Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΑΓΡΑΦΗΣ ΤΕΤΡΑΔΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ στὸ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ναγγελία το Οκουμενικο Πατριάρχη
γι
τν ναγραφ τεσσάρων γιορειτν σίων
στ
γιολόγιο τς
κκλησίας

.                Τὴν ἀναγραφὴ στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας  τῶν ἁγιορειτῶν ὁσίων Δανιὴλ Κατουνακιώτου, Ἱερωνύμου Σιμωνοπετρίτου, Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ καὶ Ἐφραὶμ Κατουνακιώτου προανήγγειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ.κ Βαρθολομαῖος.
.               Ἡ ἀναγγελία αὐτὴ πραγματοποιήθηκε, κατὰ τὴν 20η Ὀκτωβρίου 2019, μετὰ τὴν  Ἐπίσημη Ὑποδοχὴ τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, κατὰ τὴν τάξιν, ὑπὸ τῆς Διπλῆς Συνάξεως στὶς Καρυὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

[…]

ΠΗΓΗ: hagioritikesmnimes.blogspot.com

 

 

Διαφημίσεις

, ,

Σχολιάστε

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ στὴν ΙΜΒΡΟ «Γι’ αὐτὸ εἶναι δική μας ἡ Παναγία: γιατί ξέρει ἀπὸ καημούς!»

Συγκινητικς Δεκαπενταύγουστος στν μβρο

.               “Το γεγονὸς τῆς ἀνέλπιστης μέχρι πρότινος ἐπαναλειτουργίας τῶν σχολείων μας, μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐλπίζουμε, νὰ αἰσιοδοξοῦμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἴμβρος δὲν εἶναι γιὰ πάντα χαμένη ὑποθέσις”, τόνισε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ποὺ τέλεσε τὴ Θεία Λειτουργία στὸν πανηγυρίζοντα Ναὸ τοῦ χωριοῦ του.

*            *            *

.                 Σὲ συγκινητικὴ ἀτμόσφαιρα ἑορτάστηκε ἡ Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὴν Ἴμβρο, ὅπου ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος προεξῆρχε στὴ Θεία Λειτουργία, ποὺ τελέστηκε στὸν φερώνυμο Ἱερὸ Ναὸ στὸ χωριό του, τοὺς Ἁγίους Θεοδώρους. «Ἦλθα καὶ πάλιν “εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν”, στὴ δική μου πατρίδα, στὴν Ἴμβρο τῶν προγόνων μας καὶ τῆς καρδιᾶς μας, ἡ ὁποία στοργικὰ περιμένει πάντοτε τὰ ξενητεμένα παιδιά της γιὰ νὰ τὰ σφίξει στὴν ἀγκαλιά της, νὰ σβήσει τὴ νοσταλγία τους γι’ αὐτήν, τώρα δέ, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ ὅτι “ἰδοὺ ζῆ”, ὅτι ξαναγεννιέται, ὅτι ἀνασταίνεται, ὅτι στὰ σοκάκια της παίζουν καὶ φωνάζουν καὶ πάλι μικρὰ παιδιά, ὅτι “ζωὴ πολιτεύεται”. Νὰ τοὺς πεῖ ὅτι ζωντανεύει καὶ παίρνει πνοὴ καὶ συνεχίζει», εἶπε ὁ Ἴμβριος Πατριάρχης, στὴν ὁμιλία του μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα. «Περιμένει τὰ ξενητεμένα παιδιά της ἡ Ἴμβρος μας, ἰδιαιτέρως αὐτὲς τὶς μέρες τοῦ Αὐγούστου, “μὲ τὰ λαμπριάτικα καλοκαιριάσματα”, ὅπως θὰ ἔλεγεν ὁ ποιητὴς (Γ. Δροσίνης), γιὰ νὰ γιορτάσουν μαζί της τὴν Παναγία, αὐτὴν ποὺ σκέπει τὸ πολύπαθο νησί μας ὡς “πλατυτέρα νεφέλης”, τὴν χώρα τοῦ ἀχωρήτου, τὴν ἀρχόντισσα, τὴν παντοβασίλισσα, τὴν παντάνασσα, αὐτὴν ποὺ στέκεται ἀνάμεσα στὸν Κτίστη καὶ στὰ κτίσματα, αὐτὴν ποὺ εἶναι “πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ”, αὐτὴν πού, κατὰ τὸν Σεφέρη, “ἔχει στὰ μάτια της ψηφιδωτὸ τὸν καημὸ τῆς Ρωμιοσύνης”. Γι’ αὐτὸ εἶναι δική μας ἡ Παναγία:  γιατί ξέρει ἀπὸ καημούς!
.           Πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες, ἐδῶ ἦταν “φῶτα καὶ μάτια, ὅλα σβηστά, χύθηκε ἡ νύχτα. Ἀφορεσμένη”, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια του Παλαμᾶ. Καὶ ἡ Διδῶ Σωτηρίου γιὰ τέτοιες περιπτώσεις ἔλεγε: “Τρέχουν τὰ ποτάμια, νερὰ δὲν εἶναι, τῶν ματιῶν μου εἶναι δάκρυα”. Ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ, τώρα ἔχουμε πάλι πατρίδα. Καὶ γιατί τὸ λέγω αὐτό; τὸ λέγω, ξεκινώντας ἀπὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ Εὔη Χριστοφορίδου στὸ χαριτωμένο παιδικὸ βιβλίο μὲ τίτλο “Ὁ Ἀντὶλ ἔχει πατρίδα”. Ἐκεῖ λέγει: “Πατρίδα εἶναι ὅπου μπορεῖ καὶ ἀνθίζει τὸ χαμόγελό σου. Ἔχω πατρίδα γιατί ἔχω καὶ ἐλπίδα”.
.             Λοιπόν, καὶ πάλι δόξα τῷ Θεῷ, ἐδῶ στὴν Ἴμβρο μας, σήμερα μπορεῖ καὶ ἀνθίζει τὸ χαμόγελό μας καὶ πάλι. Γι’ αὐτὸ εἶπα ὅτι τώρα ἔχουμε καὶ πάλι πατρίδα. Ὄχι βέβαια ὅπως τότε ποὺ ἦταν πανέμορφη Κυρά. Μὲ τὰ ὅλα της. Μὲ χιλιάδες ὁμογενεῖς συντοπίτες. Μὲ τὰ πανηγύρια της. Μὲ τὶς ὁλοζώντανες ξωμεριές της. Μὲ τὴ νεολαία της. Καὶ μὲ τὴ φτώχειά της. Τιμημένη καὶ ἀξιοπρεπῆ φτώχεια, ἀλλὰ μὲ πλούσια καρδιά, μὲ αὐτάρκεια, μὲ λιτότητα, μὲ τὸ ἀσκητικὸ ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔστω καὶ χωρὶς λιμάνι τότε. Καὶ χωρὶς ἄσφαλτο στοὺς δρόμους –  χωρὶς δρόμους ἐν πολλοῖς. Χωρὶς ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Χωρὶς νερὸ στὰ σπίτια μας. Χωρὶς πολλὰ αὐτοκίνητα. Μὲ τὰ πόδια ἀνεβοκατέβαινα ἐπὶ δύο χρόνια στὴν Παναγία γιὰ τὴν Κεντρικὴ Σχολή. Ἔτσι μεγαλώσαμε ἐμεῖς οἱ γεροντότεροι. Ἀλλὰ εἴμασταν εὐτυχισμένοι. Ἂς μέναμε ἔτσι, ὅπως τότε, καὶ ἂς μὴν ἐρχόταν ποτὲ ἡ λαίλαπα ποὺ ἦλθε καὶ ὁ τυφὼν ποὺ μᾶς ξερίζωσε. Ἀλλά, δυστυχῶς, κάποια στιγμὴ ἦλθαν καὶ αὐτά. Νὰ ὄψωνται οἱ ὑπαίτιοι.
.           Σήμερα ποὺ ξημέρωσε καὶ πάλι γιὰ μᾶς, τιμοῦμε αὐτοὺς τοὺς λίγους ποὺ εἶχαν τὸ κουράγιο νὰ μείνουν, ποὺ ἔταξαν χρέος νὰ φυλάξουν καὶ μὲ τὰ ὀστᾶ τους ἀκόμη τὴν πατρίδα. Ποὺ ἔζησαν καὶ πέθαναν χωρὶς στήριγμα καὶ ἐλπίδα.
.           Τώρα ἔχουμε ἐλπίδα καὶ ἔχουμε πατρίδα. Καὶ τὴν ἐπισκεπτόμαστε νοσταλγικὰ καὶ αὐτὸν τὸν Αὔγουστο ποὺ εἶναι ὁ μήνας τῶν Ἰμβρίων, ὁ μήνας τῶν παλινοστούντων, ὁ μήνας τῆς ἀναγέννησης, τῆς ἐλπίδας, τῆς πληγωμένης μνήμης”.
Καὶ ὁ Παναγιώτατος συνέχισε:
«Τὸ γλυκόπικρο περιδιάβασμα στὰ δρομάκια τῶν χωριῶν μας γίνεται ὁλοφώτεινο χαμόγελο χαρᾶς καὶ ἱκανοποιήσεως, ὅταν ἀντικρύζουμε τὰ ἀνακαινισμένα σχολεῖα μας, ἐδῶ στὸ χωριό μας καὶ στὰ Ἀγρίδια, τὸ χωριὸ τῶν εὐσεβῶν Ἰμβρίων. Ποιός νὰ μᾶς τὸ ἔλεγε ὅτι ὕστερα ἀπὸ μισὸ αἰώνα σιωπῆς καὶ ἀργίας, ἀδίκως ἐπιβληθείσης, ἡ “καλλίστη τῶν νήσων Ἴμβρος” θὰ εἶχε καὶ πάλι τὴ δυνατότητα νὰ μαθαίνει γράμματα στὰ παιδιά της καὶ νὰ ἐξασφαλίζει τὴν πολιτισμικὴ συνέχειά τους νῦν καὶ ἀεί. Λέγω “καὶ ἀεί”, διότι τὸ γεγονὸς τῆς ἀνέλπιστης μέχρι πρότινος ἐπαναλειτουργίας τῶν σχολείων μας, μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐλπίζουμε, νὰ αἰσιοδοξοῦμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἴμβρος δὲν εἶναι γιὰ πάντα χαμένη ὑποθέσις. Ὄντως, τὰ ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις εἶναι δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ, παρὰ τῷ Ὁποίῳ ἔχουμε μεσίτριαν αὐτὴν ποὺ τὸν γέννησε , αὐτὴν ποὺ τὸν σπαργάνωσε, αὐτὴν ποὺ τὸν ἀγκάλιασε, τὴν βρεφοκρατοῦσα, αὐτὴν ποὺ τὸν θήλασε, τὴν γαλακτοτροφοῦσα, αὐτὴν ποὺ ὡς Βασίλισσα παρέστη ἐκ δεξιῶν του, “ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη”, κατὰ τὴν προφητείαν τοῦ προγόνου της Δαβὶδ τοῦ Προφητάνακτος. Εἶναι μεσίτρια, διότι ὄντως, “πολὺ ἰσχύει δέησις Μητρός, πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου”».

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

 

,

Σχολιάστε

ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὀργισμένος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης δὲν μπορεῖ νὰ κρύψει τὴν ὀργή του γιὰ τὶς πανορθόδοξες ἀντιδράσεις ποὺ δέχεται ἐξ αἰτίας τῆς ἐκ μέρους του ἀνακήρυξης τῶν σχισματικῶν της Οὐκρανίας σὲ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» καὶ γιὰ τὶς ἀντιλήψεις του περὶ τοῦ Πρωτείου. Στὴν ἐπιστολή, τὴν ὁποία ἀνέγνωσε δημοσίᾳ τὴν 11η Ἰουνίου 2019 στὸ τέλος τῆς Συνοδικῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ ἀπεσταλμένος του στὴ Λευκωσία γιὰ τὴ θρονικὴ ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, Μητροπολίτης Γαλλίας Ἐμμανουὴλ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς του εἶναι φανερό.
.                 Στὴν ἐπιστολή του δὲν ὁμιλεῖ γιὰ τὴν ἑορτάζουσα μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, στὴν ὁποία ἀπευθύνεται, οὔτε γιὰ τὴν προσφορά της στὴν Ὀρθοδοξία καὶ στὸ Ἔθνος. Ἀναλύεται κυρίως σὲ ὕμνους πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, μὲ ἕνα ἀλαζονικὸ ὕφος ποὺ καὶ γιὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο εἶναι πρωτοφανές, οἱ δὲ ὑπερβολές του τὸν ὁδηγοῦν σὲ   ἱστορικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς ἀνακρίβειες
.                Ἀναφέρει, μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁ Οἰκ. Πατριάρχης: «Εἴμεθα μεγαλομάρτυς Ἐκκλησία, οὐχὶ τόσον ὡς ἐκ τῶν ἐξωτερικῶν λόγων ἀλλὰ κυρίως διότι ἔχομεν παντοῦ καὶ πάντοτε τὴν εὐθύνην ἔκ τε τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων καὶ ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς καθηγιασμένης πράξεως τῆς Ἐκκλησίας νὰ ὑπηρετῶμεν τὴν ἀλήθειαν μόνην, ἄνευ ὑπολογισμῶν καὶ δευτέρων σκέψεων, ἄνευ ἄλλων ἰταμῶν συμφερόντων καὶ ἀναξιοπρεπῶν σκοπιμοτήτων. Εἴμεθα ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ γεννήσασα πάσας τὰς νεωτέρας τοιαύτας, ἡ διασώσασα καὶ διασώζουσα καὶ τὸ ὑμέτερον ἐκ τῆς Γ΄ ἐν Ἐφέσῳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καθεστὼς αὐτοκεφαλίας, ἡ ἔχουσα τὴν ὑποχρέωσιν προνοίας πάσης ἄλλης Ἐκκλησίας, τῶν τε ἀδελφῶν Πρεσβυγενῶν καὶ τῶν θυγατέρων νεωτέρων τοιούτων, τῶν ἐκ τοῦ ἡμετέρου Κανονικοῦ σώματος ἐν κόποις, ἐν στερήσεσιν, ἐν θλίψει, πλὴν μετ’ ἐνδιαφέροντος καὶ προνοίας ἀπογαλακτισθεισῶν, διὰ νὰ ἔχωσι τὴν ἰδικήν των ἐσωτερικὴν αὐτοτέλειαν».
.                 Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης γράφει στὴν ἐπιστολή του καὶ ἄλλα: «Ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία εἶναι ἡ “κοινὴ Μήτηρ τῶν ὅλων καὶ προνοητής”». Καὶ συνεχίζει: «Λυπούμεθα δὲ ὅτι ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἐπαναλαμβάνωμεν τὰ αὐτονόητα καὶ τὰ καθεστῶτα ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, πλὴν ἀναγκαζόμεθα διότι ἐκ τῶν ποιμαντικῶν ὑποχωρήσεων καὶ μάλιστα ἐν ἡμέραις ζοφεραῖς τῆς ἱστορίας, ἡ ἡμετέρα παθητικὴ καὶ εὐγενὴς στάσις, ἡ κοσμιότης ἡμῶν ἔναντι ποιᾶς τινὸς ψευδωνύμου, ὡς ἐφάνη τελικῶς, Πανορθοδόξου ἑνότητος, ἐθεωρήθησαν ὅτι ἐπελέξαμεν τὴν παραίτησιν τοῦ Θρόνου ἡμῶν ἐκ τῶν εὐθυνῶν μεθ’ ὧν ἐκόσμησεν αὐτὸν ἡ Ἐκκλησία, ἀλλ’ οὐχί. Ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, εἰς πεῖσμα καὶ καταισχύνην τοῦ μισοκάλου καὶ ἀντιδίκου πνεύματος καὶ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ἐμπνεομένων εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν θὰ ζῆ ἑδραῖον καὶ ἀμετακίνητον καὶ τιμαλφέστερον καὶ ἁγιώτερον τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Γένους καὶ τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ Μήτηρ καὶ ποτνία (Σημ. γρ. Κατὰ Ἀπίωνα: Δέσποινα, Κυρία, Βασίλισσα) ἐν Ἐκκλησίαις». Καὶ συνεχίζει στὸ ἴδιο ὕφος: «Ἐν Κωνσταντινουπόλει δὲν εὑρίσκεται συντονιστικόν τι ὄργανον ὑπὸ τύπον χοράρχου ἀλλ’ αὐτὴ αὕτη ἡ ἀγαπῶσα καρδία καὶ ὁ πολυμήχανος νοῦς τῆς Ὀρθοδοξίας». Πρὸς τὸ τέλος τῆς ἐπιστολῆς τονίζει ὅτι τὸ Φανάρι ζεῖ, «διότι ἔχει τὰς εὐχὰς τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῶν ἁγίων Συνόδων, αἵτινες ἀπέδωκαν αὐτῷ ἱερὰς ἀπαραβιάστους καὶ ἀδιαπραγματεύτους προνομίας διακονίας».

.                 Σχόλια ἐπὶ τῶν γραφομένων ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.

.                 Πρῶτον, τὸ πῶς ὑπηρετεῖ τὸ Φανάρι καὶ ὁ ἴδιος τὴν Ἐκκλησία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφήσει τοὺς ἄλλους νὰ τὸ κρίνουν. Ὁ αὐτοέπαινος δὲν εἶναι ἀπολογία, ὅταν μάλιστα περιλαμβάνεται σὲ εὐχετήρια ἐπιστολή…
.                 Δεύτερον, ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ πορευόμαστε σύμφωνα μὲ τοὺς Θείους καὶ Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν καθαγιασμένη Πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοὶ ΠΟΥΘΕΝΑ δὲν ἀναφέρονται σὲ παπικὸ Πρωτεῖο τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως καὶ ΠΟΤΕ δὲν ἀνετέθη στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἡ ὑποχρέωση τῆς προνοίας τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, Πρεσβυγενῶν καὶ νεωτέρων. ΠΟΤΕ δὲν τοῦ ἀπέδωσαν «ἱεράς, ἀπαραβιάστους καὶ ἀδιαπραγματεύτους προνομίας διακονίας».
.                 Τρίτον, κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία καὶ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο μεγαλομάρτυρες Ἐκκλησίες εἶναι ΟΛΕΣ οἱ Ἐκκλησίες, ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι. ΟΛΕΣ ἔχουν περάσει διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου, ΟΛΕΣ ἔχουν τοὺς Μάρτυρές τους. Καὶ εἶναι λάθος νὰ θίγεται συνεχῶς ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ὅλων ἡ μητέρα Ἐκκλησία. Μητέρα Ἐκκλησία εἶναι αὐτὴ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ἀκολούθησαν τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ τῆς Ἀντιοχείας. Ἡ ἄσημη πόλη τοῦ Βυζαντίου ἔλαβε τὴν αἴγλη της, ὅταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος τὴν κατέστησε   πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους καὶ ἐξελίχθηκε στὴ Νέα Ρώμη.
.                 Τέταρτον, εὑρισκόμενος σὲ ἀλλόθρησκη χώρα μὲ σουλτανικὴ νοοτροπία καὶ ὄντας στὸ κέντρο τῆς γεωπολιτικῆς δίνης ΟΥΔΕΙΣ μπορεῖ νὰ πιστεύσει ὅτι «ὑπηρετεῖ τὴν ἀλήθεια μόνη ἄνευ ὑπολογισμῶν καὶ δευτέρων σκέψεων».
.                 Πέμπτον, εἶναι ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ γιὰ ὁποιονδήποτε Χριστιανὸ καὶ πολὺ περισσότερο γιὰ τὸν Πατριάρχη νὰ ἐξαπολύει χωρὶς νὰ ἀναφέρει ΚΑΝΕΝΑ στοιχεῖο τὴν ὕβρη, ὅτι ὅσοι δὲν ἀκολουθοῦν τὴν ἄποψή του καὶ τὶς ἐνέργειές του ὑπακούουν σὲ «ἰταμὰ συμφέροντα καὶ ἀναξιοπρεπεῖς σκοπιμότητες». Ἡ ἐξαπόλυση μίας τέτοιας ὕβρης ἀνήκει στὴ σφαίρα τῆς πολιτικῆς σκοπιμότητος, ὄχι στὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Ἕκτον, ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία ἔχει πικρὴ ἐμπειρία ἀπὸ τὴν «παθητικὴ καὶ εὐγενῆ στάση» τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Εὐγενὴς εἶναι ἡ στάση του πρὸς τοὺς ἰσχυρότερούς του κατὰ τὴν κοσμικὴ ἔννοια, πρὸς τοὺς προέδρους Τρὰμπ καὶ Ἐρντογάν, πρὸς τὸν Πάπα. Πρὸς ὅσους θεωρεῖ κατωτέρους του εἶναι ἀμείλικτος.
.                 Ἕβδομον, ὅλοι οἱ Ἕλληνες εὐχόμεθα νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ πρόγνωσή του, ὅτι ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία θὰ ζεῖ ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Ἡ Ἐκκλησία θὰ ζεῖ ὁπωσδήποτε, μακάρι καὶ τὸ Φανάρι. Σεβαστὴ λοιπὸν ἡ πίστη τοῦ Πατριάρχου, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσει δὲν χρειάζονται οἱ ἀλαζονικὲς πεποιθήσεις καὶ οἱ ἡγεμονικὲς συμπεριφορές. Οὔτε ἡ μετατροπή του σὲ κοσμικὸ ὀργανισμό, τύπου Βατικανοῦ.
.                 Ὄγδοο, ὁ μακαριστὸς Πατριάρχης Δημήτριος εἶχε δηλώσει ὅτι γιὰ νὰ ἐνεργήσει τὸ Φανάρι ΠΟΤΕ δὲν στηρίζεται σὲ φῆμες. Σημειώνεται ὅτι ὁ σημερινὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχου στήριξε ΟΛΗ τὴν πολεμική του σὲ βάρος τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σὲ ἀνυπόστατες φῆμες….
.                 Ἔνατο, ὁ Πατριάρχης θὰ ἔπρεπε νὰ διευκρινίσει τὴν καταλαλιά του, πὼς «εἰς πεῖσμα καὶ καταισχύνην τοῦ μισοκάλου καὶ ἀντιδίκου πνεύματος καὶ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ἐμπνεομένων» τὸ Πατριαρχεῖο θὰ ἐπιζήσει. Ἂν ἐννοεῖ τὸ Ἰσλάμ, αὐτὸ ὅλους ἀπειλεῖ. Ἂν ἐννοεῖ τοὺς Ρώσους, ὀφείλει νὰ τὸ ἐξηγήσει. Πολὺ περισσότερο νὰ ἐξηγήσει ἂν ἐννοεῖ ὅλους ὅσοι διαφωνοῦν μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία. Αὐτοὶ εἶναι ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζουν τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας ὡς κανονικὴ Ἐκκλησία; Καὶ «δὲν ἐμπνέονται ἀπὸ τὸ μισόκαλο καὶ ἀντίδικο πνεῦμα….» οἱ κάποιες χιλιάδες ποὺ ἐγκρίνουν τὴν ἐνέργειά του;
.                 Δέκατο, χαρακτηρίζει ὁ κ. Βαρθολομαῖος «ψευδώνυμη» τὴν Πανορθόδοξη ἑνότητα. Ὁ ἴδιος ἀλλοῦ γράφει ὅτι ἔχει τὴν εὐθύνη αὐτῆς τῆς ἑνότητας… Ψευδώνυμη γιατί; Ἐπειδὴ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί του; Ὅσο καὶ ἂν οἱ ταγοὶ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐκεῖνος, δείχνουν κοσμικὴ ἀλαζονεία καὶ ἔχουν μακιαβελικὲς βλέψεις νὰ ἡγηθοῦν τῆς Ὀρθοδοξίας, στὴν περίπτωση τῆς Οὐκρανίας εἶναι σὲ θέση ἄμυνας καὶ ἔχουν δίκιο. Τὸ δίκιο τοὺς τὸ ἀναγνωρίζει ἐπὶ ἑνάμισυ αἰώνα καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὸ καθεστὼς ποὺ ἔχει ἐπιβάλει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἀφοῦ κάθε κράτος πρέπει νὰ ἔχει τὴν αὐτοκεφαλία του, γιατί ὁ κ. Βαρθολομαῖος δὲν ἀναγνωρίζει τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σὲ ΟΛΗ τὴν Ἑλλάδα; Ὅσο τὸ Πατριαρχεῖο ἔχει μοιράσει ἐκκλησιαστικὰ τὴν Ἑλλάδα σὲ ἕξι κομμάτια (Κρήτη, Δωδεκάνησος, Νέες Χῶρες, Ἅγιον Ὄρος, Πάτμος, Αὐτοκέφαλη) δὲν δικαιολογεῖται ὁ Πατριάρχης νὰ ὁμιλεῖ γιὰ τὴν Οὐκρανία. Σημειώνεται ὅτι στὴν Οὐκρανία πιστοὶ στὴν ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Κανονικὴ Ἐκκλησία εἶναι ἄνω τοῦ 70%, παρὰ τὴν καταπίεση ποὺ ὑφίστανται.
.                 Μητροπολίτης ποὺ διάβασε τὴν πατριαρχικὴ ἐπιστολὴ ἦταν πολὺ πικραμένος καὶ μᾶς εἶπε: «Ἂν συμπεριφέρεται τόσο προσβλητικὰ καὶ ἀλαζονικὰ στοὺς δικούς του ἀνθρώπους, ἀντιλαμβάνομαι πῶς συμπεριφέρεται στοὺς ὑπόλοιπους καὶ καταλαβαίνω γιατί δὲν ἔχει πουθενὰ συμπάθεια. Πολλοὶ Ἀρχιερεῖς στὴν Ἑλλάδα φοβοῦνται τὸν κ. Βαρθολομαῖο, ἄλλοι ἁπλῶς τοῦ δείχνουν σεβασμό, μερικοὶ μίαν ἐπιφανειακὴ ὑποτέλεια, ὅμως ΟΛΟΙ τὸν ἔχουν ζυγίσει καὶ μετρήσει καὶ γνωρίζουν ποιὸς πράγματι εἶναι».

,

Σχολιάστε

ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

ρντογν κα σχίσμα προβληματίζουν τ Φανάρι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Μέρος 1ο

.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προβληματίζεται μὲ τὶς δυσκολίες ποὺ προκαλεῖ στὴ λειτουργία του καὶ στὴ ζωὴ τῆς ἐναπομένουσας στὴν Τουρκία ρωμαίικης κοινότητας ἡ κυβέρνηση Ἐρντογάν, καθὼς ἐπίσης καὶ μὲ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 24 Μαρτίου καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μίλησε γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς στὴ γείτονα χώρα. «Ζοῦμε μὲ δυσκολίες καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ παρόν. Οἱ δυσκολίες αὐτὲς εἰς τὸ πρόσφατον ἀκόμη παρελθὸν ἦσαν πολὺ μεγάλες, ἦσαν ἀνυπέρβλητες», τοὺς εἶπε καὶ προσέθεσε: «Αὐτὲς οἱ δυσκολίες κατά τινα τρόπον ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὅταν καὶ ἐμεῖς, οἱ Ρωμιοί, καὶ οἱ ἄλλες μειονότητες ποὺ ζοῦν ἐδῶ, γιὰ ἕξι χρόνια τώρα στερούμεθα τοῦ αὐτονοήτου δημοκρατικοῦ δικαιώματός μας νὰ διεξαγάγουμε ἐκλογὲς γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε τὰ διοικητικὰ σώματα τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ τῶν λοιπῶν εὐαγῶν ἱδρυμάτων μας. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία κατάφωρος ἀδικία γιὰ τοὺς μὴ μουσουλμάνους κατοίκους αὐτῆς τῆς Πόλεως, αὐτῆς τῆς χώρας; Γιατί νὰ ὑφιστάμεθα αὐτὴ τὴν διάκρισι;».
.            Ἐνδεικτικὸ τῆς καταπίεσης ποὺ ὑφίσταται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση εἶναι τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα στὶς 16 Μαρτίου, τοῦ Νίκ. Μαγγίνα, προσωπικοῦ φωτορεπόρτερ τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ στελέχους τοῦ Πατριαρχείου τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του. Τὸ ἄρθρο εἶναι προσεκτικὰ γραμμένο, ὅπως ὅλα τὰ Φαναριώτικα κείμενα. Ἀναφέρεται στὸ παζάρι Ἐρντογάν, τὸν ὁποῖο ἀναφέρει σκέτα «πρόεδρο», νὰ ἀνταλλάξει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης μὲ τὴν λειτουργία στὴν Ἀθήνα τοῦ κτισμένου ἐπὶ βυζαντινῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας «τεμένους τῆς κατάκτησης» (Φετιχιὲ τζαμί).
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Μαγγίνας σημειώνει, προφανῶς μὲ σαφῆ ἐξουσιοδότηση, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο «δὲν θὰ ἤθελε γιὰ τὴν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς νὰ τεθεῖ ὁποιοδήποτε θέμα ἀνταλλάγματος». Ὅμως στὴ συνέχεια γράφει: «Στὴν περίπτωση ποὺ παραχωρεῖτο τὸ Φετιχιὲ τῆς Ἀθήνας σὲ μουσουλμανικὴ χρήση, τότε ἡ Μονὴ Παμμακαρίστου, μετέπειτα τέμενος τοῦ Φετιχιὲ καὶ σήμερα μουσεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ, σὲ ἀντιστάθμισμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὀρθόδοξη λατρεία στὴν Κωνσταντινούπολη»… Διερωτᾶται κανείς: Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνταλλαγή; Δὲν εἶναι συναλλαγή;…
.         Σημειώνεται ὅτι ἐνῶ ὁ Ἐρντογὰν ἀπειλεῖ ὅτι θὰ μετατρέψει σὲ τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ὁ κ. Μαγγίνας κάνει καὶ δεύτερη πρόταση ἀνταλλαγῆς: «Ἐὰν δὲν εὐοδοῦται αὐτὸ (Σημ. γρ. Ἡ Μονὴ τῆς Παμμακαρίστου) νὰ ἀνοίξει ὡς ὀρθόδοξος ναός, μία ἄλλη σκέψη θὰ ἦταν νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία (Σήμ. γρ. Σὲ ἀνταλλαγὴ πρὸς τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας) ὁ δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία Ναὸς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ αὐτὸν νὰ ἀποτελεῖ, κατὰ καιρούς, ἀντικείμενο μεγάλης συζήτησης, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία γιὰ ὁρισμένες ἔστω ἑορτές». Τὸ ἄρθρο του ὁ κ. Μαγγίνας τὸ τελειώνει γράφοντας πὼς οἱ σκέψεις του αὐτὲς περὶ ἀνταλλαγῆς «ἴσως δώσουν στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν τὴν ἀφορμὴ μίας διαφορετικῆς προσέγγισης τῆς πρότασης γιὰ τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας». Ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχικὸ Μέγαρο οὐδὲν δημοσιοποιεῖται χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Μαγγίνας εἶναι τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφοσίωσης πρόσωπο, τὸ ἄρθρο ἔχει τὴ σημασία του.
.         Νομίζω ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, μετὰ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, ποὺ τὸ Φανάρι παρεμβαίνει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ στὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ καὶ ζητεῖ, ἔστω ἐμμέσως, ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ παζαρέψει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἢ ναοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴ λειτουργία στὴν Ἑλληνικὴ πρωτεύουσα τοῦ τζαμιοῦ – συμβόλου τῆς ἅλωσης τῆς Βασιλεύουσας καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῶν Ἑλλήνων στοὺς Ὀθωμανούς.
.         Ἡ πρόταση ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι τυχαία. Ὁ κ. Μαγγίνας οὔτε μόνος του ἐνήργησε, οὔτε ξαφνικὰ τοῦ ἦρθε ἡ ἔμπνευση νὰ προτείνει «στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν» τὸ ἄνοιγμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀπολύτως ἀνισοβαρὲς ἀντάλλαγμα. Ἂν γινόταν παζάρι –σημειώνεται ὅτι πάγια ο λληνικς κυβερνήσεις ποστηρίζουν πς δν χωρε παζάρι γι τ νοιγμα τς Σχολς τς Χάλκης, γιατί ατ εναι θέμα νθρωπίνων δικαιωμάτωνμόνο τ νοιγμα στν ρθόδοξη λατρεία τς γίας Σοφίας στν Κωνσταντινούπολη θ μποροσε ν συζητηθε γι τ νοιγμα το Φετιχι τζαμιο στν θήνα.

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΥΠΕΡ ΠΑΣΑΝ ΑΛΛΗΝ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗΝ ἢ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΝ ΙΣΧΥΝ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο
ἔχει ἀφήσει τὴ σφραγίδα του στὸν πνευματικὸ πολιτισμὸ

Ἰσμήνη Χαραλαμποπούλου
ΠΗΓΗ: protothema.gr, 29.03.19

.             «Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἀφήσει τὴ σφραγίδα του στὸν πνευματικὸ πολιτισμὸ καὶ παραμένει φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον», τόνισε στὴν ὁμιλία του ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας Βλαχερνῶν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης
.         Στὸν κατάμεστο ἀπὸ προσκυνητὲς Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν χοροστάτησε, σύμφωνα μὲ παλαιὸ ἔθιμο, σήμερα, κατὰ τὴν Ἱ. Ἀκολουθία τῆς Γ´ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Ἀμέσως μετά, σὲ ὁμιλία του στὴν Κοινοτικὴ Αἴθουσα, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀναφέρθηκε στὴ σημερινὴ τέλεση τῆς Ἀκολουθίας τῶν Χαιρετισμῶν στὸν ἱστορικὸ Ναὸ τῆς Παναγίας καὶ τὸ Ἁγίασμα τῶν Βλαχερνῶν, στὸν τόπο ὅπου γιὰ πρώτη φορὰ ἐψάλη ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος. Τόνισε δὲ ὅτι «τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἀφήσει τὴν σφραγίδα του στὴν ἱστορία τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ παραμένει φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον».
.           «Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, τὸ ἔξοχον αὐτὸ μνημεῖον πίστεως, θεολογίας, ποιητικῆς ἐμπνεύσεως καὶ ἐκφραστικῆς τέχνης, εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένος μὲ αὐτὸν ἐδῶ τὸν ἱερὸν τόπον. Γνωρίζετε, ὅτι τὸ ἔτος 626 ἀπετράπη ἡ ἅλωσις τῆς Πόλεως ὑπὸ τῶν Ἀβάρων, μὲ τὴν βοήθειαν τῆς Θεοτόκου, ὅταν ὁ Πατριάρχης Σέργιος περιέφερε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας Βλαχερνίτισσας εἰς τὰς ἐπάλξεις κατὰ μῆκος τοῦ τείχους. Μὲ ἀφορμὴν αὐτὸ τὸ θαυμαστὸν γεγονὸς συνετέθη ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ὁ ὁποῖος ἐψάλη διὰ πρώτην φορὰν ἐντὸς τοῦ ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν».
.           Ὁ Παναγιώτατος ἀναφέρθηκε στὴν ἱστορία τοῦ ἀρχικοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος καταστράφηκε ἀπὸ πυρκαγιὰ τὸ 1434, καὶ στὰ ἱερὰ λείψανα ποὺ φυλάσσονταν σὲ αὐτόν, καθὼς καὶ στὰ παρακείμενα Ἀνάκτορα τῶν Βλαχερνῶν, τὸ Νέον Παλάτιον, ποὺ ὑψώνονταν ἐπὶ τοῦ ἕκτου Λόφου τῆς Βασιλεύουσας. Στὰ μέσα τοῦ 19ου αἰώνα ἡ συντεχνία τῶν Γουναράδων ἀγόρασε τὸ διασωθὲν Ἁγίασμα καὶ ἀνήγειρε τὸν σημερινὸ μικρὸ Ναό, ὁ ὁποῖος κατὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1955 ὑπέστη μεγάλες καταστροφές, γιὰ νὰ ἐπισκευασθεῖ τὸ 1960. Καὶ τόνισε: «Καθημερινὰ εἰς τὸ Φανάρι, εἰς τὸ Κέντρον τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας, προσκυνοῦνται καὶ θαυματουργοῦν αἱ πάνσεπτοι εἰκόνες τῆς Παναγίας τῆς Παμμακαρίστου καὶ τῆς Παναγίας τῆς Φανερωμένης, καὶ κρατεῖται ὑψηλὰ ἡ φιλοτιμία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους. Ὁμολογεῖται ὀρθοδόξως ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως, τηρεῖται μὲ εὐλάβειαν ἡ λειτουργικὴ παράδοσις, ἡ κανονικὴ τάξις καὶ τὸ σταυροαναστάσιμον ἦθος, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἀκλονήτου θεμελίου τῆς Θεολογίας, ἡ ὁποία, ὡς ἐλέχθη προσφυέστατα, “εἶναι ἡ δύναμις τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ πᾶσαν ἄλλην, διπλωματικὴν ἢ οἰκονομικὴν ἰσχύν”. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἔχει ἀφήσει τὴν σφραγίδα του εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ παράγη πολιτισμὸν καὶ νὰ παραμένη φωτεινὸς φάρος καὶ ἐλπὶς διὰ τὸ μέλλον. Κατ νθρωπον ποτελε «στορικν παράδοξον», κατ Θεόν, μως, εναι «συνεχς θαμα», μὲ τὴν εὐδοκίαν τοῦ θεμελιωτοῦ καὶ ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας καὶ πάντων τῶν Ἁγίων».
.           Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης σημείωσε ὅτι μὲ τὴν ἔννοια αὐτή, τὸ πνεῦμα τοῦ «ἔνδοξου Βυζαντινισμοῦ» τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη, «ὁ τρόπος τοῦ βίου τὸν ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ καὶ ἐκφράζει ὁ ναὸς τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν καὶ ἡ ἀκλόνητος ἐμπιστοσύνη τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, εἶναι καὶ σήμερον παρουσία ζῶσα καὶ ζωοποιός».

[…]

 

 

,

Σχολιάστε

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ «ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ»

Μήνυμα το Βαρθολομαίου σ σους μφισβητον τ Φανάρι

Ἀποδέκτες, τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας
γιὰ τὴ στάση του στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας,
ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας

Ρεπορτὰζ
Ἀντώνης Τριανταφύλλου
18.03.2019

.             Σαφὲς μήνυμα σὲ ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας, τὰ δικαιώματα καὶ τὰ προνόμια τῆς πρωτόθρονης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης ἔστειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνήμερα τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. «Ἔναντι τῶν ὅποιων ἀμφισβητήσεων τῶν δικαίων καὶ προνομίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου προβάλλουμε τὴν καθαγιασμένη πράξη, τάξη καὶ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας», εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος στοὺς ἑκατοντάδες πιστοὺς ἀπὸ τὴ ρωμαίικη κοινότητα τῆς Πόλης, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου, ποὺ ἐκκλησιάστηκαν στὸ κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
.             Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μνημόνευσε κανονικά τοὺς προκαθημένους καὶ τῶν 15 Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Τὸ μήνυμά του στὸ κήρυγμά του ἦταν σαφές: Ἀπευθύνθηκε μὲ καυστικὸ τρόπο τόσο στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετώπισε τὴν ἀπονομὴ τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία ὅσο καὶ στὴ στάση ἄλλων αὐτοκέφαλων Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως αὐτὴ τῆς Ἀλβανίας. Ὅλα τὰ νεοπαγῆ Πατριαρχεῖα (Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας) καὶ οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες (Ἀθηνῶν, Βαρσοβίας, Τιράνων καὶ Πρέσοφ) λαβαν τν Τόμο τς Ατοκεφαλίας τους μόνο μ τν πογραφ το Κωνσταντινουπόλεως, σήμερα ὅμως πολλὲς διερωτῶνται πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ χορηγήσει μονομερῶς Τόμο Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες γνωρίζουν τὴν πηγὴ τῆς ἀνεξαρτησίας τους, παρ’ ὅλα αὐτὰ ἀντιδροῦν στὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, προκαλεῖ εὔλογα ἐρωτήματα ποιὰ μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ πραγματικὰ κίνητρα ποὺ ἐκπορεύονται ἀπὸ τὴ στάση τὴν ὁποία τηροῦν ἀπέναντι στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὸ Κίεβο.

[…]

 

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«Η ΑΣΚΗΣΙΣ ΩΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΣ ΑΠΟ ΤΟ “ΕΜΟΝ” ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης» [Λόγος Κατηχητήριος ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2019)]

Λόγος Κατηχητήριος
ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2019)

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

.             Χάριτι τοῦ πανδώρου Θεοῦ, ἐφθάσαμεν καί ἐφέτος εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, εἰς τό στάδιον τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, διά νά καθάρωμεν ἑαυτούς, συνεργοῦντος τοῦ Κυρίου, ἐν προσευχῇ, ἐν νηστείᾳ καί ταπεινώσει, καί νά εὐτρεπισθῶμεν πρός ἔνθεον βίωσιν τῶν σεπτῶν Παθῶν καί ἑορτασμόν τῆς λαμπροφόρου Ἐγέρσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
.             Μέσα εἰς ἕνα κόσμον πολλαπλῶν συγχύσεων, ἡ ἀσκητική πεῖρα τῆς Ὀρθοδοξίας ἀποτελεῖ τιμαλφέστατον πνευματικόν κεφάλαιον, ἀνεξάντλητον πηγήν θεογνωσίας καί ἀνθρωπογνωσίας. Ἡ εὐλογημένη ἄσκησις, τό πνεῦμα τῆς ὁποίας διαποτίζει σύνολον τόν καθ᾿ ἡμᾶς τρόπον τοῦ βίου, – «Ἀσκητισμός εἶναι ὁλόκληρος ὁ Χριστιανισμός»-, δέν ἀποτελεῖ προνόμιον τῶν ὀλίγων ἤ τῶν ἐκλεκτῶν, ἀλλά «ἐκκλησιαστικόν γεγονός», κοινόν ἀγαθόν, κοινήν εὐλογίαν, καί κοινήν κλῆσιν διά πάντας ἀνεξαιρέτως τούς πιστούς. Οἱ ἀσκητικοί ἀγῶνες δέν εἶναι, βεβαίως, αὐτοσκοπός, δέν ἰσχύει ἡ ἀρχή «ἡ ἄσκησις διά τήν ἄσκησιν». Ὁ στόχος εἶναι ἡ ὑπέρβασις τοῦ ἰδίου θελήματος καί τοῦ «φρονήματος τῆς σαρκός», ἡ μετάθεσις τοῦ κέντρου τῆς ζωῆς ἀπό τήν ἀτομικήν ἐπιθυμίαν καί τό «δικαίωμα» εἰς τήν «οὐ ζητοῦσαν τά ἑαυτῆς» ἀγάπην, κατά τό βιβλικόν, «μηδείς τό ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλά τό τοῦ ἑτέρου ἕκαστος»[1].
.             Αὐτό τό πνεῦμα κυριαρχεῖ καθ᾿ ὅλην τήν μακράν ἱστορικήν πορείαν τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἰς τό Νέον Μητερικόν συναντῶμεν μίαν ὑπέροχον περιγραφήν αὐτοῦ τοῦ ἤθους τῆς παραιτήσεως ἀπό τό «ἐμόν» ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης: «Παρέβαλόν ποτε σκητιῶται τῇ ὁσίᾳ Σάρρᾳ, ἡ δέ παρέθηκεν αὐτοῖς κανίσκιον μετά χρειῶν˙ οἱ δέ γέροντες ἀφέντες τά καλά, ἔφαγον τά σαπρά. Εἶπε δέ αὐτοῖς ἡ τιμία Σάρρα˙ “ὄντως ἐν ἀληθείᾳ, σκητιῶταί ἐστε”»[2] . Αὐτή ἡ κατανόησις καί ἡ θυσιαστική χρῆσις τῆς ἐλευθερίας εἶναι ξένη πρός τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, τό ὁποῖον ταυτίζει τήν ἐλευθερίαν μέ ἀτομικάς διεκδικήσεις καί δικαιωματισμόν. Ὁ σύγχρονος «αὐτόνομος» ἄνθρωπος δέν θά ἔτρωγε τούς σαπρούς καρπούς, ἀλλά τούς καλούς, καί θά ἦτο βέβαιος ὅτι τοιουτοτρόπως ἐκφράζει καί χρησιμοποιεῖ αὐθεντικῶς καί ὑπευθύνως τήν ἐλευθερίαν του.
.             Εἰς τό σημεῖον αὐτό εὑρίσκεται ἡ ὑψίστη ἀξία τῆς ὀρθοδόξου θεωρήσεως τῆς ἐλευθερίας διά τόν σύγχρονον ἄνθρωπον. Πρόκειται περί μιᾶς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία δέν ἀπαιτεῖ ἀλλά μοιράζεται, δέν διεκδικεῖ ἀλλά θυσιάζεται. Ὁ ὀρθόδοξος πιστός γνωρίζει ὅτι ἡ αὐτονομία καί αὐτάρκεια δέν ἀπελευθερώνουν τόν ἄνθρωπον ἀπό τόν κλοιόν τοῦ ἐγώ, τῆς αὐτοπραγματώσεως καί τῆς αὐτοδικαιώσεως. Ἡ ἐλευθερία, «ᾗ Χριστός ἡμᾶς ἠλευθέρωσεν»[3] , ἐνεργοποιεῖ τάς δημιουργικάς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, πραγματώνεται ὡς ἄρνησις τοῦ αὐτοεγκλεισμοῦ, ὡς ἀπροϋπόθετος ἀγάπη καί κοινωνία τῆς ζωῆς.
.             Τό ὀρθόδοξον ἀσκητικόν ἦθος δέν γνωρίζει διχασμούς καί δυϊσμούς, δέν ἀπορρίπτει τήν ζωήν, ἀλλά τήν μεταμορφώνει. Ἡ δυϊστική θεώρησις καί ἀπόρριψις τοῦ κόσμου δέν εἶναι χριστιανική. Ὁ γνήσιος ἀσκητισμός εἶναι φωτεινός καί φιλάνθρωπος. Εἶναι χαρακτηριστικόν τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας, ὅτι ἡ περίοδος τῆς νηστείας εἶναι διαποτισμένη ἀπό σταυροαναστάσιμον χαράν. Καί οἱ ἀσκητικοί ἀγῶνες τῶν ὀρθοδόξων, ὅπως καί συνολικῶς ἡ καθ᾿ ἡμᾶς πνευματικότης καί ἡ λειτουργική ζωή, ἀναδίδουν τό ἄρωμα καί τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Σταυρός εὑρίσκεται εἰς τό κέντρον τῆς ὀρθοδόξου εὐσεβείας, δέν εἶναι ὅμως τό τελικόν σημεῖον ἀναφορᾶς τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό εἶναι ἡ ἀνεκλάλητος χαρά τῆς Ἀναστάσεως, ὁδόν πρός τήν ὁποίαν ἀποτελεῖ ὁ Σταυρός. Κατά ταῦτα, καί εἰς τήν περίοδον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ βιωματική πεμπτουσία τῶν Ὀρθοδόξων παραμένει ὁ πόθος τῆς «κοινῆς ἀναστάσεως».
.             Εὔχεσθε καί προσεύχεσθε, τιμιώτατοι ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, νά ἀξιωθῶμεν, ἄνωθεν ἐπινεύσει καί ἀρωγῇ, πρεσβείαις δέ τῆς Ἁγιοπρώτου Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων, νά διατρέξωμεν χριστοπρεπῶς καί χριστοτερπῶς τόν δόλιχον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀσκοῦντες μετ᾿ εὐφροσύνης, ἐν ὑπακοῇ πρός τόν κανόνα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως, τό «κοινόν ἄθλημα» τῆς παθοκτόνου νηστείας, προσκαρτεροῦντες τῇ προσευχῇ, βοηθοῦντες τοῖς πάσχουσι καί τοῖς ἐν ἀνάγκαις, συγχωροῦντες ἀλλήλοις καί «ἐν παντί εὐχαριστοῦντες»[4], διά νά προσκυνήσωμεν εὐσεβοφρόνως τά «Ἅγια καί Σωτήρια καί Φρικτά Πάθη» καί τήν ζωηφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾯ ἡ δόξα καί τό κράτος καί ἡ εὐχαριστία εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ,βιθ´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

 

—————-

[1] Α´ Κορ. ι´, 24.
[2] Π. Β. Πάσχου (ἐπιμ.), Νέον Μητερικόν (Ἀθῆναι, ἐκδ. Ἀκρίτας, 1990), 31.
[3] Γαλ. ε´, 1.
[4] Πρβλ. Θεσσ. ε´, 18.

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

,

Σχολιάστε