωτάτη ἐκκλησιαστική ἀρχή εἶναι ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ πρόεδρον τόν κατά καιρόν Μητροπολίτην Ἀθηνῶν. Δέν γίνεται ὅμως λόγος περί «Πρώτου». Ἡ Σύνοδος θά διοικεῖ «τά τῆς Ἐκκλησίας κατά τούς θείους καί ἱερούς κανόνας, ἐλευθέρως καί ἀκωλύτως ἀπό πάσης κοσμικῆς ἐπεμβάσεως» (Ὅρος Α΄) γιά τήν ἀποφυγή τῆς πολιτειοκρατίας. Γιά τήν διατήρηση δέ τῆς πνευματικῆς σχέσης μέ τήν ὥς τότε Μητέρα Ἐκκλησία ὁρίζεται (ὅρος Ε΄) ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά παραλαμβάνει τό ἅγιο Μύρον ἀπό τήν Ἐκκλησία Κων/λεως. Δέν πρέπει δέ νά λησμονεῖται, ὅτι μετά τήν ἀπόκτηση τῆς αὐτοκεφαλίας ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος γίνεται πλέον «’Αδελφή» ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί αὐτῆς τῆς πρώην «Μητρός Ἐκκλησίας». Τό ἐρώτημα ὅμως εἶναι: Ἄν μία ἐπαρχία τῆς Ἑλλάδος, π.χ. ἡ Πελοπόννησος, διεκδικήσει αὐτοκεφαλία, ἔχει ἤ δέν ἔχει λόγο ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ μέχρι τότε δηλαδή Μητέρα Ἐκκλησία; Αὐτό παραπέμπει σήμερα στήν περίπτωση τῆς Οὐκρανίας.
.                Τό Ἑλληνικό αὐτοκέφαλο εἶναι μιά χαρακτηριστική περίπτωση, πού διακρίνεται διά τήν πιστότητά της στήν ἐκκλησιαστικοκανονική παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας καί γι’ αὐτό μπορεῖ -καί πρέπει- νά λειτουργήσει ὡς πρότυπο καί στήν ἐποχή μας.

ΠΗΓΗ: «ΟΡΘΡΟΣ»

, ,

Σχολιάστε