Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-8 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Η΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ζ΄: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐπιζήμιες ἀναφορὲς καὶ κρίσιμες συγκρίσεις

.             Τὸ ἐπιχείρημα, ποὺ ἐλέχθη στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου, ὅτι ἡ κανονική, ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ὑπάρχει, λόγῳ τῆς ἐμπόλεμης κατάστασης στὴν Ντονμπὰς μεταξὺ δυτικοφρόνων καὶ ρωσόψυχων Οὐκρανῶν καὶ τῆς προσάρτησης τῆς Κριμαίας στὴ Ρωσία, εἶναι ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ Φανάρι βρίσκεται στὴν Τουρκία καὶ διαθέτει στὴν Ἑλλάδα δικαιοδοσίες, τὶς ὁποῖες ἐπιμένει νὰ διατηρεῖ, ἀγνοώντας τὶς τεταμένες σχέσεις τῶν δύο χωρῶν.
.          Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἀναγνώστης τὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Φανάρι τοῦ ἐπιχειρήματος περὶ τοῦ ἀπαραίτητού της αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία παρατίθενται πρὸς σύγκριση οἱ περιπτώσεις Οὐκρανίας καὶ Ἑλλάδος:
.            Οἱ Οὐκρανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι, ὁμόγλωσσοι στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα (σλαβονικὴ) καὶ ἐν μέρει στὴν καθομιλουμένη τους.
.         Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Κωνσταντινουπολίτες εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι καὶ ὁμόγλωσσοι.
.         Ἡ Οὐκρανία καὶ ἡ Ρωσία παλαιότερα ἦσαν ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ὁμόδοξα κράτη, μὲ ὀξεία ἀντιπαλότητα, τὴν ὁποία καλλιεργεῖ ἡ δυτικόφρων πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Οὐκρανίας.
.         Ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ περιοχὴ ποὺ κατέχει σήμερα ἡ Τουρκία ἦσαν ἄλλοτε ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ἀλλόθρησκα κράτη, σὲ ὀξεία ἀντιπαράθεση, τὴν ὁποία προκαλεῖ ἡ Τουρκία.
.        Ἡ Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπὶ 17 αἰῶνες καὶ οἱ ὅπου Γῆς Ἕλληνες ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν ἰσχυρὸ πνευματικὸ δεσμὸ μαζί της.
.           Τὸ Κίεβο εἶναι τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τῶν ὅπου Γῆς Ρώσων Ὀρθοδόξων (συμπεριλαμβανομένων τῶν Οὐκρανῶν) γιὰ 10 αἰῶνες. Αὐτὸν τὸν δεσμὸ ἐπιδιώκει νὰ ἀποκόψει ἡ Οὐκρανικὴ πολιτικὴ ἐξουσία, μὲ τὴ σύμπραξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.          Στὴν Ἑλλάδα τὸ 1914 τὸ Ὑπουργεῖο τῶν Ἐκκλησιαστικῶν, μὲ ἔγγραφό του (Ἀρ. Πρωτ. 1628) πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Τὴν παρακάλεσε νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὴν χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἐλευθερωθεισῶν χωρῶν Ἠπείρου, Μακεδονίας κ.λπ. καὶ τὴν ὑπαγωγὴν αὐτῆς ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος «μετὰ μεγάλης χαρᾶς ἤκουσε τὴν παράκλησιν καὶ ἀνέπεμψε ἐπὶ τούτῳ δόξαν τῷ Θεῷ», μετὰ δὲ ἀπέστειλε τὸ προσῆκον ἔγγραφο πρὸς τὴν Αὐτοῦ Παναγιότητα τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὴν περὶ Αὐτὸν Σύνοδον. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπάντησε ὅτι «ἕνεκα τῶν δυσχερῶν περιστάσεων ἀναβάλλεται ἡ ἔκδοση τοῦ σχετικοῦ Συνοδικοῦ Τόμου». Αὐτὸς οὐδέποτε ἐξεδόθη. Τὸ 1928 ἐξεδόθη Πράξις, μὲ τὴν ὁποία ἀπὸ τὰ πράγματα ἀπεδείχθη ὅτι τὸ Φανάρι φαλκίδευσε τὴν χειραφέτηση τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν» καὶ ἔχει κατατεμαχίσει τὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διατηρώντας ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία Του τὴν Κρήτη, τὴν Δωδεκάνησο καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους.
.             Στὴν Οὐκρανία τὸ 2018 ἡ φιλοδυτικὴ πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Προέδρου Ποροσένκο, χωρὶς τὴ σύμφωνη γνώμη τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἔχουσα ὑπὸ τὴν ἐπιρροή της τοὺς σχισματικοὺς τῆς χώρας, ζήτησε ἀπὸ τὸ Φανάρι τὴν χειραφέτησή τους καὶ τὴν ὀνομασία τους σὲ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας». Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀποδέχθηκε τὸ αἴτημα τοῦ Ποροσένκο. Συνέταξε Τόμο, μὲ τὸν ὁποῖο τοὺς ἔδωσε τὴν αὐτοκεφαλία, διατηρώντας ἐπ’ αὐτῶν οὐσιαστικὴ ἐποπτεία.
.           Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ μοναδικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μὲ πέντε (5) ἐκκλησιαστικὰ καθεστῶτα. Ἕως σήμερα ΔΕΝ ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὸ Φανάρι ὡς Ἐκκλησία ἀνεξάρτητης καὶ κυρίαρχης χώρας, ἡ ὁποία δικαιοῦται νὰ ἔχει ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία της ΟΛΕΣ τὶς Μητροπόλεις της, ἀλλὰ ὡς Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἦταν λάθος ποὺ πῆρε τὴν Αὐτοκεφαλία. Μητροπολίτες τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου δὲν ἀποκρύπτουν τὴν ἐπιθυμία τους κάποια ἡμέρα τὸ αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ καταργηθεῖ καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Φαναρίου, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ εἶναι σὲ δεινὴ αἰχμαλωσία ὑπὸ ἐχθρικὴ πρὸς τὴν Ἑλλάδα χώρα καὶ ὑπὸ ἀλλόθρησκο καθεστώς. Ἡ γειτονικὴ χώρα μεταχειρίζεται τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὄχι μὲ βάση τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, ἀλλὰ ὅπως τὴν συμφέρει καὶ ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντά της.
.          Παγίως οἱ κυβερνήσεις καὶ ἡ διπλωματικὴ ὑπηρεσία τῆς Ἑλλάδος ὑποστηρίζουν ἢ ἀνέχονται τὴν ἀποκλίνουσα τῆς κανονικότητας ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Ἑλλάδα. Ἀντίληψή τους εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀποδυναμωθεῖ περαιτέρω τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ὅτι ἐξυπηρετεῖ τὸ κράτος καὶ τὸ Φανάρι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ εἶναι ὑπὸ ἔλεγχο, κρατικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό. Οἱ ΗΠΑ χρησιμοποιοῦν τὸ Φανάρι στὴν πολιτική τους σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ δὲν τὸ προστατεύουν ἀρκούντως στὴν ἔναντί του καταπιεστικὴ πολιτικὴ τῆς Τουρκίας.
.               Ἡ Οὐκρανία γιὰ τὸ Φανάρι εἶναι ἕνα κράτος, διὰ τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ ὑλοποιήσει τὰ ἐπεκτατικά του σχέδια σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Οἱ Οὐκρανοὶ ἀποτελοῦν τὸν «ἀδύναμο κρίκο» τῶν Ὀρθοδόξων Σλάβων, λόγῳ τῆς καταπίεσης καὶ τοῦ ἐπηρεασμοῦ ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ὑφίστανται ἀπὸ τὴν Δύση. Σὲ ἁρμονία λοιπὸν μὲ τὴ γεωπολιτική τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ΗΠΑ τὸ Φανάρι ἐπιδιώκει τὴν ἀπόσπαση τῶν Οὐκρανῶν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Ἡ διατυπωθεῖσα δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς χώρας νὰ εἶναι ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία μίας ἄλλης Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ ἕδρα βρίσκεται σὲ ἐχθρικὴ χώρα καὶ συγκεκριμένα στὴ Ρωσία. Τὸ ἴδιο τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὅμως στὴν πράξη τὰ ἀντίθετα ἐφαρμόζει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἂν καὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀνεξάρτητη χώρα ἀπὸ τὸ 1828, τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἐπέτρεψε τὴν πλήρη χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας Της καὶ σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς ἐπικρατείας τῆς χώρας.
.               Ὡς πρὸς τὶς δεσμεύσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἔναντι τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας, εἶναι γεγονός, ποὺ δὲν διαψεύσθηκε, ὅτι ὁ Οἰκ. Πατριάρχης εὐχήθηκε στὸν Πρόεδρο τῆς Τουρκίας Ταγὶπ Ἐρντογὰν νὰ στεφθεῖ μὲ ἐπιτυχία ἡ στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση «Κλάδος Ἐλαίας» στὸ Ἀφρίν, ἐντός τῆς Συριακῆς ἐπικράτειας. Ἀνέφερε συγκεκριμένα: «Εἶναι παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ προσευχόμαστε πάντοτε γιὰ τὸ κράτος μας… Ἡ ἀποφασιστικότητα τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν… ἀποτυπώνεται στὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη. Προσευχόμαστε ἐσεῖς καὶ οἱ τουρκικὲς ἔνοπλες δυνάμεις νὰ ἐπιτύχετε καὶ ἡ ἐπιχείρηση “Κλάδος Ἐλαίας” νὰ φέρει εἰρήνη στὴν περιοχή, ὅπως ὑπόσχεται καὶ τὸ ὄνομά της». (Hurriyet Daily News, 26/1/2018). Ὅπως τὸ Φανάρι εἶναι στὴν Τουρκία καὶ ἔχει δικαιοδοσίες ἐντὸς τῆς Ἑλλάδας, τὸ ἴδιο θὰ ἔπρεπε νὰ δεχθεῖ ὁ κ. Βαρθολομαῖος γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ τὴν Οὐκρανία. Ἐξ ἄλλου πρόσφατα ἡ κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, διὰ τοῦ Μητροπολίτη της Ὀνουφρίου, ἀπάντησε στὸ θέμα. Ὁ Σεβ. διευκρίνισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν πολιτική, προσεύχεται ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τῶν δύο χωρῶν, σκοπὸ ἔχει τὴ σωτηρία τοῦ ποιμνίου της καὶ βεβαίως εἶναι κατὰ τῆς βίας καὶ συμπαρίσταται σὲ κάθε θύμα της.
.              Γιὰ Δυτικοὺς γεωστρατηγικοὺς ἀναλυτὲς τὸ Φανάρι καὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν ἀνήκουν στὴ Δύση, ἀλλὰ ἀποτελοῦν κέντρα τῆς «δυτικότροπης» Ὀρθοδοξίας καὶ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἄσκηση φιλοδυτικῆς ἐπιρροῆς στὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ χῶρες, καὶ γιὰ τὸν ἀντίστοιχο περιορισμὸ τῆς ἐπιρροῆς σὲ αὐτὲς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τῆς Ρωσίας.
.              Τὴν ὑποτιμητικὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς Ὀρθόδοξες χῶρες, διατυπώνει μὲ σαφήνεια ὁ ἀμερικανὸς καθηγητὴς τοῦ Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντινγκτον στὸ βιβλίο του «Ἡ σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν καὶ ὁ ἀνασχηματισμὸς τῆς παγκόσμιας τάξης» (ἑλλην. ἔκδ. Terzo Books, Ἀθήνα, 1999, σελ. 218). Γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Ποῦ τελειώνει ἡ Εὐρώπη; Ἡ Εὐρώπη τελειώνει ἐκεῖ ποὺ τελειώνει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη καὶ ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία». (Σημ. Βλέπε τὸν χάρτη, ποὺ ὑπάρχει στὸ βιβλίο τοῦ Χάντινγκτον). Ἐξισώνει δηλαδὴ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ συνεχίζει ὁ ἀμερικανὸς καθηγητής: «Ὁ πρῶτος στόχος ποὺ πρέπει νὰ θέσει ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη, λέει ὁ Μάϊκλ Χάουαρντ, “εἶναι νὰ ἀπορροφηθοῦν ξανὰ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης στὴ δική μας πολιτιστικὴ καὶ οἰκονομικὴ κοινότητα, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ κανονικὰ ἀνήκουν”». Δηλαδὴ «ἐκπολιτισμὸς τῶν Ὀρθοδόξων» – φυσικὰ καὶ τῶν Οὐκρανῶν – σημαίνει ἀπορρόφησή τους στὴ δυτικὴ πολιτιστικὴ ἀντίληψη, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς Πολωνούς, τοὺς Λιθουανοὺς καὶ τοὺς Κροάτες. Ὁ Χάντινγκτον στὸ ἴδιο βιβλίο του ἀναφέρει ὡς πιθανὴ ἐκδοχὴ ἐξέλιξης στὴν Οὐκρανία «νὰ διασπαστεῖ σὲ δύο ξεχωριστὲς ὀντότητες κατὰ μῆκος τῆς πολιτισμικῆς συνοριακῆς γραμμῆς καὶ ἡ ἀνατολικὴ πλευρὰ νὰ συγχωνευτεῖ μὲ τὴ Ρωσία». Φυσικὰ αὐτὸ δὲν τὸ δέχονται οὔτε οἱ δυτικότροποι Οὐκρανοί, οὔτε οἱ ΗΠΑ, ἀλλὰ μπορεῖ στὸ μέλλον ντὲ φάκτο νὰ προκύψει.
.              Τὸ Φανάρι γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν ἐπιρροή του στὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ μειώσει αὐτὴν τῆς Μόσχας ἀγνόησε τὸ προηγούμενο τῆς πολιτικῆς Του πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἐκκλησία Της, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς μεγάλου μέρους τῶν Οὐκρανῶν μὲ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ Κίεβο, ἀγνόησε τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ καταστήσει κανονικούς τοὺς σχισματικούς, ἀφορισμένους καὶ ἀχειροτόνητους κληρικοὺς ἄλλης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας καὶ προχώρησε στὴν ἀνακήρυξή τους σὲ «αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία», πού, κατὰ τοὺς Κανόνες, οὔτε αὐτὸ Τοῦ ἦταν ἐπιτρεπτό.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

.                Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀκριβὲς περὶ τῶν ἀντιλήψεων τοῦ Φαναρίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἴδια τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ποὺ εἶναι σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὅσα ἔπραξε στὴν Οὐκρανία, παρατίθεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὸ Φανάρι, τὴν 1η Αὐγούστου 2018:
.                «Σήμερα στὸν 21ο αἰώνα τὰ δεδομένα γιὰ τὰ ἔθνη – κράτη μεταβάλλονται. Ἡ ἐρήμωση τῆς ὑπαίθρου, ὁ ἐκδημοκρατισμός… ἡ πολυπολιτισμικότητα καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ἀναδομοῦν καὶ ἐπαναπροσδιορίζουν τὸν ρόλο τοῦ ἔθνους – κράτους, ὅπως αὐτὸ ἀνδρώθηκε κατὰ τὸν 20ό αἰώνα. Τὰ ἀνωτέρω δεδομένα ὅπως ἐπίσης ἡ παγκοσμιοποίηση τῆς οἰκονομίας συμβάλλουν στὴ διεθνοποίηση τῆς μέχρι πρό τινος περιχαρακωμένης ἐντὸς τῶν συνόρων ἐθνοκρατικῆς ἑνότητας…». Οὐδεμία ἐκ μέρους τοῦ Σεβασμιωτάτου ἀνησυχία, οὐδεμία ἔκφραση θλίψης γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ τὴ διεθνοποίηση τῶν ἐθνοκρατικῶν ὀντοτήτων. Ἀντίθετα φαίνεται ὡς νὰ εὐνοεῖ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ ὅτι ἐκλαμβάνει τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων ὡς εὐκαιρία ἐνισχύσεως τοῦ ρόλου τοῦ Φαναρίου…
.              Στὴ συνέχεια ὁ Μητρ. Ἀρκαλοχωρίου μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἐξέφρασε τὴν ἑξῆς ἄποψη: «Οἱ σύγχρονες τηλεοπτικὲς σειρές, ποὺ μεταφέρουν τὴν τουρκικὴ πραγματικότητα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ ὁ νέος τρόπος θέασης τῆς Ἱστορίας τοῦ παρελθόντος ἀπὸ τὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν στὰ Βαλκάνια, δημιουργοῦν προϋποθέσεις τῆς ὑπέρβασης τῶν ἐθνικῶν προκαταλήψεων». Ρόλο δηλαδὴ στὴν ἀλλοτρίωση τῶν Ἑλλήνων παίζουν τὰ τουρκικὰ σίριαλ καὶ ἡ γνωστὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν. Αὐτὰ βεβαίως δὲν λέγονται ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο στοὺς Ἕλληνες καὶ πολὺ περισσότερο στοὺς Οὐκρανούς. Ἀντίθετα τονίζει τὸ πόσο σημαντικοὶ εἶναι ὡς λαοί… (Σημ. Δὲς Ζ΄ Μέρος τῆς παρούσης δημοσιογραφικῆς ἔρευνας).
.              Γιὰ τὸ ὅτι τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἀποδέχθηκε τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ ἀείμνηστου Μητροπολίτου Πέτρας Νεκταρίου στὴ Μονὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, στὶς 10 Ἰουνίου 2008, ἐνώπιον τοῦ κ. Βαρθολομαίου: «Νὰ ζηλέψουμε τὶς περιπέτειες ἐκείνων, ποὺ ἄφρονα ἐπέλεξαν τὸν ἀντικανονικὸ καὶ ἀνάγωγο τρόπο τῆς διάσπασης ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ τῆς εὐκληματούσης ἀμπέλου; Ἐμεῖς ἀνήκουμε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἐπειδὴ ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα (Σημ. γρ. sic) καὶ δὲν θέλουμε νὰ κατακερματίζουμε τὸ Γένος μας. Καὶ ὅταν οἱ ἄλλοι (Σημ. γρ. Οἱ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) ἐμφοροῦντο ἀπὸ ξενοκίνητες τάσεις ἀποσκίρτησης φαρμακιδείου καὶ κοραϊκῆς νοοτροπίας, ἐμεῖς ἐκεῖνα τὰ χρόνια δίναμε μάχες γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα γιὰ νὰ κάνουμε ἔτσι καὶ πιὸ ἰσχυρὴ τὴν ἀναφορά μας στὸ Πατριαρχεῖο». Τὰ λεχθέντα ἀνατρέπονται στὴν Οὐκρανία. Ἐκεῖ εὐνοεῖται ὁ κατακερματισμὸς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ τάσεις ἀποσκίρτησης δὲν εἶναι ξενοκίνητες, ἀλλὰ φυσικὰ ἐπακόλουθα τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας….
.              Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μητροπολίτη Ζιχνῶν καὶ Νευροκοπίου Ἱερόθεο ὑπερασπίστηκε τὴν ἀντίληψη, ὅτι μπορεῖ ἡ ἕδρα μίας Ἐκκλησίας νὰ εἶναι σὲ ἐχθρικὴ χώρα, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ ἐθνικὴ ἀκεραιότητα τῆς χώρας ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας ἔχει δικαιοδοσία. Τοῦ ἐπισημαίνει συγκεκριμένα ὅτι «ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἑδρεύουσα εἰς Χώραν ἀλλόθρησκον καὶ ἀλλογενῆ (Σημ. γρ. Προφανῶς καὶ ἐχθρικὴ) ἀδυνατεῖ νὰ ἐκπληρώση τὸ ποιμαντικὸν καὶ πάσης ὑφῆς πνευματικὸν αὐτῆς χρέος ρίχνουν νερὸ εἰς τὸν μύλον τῶν ἀθέων λογίων καὶ τῶν ἀντιεκκλησιαστικῶν καλάμων». (Ἀριθ. Πρωτ. 970, 23 Ὀκτωβρίου 2003). Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ἔχει τὴ συγκεκριμένη ἀντίληψη ΜΟΝΟ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ΟΧΙ γιὰ τὴν Οὐκρανία.-

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΑΓΡΑΦΗΣ ΤΕΤΡΑΔΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ στὸ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ναγγελία το Οκουμενικο Πατριάρχη
γι
τν ναγραφ τεσσάρων γιορειτν σίων
στ
γιολόγιο τς
κκλησίας

.                Τὴν ἀναγραφὴ στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας  τῶν ἁγιορειτῶν ὁσίων Δανιὴλ Κατουνακιώτου, Ἱερωνύμου Σιμωνοπετρίτου, Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ καὶ Ἐφραὶμ Κατουνακιώτου προανήγγειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ.κ Βαρθολομαῖος.
.               Ἡ ἀναγγελία αὐτὴ πραγματοποιήθηκε, κατὰ τὴν 20η Ὀκτωβρίου 2019, μετὰ τὴν  Ἐπίσημη Ὑποδοχὴ τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, κατὰ τὴν τάξιν, ὑπὸ τῆς Διπλῆς Συνάξεως στὶς Καρυὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

[…]

ΠΗΓΗ: hagioritikesmnimes.blogspot.com

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ στὴν ΙΜΒΡΟ «Γι’ αὐτὸ εἶναι δική μας ἡ Παναγία: γιατί ξέρει ἀπὸ καημούς!»

Συγκινητικς Δεκαπενταύγουστος στν μβρο

.               “Το γεγονὸς τῆς ἀνέλπιστης μέχρι πρότινος ἐπαναλειτουργίας τῶν σχολείων μας, μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐλπίζουμε, νὰ αἰσιοδοξοῦμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἴμβρος δὲν εἶναι γιὰ πάντα χαμένη ὑποθέσις”, τόνισε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ποὺ τέλεσε τὴ Θεία Λειτουργία στὸν πανηγυρίζοντα Ναὸ τοῦ χωριοῦ του.

*            *            *

.                 Σὲ συγκινητικὴ ἀτμόσφαιρα ἑορτάστηκε ἡ Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὴν Ἴμβρο, ὅπου ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος προεξῆρχε στὴ Θεία Λειτουργία, ποὺ τελέστηκε στὸν φερώνυμο Ἱερὸ Ναὸ στὸ χωριό του, τοὺς Ἁγίους Θεοδώρους. «Ἦλθα καὶ πάλιν “εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν”, στὴ δική μου πατρίδα, στὴν Ἴμβρο τῶν προγόνων μας καὶ τῆς καρδιᾶς μας, ἡ ὁποία στοργικὰ περιμένει πάντοτε τὰ ξενητεμένα παιδιά της γιὰ νὰ τὰ σφίξει στὴν ἀγκαλιά της, νὰ σβήσει τὴ νοσταλγία τους γι’ αὐτήν, τώρα δέ, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ ὅτι “ἰδοὺ ζῆ”, ὅτι ξαναγεννιέται, ὅτι ἀνασταίνεται, ὅτι στὰ σοκάκια της παίζουν καὶ φωνάζουν καὶ πάλι μικρὰ παιδιά, ὅτι “ζωὴ πολιτεύεται”. Νὰ τοὺς πεῖ ὅτι ζωντανεύει καὶ παίρνει πνοὴ καὶ συνεχίζει», εἶπε ὁ Ἴμβριος Πατριάρχης, στὴν ὁμιλία του μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα. «Περιμένει τὰ ξενητεμένα παιδιά της ἡ Ἴμβρος μας, ἰδιαιτέρως αὐτὲς τὶς μέρες τοῦ Αὐγούστου, “μὲ τὰ λαμπριάτικα καλοκαιριάσματα”, ὅπως θὰ ἔλεγεν ὁ ποιητὴς (Γ. Δροσίνης), γιὰ νὰ γιορτάσουν μαζί της τὴν Παναγία, αὐτὴν ποὺ σκέπει τὸ πολύπαθο νησί μας ὡς “πλατυτέρα νεφέλης”, τὴν χώρα τοῦ ἀχωρήτου, τὴν ἀρχόντισσα, τὴν παντοβασίλισσα, τὴν παντάνασσα, αὐτὴν ποὺ στέκεται ἀνάμεσα στὸν Κτίστη καὶ στὰ κτίσματα, αὐτὴν ποὺ εἶναι “πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ”, αὐτὴν πού, κατὰ τὸν Σεφέρη, “ἔχει στὰ μάτια της ψηφιδωτὸ τὸν καημὸ τῆς Ρωμιοσύνης”. Γι’ αὐτὸ εἶναι δική μας ἡ Παναγία:  γιατί ξέρει ἀπὸ καημούς!
.           Πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες, ἐδῶ ἦταν “φῶτα καὶ μάτια, ὅλα σβηστά, χύθηκε ἡ νύχτα. Ἀφορεσμένη”, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια του Παλαμᾶ. Καὶ ἡ Διδῶ Σωτηρίου γιὰ τέτοιες περιπτώσεις ἔλεγε: “Τρέχουν τὰ ποτάμια, νερὰ δὲν εἶναι, τῶν ματιῶν μου εἶναι δάκρυα”. Ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ, τώρα ἔχουμε πάλι πατρίδα. Καὶ γιατί τὸ λέγω αὐτό; τὸ λέγω, ξεκινώντας ἀπὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ Εὔη Χριστοφορίδου στὸ χαριτωμένο παιδικὸ βιβλίο μὲ τίτλο “Ὁ Ἀντὶλ ἔχει πατρίδα”. Ἐκεῖ λέγει: “Πατρίδα εἶναι ὅπου μπορεῖ καὶ ἀνθίζει τὸ χαμόγελό σου. Ἔχω πατρίδα γιατί ἔχω καὶ ἐλπίδα”.
.             Λοιπόν, καὶ πάλι δόξα τῷ Θεῷ, ἐδῶ στὴν Ἴμβρο μας, σήμερα μπορεῖ καὶ ἀνθίζει τὸ χαμόγελό μας καὶ πάλι. Γι’ αὐτὸ εἶπα ὅτι τώρα ἔχουμε καὶ πάλι πατρίδα. Ὄχι βέβαια ὅπως τότε ποὺ ἦταν πανέμορφη Κυρά. Μὲ τὰ ὅλα της. Μὲ χιλιάδες ὁμογενεῖς συντοπίτες. Μὲ τὰ πανηγύρια της. Μὲ τὶς ὁλοζώντανες ξωμεριές της. Μὲ τὴ νεολαία της. Καὶ μὲ τὴ φτώχειά της. Τιμημένη καὶ ἀξιοπρεπῆ φτώχεια, ἀλλὰ μὲ πλούσια καρδιά, μὲ αὐτάρκεια, μὲ λιτότητα, μὲ τὸ ἀσκητικὸ ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔστω καὶ χωρὶς λιμάνι τότε. Καὶ χωρὶς ἄσφαλτο στοὺς δρόμους –  χωρὶς δρόμους ἐν πολλοῖς. Χωρὶς ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Χωρὶς νερὸ στὰ σπίτια μας. Χωρὶς πολλὰ αὐτοκίνητα. Μὲ τὰ πόδια ἀνεβοκατέβαινα ἐπὶ δύο χρόνια στὴν Παναγία γιὰ τὴν Κεντρικὴ Σχολή. Ἔτσι μεγαλώσαμε ἐμεῖς οἱ γεροντότεροι. Ἀλλὰ εἴμασταν εὐτυχισμένοι. Ἂς μέναμε ἔτσι, ὅπως τότε, καὶ ἂς μὴν ἐρχόταν ποτὲ ἡ λαίλαπα ποὺ ἦλθε καὶ ὁ τυφὼν ποὺ μᾶς ξερίζωσε. Ἀλλά, δυστυχῶς, κάποια στιγμὴ ἦλθαν καὶ αὐτά. Νὰ ὄψωνται οἱ ὑπαίτιοι.
.           Σήμερα ποὺ ξημέρωσε καὶ πάλι γιὰ μᾶς, τιμοῦμε αὐτοὺς τοὺς λίγους ποὺ εἶχαν τὸ κουράγιο νὰ μείνουν, ποὺ ἔταξαν χρέος νὰ φυλάξουν καὶ μὲ τὰ ὀστᾶ τους ἀκόμη τὴν πατρίδα. Ποὺ ἔζησαν καὶ πέθαναν χωρὶς στήριγμα καὶ ἐλπίδα.
.           Τώρα ἔχουμε ἐλπίδα καὶ ἔχουμε πατρίδα. Καὶ τὴν ἐπισκεπτόμαστε νοσταλγικὰ καὶ αὐτὸν τὸν Αὔγουστο ποὺ εἶναι ὁ μήνας τῶν Ἰμβρίων, ὁ μήνας τῶν παλινοστούντων, ὁ μήνας τῆς ἀναγέννησης, τῆς ἐλπίδας, τῆς πληγωμένης μνήμης”.
Καὶ ὁ Παναγιώτατος συνέχισε:
«Τὸ γλυκόπικρο περιδιάβασμα στὰ δρομάκια τῶν χωριῶν μας γίνεται ὁλοφώτεινο χαμόγελο χαρᾶς καὶ ἱκανοποιήσεως, ὅταν ἀντικρύζουμε τὰ ἀνακαινισμένα σχολεῖα μας, ἐδῶ στὸ χωριό μας καὶ στὰ Ἀγρίδια, τὸ χωριὸ τῶν εὐσεβῶν Ἰμβρίων. Ποιός νὰ μᾶς τὸ ἔλεγε ὅτι ὕστερα ἀπὸ μισὸ αἰώνα σιωπῆς καὶ ἀργίας, ἀδίκως ἐπιβληθείσης, ἡ “καλλίστη τῶν νήσων Ἴμβρος” θὰ εἶχε καὶ πάλι τὴ δυνατότητα νὰ μαθαίνει γράμματα στὰ παιδιά της καὶ νὰ ἐξασφαλίζει τὴν πολιτισμικὴ συνέχειά τους νῦν καὶ ἀεί. Λέγω “καὶ ἀεί”, διότι τὸ γεγονὸς τῆς ἀνέλπιστης μέχρι πρότινος ἐπαναλειτουργίας τῶν σχολείων μας, μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐλπίζουμε, νὰ αἰσιοδοξοῦμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἴμβρος δὲν εἶναι γιὰ πάντα χαμένη ὑποθέσις. Ὄντως, τὰ ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις εἶναι δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ, παρὰ τῷ Ὁποίῳ ἔχουμε μεσίτριαν αὐτὴν ποὺ τὸν γέννησε , αὐτὴν ποὺ τὸν σπαργάνωσε, αὐτὴν ποὺ τὸν ἀγκάλιασε, τὴν βρεφοκρατοῦσα, αὐτὴν ποὺ τὸν θήλασε, τὴν γαλακτοτροφοῦσα, αὐτὴν ποὺ ὡς Βασίλισσα παρέστη ἐκ δεξιῶν του, “ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη”, κατὰ τὴν προφητείαν τοῦ προγόνου της Δαβὶδ τοῦ Προφητάνακτος. Εἶναι μεσίτρια, διότι ὄντως, “πολὺ ἰσχύει δέησις Μητρός, πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου”».

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

 

,

Σχολιάστε

ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὀργισμένος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης δὲν μπορεῖ νὰ κρύψει τὴν ὀργή του γιὰ τὶς πανορθόδοξες ἀντιδράσεις ποὺ δέχεται ἐξ αἰτίας τῆς ἐκ μέρους του ἀνακήρυξης τῶν σχισματικῶν της Οὐκρανίας σὲ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» καὶ γιὰ τὶς ἀντιλήψεις του περὶ τοῦ Πρωτείου. Στὴν ἐπιστολή, τὴν ὁποία ἀνέγνωσε δημοσίᾳ τὴν 11η Ἰουνίου 2019 στὸ τέλος τῆς Συνοδικῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ ἀπεσταλμένος του στὴ Λευκωσία γιὰ τὴ θρονικὴ ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, Μητροπολίτης Γαλλίας Ἐμμανουὴλ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς του εἶναι φανερό.
.                 Στὴν ἐπιστολή του δὲν ὁμιλεῖ γιὰ τὴν ἑορτάζουσα μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, στὴν ὁποία ἀπευθύνεται, οὔτε γιὰ τὴν προσφορά της στὴν Ὀρθοδοξία καὶ στὸ Ἔθνος. Ἀναλύεται κυρίως σὲ ὕμνους πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, μὲ ἕνα ἀλαζονικὸ ὕφος ποὺ καὶ γιὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο εἶναι πρωτοφανές, οἱ δὲ ὑπερβολές του τὸν ὁδηγοῦν σὲ   ἱστορικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς ἀνακρίβειες
.                Ἀναφέρει, μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁ Οἰκ. Πατριάρχης: «Εἴμεθα μεγαλομάρτυς Ἐκκλησία, οὐχὶ τόσον ὡς ἐκ τῶν ἐξωτερικῶν λόγων ἀλλὰ κυρίως διότι ἔχομεν παντοῦ καὶ πάντοτε τὴν εὐθύνην ἔκ τε τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων καὶ ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς καθηγιασμένης πράξεως τῆς Ἐκκλησίας νὰ ὑπηρετῶμεν τὴν ἀλήθειαν μόνην, ἄνευ ὑπολογισμῶν καὶ δευτέρων σκέψεων, ἄνευ ἄλλων ἰταμῶν συμφερόντων καὶ ἀναξιοπρεπῶν σκοπιμοτήτων. Εἴμεθα ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ γεννήσασα πάσας τὰς νεωτέρας τοιαύτας, ἡ διασώσασα καὶ διασώζουσα καὶ τὸ ὑμέτερον ἐκ τῆς Γ΄ ἐν Ἐφέσῳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καθεστὼς αὐτοκεφαλίας, ἡ ἔχουσα τὴν ὑποχρέωσιν προνοίας πάσης ἄλλης Ἐκκλησίας, τῶν τε ἀδελφῶν Πρεσβυγενῶν καὶ τῶν θυγατέρων νεωτέρων τοιούτων, τῶν ἐκ τοῦ ἡμετέρου Κανονικοῦ σώματος ἐν κόποις, ἐν στερήσεσιν, ἐν θλίψει, πλὴν μετ’ ἐνδιαφέροντος καὶ προνοίας ἀπογαλακτισθεισῶν, διὰ νὰ ἔχωσι τὴν ἰδικήν των ἐσωτερικὴν αὐτοτέλειαν».
.                 Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης γράφει στὴν ἐπιστολή του καὶ ἄλλα: «Ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία εἶναι ἡ “κοινὴ Μήτηρ τῶν ὅλων καὶ προνοητής”». Καὶ συνεχίζει: «Λυπούμεθα δὲ ὅτι ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἐπαναλαμβάνωμεν τὰ αὐτονόητα καὶ τὰ καθεστῶτα ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, πλὴν ἀναγκαζόμεθα διότι ἐκ τῶν ποιμαντικῶν ὑποχωρήσεων καὶ μάλιστα ἐν ἡμέραις ζοφεραῖς τῆς ἱστορίας, ἡ ἡμετέρα παθητικὴ καὶ εὐγενὴς στάσις, ἡ κοσμιότης ἡμῶν ἔναντι ποιᾶς τινὸς ψευδωνύμου, ὡς ἐφάνη τελικῶς, Πανορθοδόξου ἑνότητος, ἐθεωρήθησαν ὅτι ἐπελέξαμεν τὴν παραίτησιν τοῦ Θρόνου ἡμῶν ἐκ τῶν εὐθυνῶν μεθ’ ὧν ἐκόσμησεν αὐτὸν ἡ Ἐκκλησία, ἀλλ’ οὐχί. Ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, εἰς πεῖσμα καὶ καταισχύνην τοῦ μισοκάλου καὶ ἀντιδίκου πνεύματος καὶ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ἐμπνεομένων εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν θὰ ζῆ ἑδραῖον καὶ ἀμετακίνητον καὶ τιμαλφέστερον καὶ ἁγιώτερον τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Γένους καὶ τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ Μήτηρ καὶ ποτνία (Σημ. γρ. Κατὰ Ἀπίωνα: Δέσποινα, Κυρία, Βασίλισσα) ἐν Ἐκκλησίαις». Καὶ συνεχίζει στὸ ἴδιο ὕφος: «Ἐν Κωνσταντινουπόλει δὲν εὑρίσκεται συντονιστικόν τι ὄργανον ὑπὸ τύπον χοράρχου ἀλλ’ αὐτὴ αὕτη ἡ ἀγαπῶσα καρδία καὶ ὁ πολυμήχανος νοῦς τῆς Ὀρθοδοξίας». Πρὸς τὸ τέλος τῆς ἐπιστολῆς τονίζει ὅτι τὸ Φανάρι ζεῖ, «διότι ἔχει τὰς εὐχὰς τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῶν ἁγίων Συνόδων, αἵτινες ἀπέδωκαν αὐτῷ ἱερὰς ἀπαραβιάστους καὶ ἀδιαπραγματεύτους προνομίας διακονίας».

.                 Σχόλια ἐπὶ τῶν γραφομένων ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.

.                 Πρῶτον, τὸ πῶς ὑπηρετεῖ τὸ Φανάρι καὶ ὁ ἴδιος τὴν Ἐκκλησία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφήσει τοὺς ἄλλους νὰ τὸ κρίνουν. Ὁ αὐτοέπαινος δὲν εἶναι ἀπολογία, ὅταν μάλιστα περιλαμβάνεται σὲ εὐχετήρια ἐπιστολή…
.                 Δεύτερον, ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ πορευόμαστε σύμφωνα μὲ τοὺς Θείους καὶ Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν καθαγιασμένη Πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοὶ ΠΟΥΘΕΝΑ δὲν ἀναφέρονται σὲ παπικὸ Πρωτεῖο τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως καὶ ΠΟΤΕ δὲν ἀνετέθη στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἡ ὑποχρέωση τῆς προνοίας τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, Πρεσβυγενῶν καὶ νεωτέρων. ΠΟΤΕ δὲν τοῦ ἀπέδωσαν «ἱεράς, ἀπαραβιάστους καὶ ἀδιαπραγματεύτους προνομίας διακονίας».
.                 Τρίτον, κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία καὶ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο μεγαλομάρτυρες Ἐκκλησίες εἶναι ΟΛΕΣ οἱ Ἐκκλησίες, ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι. ΟΛΕΣ ἔχουν περάσει διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου, ΟΛΕΣ ἔχουν τοὺς Μάρτυρές τους. Καὶ εἶναι λάθος νὰ θίγεται συνεχῶς ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ὅλων ἡ μητέρα Ἐκκλησία. Μητέρα Ἐκκλησία εἶναι αὐτὴ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ἀκολούθησαν τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ τῆς Ἀντιοχείας. Ἡ ἄσημη πόλη τοῦ Βυζαντίου ἔλαβε τὴν αἴγλη της, ὅταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος τὴν κατέστησε   πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους καὶ ἐξελίχθηκε στὴ Νέα Ρώμη.
.                 Τέταρτον, εὑρισκόμενος σὲ ἀλλόθρησκη χώρα μὲ σουλτανικὴ νοοτροπία καὶ ὄντας στὸ κέντρο τῆς γεωπολιτικῆς δίνης ΟΥΔΕΙΣ μπορεῖ νὰ πιστεύσει ὅτι «ὑπηρετεῖ τὴν ἀλήθεια μόνη ἄνευ ὑπολογισμῶν καὶ δευτέρων σκέψεων».
.                 Πέμπτον, εἶναι ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ γιὰ ὁποιονδήποτε Χριστιανὸ καὶ πολὺ περισσότερο γιὰ τὸν Πατριάρχη νὰ ἐξαπολύει χωρὶς νὰ ἀναφέρει ΚΑΝΕΝΑ στοιχεῖο τὴν ὕβρη, ὅτι ὅσοι δὲν ἀκολουθοῦν τὴν ἄποψή του καὶ τὶς ἐνέργειές του ὑπακούουν σὲ «ἰταμὰ συμφέροντα καὶ ἀναξιοπρεπεῖς σκοπιμότητες». Ἡ ἐξαπόλυση μίας τέτοιας ὕβρης ἀνήκει στὴ σφαίρα τῆς πολιτικῆς σκοπιμότητος, ὄχι στὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Ἕκτον, ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία ἔχει πικρὴ ἐμπειρία ἀπὸ τὴν «παθητικὴ καὶ εὐγενῆ στάση» τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Εὐγενὴς εἶναι ἡ στάση του πρὸς τοὺς ἰσχυρότερούς του κατὰ τὴν κοσμικὴ ἔννοια, πρὸς τοὺς προέδρους Τρὰμπ καὶ Ἐρντογάν, πρὸς τὸν Πάπα. Πρὸς ὅσους θεωρεῖ κατωτέρους του εἶναι ἀμείλικτος.
.                 Ἕβδομον, ὅλοι οἱ Ἕλληνες εὐχόμεθα νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ πρόγνωσή του, ὅτι ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία θὰ ζεῖ ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Ἡ Ἐκκλησία θὰ ζεῖ ὁπωσδήποτε, μακάρι καὶ τὸ Φανάρι. Σεβαστὴ λοιπὸν ἡ πίστη τοῦ Πατριάρχου, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσει δὲν χρειάζονται οἱ ἀλαζονικὲς πεποιθήσεις καὶ οἱ ἡγεμονικὲς συμπεριφορές. Οὔτε ἡ μετατροπή του σὲ κοσμικὸ ὀργανισμό, τύπου Βατικανοῦ.
.                 Ὄγδοο, ὁ μακαριστὸς Πατριάρχης Δημήτριος εἶχε δηλώσει ὅτι γιὰ νὰ ἐνεργήσει τὸ Φανάρι ΠΟΤΕ δὲν στηρίζεται σὲ φῆμες. Σημειώνεται ὅτι ὁ σημερινὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχου στήριξε ΟΛΗ τὴν πολεμική του σὲ βάρος τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σὲ ἀνυπόστατες φῆμες….
.                 Ἔνατο, ὁ Πατριάρχης θὰ ἔπρεπε νὰ διευκρινίσει τὴν καταλαλιά του, πὼς «εἰς πεῖσμα καὶ καταισχύνην τοῦ μισοκάλου καὶ ἀντιδίκου πνεύματος καὶ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ἐμπνεομένων» τὸ Πατριαρχεῖο θὰ ἐπιζήσει. Ἂν ἐννοεῖ τὸ Ἰσλάμ, αὐτὸ ὅλους ἀπειλεῖ. Ἂν ἐννοεῖ τοὺς Ρώσους, ὀφείλει νὰ τὸ ἐξηγήσει. Πολὺ περισσότερο νὰ ἐξηγήσει ἂν ἐννοεῖ ὅλους ὅσοι διαφωνοῦν μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία. Αὐτοὶ εἶναι ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζουν τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας ὡς κανονικὴ Ἐκκλησία; Καὶ «δὲν ἐμπνέονται ἀπὸ τὸ μισόκαλο καὶ ἀντίδικο πνεῦμα….» οἱ κάποιες χιλιάδες ποὺ ἐγκρίνουν τὴν ἐνέργειά του;
.                 Δέκατο, χαρακτηρίζει ὁ κ. Βαρθολομαῖος «ψευδώνυμη» τὴν Πανορθόδοξη ἑνότητα. Ὁ ἴδιος ἀλλοῦ γράφει ὅτι ἔχει τὴν εὐθύνη αὐτῆς τῆς ἑνότητας… Ψευδώνυμη γιατί; Ἐπειδὴ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί του; Ὅσο καὶ ἂν οἱ ταγοὶ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐκεῖνος, δείχνουν κοσμικὴ ἀλαζονεία καὶ ἔχουν μακιαβελικὲς βλέψεις νὰ ἡγηθοῦν τῆς Ὀρθοδοξίας, στὴν περίπτωση τῆς Οὐκρανίας εἶναι σὲ θέση ἄμυνας καὶ ἔχουν δίκιο. Τὸ δίκιο τοὺς τὸ ἀναγνωρίζει ἐπὶ ἑνάμισυ αἰώνα καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὸ καθεστὼς ποὺ ἔχει ἐπιβάλει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἀφοῦ κάθε κράτος πρέπει νὰ ἔχει τὴν αὐτοκεφαλία του, γιατί ὁ κ. Βαρθολομαῖος δὲν ἀναγνωρίζει τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σὲ ΟΛΗ τὴν Ἑλλάδα; Ὅσο τὸ Πατριαρχεῖο ἔχει μοιράσει ἐκκλησιαστικὰ τὴν Ἑλλάδα σὲ ἕξι κομμάτια (Κρήτη, Δωδεκάνησος, Νέες Χῶρες, Ἅγιον Ὄρος, Πάτμος, Αὐτοκέφαλη) δὲν δικαιολογεῖται ὁ Πατριάρχης νὰ ὁμιλεῖ γιὰ τὴν Οὐκρανία. Σημειώνεται ὅτι στὴν Οὐκρανία πιστοὶ στὴν ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Κανονικὴ Ἐκκλησία εἶναι ἄνω τοῦ 70%, παρὰ τὴν καταπίεση ποὺ ὑφίστανται.
.                 Μητροπολίτης ποὺ διάβασε τὴν πατριαρχικὴ ἐπιστολὴ ἦταν πολὺ πικραμένος καὶ μᾶς εἶπε: «Ἂν συμπεριφέρεται τόσο προσβλητικὰ καὶ ἀλαζονικὰ στοὺς δικούς του ἀνθρώπους, ἀντιλαμβάνομαι πῶς συμπεριφέρεται στοὺς ὑπόλοιπους καὶ καταλαβαίνω γιατί δὲν ἔχει πουθενὰ συμπάθεια. Πολλοὶ Ἀρχιερεῖς στὴν Ἑλλάδα φοβοῦνται τὸν κ. Βαρθολομαῖο, ἄλλοι ἁπλῶς τοῦ δείχνουν σεβασμό, μερικοὶ μίαν ἐπιφανειακὴ ὑποτέλεια, ὅμως ΟΛΟΙ τὸν ἔχουν ζυγίσει καὶ μετρήσει καὶ γνωρίζουν ποιὸς πράγματι εἶναι».

,

Σχολιάστε

ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

ρντογν κα σχίσμα προβληματίζουν τ Φανάρι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Μέρος 1ο

.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προβληματίζεται μὲ τὶς δυσκολίες ποὺ προκαλεῖ στὴ λειτουργία του καὶ στὴ ζωὴ τῆς ἐναπομένουσας στὴν Τουρκία ρωμαίικης κοινότητας ἡ κυβέρνηση Ἐρντογάν, καθὼς ἐπίσης καὶ μὲ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 24 Μαρτίου καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μίλησε γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς στὴ γείτονα χώρα. «Ζοῦμε μὲ δυσκολίες καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ παρόν. Οἱ δυσκολίες αὐτὲς εἰς τὸ πρόσφατον ἀκόμη παρελθὸν ἦσαν πολὺ μεγάλες, ἦσαν ἀνυπέρβλητες», τοὺς εἶπε καὶ προσέθεσε: «Αὐτὲς οἱ δυσκολίες κατά τινα τρόπον ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὅταν καὶ ἐμεῖς, οἱ Ρωμιοί, καὶ οἱ ἄλλες μειονότητες ποὺ ζοῦν ἐδῶ, γιὰ ἕξι χρόνια τώρα στερούμεθα τοῦ αὐτονοήτου δημοκρατικοῦ δικαιώματός μας νὰ διεξαγάγουμε ἐκλογὲς γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε τὰ διοικητικὰ σώματα τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ τῶν λοιπῶν εὐαγῶν ἱδρυμάτων μας. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία κατάφωρος ἀδικία γιὰ τοὺς μὴ μουσουλμάνους κατοίκους αὐτῆς τῆς Πόλεως, αὐτῆς τῆς χώρας; Γιατί νὰ ὑφιστάμεθα αὐτὴ τὴν διάκρισι;».
.            Ἐνδεικτικὸ τῆς καταπίεσης ποὺ ὑφίσταται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση εἶναι τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα στὶς 16 Μαρτίου, τοῦ Νίκ. Μαγγίνα, προσωπικοῦ φωτορεπόρτερ τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ στελέχους τοῦ Πατριαρχείου τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του. Τὸ ἄρθρο εἶναι προσεκτικὰ γραμμένο, ὅπως ὅλα τὰ Φαναριώτικα κείμενα. Ἀναφέρεται στὸ παζάρι Ἐρντογάν, τὸν ὁποῖο ἀναφέρει σκέτα «πρόεδρο», νὰ ἀνταλλάξει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης μὲ τὴν λειτουργία στὴν Ἀθήνα τοῦ κτισμένου ἐπὶ βυζαντινῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας «τεμένους τῆς κατάκτησης» (Φετιχιὲ τζαμί).
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Μαγγίνας σημειώνει, προφανῶς μὲ σαφῆ ἐξουσιοδότηση, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο «δὲν θὰ ἤθελε γιὰ τὴν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς νὰ τεθεῖ ὁποιοδήποτε θέμα ἀνταλλάγματος». Ὅμως στὴ συνέχεια γράφει: «Στὴν περίπτωση ποὺ παραχωρεῖτο τὸ Φετιχιὲ τῆς Ἀθήνας σὲ μουσουλμανικὴ χρήση, τότε ἡ Μονὴ Παμμακαρίστου, μετέπειτα τέμενος τοῦ Φετιχιὲ καὶ σήμερα μουσεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ, σὲ ἀντιστάθμισμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὀρθόδοξη λατρεία στὴν Κωνσταντινούπολη»… Διερωτᾶται κανείς: Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνταλλαγή; Δὲν εἶναι συναλλαγή;…
.         Σημειώνεται ὅτι ἐνῶ ὁ Ἐρντογὰν ἀπειλεῖ ὅτι θὰ μετατρέψει σὲ τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ὁ κ. Μαγγίνας κάνει καὶ δεύτερη πρόταση ἀνταλλαγῆς: «Ἐὰν δὲν εὐοδοῦται αὐτὸ (Σημ. γρ. Ἡ Μονὴ τῆς Παμμακαρίστου) νὰ ἀνοίξει ὡς ὀρθόδοξος ναός, μία ἄλλη σκέψη θὰ ἦταν νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία (Σήμ. γρ. Σὲ ἀνταλλαγὴ πρὸς τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας) ὁ δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία Ναὸς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ αὐτὸν νὰ ἀποτελεῖ, κατὰ καιρούς, ἀντικείμενο μεγάλης συζήτησης, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία γιὰ ὁρισμένες ἔστω ἑορτές». Τὸ ἄρθρο του ὁ κ. Μαγγίνας τὸ τελειώνει γράφοντας πὼς οἱ σκέψεις του αὐτὲς περὶ ἀνταλλαγῆς «ἴσως δώσουν στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν τὴν ἀφορμὴ μίας διαφορετικῆς προσέγγισης τῆς πρότασης γιὰ τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας». Ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχικὸ Μέγαρο οὐδὲν δημοσιοποιεῖται χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Μαγγίνας εἶναι τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφοσίωσης πρόσωπο, τὸ ἄρθρο ἔχει τὴ σημασία του.
.         Νομίζω ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, μετὰ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, ποὺ τὸ Φανάρι παρεμβαίνει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ στὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ καὶ ζητεῖ, ἔστω ἐμμέσως, ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ παζαρέψει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἢ ναοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴ λειτουργία στὴν Ἑλληνικὴ πρωτεύουσα τοῦ τζαμιοῦ – συμβόλου τῆς ἅλωσης τῆς Βασιλεύουσας καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῶν Ἑλλήνων στοὺς Ὀθωμανούς.
.         Ἡ πρόταση ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι τυχαία. Ὁ κ. Μαγγίνας οὔτε μόνος του ἐνήργησε, οὔτε ξαφνικὰ τοῦ ἦρθε ἡ ἔμπνευση νὰ προτείνει «στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν» τὸ ἄνοιγμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀπολύτως ἀνισοβαρὲς ἀντάλλαγμα. Ἂν γινόταν παζάρι –σημειώνεται ὅτι πάγια ο λληνικς κυβερνήσεις ποστηρίζουν πς δν χωρε παζάρι γι τ νοιγμα τς Σχολς τς Χάλκης, γιατί ατ εναι θέμα νθρωπίνων δικαιωμάτωνμόνο τ νοιγμα στν ρθόδοξη λατρεία τς γίας Σοφίας στν Κωνσταντινούπολη θ μποροσε ν συζητηθε γι τ νοιγμα το Φετιχι τζαμιο στν θήνα.

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΥΠΕΡ ΠΑΣΑΝ ΑΛΛΗΝ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗΝ ἢ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΝ ΙΣΧΥΝ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο
ἔχει ἀφήσει τὴ σφραγίδα του στὸν πνευματικὸ πολιτισμὸ

Ἰσμήνη Χαραλαμποπούλου
ΠΗΓΗ: protothema.gr, 29.03.19

.             «Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἀφήσει τὴ σφραγίδα του στὸν πνευματικὸ πολιτισμὸ καὶ παραμένει φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον», τόνισε στὴν ὁμιλία του ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας Βλαχερνῶν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης
.         Στὸν κατάμεστο ἀπὸ προσκυνητὲς Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν χοροστάτησε, σύμφωνα μὲ παλαιὸ ἔθιμο, σήμερα, κατὰ τὴν Ἱ. Ἀκολουθία τῆς Γ´ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Ἀμέσως μετά, σὲ ὁμιλία του στὴν Κοινοτικὴ Αἴθουσα, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀναφέρθηκε στὴ σημερινὴ τέλεση τῆς Ἀκολουθίας τῶν Χαιρετισμῶν στὸν ἱστορικὸ Ναὸ τῆς Παναγίας καὶ τὸ Ἁγίασμα τῶν Βλαχερνῶν, στὸν τόπο ὅπου γιὰ πρώτη φορὰ ἐψάλη ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος. Τόνισε δὲ ὅτι «τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἀφήσει τὴν σφραγίδα του στὴν ἱστορία τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ παραμένει φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον».
.           «Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, τὸ ἔξοχον αὐτὸ μνημεῖον πίστεως, θεολογίας, ποιητικῆς ἐμπνεύσεως καὶ ἐκφραστικῆς τέχνης, εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένος μὲ αὐτὸν ἐδῶ τὸν ἱερὸν τόπον. Γνωρίζετε, ὅτι τὸ ἔτος 626 ἀπετράπη ἡ ἅλωσις τῆς Πόλεως ὑπὸ τῶν Ἀβάρων, μὲ τὴν βοήθειαν τῆς Θεοτόκου, ὅταν ὁ Πατριάρχης Σέργιος περιέφερε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας Βλαχερνίτισσας εἰς τὰς ἐπάλξεις κατὰ μῆκος τοῦ τείχους. Μὲ ἀφορμὴν αὐτὸ τὸ θαυμαστὸν γεγονὸς συνετέθη ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ὁ ὁποῖος ἐψάλη διὰ πρώτην φορὰν ἐντὸς τοῦ ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν».
.           Ὁ Παναγιώτατος ἀναφέρθηκε στὴν ἱστορία τοῦ ἀρχικοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος καταστράφηκε ἀπὸ πυρκαγιὰ τὸ 1434, καὶ στὰ ἱερὰ λείψανα ποὺ φυλάσσονταν σὲ αὐτόν, καθὼς καὶ στὰ παρακείμενα Ἀνάκτορα τῶν Βλαχερνῶν, τὸ Νέον Παλάτιον, ποὺ ὑψώνονταν ἐπὶ τοῦ ἕκτου Λόφου τῆς Βασιλεύουσας. Στὰ μέσα τοῦ 19ου αἰώνα ἡ συντεχνία τῶν Γουναράδων ἀγόρασε τὸ διασωθὲν Ἁγίασμα καὶ ἀνήγειρε τὸν σημερινὸ μικρὸ Ναό, ὁ ὁποῖος κατὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1955 ὑπέστη μεγάλες καταστροφές, γιὰ νὰ ἐπισκευασθεῖ τὸ 1960. Καὶ τόνισε: «Καθημερινὰ εἰς τὸ Φανάρι, εἰς τὸ Κέντρον τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας, προσκυνοῦνται καὶ θαυματουργοῦν αἱ πάνσεπτοι εἰκόνες τῆς Παναγίας τῆς Παμμακαρίστου καὶ τῆς Παναγίας τῆς Φανερωμένης, καὶ κρατεῖται ὑψηλὰ ἡ φιλοτιμία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους. Ὁμολογεῖται ὀρθοδόξως ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως, τηρεῖται μὲ εὐλάβειαν ἡ λειτουργικὴ παράδοσις, ἡ κανονικὴ τάξις καὶ τὸ σταυροαναστάσιμον ἦθος, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἀκλονήτου θεμελίου τῆς Θεολογίας, ἡ ὁποία, ὡς ἐλέχθη προσφυέστατα, “εἶναι ἡ δύναμις τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ πᾶσαν ἄλλην, διπλωματικὴν ἢ οἰκονομικὴν ἰσχύν”. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἔχει ἀφήσει τὴν σφραγίδα του εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ παράγη πολιτισμὸν καὶ νὰ παραμένη φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπὶς διὰ τὸ μέλλον. Κατ νθρωπον ποτελε «στορικν παράδοξον», κατ Θεόν, μως, εναι «συνεχς θαμα», μὲ τὴν εὐδοκίαν τοῦ θεμελιωτοῦ καὶ ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας καὶ πάντων τῶν Ἁγίων».
.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης σημείωσε ὅτι μὲ τὴν ἔννοια αὐτή, τὸ πνεῦμα τοῦ «ἔνδοξου Βυζαντινισμοῦ» τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη, «ὁ τρόπος τοῦ βίου τὸν ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ καὶ ἐκφράζει ὁ ναὸς τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν καὶ ἡ ἀκλόνητος ἐμπιστοσύνη τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, εἶναι καὶ σήμερον παρουσία ζῶσα καὶ ζωοποιός».

[…]

 

 

,

Σχολιάστε

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ «ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ»

Μήνυμα το Βαρθολομαίου σ σους μφισβητον τ Φανάρι

Ἀποδέκτες, τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας
γιὰ τὴ στάση του στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας,
ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας

Ρεπορτὰζ
Ἀντώνης Τριανταφύλλου
18.03.2019

.             Σαφὲς μήνυμα σὲ ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας, τὰ δικαιώματα καὶ τὰ προνόμια τῆς πρωτόθρονης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης ἔστειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνήμερα τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. «Ἔναντι τῶν ὅποιων ἀμφισβητήσεων τῶν δικαίων καὶ προνομίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου προβάλλουμε τὴν καθαγιασμένη πράξη, τάξη καὶ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας», εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος στοὺς ἑκατοντάδες πιστοὺς ἀπὸ τὴ ρωμαίικη κοινότητα τῆς Πόλης, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου, ποὺ ἐκκλησιάστηκαν στὸ κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
.             Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μνημόνευσε κανονικά τοὺς προκαθημένους καὶ τῶν 15 Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Τὸ μήνυμά του στὸ κήρυγμά του ἦταν σαφές: Ἀπευθύνθηκε μὲ καυστικὸ τρόπο τόσο στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετώπισε τὴν ἀπονομὴ τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία ὅσο καὶ στὴ στάση ἄλλων αὐτοκέφαλων Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως αὐτὴ τῆς Ἀλβανίας. Ὅλα τὰ νεοπαγῆ Πατριαρχεῖα (Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας) καὶ οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες (Ἀθηνῶν, Βαρσοβίας, Τιράνων καὶ Πρέσοφ) λαβαν τν Τόμο τς Ατοκεφαλίας τους μόνο μ τν πογραφ το Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα ὅμως πολλὲς διερωτῶνται πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ χορηγήσει μονομερῶς Τόμο Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες γνωρίζουν τὴν πηγὴ τῆς ἀνεξαρτησίας τους, παρ’ ὅλα αὐτὰ ἀντιδροῦν στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, προκαλεῖ εὔλογα ἐρωτήματα ποιὰ μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ πραγματικὰ κίνητρα ποὺ ἐκπορεύονται ἀπὸ τὴ στάση τὴν ὁποία τηροῦν ἀπέναντι στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὸ Κίεβο.

[…]

 

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

 

 

, , ,

Σχολιάστε