Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ! (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης καταργεῖ δικές του ἀποφάσεις!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, μὲ τὴν περὶ αὐτὸν Σύνοδο, ἐρήμην τῶν ἐνδιαφερομένων, κατήργησε τὸν Πατριαρχικὸ Τόμο τοῦ 1999, μὲ τὸν ὁποῖο ἀνυψώθηκε σὲ Ἐξαρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ τῶν ρωσικῶν ἐνοριῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ ὁ κ. Βαρθολομαῖος κατήργησε τὸν Τόμο, ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε ὑπογράψει καὶ καταπάτησε τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, τοὺς ὁποίους ἐπικαλέστηκε γιὰ τὴν ἔκδοσή του!
.         Ἄμεση ἦταν ἡ ἀντίδραση τοῦ, μὲ τὴν πατριαρχικὴ ἀπόφαση, καταργουμένου Ἐξάρχου – Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ὀρθοδόξων Ρωσικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης Ἰωάννου. Στό, μὲ ἡμερομηνία 28 Νοεμβρίου 2018, Ἀνακοινωθὲν τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἀναφέρεται ὅτι ἡ πατριαρχικὴ ἀπόφαση ἐλήφθη χωρὶς αὐτὸς νὰ κληθεῖ ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο καὶ νὰ πεῖ τὴν ἄποψή του. Τὸ πρωτοφανὲς ἐκκλησιαστικὸ πραξικόπημα σὲ βάρος τῶν Ὀρθοδόξων Ρώσων τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ποὺ ἀνήκουν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, περιγράφεται στὸ Ἀνακοινωθὲν ὡς ἀκολούθως:

«Εὑρισκόμενος μετὰ τοῦ Γραμματέως τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Συμβουλίου Νικολάου Λοπούκχιν στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὴ συμμετοχή τους σὲ συνεδρίαση συνοδικῆς ἐπιτροπῆς, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης πληροφορήθηκε τὴν ἀπόφαση αὐτὴ κατὰ μία ἰδιωτικὴ συνάντηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν πατριάρχη. Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ Γραμματέας τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Συμβουλίου ἐπιστρέφουν ἀμέσως στὸ Παρίσι (Σημ. γρ. Ὅπου ἡ ἕδρα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς). Ἡ προσεχὴς σύναξη τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Συμβουλίου θὰ λάβει χώρα τὶς ἀμέσως ἑπόμενες ἡμέρες καὶ θὰ συζητήσει τὸ θέμα. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης, ὡς ποιμένας ὑπεύθυνος γιὰ τὶς ἐνορίες καὶ τὶς ὀρθόδοξες κοινότητες τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ζητεῖ ἀπὸ ὅλους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, νὰ διατηρήσουν τὴν ἠρεμία τους καὶ νὰ ἐπιδοθοῦν στὴν προσευχή, προκειμένου τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ ἔρθει σὲ ὅλους καὶ νὰ μᾶς φωτίσει. Περισσότερες πληροφορίες θὰ ἀκολουθήσουν σύντομα».

.           Ἡ κατάσταση εἶναι ἐκρηκτική. Οὐδεμία ἐξήγηση δόθηκε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο γιατί αὐτὴ ἡ ἄρδην ἀλλαγὴ στὴ συμπεριφορά του ἔναντι τῶν ὑπ’ αὐτὸ Ρώσων τῆς Διασπορᾶς τῆς Γαλλίας καὶ τῆς ὑπόλοιπης Δυτικῆς Εὐρώπης. Οὐδεμία ἐξήγηση γιατί ἐλήφθη αἰφνιδιαστικὰ αὐτὴ ἡ σοβαρὴ ἀπόφαση, χωρὶς νὰ ἐρωτηθοῦν οἱ ἐνδιαφερόμενοι. Ὁ μόνος λόγος, ποὺ πιθανολογεῖται, εἶναι ὅτι τὸ Φανάρι μὲ τὸ Οὐκρανικὸ βρίσκεται σὲ κατάσταση πανικοῦ καὶ λαμβάνει παρορμητικὲς ἀποφάσεις. Ὅπου ἀκούει «Ρῶσος» τὸν θεωρεῖ ἐχθρό του, ἢ ἐν δυνάμει ἐχθρό του. Ὑποπτεύεται ἀκόμη καὶ αὐτοὺς τοὺς Ρώσους ποὺ τοῦ εἶναι πιστοί… Φοβούμενο ὅτι μποροῦν νὰ προσεγγισθοῦν ἀπὸ τὴ Μόσχα καὶ νὰ ἐνταχθοῦν στὴ δικαιοδοσία της ἀποφάσισε νὰ τοὺς στερήσει τὴν αὐτονομία καὶ νὰ τοὺς ἐντάξει ὑπὸ τοὺς Ἕλληνες Μητροπολίτες τῆς Γαλλίας καὶ τῶν ἄλλων χωρῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης!
.           Τὴν πραξικοπηματικὴ κατάργηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀνεξαρτησίας τους οἱ Ρῶσοι τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης δὲν πρόκειται νὰ τὴν δεχθοῦν καὶ ἔτσι τὸ Φανάρι προκαλεῖ μία ἀκόμη ἀναστάτωση στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Σημειώνεται ὅτι ἡ διὰ τοῦ Τόμου τοῦ 1999 ἀπ’ εὐθείας ἐξάρτηση ἀπὸ τὸ Φανάρι τῶν Ρώσων τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης καὶ ἡ ἀνεξαρτησία ἔναντι τῶν Ἑλλήνων Μητροπολιτῶν ἦταν ἀπόφαση τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου μετὰ ἀπὸ αἴτημά τους!

Τί γράφουν ὁ Τόμος τοῦ 1999 καὶ ἡ ἀπόφαση τοῦ 2018

.           Ὁ Τόμος τοῦ 1999 γράφει ὅτι ὁ Πατριάρχης μετὰ ἀπὸ αἴτημα τῶν Ρώσων τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης ἀνυψώνει σὲ Πατριαρχικὴ Ἐξαρχία τὴν Ἀρχιεπισκοπή τους. Ἡ Ἐξαρχία εἶναι ὑπὸ τὴν ἄμεση δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ διατηρεῖ τὸ ρωσικὸ ὀρθόδοξο λειτουργικὸ τυπικό. Ἡ Πατριαρχικὴ Ἐξαρχία διοικεῖται ἀπὸ μόνο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ποὺ φέρει τὸν τίτλο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου – Ἐξάρχου τῶν Ὀρθοδόξων ρωσικῶν ἐνοριῶν στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος – Ἔξαρχος ἔχει τὶς πλήρεις δικαιοδοσίες ποὺ προβλέπονται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες γιὰ κυριάρχη Μητροπολίτη ἐπὶ τῶν ἐνοριῶν τῆς Ἐξαρχίας του καὶ ἔχει τὴν πλήρη ἐκκλησιαστικὴ ἁρμοδιότητα ἐπὶ ὅλων τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ποὺ εἶναι μέλη αὐτῶν τῶν ἐνοριῶν. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος – Ἔξαρχος μνημονεύει μόνο τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.
.            Γιὰ τὴν ἔκδοση τοῦ Τόμου τοῦ 1999 ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ ἡ περὶ αὐτὸν Σύνοδος ἐπικαλέστηκαν τὸν 34ο Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τὸν 3ο Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τὸν 28ο τῆς 4ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καθὼς καὶ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ὑποστηρίζοντας ὅτι ὁ Τόμος εἶναι ἀπαραίτητος, γιατί ἔτσι θὰ γίνονται ὅλα «εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν» (Α΄ Κορ. ιδ΄ 40). Τώρα ἄλλαξαν γνώμη….
.             Στὴν ἀπόφαση τῆς 27ης Νοεμβρίου 2018 ἀναφέρεται ὅτι ἡ ἀπόφαση νὰ καταργηθεῖ ὁ Τόμος τοῦ 1999 ἔχει σκοπὸ «νὰ ἐνισχύσει ἀκόμη περισσότερο τοὺς δεσμοὺς τῶν ρωσικῆς παράδοσης ἐνοριῶν μὲ τὴν Ἐκκλησία Μητέρα τῆς Κωνσταντινουπόλεως». Καὶ πάρα κάτω: «Λόγῳ τῆς ποιμαντικῆς μέριμνάς του τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀποφάσισε τὴν ἔνταξη καὶ τὴν ἐξάρτηση τῶν (ρωσικῶν) ἐνοριῶν στὶς ἱερὲς Μητροπόλεις τῶν Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου». Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια ὁ Ἀχιεπίσκοπος τῶν Ρώσων τῆς Γαλλίας π.χ. δὲν θὰ εἶναι πλέον ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία ἀπ’ εὐθείας του Πατριάρχου, ἀλλὰ τοῦ Ἕλληνα Μητροπολίτη Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ αὐτὸν θὰ μνημονεύει!… Δηλαδὴ μία ἄδικη καὶ παράλογη πατριαρχικὴ ἀπόφαση ὑποβάθμισης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ρώσων Ὀρθοδόξων ποὺ ζοῦν στὴ Γαλλία καὶ στὴν ὑπόλοιπη Δυτικὴ Εὐρώπη, ποὺ δείχνει ἐμπάθεια σὲ βάρος τῶν Ρώσων καὶ μία ἔναντί τους ἀλαζονεία.
.           Εἶναι εὔλογο οἱ Ρῶσοι τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης νὰ αἰσθάνονται ὅτι ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου τοὺς στερεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀνεξαρτησία ποὺ εἶχαν, τοὺς μετατρέπει σὲ πνευματικὰ ὑποτελεῖς στὴν Ἑλληνικὴ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία καί, χωρὶς καμία εὐθύνη τους ἢ ἀνάμιξή τους στὴν διένεξη Φαναρίου – Μόσχας, ὅτι γίνονται μέρος αὐτῆς.
.             Σύντομα προβλέπεται ὅτι θὰ ὑπάρξουν δραματικὲς ἐξελίξεις στὰ ζητήματα τῆς Ὀρθοδοξίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ὅπου ἡ ὀρθόδοξη ρωσικὴ παρουσία σὲ ἐπίπεδο Θεολογίας εἶναι ἰδιαίτερα αἰσθητὴ καὶ πολὺ ἀξιόλογη.Ὑπενθυμίζεται ὅτι τὸ Θεολογικὸ Ἰνστιτοῦτο τοῦ Ἁγίου Σεργίου στὸ Παρίσι ἔχει ἐξαιρετικὴ φήμη καὶ πὼς στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη ἔζησαν τὸν 20ό αἰώνα σπουδαῖοι θεολόγοι καὶ φιλόσοφοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Σουρὸζ Ἀντώνιος (Μπλούμ), Μπερντιάεφ, Λόσκι, Φλορόφσκι, Σμέμαν, Εὐδοκίμοφ, Μέγεντορφ. –

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΩΝ»

Γαβρόγλου μετ τ συνάντηση μ Βαρθολομαο:
Θ
μεταφέρω τος προβληματισμος

.              Τοὺς προβληματισμοὺς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιὰ τὴν συμφωνία ἀνάμεσα στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἰσέπραξε ὁ ὑπουργὸς Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου κατὰ τὴν συνάντηση ποὺ εἶχε νωρίτερα μὲ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὸ Φανάρι.
[…]
.               Ἀπαντώντας σὲ ἐρώτηση γιὰ τὸ πῶς ἡ συμφωνία ποὺ προωθεῖται θὰ ἐπηρεάσει τὶς Μητροπόλεις τῶν Νέων Χωρῶν καὶ τὶς Δωδεκανήσου ποὺ ὑπάγονται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶπε ὅτι «αὐτὰ εἶναι θέματα ποὺ θὰ δοῦμε στὶς λεπτομέρειες ὅπως καὶ πολλὰ ἄλλα ζητήματα, ἀλλὰ παραμένει ἡ βασικότατη ἀρχὴ ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ μία ἱστορική, κυριολεκτικὰ ἱστορικοῦ χαρακτήρα, συμφωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας καὶ αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγει».
.            Ὁ κ. Γαβρόγλου σημείωσε ἐπιπλέον ὅτι ἐνημέρωσε ἐπισήμως τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη γιὰ τὸ θέμα τῶν σχέσεων Κράτους-Ἐκκλησίας στὴν Ἑλλάδα καὶ γιὰ μία σειρὰ θεμάτων ποὺ ἀφοροῦν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.
.              Ἡ συνάντηση πραγματοποιήθηκε λίγες ὧρες μετὰ τὴν κλήση στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς γενικῆς προξένου τῆς Ἑλλάδας Γεωργίας Σουλτανοπούλου.
.             Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τῆς μετέφερε τὴν δυσαρέσκειά του, διότι δὲν ἔχει ἐνημερωθεῖ ἁρμοδίως γιὰ τὴν συμφωνία ἀνάμεσα στὸν Ἀλέξη Τσίπρα καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο.
[…]

ΠΗΓΗ: skai.gr

 

 

,

Σχολιάστε

«Η ΠΡΩΤΟΘΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΣΤΑΥΡΩΝΕΙ ΑΛΛΑ ΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ. Θυσιαστικῶς ἵδρυσε καὶ ἀνεγνώρισεν ὅλας τὰς ἀνὰ τὸν κόσμον σήμερον Ὀρθοδόξους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας». (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

.            Στὴν ἰδιαίτερη τιμὴ ποὺ ἀποδίδει ὁ πιστὸς λαὸς στοὺς Μεγαλομάρτυρες στρατιωτικοὺς Ἁγίους, γιὰ τὴν ἀνυποχώρητη στάση τους, «πρὸ τῶν κινδύνων, πρὸ τοῦ ψεύδους τῆς εἰδωλολατρείας καὶ εἰδωλομανίας», ἀναφέρθηκε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος χοροστάτησε κατὰ τὴ θεία λειτουργία ποὺ τελέστηκε τὴν Παρασκευή, 26 Ὀκτωβρίου, στὸν πανηγυρίζοντα Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Δημητρίου Ξηροκρήνης (Κουρούτσεσμε), ὅπου βρίσκεται καὶ τὸ θαυματουργικὸ ἁγίασμα. Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ ἔκανε στὸν ἑορταζόμενο, σήμερα,  Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο καὶ στὸν σεβασμὸ μὲ τὸν ὁποῖο τὸν περιβάλλουν οἱ πιστοὶ στὴν Πόλη, τὴν Θεσσαλονίκη ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
.           «Τιμᾶται πάρα πολὺ ὄχι μόνον εἰς τὴν ἄλλοτε συμβασιλεύουσαν καὶ σήμερον συμπρωτεύουσαν Θεσσαλονίκην, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλον τὸν Ὀρθόδοξον κόσμον. Καὶ ἐδῶ, εἰς τὴν βασιλεύουσαν Πόλιν, ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της σχεδόν, ἐτιμᾶτο ἰδιαιτέρως ὁ Μεγαλομάρτυς Ἅγιος», εἶπε καὶ ὑπενθύμισε ὅτι, «καὶ σήμερον, παρ᾽ ὅλας τοῦ Γένους τὰς περιπετείας καὶ τὰς πικρὰς δοκιμασίας, τέσσαρες Ναοὶ ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στολίζουν τὴν χριστιανικήν μας Κωνσταντινούπολιν».
.             «Εἴμεθα ὀλίγοι ἀλλὰ ἀμέρτητοι. Ἡ δύναμις ἐξ ἄλλου τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας δὲν εἶναι κοσμική, οὔτε ἀποδεικνύεται διὰ τῶν ἀριθμῶν. Τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον εἶναι δυνατό, διότι διαθέτει θυσιαστικὴν ἀγάπην, καὶ πολιτεύεται διὰ τῆς ταπεινώσεως καὶ τοῦ Σταυροῦ. Ἡ ἱστορία του εἶναι γεμάτη ἀπὸ μαρτύριον καὶ θυσίας ὑπὲρ τοῦ κόσμου, ὑπὲρ ὅλων τῶν λαῶν καὶ “εἰς πάντα τὰ ἔθνη”. Εἰς τὰ σωματεῖα καὶ τοὺς κοσμικοὺς ὀργανισμούς, ἀσφαλῶς, λαμβάνεται ὑπ᾽ ὄψιν μόνον ἡ δύναμις τῶν ἀριθμῶν, τῶν χρημάτων, τῆς κοσμικῆς καὶ πολιτικῆς ἐξουσίας, ἀλλ᾽ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν κυριαρχοῦν οἱ πνευματικοὶ νόμοι, οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἡ εὐσεβὴς τοῦ Γένους μας παράδοσις, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῶν προγόνων μας, ὁ καταγεγραμμένος λόγος τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ Ἱερῷ Εὐαγγελίῳ. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς ὁποίας πιστὰ τέκνα τυγχάνετε ἐσεῖς ὅλοι οἱ εὐλαβεῖς προσκυνηταί, ἀποτελεῖ τὴν ἐνσάρκωσιν τῆς ἐλευθέρας ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία δὲν σταυρώνει, ἀλλὰ σταυρώνεται, θυσιάζουσα τὴν ψυχὴν τῆς χάριν τῶν φίλων αὐτῆς, ποὺ εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Θυσιάζει ὅμως καὶ τὴν ψυχὴν αὐτῆς χάριν τῶν ἐχθρῶν της καὶ ὅλων αὐτῶν οἱ ὁποῖοι δὲν δύνανται νὰ ἀνεχθοῦν αὐτὴν τὴν μεγάλην πραγματικότητα: ὅτι δηλαδὴ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία καὶ ἡ ἀρχὴ ὅλων τῶν νεοπαγῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Καὶ αὐτὸ διότι θυσιαστικῶς ἵδρυσε καὶ ἀνεγνώρισεν ὅλας τὰς ἀνὰ τὸν κόσμον σήμερον Ὀρθοδόξους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας.
.             Ἡ μεγίστη αὕτη εὐθύνη τῆς Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας δὲν ἦτο ἀσφαλῶς μὲ ἡμερομηνίαν λήξεως. Δι᾽ αὐτό, ὅπως ἐδώσαμεν αὐτοκεφαλίαν εἰς ὅλας τὰς τοπικὰς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἡ περὶ ἡμᾶς Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος ἀποφάσισε νὰ ἐκχωρήση τὸ Αὐτοκέφαλον καὶ εἰς τὴν πολλαπλῶς βασανισμένην Οὐκρανίαν, διὰ νὰ πορευθῆ καὶ αὐτὴ ἐντός τοῦ συστήματος τῶν Ὀρθοδόξων ἐν ἑνότητι καὶ ἐσωτερικῇ εἰρήνῃ. Αὐτὴν τὴν ὑψίστην εὐθύνην τὴν ἔχει ἐκ τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων μόνον ἡ πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀφοῦ αὐτῆς ὁ Προκαθήμενος εἶναι ὁ Πρῶτος εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους. Ὁσάκις ἐπιχειρεῖται νὰ διαστραφῆ αὐτὴ ἡ βασικὴ ἐκκλησιολογικὴ ἀρχή, πράττεται τὸ βαρύτατον παράπτωμα τῆς ἀντιποιήσεως ἀρχῆς, δηλαδὴ ὠρισμένοι προσποιοῦνται τὸν Πρῶτον δίχως νὰ εἶναι, καὶ λαμβάνουν πρωτοβουλίας δίχως νὰ ἔχουν τοιοῦτον δικαίωμα, λησμονοῦντες ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἀσκεῖ τὸ χρέος του διὰ τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία εἶναι θυσιαστικὴ καὶ ἀνιδιοτελής.  Τὸ ὄντως καινὸν αὐτῆς τῆς μοναδικῆς ἀγάπης, τὸ ὁποῖον ἀντιτίθεται εἰς κάθε ἠθικισμὸν καὶ εἰς κάθε νεολογισμόν, ὁ ὁποῖος ἐπιχειρεῖ νὰ εἰσαγάγη νέας ἰδέας καὶ φιλοσοφίας εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι τὸ ὅτι δὲν διαχωρίζει τὸν Ἅγιον Θεὸν ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ ἐπιχειρεῖ νὰ διδάξη καὶ νὰ πείση διὰ τοῦ κηρύγματός της ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι “ὁ φίλος τῶν ἁμαρτωλῶν” (Λουκ. ζ´, 34). Καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν ἁμαρτανόντων καὶ τῶν μετανοούντων καὶ ἡ τῆς σωτηρίας τῶν ἀναξίων καὶ πενήτων.  Ἐὰν ἔχωμεν τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐλπίδα μας εἰς Ἐκεῖνον, τότε ἔχομεν τὰ πάντα. Ὁ Θεὸς εἶχε πάντοτε τὴν ἀγκαλιά του ἀνοικτὴν εἰς ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἰσήρχετο πονεμένος καὶ ἀπογοητευμένος εἰς τὸν ταπεινὸν τοῦτον ναὸν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, καὶ εἰς ὅλους ὅσοι ἐλάμβαναν τὴν χάριν τοῦ ἁγιάσματός του. Ἀλλά, ἀκόμη καὶ σήμερον, συνεχίζεται ἡ ἁγιαστικὴ καὶ θαυματουργική του δύναμις. Δὲν φοβούμεθα, λοιπόν, τὰς παροδικὰς θυέλλας οἱ ὀρθόδοξοι Ρωμιοί, τὰς ὁποίας μετατρέπει εἰς γαλήνην ὁ περιπατῶν ἐπὶ τῶν ὑδάτων Κύριος, ἐνισχύων ἠμᾶς, ὅπως κάποτε τὸν λιποψυχήσαντα Ἀπόστολον Πέτρον».

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΙΕΒΗ ΤΟΝ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Πατριάρχης διέβη τὸν Ρουβίκωνα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος διέβη τὸν Ρουβίκωνα στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ἀποφάσισε νὰ προχωρήσει στὴν ὑλοποίηση τῆς ἀποφάσεως τῆς περὶ αὐτὸν Συνόδου καὶ νὰ δώσει τὴν αὐτοκεφαλία στοὺς ἕως σήμερα σχισματικοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς τῆς Οὐκρανίας. Αὐτὸ μετὰ ἀπὸ αἴτημα τῆς ἀντιρωσικῆς κυβέρνησης τοῦ προέδρου Ποροσένκο καὶ μὲ τὴν θερμὴ ὑποστήριξη καὶ συνεργασία τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ. Αὐτὲς θεωροῦν ὅτι ἡ ὁριστικὴ ἀπομάκρυνση τῶν Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν ἀπὸ τοὺς ὅμαιμούς τους Ρώσους περνᾶ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική τους χειραφέτηση.
.           Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτὸ ὁ κ. Βαρθολομαῖος προέβη σὲ ἐνέργειες ἐκτός τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν Ἱερῶν Κανόνων. Πρῶτον ἀθέτησε δική του δέσμευση. Γιὰ τὴν Αὐτοκεφαλία μίας Ἐκκλησίας ὁ ἴδιος πρότεινε αὐτὴ νὰ δίνεται μὲ πρόταση τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας καὶ τὴ σύμφωνη γνώμη ὅλων τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Στὴν περίπτωση τῆς αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία φυσικὰ δὲν εἶχε τὴν πρόταση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ οὐδένα Προκαθήμενο ἐρώτησε. Ἁπλῶς ὅλους τοὺς ἐνημέρωσε περὶ τῆς ἀποφάσεώς του… Γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀπόφασή του μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἰσχυρίσθηκε ὅτι ἡ Οὐκρανία εἶναι «κανονικό του ἔδαφος»…
.           Δεύτερον, ἀφοῦ μόνος του ἀποφάσισε νὰ δώσει τὸ αὐτοκέφαλο στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, αὐθαιρέτως ἄλλαξε ἄποψη καὶ δὲν ἀναγνωρίζει τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τὴν ὁποία, ἕως ὅτου τεθεῖ τὸ ζήτημα τοῦ Αὐτοκεφάλου, ἀναγνώριζε Αὐτὴν καὶ μόνον Αὐτήν.
.           Τρίτον, συνέπεια τῆς ἀπόφασής του ἦταν νὰ ἀποστείλει ἐξάρχους (ἀντιπροσώπους) στὴν Οὐκρανία, ποὺ συνεργάσθηκαν μὲ τὴν Κυβέρνηση τῆς Οὐκρανίας καὶ τοὺς σχισματικούς. Οἱ Ἔξαρχοι ἀγνόησαν τὴν Κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὴν ὁποία ἀνήκουν πάνω ἀπὸ τοὺς μισοὺς Οὐκρανούς. Οἱ ἐν λόγῳ πιστοὶ διαχωρίζουν τὰ πολιτικὰ καὶ ἐθνικὰ ζητήματα τῆς χώρας ἀπὸ τὴν Πίστη τους. Ἡ Οὐκρανικὴ κυβέρνηση, οἱ σχισματικοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Οὐνίτες τοὺς προκαλοῦν νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν στὸν ἐθνικιστικὸ παροξυσμό τους καὶ τοὺς ἀπειλοῦν ὅτι ἂν δὲν τοὺς ἀκολουθήσουν, θὰ ὑποστοῦν διωγμούς. Πιθανὸν νὰ προστεθοῦν νέοι μάρτυρες τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.
.           Τέταρτον αὐθαίρετα ἐφεῦρε τὸ προνόμιο τοῦ ἐκκλήτου (προσφυγὴ στὸ Φανάρι καὶ ἀπόφασης αὐτοῦ ἐπὶ δεδικασμένου ἀπὸ τοπικὴ Ἐκκλησία), τὸ ὁποῖο οὐδεὶς Κανόνας προβλέπει. Τὸ προβλέπει ἡ στὴ Σαρδικὴ (τὴ σημερινὴ Σόφια) Σύνοδος (4ος αἰώνας) μόνον γιὰ τὸν Ρώμης. Μὲ βάση τὸ ὑποτιθέμενο προνόμιο ἀποκατέστησε τὸν σχισματικὸ «Πατριάρχη Κιέβου» Φιλάρετο, ὁ ὁποῖος ἔχει καθαιρεθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας γιὰ ἐκκλησιολογικοὺς λόγους.
.           Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἀντιλαμβάνεται ὅτι μὲ τὴν ἀπόφασή του πιθανὸν νὰ ὁδηγήσει τοὺς Οὐκρανοὺς σὲ νέα ἐμφύλια σύγκρουση. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀφοῦ ἔχει ναρκοθετηθεῖ ἡ εἰρήνη στὴ χώρα, στὸ Ἀνακοινωθὲν τοῦ Πατριαρχείου τῆς 11ης Ὀκτωβρίου, γίνεται ἔκκληση «πρὸς πάσας τὰς ἐμπλεκομένας πλευρὰς νὰ ἀποφεύγουν καταλήψεις Ναῶν, Μονῶν καὶ ἄλλων περιουσιακῶν στοιχείων, ὡς καὶ πάσαν πρᾶξιν βίας καὶ ἐκδικητικότητος…». Ὅμως τὸ game γεωπολιτικῆς καὶ ἰσχύος μεταξὺ Φαναρίου καὶ Μόσχας καί, κατ’ ἐπέκταση, ΗΠΑ καὶ Ρωσίας, γίνεται πλέον μὲ «ἀληθινὲς ἐκκλησιαστικὲς φαρέτρες». Τὸ μὰτ θὰ εἶναι στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας.-

, , ,

Σχολιάστε

«ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Οἰκουμεν. Πατριάρχης Βαρθολομαος:
Θ
συνεχίσουμε μέχρι τέλους
τ
διεκδίκηση τν πατρώων θησαυρν

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

.               «Εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ συνεχίσουμε, μέχρι τέλους, τήν, μὲ κάθε νόμιμο καὶ ἠθικὸ μέσο, διεκδίκηση τῶν πατρώων θησαυρῶν μας», ὑπογράμμισε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, σὲ ἐκδήλωση παρουσίασης ἔκδοσης, ἀφιερωμένης στὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴ λεηλασία σπανίων ἱστορικῶν κειμηλίων ἀπὸ τὴ μονὴ τῆς Παναγίας τῆς Εἰκοσιφοίνισσας τοῦ Παγγαίου, ἀπὸ Βουλγάρους ἐπιδρομεῖς, κατὰ τὴ δεύτερη δεκαετία τοῦ 20οῦ αἰ.
.         Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀπηύθυνε, ἐπίσης, ἔκκληση πρὸς τὶς ἑλληνικὲς κρατικὲς καὶ πολιτικὲς ἀρχὲς νὰ ἐντάξουν τὸ αἴτημα «τῆς ἀπροφασίστου ἐπιστροφῆς ὅλων τῶν, ὑπὸ τῶν Βουλγάρων, ἁρπαγέντων θησαυρῶν, τῶν μονῶν τῆς Μακεδονίας» στὶς διμερεῖς ἐπαφές, ἀλλὰ καὶ στὸ νομικὸ πλαίσιο τῆς ΕΕ.
.         Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀνέφερε ὅτι σπάνιας ἱστορικῆς ἀξίας κειμήλια, ἀρχαῖα χειρόγραφα, ἀφιερώματα, εἰκόνες, κ.α. «θησαυροὶ πνευματικοὶ καὶ πολιτιστικοὶ τῶν Ἑλλήνων» οἱ ὁποῖοι «ἡρπάγησαν, χωρὶς φόβο Θεοῦ» ἀπὸ μοναστήρια τῆς Μακεδονίας, ἐκείνη τὴν ἐποχή, «ἐφυγαδεύθησαν» στὴ γειτονικὴ χώρα καὶ εἴτε κρύπτονται σὲ μυστικὲς συλλογές, εἴτε ἐκτίθενται σὲ μουσεῖα «ὡς δείγματα ἑνὸς δῆθεν Βουλγαροβυζαντικοῦ πολιτισμοῦ», ἢ καὶ πουλήθηκαν παράνομα σὲ μουσεῖα καὶ βιβλιοθῆκες τρίτων χωρῶν. Ἐξῆρε, μάλιστα, τὴ στάση τῆς Λουθηρανικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Σικάγο, ἡ ὁποία πρὸ διετίας ἐπέστρεψε μία Καινὴ Διαθήκη τοῦ 9ου αἵ., κειμήλιο τῆς μονῆς τῆς Παναγίας Εἰκοσιφοίνισσας (Κῶδιξ 1424), ποὺ εἶχε ἀποκτήσει σὲ δημοπρασία καὶ προσέθεσε: «Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα κατακρατοῦνται ἀκόμη παρὰ πᾶσαν ἔννοια δικαίου, πάντα νόμον ἠθικῆς καὶ παρὰ τὶς ἀλλεπάλληλες ἐκκλήσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πρὸς τὴν ἀνωτάτην πολιτικὴν καὶ πολιτειακὴν ἡγεσίαν τῆς Βουλγαρίας καὶ πρὸς τὸ πατριαρχεῖον τῆς Σόφιας. Πρόκειται γιὰ μία μεγάλη πληγὴ στὸ σῶμα τῆς Ρωμιοσύνης, ἡ ὁποία παραμένει ἀνοιχτὴ καὶ χάσκουσα, ἐπὶ ἕνα ὁλόκληρον αἰῶνα».
.         Ὁ κ. Βαρθολομαῖος συνέχισε, λέγοντας ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἡ μητρόπολη τῆς Δράμας καὶ ἄλλες πληγεῖσες μητροπόλεις, δὲν θὰ παραιτηθοῦν ἀπὸ τὸν στόχο τῆς ἐπιστροφῆς ὅλων τῶν κλεμμένων κειμηλίων καὶ συνέχισε: «Ὀφειλετικῶς, κρατοῦμε τὸ θέμα ἀνοιχτὸ καὶ δὲν θὰ παύσουμε νὰ ἀγωνιζόμεθα μέχρι τῆς πλήρους καὶ τελείας διευθετήσεώς του, δηλαδή, μέχρι νὰ μᾶς ἐπιστραφῆ καὶ τὸ τελευταῖο ἐκ τῶν διαρπαγέντων ἱερῶν καὶ ὁσίων».
.         Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, τοποθετήθηκε γιὰ τὸ θέμα, σὲ ὁμιλία του, μὲ ἀφορμὴ τὴν παρουσίαση τοῦ τόμου, μὲ τίτλο : «Ἡ λεηλασία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Εἰκοσιφοινίσσης» – 100 χρόνια ἀπὸ τὴν κλοπὴ (1917-2017), σὲ κοινὴ ἐκδήλωση τῶν μητροπόλεων Δράμας καὶ Νεαπόλεως – Σταυρουπόλεως, στὴ μονὴ Λαζαριστῶν.
.         Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀναφέρθηκε στὸν «ὑπὸ τῶν ὁμοδόξων Βουλγάρων ἀπηνῆ διωγμὸ καθ᾽ ἡμῶν, παλαιότερον, ἕνεκα τυφλοῦ ἐθνοφυλετικοῦ μίσους», συνέπεια τοῦ ὁποίου, ὅπως εἶπε, ἦταν ἡ φυσικὴ ἐξόντωση πολλῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ «ἡ ἀνόσιος καὶ ἱερόσυλος καταλήστευσις, ἐπὶ τῇ βάσει ἐπιμελῶς κατηρτισμένου καὶ συστηματικῶς ἐφαρμοσθέντος σχεδίου, ἀνεκτιμήτων πνευματικῶν καὶ πολιτιστικῶν θησαυρῶν ἀπὸ τοὺς ναοὺς καὶ τὶς μονές μας, ἐδῶ, στὴν πολύπαθη Μακεδονία».
.         Κατονόμασε, μάλιστα, μονές, ποὺ ὑπέστησαν λεηλασίες πολιτιστικῶν ἀγαθῶν τὴν περίοδο 1919-7 ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, ὅπως, τὴν μονὴ Τιμίου Προδρόμου τῶν Σερρῶν, τῆς Παναγίας Ἀρχαγγελιώτισσας τῆς Ξάνθης καὶ τῆς Παναγίας τῆς Εἰκοσιφοίνισσας τοῦ Παγγαίου Δράμας. Ἀναφερόμενος, δέ, στὸν ἐπετειακὸ τόμο προσέθεσε ὅτι «παρουσιάζεται μὲ ἀδιάσειστα τεκμήρια, τὸ κατὰ τῆς Εἰκοσιφοινίσσης, ἀνήκουστο ἔγκλημα». Ἐπεσήμανε, τέλος, ὅτι παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι «ἡ Βουλγαρία εἶναι, ἀπὸ ἐτῶν, μέλος τῆς Ε.Ε.» καὶ ὅτι ἡ «τέως σχισματικὴ» ἐκκλησία της ἔχει πιὰ ἀποκατασταθεῖ «διὰ τῆς μεγαλοτίμου συγχωρήσεως» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, «οὐδεμία ἐνέργεια ἢ χειρονομία ἔχει γίνει πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἠθικῆς τάξεως καὶ ἀποδόσεως τῶν ἀνοσίως συληθέντων». «Καὶ δὲν πρόκειται, γιὰ ἕνα οὕτως εἰπεῖν τυπικὸ μνημόσυνο τῶν ἀπολεσθέντων, ἀλλὰ γιὰ μία, μετ᾽ ἐπιστήμης, μεγαλόφωνη καταγγελία τοῦ ἐγκλήματος ἐνώπιον ὅλου τοῦ πολιτισμένου κόσμου καὶ μία ἐπίσημη δήλωση», εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ συνέχισε: «Ὅτι οὐδόλως ἔχουμε παραιτηθεῖ τῶν δικαίων μας καὶ δὲν προτιθέμεθα ποτὲ νὰ παραιτηθοῦμε, ἀλλὰ ἀντιθέτως εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ συνεχίσουμε μέχρι τέλους, τὴν μὲ κάθε νόμιμο καὶ ἠθικὸ μέσο, τὴ διεκδίκηση τῶν πατρώων θησαυρῶν μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι πάντοτε ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς ψυχῆς μας». «Ἐκφράζουμε, θερμὴ εὐχὴ καὶ παράκληση: Οἱ ἁρμόδιες κρατικὲς καὶ πολιτικὲς ἀρχὲς τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐντάξουν ἐπιμελῶς τὸ αἴτημα τῆς ἀπροφασίστου ἐπιστροφῆς ὅλων τῶν, ὑπὸ τῶν Βουλγάρων, ἁρπαγέντων θησαυρῶν, τῶν μονῶν τῆς Μακεδονίας, στὸ πλαίσιο τῶν διακομματικῶν ἐπαφῶν καὶ διακρατικῶν σχέσεων, ἀκόμη καὶ στὰ νομικὰ πλαίσια τῆς ἑνωμένης Εὐρώπης» προσέθεσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.

.         Στὴν ἐκδήλωση μίλησαν ἐπίσης οἱ μητροπολίτες Δράμας Παῦλος καὶ Νεαπόλεως -Σταυρουπόλεως Βαρνάβας, ὁ ἁγιορείτης γέρων Νικόδημος Ἁγιοπαυλίτης, συγγραφέας τοῦ βιβλίου καθηγητὴς τοῦ Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Γιῶργος Παπάζογλου, ὁ ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς ἀρχιτεκτονικῆς του Πανεπιστημίου Πατρών, Σταῦρος Μαμαλοῦκος.

 

 

, ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Οκουμενικς Πατριάρχης:
Τ
μέλλον νήκει στν πολιτισμ τς λληλεγγύης

«Ἡ παγκοσμιότητα δὲν σημαίνει ὁμοιομορφία»

09.05.2018

.               Τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης καὶ ὁ ρόλος τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ εἰδικότερα τῆς Ὀρθοδοξίας στὴ διαμόρφωσή του, ὁ σεβασμὸς τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, ἡ ἐμβάθυνση καὶ προώθηση τῆς ἀλληλεγγύης σὲ συνάρτηση μὲ τὴν ὑφιστάμενη προσφυγικὴ καὶ μεταναστευτικὴ κρίση ποὺ δοκιμάζει τὶς ἀξίες τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, ἀποτέλεσαν τὰ κεντρικὰ σημεῖα τῆς ὁμιλίας ποὺ πραγματοποίησε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, τὸ βράδυ τῆς Παρασκευῆς, 4 Μαΐου, στὴν Ἄγκυρα, κατὰ τὴ διάρκεια δείπνου, ποὺ παρέθεσε πρὸς τιμήν του ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης στὴν Τουρκία, πρέσβης Κριστιὰν Μπέργκερ, παρουσίᾳ τῶν πρεσβευτῶν τῶν χωρῶν τῆς Ε.Ε. στὴ χώρα.
.               Στὴν ὁμιλία του, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα, ὁ Παναγιώτατος ἀναφέρθηκε στὶς συνεχεῖς προσπάθειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου γιὰ τὴν προώθηση τοῦ διαλόγου, ὡς τοῦ πλέον ἀποτελεσματικοῦ μέσου γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση προβλημάτων.
.               «Ὁ διάλογος εἶναι μία χειρονομία ἀλληλεγγύης», σημείωσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἐπισήμανε ὅτι ἔχει ἀφιερώσει τὴν πολυετῆ πατριαρχικὴ διακονία του στὴν καλλιέργεια καὶ ἐνδυνάμωση τῆς ἑνότητας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στὴν προώθηση τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης, τοῦ διαχριστιανικοῦ, διαθρησκειακοῦ καὶ διαπολιτισμικοῦ διαλόγου, καθὼς καὶ στὴ διεξαγωγὴ διαλόγου μὲ τὸν σύγχρονο κόσμο. Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ ἔκανε στὶς προσπάθειες καταπολέμησης τοῦ θρησκευτικοῦ φονταμενταλισμοῦ, σημειώνοντας πὼς «εἶναι ἰδιαίτερα προκλητικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πίστη στὸ Θεὸ – ἡ πρωταρχικὴ δύναμη τῆς ψυχῆς ποὺ ἀνοίγει τὶς πύλες τοῦ παραδείσου καὶ μᾶς προσανατολίζει πρὸς τὸ αἰώνιό μας πεπρωμένο – χρησιμοποιεῖται ὡς ὄχημα ἀμείλικτης καὶ τυφλῆς βίας». Ὑπενθύμισε μάλιστα, ὅτι στὴν Ἐγκύκλιο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν Κρήτη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016, ἐπισημαίνεται ὅτι ὁ φονταμενταλισμὸς «ἀποτελεῖ ἔκφρασιν νοσηρᾶς θρησκευτικότητος». Μιλώντας μεταξὺ ἄλλων, καὶ γιὰ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὴν ἀγωνία τοῦ Πατριαρχείου γιὰ τὴν προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, τόνισε ὅτι «ἡ ἀλληλεγγύη μὲ τὴ Δημιουργία καὶ ἡ ἀλληλεγγύη πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα εἶναι ἀδιαίρετες – ἀποτελοῦν δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος».
.               Ἀναπτύσσοντας τὶς σκέψεις του γιὰ τὴν Εὐρώπη, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὑπενθύμισε καὶ τὸ φετινὸ ἑορτασμὸ τῆς 70ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴ Διακήρυξη τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, καὶ σημείωσε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐπιτεύγματα στὸν τομέα τῆς πολιτικῆς σὲ ὁλόκληρη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. «Ἀναφορὰ σήμερα στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, σημαίνει ἀναφορὰ στὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, στὴν προστασία τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, καθὼς καὶ τῆς ἀνοιχτῆς κοινωνίας καὶ τῆς διεθνοῦς εἰρήνης. Πράγματι, τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα εἶναι μία κεντρικὴ ἔκφραση τοῦ ἀνθρωπισμοῦ στὸν κόσμο μας, ἤ, μὲ ἄλλα λόγια, λειτουργοῦν ὡς καθολικὸ ἀνθρωπιστικὸ κριτήριο», εἶπε, καὶ ὑπογράμμισε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ὡς πρότυπο τοῦ Διαφωτισμοῦ, δὲν ἦταν ἕνα ὀρθολογικὸ ἔργο, ἀλλὰ μία ἔκφραση τῆς πίστης στὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια καὶ τὶς ὑπέρτατες ἀξίες «τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἰσότητας καὶ τῆς ἀδελφοσύνης».
.               Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὑπογράμμισε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα δὲν ἀποτελοῦν ἀπειλὴ γιὰ τὸν πλουραλισμό, ἀλλὰ ἐξασφαλίζουν τὶς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἐλεύθερη πολιτιστικὴ ἔκφραση καὶ τὸν σεβασμὸ τῆς διαφορᾶς. «Ἡ παγκοσμιότητα δὲν σημαίνει ὁμοιομορφία. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ἡ θρησκευτικὴ ἐλευθερία, ἡ ὁποία μᾶς ἀπασχολεῖ προσωπικὰ πάντοτε, ἀνήκει στὶς βασικὲς ἀξίες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Εἶναι θεμελιῶδες ἀνθρώπινο δικαίωμα γιὰ τὴν ἐλεύθερη διαμόρφωση τῆς ἰδιαίτερης ταυτότητας κάθε ἀνθρώπου», σημείωσε καὶ στὴ συνέχεια ἀναφέρθηκε στὴ σχέση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν κουλτούρα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἀπευθυνόμενος στοὺς πρέσβεις τῶν χωρῶν καὶ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης στὴν Τουρκία, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔκανε ἰδιαίτερη ἀναφορὰ καὶ στὸ μεῖζον ζήτημα τῆς σημερινῆς προσφυγικῆς κρίσης.
.               Στὴ συνέχεια, ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι οἱ προσπάθειες ἐκπροσώπων τῆς ἀκραίας ἐκκοσμίκευσης νὰ περιθωριοποιήσουν τὴ θρησκεία, δὲν προωθοῦν ἀνθρωπιστικοὺς στόχους. «Οἱ θρησκεῖες εἶναι σὲ θέση», συνέχισε, «νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀποφασιστικὰ τὰ ζητήματα τῆς μετανάστευσης καὶ τῶν προσφύγων, ἐφαρμόζοντας καὶ καλλιεργώντας ἕνα πνεῦμα ἀλληλεγγύης καὶ ὑποστηρίζοντας σχετικὲς πρωτοβουλίες καὶ τάσεις στὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ πεδίο, καὶ οἱ ὁποῖες ἔχουν ὡς στόχο τὴν προστασία τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας. Ἡ πίστη ἐμπνέει καὶ ἐνισχύει τὸν ἀγώνα γιὰ δικαιοσύνη καὶ ἐλευθερία καὶ ἀκόμη παρέχει καὶ ὑποστήριξη ὅταν αὐτὸς φαίνεται νὰ βρίσκεται σὲ ἀδιέξοδο. Εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἡ μεταναστευτικὴ καὶ ἡ προσφυγικὴ κρίση ἀποτελεῖ εὐκαιρία καὶ βάση γιὰ συνεργασία καὶ ἀμοιβαῖες πρωτοβουλίες γιὰ θρησκεῖες, ἐκκλησίες, κυβερνήσεις, ἀνθρωπιστικὰ κινήματα, μὴ κυβερνητικὲς ὀργανώσεις στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ παγκόσμια κλίμακα. Ἐξάλλου, τὸ σύγχρονο προσφυγικὸ καὶ μεταναστευτικὸ ζήτημα δὲν ἐπηρεάζει μόνο τὴν Εὐρώπη».
.               Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐκτίμησε ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο μποροῦμε νὰ βροῦμε μία ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση «Quo vadis Europa?» (Ποῦ βαδίζεις Εὐρώπη;), ἀλλὰ καὶ στὴν πρόσφατη δήλωση τοῦ προέδρου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς, Ζὰν Κλὸντ Γιοῦνκερ, ὅτι «ἡ Εὐρώπη χάνει παγκοσμίως δύναμη». «Ἡ Εὐρώπη, ὡστόσο, εἶναι πολὺ μεγαλύτερη ἀπὸ ὅ,τι ἀντιπροσωπεύει οἰκονομικὰ καὶ δημογραφικὰ» τόνισε, καὶ ἐπεσήμανε ὅτι «τὸ ἐκκοσμικευμένο παρὸν τῆς Εὐρώπης δὲν μπορεῖ νὰ διαχωριστεῖ ἀπὸ τὸ παρελθόν της, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐμπνευσμένο καὶ διαμορφωμένο ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ χριστιανικὴ κουλτούρα. Στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο, οἱ χριστιανικὲς Ἐκκλησίες θὰ παραμείνουν γιὰ πάντα ἕνας τόπος ὅπου βιώνεται καὶ μαρτυρεῖται ἡ ἀληθινὴ ἐλευθερία».
.               Τὸ πρωὶ τοῦ Σαββάτου 5 Μαΐου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης χοροστάτησε στὴ Θεία Λειτουργία ποὺ τελέστηκε γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους της Ἀγκύρας, στοὺς ὁποίους μίλησε ἐπίκαιρα καὶ τοὺς μετέφερε τὴν εὐλογία τῆς Μητέρας τους Ἐκκλησίας.

 

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

,

Σχολιάστε

«Ο ΠΥΡΗΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» (Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2018)

Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2018

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.               Ἡ ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τῆς πανσωστικῆς νίκης τῆς Ζωῆς ἐπί τοῦ Θανάτου, εἶναι ὁ πυρήν τῆς πίστεως, τῆς θείας λατρείας, τοῦ ἤθους καί τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ χριστεπωνύμου ὀρθοδόξου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ζωή τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις καί τάς διαστάσεις αὐτῆς, διαποτίζεται καί τρέφεται ἀπό τήν πίστιν εἰς τήν Ἀνάστασιν, ἀποτελεῖ καθημερινόν Πάσχα. Τό πασχάλιον αὐτό βίωμα δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνάμνησις τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἀλλά βίωσις καί τῆς ἰδικῆς μας ἀνακαινίσεως καί ἀκλόνητος βεβαιότης περί τῆς ἐσχατολογικῆς τελειώσεως τῶν πάντων.
.             Κατ᾿ ἐξοχήν εἰς τήν εὐχαριστιακήν Λειτουργίαν, ἡ ὁποία συνδέεται ἀρρήκτως μέ τήν «κλητήν καί ἁγίαν ἡμέραν» τῆς Κυριακῆς, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἑορτάζει αὐτήν τήν ὑπαρξιακήν μετοχήν εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐμπειρικήν πρόγευσιν τῶν εὐλογιῶν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἐντυπωσιάζει ὁ ἀναστάσιμος καί εὐφρόσυνος χαρακτήρ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἡ ὁποία τελεῖται πάντοτε ἐν ἀτμοσφαίρᾳ χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως καί εἰκονίζει τήν τελικήν καινοποίησιν τῶν ὄντων, τήν πεπληρωμένην χαράν, τήν πληρότητα τῆς ζωῆς, τήν μέλλουσαν ὑπέρχυσιν τῆς ἀγάπης καί τῆς γνώσεως.
.             Πρόκειται περί τῆς λυτρωτικῆς θεάσεως τοῦ παρόντος ὑπό τό φῶς τῶν Ἐσχάτων καί τῆς δυναμικῆς πορείας πρός τήν Βασιλείαν, περί τῆς ἀκαταλύτου σχέσεως καί συνυφάνσεως τῆς παρουσίας καί τοῦ ἐσχατολογικοῦ χαρακτῆρος τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία δίδει εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν μοναδικόν δυναμισμόν καί λειτουργεῖ διά τούς πιστούς ὡς ἔναυσμα καλῆς μαρτυρίας ἐν τῷ κόσμῳ. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστός ἔχει ἰδιαίτερον λόγον καί ἰσχυρόν κίνητρον διά νά ἀγωνίζεται κατά τοῦ κοινωνικοῦ κακοῦ, διότι ζῇ ἐντόνως τήν ἀντίθεσιν μεταξύ τῶν Ἐσχάτων καί τῶν ἑκάστοτε ἱστορικῶν δεδομένων. Ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξου, ἡ φιλάνθρωπος διακονία, ἡ βοήθεια πρός τόν ἐμπερίστατον ἀδελφόν, κατά τό Κυριακόν «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε» (Ματθ. κε´, 40), καί ἡ ἔμπρακτος ἀγάπη τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου (βλ. Λουκ. ι´, 30-37), συμφώνως καί πρός τό Πατερικόν «Ἐκεῖνον μάλιστα ἡγοῦ εἶναι πλησίον, τόν δεόμενον, καί αὐτεπάγγελτος ἐπί τήν βοήθειαν βάδιζε» (Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης), ἀποτελοῦν προέκτασιν καί ἔκφρασιν τοῦ εὐχαριστιακοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκάλυψιν ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ βιωματική πεμπτουσία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἔν τε τῷ παρόντι καί ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Ἐσχάτων.
.          Ἐν τῇ συναφείᾳ ταύτῃ κατανοεῖται καί τό γεγονός ὅτι ἡ λειτουργική ζωή εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δονεῖται ἀπό τήν βίωσιν τῆς «κοινῆς σωτηρίας», τῆς δωρεᾶς τῆς «κοινῆς ἐλευθερίας» καί τῆς «κοινῆς βασιλείας», καί ἀπό τήν προσδοκίαν τῆς «κοινῆς ἀναστάσεως». Κυριαρχοῦν τό «ἡμεῖς», ἡ κοινότης τῆς ζωῆς, ἡ συμ-μετοχή καί τό σύν-εἶναι, ἡ ἁγιαστική ταύτισις τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας μέ τήν θυσιαστικήν καί δοξολογικήν ἀγάπην. Αὐτό εἶναι καί τό συγκλονιστικόν μήνυμα τῆς ὁλολάμπρου εἰκόνος τῆς Ἀναστάσεως, τῆς Καθόδου τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν Ἅδην. Ὁ Κύριος τῆς δόξης, κατελθών ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς καί συντρίψας τάς πύλας τοῦ Ἅδου, ἀναδύεται νικηφόρος καί ὁλόφωτος ἐκ τοῦ τάφου, ὄχι μόνος καί φέρων τό λάβαρον τῆς νίκης, ἀλλά ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, συνανιστῶν, συγκρατῶν καί κρατύνων αὐτούς καί, ἐν τῷ προσώπῳ αὐτῶν, ἅπαν τό ἀνθρώπινον γένος καί ὁλόκληρον τήν κτίσιν.
.             Τό εὐαγγέλιον τῆς Ἀναστάσεως, τῆς «κοινῆς τῶν ὅλων πανηγύρεως», τῆς καταργησάσης τό κράτος τοῦ θανάτου πανσθενοῦς Ἀγάπης, ἠχεῖ σήμερον εἰς ἕνα κόσμον σοβούσης κοινωνικῆς ἀδικίας, φαλκιδεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, εἰς μίαν οἰκουμένην – Γολγοθᾶν προσφύγων καί μυριάδων ἀθώων παιδίων. Ἀναγγέλλει ἐκ βαθέων ὅτι, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων ἔχει ἀπόλυτον ἀξίαν. Διακηρύττει ὅτι τά παθήματα καί τά δεινά, ὁ σταυρός καί ὁ Γολγοθᾶς, δέν ἔχουν τόν τελευταῖον λόγον. Δέν εἶναι δυνατόν νά θριαμβεύσουν οἱ σταυρωταί ἐπί τῶν τραγικῶν θυμάτων των. Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὁ Σταυρός εὑρίσκεται εἰς τό κέντρον τῆς εὐσεβείας, δέν εἶναι ὅμως ἡ ἐσχάτη πραγματικότης, αὐτός πού ὁρίζει καί τό τελικόν σημεῖον προσανατολισμοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Τό οὐσιῶδες νόημα τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὅτι ἀποτελεῖ ὁδόν πρός τήν Ἀνάστασιν, πρός τό πλήρωμα τῆς πίστεως ἡμῶν. Ἐπί τῆς βάσεως αὐτῆς, οἱ Ὀρθόδοξοι ἀναφωνοῦμεν: «Ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἡ Ἀκολουθία τῶν Παθῶν δέν εἶναι καταθλιπτική, ἀλλά σταυροαναστάσιμος, ἀφοῦ τό Πάθος προσεγγίζεται καί βιοῦται διά μέσου τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ὁποία εἶναι «λύτρον λύπης». Διά τό Ὀρθόδοξον αἰσθητήριον, ἡ ἀμετάθετος σύνδεσις Σταυροῦ καί Ἀναστάσεως εἶναι ἀσυβίβαστος μέ κάθε μορφῆς ἐσωτερικήν φυγήν εἰς μυστικισμούς ἤ εἰς ἕνα αὐτάρεσκον εὐσεβισμόν, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι ἀδιάφοροι διά τά παθήματα καί τάς περιπετείας τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ ἱστορίᾳ.
.             Τό κήρυγμα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως εὑρίσκεται, εἰς τήν ἐποχήν μας, ἐπίσης ἀντιμέτωπον τόσον μέ τήν ἀλαζονικήν αὐτοαποθέωσιν τοῦ συγχρόνου ἐκκοσμικευμένου, λογοκρατουμένου, πεπεισμένου διά τήν παντοδυναμίαν τῆς ἐπιστήμης, ἑαυτοκεντρικοῦ καί προσκεκολλημένου εἰς τά γεώδη καί πρόσκαιρα ἀνθρώπου, τοῦ ἀνθρώπου χωρίς πόθον τῆς αἰωνιότητος, ὅσον καί μέ τήν ἀπώθησιν συνόλου τῆς Ἐνσάρκου Θείας Οἰκονομίας καί τοῦ «σκανδάλου» τοῦ Σταυροῦ, ἐν ὀνόματι τῆς ἀπολύτου ὑπερβατικότητος τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀγεφυρώτου χάσματος οὐρανοῦ καί γῆς.
.             Ἐπί πᾶσι τούτοις, ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί, τιμιώτατοι ἀδελφοί καί πεφιλημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἔμπλεοι τῆς πείρας τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως, λαβόντες φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, ἐν παντί εὐχαριστοῦντες, τά ἄνω φρονοῦντες, ἔχοντες δέ ἐντεῦθεν ἤδη τόν ἀρραβῶνα καί τά ἐνέχυρα τῆς ἐσχατολογικῆς πληρώσεως τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀναβοῶμεν, ἐν Ἐκκλησίᾳ, τό «Χριστός Ἀνέστη!», δεόμενοι ὅπως ὁ παθών, ταφείς καί ἀναστάς Κύριος καταυγάζῃ τάς διανοίας, τάς καρδίας καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν, κατευθύνῃ δέ τά διαβήματα ἡμῶν πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν καί ἐνισχύῃ τόν λαόν Αὐτοῦ πρός μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἀγάπης «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ. α´, 8), εἰς δόξαν τοῦ «ὑπέρ πᾶν ὄνομα» ὀνόματος Αὐτοῦ.

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βιη´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα
εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

,

Σχολιάστε