Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης

ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

ρντογν κα σχίσμα προβληματίζουν τ Φανάρι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Μέρος 1ο

.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προβληματίζεται μὲ τὶς δυσκολίες ποὺ προκαλεῖ στὴ λειτουργία του καὶ στὴ ζωὴ τῆς ἐναπομένουσας στὴν Τουρκία ρωμαίικης κοινότητας ἡ κυβέρνηση Ἐρντογάν, καθὼς ἐπίσης καὶ μὲ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 24 Μαρτίου καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μίλησε γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς στὴ γείτονα χώρα. «Ζοῦμε μὲ δυσκολίες καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ παρόν. Οἱ δυσκολίες αὐτὲς εἰς τὸ πρόσφατον ἀκόμη παρελθὸν ἦσαν πολὺ μεγάλες, ἦσαν ἀνυπέρβλητες», τοὺς εἶπε καὶ προσέθεσε: «Αὐτὲς οἱ δυσκολίες κατά τινα τρόπον ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὅταν καὶ ἐμεῖς, οἱ Ρωμιοί, καὶ οἱ ἄλλες μειονότητες ποὺ ζοῦν ἐδῶ, γιὰ ἕξι χρόνια τώρα στερούμεθα τοῦ αὐτονοήτου δημοκρατικοῦ δικαιώματός μας νὰ διεξαγάγουμε ἐκλογὲς γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε τὰ διοικητικὰ σώματα τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ τῶν λοιπῶν εὐαγῶν ἱδρυμάτων μας. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία κατάφωρος ἀδικία γιὰ τοὺς μὴ μουσουλμάνους κατοίκους αὐτῆς τῆς Πόλεως, αὐτῆς τῆς χώρας; Γιατί νὰ ὑφιστάμεθα αὐτὴ τὴν διάκρισι;».
.            Ἐνδεικτικὸ τῆς καταπίεσης ποὺ ὑφίσταται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση εἶναι τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα στὶς 16 Μαρτίου, τοῦ Νίκ. Μαγγίνα, προσωπικοῦ φωτορεπόρτερ τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ στελέχους τοῦ Πατριαρχείου τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του. Τὸ ἄρθρο εἶναι προσεκτικὰ γραμμένο, ὅπως ὅλα τὰ Φαναριώτικα κείμενα. Ἀναφέρεται στὸ παζάρι Ἐρντογάν, τὸν ὁποῖο ἀναφέρει σκέτα «πρόεδρο», νὰ ἀνταλλάξει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης μὲ τὴν λειτουργία στὴν Ἀθήνα τοῦ κτισμένου ἐπὶ βυζαντινῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας «τεμένους τῆς κατάκτησης» (Φετιχιὲ τζαμί).
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Μαγγίνας σημειώνει, προφανῶς μὲ σαφῆ ἐξουσιοδότηση, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο «δὲν θὰ ἤθελε γιὰ τὴν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς νὰ τεθεῖ ὁποιοδήποτε θέμα ἀνταλλάγματος». Ὅμως στὴ συνέχεια γράφει: «Στὴν περίπτωση ποὺ παραχωρεῖτο τὸ Φετιχιὲ τῆς Ἀθήνας σὲ μουσουλμανικὴ χρήση, τότε ἡ Μονὴ Παμμακαρίστου, μετέπειτα τέμενος τοῦ Φετιχιὲ καὶ σήμερα μουσεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ, σὲ ἀντιστάθμισμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὀρθόδοξη λατρεία στὴν Κωνσταντινούπολη»… Διερωτᾶται κανείς: Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνταλλαγή; Δὲν εἶναι συναλλαγή;…
.         Σημειώνεται ὅτι ἐνῶ ὁ Ἐρντογὰν ἀπειλεῖ ὅτι θὰ μετατρέψει σὲ τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ὁ κ. Μαγγίνας κάνει καὶ δεύτερη πρόταση ἀνταλλαγῆς: «Ἐὰν δὲν εὐοδοῦται αὐτὸ (Σημ. γρ. Ἡ Μονὴ τῆς Παμμακαρίστου) νὰ ἀνοίξει ὡς ὀρθόδοξος ναός, μία ἄλλη σκέψη θὰ ἦταν νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία (Σήμ. γρ. Σὲ ἀνταλλαγὴ πρὸς τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας) ὁ δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία Ναὸς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ αὐτὸν νὰ ἀποτελεῖ, κατὰ καιρούς, ἀντικείμενο μεγάλης συζήτησης, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία γιὰ ὁρισμένες ἔστω ἑορτές». Τὸ ἄρθρο του ὁ κ. Μαγγίνας τὸ τελειώνει γράφοντας πὼς οἱ σκέψεις του αὐτὲς περὶ ἀνταλλαγῆς «ἴσως δώσουν στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν τὴν ἀφορμὴ μίας διαφορετικῆς προσέγγισης τῆς πρότασης γιὰ τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας». Ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχικὸ Μέγαρο οὐδὲν δημοσιοποιεῖται χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Μαγγίνας εἶναι τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφοσίωσης πρόσωπο, τὸ ἄρθρο ἔχει τὴ σημασία του.
.         Νομίζω ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, μετὰ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, ποὺ τὸ Φανάρι παρεμβαίνει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ στὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ καὶ ζητεῖ, ἔστω ἐμμέσως, ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ παζαρέψει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἢ ναοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴ λειτουργία στὴν Ἑλληνικὴ πρωτεύουσα τοῦ τζαμιοῦ – συμβόλου τῆς ἅλωσης τῆς Βασιλεύουσας καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῶν Ἑλλήνων στοὺς Ὀθωμανούς.
.         Ἡ πρόταση ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι τυχαία. Ὁ κ. Μαγγίνας οὔτε μόνος του ἐνήργησε, οὔτε ξαφνικὰ τοῦ ἦρθε ἡ ἔμπνευση νὰ προτείνει «στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν» τὸ ἄνοιγμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀπολύτως ἀνισοβαρὲς ἀντάλλαγμα. Ἂν γινόταν παζάρι –σημειώνεται ὅτι πάγια ο λληνικς κυβερνήσεις ποστηρίζουν πς δν χωρε παζάρι γι τ νοιγμα τς Σχολς τς Χάλκης, γιατί ατ εναι θέμα νθρωπίνων δικαιωμάτωνμόνο τ νοιγμα στν ρθόδοξη λατρεία τς γίας Σοφίας στν Κωνσταντινούπολη θ μποροσε ν συζητηθε γι τ νοιγμα το Φετιχι τζαμιο στν θήνα.

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Διαφημίσεις

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΥΠΕΡ ΠΑΣΑΝ ΑΛΛΗΝ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗΝ ἢ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΝ ΙΣΧΥΝ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο
ἔχει ἀφήσει τὴ σφραγίδα του στὸν πνευματικὸ πολιτισμὸ

Ἰσμήνη Χαραλαμποπούλου
ΠΗΓΗ: protothema.gr, 29.03.19

.             «Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἀφήσει τὴ σφραγίδα του στὸν πνευματικὸ πολιτισμὸ καὶ παραμένει φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον», τόνισε στὴν ὁμιλία του ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας Βλαχερνῶν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης
.         Στὸν κατάμεστο ἀπὸ προσκυνητὲς Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν χοροστάτησε, σύμφωνα μὲ παλαιὸ ἔθιμο, σήμερα, κατὰ τὴν Ἱ. Ἀκολουθία τῆς Γ´ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Ἀμέσως μετά, σὲ ὁμιλία του στὴν Κοινοτικὴ Αἴθουσα, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀναφέρθηκε στὴ σημερινὴ τέλεση τῆς Ἀκολουθίας τῶν Χαιρετισμῶν στὸν ἱστορικὸ Ναὸ τῆς Παναγίας καὶ τὸ Ἁγίασμα τῶν Βλαχερνῶν, στὸν τόπο ὅπου γιὰ πρώτη φορὰ ἐψάλη ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος. Τόνισε δὲ ὅτι «τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἀφήσει τὴν σφραγίδα του στὴν ἱστορία τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ παραμένει φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον».
.           «Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, τὸ ἔξοχον αὐτὸ μνημεῖον πίστεως, θεολογίας, ποιητικῆς ἐμπνεύσεως καὶ ἐκφραστικῆς τέχνης, εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένος μὲ αὐτὸν ἐδῶ τὸν ἱερὸν τόπον. Γνωρίζετε, ὅτι τὸ ἔτος 626 ἀπετράπη ἡ ἅλωσις τῆς Πόλεως ὑπὸ τῶν Ἀβάρων, μὲ τὴν βοήθειαν τῆς Θεοτόκου, ὅταν ὁ Πατριάρχης Σέργιος περιέφερε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας Βλαχερνίτισσας εἰς τὰς ἐπάλξεις κατὰ μῆκος τοῦ τείχους. Μὲ ἀφορμὴν αὐτὸ τὸ θαυμαστὸν γεγονὸς συνετέθη ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ὁ ὁποῖος ἐψάλη διὰ πρώτην φορὰν ἐντὸς τοῦ ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν».
.           Ὁ Παναγιώτατος ἀναφέρθηκε στὴν ἱστορία τοῦ ἀρχικοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος καταστράφηκε ἀπὸ πυρκαγιὰ τὸ 1434, καὶ στὰ ἱερὰ λείψανα ποὺ φυλάσσονταν σὲ αὐτόν, καθὼς καὶ στὰ παρακείμενα Ἀνάκτορα τῶν Βλαχερνῶν, τὸ Νέον Παλάτιον, ποὺ ὑψώνονταν ἐπὶ τοῦ ἕκτου Λόφου τῆς Βασιλεύουσας. Στὰ μέσα τοῦ 19ου αἰώνα ἡ συντεχνία τῶν Γουναράδων ἀγόρασε τὸ διασωθὲν Ἁγίασμα καὶ ἀνήγειρε τὸν σημερινὸ μικρὸ Ναό, ὁ ὁποῖος κατὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1955 ὑπέστη μεγάλες καταστροφές, γιὰ νὰ ἐπισκευασθεῖ τὸ 1960. Καὶ τόνισε: «Καθημερινὰ εἰς τὸ Φανάρι, εἰς τὸ Κέντρον τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας, προσκυνοῦνται καὶ θαυματουργοῦν αἱ πάνσεπτοι εἰκόνες τῆς Παναγίας τῆς Παμμακαρίστου καὶ τῆς Παναγίας τῆς Φανερωμένης, καὶ κρατεῖται ὑψηλὰ ἡ φιλοτιμία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους. Ὁμολογεῖται ὀρθοδόξως ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως, τηρεῖται μὲ εὐλάβειαν ἡ λειτουργικὴ παράδοσις, ἡ κανονικὴ τάξις καὶ τὸ σταυροαναστάσιμον ἦθος, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἀκλονήτου θεμελίου τῆς Θεολογίας, ἡ ὁποία, ὡς ἐλέχθη προσφυέστατα, “εἶναι ἡ δύναμις τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ πᾶσαν ἄλλην, διπλωματικὴν ἢ οἰκονομικὴν ἰσχύν”. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἔχει ἀφήσει τὴν σφραγίδα του εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ παράγη πολιτισμὸν καὶ νὰ παραμένη φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπὶς διὰ τὸ μέλλον. Κατ νθρωπον ποτελε «στορικν παράδοξον», κατ Θεόν, μως, εναι «συνεχς θαμα», μὲ τὴν εὐδοκίαν τοῦ θεμελιωτοῦ καὶ ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας καὶ πάντων τῶν Ἁγίων».
.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης σημείωσε ὅτι μὲ τὴν ἔννοια αὐτή, τὸ πνεῦμα τοῦ «ἔνδοξου Βυζαντινισμοῦ» τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη, «ὁ τρόπος τοῦ βίου τὸν ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ καὶ ἐκφράζει ὁ ναὸς τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν καὶ ἡ ἀκλόνητος ἐμπιστοσύνη τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, εἶναι καὶ σήμερον παρουσία ζῶσα καὶ ζωοποιός».

[…]

 

 

,

Σχολιάστε

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ «ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ»

Μήνυμα το Βαρθολομαίου σ σους μφισβητον τ Φανάρι

Ἀποδέκτες, τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας
γιὰ τὴ στάση του στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας,
ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας

Ρεπορτὰζ
Ἀντώνης Τριανταφύλλου
18.03.2019

.             Σαφὲς μήνυμα σὲ ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας, τὰ δικαιώματα καὶ τὰ προνόμια τῆς πρωτόθρονης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης ἔστειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνήμερα τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. «Ἔναντι τῶν ὅποιων ἀμφισβητήσεων τῶν δικαίων καὶ προνομίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου προβάλλουμε τὴν καθαγιασμένη πράξη, τάξη καὶ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας», εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος στοὺς ἑκατοντάδες πιστοὺς ἀπὸ τὴ ρωμαίικη κοινότητα τῆς Πόλης, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου, ποὺ ἐκκλησιάστηκαν στὸ κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
.             Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μνημόνευσε κανονικά τοὺς προκαθημένους καὶ τῶν 15 Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Τὸ μήνυμά του στὸ κήρυγμά του ἦταν σαφές: Ἀπευθύνθηκε μὲ καυστικὸ τρόπο τόσο στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετώπισε τὴν ἀπονομὴ τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία ὅσο καὶ στὴ στάση ἄλλων αὐτοκέφαλων Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως αὐτὴ τῆς Ἀλβανίας. Ὅλα τὰ νεοπαγῆ Πατριαρχεῖα (Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας) καὶ οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες (Ἀθηνῶν, Βαρσοβίας, Τιράνων καὶ Πρέσοφ) λαβαν τν Τόμο τς Ατοκεφαλίας τους μόνο μ τν πογραφ το Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα ὅμως πολλὲς διερωτῶνται πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ χορηγήσει μονομερῶς Τόμο Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες γνωρίζουν τὴν πηγὴ τῆς ἀνεξαρτησίας τους, παρ’ ὅλα αὐτὰ ἀντιδροῦν στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, προκαλεῖ εὔλογα ἐρωτήματα ποιὰ μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ πραγματικὰ κίνητρα ποὺ ἐκπορεύονται ἀπὸ τὴ στάση τὴν ὁποία τηροῦν ἀπέναντι στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὸ Κίεβο.

[…]

 

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«Η ΑΣΚΗΣΙΣ ΩΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΑΠΟ ΤΟ “ΕΜΟΝ” ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης» [Λόγος Κατηχητήριος ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2019)]

Λόγος Κατηχητήριος
ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2019)

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

.             Χάριτι τοῦ πανδώρου Θεοῦ, ἐφθάσαμεν καί ἐφέτος εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, εἰς τό στάδιον τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, διά νά καθάρωμεν ἑαυτούς, συνεργοῦντος τοῦ Κυρίου, ἐν προσευχῇ, ἐν νηστείᾳ καί ταπεινώσει, καί νά εὐτρεπισθῶμεν πρός ἔνθεον βίωσιν τῶν σεπτῶν Παθῶν καί ἑορτασμόν τῆς λαμπροφόρου Ἐγέρσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
.             Μέσα εἰς ἕνα κόσμον πολλαπλῶν συγχύσεων, ἡ ἀσκητική πεῖρα τῆς Ὀρθοδοξίας ἀποτελεῖ τιμαλφέστατον πνευματικόν κεφάλαιον, ἀνεξάντλητον πηγήν θεογνωσίας καί ἀνθρωπογνωσίας. Ἡ εὐλογημένη ἄσκησις, τό πνεῦμα τῆς ὁποίας διαποτίζει σύνολον τόν καθ᾿ ἡμᾶς τρόπον τοῦ βίου, – «Ἀσκητισμός εἶναι ὁλόκληρος ὁ Χριστιανισμός»-, δέν ἀποτελεῖ προνόμιον τῶν ὀλίγων ἤ τῶν ἐκλεκτῶν, ἀλλά «ἐκκλησιαστικόν γεγονός», κοινόν ἀγαθόν, κοινήν εὐλογίαν, καί κοινήν κλῆσιν διά πάντας ἀνεξαιρέτως τούς πιστούς. Οἱ ἀσκητικοί ἀγῶνες δέν εἶναι, βεβαίως, αὐτοσκοπός, δέν ἰσχύει ἡ ἀρχή «ἡ ἄσκησις διά τήν ἄσκησιν». Ὁ στόχος εἶναι ἡ ὑπέρβασις τοῦ ἰδίου θελήματος καί τοῦ «φρονήματος τῆς σαρκός», ἡ μετάθεσις τοῦ κέντρου τῆς ζωῆς ἀπό τήν ἀτομικήν ἐπιθυμίαν καί τό «δικαίωμα» εἰς τήν «οὐ ζητοῦσαν τά ἑαυτῆς» ἀγάπην, κατά τό βιβλικόν, «μηδείς τό ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλά τό τοῦ ἑτέρου ἕκαστος»[1].
.             Αὐτό τό πνεῦμα κυριαρχεῖ καθ᾿ ὅλην τήν μακράν ἱστορικήν πορείαν τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἰς τό Νέον Μητερικόν συναντῶμεν μίαν ὑπέροχον περιγραφήν αὐτοῦ τοῦ ἤθους τῆς παραιτήσεως ἀπό τό «ἐμόν» ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης: «Παρέβαλόν ποτε σκητιῶται τῇ ὁσίᾳ Σάρρᾳ, ἡ δέ παρέθηκεν αὐτοῖς κανίσκιον μετά χρειῶν˙ οἱ δέ γέροντες ἀφέντες τά καλά, ἔφαγον τά σαπρά. Εἶπε δέ αὐτοῖς ἡ τιμία Σάρρα˙ “ὄντως ἐν ἀληθείᾳ, σκητιῶταί ἐστε”»[2] . Αὐτή ἡ κατανόησις καί ἡ θυσιαστική χρῆσις τῆς ἐλευθερίας εἶναι ξένη πρός τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, τό ὁποῖον ταυτίζει τήν ἐλευθερίαν μέ ἀτομικάς διεκδικήσεις καί δικαιωματισμόν. Ὁ σύγχρονος «αὐτόνομος» ἄνθρωπος δέν θά ἔτρωγε τούς σαπρούς καρπούς, ἀλλά τούς καλούς, καί θά ἦτο βέβαιος ὅτι τοιουτοτρόπως ἐκφράζει καί χρησιμοποιεῖ αὐθεντικῶς καί ὑπευθύνως τήν ἐλευθερίαν του.
.             Εἰς τό σημεῖον αὐτό εὑρίσκεται ἡ ὑψίστη ἀξία τῆς ὀρθοδόξου θεωρήσεως τῆς ἐλευθερίας διά τόν σύγχρονον ἄνθρωπον. Πρόκειται περί μιᾶς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία δέν ἀπαιτεῖ ἀλλά μοιράζεται, δέν διεκδικεῖ ἀλλά θυσιάζεται. Ὁ ὀρθόδοξος πιστός γνωρίζει ὅτι ἡ αὐτονομία καί αὐτάρκεια δέν ἀπελευθερώνουν τόν ἄνθρωπον ἀπό τόν κλοιόν τοῦ ἐγώ, τῆς αὐτοπραγματώσεως καί τῆς αὐτοδικαιώσεως. Ἡ ἐλευθερία, «ᾗ Χριστός ἡμᾶς ἠλευθέρωσεν»[3] , ἐνεργοποιεῖ τάς δημιουργικάς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, πραγματώνεται ὡς ἄρνησις τοῦ αὐτοεγκλεισμοῦ, ὡς ἀπροϋπόθετος ἀγάπη καί κοινωνία τῆς ζωῆς.
.             Τό ὀρθόδοξον ἀσκητικόν ἦθος δέν γνωρίζει διχασμούς καί δυϊσμούς, δέν ἀπορρίπτει τήν ζωήν, ἀλλά τήν μεταμορφώνει. Ἡ δυϊστική θεώρησις καί ἀπόρριψις τοῦ κόσμου δέν εἶναι χριστιανική. Ὁ γνήσιος ἀσκητισμός εἶναι φωτεινός καί φιλάνθρωπος. Εἶναι χαρακτηριστικόν τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας, ὅτι ἡ περίοδος τῆς νηστείας εἶναι διαποτισμένη ἀπό σταυροαναστάσιμον χαράν. Καί οἱ ἀσκητικοί ἀγῶνες τῶν ὀρθοδόξων, ὅπως καί συνολικῶς ἡ καθ᾿ ἡμᾶς πνευματικότης καί ἡ λειτουργική ζωή, ἀναδίδουν τό ἄρωμα καί τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Σταυρός εὑρίσκεται εἰς τό κέντρον τῆς ὀρθοδόξου εὐσεβείας, δέν εἶναι ὅμως τό τελικόν σημεῖον ἀναφορᾶς τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό εἶναι ἡ ἀνεκλάλητος χαρά τῆς Ἀναστάσεως, ὁδόν πρός τήν ὁποίαν ἀποτελεῖ ὁ Σταυρός. Κατά ταῦτα, καί εἰς τήν περίοδον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ βιωματική πεμπτουσία τῶν Ὀρθοδόξων παραμένει ὁ πόθος τῆς «κοινῆς ἀναστάσεως».
.             Εὔχεσθε καί προσεύχεσθε, τιμιώτατοι ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, νά ἀξιωθῶμεν, ἄνωθεν ἐπινεύσει καί ἀρωγῇ, πρεσβείαις δέ τῆς Ἁγιοπρώτου Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων, νά διατρέξωμεν χριστοπρεπῶς καί χριστοτερπῶς τόν δόλιχον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀσκοῦντες μετ᾿ εὐφροσύνης, ἐν ὑπακοῇ πρός τόν κανόνα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως, τό «κοινόν ἄθλημα» τῆς παθοκτόνου νηστείας, προσκαρτεροῦντες τῇ προσευχῇ, βοηθοῦντες τοῖς πάσχουσι καί τοῖς ἐν ἀνάγκαις, συγχωροῦντες ἀλλήλοις καί «ἐν παντί εὐχαριστοῦντες»[4], διά νά προσκυνήσωμεν εὐσεβοφρόνως τά «Ἅγια καί Σωτήρια καί Φρικτά Πάθη» καί τήν ζωηφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾯ ἡ δόξα καί τό κράτος καί ἡ εὐχαριστία εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ,βιθ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

 

—————-

[1] Α´ Κορ. ι´, 24.
[2] Π. Β. Πάσχου (ἐπιμ.), Νέον Μητερικόν (Ἀθῆναι, ἐκδ. Ἀκρίτας, 1990), 31.
[3] Γαλ. ε´, 1.
[4] Πρβλ. Θεσσ. ε´, 18.

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

,

Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ (ΚΥΡΙΛΛΟΥ Μόσχας) καὶ …ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ!

Κύριλλος πρς Βαρθολομαο:
«
ν προχωρήσεις στ Οκρανικό,
δν θ εσαι πρτος μεταξ τν ρθοδόξων»

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2018

.         Μὲ προσωπικὴ ἐπιστολή του ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος προειδοποιεῖ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, νὰ μὴ συμμετέχει στὴν «πολιτικὴ περιπέτεια» τῆς νομιμοποίησης τῶν «σχισματικῶν» στὴν Οὐκρανία, καθὼς σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση θὰ πάψει νὰ εἶναι ὁ προκαθήμενος τῶν Ὀρθοδόξων.
.               Στὴν ἐπιστολή, ποὺ ἀναρτήθηκε στὸ site τῆς ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ὁ πατριάρχης Μόσχας ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων: «Μίλησα μαζί σας ἰδιωτικὰ καὶ μὲ λίγους μάρτυρες γιὰ τὰ σχέδια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως νὰ νομιμοποιήσει τὸ σχίσμα στὴν Οὐκρανία. Τώρα, ὅταν αὐτὰ τὰ σχέδια ἔχουν οὐσιαστικὰ τεθεῖ σὲ ἐφαρμογή, ἐνδεχομένως γιὰ τελευταία φορά, ἀπευθύνομαι σὲ σᾶς ἐνώπιον ὁλόκληρης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας… (Παρακαλῶ) κάντε πίσω τώρα ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς καὶ ἀρνηθεῖτε νὰ συμμετάσχετε στὴν πολιτικὴ περιπέτεια γύρω ἀπὸ τὴ νομιμοποίησή τους»…
…«Ἐὰν ἐνεργεῖτε σὲ συμφωνία μὲ τὶς προθέσεις ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἐπιστολή σας, θὰ χάσετε γιὰ πάντα τὴν εὐκαιρία νὰ ὑπηρετήσετε τὴν ἑνότητα τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ θὰ πάψετε νὰ εἶστε ὁ πρῶτος στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο ποὺ συγκεντρώνει ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων πιστῶν, καὶ τὰ δεινὰ ποὺ προκλήθηκαν ἀπὸ ἐσᾶς στοὺς Ὀρθοδόξους Οὐκρανοὺς θὰ σᾶς συνοδεύουν μέχρι τὴν Τελικὴ Κρίση… Προσεύχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιὰ ὅτι αὐτὸ δὲν θὰ συμβεῖ. Δὲν εἶναι πολὺ ἀργὰ γιὰ νὰ σταματήσει», καταλήγει στὴν ἐπιστολή του ὁ Πατριάρχης Κύριλλος.

 

ΠΗΓΗ: liberal.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ. – Ἐμεῖς ἐδῶ οἱ Ὀρθόδοξοι στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅσοι εἴμαστε, ὅποιοι εἴμαστε, ὅποια καὶ εἶναι ἡ ἐθνική μας καταγωγὴ καὶ προέλευσις, εἴμεθα μία οἰκογένεια» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης:
«
Αὐτὰ δὲν εἶναι ὀρθόδοξα πράγματα,
δὲν εἶναι κανονικὰ καὶ δὲν εἶναι ἐκκλησιολογικά»

.               Γιὰ ἀκραία καὶ ἀπαράδεκτη ἀπόφαση «τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τοῦ ἀδελφοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας», νὰ διακόψει τὴν εὐχαριστιακὴ Κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἔκανε λόγο ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, στὴν ὁμιλία του πρὸς τὰ μέλη τῆς ρωσόφωνης παροικίας τῆς πόλης, στὸ Ἱ. Βατοπαιδινὸ Μετόχιο τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα, στὸν Γαλατᾶ τῆς Κωνσταντινούπολης. Οἱ δηλώσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη ἔγιναν μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, κατὰ τὴν ὁποία χοροστάτησε σήμερα [13.12.2018] – ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία τιμᾶται μὲ τὸ Ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο, ἡ μνήμη τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου καὶ πανηγυρίζει ἡ ρωσόφωνη παροικία τῆς Πόλης.
.               «Αὐτὴ τὴν φορὰ ποὺ εὑρίσκομαι, ὅπως κάθε χρόνο τέτοια ἡμέρα, ἀνάμεσά σας, ἀγαπητά μου παιδιά, γνωρίζω ὅτι ὑπάρχει διάχυτος μία ἀνησυχία καὶ ἕνα δίλημμα μεταξύ σας. Θὰ εἶμαι εἰλικρινὴς μαζί σας, εἴμεθα μία οἰκογένεια, εἶμαι ὁ πατέρας σας καὶ εἶστε τὰ πνευματικά μου τέκνα. Αὐτὴ ἡ ἀνησυχία καὶ αὐτὸ τὸ δίλημμα, ποὺ ἐπικρατεῖ μέσα στὴ ρωσικὴ παροικία τῆς Πόλεώς μας καὶ γενικῶς τῆς χώρας τῆς Τουρκίας ὀφείλεται στὴν ἀκραία ἀπόφαση τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τοῦ ἀδελφοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, νὰ διακόψη τὴν εὐχαριστιακὴ Κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δηλαδὴ μὲ τὴ Μητέρα του Ἐκκλησία. Καὶ μπορεῖ νὰ ἔχωμε διαφορὲς ἀπόψεων ὡς πρὸς διάφορα προβλήματα ποὺ ἀπασχολοῦν σύνολον τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, αὐτὸ εἶναι ἀνθρώπινον καὶ εἶναι δημοκρατικόν, ἀλλὰ τὸ νὰ διακόπτωμεν τὴν εὐχαριστιακὴν κοινωνίαν ὡς μοχλὸν πιέσεως καὶ ὡς ἐξαναγκασμὸν γιὰ νὰ συμφωνήσουν καὶ οἱ ἄλλοι μὲ τὶς ἀπόψεις μας, αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτο. Εἶμαι βέβαιος ὅτι σύντομα ἡ ἀδελφὴ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας θὰ μετανοήση γι᾽ αὐτὴν τὴν ἀκραία ἀπόφασίν της».
.               Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του ὁ Παναγιώτατος ἐπεσήμανε: «Ὅταν λέγη ἡ ἀδελφὴ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας νὰ μὴν ἐκκλησιάζεσθε, νὰ μὴν ἐξομολογεῖσθε, νὰ μὴν κοινωνεῖτε στοὺς Ναοὺς ποὺ εἶναι ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, σᾶς δημιουργεῖ ἕνα συνειδησιακὸν πρόβλημα. Νὰ μὴν ἀκοῦτε, νὰ μὴν ἔχετε καμιὰν ἀνησυχίαν, διότι ὁ δικός σας ποιμήν, ὁ δικός σας πνευματικὸς Πατέρας ἐδῶ στὴν Τουρκία, εἶναι ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης».
.               Τοὺς προέτρεψε δὲ νὰ ἐκκλησιάζονται, τόσο στὸ Μετόχι τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ποὺ ἔχει παραχωρηθεῖ πρὸς ἐξυπηρέτηση τῆς ρωσόφωνης κοινότητας τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅσο καὶ σὲ κάθε Ὀρθόδοξο ναὸ στὴν Τουρκία.
.               Ὁ Πατριάρχης, ἐξήγησε ὅτι τέτοιες λυπηρὲς καταστάσεις δημιουργοῦνται, ὅταν στὰ δικαιοδοσιακά, τὰ καθαρῶς ἐκκλησιολογικὰ καὶ Κανονικὰ πράγματα τῆς Ἐκκλησίας, ἀναμειγνύονται ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ φυλετικὸς παράγοντας. Ὑπογράμμισε μάλιστα, ὅτι ὁ ἐθνοφυλετισμὸς καταδικάστηκε σὲ Σύνοδο ποὺ πραγματοποιήθηκε τὸ 1872 στὴν Κωνσταντινούπολη, ὡς αἵρεση.
.               «Οἱ Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας λένε ὅτι σὲ κάθε πόλη πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνας Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ πνευματικὸς πατέρας ὅλων τῶν πιστῶν, ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ ζοῦν σὲ αὐτὴ τὴν πόλη, ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος ἂν εἶναι Ἕλληνες, Ρῶσοι, Ρουμάνοι, Οὐκρανοὶ καὶ οὕτω καθεξῆς. Αὐτὸ ἐφαρμόζουμε ἐδῶ στὴν Κωνσταντινούπολη. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ὁ Ποιμενάρχης γιὰ τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοὺς Ρώσους, ὅπως ἐδῶ, γιὰ τοὺς Ρουμάνους, στοὺς ὁποίους δώσαμε μία Ἐκκλησία καὶ ἐγὼ παρακάλεσα τὸν Πατριάρχη Ρουμανίας καὶ ἔστειλε ἱερέα νὰ τοὺς λειτουργεῖ στὴ γλώσσα τους, γιὰ τοὺς Βούλγαρους ποὺ ζοῦν στὴν Πόλη. Ὅλοι εἶναι παιδιὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ὄχι οἱ Βούλγαροι τῆς Πόλεως νὰ εἶναι ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Βουλγαρίας, οἱ Ρῶσοι ἐδῶ νὰ εἶναι ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Ρωσίας, αὐτὰ δὲν εἶναι ὀρθόδοξα πράγματα, δὲν εἶναι κανονικὰ καὶ δὲν εἶναι ἐκκλησιολογικά.
.               Ἐμεῖς ἐδῶ οἱ Ὀρθόδοξοι στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅσοι εἴμαστε, ὅποιοι εἴμαστε, ὅποια καὶ εἶναι ἡ ἐθνική μας καταγωγὴ καὶ προέλευσις, εἴμεθα μία οἰκογένεια, ἡ ὁποία τελεῖ ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ Ποιμενάρχην Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ εἶναι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης» ἀνέφερε.
.               Στὴν ὁμιλία του, μεταξὺ ἄλλων ὑπενθύμισε ὅτι οἱ Ρῶσοι Ὀρθόδοξοι πῆραν τὸ βάπτισμα καὶ τὴν χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας πῆρε τὸν 16ο αἰώνα, τὴν αὐτοκεφαλία καὶ τὴν Πατριαρχικὴν ἀξίαν ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.
.               «Καὶ σήμερα, ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας, ἐμεῖς ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀπὸ τὴν Μητέρα Ἐκκλησία καὶ τῶν Ρώσων Ὀρθοδόξων, στέλνουμε πρὸς αὐτούς, εἰς τὴν Ρωσίαν καὶ ὅπου ἀλλοῦ βρίσκονται διεσπαρμένοι στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, τὴν εὐχὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τῆς Μητρός των Ἐκκλησίας».

 

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

 

 

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ! (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης καταργεῖ δικές του ἀποφάσεις!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, μὲ τὴν περὶ αὐτὸν Σύνοδο, ἐρήμην τῶν ἐνδιαφερομένων, κατήργησε τὸν Πατριαρχικὸ Τόμο τοῦ 1999, μὲ τὸν ὁποῖο ἀνυψώθηκε σὲ Ἐξαρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ τῶν ρωσικῶν ἐνοριῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ ὁ κ. Βαρθολομαῖος κατήργησε τὸν Τόμο, ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε ὑπογράψει καὶ καταπάτησε τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, τοὺς ὁποίους ἐπικαλέστηκε γιὰ τὴν ἔκδοσή του!
.         Ἄμεση ἦταν ἡ ἀντίδραση τοῦ, μὲ τὴν πατριαρχικὴ ἀπόφαση, καταργουμένου Ἐξάρχου – Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ὀρθοδόξων Ρωσικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης Ἰωάννου. Στό, μὲ ἡμερομηνία 28 Νοεμβρίου 2018, Ἀνακοινωθὲν τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἀναφέρεται ὅτι ἡ πατριαρχικὴ ἀπόφαση ἐλήφθη χωρὶς αὐτὸς νὰ κληθεῖ ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο καὶ νὰ πεῖ τὴν ἄποψή του. Τὸ πρωτοφανὲς ἐκκλησιαστικὸ πραξικόπημα σὲ βάρος τῶν Ὀρθοδόξων Ρώσων τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ποὺ ἀνήκουν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, περιγράφεται στὸ Ἀνακοινωθὲν ὡς ἀκολούθως:

«Εὑρισκόμενος μετὰ τοῦ Γραμματέως τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Συμβουλίου Νικολάου Λοπούκχιν στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὴ συμμετοχή τους σὲ συνεδρίαση συνοδικῆς ἐπιτροπῆς, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης πληροφορήθηκε τὴν ἀπόφαση αὐτὴ κατὰ μία ἰδιωτικὴ συνάντηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν πατριάρχη. Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ Γραμματέας τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Συμβουλίου ἐπιστρέφουν ἀμέσως στὸ Παρίσι (Σημ. γρ. Ὅπου ἡ ἕδρα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς). Ἡ προσεχὴς σύναξη τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Συμβουλίου θὰ λάβει χώρα τὶς ἀμέσως ἑπόμενες ἡμέρες καὶ θὰ συζητήσει τὸ θέμα. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης, ὡς ποιμένας ὑπεύθυνος γιὰ τὶς ἐνορίες καὶ τὶς ὀρθόδοξες κοινότητες τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ζητεῖ ἀπὸ ὅλους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, νὰ διατηρήσουν τὴν ἠρεμία τους καὶ νὰ ἐπιδοθοῦν στὴν προσευχή, προκειμένου τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ ἔρθει σὲ ὅλους καὶ νὰ μᾶς φωτίσει. Περισσότερες πληροφορίες θὰ ἀκολουθήσουν σύντομα».

.           Ἡ κατάσταση εἶναι ἐκρηκτική. Οὐδεμία ἐξήγηση δόθηκε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο γιατί αὐτὴ ἡ ἄρδην ἀλλαγὴ στὴ συμπεριφορά του ἔναντι τῶν ὑπ’ αὐτὸ Ρώσων τῆς Διασπορᾶς τῆς Γαλλίας καὶ τῆς ὑπόλοιπης Δυτικῆς Εὐρώπης. Οὐδεμία ἐξήγηση γιατί ἐλήφθη αἰφνιδιαστικὰ αὐτὴ ἡ σοβαρὴ ἀπόφαση, χωρὶς νὰ ἐρωτηθοῦν οἱ ἐνδιαφερόμενοι. Ὁ μόνος λόγος, ποὺ πιθανολογεῖται, εἶναι ὅτι τὸ Φανάρι μὲ τὸ Οὐκρανικὸ βρίσκεται σὲ κατάσταση πανικοῦ καὶ λαμβάνει παρορμητικὲς ἀποφάσεις. Ὅπου ἀκούει «Ρῶσος» τὸν θεωρεῖ ἐχθρό του, ἢ ἐν δυνάμει ἐχθρό του. Ὑποπτεύεται ἀκόμη καὶ αὐτοὺς τοὺς Ρώσους ποὺ τοῦ εἶναι πιστοί… Φοβούμενο ὅτι μποροῦν νὰ προσεγγισθοῦν ἀπὸ τὴ Μόσχα καὶ νὰ ἐνταχθοῦν στὴ δικαιοδοσία της ἀποφάσισε νὰ τοὺς στερήσει τὴν αὐτονομία καὶ νὰ τοὺς ἐντάξει ὑπὸ τοὺς Ἕλληνες Μητροπολίτες τῆς Γαλλίας καὶ τῶν ἄλλων χωρῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης!
.           Τὴν πραξικοπηματικὴ κατάργηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀνεξαρτησίας τους οἱ Ρῶσοι τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης δὲν πρόκειται νὰ τὴν δεχθοῦν καὶ ἔτσι τὸ Φανάρι προκαλεῖ μία ἀκόμη ἀναστάτωση στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Σημειώνεται ὅτι ἡ διὰ τοῦ Τόμου τοῦ 1999 ἀπ’ εὐθείας ἐξάρτηση ἀπὸ τὸ Φανάρι τῶν Ρώσων τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης καὶ ἡ ἀνεξαρτησία ἔναντι τῶν Ἑλλήνων Μητροπολιτῶν ἦταν ἀπόφαση τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου μετὰ ἀπὸ αἴτημά τους!

Τί γράφουν ὁ Τόμος τοῦ 1999 καὶ ἡ ἀπόφαση τοῦ 2018

.           Ὁ Τόμος τοῦ 1999 γράφει ὅτι ὁ Πατριάρχης μετὰ ἀπὸ αἴτημα τῶν Ρώσων τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης ἀνυψώνει σὲ Πατριαρχικὴ Ἐξαρχία τὴν Ἀρχιεπισκοπή τους. Ἡ Ἐξαρχία εἶναι ὑπὸ τὴν ἄμεση δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ διατηρεῖ τὸ ρωσικὸ ὀρθόδοξο λειτουργικὸ τυπικό. Ἡ Πατριαρχικὴ Ἐξαρχία διοικεῖται ἀπὸ μόνο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ποὺ φέρει τὸν τίτλο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου – Ἐξάρχου τῶν Ὀρθοδόξων ρωσικῶν ἐνοριῶν στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος – Ἔξαρχος ἔχει τὶς πλήρεις δικαιοδοσίες ποὺ προβλέπονται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες γιὰ κυριάρχη Μητροπολίτη ἐπὶ τῶν ἐνοριῶν τῆς Ἐξαρχίας του καὶ ἔχει τὴν πλήρη ἐκκλησιαστικὴ ἁρμοδιότητα ἐπὶ ὅλων τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ποὺ εἶναι μέλη αὐτῶν τῶν ἐνοριῶν. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος – Ἔξαρχος μνημονεύει μόνο τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.
.            Γιὰ τὴν ἔκδοση τοῦ Τόμου τοῦ 1999 ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ ἡ περὶ αὐτὸν Σύνοδος ἐπικαλέστηκαν τὸν 34ο Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τὸν 3ο Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τὸν 28ο τῆς 4ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καθὼς καὶ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ὑποστηρίζοντας ὅτι ὁ Τόμος εἶναι ἀπαραίτητος, γιατί ἔτσι θὰ γίνονται ὅλα «εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 40). Τώρα ἄλλαξαν γνώμη….
.             Στὴν ἀπόφαση τῆς 27ης Νοεμβρίου 2018 ἀναφέρεται ὅτι ἡ ἀπόφαση νὰ καταργηθεῖ ὁ Τόμος τοῦ 1999 ἔχει σκοπὸ «νὰ ἐνισχύσει ἀκόμη περισσότερο τοὺς δεσμοὺς τῶν ρωσικῆς παράδοσης ἐνοριῶν μὲ τὴν Ἐκκλησία Μητέρα τῆς Κωνσταντινουπόλεως». Καὶ πάρα κάτω: «Λόγῳ τῆς ποιμαντικῆς μέριμνάς του τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀποφάσισε τὴν ἔνταξη καὶ τὴν ἐξάρτηση τῶν (ρωσικῶν) ἐνοριῶν στὶς ἱερὲς Μητροπόλεις τῶν Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου». Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια ὁ Ἀχιεπίσκοπος τῶν Ρώσων τῆς Γαλλίας π.χ. δὲν θὰ εἶναι πλέον ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία ἀπ’ εὐθείας του Πατριάρχου, ἀλλὰ τοῦ Ἕλληνα Μητροπολίτη Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ αὐτὸν θὰ μνημονεύει!… Δηλαδὴ μία ἄδικη καὶ παράλογη πατριαρχικὴ ἀπόφαση ὑποβάθμισης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ρώσων Ὀρθοδόξων ποὺ ζοῦν στὴ Γαλλία καὶ στὴν ὑπόλοιπη Δυτικὴ Εὐρώπη, ποὺ δείχνει ἐμπάθεια σὲ βάρος τῶν Ρώσων καὶ μία ἔναντί τους ἀλαζονεία.
.           Εἶναι εὔλογο οἱ Ρῶσοι τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης νὰ αἰσθάνονται ὅτι ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου τοὺς στερεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀνεξαρτησία ποὺ εἶχαν, τοὺς μετατρέπει σὲ πνευματικὰ ὑποτελεῖς στὴν Ἑλληνικὴ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία καί, χωρὶς καμία εὐθύνη τους ἢ ἀνάμιξή τους στὴν διένεξη Φαναρίου – Μόσχας, ὅτι γίνονται μέρος αὐτῆς.
.             Σύντομα προβλέπεται ὅτι θὰ ὑπάρξουν δραματικὲς ἐξελίξεις στὰ ζητήματα τῆς Ὀρθοδοξίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ὅπου ἡ ὀρθόδοξη ρωσικὴ παρουσία σὲ ἐπίπεδο Θεολογίας εἶναι ἰδιαίτερα αἰσθητὴ καὶ πολὺ ἀξιόλογη.Ὑπενθυμίζεται ὅτι τὸ Θεολογικὸ Ἰνστιτοῦτο τοῦ Ἁγίου Σεργίου στὸ Παρίσι ἔχει ἐξαιρετικὴ φήμη καὶ πὼς στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη ἔζησαν τὸν 20ό αἰώνα σπουδαῖοι θεολόγοι καὶ φιλόσοφοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Σουρὸζ Ἀντώνιος (Μπλούμ), Μπερντιάεφ, Λόσκι, Φλορόφσκι, Σμέμαν, Εὐδοκίμοφ, Μέγεντορφ. –

,

Σχολιάστε