Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης

«Ο ΠΥΡΗΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» (Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2018)

Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2018

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.               Ἡ ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τῆς πανσωστικῆς νίκης τῆς Ζωῆς ἐπί τοῦ Θανάτου, εἶναι ὁ πυρήν τῆς πίστεως, τῆς θείας λατρείας, τοῦ ἤθους καί τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ χριστεπωνύμου ὀρθοδόξου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ζωή τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις καί τάς διαστάσεις αὐτῆς, διαποτίζεται καί τρέφεται ἀπό τήν πίστιν εἰς τήν Ἀνάστασιν, ἀποτελεῖ καθημερινόν Πάσχα. Τό πασχάλιον αὐτό βίωμα δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνάμνησις τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἀλλά βίωσις καί τῆς ἰδικῆς μας ἀνακαινίσεως καί ἀκλόνητος βεβαιότης περί τῆς ἐσχατολογικῆς τελειώσεως τῶν πάντων.
.             Κατ᾿ ἐξοχήν εἰς τήν εὐχαριστιακήν Λειτουργίαν, ἡ ὁποία συνδέεται ἀρρήκτως μέ τήν «κλητήν καί ἁγίαν ἡμέραν» τῆς Κυριακῆς, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἑορτάζει αὐτήν τήν ὑπαρξιακήν μετοχήν εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐμπειρικήν πρόγευσιν τῶν εὐλογιῶν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἐντυπωσιάζει ὁ ἀναστάσιμος καί εὐφρόσυνος χαρακτήρ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἡ ὁποία τελεῖται πάντοτε ἐν ἀτμοσφαίρᾳ χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως καί εἰκονίζει τήν τελικήν καινοποίησιν τῶν ὄντων, τήν πεπληρωμένην χαράν, τήν πληρότητα τῆς ζωῆς, τήν μέλλουσαν ὑπέρχυσιν τῆς ἀγάπης καί τῆς γνώσεως.
.             Πρόκειται περί τῆς λυτρωτικῆς θεάσεως τοῦ παρόντος ὑπό τό φῶς τῶν Ἐσχάτων καί τῆς δυναμικῆς πορείας πρός τήν Βασιλείαν, περί τῆς ἀκαταλύτου σχέσεως καί συνυφάνσεως τῆς παρουσίας καί τοῦ ἐσχατολογικοῦ χαρακτῆρος τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία δίδει εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν μοναδικόν δυναμισμόν καί λειτουργεῖ διά τούς πιστούς ὡς ἔναυσμα καλῆς μαρτυρίας ἐν τῷ κόσμῳ. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστός ἔχει ἰδιαίτερον λόγον καί ἰσχυρόν κίνητρον διά νά ἀγωνίζεται κατά τοῦ κοινωνικοῦ κακοῦ, διότι ζῇ ἐντόνως τήν ἀντίθεσιν μεταξύ τῶν Ἐσχάτων καί τῶν ἑκάστοτε ἱστορικῶν δεδομένων. Ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξου, ἡ φιλάνθρωπος διακονία, ἡ βοήθεια πρός τόν ἐμπερίστατον ἀδελφόν, κατά τό Κυριακόν «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε» (Ματθ. κε´, 40), καί ἡ ἔμπρακτος ἀγάπη τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου (βλ. Λουκ. ι´, 30-37), συμφώνως καί πρός τό Πατερικόν «Ἐκεῖνον μάλιστα ἡγοῦ εἶναι πλησίον, τόν δεόμενον, καί αὐτεπάγγελτος ἐπί τήν βοήθειαν βάδιζε» (Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης), ἀποτελοῦν προέκτασιν καί ἔκφρασιν τοῦ εὐχαριστιακοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκάλυψιν ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ βιωματική πεμπτουσία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἔν τε τῷ παρόντι καί ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Ἐσχάτων.
.          Ἐν τῇ συναφείᾳ ταύτῃ κατανοεῖται καί τό γεγονός ὅτι ἡ λειτουργική ζωή εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δονεῖται ἀπό τήν βίωσιν τῆς «κοινῆς σωτηρίας», τῆς δωρεᾶς τῆς «κοινῆς ἐλευθερίας» καί τῆς «κοινῆς βασιλείας», καί ἀπό τήν προσδοκίαν τῆς «κοινῆς ἀναστάσεως». Κυριαρχοῦν τό «ἡμεῖς», ἡ κοινότης τῆς ζωῆς, ἡ συμ-μετοχή καί τό σύν-εἶναι, ἡ ἁγιαστική ταύτισις τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας μέ τήν θυσιαστικήν καί δοξολογικήν ἀγάπην. Αὐτό εἶναι καί τό συγκλονιστικόν μήνυμα τῆς ὁλολάμπρου εἰκόνος τῆς Ἀναστάσεως, τῆς Καθόδου τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν Ἅδην. Ὁ Κύριος τῆς δόξης, κατελθών ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς καί συντρίψας τάς πύλας τοῦ Ἅδου, ἀναδύεται νικηφόρος καί ὁλόφωτος ἐκ τοῦ τάφου, ὄχι μόνος καί φέρων τό λάβαρον τῆς νίκης, ἀλλά ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, συνανιστῶν, συγκρατῶν καί κρατύνων αὐτούς καί, ἐν τῷ προσώπῳ αὐτῶν, ἅπαν τό ἀνθρώπινον γένος καί ὁλόκληρον τήν κτίσιν.
.             Τό εὐαγγέλιον τῆς Ἀναστάσεως, τῆς «κοινῆς τῶν ὅλων πανηγύρεως», τῆς καταργησάσης τό κράτος τοῦ θανάτου πανσθενοῦς Ἀγάπης, ἠχεῖ σήμερον εἰς ἕνα κόσμον σοβούσης κοινωνικῆς ἀδικίας, φαλκιδεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, εἰς μίαν οἰκουμένην – Γολγοθᾶν προσφύγων καί μυριάδων ἀθώων παιδίων. Ἀναγγέλλει ἐκ βαθέων ὅτι, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων ἔχει ἀπόλυτον ἀξίαν. Διακηρύττει ὅτι τά παθήματα καί τά δεινά, ὁ σταυρός καί ὁ Γολγοθᾶς, δέν ἔχουν τόν τελευταῖον λόγον. Δέν εἶναι δυνατόν νά θριαμβεύσουν οἱ σταυρωταί ἐπί τῶν τραγικῶν θυμάτων των. Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὁ Σταυρός εὑρίσκεται εἰς τό κέντρον τῆς εὐσεβείας, δέν εἶναι ὅμως ἡ ἐσχάτη πραγματικότης, αὐτός πού ὁρίζει καί τό τελικόν σημεῖον προσανατολισμοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Τό οὐσιῶδες νόημα τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὅτι ἀποτελεῖ ὁδόν πρός τήν Ἀνάστασιν, πρός τό πλήρωμα τῆς πίστεως ἡμῶν. Ἐπί τῆς βάσεως αὐτῆς, οἱ Ὀρθόδοξοι ἀναφωνοῦμεν: «Ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἡ Ἀκολουθία τῶν Παθῶν δέν εἶναι καταθλιπτική, ἀλλά σταυροαναστάσιμος, ἀφοῦ τό Πάθος προσεγγίζεται καί βιοῦται διά μέσου τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ὁποία εἶναι «λύτρον λύπης». Διά τό Ὀρθόδοξον αἰσθητήριον, ἡ ἀμετάθετος σύνδεσις Σταυροῦ καί Ἀναστάσεως εἶναι ἀσυβίβαστος μέ κάθε μορφῆς ἐσωτερικήν φυγήν εἰς μυστικισμούς ἤ εἰς ἕνα αὐτάρεσκον εὐσεβισμόν, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι ἀδιάφοροι διά τά παθήματα καί τάς περιπετείας τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ ἱστορίᾳ.
.             Τό κήρυγμα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως εὑρίσκεται, εἰς τήν ἐποχήν μας, ἐπίσης ἀντιμέτωπον τόσον μέ τήν ἀλαζονικήν αὐτοαποθέωσιν τοῦ συγχρόνου ἐκκοσμικευμένου, λογοκρατουμένου, πεπεισμένου διά τήν παντοδυναμίαν τῆς ἐπιστήμης, ἑαυτοκεντρικοῦ καί προσκεκολλημένου εἰς τά γεώδη καί πρόσκαιρα ἀνθρώπου, τοῦ ἀνθρώπου χωρίς πόθον τῆς αἰωνιότητος, ὅσον καί μέ τήν ἀπώθησιν συνόλου τῆς Ἐνσάρκου Θείας Οἰκονομίας καί τοῦ «σκανδάλου» τοῦ Σταυροῦ, ἐν ὀνόματι τῆς ἀπολύτου ὑπερβατικότητος τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀγεφυρώτου χάσματος οὐρανοῦ καί γῆς.
.             Ἐπί πᾶσι τούτοις, ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί, τιμιώτατοι ἀδελφοί καί πεφιλημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἔμπλεοι τῆς πείρας τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως, λαβόντες φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, ἐν παντί εὐχαριστοῦντες, τά ἄνω φρονοῦντες, ἔχοντες δέ ἐντεῦθεν ἤδη τόν ἀρραβῶνα καί τά ἐνέχυρα τῆς ἐσχατολογικῆς πληρώσεως τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀναβοῶμεν, ἐν Ἐκκλησίᾳ, τό «Χριστός Ἀνέστη!», δεόμενοι ὅπως ὁ παθών, ταφείς καί ἀναστάς Κύριος καταυγάζῃ τάς διανοίας, τάς καρδίας καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν, κατευθύνῃ δέ τά διαβήματα ἡμῶν πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν καί ἐνισχύῃ τόν λαόν Αὐτοῦ πρός μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἀγάπης «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ. α´, 8), εἰς δόξαν τοῦ «ὑπέρ πᾶν ὄνομα» ὀνόματος Αὐτοῦ.

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βιη´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα
εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ – ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μὲ διακυμάνσεις οἱ σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου
μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο
(Ι)

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Οἱ σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου μὲ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο ἔχουν πολλὲς καὶ σοβαρὲς διακυμάνσεις καὶ οὐδεὶς μπορεῖ νὰ προβλέψει τὴν ἐξέλιξή τους. Ἐπὶ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ὁ κ. Ἱερώνυμος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, ἀκολουθοῦσε τὴν πολιτική του. Ἕως τὴν ἀνάρρηση στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο τοῦ κ. Βαρθολομαίου δὲν ὑπῆρχε κάποιο ζήτημα στὶς σχέσεις τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Τὰ προβλήματα ἄρχισαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, διὰ τοῦ Προέδρου της, Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, στὶς 9 Ὀκτωβρίου 1992 (Ἀριθμ. Πρωτ. 3394/1992), ἀπέστειλε ἐπιστολὴ στὸν κ. Βαρθολομαῖο (Σημ. Εἶχε ἀναλάβει Πατριάρχης στὶς 22 Ὀκτωβρίου 1991), στὴν ὁποία σημειώνει: «Ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πληροφορεῖται ὅτι ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, ἀπὸ τῆς ἀναρρήσεως αὐτῆς εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον, ἤρχισεν ἀνακινοῦσα, ὡς μὴ ὤφελε, καὶ θίγουσα ζητήματα ἁπτόμενα τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἀφορῶντα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, καλῶς δὲ καὶ παγίως κείμενα, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὅμως Αὕτη μεθοδεύει ἐπεμβάσεις καὶ μονομερεῖς ἐνεργείας καὶ ρυθμίσεις….
Ἐξένισεν ἡμᾶς ἡ ἀκουσθεῖσα ἀπίθανος εἴδησις περὶ μελετωμένης ἀνακλήσεως τῆς ἀπὸ 4ης Σεπτεμβρίου 1928 Πατριαρχικῆς καὶ Συνοδικῆς Πράξεως, περὶ διοικητικῆς ἀφομοιώσεως τῶν ἐν Ἑλλάδι Ι. Μητροπόλεων (τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν) διοικουμένων ἔκτοτε “ἐπιτροπικῶς” καὶ κατὰ πάντα ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ ἑξηκονταπενταετίαν.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἑνιαία καὶ ἀδιαίρετος. Ἡ ὀνομασία “Νέαι Χῶραι” οὐδεμίαν σύγχρονον πραγματικότητα ἐκφράζει. Καὶ ὁ ὅρος “ἐπιτροπικῶς” – ἵνα μὴ εἴπωμεν σχῆμα λόγου – θὰ ἐχαρακτηρίζετο παρ’ ἡμῶν μόνον ὡς σχῆμα καὶ τρόπος ἐκχωρήσεως, χωρὶς καμμίαν ἄλλην οὐσιαστικὴν προοπτικήν. Ἀπ’ ἀρχῆς ἄλλως τε κατεφάνη ἡ ἐθνικὴ ἀναγκαιότης, ὅπως ἀκολουθηθῆ ἡ ἰσχύουσα κανονικὴ ἐπιταγὴ “τὰ ἐκκλησιαστικὰ τοῖς πολιτικοῖς εἴωθε συμμεταβάλλεσθαι”. Καὶ αἱ περὶ ὧν ὁ λόγος ἐπαρχίαι ἠξίουν καὶ ἀνέμενον τὴν οἰκείαν θέσιν εἰς τὴν ἐλευθέραν ἤδη Ἑλλάδα καὶ εἰς τὸ Συνταγμάτιον τῆς πρὸ πολλοῦ Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ἀποροῦμεν πῶς σκέπτεται τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐν προκειμένῳ. Εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἀποκοπῆ ἐκκλησιαστικῶς τὸ ἥμισυ τῆς Ἑλλάδος; Ὅταν ἐθνικοὶ κίνδυνοι ἀπειλοῦν τὰς βορείους καὶ ἀνατολικὰς ἀκριτικὰς ἐπαρχίας τῆς χώρας, εἶναι ἀδιανόητον νὰ χαραχθοῦν κάτωθεν τῆς ἐπιμάχου Μακεδονίας τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Θὰ δικαιώσωμεν ἡμεῖς αὐτοὶ τὰς διεκδικήσεις τῶν Σκοπίων, αἵτινες σημειωτέον ἤρχισαν ἀπὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς χειραφετήσεως, διὰ νὰ ἐξελιχθῶσιν εἰς γεωγραφικὰς ἀπαιτήσεις καὶ ἀλλοίωσιν τῆς ἱστορίας;…». (Βλ.σχ. «Ἡ ρύθμιση τῆς ἐκκλησιαστικῆς Διοικήσεως τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῶν ἀπελευθερωθεισῶν περιοχῶν τῆς Ἑλλάδος μετὰ τὸ 1914», Τόμος Α´, Ἔκδ. Ι. Μ. Καισαριανῆς, Βύρωνος καὶ Ὑμηττου, σελ. 290-295). (Σημ. οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ὑπογράφοντος).

.         Ἡ ἐπιστολικὴ ἀντίδραση τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ γνώρισε τὴν ὁμοφωνία ὅλων τῶν Μητροπολιτῶν, πλὴν τοῦ Μητροπολίτη Μεγάρων Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε κάποιες ἐπιφυλάξεις, ἀλλὰ πάντως, ὡς συνοδικός, ψήφισε καὶ αὐτὸς τελικὰ τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς. Μεταξὺ αὐτῶν ποὺ στήριξαν τότε τὴ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἦταν καὶ οἱ Μητροπολίτες Ἰωαννίνων Θεόκλητος καὶ Θηβῶν Ἱερώνυμος. Ὁ Μητροπολίτης Ἰωαννίνων, ὁ ὁποῖος ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου μεταβλήθηκε σὲ ἀμύντορα τῶν «δικαίων τοῦ Φαναρίου», ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, μιλώντας στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, εἶπε γιὰ τὸ τί ἀπεκόμισε ἀπὸ τὸ ταξίδι του στὴν Κωνσταντινούπολη: «Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ὑπάρχει ἡ ἄποψις, ὅτι πρέπει νὰ ἔχη ὁ Πατριάρχης τὴν Ἐποπτείαν καὶ τὴν κηδεμονίαν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν. Καὶ ὅτι ἐκεῖ τιτρώσκεται ἡ τιμὴ τῆς ἐπισκοπικῆς ἀξίας. Συγχοροστασία ἔγινε ἄνευ ἐγκολπίων ἐνώπιον τοῦ Πατριάρχου, ἐνῶ ὁ ἀποκρισάριος τοῦ Πατρ. Ἱεροσολύμων ἔφερεν ἐγκόλπιον…» (Αὐτ. σελ. 381. Ἡ ὑπογρ. τοῦ ὑπογρ.). Ἡ στάση ποὺ τήρησαν ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἐν ὁμοφωνίᾳ οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἄφησαν περιθώρια στὸ Φανάρι ἐπιβολῆς τῶν σχεδίων του ἐπὶ τῶν «Νέων Χωρῶν». Πέραν ἀπὸ κάποιες θεωρητικὲς συζητήσεις καὶ ἑνὸς «non paper» πρὸς «Ἁρμόδιους παράγοντες» (Σημ. ;), τὸ Φανάρι, ἕως τὸν θάνατο τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, δὲν ἐπανῆλθε γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ καθεστῶτος ποὺ ἴσχυε ἐπὶ 65 χρόνια στὶς Μητροπόλεις τῶν «Νέων Χωρῶν». (Βλ. σχ. Μητρ. Σεβαστείας Δημητρίου (Κομματᾶ) «Ἡ πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ Πράξις τοῦ 1928 παρακωλυομένη τοῖς ὅροις», Θεσσαλονίκη, 2006, 518-527)
.         Ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς Ἀρχιεπισκοπίας τοῦ προκατόχου του, μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ὁ κ. Ἱερώνυμος συνδέθηκε στενὰ μὲ τὸ Φανάρι καὶ κατέστη ὑπερασπιστὴς τῶν θέσεών του ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Σὲ ἰδιωτικὴ ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη στὴν Ἀθήνα, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2000 καὶ στὶς ἡμέρες τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ὁ κ. Ἱερώνυμος τὸν προσκάλεσε στὴν Μονὴ τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ, ὅπου καὶ τοῦ παρέθεσε δεῖπνο. Κατ’ αὐτὸ καὶ πρὸς ἱκανοποίηση μεγάλη τοῦ Πατριάρχου, προσφωνώντας τον, εἶπε: «Ἡ Αὐτοκεφαλία δὲν ἔλυσε τὰ προβλήματα. Ἀντίθετα ἀπὸ τὸ 1833 δημιουργήθηκαν πολλὰ ζητήματα». Καὶ καταλήγοντας τόνισε: «Ἡ παρουσία σας, Παναγιώτατε, καὶ ἡ συχνότερη ἐπικοινωνία μαζί σας εἶναι ἀναγκαῖες περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά. Ἰδιαίτερα στὶς ἡμέρες μας, ποὺ βλέπουμε νὰ ἑδραιώνεται μία ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη περὶ Ἐκκλησίας, ποὺ συρρικνώνει καὶ ἐγκλωβίζει τὸν ρόλο της σὲ στενὰ κρατικά, φυλετικὰ καὶ ἀτομικὰ ὅρια». (Ρεπορτὰζ Γρ. Καλοκαιρινοῦ, Ἐφημ. «Καθημερινή», 25 Ὀκτωβρίου 2000, σελ. 3 καὶ 26 Ὀκτωβρίου 2000, σελ. 4). Παρὼν στὸ γεῦμα καὶ ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου, ὁ ὁποῖος πρότεινε νὰ καταργηθεῖ τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ Αὐτὴ νὰ ἐπανέλθει στὸ Φανάρι! Τί γλυκύτερα στὰ αὐτιά του θὰ μποροῦσε νὰ ἀκούσει ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἀπὸ τὸ ὅτι «κακῶς ὑπάρχει ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», ἡ ὁποία ἔχει «ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη τῶν πραγμάτων καὶ εἶναι ἐγκλωβισμένη σὲ στενὰ κρατικὰ καὶ φυλετικὰ ὅρια»;…
.         Εἶχε προηγηθεῖ, στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1999, μία ἄλλη, ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου, ἐκδήλωση τοῦ κ. Ἱερωνύμου, κατὰ τὴν εἰσήγηση τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κυροῦ Χρυσοστόμου «Περὶ τῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Πρώτου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος». Τότε ἀπὸ τὸ Φανάρι κακοπίστως θεωρήθηκε ὅτι τὸ θέμα εἶναι κίνηση ἐναντίον του καὶ ὁ κ. Ἱερώνυμος πῆρε θέση ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου. Μαζί του καὶ ἄλλοι δεκαπέντε Μητροπολίτες.
.          Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἤδη εἶχε ἀρχίσει ἡ ἔνταση στὶς σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν τότε πρωθυπουργὸ κ. Κ. Σημίτη γιὰ τὰ θέματα τῶν ταυτοτήτων καὶ τῆς διατηρήσεως τῆς ἐθνικῆς Παράδοσης τῶν Ἑλλήνων. Ἀρωγὸς στὰ σχέδια τῆς σοσιαλιστικῆς κυβέρνησης ἦταν ὁ Οἰκ. Πατριάρχης. Παράλληλα μὲ τὸν ἀδυσώπητο πόλεμο τῆς κυβέρνησης εἶχε ἀρχίσει καὶ ὁ Πατριάρχης νὰ ἐπιτίθεται ἐναντίον τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου συνεχῶς, ἀναιτίως καὶ βιαίως. Στὸ «πολεμικὸ» αὐτὸ κλίμα ὁ κ. Ἱερώνυμος βρισκόταν στὸ πλευρὸ τῶν κ.κ. Βαρθολομαίου καὶ Σημίτη.
.         Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2001 ὁ κ. Ἱερώνυμος μαζὶ μὲ ἄλλους εἴκοσι πέντε Ἀρχιερεῖς ἐξέφρασαν τὴν «ἰδιαίτερη ἀνησυχία τους» γιὰ τὴν πορεία τῶν σχέσεων Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία, ὅπως ἔγραψαν, ἂν συνεχισθεῖ ὑπὸ τὸ αὐτὸ πνεῦμα, «ἀσφαλῶς θὰ ὁδηγήσει εἰς καταστάσεις μὴ ἐπιθυμητάς, μὴ ἀποκλειομένου καὶ αὐτοῦ τοῦ σχίσματος» (Σημ. γρ. !!!). Ἐπρόκειτο περὶ ἐμμέσου, πλὴν σαφοῦς ἀπειλῆς: Ἢ ὑποχωροῦμε στὰ κελεύσματα τοῦ Φαναρίου περὶ τῶν Μητροπόλεων τῆς Μακεδονίας, τῆς Θράκης, τῆς Ἠπείρου καὶ τῶν νησιῶν τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου, ἢ προκαλεῖται σχίσμα…
.         Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2003, μὲ Δελτίο Τύπου τῆς Μητροπόλεως Θηβῶν καὶ Λεβαδείας ὁ κ. Ἱερώνυμος τόνισε, μεταξὺ ἄλλων: «Οἱ Σεβασμ. Μητροπολίτες, ποὺ διαποιμαίνουν ἐπαρχίες τῆς Βορείου Ἑλλάδος ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐξελέγησαν, γνώριζαν καὶ γνωρίζουν ὅτι θὰ διακονήσουν Μητροπόλεις τοῦ Πατριαρχείου. Στὴν Πατριαρχικὴ Πράξη τοῦ 1928 ὀφείλουν τὴν ὑπόστασή τους καί, ὡς ἐκ τούτου, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τηροῦν τοὺς ὅρους τῆς Πράξεως αὐτῆς. Ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ σήμερα ἡ κατάσταση, ὀφείλουν ἢ νὰ εἶναι συνεπεῖς σ’ αὐτό, ποὺ ὁλοπρόθυμα δέχθηκαν νὰ ὑπηρετοῦν ἢ σ’ ἀντίθετη περίπτωση, νὰ παραιτηθοῦν». Τότε τὸ κλίμα μεταξὺ Φαναρίου καὶ Ἀθηνῶν ἦταν ἰδιαίτερα ὀξυμένο γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ καθεστὼς τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν», μετὰ τὶς ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικὰ καὶ κανονικὰ ἀπαιτήσεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Ὁ κ. Ἱερώνυμος πάντα στὸ πλευρὸ τοῦ Πατριάρχου….
.           Στὶς 2 Δεκεμβρίου 2006 καὶ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐκ μέρους τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου προώθηση νέου Νόμου περὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης, γιὰ νὰ καταστεῖ αὐτὴ σύμφωνη μὲ τοὺς γενικοὺς κανόνες δικαίου, χωρὶς νὰ ἀφίσταται τοῦ κανονικοῦ δικαίου, ὁ κ. Ἱερώνυμος καὶ ἄλλοι ἕντεκα Μητροπολίτες (Μεγάρων Βαρθολομαῖος, Περιστερίου Χρυσόστομος, Μαντινείας Ἀλέξανδρος, Μυτιλήνης Ἰάκωβος, Ν. Ἰωνίας Κωνσταντῖνος, Τρίκκης Ἀλέξιος, Φιλίππων Προκόπιος, Γουμενίσσης Δημήτριος, Ἱερισσοῦ Νικόδημος, Διδυμοτείχου Νικηφόρος καὶ Ζακύνθου Χρυσόστομος), μὲ ἐπιστολὴ ποὺ ὑπέγραψαν, ζήτησαν ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο «νὰ ἀσκήσει τὰς κανονικὰς Αὐτοῦ ἁρμοδιότητας (Σημ. ὑπογρ. Ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) πρὸς ἀποφυγὴν μειζόνων καὶ ἀπροβλέπτων ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων». Στὴν ἐπιστολὴ ὑπονοήθηκε καὶ πάλι τὸ ἐνδεχόμενο προκλήσεως σχίσματος ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος…. Σημειώνεται ὅτι τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2009 στὴν Ἱεραρχία ἐπανῆλθε τὸ θέμα τοῦ Νόμου περὶ ἐκκλησιαστικῶν δικαστηρίων, μὲ εἰσηγητὴ τὸν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Φιλίππων Προκόπιο. Ἡ πρότασή του περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἰσχύοντος ἀναχρονιστικοῦ Νόμου 5383/1932 ἐνεκρίθη ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία, ἀλλὰ οὐδέποτε ὑλοποιήθηκε.
.         Μπροστὰ στὴν ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θερμὴ ὑποστήριξη πρὸς τὶς θέσεις τοῦ Φαναρίου ἐκ μέρους τοῦ κ. Ἱερωνύμου καὶ ὁμάδας Ἀρχιερέων, ποὺ τὸ 2008 συνέβαλαν στὴν ἐκλογή του, καὶ τὴν ἀβουλία καὶ ἄγνοια τῶν ἐκκλησιστικῶν καὶ ἐθνικῶν ζητημάτων στελεχῶν τῆς τότε κυβερνήσεως ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ὑποχρεώθηκε νὰ δεχθεῖ μέρος τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ κ. Βαρθολομαίου. «Θὰ γίνει αὐτὸ ποὺ θέλει ἡ πλειοψηφία τῶν Μητροπολιτῶν», εἶπε τότε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ πρόσθεσε: «Εὔχομαι νὰ μὴν τὸ μετανιώσουν».-

, ,

Σχολιάστε

«ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Πέλλα

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης:
Οἱ Μακεδόνες γνωρίζετε τί προσέφερε ἡ Ἐκκλησία
γιὰ νὰ μείνει ὁ τόπος σας ἑλληνικὸς

ΠΗΓΗ: protothema.gr 10.02.2018, 22:10

.                 Στὴν προσφορὰ τῆς μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὸ Μακεδονικὸ ἀγώνα ἀναφέρθηκε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Πέλλα καὶ ἄλλες περιοχὲς τῆς Μακεδονίας, σὲ ὁμιλία του, σήμερα, μετὰ τὸν ἑσπερινό, ὅπου χοροστάτησε, στὸν Πάνσεπτο Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.
.             «Γνωρίζετε ἐσεῖς οἱ Μακεδόνες τί ἔχει προσφέρει αὐτὴ ἡ μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως σὲ ἐσᾶς, στὸν τόπο σας, γιὰ νὰ παραμείνει ἑλληνικός. Ἀπὸ ἐδῶ σᾶς ἀπεστάλησαν ὁ Αἰμιλιανὸς Λαζαρίδης, ὁ [Μητροπολίτης] Γρεβενῶν, ὁ Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, ὁ Καστορίας Γερμανὸς Καραβαγγέλης, ὁ Κορυτσᾶς Φώτιος καὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἥρωες Ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι πρωτοστάτησαν στὸν Μακεδονικὸ ἀγώνα καὶ ὑποστήριξαν, προτάσσοντας τὰ στήθη τους, τὸ Γένος μας καὶ τὴν Πίστη μας», τόνισε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ἐμφανῶς συγκινημένος συνέχισε: «Ἀπὸ τὴ μία ἦταν οἱ Ἑξαρχικοὶ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἦταν οἱ Πατριαρχικοί, οἱ ὁποῖοι μὲ κατεύθυνση καὶ ὁδηγίες ἀπὸ τὸ κλεινὸν Φανάριον, τὸ ἄσημον κατὰ κόσμον, διεξήγαγον ἕνα ἡρωικὸν ἀγώνα. Καὶ τὸ ξέρω ὅτι ἐσεῖς εἴσαστε πάντοτε εὐγνώμονες πρὸς τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον. Τὸ διαπιστώνω ἀπὸ τὶς ἐδῶ προσκυνηματικὲς ἐπισκέψεις σας ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ πολλὰ ταξίδια ποὺ πραγματοποίησα, ὅλα αὐτὰ τὰ 26 χρόνια τῆς ταπεινῆς Πατριαρχίας μου, στὶς διάφορες Μητροπόλεις τῆς βορείου Ἑλλάδος, τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν», ὅπου μὲ προσεκάλεσαν οἱ Ποιμενάρχες σας καὶ μὲ φιλοξενήσατε ὅλοι ἐσεῖς, οἱ βορειοελλαδίτες, μὲ στοργή, μὲ σεβασμὸ καὶ μὲ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον. Γιατί στὸ πρόσωπο τοῦ ἑκάστοτε Πατριάρχου ἐπικεντρώνεται καὶ ἐκφράζεται ὅ,τι πολύτιμον καὶ θυσιαστικὸν προσέφερε αὐτὴ ἡ μαρτυρικὴ καὶ πρωτόθρονος Ἐκκλησία διὰ μέσου τῶν αἰώνων».

[…]

,

Σχολιάστε

«ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ»

Μν πυροβολετε τν Οκουμενικ Πατριάρχη

Σάββας Καλεντερίδης

.           Εἶναι τραγικὸ νὰ βλέπεις τοὺς Ἕλληνες νὰ αὐτοπυροβολοῦνται.
.             Τὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι δύσκολα θέματα καὶ ἀπαιτεῖται βαθιὰ ἱστορικὴ καὶ γεωπολιτικὴ γνώση γιὰ νὰ τὰ θίξει κανείς.
.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι στὴν οὐσία ὅμηρος, ἕνας αἰχμάλωτος στὴν τουρκικὴ βάρβαρη ἐξουσία, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἐξημερωθεῖ οὔτε ἕναν πόντο, οὔτε μία ἴντσα, ἀπὸ τότε ποὺ οἱ Ὀθωμανοὶ κρέμασαν καὶ ἀπαγχόνισαν τὸν Γρηγόριο τὸν Ε´, ποὺ λοιδωροῦν ὁρισμένοι ἀγράμματοι καὶ κάποια σκοτεινὰ κέντρα, ποὺ ἀπεργάζονται τὰ συμφέροντα καὶ τὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
.           Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Βαρθολομαῖος στὸν Ἐρντογάν, γιὰ τὴν “ἐπιτυχῆ ἔκβαση” τῆς ἐπιχείρησης “Κλάδος Ἐλαίας” ἐναντίον τῶν Κούρδων στὸ Ἀφρίν, κανεὶς δὲν γνωρίζει τὶς συνθῆκες κάτω ἀπὸ τὶς ὁποῖες τὴν ἔγραψε καὶ τὴν ἀπέστειλε. Σημειώνω ὅτι εἶχε προηγηθεῖ πρὶν τρεῖς μέρες ἀνάλογη ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρμένιου Πατριάρχη στὴν Κωνσταντινούπολη.
.           Ἂν λοιπὸν τοῦ εἶπαν ἢ στέλνεις αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ ἢ τέλος τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, τί ἔπρεπε νὰ κάνει ὁ Βαρθολομαῖος;
.           Εἶχε τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ἁρμοδιότητα νὰ πάρει μία τέτοια ἀπόφαση καὶ νὰ παραδώσει τὴν Πόλη στοὺς Τούρκους, μετὰ ἀπὸ 1600 χρόνια λειτουργίας αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ;
.           Γιατί πρέπει ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ γνωρίζουμε ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Κωνσταντινούπολης κρατοῦν τὸ συμβόλαιο ἰδιοκτησίας τῆς Πόλης καὶ ἀποτελεῖ κάρφο στὸν ὀφθαλμὸ τῶν βαρβάρων.
.           Σταματῆστε λοιπὸν τὶς ἀνοησίες οἱ ἀγράμματοι καὶ οἱ ἀνίδεοι, γιατί δὲν γνωρίζετε πόσο βαρὺς εἶναι ὁ σταυρὸς ποὺ σηκώνει στοὺς ὤμους του ὁ ἑκάστοτε πατριάρχης καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Πόλης καὶ τὶς ἀθλιότητες ἐσεῖς ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ κέντρα.

Σᾶς βλέπουμε.
Σάββας Καλεντερίδης

Σημείωση:

.           Ἡ στάση τοῦ Πατριάρχη καὶ ἡ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε γιὰ τὴν ἐπιχείρηση “Κλάδο Ἐλαίας” εἶναι ἀνάλογη μὲ ἐκείνη ποὺ τήρησε ὁ Γρηγόριος ὁ Ε´, ὅταν ξέσπασε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ὁ Γρηγόριος ὁ Ε´ πρῶτα ὑποχρεώθηκε ἀπὸ τὸν σουλτάνο νὰ ἀφορίσει τοὺς Ἐπαναστάτες τοῦ 1821 καὶ τὸ ἔκανε. Μετὰ ἀπὸ ἕνα μήνα οἱ Ὀθωμανοὶ μπούκαραν στὸ Πατριαρχεῖο καὶ βρῆκαν ἀλληλογραφία τοῦ Πατριάρχη μὲ ἔξι μητροπολίτες, ποὺ ἀποδείκνυε ὅτι ἦταν ὁ μεγάλος ἀρχηγὸς τῆς Ἐπανάστασης. Τότε τὸν κρέμασαν, καθὼς καὶ τοὺς μητροπολίτες.

ΠΗΓΗ: infognomonpolitics.blogspot.gr

,

Σχολιάστε

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ καὶ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ «Πῶς θά ἠδύνατο νά “ἐκσυγχρονισθῇ” ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ἡ ζωηφόρος Ἀνάστασις, ἡ Θεία εὐχαριστία καί ἡ χριστιανική ἄσκησις, ἡ μετάνοια καί ἡ συγχώρησις, ἡ οὐδέποτε ἐκπίπτουσα ἀγάπη;» (Πρωτοχρονιάτικος Χαιρετισμὸς Οἰκουμ. Πατριάρχου)

Xαιρετισμὸς
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου
ἐπὶ τῇ πρώτῃ τοῦ ἔτους 2018

Ἱερώτατοι καί προσφιλέστατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐξοχώτατε Πρέσβυ κύριε Εὐάγγελε Σέκερη, Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Τέκνα τῆς ἡμῶν Μετριότητος ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.         Ὁλοθύμως εὐχαριστοῦμεν τούς προλαλήσαντας διά τόν μεστόν λόγον καί τάς ἑορτίους εὐχάς, πρῶτον τόν Ἱερώτατον Μητροπολίτην Νικαίας κύριον Κωνσταντῖνον, ὁμιλήσαντα ἐκ προσώπου τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, καί εἶτα τόν Ἄρχοντα Ἱερομνήμονα κύριον Ἀντώνιον Χατζόπουλον, ἐκ μέρους τῶν ὀφφικιαλίων τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας.
.         Ὁμοθυμαδόν, ἐν λειτουργικῇ συνάξει καί ἐν χαρᾷ πεπληρωμένῃ, εἰσήλθομεν εἰς τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, ἐν τῷ πανιέρῳ Πατριαρχικῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ἐν Φαναρίῳ, ἐδῶ, εἰς τόπον μαρτυρίας καί μαρτυρίου, εὐχαριστίας καί διακονίας, κληρονόμοι καί φύλακες τῶν πατρῴων παραδόσεων, τῆς ὀρθῆς καί ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, τῆς ὀρθῆς δοξολογικῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ καί τῆς κατά Χριστόν ὀρθοπραξίας.
.         Δι᾿ ἡμᾶς τούς ὀρθοδόξους πιστούς, ἡ Πρωτοχρονιά συμπίπτει μέ τήν ἑορτήν τῆς κατά Σάρκα Περιτομῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν ἱεράν μνήμην τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, καί αὐτό δίδει εἰς τό χαρμόσυνον τοῦτο γεγονός ἰδιαίτερον πνευματικόν καί πανηγυρικόν χαρακτῆρα. Ὅλαι αἱ χριστιανικαί ἑορταί συνδέονται ἀρρήκτως μέ τέλεσιν Θείας Λειτουργίας. Κατά τάς ἑορτάς, βιοῦται ἡ ἄρρητος φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ἀποκαλύπτεται τό βάθος τῶν πραγμάτων, ὁ χρόνος γίνεται αἰωνιότης, καιρός κοινωνίας τῆς ζωῆς, ἀνοίγει ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ, διαλύεται ἡ ἀχλύς τῶν βιωτικῶν μεριμνῶν.
.         Τό Εὐαγγέλιον τῆς «συγκαταβάσεως τοῦ Σωτῆρος τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων», καί τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κτίσεως ὅλης ἐκ τῆς φθορᾶς, καθώς καί ὁ ἔνθεος, ἐκκλησιαστικός, ἀσκητικός καί βαθέως θεολογικός λόγος τοῦ οὐρανοφάντορος Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, τοῦ φιλοθέου καί φιλανθρώπου, τοῦ φιλερήμου, κοινωνικοῦ καί πτωχοτρόφου, ἠχεῖ καί ἐφέτος μέσα εἰς ἕνα πλήρη ἀντιφάσεων κόσμον, ὅπου ἡ ἀφόρητος ἐξαθλίωσις ἀναριθμήτων ἀνθρώπων συνυπάρχει μέ τήν προκλητικήν σπατάλην τῶν κατεχόντων, ὅπου εἰς τήν ἰσοπεδωτικήν παγκοσμιοποίησιν ἀνθίσταται ἀκραίως καί βιαιομαχῶν ὁ θρησκευτικός φονταμενταλισμός, ὅπου οἱ θιασῶται τῆς ἰδιονομίας τῆς οἰκονομίας καί τῆς τεχνολογικῆς ἀναπτύξεως δέν φαίνεται ὅτι πτοοῦνται ἀπό τήν σφοδράν ἀντίδρασιν τῶν οἰκολογικῶν κινημάτων καί τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν, ὅπου ἐκτυλίσσονται πρωτοβουλίαι καί συζητήσεις περί εἰρήνης, ἐνῷ συγχρόνως ἀνθεῖ ἡ παραγωγή καί τό ἐμπόριον καταστροφικῶν ὅπλων. Ὁ νέος ἐνιαυτός εὑρίσκει ἀμετρήτους ἀνθρώπους νά ἀδιαφοροῦν διά τά μείζονα καί τά ἀληθῆ, διά τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀλληλεγγύην, καί νά ἐνδιαφέρωνται ζωηρῶς διά τά ἀτομικά των δικαιώματα καί τήν εὐδαιμονιστικήν αὐτοπραγμάτωσίν των. Στατιστικαί ἔρευναι ἀποκαλύπτουν ὅτι ἀτονεῖ βαθμηδόν τό αἰσθητήριον διά τό μυστήριον, καί ὅτι μειοῦται συνεχῶς ὁ ἀριθμός τῶν ἀτόμων μέ κοινωνικόν καί ἀγαπητικόν προσανατολισμόν.
.         Ἐνώπιον τῶν πρωτογνώρων ἀπειλῶν κατά τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τῆς ἀκεραιότητος τῆς δημιουργίας, ἡ Ἐκκλησία καλεῖται σήμερον νά δώσῃ τήν καλήν μαρτυρίαν αὐτῆς, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ὁμιλῇ, τό πράττει διά νά ὑπερασπισθῇ τόν ἄνθρωπον, τόν «ἠγαπημένον τοῦ Θεοῦ». Ἐπίσης, δύναται νά σιωπᾷ διά τόν ἴδιον λόγον. Εἶναι ἀδύνατον ὅμως νά παραμένῃ ἀδρανής ἔναντι τῆς κραυγῆς τῶν ἀδικουμένων καί τοῦ στεναγμοῦ τῆς κτίσεως.
.         Ἡ Ἐκκλησία ποτέ δέν ἠγνόησε τόν κόσμον, ἀλλά καί ποτέ δέν ἐταυτίσθη μέ αὐτόν.
.         Προφανέστατα, ἡ εὐαισθησία καί τό ἐνδιαφέρον διά τόν ἄνθρωπον καί τάς περιπετείας του δέν ὁδηγεῖ εἰς ἐκκοσμίκευσιν τῆς Ἐκκλησίας, εἰς ἕνα «ἐκσυγχρονισμόν» της, ἐν τῇ ἐννοίᾳ τῆς ἀναποφεύκτου υἱοθετήσεως ὑπ᾿ αὐτῆς ἀρχῶν καί μεθόδων δράσεως, ξένων πρός τό Εὐαγγέλιον καί τήν Παράδοσιν τῶν Πατέρων. Πῶς θά ἠδύνατο νά «ἐκσυγχρονισθῇ» ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ἡ ζωηφόρος Ἀνάστασις, ἡ Θεία εὐχαριστία καί ἡ χριστιανική ἄσκησις, ἡ μετάνοια καί ἡ συγχώρησις, ἡ οὐδέποτε ἐκπίπτουσα ἀγάπη;
.         Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πιστή εἰς τόν Κύριον αὐτῆς, ὅστις «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι» (Ματθ. κ´ 28), ζῇ ὡς «διακονική Έκκλησία». Ἁγιάζει τήν ζωήν τῶν πιστῶν διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων της. Ἀκούει τό «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» τῶν τραγικῶν θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν διώξεων, τῶν διακρίσεων, τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας καί τῆς ἐκμεταλλεύσεως.
.         Συμπαρίσταται, ἀνακουφίζει, παρηγορεῖ, τρέφει, ἀγωνίζεται κατά τῆς ἀδικίας, σώζει τήν ἐλπίδα διά τήν ζωήν, κρατᾷ ἀνοικτήν τήν πύλην τοῦ οὐρανοῦ. Διακηρύσσει θαρσαλέως ὅτι, ἐξ ἐπόψεως χριστιανικῆς, ὁ ὑποτιμῶν τόν ἄνθρωπον ὑποτιμᾷ τόν ἴδιον τόν Θεόν, καί ὁ μή ἀγαπῶν τόν ἄνθρωπον εἶναι ἀδύνατον νά ἀγαπᾷ τόν Θεόν.
.         Ὄντως, ἡ ἀδιάσπαστος συνάφεια καί ἑνότης τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί τῆς οὐ ζητούσης τά ἑαυτῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον εἶναι τό ὑψηλότερον ἦθος, τό ὁποῖον ἐγνώρισεν ἡ ἀνθρωπότης εἰς τήν ἱστορικήν της πορείαν. Ἐν Χριστῷ, ὁ πιστός ἔλαβε πολλά, «τά πάντα», καί δίδει πάμπολλα, «τά πάντα τοῖς πᾶσι». Τό «λαμβάνειν», τό δώρημα τῆς Θείας χάριτος, καί τό «διδόναι», ἡ θυσιαστική ἀγάπη, εἶναι ἡ οὐσία τῆς ταυτότητος τοῦ καινοποιηθέντος, ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ Ἐκκλησία Του, ἀνθρώπου..
.         Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, προγευομένη ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καί ἐν τῇ ζωῇ τῆς ἀγάπης καί τῆς διακονίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, τῆς ἐσχατολογικῆς τελειώσεως τῶν πάντων, καί εἰκονίζουσα αὐτήν, πορεύεται πρός τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἡ παντελής φανέρωσις καί ἡ τελεία ἀποκάλυψις αὐτῶν, τά ὁποῖα ζῶμεν καθ᾿ ὁδόν, ἐν Ἐκκλησίᾳ καί ὡς Ἐκκλησία. «Ἰησοῦς Χριστός, χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ´ 8).
.         Ὅταν ἀπουσιάζῃ ἡ πίστις εἰς τήν αἰωνιότητα, τότε ὅλη ἡ ζωή καί ἡ δρᾶσις μας ἔχει τό στίγμα τῆς ματαιότητος. Τό νά δίδωμεν εἰς τήν ζωήν μας ὅ,τι νόημα ἐπιθυμοῦμεν, δέν εἶναι γνησία ἐλευθερία. Δέν ὑπάρχει ἀληθής ἐλευθερία χωρίς τήν Ἀλήθειαν καί ἔξω ἀπό τήν Ἀλήθειαν, ἡ ὁποία δι᾿ ἡμᾶς εἶναι «πρόσωπον», ὁ ἐνανθρωπήσας, σταυρωθείς καί ἀναστάς, ἀνελθών εἰς τούς οὐρανούς καί πάλιν ἐρχόμενος Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ἡ ἐλπίς ἡμῶν». Χωρίς αὐτήν τήν ζωοπάροχον ἐλπίδα συρρικνοῦνται αἱ δημιουργικαί δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἔγκλειστος εἰς τόν ἑαυτόν του, ὁ αὐτόνομος «ἀνθρωπο-θεός», δέν ἔχει προοπτικήν καί μέλλον.
.         Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,
.         Ἔρχονται καί παρέρχονται αἱ γενεαί τῶν ἀνθρώπων καί ἐν τῇ εὐλογημένῃ Πόλει τῶν Πόλεων σώζονται, χάριτι τοῦ ἀγαθοπαρόχου Θεοῦ τῆς ἀγάπης, τά τιμαλφῆ τοῦ Γένους, ἡ πίστις, τό ἦθος καί ὁ πολιτισμός τῆς Ὀρθοδοξίας. Παρελαύνουν ἐνώπιον ἡμῶν, κατά τήν ἑόρτιον καί ἱεράν αὐτήν στιγμήν, αἱ φωτειναί μορφαί τῶν προκατόχων ἡμῶν Πατριαρχῶν καί πάντων τῶν εὐόρκως διακο-νησάντων τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν, πάλαι τε καί ἐπ᾿ ἐσχάτων. Ἐν συγκινήσει βαθείᾳ καί κατανύξει τούς μνημονεύομεν καί τούς εὐγνωμονοῦμεν.
.         Εἰς δέ πάντας ὑμᾶς τούς παρόντας, τούς συνεορτάζοντας καί συμπνευματιζομένους, καί εἰς τά ἐγγύς καί τά μακράν φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἀπευθύνομεν ἐγκάρδιον ἑόρτιον χαιρετισμόν καί εὐχόμεθα, διά τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, ὑγιείαν κατ᾿ ἄμφω, ὁμόνοιαν καί εἰρήνην, τήν εἰς ἀλλήλους ἀγάπην καί δαψιλῆ καρποφορίαν ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς, ἐπικαλούμενοι ἐφ᾿ ὑμᾶς, μεσιτείᾳ καί πρεσβείαις τοῦ οὐρανοφάντορος Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, τοῦ σήμερον ἐν εὐλαβείᾳ καί εὐχαριστίᾳ, ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις ἑορταζομένου καί τιμωμένου, οὗ τά ρήματα καί τά ἔργα καί τά τίμια λείψανα πάσης ἁγιότητος πλήρη ὑπάρχουσι, τήν ζείδωρον χάριν καί τό ἀμέτρητον ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί Κυρίου τῶν ὅλων.
.         Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα!

 

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Πατριαρχικὰ παράδοξα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπέλεξε τὸ τέλος τοῦ ἔτους γιὰ νὰ ἐνεργήσει κατὰ παράδοξο καὶ ἀσυνήθιστο γιὰ τὰ πατριαρχικὰ ἔθη τρόπο.
.           Παράδοξος ὁ τρόπος, ὅτι ἐπέλεξε νὰ δώσει συνέντευξη στὸ τέλος τοῦ χρόνου, συνήθως σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ ἀπολογισμοῦ. Παράδοξο τὸ ὅτι ἐπέλεξε νὰ δώσει τὴ συνέντευξη στὸ περιοδικὸ «Σχεδία», ἕνα περιοδικὸ «δρόμου», μὲ κοινωνικὸ περιεχόμενο. Παράδοξο ὅτι μίλησε σὲ πολὺ ἁπλουστευμένη γλώσσα – ἴσως εἶναι ἡ πρώτη φορὰ -, μὲ ἐκφράσεις ποὺ δὲν συνηθίζει, ὅπως ὅτι ὁ Θεὸς «ταπεινώθηκε ἐθελούσια καὶ ἔγινε ἄνθρωπος», ἢ ὅτι «ἡ γηραιὰ ἤπειρος ἀπέδειξε τὴν ἀνοιχτότητά της…».
.           Κυρίως ὅμως παράδοξη εἶναι ἡ παρέμβασή του στὰ ἐσωτερικὰ τῆς χώρας ἐπὶ ἑνὸς κοινωνικοῦ θέματος, μὲ σαφεῖς πολιτικὲς διαστάσεις. Ὅπως εἶπε, μὲ τὸν τελευταίως ψηφισθέντα Νόμο «χιλιάδες ἀδελφοί μας βρίσκονται ἀντιμέτωποι μὲ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ μείνουν χωρὶς κατοικία, ἀφοῦ, ὅπως ἀκοῦμε, ἀρκετὰ σπίτια θὰ κατασχεθοῦν μὲ τοὺς πλειστηριασμούς, λόγῳ τῶν ἀνεξόφλητων δανείων. Πονᾶ ἡ ψυχή μας γι’ αὐτὴ τὴ νέα πραγματικότητα καὶ εὐχόμαστε νὰ εἶναι ὅσο πιὸ ἀνώδυνη γίνεται γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαό, ποὺ ἤδη ἔχει ταλαιπωρηθεῖ ἀρκετά. Προπαντὸς νὰ διαφυλαχθεῖ στὸ ἀκέραιο ἡ συνοχὴ τῆς κοινωνίας. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας εἶναι σημαντικὸ ὁ κάθε ἄνθρωπος νὰ ἔχει στέγη». Παράδοξο εἶναι ὁ Πατριάρχης, ποὺ ἐκπροσωπεῖ ἕναν ὑψηλὸ θεσμό, νὰ λέγει ὅτι κρίνει καὶ ἐπικρίνει τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση, μὲ βάση τὰ ὅσα ἄκουσε, δηλαδὴ ὄχι ὑπεύθυνα καὶ μετὰ ἀπὸ μία ἐμπεριστατωμένη μελέτη καὶ γνώση τοῦ σοβαροῦ κοινωνικοῦ θέματος ποὺ θίγει.
.           Παράδοξο εἶναι ὅτι ἐπέλεξε νὰ παρέμβει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος σὲ ἕνα κοινωνικὸ ζήτημα καὶ ὄχι σὲ ἄλλα ζητήματα ποὺ ἔχουν θεολογικό, ἐκκλησιαστικὸ περιεχόμενο, μὲ προεκτάσεις καὶ ἐπιπτώσεις σοβαρὲς στὴν ἰδιοπροσωπία τῶν Ἑλλήνων. Καμία παρέμβαση γι τν λη στ μάθημα τν θρησκευτικν, καμία παρέμβαση στὴν ὕλη τοῦ μαθήματος τῆς ἱστορίας, καμία παρέμβαση στὸ θέμα τῆς ἀναγνώρισης τοῦ συμφώνου συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων, καμία παρέμβαση στὸ θέμα τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ τοῦ φύλου στὴν ἐφηβεία. Ἀκόμη, παλαιότερα, στὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων σιώπησε καὶ συνεργάσθηκε μὲ τὸν τότε Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο καὶ τὸν πρωθυπουργὸ κ. Κώστα Σημίτη κατὰ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…. Βεβαίως ἂν ἔπαιρνε θέση στὰ θέματα αὐτὰ θὰ προκαλοῦσε σὲ βάρος του ἀρνητικὰ σχόλια, θὰ ἔμπαινε σὲ μία κατάσταση ἀντιπαράθεσης μὲ τοὺς ἀθέους καὶ τοὺς ἀντιεκκλησιαστικοὺς κύκλους, θὰ χαλοῦσε ἡ εἰκόνα του… Ἐνῶ τὸ ζήτημα τῶν πλειστηριασμῶν χωράει λαϊκισμὸ καὶ σὲ τυχὸν ἀρνητικὸ σχόλιο ἔχει τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα, μάλιστα ὅταν ρίχνει τὸ καθαρὰ πολιτικὸ – δημαγωγικὸ σύνθημα «κάθε ἄνθρωπος καὶ μία στέγη». Σημειώνεται ὅτι τὴ συνέντευξη πρόβαλαν τὰ «πατριαρχικὰ» καὶ τὰ ἀντιπολιτευόμενα τὴν κυβέρνηση ΜΜΕ καὶ τὴν ἀποσιώπησαν τὰ φιλοκυβερνητικά…
.           Εἶναι παράδοξο ἐπίσης ὅτι ὁ Πατριάρχης ἐπέλεξε ἕνα περιοδικὸ ἄσχετο πρὸς τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, γιὰ νὰ μιλήσει γιὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἐκκλησίας ζητήματα καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Μίλησε γιὰ ἐκείνους «ποὺ θεωροῦν ὅτι εἶναι παραδοσιακοί, ἀλλὰ στὴν οὐσία εἶναι φανατικοὶ καὶ φονταμενταλιστές…Ἡ φονταμενταλιστικὴ προσέγγιση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων ὁδηγεῖ στὴν εἰδωλοποίηση καὶ ὄχι στὴν ἀλήθεια τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας… Ἡ Σύνοδος εἶναι ὁ μοναδικὸς τρόπος ἐκφράσεως καὶ διατυπώσεως τῆς ἀλάθητης ἑρμηνείας τῆς πίστεως καὶ τῆς διαφυλάξεως τῆς ἑνότητας. Ὅλα τὰ ἄλλα βασίζονται στὴν κατάχρηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁδηγοῦν στὸν ἀποπροσανατολισμὸ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια…».
.           Εἶναι παράδοξο ὅτι σημειώνει στὸ ἴδιο περιοδικὸ πὼς στὴν προσπάθεια τοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς βλέπει ὅτι «πολλὰ ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς προσπάθειας μπορεῖ νὰ μὴν φαίνονται μὲ τὴν πρώτη ματιά, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχουν». Καὶ ὡς τέτοιο θετικὸ ἀποτέλεσμα ἀναφέρει τὶς προσωπικὲς σχέσεις του μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο: «Οἱ σχέσεις μας μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο εἶναι φιλικὲς καὶ μπορῶ νὰ πῶ ἀδελφικές. Ἔχουμε κοινὰ ἐνδιαφέροντα, κοινὲς ἀγωνίες καὶ προσδοκίες…». Σημειώνεται ὅτι ὁ Πατριάρχης ἀναφέρει τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο στὴ Λέσβο, κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, χωρὶς νὰ ἀναφέρει τὴν ἐκεῖ παρουσία τοῦ Προκαθημένου Της…Σὰ νὰ μὴν ὑπάρχει…
.           Ὡς πρὸς τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία εἶναι παράδοξο ὅτι μιλάει γιὰ τὸ βιοτικὸ ζήτημα, ποὺ ἀντιμετωπίζει τὸ ποίμνιό Της, χωρς ν ναφερθε καθόλου στ κοινωνικ ργο πο Ατ πιτελε καὶ ποὺ ἀκόμη καὶ οἱ ἀντίπαλοί της ἔχουν παραδεχθεῖ ὅτι εἶναι σημαντικό. Σημειώνεται ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἐξέδωσε κάποια ἀνακοίνωση γιὰ τὸ θέμα τῶν πλειστηριασμῶν. Περὶ αὐτοῦ ὑπῆρξαν δηλώσεις μεμονωμένων Μητροπολιτῶν (Ναυπάκτου, Μεσσηνίας), ποὺ ἀκολούθησαν χρονικὰ τὴ συνέντευξη τοῦ Πατριάρχου.
.             Παράδοξο τὸ ὅλο σκηνικὸ τῆς συνέντευξης. Συνεργάτες ἑνὸς περιοδικοῦ ἀστέγων καὶ ἀνέργων δὲν πῆραν τὴ συνέντευξη μὲ τὰ χωρὶς οἰκονομικὸ κόστος ὑπάρχοντα σύγχρονα μέσα ἐπικοινωνίας. Τουλάχιστον τρία στελέχη του μετέβησαν στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου διέμειναν τουλάχιστον γιὰ μίαν ἡμέρα… Καὶ στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ τεύχους, ποὺ εἶναι ἡ συνέντευξη τοῦ Πατριάρχου, τονίζεται ὅτι δὲν πρέπει νὰ εἴμαστε καταναλωτικοί…
.           Παράδοξο τέλος ὅτι ὁ Πατριάρχης μιλάει ἐπαινετικὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του, καί, στὴ ροὴ τοῦ λόγου, λέγει καὶ ὑπερβολές. Παράδειγμα. «Ἐργάζομαι μέχρι πολὺ ἀργὰ τὸ βράδυ. Κάθε μέρα. Ὅλο τὸ χρόνο…». Ἀφοῦ ἔφυγαν οἱ συνεργάτες τοῦ περιοδικοῦ, κατὰ τὸ ἀνακοινωθὲν τοῦ Πατριαρχείου (22-12-2017), ὁ Παναγιώτατος ἀναχώρησε γιὰ Ἑλβετία καὶ Γαλλία, ὅπου μεταξὺ 26 καὶ 30 Δεκεμβρίου 2017 ἐπισκέπτεται «τὴν ἐν Divonne – les – bains Γαλλίας οἰκογένειαν τοῦ αὐταδέλφου Αὐτοῦ Ἐντιμ. κ. Ἀντωνίου Ἀρχοντώνη εἰς συνεορτασμὸν τῶν ἁγίων ἡμερῶν». Οἱ αὐτοέπαινοι περιττοὶ γιὰ κάθε χριστιανό, περιττὸ καὶ τὸ ἐκκοσμικευμένο ἐνδιαφέρον γιὰ ὑστεροφημία. Ἡ ταπείνωση, ἡ μετάνοια, ἡ φροντίδα γιὰ καλὴ ἀπολογία καὶ ἡ ἐκζήτηση τοῦ ἐλέους τοῦ Κυρίου πρέπει νὰ εἶναι τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανοῦ. Φυσικά, καὶ τοῦ Πατριάρχου.-

,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2018 «Ἡ Σάρκωσις τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ βεβαιότης ὅτι τὴν ἱστορίαν, ὡς πορείαν πρὸς τὴν Βασιλείαν τῶν Ἐσχάτων, κατευθύνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός».

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ
ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ πεφιλημένα τέκνα,

.               Χάριτι Θεοῦ ἠξιώθημεν νὰ φθάσωμεν καὶ πάλιν εἰς τὴν μεγάλην ἑορτὴν τῆς κατὰ σάρκα Γεννήσεως τοῦ Θείου Λόγου, τοῦ ἐλθόντος εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὸ «εὖ εἶναι»{1}, τὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἀπὸ τὴν δουλείαν εἰς τὰ ἔργα τοῦ νόμου καὶ ἀπὸ τὸν θάνατον, νὰ μᾶς δωρήσῃ δὲ τὴν κατ᾿ ἀλήθειαν ζωὴν καὶ τὴν χαρὰν τὴν μεγάλην, ἣν «οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ἡμῶν»{2}.
.               Ὑποδεχόμεθα τὸν «παντέλειον Θεόν»{3}, τὸν ὁποῖον «ἀγάπη κεκόμικεν εἰς τὴν γῆν»{4}, ὁ ὁποῖος καθίσταται ἡμῖν «καὶ ἡμῶν αὐτῶν συγγενέστερος»{5}. Ὁ κενωθεὶς Θεὸς Λόγος συγκαταβαίνει εἰς τὸ πλανηθὲν πλάσμα αὐτοῦ «συγκατάβασιν ἄφραστόν τε καὶ ἀκατάληπτον»{6}. Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» χωρεῖται ἐν τῇ γαστρὶ τῆς Παρθένου, ὁ μέγας ὑπάρχει ἐν σμικροῖς. Τὸ μέγα τοῦτο κεφάλαιον τῆς πίστεώς μας, τὸ πῶς ὁ ὑπερούσιος Θεὸς «ὑπὲρ ἄνθρωπον γέγονεν ἄνθρωπος»{7}, παραμένει «ἀνέκφαντον» μυστήριον. «Τὸ μέγα τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως μυστήριον, ἀεὶ μένει μυστήριον»{8}.
.               Αὐτὸ τὸ ξένον καὶ παράδοξον γεγονὸς «τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν»{9}, εἶναι τὸ θεμέλιον τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία∙ οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»{10}.
.               Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑψίστη σωτηριώδης ἀλήθεια διὰ τὸν ἄνθρωπον. Ἀνήκομεν εἰς τὸν Χριστόν. Τὰ πάντα εἶναι ἡνωμένα ἐν Χριστῷ. Ἐν Χριστῷ ἀναπλάθεται ἡ φθαρεῖσα φύσις μας, ἀποκαθίσταται τὸ κατ᾿ εἰκόνα καὶ ἀνοίγεται εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώπους ἡ ὁδὸς τοῦ καθ᾿ ὁμοίωσιν. Διὰ τῆς προσλήψεως ὑπὸ τοῦ Θείου Λόγου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, διὰ τοῦ κοινοῦ θείου προορισμοῦ καὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας θεμελιοῦται ἡ ἑνότης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Δὲν σώζεται ὅμως μόνον ἡ ἀνθρωπότης, ἀλλὰ σύμπασα ἡ κτῖσις. Ὡς ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων συμπαρασύρει ὅλην τὴν πλᾶσιν, οὕτω καὶ ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀφορᾷ εἰς ὁλόκληρον τὴν δημιουργίαν. «Ἐλευθέρα μὲν ἡ κτῖσις γνωρίζεται, υἱοὶ δὲ φωτὸς οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι»{11}. Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς καλεῖ νὰ ἑορτάσωμεν τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν ὡς τὴν «κοινὴν ἑορτὴν πάσης τῆς κτίσεως», ὡς « τὰ σωτήρια τοῦ κόσμου, τήν γενέθλιον ἡμέραν τῆς ἀνθρωπότητος»{12}.
.               Τὸ «Χριστὸς γεννᾶται» ἀκούεται, δυστυχῶς, καὶ πάλιν εἰς ἕνα κόσμον πλήρη βιαιοτήτων, ἐπικινδύνων ἀνταγωνισμῶν, κοινωνικῆς ἀνισότητος καὶ καταπατήσεως τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Τὸ 2018 συμπληροῦνται ἑβδομήκοντα ἔτη ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴν Διακήρυξιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία, μετὰ ἀπὸ τὰς φοβερὰς ἐμπειρίας καὶ καταστροφὰς τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, ἀνέδειξε τὰ κοινὰ ὑψηλὰ ἰδανικά, τὰ ὁποῖα ὀφείλουν νὰ σέβωνται ἀπαρεγκλίτως ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ τὰ κράτη. Ὅμως, ἡ ἀθέτησις τῆς Διακηρύξεως αὐτῆς συνεχίζεται, ποικίλαι δὲ καταχρήσεις καὶ σκόπιμοι παρερμηνεῖαι τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ὑποσκάπτουν τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν πραγμάτωσίν των. Συνεχίζομεν νὰ μὴ διδασκώμεθα ἀπὸ τὴν ἱστορίαν ἢ νὰ μὴ θέλωμεν νὰ διδαχθῶμεν. Οὔτε αἱ τραγικαὶ ἐμπειρίαι βίας καὶ ἡ καταρράκωσις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, οὔτε ἡ διακήρυξις ὑψηλῶν ἰδανικῶν, ἀπέτρεψε τὴν συνέχισιν τῆς βίας καὶ τῶν πολέμων, τὴν ἀποθέωσιν τῆς ἰσχύος καὶ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Οὔτε, βεβαίως, ἡ ἰσχὺς τῶν τεχνικῶν μέσων καὶ αἱ ἐκπληκτικαὶ κατακτήσεις τῆς ἐπιστήμης, οὔτε ἡ οἰκονομικὴ πρόοδος, ἔφερον κοινωνικὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν πολυπόθητον εἰρήνην. Τοὐναντίον, εἰς τὴν ἐποχὴν μας ὁ εὐδαιμονισμὸς τῶν κατεχόντων αὐξάνεται καὶ ἡ παγκοσμιοποίησις καταστρέφει τοὺς ὅρους τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ εἰρήνης.
.               Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀγνοήσῃ αὐτὰς τὰς ἀπειλὰς κατὰ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. «Οὐδὲν γὰρ ὅσον ἄνθρωπος ἱερόν, ᾧ καὶ φύσεως ἐκοινώνησεν ὁ Θεός»{13}. Ἀγωνιζόμεθα διὰ τὸν ἄνθρωπον, διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἐν ἐπιγνώσει ὅτι «ἡ ὄντως εἰρήνη παρὰ Θεοῦ»{14}, ὅτι τὸ ὑπέρλογον μυστήριον τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς κατὰ χάριν θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθειαν περὶ τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ θείου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
.               Ζῶμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ τὴν ἐλευθερίαν, ἐκ Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ καὶ εἰς Χριστόν. Εἰς τὸν πυρῆνα αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας ἀνήκει ἡ ἀγάπη, ἥτις «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς»{15}, ἡ ἀγάπη «ἐκ καθαρᾶς καρδίας»{16}. Ἐνῶ ὁ αὐτόνομος, ὁ αὐτογνώμων καὶ αὐτάρκης, ὁ αὐτοθεούμενος καὶ αὐτομακαριζόμενος ἄνθρωπος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὴν ἀτομικήν του αὐτάρεσκον εὐδαιμονίαν καὶ βλέπει τὸν συνάνθρωπον ὡς περιορισμὸν τῆς ἐλευθερίας του, ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία ἔχει κατεύθυνσιν πρὸς τὸν ἀδελφόν, κινεῖται πρὸς τὸν πλησίον, ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ. Τὸ μέλημα τοῦ πιστοῦ δὲν εἶναι ἡ διεκδίκησις δικαιωμάτων, ἀλλὰ τὸ «ποιεῖν τε καὶ πράττειν τὰ δικαιώματα Χριστοῦ»{17}, ἐν ταπεινώσει καὶ εὐχαριστίᾳ.
.               Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τῆς ἐλευθερίας ὡς ἀγάπης καὶ τῆς ἀγάπης ὡς ἐλευθερίας, εἶναι ὁ θεμέλιος λίθος καί ἡ ἐγγύησις διὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Στηριζόμενοι ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐνθέου ἤθους δυνάμεθα νά ἀντιμετωπίσωμεν τὰς μεγάλας προκλήσεις τοῦ παρόντος, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν ὄχι μόνον τὸ εὖ ζῆν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῆν τῆς ἀνθρωπότητος.
.               Τὴν ἀλήθειαν τοῦ «Θεανθρώπου» ὡς ἀπάντησιν εἰς τὸν σύγχρονον «ἀνθρωποθεὸν» καὶ πρὸς ἀνάδειξιν τοῦ αἰωνίου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐξῇρε καὶ ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016): «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔναντι τοῦ συγχρόνου «ἀνθρωποθεοῦ», προβάλλει τόν «Θεάνθρωπον» ὡς ἔσχατον μέτρον τῶν πάντων: «Οὐκ ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα λέγομεν, ἀλλὰ Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα»{18}. Ἀναδεικνύει δὲ τὴν σωτηριώδη ἀλήθειαν τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὸ Σῶμα Του, τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς τόπον καὶ τρόπον τῆς ἐν ἐλευθερίᾳ ζωῆς, ὡς “ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ”{19} καὶ ὡς μετοχήν, ἤδη ἐπὶ τῆς γῆς, εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ»{20}.
.               Ἡ Σάρκωσις τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ βεβαιότης ὅτι τὴν ἱστορίαν, ὡς πορείαν πρὸς τὴν Βασιλείαν τῶν Ἐσχάτων, κατευθύνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Βεβαίως, ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Βασιλείαν, ἡ ὁποία δὲν συντελεῖται μακρὰν ἤ ἀνεξαρτήτως τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, τῶν ἀντιφάσεων καὶ τῶν περιπετειῶν αὐτῆς, ποτὲ δὲν ὑπῆρξεν ἄνευ δυσκολιῶν. Ἐν μέσῳ αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία μαρτυρεῖ περὶ τῆς ἀληθείας καὶ ἐπιτελεῖ τὸ ἁγιαστικὸν, ποιμαντικὸν καὶ μεταμορφωτικὸν ἔργον αὐτῆς. «Ἡ γὰρ ἀλήθειά ἐστι τῆς Ἐκκλησίας καὶ στῦλος καὶ ἑδραίωμα…Στῦλός ἐστι τῆς οἰκουμένης ἡ Ἐκκλησία…καὶ μυστήριόν ἐστι, καὶ μέγα, καὶ εὐσεβείας μυστήριον»{21}.

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.               Ἂς συνεορτάσωμεν, εὐδοκίᾳ τοῦ σκηνώσαντος ἐν ἡμῖν Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἐν ἀγαλλιάσει καὶ χαρᾷ πεπληρωμένῃ, τὰς ἑορτὰς τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου. Εὐχόμεθα ἐκ Φαναρίου, ὅπως ὁ σαρκωθεὶς καὶ συγκαταβὰς τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων Κύριος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, χαρίζηται εἰς ὅλους κατὰ τὸν νέον ἐνιαυτὸν τῆς χρηστότητος Αὐτοῦ, ὑγιείαν κατ᾿ ἄμφω, εἰρήνην καὶ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην, διαφυλάττῃ δὲ καλῶς τὴν Ἁγίαν Αὐτοῦ Ἐκκλησίαν καὶ εὐλογῇ τὰ ἔργα διακονίας αὐτῆς, ἵνα δοξάζηται τὸ ὑπεράγιον καὶ ὑπερύμνητον ὄνομα Αὐτοῦ.

Χριστούγεννα ‚βιζ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

———————————————-

{1} Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος ΛΗ´, εἰς τὰ Θεοφάνια, εἴτουν τὰ Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος, Γ’, PG 36, 313.
{2} Ἰωάν. ι´, 18.
{3} Δοξαστικὸν Ἀποστίχων Μεγάλου Ἑσπερινοῦ Χριστουγέννων.
{4} Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ΣΤ´, PG 150, 657.
{5} Ὅ. π. , Ϛ´, PG 150, 660.
{6} Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, Γ´, α´ PG 94, 984.
{7} Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια διάφορα Θεολογικά τε καὶ Οἰκονομικὰ περὶ ἀρετῆς καὶ κακίας, ἑκατοντὰς πρώτη, ιβ´, PG 90, 1184.
{8} Ὅ. π.
{9} Κολ. α´, 26.
{10} Πράξ. δ´,12.
{11} Ἰαμβικὴ Καταβασία τῶν Θεοφανείων, ὠδὴ Η´.
{12} Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ὁμιλία εἰς τὴν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Γέννησιν, PG 31, 1472-73.
{13} Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, Ϛ´, PG 150, 649.
{14} Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τὴν πρὸς Κορινθίους Α´, Ὁμιλία Α´, α´, PG 61, 14.
{15} Α´ Κορ. ιγ´, 5.
{16} Α´ Τιμ. α´, 5.
{17} Θεοτοκίον τῶν Ἀποστίχων τῶν Αἴνων 12ης Ὀκτωβρίου.
{18} Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, «Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως», Γ’, β’. PG 94, 988.
{19} πρβλ. Ἐφεσ. δ´, 15.
{20} Ἐγκύκλιος τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, § 10.
{21} Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Εἰς τὴν πρὸς Τιμόθεον Α´, Ὁμιλία ΙΑ´, PG 62, 554.

 

 

, , , ,

Σχολιάστε