Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΙΕΒΗ ΤΟΝ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Πατριάρχης διέβη τὸν Ρουβίκωνα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος διέβη τὸν Ρουβίκωνα στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ἀποφάσισε νὰ προχωρήσει στὴν ὑλοποίηση τῆς ἀποφάσεως τῆς περὶ αὐτὸν Συνόδου καὶ νὰ δώσει τὴν αὐτοκεφαλία στοὺς ἕως σήμερα σχισματικοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς τῆς Οὐκρανίας. Αὐτὸ μετὰ ἀπὸ αἴτημα τῆς ἀντιρωσικῆς κυβέρνησης τοῦ προέδρου Ποροσένκο καὶ μὲ τὴν θερμὴ ὑποστήριξη καὶ συνεργασία τῆς κυβέρνησης τῶν ΗΠΑ. Αὐτὲς θεωροῦν ὅτι ἡ ὁριστικὴ ἀπομάκρυνση τῶν Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν ἀπὸ τοὺς ὅμαιμούς τους Ρώσους περνᾶ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική τους χειραφέτηση.
.           Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτὸ ὁ κ. Βαρθολομαῖος προέβη σὲ ἐνέργειες ἐκτός τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν Ἱερῶν Κανόνων. Πρῶτον ἀθέτησε δική του δέσμευση. Γιὰ τὴν Αὐτοκεφαλία μίας Ἐκκλησίας ὁ ἴδιος πρότεινε αὐτὴ νὰ δίνεται μὲ πρόταση τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας καὶ τὴ σύμφωνη γνώμη ὅλων τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Στὴν περίπτωση τῆς αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία φυσικὰ δὲν εἶχε τὴν πρόταση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ οὐδένα Προκαθήμενο ἐρώτησε. Ἁπλῶς ὅλους τοὺς ἐνημέρωσε περὶ τῆς ἀποφάσεώς του… Γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀπόφασή του μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἰσχυρίσθηκε ὅτι ἡ Οὐκρανία εἶναι «κανονικό του ἔδαφος»…
.           Δεύτερον, ἀφοῦ μόνος του ἀποφάσισε νὰ δώσει τὸ αὐτοκέφαλο στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, αὐθαιρέτως ἄλλαξε ἄποψη καὶ δὲν ἀναγνωρίζει τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τὴν ὁποία, ἕως ὅτου τεθεῖ τὸ ζήτημα τοῦ Αὐτοκεφάλου, ἀναγνώριζε Αὐτὴν καὶ μόνον Αὐτήν.
.           Τρίτον, συνέπεια τῆς ἀπόφασής του ἦταν νὰ ἀποστείλει ἐξάρχους (ἀντιπροσώπους) στὴν Οὐκρανία, ποὺ συνεργάσθηκαν μὲ τὴν Κυβέρνηση τῆς Οὐκρανίας καὶ τοὺς σχισματικούς. Οἱ Ἔξαρχοι ἀγνόησαν τὴν Κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὴν ὁποία ἀνήκουν πάνω ἀπὸ τοὺς μισοὺς Οὐκρανούς. Οἱ ἐν λόγῳ πιστοὶ διαχωρίζουν τὰ πολιτικὰ καὶ ἐθνικὰ ζητήματα τῆς χώρας ἀπὸ τὴν Πίστη τους. Ἡ Οὐκρανικὴ κυβέρνηση, οἱ σχισματικοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Οὐνίτες τοὺς προκαλοῦν νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν στὸν ἐθνικιστικὸ παροξυσμό τους καὶ τοὺς ἀπειλοῦν ὅτι ἂν δὲν τοὺς ἀκολουθήσουν, θὰ ὑποστοῦν διωγμούς. Πιθανὸν νὰ προστεθοῦν νέοι μάρτυρες τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.
.           Τέταρτον αὐθαίρετα ἐφεῦρε τὸ προνόμιο τοῦ ἐκκλήτου (προσφυγὴ στὸ Φανάρι καὶ ἀπόφασης αὐτοῦ ἐπὶ δεδικασμένου ἀπὸ τοπικὴ Ἐκκλησία), τὸ ὁποῖο οὐδεὶς Κανόνας προβλέπει. Τὸ προβλέπει ἡ στὴ Σαρδικὴ (τὴ σημερινὴ Σόφια) Σύνοδος (4ος αἰώνας) μόνον γιὰ τὸν Ρώμης. Μὲ βάση τὸ ὑποτιθέμενο προνόμιο ἀποκατέστησε τὸν σχισματικὸ «Πατριάρχη Κιέβου» Φιλάρετο, ὁ ὁποῖος ἔχει καθαιρεθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας γιὰ ἐκκλησιολογικοὺς λόγους.
.           Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἀντιλαμβάνεται ὅτι μὲ τὴν ἀπόφασή του πιθανὸν νὰ ὁδηγήσει τοὺς Οὐκρανοὺς σὲ νέα ἐμφύλια σύγκρουση. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀφοῦ ἔχει ναρκοθετηθεῖ ἡ εἰρήνη στὴ χώρα, στὸ Ἀνακοινωθὲν τοῦ Πατριαρχείου τῆς 11ης Ὀκτωβρίου, γίνεται ἔκκληση «πρὸς πάσας τὰς ἐμπλεκομένας πλευρὰς νὰ ἀποφεύγουν καταλήψεις Ναῶν, Μονῶν καὶ ἄλλων περιουσιακῶν στοιχείων, ὡς καὶ πάσαν πρᾶξιν βίας καὶ ἐκδικητικότητος…». Ὅμως τὸ game γεωπολιτικῆς καὶ ἰσχύος μεταξὺ Φαναρίου καὶ Μόσχας καί, κατ’ ἐπέκταση, ΗΠΑ καὶ Ρωσίας, γίνεται πλέον μὲ «ἀληθινὲς ἐκκλησιαστικὲς φαρέτρες». Τὸ μὰτ θὰ εἶναι στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας.-

Advertisements

, , ,

Σχολιάστε

«ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Οἰκουμεν. Πατριάρχης Βαρθολομαος:
Θ
συνεχίσουμε μέχρι τέλους
τ
διεκδίκηση τν πατρώων θησαυρν

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

.               «Εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ συνεχίσουμε, μέχρι τέλους, τήν, μὲ κάθε νόμιμο καὶ ἠθικὸ μέσο, διεκδίκηση τῶν πατρώων θησαυρῶν μας», ὑπογράμμισε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, σὲ ἐκδήλωση παρουσίασης ἔκδοσης, ἀφιερωμένης στὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴ λεηλασία σπανίων ἱστορικῶν κειμηλίων ἀπὸ τὴ μονὴ τῆς Παναγίας τῆς Εἰκοσιφοίνισσας τοῦ Παγγαίου, ἀπὸ Βουλγάρους ἐπιδρομεῖς, κατὰ τὴ δεύτερη δεκαετία τοῦ 20οῦ αἰ.
.         Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀπηύθυνε, ἐπίσης, ἔκκληση πρὸς τὶς ἑλληνικὲς κρατικὲς καὶ πολιτικὲς ἀρχὲς νὰ ἐντάξουν τὸ αἴτημα «τῆς ἀπροφασίστου ἐπιστροφῆς ὅλων τῶν, ὑπὸ τῶν Βουλγάρων, ἁρπαγέντων θησαυρῶν, τῶν μονῶν τῆς Μακεδονίας» στὶς διμερεῖς ἐπαφές, ἀλλὰ καὶ στὸ νομικὸ πλαίσιο τῆς ΕΕ.
.         Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀνέφερε ὅτι σπάνιας ἱστορικῆς ἀξίας κειμήλια, ἀρχαῖα χειρόγραφα, ἀφιερώματα, εἰκόνες, κ.α. «θησαυροὶ πνευματικοὶ καὶ πολιτιστικοὶ τῶν Ἑλλήνων» οἱ ὁποῖοι «ἡρπάγησαν, χωρὶς φόβο Θεοῦ» ἀπὸ μοναστήρια τῆς Μακεδονίας, ἐκείνη τὴν ἐποχή, «ἐφυγαδεύθησαν» στὴ γειτονικὴ χώρα καὶ εἴτε κρύπτονται σὲ μυστικὲς συλλογές, εἴτε ἐκτίθενται σὲ μουσεῖα «ὡς δείγματα ἑνὸς δῆθεν Βουλγαροβυζαντικοῦ πολιτισμοῦ», ἢ καὶ πουλήθηκαν παράνομα σὲ μουσεῖα καὶ βιβλιοθῆκες τρίτων χωρῶν. Ἐξῆρε, μάλιστα, τὴ στάση τῆς Λουθηρανικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Σικάγο, ἡ ὁποία πρὸ διετίας ἐπέστρεψε μία Καινὴ Διαθήκη τοῦ 9ου αἵ., κειμήλιο τῆς μονῆς τῆς Παναγίας Εἰκοσιφοίνισσας (Κῶδιξ 1424), ποὺ εἶχε ἀποκτήσει σὲ δημοπρασία καὶ προσέθεσε: «Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα κατακρατοῦνται ἀκόμη παρὰ πᾶσαν ἔννοια δικαίου, πάντα νόμον ἠθικῆς καὶ παρὰ τὶς ἀλλεπάλληλες ἐκκλήσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πρὸς τὴν ἀνωτάτην πολιτικὴν καὶ πολιτειακὴν ἡγεσίαν τῆς Βουλγαρίας καὶ πρὸς τὸ πατριαρχεῖον τῆς Σόφιας. Πρόκειται γιὰ μία μεγάλη πληγὴ στὸ σῶμα τῆς Ρωμιοσύνης, ἡ ὁποία παραμένει ἀνοιχτὴ καὶ χάσκουσα, ἐπὶ ἕνα ὁλόκληρον αἰῶνα».
.         Ὁ κ. Βαρθολομαῖος συνέχισε, λέγοντας ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἡ μητρόπολη τῆς Δράμας καὶ ἄλλες πληγεῖσες μητροπόλεις, δὲν θὰ παραιτηθοῦν ἀπὸ τὸν στόχο τῆς ἐπιστροφῆς ὅλων τῶν κλεμμένων κειμηλίων καὶ συνέχισε: «Ὀφειλετικῶς, κρατοῦμε τὸ θέμα ἀνοιχτὸ καὶ δὲν θὰ παύσουμε νὰ ἀγωνιζόμεθα μέχρι τῆς πλήρους καὶ τελείας διευθετήσεώς του, δηλαδή, μέχρι νὰ μᾶς ἐπιστραφῆ καὶ τὸ τελευταῖο ἐκ τῶν διαρπαγέντων ἱερῶν καὶ ὁσίων».
.         Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, τοποθετήθηκε γιὰ τὸ θέμα, σὲ ὁμιλία του, μὲ ἀφορμὴ τὴν παρουσίαση τοῦ τόμου, μὲ τίτλο : «Ἡ λεηλασία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Εἰκοσιφοινίσσης» – 100 χρόνια ἀπὸ τὴν κλοπὴ (1917-2017), σὲ κοινὴ ἐκδήλωση τῶν μητροπόλεων Δράμας καὶ Νεαπόλεως – Σταυρουπόλεως, στὴ μονὴ Λαζαριστῶν.
.         Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀναφέρθηκε στὸν «ὑπὸ τῶν ὁμοδόξων Βουλγάρων ἀπηνῆ διωγμὸ καθ᾽ ἡμῶν, παλαιότερον, ἕνεκα τυφλοῦ ἐθνοφυλετικοῦ μίσους», συνέπεια τοῦ ὁποίου, ὅπως εἶπε, ἦταν ἡ φυσικὴ ἐξόντωση πολλῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ «ἡ ἀνόσιος καὶ ἱερόσυλος καταλήστευσις, ἐπὶ τῇ βάσει ἐπιμελῶς κατηρτισμένου καὶ συστηματικῶς ἐφαρμοσθέντος σχεδίου, ἀνεκτιμήτων πνευματικῶν καὶ πολιτιστικῶν θησαυρῶν ἀπὸ τοὺς ναοὺς καὶ τὶς μονές μας, ἐδῶ, στὴν πολύπαθη Μακεδονία».
.         Κατονόμασε, μάλιστα, μονές, ποὺ ὑπέστησαν λεηλασίες πολιτιστικῶν ἀγαθῶν τὴν περίοδο 1919-7 ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, ὅπως, τὴν μονὴ Τιμίου Προδρόμου τῶν Σερρῶν, τῆς Παναγίας Ἀρχαγγελιώτισσας τῆς Ξάνθης καὶ τῆς Παναγίας τῆς Εἰκοσιφοίνισσας τοῦ Παγγαίου Δράμας. Ἀναφερόμενος, δέ, στὸν ἐπετειακὸ τόμο προσέθεσε ὅτι «παρουσιάζεται μὲ ἀδιάσειστα τεκμήρια, τὸ κατὰ τῆς Εἰκοσιφοινίσσης, ἀνήκουστο ἔγκλημα». Ἐπεσήμανε, τέλος, ὅτι παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι «ἡ Βουλγαρία εἶναι, ἀπὸ ἐτῶν, μέλος τῆς Ε.Ε.» καὶ ὅτι ἡ «τέως σχισματικὴ» ἐκκλησία της ἔχει πιὰ ἀποκατασταθεῖ «διὰ τῆς μεγαλοτίμου συγχωρήσεως» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, «οὐδεμία ἐνέργεια ἢ χειρονομία ἔχει γίνει πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἠθικῆς τάξεως καὶ ἀποδόσεως τῶν ἀνοσίως συληθέντων». «Καὶ δὲν πρόκειται, γιὰ ἕνα οὕτως εἰπεῖν τυπικὸ μνημόσυνο τῶν ἀπολεσθέντων, ἀλλὰ γιὰ μία, μετ᾽ ἐπιστήμης, μεγαλόφωνη καταγγελία τοῦ ἐγκλήματος ἐνώπιον ὅλου τοῦ πολιτισμένου κόσμου καὶ μία ἐπίσημη δήλωση», εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ συνέχισε: «Ὅτι οὐδόλως ἔχουμε παραιτηθεῖ τῶν δικαίων μας καὶ δὲν προτιθέμεθα ποτὲ νὰ παραιτηθοῦμε, ἀλλὰ ἀντιθέτως εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ συνεχίσουμε μέχρι τέλους, τὴν μὲ κάθε νόμιμο καὶ ἠθικὸ μέσο, τὴ διεκδίκηση τῶν πατρώων θησαυρῶν μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι πάντοτε ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς ψυχῆς μας». «Ἐκφράζουμε, θερμὴ εὐχὴ καὶ παράκληση: Οἱ ἁρμόδιες κρατικὲς καὶ πολιτικὲς ἀρχὲς τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐντάξουν ἐπιμελῶς τὸ αἴτημα τῆς ἀπροφασίστου ἐπιστροφῆς ὅλων τῶν, ὑπὸ τῶν Βουλγάρων, ἁρπαγέντων θησαυρῶν, τῶν μονῶν τῆς Μακεδονίας, στὸ πλαίσιο τῶν διακομματικῶν ἐπαφῶν καὶ διακρατικῶν σχέσεων, ἀκόμη καὶ στὰ νομικὰ πλαίσια τῆς ἑνωμένης Εὐρώπης» προσέθεσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.

.         Στὴν ἐκδήλωση μίλησαν ἐπίσης οἱ μητροπολίτες Δράμας Παῦλος καὶ Νεαπόλεως -Σταυρουπόλεως Βαρνάβας, ὁ ἁγιορείτης γέρων Νικόδημος Ἁγιοπαυλίτης, συγγραφέας τοῦ βιβλίου καθηγητὴς τοῦ Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Γιῶργος Παπάζογλου, ὁ ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς ἀρχιτεκτονικῆς του Πανεπιστημίου Πατρών, Σταῦρος Μαμαλοῦκος.

 

 

, ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Οκουμενικς Πατριάρχης:
Τ
μέλλον νήκει στν πολιτισμ τς λληλεγγύης

«Ἡ παγκοσμιότητα δὲν σημαίνει ὁμοιομορφία»

09.05.2018

.               Τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης καὶ ὁ ρόλος τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ εἰδικότερα τῆς Ὀρθοδοξίας στὴ διαμόρφωσή του, ὁ σεβασμὸς τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, ἡ ἐμβάθυνση καὶ προώθηση τῆς ἀλληλεγγύης σὲ συνάρτηση μὲ τὴν ὑφιστάμενη προσφυγικὴ καὶ μεταναστευτικὴ κρίση ποὺ δοκιμάζει τὶς ἀξίες τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, ἀποτέλεσαν τὰ κεντρικὰ σημεῖα τῆς ὁμιλίας ποὺ πραγματοποίησε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, τὸ βράδυ τῆς Παρασκευῆς, 4 Μαΐου, στὴν Ἄγκυρα, κατὰ τὴ διάρκεια δείπνου, ποὺ παρέθεσε πρὸς τιμήν του ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης στὴν Τουρκία, πρέσβης Κριστιὰν Μπέργκερ, παρουσίᾳ τῶν πρεσβευτῶν τῶν χωρῶν τῆς Ε.Ε. στὴ χώρα.
.               Στὴν ὁμιλία του, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα, ὁ Παναγιώτατος ἀναφέρθηκε στὶς συνεχεῖς προσπάθειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου γιὰ τὴν προώθηση τοῦ διαλόγου, ὡς τοῦ πλέον ἀποτελεσματικοῦ μέσου γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση προβλημάτων.
.               «Ὁ διάλογος εἶναι μία χειρονομία ἀλληλεγγύης», σημείωσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἐπισήμανε ὅτι ἔχει ἀφιερώσει τὴν πολυετῆ πατριαρχικὴ διακονία του στὴν καλλιέργεια καὶ ἐνδυνάμωση τῆς ἑνότητας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στὴν προώθηση τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης, τοῦ διαχριστιανικοῦ, διαθρησκειακοῦ καὶ διαπολιτισμικοῦ διαλόγου, καθὼς καὶ στὴ διεξαγωγὴ διαλόγου μὲ τὸν σύγχρονο κόσμο. Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ ἔκανε στὶς προσπάθειες καταπολέμησης τοῦ θρησκευτικοῦ φονταμενταλισμοῦ, σημειώνοντας πὼς «εἶναι ἰδιαίτερα προκλητικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πίστη στὸ Θεὸ – ἡ πρωταρχικὴ δύναμη τῆς ψυχῆς ποὺ ἀνοίγει τὶς πύλες τοῦ παραδείσου καὶ μᾶς προσανατολίζει πρὸς τὸ αἰώνιό μας πεπρωμένο – χρησιμοποιεῖται ὡς ὄχημα ἀμείλικτης καὶ τυφλῆς βίας». Ὑπενθύμισε μάλιστα, ὅτι στὴν Ἐγκύκλιο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν Κρήτη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016, ἐπισημαίνεται ὅτι ὁ φονταμενταλισμὸς «ἀποτελεῖ ἔκφρασιν νοσηρᾶς θρησκευτικότητος». Μιλώντας μεταξὺ ἄλλων, καὶ γιὰ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὴν ἀγωνία τοῦ Πατριαρχείου γιὰ τὴν προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, τόνισε ὅτι «ἡ ἀλληλεγγύη μὲ τὴ Δημιουργία καὶ ἡ ἀλληλεγγύη πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα εἶναι ἀδιαίρετες – ἀποτελοῦν δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος».
.               Ἀναπτύσσοντας τὶς σκέψεις του γιὰ τὴν Εὐρώπη, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὑπενθύμισε καὶ τὸ φετινὸ ἑορτασμὸ τῆς 70ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴ Διακήρυξη τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, καὶ σημείωσε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐπιτεύγματα στὸν τομέα τῆς πολιτικῆς σὲ ὁλόκληρη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. «Ἀναφορὰ σήμερα στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, σημαίνει ἀναφορὰ στὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, στὴν προστασία τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, καθὼς καὶ τῆς ἀνοιχτῆς κοινωνίας καὶ τῆς διεθνοῦς εἰρήνης. Πράγματι, τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα εἶναι μία κεντρικὴ ἔκφραση τοῦ ἀνθρωπισμοῦ στὸν κόσμο μας, ἤ, μὲ ἄλλα λόγια, λειτουργοῦν ὡς καθολικὸ ἀνθρωπιστικὸ κριτήριο», εἶπε, καὶ ὑπογράμμισε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ὡς πρότυπο τοῦ Διαφωτισμοῦ, δὲν ἦταν ἕνα ὀρθολογικὸ ἔργο, ἀλλὰ μία ἔκφραση τῆς πίστης στὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια καὶ τὶς ὑπέρτατες ἀξίες «τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἰσότητας καὶ τῆς ἀδελφοσύνης».
.               Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὑπογράμμισε ὅτι τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα δὲν ἀποτελοῦν ἀπειλὴ γιὰ τὸν πλουραλισμό, ἀλλὰ ἐξασφαλίζουν τὶς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἐλεύθερη πολιτιστικὴ ἔκφραση καὶ τὸν σεβασμὸ τῆς διαφορᾶς. «Ἡ παγκοσμιότητα δὲν σημαίνει ὁμοιομορφία. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ἡ θρησκευτικὴ ἐλευθερία, ἡ ὁποία μᾶς ἀπασχολεῖ προσωπικὰ πάντοτε, ἀνήκει στὶς βασικὲς ἀξίες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Εἶναι θεμελιῶδες ἀνθρώπινο δικαίωμα γιὰ τὴν ἐλεύθερη διαμόρφωση τῆς ἰδιαίτερης ταυτότητας κάθε ἀνθρώπου», σημείωσε καὶ στὴ συνέχεια ἀναφέρθηκε στὴ σχέση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν κουλτούρα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἀπευθυνόμενος στοὺς πρέσβεις τῶν χωρῶν καὶ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης στὴν Τουρκία, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔκανε ἰδιαίτερη ἀναφορὰ καὶ στὸ μεῖζον ζήτημα τῆς σημερινῆς προσφυγικῆς κρίσης.
.               Στὴ συνέχεια, ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι οἱ προσπάθειες ἐκπροσώπων τῆς ἀκραίας ἐκκοσμίκευσης νὰ περιθωριοποιήσουν τὴ θρησκεία, δὲν προωθοῦν ἀνθρωπιστικοὺς στόχους. «Οἱ θρησκεῖες εἶναι σὲ θέση», συνέχισε, «νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀποφασιστικὰ τὰ ζητήματα τῆς μετανάστευσης καὶ τῶν προσφύγων, ἐφαρμόζοντας καὶ καλλιεργώντας ἕνα πνεῦμα ἀλληλεγγύης καὶ ὑποστηρίζοντας σχετικὲς πρωτοβουλίες καὶ τάσεις στὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ πεδίο, καὶ οἱ ὁποῖες ἔχουν ὡς στόχο τὴν προστασία τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας. Ἡ πίστη ἐμπνέει καὶ ἐνισχύει τὸν ἀγώνα γιὰ δικαιοσύνη καὶ ἐλευθερία καὶ ἀκόμη παρέχει καὶ ὑποστήριξη ὅταν αὐτὸς φαίνεται νὰ βρίσκεται σὲ ἀδιέξοδο. Εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἡ μεταναστευτικὴ καὶ ἡ προσφυγικὴ κρίση ἀποτελεῖ εὐκαιρία καὶ βάση γιὰ συνεργασία καὶ ἀμοιβαῖες πρωτοβουλίες γιὰ θρησκεῖες, ἐκκλησίες, κυβερνήσεις, ἀνθρωπιστικὰ κινήματα, μὴ κυβερνητικὲς ὀργανώσεις στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ παγκόσμια κλίμακα. Ἐξάλλου, τὸ σύγχρονο προσφυγικὸ καὶ μεταναστευτικὸ ζήτημα δὲν ἐπηρεάζει μόνο τὴν Εὐρώπη».
.               Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐκτίμησε ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο μποροῦμε νὰ βροῦμε μία ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση «Quo vadis Europa?» (Ποῦ βαδίζεις Εὐρώπη;), ἀλλὰ καὶ στὴν πρόσφατη δήλωση τοῦ προέδρου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς, Ζὰν Κλὸντ Γιοῦνκερ, ὅτι «ἡ Εὐρώπη χάνει παγκοσμίως δύναμη». «Ἡ Εὐρώπη, ὡστόσο, εἶναι πολὺ μεγαλύτερη ἀπὸ ὅ,τι ἀντιπροσωπεύει οἰκονομικὰ καὶ δημογραφικὰ» τόνισε, καὶ ἐπεσήμανε ὅτι «τὸ ἐκκοσμικευμένο παρὸν τῆς Εὐρώπης δὲν μπορεῖ νὰ διαχωριστεῖ ἀπὸ τὸ παρελθόν της, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐμπνευσμένο καὶ διαμορφωμένο ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ χριστιανικὴ κουλτούρα. Στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο, οἱ χριστιανικὲς Ἐκκλησίες θὰ παραμείνουν γιὰ πάντα ἕνας τόπος ὅπου βιώνεται καὶ μαρτυρεῖται ἡ ἀληθινὴ ἐλευθερία».
.               Τὸ πρωὶ τοῦ Σαββάτου 5 Μαΐου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης χοροστάτησε στὴ Θεία Λειτουργία ποὺ τελέστηκε γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους της Ἀγκύρας, στοὺς ὁποίους μίλησε ἐπίκαιρα καὶ τοὺς μετέφερε τὴν εὐλογία τῆς Μητέρας τους Ἐκκλησίας.

 

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

,

Σχολιάστε

«Ο ΠΥΡΗΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» (Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2018)

Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2018

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.               Ἡ ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τῆς πανσωστικῆς νίκης τῆς Ζωῆς ἐπί τοῦ Θανάτου, εἶναι ὁ πυρήν τῆς πίστεως, τῆς θείας λατρείας, τοῦ ἤθους καί τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ χριστεπωνύμου ὀρθοδόξου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ζωή τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις καί τάς διαστάσεις αὐτῆς, διαποτίζεται καί τρέφεται ἀπό τήν πίστιν εἰς τήν Ἀνάστασιν, ἀποτελεῖ καθημερινόν Πάσχα. Τό πασχάλιον αὐτό βίωμα δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνάμνησις τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἀλλά βίωσις καί τῆς ἰδικῆς μας ἀνακαινίσεως καί ἀκλόνητος βεβαιότης περί τῆς ἐσχατολογικῆς τελειώσεως τῶν πάντων.
.             Κατ᾿ ἐξοχήν εἰς τήν εὐχαριστιακήν Λειτουργίαν, ἡ ὁποία συνδέεται ἀρρήκτως μέ τήν «κλητήν καί ἁγίαν ἡμέραν» τῆς Κυριακῆς, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἑορτάζει αὐτήν τήν ὑπαρξιακήν μετοχήν εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐμπειρικήν πρόγευσιν τῶν εὐλογιῶν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἐντυπωσιάζει ὁ ἀναστάσιμος καί εὐφρόσυνος χαρακτήρ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἡ ὁποία τελεῖται πάντοτε ἐν ἀτμοσφαίρᾳ χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως καί εἰκονίζει τήν τελικήν καινοποίησιν τῶν ὄντων, τήν πεπληρωμένην χαράν, τήν πληρότητα τῆς ζωῆς, τήν μέλλουσαν ὑπέρχυσιν τῆς ἀγάπης καί τῆς γνώσεως.
.             Πρόκειται περί τῆς λυτρωτικῆς θεάσεως τοῦ παρόντος ὑπό τό φῶς τῶν Ἐσχάτων καί τῆς δυναμικῆς πορείας πρός τήν Βασιλείαν, περί τῆς ἀκαταλύτου σχέσεως καί συνυφάνσεως τῆς παρουσίας καί τοῦ ἐσχατολογικοῦ χαρακτῆρος τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία δίδει εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν μοναδικόν δυναμισμόν καί λειτουργεῖ διά τούς πιστούς ὡς ἔναυσμα καλῆς μαρτυρίας ἐν τῷ κόσμῳ. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστός ἔχει ἰδιαίτερον λόγον καί ἰσχυρόν κίνητρον διά νά ἀγωνίζεται κατά τοῦ κοινωνικοῦ κακοῦ, διότι ζῇ ἐντόνως τήν ἀντίθεσιν μεταξύ τῶν Ἐσχάτων καί τῶν ἑκάστοτε ἱστορικῶν δεδομένων. Ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξου, ἡ φιλάνθρωπος διακονία, ἡ βοήθεια πρός τόν ἐμπερίστατον ἀδελφόν, κατά τό Κυριακόν «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε» (Ματθ. κε´, 40), καί ἡ ἔμπρακτος ἀγάπη τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου (βλ. Λουκ. ι´, 30-37), συμφώνως καί πρός τό Πατερικόν «Ἐκεῖνον μάλιστα ἡγοῦ εἶναι πλησίον, τόν δεόμενον, καί αὐτεπάγγελτος ἐπί τήν βοήθειαν βάδιζε» (Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης), ἀποτελοῦν προέκτασιν καί ἔκφρασιν τοῦ εὐχαριστιακοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκάλυψιν ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ βιωματική πεμπτουσία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἔν τε τῷ παρόντι καί ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Ἐσχάτων.
.          Ἐν τῇ συναφείᾳ ταύτῃ κατανοεῖται καί τό γεγονός ὅτι ἡ λειτουργική ζωή εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δονεῖται ἀπό τήν βίωσιν τῆς «κοινῆς σωτηρίας», τῆς δωρεᾶς τῆς «κοινῆς ἐλευθερίας» καί τῆς «κοινῆς βασιλείας», καί ἀπό τήν προσδοκίαν τῆς «κοινῆς ἀναστάσεως». Κυριαρχοῦν τό «ἡμεῖς», ἡ κοινότης τῆς ζωῆς, ἡ συμ-μετοχή καί τό σύν-εἶναι, ἡ ἁγιαστική ταύτισις τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας μέ τήν θυσιαστικήν καί δοξολογικήν ἀγάπην. Αὐτό εἶναι καί τό συγκλονιστικόν μήνυμα τῆς ὁλολάμπρου εἰκόνος τῆς Ἀναστάσεως, τῆς Καθόδου τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν Ἅδην. Ὁ Κύριος τῆς δόξης, κατελθών ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς καί συντρίψας τάς πύλας τοῦ Ἅδου, ἀναδύεται νικηφόρος καί ὁλόφωτος ἐκ τοῦ τάφου, ὄχι μόνος καί φέρων τό λάβαρον τῆς νίκης, ἀλλά ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, συνανιστῶν, συγκρατῶν καί κρατύνων αὐτούς καί, ἐν τῷ προσώπῳ αὐτῶν, ἅπαν τό ἀνθρώπινον γένος καί ὁλόκληρον τήν κτίσιν.
.             Τό εὐαγγέλιον τῆς Ἀναστάσεως, τῆς «κοινῆς τῶν ὅλων πανηγύρεως», τῆς καταργησάσης τό κράτος τοῦ θανάτου πανσθενοῦς Ἀγάπης, ἠχεῖ σήμερον εἰς ἕνα κόσμον σοβούσης κοινωνικῆς ἀδικίας, φαλκιδεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, εἰς μίαν οἰκουμένην – Γολγοθᾶν προσφύγων καί μυριάδων ἀθώων παιδίων. Ἀναγγέλλει ἐκ βαθέων ὅτι, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων ἔχει ἀπόλυτον ἀξίαν. Διακηρύττει ὅτι τά παθήματα καί τά δεινά, ὁ σταυρός καί ὁ Γολγοθᾶς, δέν ἔχουν τόν τελευταῖον λόγον. Δέν εἶναι δυνατόν νά θριαμβεύσουν οἱ σταυρωταί ἐπί τῶν τραγικῶν θυμάτων των. Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὁ Σταυρός εὑρίσκεται εἰς τό κέντρον τῆς εὐσεβείας, δέν εἶναι ὅμως ἡ ἐσχάτη πραγματικότης, αὐτός πού ὁρίζει καί τό τελικόν σημεῖον προσανατολισμοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Τό οὐσιῶδες νόημα τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὅτι ἀποτελεῖ ὁδόν πρός τήν Ἀνάστασιν, πρός τό πλήρωμα τῆς πίστεως ἡμῶν. Ἐπί τῆς βάσεως αὐτῆς, οἱ Ὀρθόδοξοι ἀναφωνοῦμεν: «Ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἡ Ἀκολουθία τῶν Παθῶν δέν εἶναι καταθλιπτική, ἀλλά σταυροαναστάσιμος, ἀφοῦ τό Πάθος προσεγγίζεται καί βιοῦται διά μέσου τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ὁποία εἶναι «λύτρον λύπης». Διά τό Ὀρθόδοξον αἰσθητήριον, ἡ ἀμετάθετος σύνδεσις Σταυροῦ καί Ἀναστάσεως εἶναι ἀσυβίβαστος μέ κάθε μορφῆς ἐσωτερικήν φυγήν εἰς μυστικισμούς ἤ εἰς ἕνα αὐτάρεσκον εὐσεβισμόν, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι ἀδιάφοροι διά τά παθήματα καί τάς περιπετείας τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ ἱστορίᾳ.
.             Τό κήρυγμα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως εὑρίσκεται, εἰς τήν ἐποχήν μας, ἐπίσης ἀντιμέτωπον τόσον μέ τήν ἀλαζονικήν αὐτοαποθέωσιν τοῦ συγχρόνου ἐκκοσμικευμένου, λογοκρατουμένου, πεπεισμένου διά τήν παντοδυναμίαν τῆς ἐπιστήμης, ἑαυτοκεντρικοῦ καί προσκεκολλημένου εἰς τά γεώδη καί πρόσκαιρα ἀνθρώπου, τοῦ ἀνθρώπου χωρίς πόθον τῆς αἰωνιότητος, ὅσον καί μέ τήν ἀπώθησιν συνόλου τῆς Ἐνσάρκου Θείας Οἰκονομίας καί τοῦ «σκανδάλου» τοῦ Σταυροῦ, ἐν ὀνόματι τῆς ἀπολύτου ὑπερβατικότητος τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀγεφυρώτου χάσματος οὐρανοῦ καί γῆς.
.             Ἐπί πᾶσι τούτοις, ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί, τιμιώτατοι ἀδελφοί καί πεφιλημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἔμπλεοι τῆς πείρας τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως, λαβόντες φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, ἐν παντί εὐχαριστοῦντες, τά ἄνω φρονοῦντες, ἔχοντες δέ ἐντεῦθεν ἤδη τόν ἀρραβῶνα καί τά ἐνέχυρα τῆς ἐσχατολογικῆς πληρώσεως τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀναβοῶμεν, ἐν Ἐκκλησίᾳ, τό «Χριστός Ἀνέστη!», δεόμενοι ὅπως ὁ παθών, ταφείς καί ἀναστάς Κύριος καταυγάζῃ τάς διανοίας, τάς καρδίας καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν, κατευθύνῃ δέ τά διαβήματα ἡμῶν πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν καί ἐνισχύῃ τόν λαόν Αὐτοῦ πρός μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἀγάπης «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ. α´, 8), εἰς δόξαν τοῦ «ὑπέρ πᾶν ὄνομα» ὀνόματος Αὐτοῦ.

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βιη´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα
εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ – ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μὲ διακυμάνσεις οἱ σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου
μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο
(Ι)

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Οἱ σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου μὲ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο ἔχουν πολλὲς καὶ σοβαρὲς διακυμάνσεις καὶ οὐδεὶς μπορεῖ νὰ προβλέψει τὴν ἐξέλιξή τους. Ἐπὶ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ὁ κ. Ἱερώνυμος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, ἀκολουθοῦσε τὴν πολιτική του. Ἕως τὴν ἀνάρρηση στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο τοῦ κ. Βαρθολομαίου δὲν ὑπῆρχε κάποιο ζήτημα στὶς σχέσεις τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Τὰ προβλήματα ἄρχισαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, διὰ τοῦ Προέδρου της, Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, στὶς 9 Ὀκτωβρίου 1992 (Ἀριθμ. Πρωτ. 3394/1992), ἀπέστειλε ἐπιστολὴ στὸν κ. Βαρθολομαῖο (Σημ. Εἶχε ἀναλάβει Πατριάρχης στὶς 22 Ὀκτωβρίου 1991), στὴν ὁποία σημειώνει: «Ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πληροφορεῖται ὅτι ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, ἀπὸ τῆς ἀναρρήσεως αὐτῆς εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον, ἤρχισεν ἀνακινοῦσα, ὡς μὴ ὤφελε, καὶ θίγουσα ζητήματα ἁπτόμενα τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἀφορῶντα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, καλῶς δὲ καὶ παγίως κείμενα, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὅμως Αὕτη μεθοδεύει ἐπεμβάσεις καὶ μονομερεῖς ἐνεργείας καὶ ρυθμίσεις….
Ἐξένισεν ἡμᾶς ἡ ἀκουσθεῖσα ἀπίθανος εἴδησις περὶ μελετωμένης ἀνακλήσεως τῆς ἀπὸ 4ης Σεπτεμβρίου 1928 Πατριαρχικῆς καὶ Συνοδικῆς Πράξεως, περὶ διοικητικῆς ἀφομοιώσεως τῶν ἐν Ἑλλάδι Ι. Μητροπόλεων (τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν) διοικουμένων ἔκτοτε “ἐπιτροπικῶς” καὶ κατὰ πάντα ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ ἑξηκονταπενταετίαν.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἑνιαία καὶ ἀδιαίρετος. Ἡ ὀνομασία “Νέαι Χῶραι” οὐδεμίαν σύγχρονον πραγματικότητα ἐκφράζει. Καὶ ὁ ὅρος “ἐπιτροπικῶς” – ἵνα μὴ εἴπωμεν σχῆμα λόγου – θὰ ἐχαρακτηρίζετο παρ’ ἡμῶν μόνον ὡς σχῆμα καὶ τρόπος ἐκχωρήσεως, χωρὶς καμμίαν ἄλλην οὐσιαστικὴν προοπτικήν. Ἀπ’ ἀρχῆς ἄλλως τε κατεφάνη ἡ ἐθνικὴ ἀναγκαιότης, ὅπως ἀκολουθηθῆ ἡ ἰσχύουσα κανονικὴ ἐπιταγὴ “τὰ ἐκκλησιαστικὰ τοῖς πολιτικοῖς εἴωθε συμμεταβάλλεσθαι”. Καὶ αἱ περὶ ὧν ὁ λόγος ἐπαρχίαι ἠξίουν καὶ ἀνέμενον τὴν οἰκείαν θέσιν εἰς τὴν ἐλευθέραν ἤδη Ἑλλάδα καὶ εἰς τὸ Συνταγμάτιον τῆς πρὸ πολλοῦ Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ἀποροῦμεν πῶς σκέπτεται τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐν προκειμένῳ. Εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἀποκοπῆ ἐκκλησιαστικῶς τὸ ἥμισυ τῆς Ἑλλάδος; Ὅταν ἐθνικοὶ κίνδυνοι ἀπειλοῦν τὰς βορείους καὶ ἀνατολικὰς ἀκριτικὰς ἐπαρχίας τῆς χώρας, εἶναι ἀδιανόητον νὰ χαραχθοῦν κάτωθεν τῆς ἐπιμάχου Μακεδονίας τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Θὰ δικαιώσωμεν ἡμεῖς αὐτοὶ τὰς διεκδικήσεις τῶν Σκοπίων, αἵτινες σημειωτέον ἤρχισαν ἀπὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς χειραφετήσεως, διὰ νὰ ἐξελιχθῶσιν εἰς γεωγραφικὰς ἀπαιτήσεις καὶ ἀλλοίωσιν τῆς ἱστορίας;…». (Βλ.σχ. «Ἡ ρύθμιση τῆς ἐκκλησιαστικῆς Διοικήσεως τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῶν ἀπελευθερωθεισῶν περιοχῶν τῆς Ἑλλάδος μετὰ τὸ 1914», Τόμος Α´, Ἔκδ. Ι. Μ. Καισαριανῆς, Βύρωνος καὶ Ὑμηττου, σελ. 290-295). (Σημ. οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ὑπογράφοντος).

.         Ἡ ἐπιστολικὴ ἀντίδραση τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ γνώρισε τὴν ὁμοφωνία ὅλων τῶν Μητροπολιτῶν, πλὴν τοῦ Μητροπολίτη Μεγάρων Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε κάποιες ἐπιφυλάξεις, ἀλλὰ πάντως, ὡς συνοδικός, ψήφισε καὶ αὐτὸς τελικὰ τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς. Μεταξὺ αὐτῶν ποὺ στήριξαν τότε τὴ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἦταν καὶ οἱ Μητροπολίτες Ἰωαννίνων Θεόκλητος καὶ Θηβῶν Ἱερώνυμος. Ὁ Μητροπολίτης Ἰωαννίνων, ὁ ὁποῖος ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου μεταβλήθηκε σὲ ἀμύντορα τῶν «δικαίων τοῦ Φαναρίου», ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, μιλώντας στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, εἶπε γιὰ τὸ τί ἀπεκόμισε ἀπὸ τὸ ταξίδι του στὴν Κωνσταντινούπολη: «Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις ὑπάρχει ἡ ἄποψις, ὅτι πρέπει νὰ ἔχη ὁ Πατριάρχης τὴν Ἐποπτείαν καὶ τὴν κηδεμονίαν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν. Καὶ ὅτι ἐκεῖ τιτρώσκεται ἡ τιμὴ τῆς ἐπισκοπικῆς ἀξίας. Συγχοροστασία ἔγινε ἄνευ ἐγκολπίων ἐνώπιον τοῦ Πατριάρχου, ἐνῶ ὁ ἀποκρισάριος τοῦ Πατρ. Ἱεροσολύμων ἔφερεν ἐγκόλπιον…» (Αὐτ. σελ. 381. Ἡ ὑπογρ. τοῦ ὑπογρ.). Ἡ στάση ποὺ τήρησαν ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ ἐν ὁμοφωνίᾳ οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἄφησαν περιθώρια στὸ Φανάρι ἐπιβολῆς τῶν σχεδίων του ἐπὶ τῶν «Νέων Χωρῶν». Πέραν ἀπὸ κάποιες θεωρητικὲς συζητήσεις καὶ ἑνὸς «non paper» πρὸς «Ἁρμόδιους παράγοντες» (Σημ. ;), τὸ Φανάρι, ἕως τὸν θάνατο τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, δὲν ἐπανῆλθε γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ καθεστῶτος ποὺ ἴσχυε ἐπὶ 65 χρόνια στὶς Μητροπόλεις τῶν «Νέων Χωρῶν». (Βλ. σχ. Μητρ. Σεβαστείας Δημητρίου (Κομματᾶ) «Ἡ πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ Πράξις τοῦ 1928 παρακωλυομένη τοῖς ὅροις», Θεσσαλονίκη, 2006, 518-527)
.         Ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς Ἀρχιεπισκοπίας τοῦ προκατόχου του, μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ὁ κ. Ἱερώνυμος συνδέθηκε στενὰ μὲ τὸ Φανάρι καὶ κατέστη ὑπερασπιστὴς τῶν θέσεών του ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Σὲ ἰδιωτικὴ ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη στὴν Ἀθήνα, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2000 καὶ στὶς ἡμέρες τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ὁ κ. Ἱερώνυμος τὸν προσκάλεσε στὴν Μονὴ τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ, ὅπου καὶ τοῦ παρέθεσε δεῖπνο. Κατ’ αὐτὸ καὶ πρὸς ἱκανοποίηση μεγάλη τοῦ Πατριάρχου, προσφωνώντας τον, εἶπε: «Ἡ Αὐτοκεφαλία δὲν ἔλυσε τὰ προβλήματα. Ἀντίθετα ἀπὸ τὸ 1833 δημιουργήθηκαν πολλὰ ζητήματα». Καὶ καταλήγοντας τόνισε: «Ἡ παρουσία σας, Παναγιώτατε, καὶ ἡ συχνότερη ἐπικοινωνία μαζί σας εἶναι ἀναγκαῖες περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά. Ἰδιαίτερα στὶς ἡμέρες μας, ποὺ βλέπουμε νὰ ἑδραιώνεται μία ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη περὶ Ἐκκλησίας, ποὺ συρρικνώνει καὶ ἐγκλωβίζει τὸν ρόλο της σὲ στενὰ κρατικά, φυλετικὰ καὶ ἀτομικὰ ὅρια». (Ρεπορτὰζ Γρ. Καλοκαιρινοῦ, Ἐφημ. «Καθημερινή», 25 Ὀκτωβρίου 2000, σελ. 3 καὶ 26 Ὀκτωβρίου 2000, σελ. 4). Παρὼν στὸ γεῦμα καὶ ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου, ὁ ὁποῖος πρότεινε νὰ καταργηθεῖ τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ Αὐτὴ νὰ ἐπανέλθει στὸ Φανάρι! Τί γλυκύτερα στὰ αὐτιά του θὰ μποροῦσε νὰ ἀκούσει ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἀπὸ τὸ ὅτι «κακῶς ὑπάρχει ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», ἡ ὁποία ἔχει «ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη τῶν πραγμάτων καὶ εἶναι ἐγκλωβισμένη σὲ στενὰ κρατικὰ καὶ φυλετικὰ ὅρια»;…
.         Εἶχε προηγηθεῖ, στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1999, μία ἄλλη, ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου, ἐκδήλωση τοῦ κ. Ἱερωνύμου, κατὰ τὴν εἰσήγηση τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κυροῦ Χρυσοστόμου «Περὶ τῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Πρώτου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος». Τότε ἀπὸ τὸ Φανάρι κακοπίστως θεωρήθηκε ὅτι τὸ θέμα εἶναι κίνηση ἐναντίον του καὶ ὁ κ. Ἱερώνυμος πῆρε θέση ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου. Μαζί του καὶ ἄλλοι δεκαπέντε Μητροπολίτες.
.          Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἤδη εἶχε ἀρχίσει ἡ ἔνταση στὶς σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν τότε πρωθυπουργὸ κ. Κ. Σημίτη γιὰ τὰ θέματα τῶν ταυτοτήτων καὶ τῆς διατηρήσεως τῆς ἐθνικῆς Παράδοσης τῶν Ἑλλήνων. Ἀρωγὸς στὰ σχέδια τῆς σοσιαλιστικῆς κυβέρνησης ἦταν ὁ Οἰκ. Πατριάρχης. Παράλληλα μὲ τὸν ἀδυσώπητο πόλεμο τῆς κυβέρνησης εἶχε ἀρχίσει καὶ ὁ Πατριάρχης νὰ ἐπιτίθεται ἐναντίον τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου συνεχῶς, ἀναιτίως καὶ βιαίως. Στὸ «πολεμικὸ» αὐτὸ κλίμα ὁ κ. Ἱερώνυμος βρισκόταν στὸ πλευρὸ τῶν κ.κ. Βαρθολομαίου καὶ Σημίτη.
.         Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2001 ὁ κ. Ἱερώνυμος μαζὶ μὲ ἄλλους εἴκοσι πέντε Ἀρχιερεῖς ἐξέφρασαν τὴν «ἰδιαίτερη ἀνησυχία τους» γιὰ τὴν πορεία τῶν σχέσεων Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία, ὅπως ἔγραψαν, ἂν συνεχισθεῖ ὑπὸ τὸ αὐτὸ πνεῦμα, «ἀσφαλῶς θὰ ὁδηγήσει εἰς καταστάσεις μὴ ἐπιθυμητάς, μὴ ἀποκλειομένου καὶ αὐτοῦ τοῦ σχίσματος» (Σημ. γρ. !!!). Ἐπρόκειτο περὶ ἐμμέσου, πλὴν σαφοῦς ἀπειλῆς: Ἢ ὑποχωροῦμε στὰ κελεύσματα τοῦ Φαναρίου περὶ τῶν Μητροπόλεων τῆς Μακεδονίας, τῆς Θράκης, τῆς Ἠπείρου καὶ τῶν νησιῶν τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου, ἢ προκαλεῖται σχίσμα…
.         Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2003, μὲ Δελτίο Τύπου τῆς Μητροπόλεως Θηβῶν καὶ Λεβαδείας ὁ κ. Ἱερώνυμος τόνισε, μεταξὺ ἄλλων: «Οἱ Σεβασμ. Μητροπολίτες, ποὺ διαποιμαίνουν ἐπαρχίες τῆς Βορείου Ἑλλάδος ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐξελέγησαν, γνώριζαν καὶ γνωρίζουν ὅτι θὰ διακονήσουν Μητροπόλεις τοῦ Πατριαρχείου. Στὴν Πατριαρχικὴ Πράξη τοῦ 1928 ὀφείλουν τὴν ὑπόστασή τους καί, ὡς ἐκ τούτου, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τηροῦν τοὺς ὅρους τῆς Πράξεως αὐτῆς. Ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ σήμερα ἡ κατάσταση, ὀφείλουν ἢ νὰ εἶναι συνεπεῖς σ’ αὐτό, ποὺ ὁλοπρόθυμα δέχθηκαν νὰ ὑπηρετοῦν ἢ σ’ ἀντίθετη περίπτωση, νὰ παραιτηθοῦν». Τότε τὸ κλίμα μεταξὺ Φαναρίου καὶ Ἀθηνῶν ἦταν ἰδιαίτερα ὀξυμένο γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ καθεστὼς τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν», μετὰ τὶς ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικὰ καὶ κανονικὰ ἀπαιτήσεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Ὁ κ. Ἱερώνυμος πάντα στὸ πλευρὸ τοῦ Πατριάρχου….
.           Στὶς 2 Δεκεμβρίου 2006 καὶ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐκ μέρους τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου προώθηση νέου Νόμου περὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης, γιὰ νὰ καταστεῖ αὐτὴ σύμφωνη μὲ τοὺς γενικοὺς κανόνες δικαίου, χωρὶς νὰ ἀφίσταται τοῦ κανονικοῦ δικαίου, ὁ κ. Ἱερώνυμος καὶ ἄλλοι ἕντεκα Μητροπολίτες (Μεγάρων Βαρθολομαῖος, Περιστερίου Χρυσόστομος, Μαντινείας Ἀλέξανδρος, Μυτιλήνης Ἰάκωβος, Ν. Ἰωνίας Κωνσταντῖνος, Τρίκκης Ἀλέξιος, Φιλίππων Προκόπιος, Γουμενίσσης Δημήτριος, Ἱερισσοῦ Νικόδημος, Διδυμοτείχου Νικηφόρος καὶ Ζακύνθου Χρυσόστομος), μὲ ἐπιστολὴ ποὺ ὑπέγραψαν, ζήτησαν ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο «νὰ ἀσκήσει τὰς κανονικὰς Αὐτοῦ ἁρμοδιότητας (Σημ. ὑπογρ. Ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) πρὸς ἀποφυγὴν μειζόνων καὶ ἀπροβλέπτων ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων». Στὴν ἐπιστολὴ ὑπονοήθηκε καὶ πάλι τὸ ἐνδεχόμενο προκλήσεως σχίσματος ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος…. Σημειώνεται ὅτι τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2009 στὴν Ἱεραρχία ἐπανῆλθε τὸ θέμα τοῦ Νόμου περὶ ἐκκλησιαστικῶν δικαστηρίων, μὲ εἰσηγητὴ τὸν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Φιλίππων Προκόπιο. Ἡ πρότασή του περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἰσχύοντος ἀναχρονιστικοῦ Νόμου 5383/1932 ἐνεκρίθη ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία, ἀλλὰ οὐδέποτε ὑλοποιήθηκε.
.         Μπροστὰ στὴν ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θερμὴ ὑποστήριξη πρὸς τὶς θέσεις τοῦ Φαναρίου ἐκ μέρους τοῦ κ. Ἱερωνύμου καὶ ὁμάδας Ἀρχιερέων, ποὺ τὸ 2008 συνέβαλαν στὴν ἐκλογή του, καὶ τὴν ἀβουλία καὶ ἄγνοια τῶν ἐκκλησιστικῶν καὶ ἐθνικῶν ζητημάτων στελεχῶν τῆς τότε κυβερνήσεως ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ὑποχρεώθηκε νὰ δεχθεῖ μέρος τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ κ. Βαρθολομαίου. «Θὰ γίνει αὐτὸ ποὺ θέλει ἡ πλειοψηφία τῶν Μητροπολιτῶν», εἶπε τότε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ πρόσθεσε: «Εὔχομαι νὰ μὴν τὸ μετανιώσουν».-

, ,

Σχολιάστε

«ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Πέλλα

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης:
Οἱ Μακεδόνες γνωρίζετε τί προσέφερε ἡ Ἐκκλησία
γιὰ νὰ μείνει ὁ τόπος σας ἑλληνικὸς

ΠΗΓΗ: protothema.gr 10.02.2018, 22:10

.                 Στὴν προσφορὰ τῆς μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὸ Μακεδονικὸ ἀγώνα ἀναφέρθηκε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Πέλλα καὶ ἄλλες περιοχὲς τῆς Μακεδονίας, σὲ ὁμιλία του, σήμερα, μετὰ τὸν ἑσπερινό, ὅπου χοροστάτησε, στὸν Πάνσεπτο Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.
.             «Γνωρίζετε ἐσεῖς οἱ Μακεδόνες τί ἔχει προσφέρει αὐτὴ ἡ μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως σὲ ἐσᾶς, στὸν τόπο σας, γιὰ νὰ παραμείνει ἑλληνικός. Ἀπὸ ἐδῶ σᾶς ἀπεστάλησαν ὁ Αἰμιλιανὸς Λαζαρίδης, ὁ [Μητροπολίτης] Γρεβενῶν, ὁ Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, ὁ Καστορίας Γερμανὸς Καραβαγγέλης, ὁ Κορυτσᾶς Φώτιος καὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἥρωες Ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι πρωτοστάτησαν στὸν Μακεδονικὸ ἀγώνα καὶ ὑποστήριξαν, προτάσσοντας τὰ στήθη τους, τὸ Γένος μας καὶ τὴν Πίστη μας», τόνισε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ἐμφανῶς συγκινημένος συνέχισε: «Ἀπὸ τὴ μία ἦταν οἱ Ἑξαρχικοὶ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἦταν οἱ Πατριαρχικοί, οἱ ὁποῖοι μὲ κατεύθυνση καὶ ὁδηγίες ἀπὸ τὸ κλεινὸν Φανάριον, τὸ ἄσημον κατὰ κόσμον, διεξήγαγον ἕνα ἡρωικὸν ἀγώνα. Καὶ τὸ ξέρω ὅτι ἐσεῖς εἴσαστε πάντοτε εὐγνώμονες πρὸς τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον. Τὸ διαπιστώνω ἀπὸ τὶς ἐδῶ προσκυνηματικὲς ἐπισκέψεις σας ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ πολλὰ ταξίδια ποὺ πραγματοποίησα, ὅλα αὐτὰ τὰ 26 χρόνια τῆς ταπεινῆς Πατριαρχίας μου, στὶς διάφορες Μητροπόλεις τῆς βορείου Ἑλλάδος, τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν», ὅπου μὲ προσεκάλεσαν οἱ Ποιμενάρχες σας καὶ μὲ φιλοξενήσατε ὅλοι ἐσεῖς, οἱ βορειοελλαδίτες, μὲ στοργή, μὲ σεβασμὸ καὶ μὲ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον. Γιατί στὸ πρόσωπο τοῦ ἑκάστοτε Πατριάρχου ἐπικεντρώνεται καὶ ἐκφράζεται ὅ,τι πολύτιμον καὶ θυσιαστικὸν προσέφερε αὐτὴ ἡ μαρτυρικὴ καὶ πρωτόθρονος Ἐκκλησία διὰ μέσου τῶν αἰώνων».

[…]

,

Σχολιάστε

«ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ»

Μν πυροβολετε τν Οκουμενικ Πατριάρχη

Σάββας Καλεντερίδης

.           Εἶναι τραγικὸ νὰ βλέπεις τοὺς Ἕλληνες νὰ αὐτοπυροβολοῦνται.
.             Τὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι δύσκολα θέματα καὶ ἀπαιτεῖται βαθιὰ ἱστορικὴ καὶ γεωπολιτικὴ γνώση γιὰ νὰ τὰ θίξει κανείς.
.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι στὴν οὐσία ὅμηρος, ἕνας αἰχμάλωτος στὴν τουρκικὴ βάρβαρη ἐξουσία, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἐξημερωθεῖ οὔτε ἕναν πόντο, οὔτε μία ἴντσα, ἀπὸ τότε ποὺ οἱ Ὀθωμανοὶ κρέμασαν καὶ ἀπαγχόνισαν τὸν Γρηγόριο τὸν Ε´, ποὺ λοιδωροῦν ὁρισμένοι ἀγράμματοι καὶ κάποια σκοτεινὰ κέντρα, ποὺ ἀπεργάζονται τὰ συμφέροντα καὶ τὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
.           Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Βαρθολομαῖος στὸν Ἐρντογάν, γιὰ τὴν “ἐπιτυχῆ ἔκβαση” τῆς ἐπιχείρησης “Κλάδος Ἐλαίας” ἐναντίον τῶν Κούρδων στὸ Ἀφρίν, κανεὶς δὲν γνωρίζει τὶς συνθῆκες κάτω ἀπὸ τὶς ὁποῖες τὴν ἔγραψε καὶ τὴν ἀπέστειλε. Σημειώνω ὅτι εἶχε προηγηθεῖ πρὶν τρεῖς μέρες ἀνάλογη ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρμένιου Πατριάρχη στὴν Κωνσταντινούπολη.
.           Ἂν λοιπὸν τοῦ εἶπαν ἢ στέλνεις αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ ἢ τέλος τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, τί ἔπρεπε νὰ κάνει ὁ Βαρθολομαῖος;
.           Εἶχε τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ἁρμοδιότητα νὰ πάρει μία τέτοια ἀπόφαση καὶ νὰ παραδώσει τὴν Πόλη στοὺς Τούρκους, μετὰ ἀπὸ 1600 χρόνια λειτουργίας αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ;
.           Γιατί πρέπει ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ γνωρίζουμε ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Κωνσταντινούπολης κρατοῦν τὸ συμβόλαιο ἰδιοκτησίας τῆς Πόλης καὶ ἀποτελεῖ κάρφο στὸν ὀφθαλμὸ τῶν βαρβάρων.
.           Σταματῆστε λοιπὸν τὶς ἀνοησίες οἱ ἀγράμματοι καὶ οἱ ἀνίδεοι, γιατί δὲν γνωρίζετε πόσο βαρὺς εἶναι ὁ σταυρὸς ποὺ σηκώνει στοὺς ὤμους του ὁ ἑκάστοτε πατριάρχης καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Πόλης καὶ τὶς ἀθλιότητες ἐσεῖς ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ κέντρα.

Σᾶς βλέπουμε.
Σάββας Καλεντερίδης

Σημείωση:

.           Ἡ στάση τοῦ Πατριάρχη καὶ ἡ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε γιὰ τὴν ἐπιχείρηση “Κλάδο Ἐλαίας” εἶναι ἀνάλογη μὲ ἐκείνη ποὺ τήρησε ὁ Γρηγόριος ὁ Ε´, ὅταν ξέσπασε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ὁ Γρηγόριος ὁ Ε´ πρῶτα ὑποχρεώθηκε ἀπὸ τὸν σουλτάνο νὰ ἀφορίσει τοὺς Ἐπαναστάτες τοῦ 1821 καὶ τὸ ἔκανε. Μετὰ ἀπὸ ἕνα μήνα οἱ Ὀθωμανοὶ μπούκαραν στὸ Πατριαρχεῖο καὶ βρῆκαν ἀλληλογραφία τοῦ Πατριάρχη μὲ ἔξι μητροπολίτες, ποὺ ἀποδείκνυε ὅτι ἦταν ὁ μεγάλος ἀρχηγὸς τῆς Ἐπανάστασης. Τότε τὸν κρέμασαν, καθὼς καὶ τοὺς μητροπολίτες.

ΠΗΓΗ: infognomonpolitics.blogspot.gr

,

Σχολιάστε