Ἄρθρα σημειωμένα ὡς οἰκουμενικοὶ διάλογοι

ΠΡΟΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ. ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΘΑ ΕΠΙΛΥΘΟΥΝ!

Βαρθολομαῖος:
Στὰ ἑπόμενα χρόνια θὰ ὑπάρξει σημαντικὴ πρόοδος
στὸν διάλογο τῶν Ἐκκλησιῶν

τῆς ἐφημ. «ΕΘΝΟΣ», [20/7, 22:06]

.               Τὴν πεποίθηση, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ συνεχίσει τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, κυρίως μὲ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία, καὶ ὅτι στὰ ἑπόμενα χρόνια θὰ ὑπάρξει σημαντικὴ πρόοδος», ἐκφράζει σὲ συνέντευξη ποὺ παραχώρησε στὴν ἰταλικὴ ἐφημερίδα La Repubblica ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος.
.               Σὲ ἐρώτηση ἀναφορικὰ μὲ τὴν πρόοδο, ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει ἐπιτελεσθεῖ στὸν Οἰκουμενικὸ Διάλογο μέχρι τοὺς ἑορτασμοὺς τῆς ἐπετείου τῶν δεκαεπτὰ αἰώνων ἀπὸ τὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἔχουν ὁρισθεῖ γιὰ τὸ 2025, συμπληρωματικὰ ἐπισημαίνει: «Δὲν θὰ ἦταν σοφὸ νὰ θέσουμε χρονικὰ ὅρια στὸν διάλογό μας, δὲν μποροῦμε νὰ ἐργαζόμαστε μὲ κοσμικὰ κριτήρια καὶ κανόνες. Πιστεύουμε ὅτι ὀφείλουμε νὰ συνομιλοῦμε μὲ εἰλικρίνεια, αἴσθημα ἀγάπης, νὰ προσευχόμαστε πολὺ καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅταν Ἐκεῖνος τὸ θελήσει [Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΑΝ Ἐκεῖνος τὸ θελήσει. Ἂς μὴ προεξοφλεῖται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀλαζονία ἡ θέληση τοῦ Θεοῦ. Ἂς Τοῦ παραχωρηθεῖ τὸ δικαίωμα νὰ ἔχει κι Ἐκεῖνος …μιὰ γνώμη ἐπὶ τοῦ θέματος…!!], θὰ προχωρήσουμε στὴν ἐπίλυση τῶν διαφορῶν μας καὶ στὴν ποθητὴ ἑνότητα» [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Γιὰ καλύτερα ἀποτελέσματα μποροῦμε νὰ φέρουμε τὶς διαφορές «μας» νὰ ἐπιλυθοῦν στὸ Δ. Δικαστήριο τῆς …Χάγης!!] .
.             Ἐκφράζει, μάλιστα, τὴν πίστη του ὅτι πέρα ἀπὸ τὸν συνεχιζόμενο διμερῆ διάλογο μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία, ὑπάρχει περιθώριο γιὰ κοινὲς δράσεις καὶ πρωτοβουλίες (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» Αὐτὴ εἶναι ἡ γνωστὴ καὶ ἐμπνευσμένη μεθόδευση τοῦ “Οἰκουμενισμοῦ ἐν τοῖς πράγμασι”), ὅπως ἦταν ἡ ἐπίσκεψη στὴν Λέσβο «μὲ τὸν ἀδελφὸ πάπα Φραγκίσκο», ὡς ἐλάχιστο δεῖγμα συμπαράστασης πρὸς τοὺς πρόσφυγες.
.                 Ἐπιπροσθέτως, ἀναφέρεται στὴ σημασία τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Κρήτη γιὰ τὴν ὁποία τονίζει πὼς «Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος, μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ ἐπεξεργάστηκε καὶ ἐνέκρινε, κατάφερε νὰ ἀνταποκριθεῖ ἐπιτυχῶς στὶς ἀνάγκες τοῦ συγχρόνου Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ, ἀναλύοντας καὶ διευθετώντας καθημερινὰ ποιμαντικὰ προβλήματα, ὅπως οἱ μικτοὶ γάμοι, καθὼς καὶ οἱ σχέσεις μετὰ τοῦ λοιποῦ Χριστιανικοῦ κόσμου καὶ ἡ σημασία τῶν διαλόγων σὲ διαχριστιανικὸ καὶ διαθρησκειακὸ ἐπίπεδο».
.               Ἐπιπλέον, ὑπογραμμίζει ὅτι «ἡ παρουσία παρατηρητῶν ἐκ μέρους τῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ τῶν Χριστιανικῶν ὀργανισμῶν ἀποτελεῖ ἕνα ἁπτὸ παράδειγμα τῆς σπουδαιότητας, τὴν ὁποία ἀποδίδει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν συνεργασία μὲ τοὺς λοιποὺς χριστιανοὺς» καὶ γιὰ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο «τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὡς ἡ Πρωτόθρονος Ἐκκλησία, ἔχουσα τὴν εὐθύνη τοῦ συντονισμοῦ τῶν σχέσεων καὶ τῶν διαλόγων σὲ διαχριστιανικὸ καὶ διαθρησκειακὸ ἐπίπεδο, συνεχίζει μὲ ἀμείωτο ἐνδιαφέρον τὴν πορεία αὐτὴ γιὰ τὴν μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου».

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

 

,

Σχολιάστε

Ο ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Ὁ ἀδιέξοδος διάλογος
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.            Ἡ εἴδηση δημοσιεύθηκε τὸν περασμένο Φεβρουάριο στὸ πρακτορεῖο ἐκκλησιαστικῶν εἰδήσεων Amen.gr καὶ ἀναφέρεται στὴν πρόθεση τοῦ Σε­βασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου νὰ ­παραιτηθεῖ ἀ­­­­­­πὸ τὴ θέση τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Οἰ­­­­­κουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ Διά­λο­­γο μὲ τὸν Ρωμαιοκαθολικισμό.
.            Ὅμως κατὰ τὸ Πρακτορεῖο «ἡ παραίτηση δὲν ἔγινε ἀποδεκτὴ» ἀπὸ τὴ Σύνοδο τοῦ Πατριαρχείου. Μάλιστα οἱ συνοδικοὶ Ἱεράρχες «ὑπογράμμισαν τὴ σημασία τῆς παρουσίας τοῦ Μητροπολίτη Γέροντος Περγάμου ὡς συμπροέδρου, ἐκ μέρους τῶν Ὀρ­­θοδόξων, στὴ Διεθνὴ Μικτὴ Ἐπιτροπὴ Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν».
.            Ποιός ὅμως ἦταν ὁ λόγος ποὺ ὁδήγησε τὸν Μητροπολίτη Περγάμου νὰ ὑποβάλει παραίτηση ἀπὸ τὴν καίρια θέση ποὺ κατεῖχε ὡς συμπρόεδρος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μὲ τοὺς παπικούς;
.          Τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα τὴν εἶ­χε δώσει ὁ ἴδιος πέρυσι (28 Φεβρουαρίου 2014) σὲ συνέντευξή του στὸν Gianni Valente τοῦ Vatican Insider ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ μὲ τὸν τίτλο: «Ὁ θεολογικὸς διάλογος μὲ τοὺς Καθολικοὺς κινδυνεύει νὰ ἀποτύχει».
.            Ὁ Σεβασμιώτατος στὸν Διάλογο αὐ­­τὸ εἶχε ἐπιχειρήσει νὰ δώσει μὲ τὸ κείμενο τῆς Ραβέννας μιὰ νέα ἑρμηνεία στὸ παπικὸ πρωτεῖο, νεκρανασταί­νοντας τὴν ἀποτυχημένη θεωρία τοῦ Ρώσου θεολόγου π. Ἀφανάσιεφ, τὴν ὁποία μάλιστα τροποποίησε ὁ ἴδιος πρὸς τὸ χειρότερο προεκτείνοντας τὶς θέσεις της σὲ παγ­κόσμιο ἐπίπεδο. Ἦταν μιὰ προσ­πάθεια νὰ προσφέρει τὸ πρωτεῖο στὸν πάπα δι᾿ ἄλλης ὁδοῦ. Ὅμως δὲν τὸ δέχθηκαν αὐτὸ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, μάλιστα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Δὲν τὸ δέχθηκαν βέβαια καὶ οἱ παπικοί, διότι γι᾿ αὐτοὺς τὸ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πλάνη τους ὅτι ὁ πάπας εἶναι πρῶτος ὡς τάχα διάδοχος τοῦ ἀποστόλου Πέτρου καὶ νὰ δεχθοῦν τὴν πρόταση τοῦ Περγάμου ὅτι εἶναι πρῶτος ὡς προεστὼς τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως ἦταν σὰν νὰ δέχονται ὅτι ὁ ἥλιος ἀνατέλλει ἀπὸ τὴ δύση.
.            Ὁ Σεβασμιώτατος λοιπὸν κατενόησε, φαίνεται, ὅτι ὁ Θεολογικὸς Διάλογος ἔχει ὁδηγηθεῖ σὲ ἀδιέξοδο καὶ στὸ ἑξῆς θὰ ἀποτελεῖ μόνο ἕνα προπέτασμα, προκειμένου νὰ συγκαλύπτει τὴν ἕνωση στὴν πράξη, ὅπως ἐπανειλημμένως ἔχει προτείνει ὁ πάπας Φραγκίσκος, καὶ θέλησε νὰ ἀποχωρήσει.
.            Αὐτὸ τὸ εἶχε διακρίνει χρόνια πρὶν ὁ προ­κάτοχός του στὴ θέση αὐτὴ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας κ. Στυλιανός, ἐπὶ 20ετία Συμπρόεδρος στὸν «Ἐπίσημο Θεολογικὸ Διάλογο» Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, γι᾿ αὐτὸ καὶ παραιτήθηκε ἀγανακτισμένος, γιὰ νὰ μὴν ἔχει πλέον, ὅπως δήλωσε, «οὐδεμία σχέση μὲ ἕνα τέτοιο “ἀνούσιο παίγνιο”».
.            Μέχρι πότε ὅμως θὰ συνεχίζεται αὐτὸ τὸ «ἀνούσιο παίγνιο»;

Σχολιάστε

ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ 2014 – ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα τοῦ 2014 – Μέρος Πρῶτο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Πολλὰ καὶ σοβαρὰ ἦσαν τὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ γενικότερα ποὺ ἀντιμετώπισαν οἱ Χριστιανοὶ σὲ εὐρωπαϊκὸ καὶ παγκόσμιο ἐπίπεδο κατὰ τὸ 2014. Θὰ ἀναφερθοῦν τά, κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ ὑπογράφοντος, πιὸ σημαντικά. Τὰ γεγονότα χωρίζονται σὲ τέσσερα μέρη. Τὸ πρῶτο περιέχει τὰ γεγονότα τοῦ 2014 σὲ διαχριστιανικὸ ἐπίπεδο. Θὰ ἀκολουθήσουν: Τὸ δεύτερο, ποὺ θὰ περιλαμβάνει τὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν στοὺς χριστιανοὺς σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, τὸ τρίτο ποὺ θὰ περιέχει τὶς διορθόδοξες σχέσεις καὶ στὸ τέταρτο θὰ περιγράφονται γεγονότα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

 ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Γεγονότα τοῦ 2014 σὲ διαχριστιανικὸ ἐπίπεδο

.             Τὰ κυριότερα γεγονότα τοῦ 2014 σὲ διαχριστιανικὸ ἐπίπεδο ἦσαν οἱ θεολογικοὶ διάλογοι καὶ ἡ παρουσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ). Οἱ θεολογικοὶ διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους ἔχουν περιέλθει σὲ ἀδιέξοδο. Εἰδικότερα στὸν διάλογο μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ὑπῆρξαν κινήσεις ἀπὸ τὸ Φανάρι ὑποχώρησης σὲ θέματα Ἀρχῶν καὶ Κανόνων καὶ προσχώρησης στὴν παπικὴ λογικὴ στὸ θέμα τοῦ Πρωτείου, ἀλλὰ αὐτὲς δὲν ἔγιναν δεκτὲς ἀπὸ τὰ ἄλλα Πατριαρχεῖα καὶ τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες.
.             Νεότερες πληροφορίες, ποὺ δόθηκαν στὸν ὑπογράφοντα ἐπὶ τῆς εἰσήγησης τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2014, γιὰ τὸ θέμα τῶν διαλόγων, ἀναφέρουν ὅτι ὁ κ. Χρυσόστομος σημείωσε ὅτι ὁ θεολογικὸς Διάλογος μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς «σκιάζεται» τόσο ἀπὸ τὴν προσηλυτιστικὴ δράση τῆς Οὐνίας, ὅσο καὶ ἀπὸ «τὴ δυσκολία κατανοήσεως, λειτουργίας καὶ ἐφαρμογῆς τοῦ πρωτείου» στὰ πλαίσια τῆς Συνοδικότητας καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν δομῶν. Στὴν ἐκφρασθεῖσα ἄποψή του τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας δήλωσαν ἱκανοποιημένα καὶ δὲν θέλησαν νὰ διευρύνουν τὴ συζήτηση στὴν καιροσκοπικὴ συμπεριφορὰ τοῦ Φαναρίου πρὸς τὸ Βατικανό, (Σημ. Βλέπε συναντήσεις τοῦ Οἰκ. Πατριάρχη μὲ τὸν Πάπα κατὰ τὸ 2014 στὴ Ρώμη, στὰ Ἱεροσόλυμα, πάλι στὴ Ρώμη καὶ στὸ Φανάρι) οὔτε στὶς θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἀπαράδεκτες περὶ Πρωτείου ἀπόψεις τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Φαναρίου καὶ συμπροέδρου τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων Ρωμαιοκαθολικῶν, Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου, ὅπως ἐκφράστηκαν στὸ Ἀμμὰν τῆς Ἰορδανίας κατὰ τὶς συνεδριάσεις τῆς Ὁλομέλειας τῆς ἐν λόγῶ Ἐπιτροπῆς, ἀπὸ τὶς 15 ἕως τὶς 23 Σεπτεμβρίου 2014.
.             Ὁ Πάπας χρησιμοποιεῖ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο στὶς δημόσιες σχέσεις του καὶ δι’ αὐτοῦ ἐπιχειρεῖ νὰ προωθήσει τὶς πάγιες ἐπιδιώξεις τοῦ Βατικανοῦ σὲ βάρος τῶν Ὀρθοδόξων, τὴν ὥρα ποὺ ἔχει νὰ λύσει πολλὰ καὶ σοβαρὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα, καὶ νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν Κούρια, μετὰ τὸν πόλεμο ποὺ στὶς 22 Δεκεμβρίου 2014 κήρυξε ἐπισήμως ἐναντίον της.
.             Ἐρώτημα παραμένει γιατί ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης δέχεται νὰ χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὸν Πάπα καὶ νὰ προχωρεῖ σὲ ἐνέργειες πέραν αὐτῶν τῆς φιλοφροσύνης, ὅπως ἡ συμπροσευχὴ καὶ ἡ συνευλογία. ν θεωρε τι κερδίζει σ δημοσιότητα κάνει λάθος. λάχιστοι σχολονται μ τ θέμα. ν πάλι νομίζει τι τσι σχυροποιε τ θέση του μεταξ τν ρθοδόξων τοπικν κκλησιν κα τς προκαταλαμβάνει στ στάση τους ναντι τν Λατίνων πλανται. Τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ συμβεῖ μονομερῶς. Ἂν τέλος νομίζει ὅτι μὲ τὴ σχέση του μὲ τὸν Πάπα ἀποκτᾶ ἕνα ἐπὶ πλέον ἐπιχείρημα γιὰ νὰ πείσει τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση περὶ τῆς ἀξίας τοῦ Πατριαρχείου καὶ περὶ τοῦ ὅτι εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον της νὰ ἀναγνωρίσει τὴν οἰκουμενικότητά του ἔχει ἀστοχήσει. Ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση ἔχει τὴ στρατηγική της καὶ δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ ἐπιχειρήματα θεσμῶν, ὅταν μάλιστα τοὺς θεωρεῖ ἀδύναμους, ὡς πρὸς τὴν κοσμική τους ἰσχύ. Προβαίνει σὲ κάποια ἐνέργεια, μόνο ὅταν θεωρεῖ ὅτι εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον της.
.             Ἡ προοπτικὴ Θεολογικοῦ Διαλόγου μὲ τοὺς Ἀγγλικανοὺς ἔχει πλήρως ἀποδυναμωθεῖ, κατόπιν τῆς ἀποφάσεώς τους νὰ χειροτονοῦνται γυναῖκες «εἰς τὴν ἱερατικὴν καὶ χαρισματικὴν ἱερωσύνην» καὶ στὴν πλήρη προσχώρησή τους στὴν ἰδεολογία τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ συγκρητισμοῦ. Σημειώνεται ὅτι στὶς 17 Δεκεμβρίου 2014 οἱ Ἀγγλικανοὶ προχώρησαν καὶ στὴν χειροτονία τῆς πρώτης γυναίκας «Ἐπισκόπου» στὴν Ἀγγλία. Πρόκειται γιὰ τὴν κυρία Λίμπι Λέϊν, ἡ ὁποία ἀνέλαβε τὴν ἐπισκοπὴ τοῦ Σκόκπορτ. «Ἐπισκοπίνες» ἑτοιμάζονται καὶ γιὰ τὶς περιφέρειες Γκλόσεστερ, Ὀξφόρδης καὶ Νιούκαστλ. Ἑτοιμάζεται ἐπίσης τροπολογία τοῦ ἰσχύοντος στὴ Μεγ. Βρετανία Νόμου, ὥστε, ὅπως οἱ Ἐπίσκοποι, ἔτσι καὶ οἱ «Ἐπισκοπίνες» νὰ μποροῦν νὰ καταλάβουν θέση στὴ Βουλὴ τῶν Λόρδων. Ἐξ ἄλλου ὁ πρώην Ἐπίσκοπος Ὀξφόρδης τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καὶ μέλος τῆς Βουλῆς τῶν Λόρδων Χάρις ὄφ Πέντρεγκραρθ μιλώντας σ’ αὐτὴν πρότεινε ὁ μέλλων βασιλιάς, ὅταν ὁρκισθεῖ, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὅρκο ποὺ θὰ δώσει στὴ Βίβλο νὰ διαβάσει καὶ ἕνα κομμάτι τοῦ Κορανίου, πρὸς εὐμένεια τῶν μουσουλμάνων…
.           Ἀνεκόπη ἐξ ἄλλου ὁ θεολογικὸς Διάλογος μὲ τοὺς Παλαιοκαθολικούς, κατόπιν τῆς εἰσαγωγῆς τῆς χειροτονίας τῶν γυναικῶν σὲ ὁρισμένες τοπικὲς παλαιοκαθολικὲς κοινότητες καὶ τῆς υἱοθέτησης τῆς μυστηριακῆς διακονίας (intercommunion), χωρὶς τὴν προϋποτιθέμενη «κοινωνία ἐν τῇ πίστει».
.           Στὴν πορεία ἀξιολόγησης τῶν ποιμαντικῶν καὶ λειτουργικῶν θεμάτων βρίσκεται ὁ θεολογικὸς Διάλογος μὲ τὶς Ἀντιχαλκηδόνιες Ἀρχαῖες Ἀνατολικὲς Ἐκκλησίες. Κατὰ τὸν ἀείμνηστο πρωτοπρεσβύτερο π. Στέφανο Ἀβραμίδη, ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν γραμματέα τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Διορθοδόξων καὶ Διαχριστιανικῶν Σχέσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ ἐπίσημος διάλογος μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους παραμένει ἀνενεργὸς ἀπὸ τὸ 1993. Καὶ ἐξηγεῖ: «Αὐτὸ ὀφείλεται στὴν ἀπροθυμία τους νὰ τὸν συνεχίσουν, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον δέχθηκαν τὴν Ὀρθόδοξη ἑρμηνεία τῆς θεολογίας τῆς Δ´ οἰκουμενικῆς Συνόδου, τὸ ἑπόμενο βῆμα θὰ εἶναι νὰ δεχθοῦν καὶ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴ Σύνοδο ὡς Οἰκουμενική, κάτι τὸ ὁποῖο θὰ σήμαινε ὅτι γιὰ 1563 χρόνια ἐσφαλμένα ἐπέμειναν στὴν ἀπόρριψη αὐτῆς».
.             Οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι ( Ἀρμένιοι, Κόπτες, Συροορθόδοξοι καὶ ἄλλοι), εἶναι συμπαθεῖς στοὺς Ὀρθοδόξους, γιατί παρὰ τὶς μεγάλες πιέσεις ποὺ δέχθηκαν, ἀντιστάθηκαν καὶ δὲν ὑπέκυψαν στὸν Πάπα καὶ δὲν ἔγιναν Οὐνίτες, ὅπως οἱ Μαρωνίτες λ.χ. Εἶναι ἐπίσης συμπαθεῖς γιατί, γιὰ τὴν Πίστη τους, ὅπως οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὑπέστησαν διωγμοὺς καὶ γενοκτονία ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς καὶ τοὺς Ἄραβες καὶ πρόσφατα ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστὲς τοῦ Ἰσλαμικοῦ Κράτους. Ἀλλὰ ἄλλο εἶναι ἡ συμπάθεια καὶ ἄλλο ἡ συμπροσευχή.
.             Δυσχερέστατοι εἶναι οἱ θεολογικοὶ Διάλογοι μὲ τοὺς Προτεστάντες: Λουθηρανούς, Μεταρρυθμισμένους καὶ λοιπούς. Ἡ ἐκ μέρους τους ἀπόρριψη τῆς Ἱερᾶς Παράδοσης, ἡ «χειροτονία» γυναικῶν καὶ ὁμοφυλοφίλων ἀπὸ κάποιες προτεσταντικὲς παραφυάδες, ἡ ἀποδοχὴ τοῦ «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἡ μὲ ἄφθονα χρήματα ἐπιχείρηση προσηλυτισμοῦ στὴν πλάνη τους τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ἡ ἐπιδίωξή τους ὁ Διάλογος ἀπὸ θεολογικὸς νὰ καταστεῖ κοινωνιολογικὸς τὸν καθιστᾶ παντελῶς ἄσκοπο. Τὸ ἄσκοπο τοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Προτεστάντες ἐπισήμανε καὶ ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας στὴν Ἱεραρχία.
.         Ὡς συμπέρασμα τῆς ἀναφορᾶς του στοὺς Διαλόγους ὁ κ. Χρυσόστομος ἀνέφερε στὴν ὁμιλία του, στὴν Ἱεραρχία: «Ἡ μελλοντικὴ συνέχισις ὅλων τῶν προαναφερθέντων διμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων δὲν ὑπηρετεῖ πλέον οὐδὲν ἕτερον εἰ μὴ μόνον τὴν διατήρησιν τῶν καλῶν σχέσεων καὶ τὴν διακριτικὴν συνεργασίαν ἐπὶ θεμάτων οὐχὶ θεολογικῶν, ἀλλὰ κυρίως ἐπὶ θεμάτων ἀκαδημαϊκῶν, συναντήσεως καὶ ἀντιμετωπίσεως κοινῶν κοινωνικῶν προβλημάτων».
.         Παρόλα αὐτὰ ἀπαντᾶ καταφατικὰ στὸ ἐρώτημα ἂν ὑπάρχει κάτι τὸ θετικὸ ἀπὸ τὴ συμμετοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους. Τὴν ἀπάντησή του τὴ δικαιολογεῖ μὲ δύο ἐπιχειρήματα: α) Μὲ τὴν προσφερόμενη δυνατότητα καὶ διευκόλυνση τῆς ἀκτινοβολίας τῆς ὀρθόδοξης μαρτυρίας στὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο καὶ β) Μὲ τὴν ἀναθεώρηση πολλῶν ἀπὸ τὶς παραδόσεις τῆς Δύσεως «ὑπὸ τὸ φῶς τῆς πατερικῆς παραδόσεως καὶ τῆς μυστηριακῆς ἐμπειρίας τῆς πρώτης χιλιετίας, τοῦ κοινοῦ δηλαδὴ ἱστορικοῦ βίου τῆς Ἐκκλησίας». Τὰ γεγονότα βεβαίως δὲν δικαιολογοῦν τὴ θετικὴ ἀπάντηση τοῦ Σεβασμιωτάτου. Ο κπρόσωποι τς ρθοδοξίας στος θεολογικος διαλόγους πιχειρηματολογον κα μπλέκονται σ τέρμονες κα καρπες συζητήσεις κα κ το ποτελέσματος ποδεικνύεται τι δν πιτυγχάνουν ποιαδήποτε πίδραση στος λλους χριστιανούς, ποὺ τὸ 2014 ἀπομακρύνθηκαν ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Εὐαγγελικὴ διδασκαλία.
.         Ὡς πρὸς τὴ συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας εἶπε στὴν Ἱεραρχία τὰ αὐτονόητα: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἂν καὶ ἀποτελεῖ ἐν ἐκ τῶν ἰδρυτικῶν μελῶν τοῦ ΠΣΕ οὐδέποτε ἀπεδέχθη τὴν ἰδέαν “ἰσότητος τῶν Ὁμολογιῶν” καὶ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ὡς τινὰ “διομολογιακὴ προσαρμογή”. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν θεωρεῖ, ὅτι τὸ ΠΣΕ εἶναι, οὔτε δύναται νὰ καταστῆ “Ἐκκλησία” ἢ “ὑπὲρ-Ἐκκλησία”, τὸ μόνον τὸ ὁποῖον ἀναγνωρίζει εἰς αὐτὸ εἶναι ἡ δυνατότης νὰ φέρη εἰς ἐπικοινωνίαν τὰς διαφόρους Ὁμολογίας καὶ Παραδόσεις καὶ νὰ προωθῆ τὸν διάλογον μεταξὺ αὐτῶν…». Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι πέραν τῆς θεωρητικῆς εἰκόνας καὶ τῶν αὐτονοήτων, στὴν πράξη συμβαίνουν στὸ ΠΣΕ πολλὰ ἀτοπήματα ἐκ μέρους τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἡ ἀπόλυτη οἰκονομικὴ κυριαρχία τῶν Προτεσταντῶν καὶ εἰδικότερα τῶν Γερμανῶν Λουθηρανῶν στὸ ΠΣΕ καὶ ἡ ἀπόλυτη πλειονοψηφία στὶς ψήφους, τὴν ὁποία διαθέτουν στὰ διοικητικὰ ὄργανά του καὶ στὸν ἀριθμὸ τῶν στελεχῶν τῆς γραφειοκρατίας του, καθιστοῦν τὸν ἐν λόγῳ Ὀργανισμὸ καθαρὰ προτεσταντικῆς ἀντίληψης στὴν ὀργάνωση καὶ στὴ δράση του. Ἐκπρόσωπος Ὀρθοδόξου τοπικῆς Ἐκκλησίας στὸ ΠΣΕ, ποὺ ἦταν καὶ στὸ Πουσὰν τῆς Νότιας Κορέας, ἐκμυστηρεύθηκε στὸν ὑπογράφοντα, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ τοῦ ἔμεινε ἦταν τὸ ταξίδι στὴ μακρινὴ αὐτὴ χώρα, τὴν ὁποία μὲ ἄλλον τρόπο καὶ δωρεὰν δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γνωρίσει…
.           Ἡ δομὴ καὶ ἡ λειτουργία τοῦ ΠΣΕ ὑποχρεώνουν τοὺς περισσότερους Ὀρθόδοξους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ποὺ συμμετέχουν στὰ ὄργανά του, νὰ προσαρμόζονται στὴν προτεσταντικὴ λογική. Ἀκόμη καὶ Ἀρχιερεῖς Ὀρθόδοξοι συνυπογράφουν κείμενα καθαρὰ προτεσταντικῆς θεολογικῆς ἀντιλήψεως. Ο ρθόδοξοι μ τ συμπεριφορά τους δείχνουν τι χουν ποδεχθε τ ρόλο τν κομπάρσων στ ΠΣΕ κα το λλοθι γιὰ τοὺς Προτεστάντες νὰ φαίνεται πρὸς τὰ ἔξω ὡς Διαχριστιανικὸς Ὀργανισμός. Πέντε Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Δρυινουπόλεως Ἀνδρέας, Γλυφάδας Παῦλος, Κυθήρων Σεραφείμ, Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς καὶ Γόρτυνος Ἱερεμίας) τὸ 2014 μὲ ὑπόμνημά τους στὴν Ἱερὰ Σύνοδο ἐπέκριναν ὡς ἐκκλησιολογικὰ ἀπαράδεκτες τὶς θέσεις τοῦ ΠΣΕ, ὅπως διατυπώθηκαν στὴ Γενική του Συνέλευση, στὸ Πουσάν.
.               Εἰδικὸ πρόβλημα τῆς παρουσίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸ ΠΣΕ ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἐκπρόσωποί της δὲν ἔχουν ποτὲ δική τους ἄποψη καὶ πάντα ἀκολουθοῦν χωρὶς καμία διαφοροποίηση τὴ στάση καὶ τὴν πολιτικὴ τοῦ Φαναρίου. Συνέπεια τῆς στάσεώς τους εἶναι νὰ σχολιάζονται ἀρνητικὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ὀρθοδόξους καὶ φυσικὰ ἀπὸ τοὺς Προτεστάντες καὶ νὰ συμβάλλουν στὴν πόλωση μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων σὲ «ἑλληνόφωνους» καὶ «σλαβόφωνους». Ἐπὶ τῶν διαχριστιανικῶν θεμάτων ἡ συνήθης τακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος οἱ ἀποφάσεις καὶ τὰ διάφορα κείμενα τοῦ ΠΣΕ τίθενται στὸ συρτάρι καὶ δὲν λαμβάνονται ἀποφάσεις ἐπὶ αὐτῶν. Ἐπίσης ἐπ᾽ αὐτῶν ἐλάχιστη εἶναι ἡ ἐνημέρωση κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.               Τὸ χειρότερο εἶναι πὼς ὁρισμένες φορές, ἀκολουθώντας τὴν πολιτικὴ τοῦ Φαναρίου ἐνεργοῦν ἐνάντια στὸ Δίκαιο καὶ στὴν Ἀλήθεια. Στὴ 10η Γενικὴ Συνέλευση τοῦ ΠΣΕ λ.χ., στὸ Πουσὰν τῆς Νότιας Κορέας, ἡ Ἑλληνικὴ Ἀντιπροσωπεία δὲν ἔθεσε τὸ θέμα τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τοῦ Πόντου ἀπὸ τοὺς Τούρκους, κατόπιν συστάσεως τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Φαναρίου, γιὰ νὰ μὴν ἐνοχληθεῖ ἡ Κυβέρνηση Ἐρντογκάν…
.               Ἀντίθετα τὸ ἔθεσαν οἱ Ἀρμένιοι, οἱ ὁποῖοι πέτυχαν τὸ 2015, ἔτος ποὺ συμπληρώνονται τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας τους ἀπὸ τὴν Τουρκία τῶν Νεοτούρκων καὶ τοῦ Κεμάλ, νὰ λάβουν χώρα στὸ ΠΣΕ σημαντικὲς ἐκδηλώσεις γι’ αὐτήν, στὰ πλαίσια ὅσων διοργανώνονται σὲ ὅλες τὶς χῶρες τοῦ κόσμου, φυσικὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα. Σημειώνεται ὅτι τὸ 2014, ποὺ συμπληρώθηκαν 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων, ἐλάχιστες ἐκδηλώσεις Μνήμης ἔγιναν στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ κρατικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ὀργανισμούς. Αὐτὲς ποὺ ἔγιναν ἦσαν μὲ πρωτοβουλία πολιτῶν, ἐνῶ καμία δὲν διοργανώθηκε στὸ ἐξωτερικό. Σημειώνεται ἀκόμη πὼς καὶ οἱ Ἀρμένιοι ἔχουν στὴν Κωνσταντινούπολη Πατριαρχεῖο καὶ κοινότητα, καὶ αὐτοὶ εἶναι ἐπίσης σὲ πολὺ δύσκολη θέση, ἔχουν μάλιστα καὶ θύματα ἀπὸ ἐξτρεμιστὲς Τούρκους, ἀλλὰ μπρὸς ἀπὸ τὴν πολιτικὴ βάζουν τὴν Ἀλήθεια, τὴ Μνήμη καὶ τὸ Δίκαιο.-

,

Σχολιάστε

ΤO ΣΒΗΣΜEΝΟ «ΦΑΝAΡΙ» ΤHΣ OΡΘΟΔΟΞIΑΣ «Ἕ­­νωση στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐ­­πιτευχθεῖ συμφωνία στὴν πίστη»

Τὸ σβησμένο «Φανάρι» τῆς Ὀρθοδοξίας

 Tοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           Στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐπιπόλαιων κοσμικῶν ἐντυπώσεων ὁ Οἰκουμενι­κὸς Πατριάρχης βγῆκε κερδισμένος. Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στὶς 29 καὶ 30 τοῦ περασμένου Νοεμβρίου τὸν προέβαλε ὡς πρωτόθρονο στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως παρουσίασαν τὴ συνάντηση ὡς γεγονὸς μεγάλο, ποὺ γεφυρώνει διχασμὸ χιλίων χρόνων. Στὸν χῶρο τῆς Ὀρθόδοξης ἀλή­θει­ας ὅμως ἡ ζημία ὑπῆρξε ἀνυπο­λόγιστη. Ὄχι διότι τυχὸν ἔγινε κά­ποια φανερὴ ὑποχώρηση στὴν Ὀρ­θόδοξη πίστη. Ἀλλὰ διότι μὲ ἕνα ἀ­­­κόμη βῆμα ἀνάμεσα στὰ πολλὰ ἄλλα προωθήθηκε αὐτό, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐ­­πανειλημμένως ἔχουμε γράψει: ἕ­­νωση στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐ­­πιτευχθεῖ συμφωνία στὴν πίστη. Ὁ δὲ διεξαγόμενος θεολογικὸς Διάλογος χρησιμοποιεῖται ὡς προπέτασμα γιὰ νὰ ἐξαπατᾶ τοὺς ἀφελεῖς. Κανένας σήμερα δὲν πιστεύει ὅτι θὰ ἐπιτευχθεῖ συμφωνία μὲ τὸν θεολογικὸ Διάλογο.
.                 Ὁ πάπας σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὑπῆρ­ξε εἰλικρινής. Δήλωσε στὸν δημοσιογράφο Andrea Tornielli κατὰ τὴ διάρ­κεια τῆς πτήσεως ­ἐπιστροφῆς του στὶς 30 Νοεμβρίου ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη στὴ Ρώμη: ­«Πι­στεύ­ω ὅτι κινούμαστε πρὸς τὰ ἐμπρὸς στὶς σχέσεις μας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, αὐ­τοὶ ἔχουν τὰ μυστήρια καὶ τὴν ἀποστο­λικὴ ­διαδοχή, κινούμαστε πρὸς τὰ ἐ­­­μ­πρός. Ἐὰν περιμένουμε ἀπὸ τοὺς θεολόγους νὰ καταλήξουν σὲ ­συμφωνία, αὐτὴ ἡ μέρα δὲν θὰ ἔρθει ποτέ!». ­Ὑ­­­πενθυμίζοντας ­μάλιστα καὶ πάλι, ὅπως εἶχε κάνει καὶ μετὰ τὴ συνάντηση τῶν ­Ἱεροσολύμων στὶς 25 τοῦ περασμένου Μαΐου, τὰ λόγια τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ­προσέθεσε: «Εἶμαι ἐπιφυλακτικός: οἱ θεολόγοι ἐργάζονται καλά, ἀλλὰ ὁ Ἀθηναγόρας δήλωσε: “ Ἂς βάλουμε τοὺς θεολόγους σὲ ἕνα νησὶ γιὰ νὰ συζητοῦν μεταξύ τους καὶ ἐμεῖς νὰ προχωρήσουμε μαζὶ μπροστά”. Ἡ ἑνότητα εἶναι ἕνα ταξίδι ποὺ πρέπει νὰ συνεχίσουμε μαζί, εἶναι πνευματικὸς οἰκουμενισμός, νὰ προσευχόμαστε μαζί, νὰ ἐργαζόμαστε ἀπὸ κοινοῦ» (vaticaninsider.lastampa.it/en/the-vatican/detail/articolo/francesco-turchia-37828/).
.           Τὸ ζήτημα λοιπὸν εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ σαφές: Ὁ θεολογικὸς Διάλογος γίνεται γιὰ τὰ μάτια τῶν πολλῶν, ἐνῶ ταυτόχρονα μέσῳ τῶν ἑορταστικῶν καὶ ἄλλων ἐκδηλώσεων προωθεῖται ἡ ἕνωση στὴν πράξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὠμὴ ἀλήθεια.
.           Καὶ διερωτᾶται πλέον κάθε ­Ὀρθόδο­ξη συνείδηση: Πῶς μπορεῖ ὁ παναγιώ­τατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης νὰ βαδίζει σ᾿ αὐτὸν τὸν ὀλισθηρότατο δρόμο;
.           Ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς προσέβλεπε πάν­τοτε μὲ ἐμπιστοσύνη στὸ σταυ­ρωμένο θρόνο τῆς Κωνσταντινου­πόλεως· στὸ ἔνδοξο Φανάρι. Ὄχι γιὰ νὰ ­ὑποδέχεται μὲ ἀσπασμοὺς τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη πά­πα, ἀλλὰ γιὰ νὰ κρατάει ἀναμμένη τὴ φλόγα τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν θέλει σβησμένο τὸ «Φανάρι». Τὸ θέλει ἀναμμένο νὰ ἀκτινοβολεῖ τὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια σὲ ὅλο τὸν κόσμο!

, , , , ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ (περιοδ. «Ἅγιον Ὄρος» τ.1- Διαχρονικὴ μαρτυρία στοὺς ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς Πίστεως)

ΠΕΡΙΟΔ. «ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

« ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΠΙΑ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΒΛΑΧΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ»

Τοῦ Φώτη Κόντογλου

ἐφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»  
(16.02.1964)

.           «Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου» (Ματθ. ι´ 22). «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν» (Ἰωάν. ιε´ 18).
.           Ἡ κίνηση ποὺ ἄρχισε νὰ γίνεται ἀνάμεσα στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ στὸ Βατικανό, μὲ τὴ συνάντηση τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα καὶ τοῦ Πάπα Παύλου, ἔστρεψε κατὰ κεῖ τὴν προσοχὴ τοῦ κόσμου. Ἡ ἐποχή μας εἶναι ὅλο θεαματικὲς σκηνοθεσίες, γιατί ὁ κόσμος σήμερα ἔχει μανία μὲ τὸ θέατρο, κι ὅλοι, εἴτε πολιτικοὶ εἶναι, εἴτε ἐπιστήμονες, εἴτε καλλιτέχνες, ἀκόμα καὶ κάποιοι παπάδες, παρουσιάζονται σὰν νὰ εἶναι ἠθοποιοί, καὶ τοὺς παίρνουνε φωτογραφίες καὶ κινηματογραφικὲς ταινίες, καὶ ποζάρουνε μέσα στὶς ἐφημερίδες, ποὺ τοὺς ἱστορίζουνε μὲ ὅλα τὰ καθέκαστα. Ἔτσι ἔγινε καὶ μὲ τοὺς δύο μεγάλους ἀρχηγοὺς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ πήγανε μὲ πομπή, σὰν ἄρχοντες, ἐκεῖ ποὺ γεννήθηκε ὁ Χριστός, πάμφτωχος μέσα σὲ ἕνα παχνί, σ᾽ ἕνα φτωχικὸ μαντρί. Ἡ συνάντηση αὐτὴ ἔγινε ὕστερα ἀπὸ πολλὲς τυμπανοκρουσίες, ἀληθινὰ μὲ σεμνότητα ποὺ θύμιζε τὴν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ!
.           Κι ὁ κόσμος χειροκρότησε τοὺς δύο ἀρχηγοὺς ποὺ διακηρύξανε, πὼς οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦνε, καὶ πὼς αὐτοὶ δίνουνε τὸ σύνθημα, παραμερίζοντας κάθε… ἔχθρητα ποὺ εἶχε φυτρώσει ἀνάμεσά τους στὰ περασμένα χρόνια, καὶ πὼς «τὸ μεσότειχον τοῦ φραγμοῦ διαλέλυται». Ὁ κόσμος θέλει καὶ ποθεῖ τὴ συμφιλίωση ἀνάμεσα στοὺς Χριστιανούς, καὶ θαρρεῖ πὼς ἔχει δίκηο νὰ πιστεύη πὼς κάθε ἄνθρωπος ποὺ δὲ θέλει αὐτὴ τὴ συμφιλίωση, εἶναι κακὸς ἄνθρωπος, ἐχθρὸς τῆς εἰρήνης, ἔρημος ἀπὸ ἀγάπη, κι ἂν λέγη μάλιστα πὼς εἶναι καὶ Χριστιανός, μ᾽ αὐτὸ ποὺ κάνει δείχνει πὼς εἶναι ὑποκριτὴς καὶ θεομπαίχτης, ἀφοῦ δὲν ἔχει μέσα του τὴν ἀγάπη, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἀλλὰ πόσο διαφορετικὰ εἶναι τὰ πράγματα! Πόσο ἄδικα κρίνουνε οἱ πολλοὶ ἐκείνους ποὺ δὲν ἐπικροτοῦνε αὐτοὺς τοὺς ἐναγκαλισμούς!
.           Ὁ πολὺς ὁ κόσμος κρίνει χωρὶς νὰ ξέρη, καταδικάζει χωρὶς νὰ ρωτήση, γιατί φέρνεται ἔτσι σ᾽ αὐτὸν τὸν ὁποῖον καταδικάζει. Βέβαια, μὲ τὴν πρώτη ματιά, δὲ μπορεῖ παρὰ νὰ παραδεχτῆ κανένας πὼς ὅλοι μας πρέπει νὰ ἐπικροτήσουμε μὲ ἐνθουσιασμὸ αὐτὴ τὴν εὐλογημένη κίνηση, καὶ νὰ εὐχόμαστε νὰ φτάξη στὸ ποθητὸ ἀδέλφωμα ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Ὡστόσο, οἱ πολλοὶ δὲν ξέρουνε ἂν ὑπάρχη κάποιο μεγάλο ἐμπόδιο στὸ νὰ γίνη αὐτὸ τὸ ἀδέλφωμα, τὸ πιὸ μεγάλο ἐμπόδιο. «Καὶ ποιό ἐμπόδιο μπορεῖ νὰ ὑπάρχη, ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ἀγάπη;», θὰ ποῦνε πολλοί, σχεδὸν ὅλοι. Μιλοῦνε ἔτσι, γιατί δὲν ξέρουνε πὼς αὐτὴ ἡ λεγόμενη συμφιλίωση γίνεται μὲ τὴ θυσία τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ μέρος τῆς Ὀρθοδοξίας, χωρὶς νὰ ὑπάρχη στὴ μέση καθόλου ἀγάπη. Ἀλλὰ κι ἂν ὑπῆρχε ἀγάπη, ἡ ἀγάπη αὐτὴ θὰ ἤτανε ἡ ἀπατηλὴ ἀγάπη τούτου τοῦ κόσμου, ποὺ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὸν Χριστό.
.           Ὁ Χριστὸς ξεχώρισε τὴ μία ἀγάπη ἀπὸ τὴν ἄλλη, καθὼς ξεχώρισε καὶ τὴν εἰρήνη ποὺ νοιώθει ὁ κόσμος, ἀπὸ τὴν δική του τὴν εἰρήνη. Καὶ ποιά λοιπὸν εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Τὴν εἶπε ὁ ἴδιος μὲ τὰ λόγια τοῦτα: «ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με… Ἐάν τις ἀγαπᾶ με, τὸν λόγον μου τηρήσει». Καὶ φύλακας καὶ ἑρμηνευτὴς τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἱερὴ Κιβωτός, ποὺ μέσα σ᾽ αὐτὴ φυλάχθηκε ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Φυλάχθηκε ἀμίαντη ἀπὸ τὶς αἱρέσεις, καὶ θὰ φυλαχθῆ ἄσπιλη καὶ ἀναλλοίωτη ἕως τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Κι αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ λεγομένη Ὀρθόδοξη. Εἶναι αὐτή, γιατί μονάχα αὐτὴ διατήρησε ἀνόθευτο κι ἀνάλλαχτο τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, κράτησε ἀνέγγιχτα τὰ μυστήρια καὶ τὰ δόγματα, ἐπικυρώνοντάς τα μὲ τὶς ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, κάθε φορὰ ποὺ ἐπιχειρούσανε οἱ αἱρετικοὶ νὰ τὰ ἐξηγήσουν κατὰ τὴ διεστραμμένη διάνοιά τους. Ἡ παπικὴ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης δὲν τὰ κράτησε ἀδιάφθορα, ἀλλὰ κατάντησε αἱρετική, γιατί ἄλλαξε καὶ μυστήρια καὶ δόγματα, σὲ σημεῖο ποὺ ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ νὰ γίνη ἀγνώριστη.
.           Τὸ κοσμικὸ πνεῦμα της, νόθεψε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, κι ἡ ἀλαζονεία της τὴν ἀποξένωσε ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὸ θεμέλιό της εἶναι ἡ ταπείνωση. Λοιπόν, καλὰ εἶναι τὰ ἔμορφα λόγια τῆς ἀγάπης, καὶ εὐχάριστα ἀκούγονται ἀπὸ τὰ ἀνύποπτα αὐτιὰ τῶν πολλῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἀποροῦν πὼς ὑπάρχουνε ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἐπικροτοῦν αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἀνάμεσα στοὺς Χριστιανούς. Καὶ τοῦτο γίνεται ἐπειδὴ οἱ πολλοὶ εἶναι ἀδιάφοροι γιὰ τὴ θρησκεία, κι ὅσοι πάλι δὲν εἶναι ἀδιάφοροι, δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ νοιώσουνε ὅλοι μὲ ποιὰ πληρωμὴ θὰ γίνη αὐτὴ ἡ συμφιλίωση. Ἡ πληρωμὴ θὰ γίνη μὲ τὴ θυσία τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀγάπη. Τί εἴδους λοιπὸν συναδέλφωση μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ πληρώνεται μὲ τὴ θυσία τῆς ἀληθινῆς Ἀγάπης;
.           Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ χτίσθηκε μὲ τὸ τίμιο αἷμα Του, καὶ στερεώθηκε μὲ τὸ αἷμα τῶν μυριάδων μαρτύρων. Σὰν λείψανε οἱ ἀρχαῖοι τύραννοι, οἱ εἰδωλολάτρες ἐχθροὶ τῆς θρησκείας μας, οἱ Διοκλητιανοὶ κι οἱ Μαξέντιοι, φανερωθήκανε οἱ αἱρετικοὶ κι οἱ ἀποστάτες, ποὺ λεγόντανε μὲν Χριστιανοί, μὰ χτυπούσανε τὴ θρησκεία μὲ πλέον ὕπουλον τρόπο, καὶ τότε λάμψανε οἱ νέοι μάρτυρες, οἱ λεγόμενοι ὁμολογηταί. Καὶ τοῦτο ἔγινε κατὰ θεία παραχώρηση, γιὰ νὰ βρίσκεται ἡ Ἐκκλησία πάντα σὲ κίνδυνο, ὥστε νὰ εἶναι ἄγρυπνοι νύχτα καὶ μέρα οἱ κυβερνῆτες της κι ὅλοι οἱ Χριστιανοί, σὰν ἐκείνους τοὺς στρατιῶτες ποὺ φυλάγουν θησαυρὸ μεγάλον.
.           Γιὰ τοῦτο λέγει ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ πὼς σὲ ὅσους κατοικεῖ μέσα τους τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ συνηθίσουν στὴν ὀκνηρία καὶ νὰ νυστάξουν, ἀλλὰ τοὺς βάζει παντοτινὰ σὲ φροντίδες καὶ σὲ ἀγῶνα σκληρόν. Τώρα ποὺ γίνεται αὐτὴ ἡ κίνηση νὰ ἑνωθοῦν οἱ Χριστιανοί, μὰ κι ὅσοι δὲν εἶναι Χριστιανοί, κινημένοι ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ἐπιθυμία τῆς καλοπέρασης καὶ τῆς πνευματικῆς ἀναισθησίας, κι ὄχι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, οἱ πολλοὶ ποὺ εἶναι ἀδιάφοροι, καὶ ποὺ δὲν τοὺς μέλλει γιὰ τὴ θρησκεία, χειροκροτοῦνε αὐτὴ τὴν κίνηση, γιατί δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ ἄλλο τίποτα, παρὰ μονάχα γιὰ τὴν ὑλικὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴν ἐξασφάλισή της. Γι᾽ αὐτούς, θρησκεία, δόγματα, μυστήρια, ἀλήθεια, μέλλουσα ζωή, εἶναι ἀνοησίες καὶ γελοῖες δεισιδαιμονίες, ποὺ πρέπει νὰ σαρωθοῦν μπροστὰ στὸ ὑψηλὸ καὶ κοσμοεπιθύμητο ἰδεῶδες τῆς ψεύτικης συναδέλφωσης ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους.
.           Γι᾽ αὐτοὺς μία ἀλήθεια ὑπάρχει, κι εἶναι αὐτὴ ἡ ἀλήθεια τούτη ἡ σαρκικὴ ζωὴ ποὺ ζοῦμε, χωρὶς πίστη, χωρὶς ἐλπίδα πέρα ἀπὸ τὸν τάφο. Καὶ γι᾽ αὐτὴ τὴ ζωὴ πρέπει νὰ θυσιασθοῦνε τὰ πάντα, καὶ πολὺ περισσότερο ἡ ἀλήθεια ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Χριστός, καὶ ποὺ γι᾽ αὐτοὺς εἶναι ἕνα ψέμα, μία ἀνοησία. Αὐτὸ τὸ πλῆθος ποὺ εἶναι ἀδιάφορο γιὰ τὴ θρησκεία, βογγᾶ φοβεριστικὰ καταπάνω σὲ κείνους ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ νὰ φυλαχτῆ ὁ θησαυρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ νὰ μὴ θυσιαστῆ στὸ παζάρεμα ποὺ θὰ γίνη γιὰ τὴν κοσμικὴ συμφιλίωση ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Γι᾽ αὐτὸ τὸ πλῆθος, εἶναι ἀκατανόητο τὸ πεῖσμα ποὺ φανερώνουν «οἱ φανατικοὶ θρησκόληπτοι, οἱ ἐχθροὶ τῆς προόδου, οἱ μισαλλόδοξοι, οἱ μνησίκακοι». Πόσο εὔκολο πράγμα εἶναι νὰ τὰ βλέπη κανένας ὅλα, καὶ θρησκεία, καὶ Χριστό, καὶ πίστη μὲ τέτοιον μακάριον τρόπο! Νὰ μὴ σκοτίζεσαι γιὰ τίποτα, καὶ ὅμως νὰ φαίνεσαι πὼς εἶσαι καὶ γεμάτος ἀγάπη, ταπεινὸς κι ἀμνησίκακος περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἁγίους! Σήμερα ποὺ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ σπαράξουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον γιὰ τὸ συμφέρον, γέμισε ὁ κόσμος ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ περνοῦν γιὰ ψυχόπονοι καὶ γιὰ κήρυκες τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ταπείνωσης, ἐπειδὴ φωνάζουνε νὰ σαρωθοῦνε «τὰ μίση τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ λησμονηθοῦν οἱ δογματικὲς ἀνοησίες ποὺ ἐμπόδιζαν ἐπὶ αἰῶνας τὴν προσέγγισιν τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας».
.           Γι᾽ αὐτοὺς τοὺς καλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουνε ἀνάγκη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ εἶναι καλοὶ ἄνθρωποι, οἱ ὁμολογητὲς ποὺ βασανισθήκανε γιὰ τὴν πίστη μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, καὶ ποὺ προτιμήσανε νὰ θανατωθοῦνε παρὰ νὰ τὴν ἀρνηθοῦνε, ἤτανε κάποιοι στενόμυαλοι πεισματάρηδες, κακοὶ καὶ μοχθηροί, ποὺ δὲν εἴχανε καθόλου ἀγάπη μέσα τους, κι ἂς τοὺς εἴπανε ἁγίους. Ἅγιοι εἶναι οἱ σημερινοὶ κράχτες τῆς συναδελφώσεως μὲ τοὺς αἱρετικούς, κι ὄχι ὁ Ἀθανάσιος, ὁ Βασίλειος, ὁ Σπυρίδων, ὁ Νικόλαος, ὁ Εὐστάθιος, ὁ Μάξιμος, ὁ Θεόδωρος Στουδίτης, ὁ Θεοφάνης ὁ Γραπτός, ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ Μάρκος ὁ Εὐγενικός, ὁ Νικόδημος Ἁγιορείτης, κι οἱ ἄλλοι φανατικοὶ καλόγηροι. Μὰ γιὰ τοὺς ἔξυπνους ποὺ δὲν δίνουνε πεντάρα γιὰ τὴ θρησκεία, κι οἱ μάρτυρες ἀκόμα ποὺ χύσανε τὸ αἷμα τους γιὰ νὰ στερεωθῆ ἡ Ἐκκλησία, καὶ κεῖνοι ἄδικα σφαχτήκανε καὶ κρεμασθήκανε καὶ χάσανε τὴ ζωή τους γιὰ ἕνα ἀνόητο πεῖσμα, ἐπειδὴ πιστέψανε σὲ κάποιο ψέμα ποὺ τὸ νομίσανε γιὰ ἀλήθεια. Τὸ πρακτικὸ μυαλὸ τὰ περιπαίζει ὅλα, θρησκεία, πίστη, δόγματα, μυστήρια, σωτηρία, μέλλουσα ζωή.
.           Πῶς νὰ θυσιάσης, λέγει, τούτη τὴ ζωὴ τὴ χειροπιαστή, γιὰ τὴν ἄλλη, ποὺ δὲν γύρισε κανένας ἀπὸ τὸν ἅδη γιὰ νὰ μᾶς πῆ πὼς ὑπάρχει! «Κάλλιο πέντε καὶ στὸ χέρι, παρὰ δέκα καὶ καρτέρει». Ἔτσι συλλογίζεται ὁ φρόνιμος, ὁ πρακτικὸς ἄνθρωπος, καὶ πορεύεται ἀναλόγως. Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐνθουσιάσθηκε γιὰ τὴν Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, «γιὰ νὰ πάψουν τέλος πάντων αὐτὲς οἱ ἀνοησίες μὲ τὰ σχίσματα, μὲ τὰ δόγματα καὶ τοὺς βυζαντινισμούς». Τί ὡραῖα! Τί καλά! Τὴ δουλειά μας νὰ κάνουμε. «Νὰ γίνουμε καὶ στὴ θρησκεία Εὐρωπαῖοι, ὅπως γινήκαμε Εὐρωπαῖοι σὲ ὅλα. Νὰ συγγενέψουμε μὲ τοὺς Εὐρωπαίους Χριστιανούς, νὰ παρατήσουμε πιὰ τούτη τὴ βλάχικη θρησκεία μὲ τοὺς λυγδιασμένους καλόγερους. Νὰ συγχρονισθοῦμε. Νὰ ἀποκτήσουμε ἱερωμένους εὐπαρουσίαστους, ὄχι τσελιγκάδες ἀχτένιστους, σὰν τὸν Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ μὲ τὴν γκλίτσα. Ἐκεῖ θὰ βρισκόμαστε αἰωνίως; Ὑπανάπτυκτοι θὰ μείνουμε καὶ στὴ θρησκεία;».
.           Ὁ διάβολος πάντα τάζει πολλὰ σὲ κείνους ποὺ θέλει νὰ μπλέξη στὰ δίχτυά του. Στοὺς πρωτόπλαστους εἶπε πὼς θὰ γίνουνε θεοί, ἂν τὸν ἀκούσουνε καὶ φᾶνε ἀπὸ τὸ Δένδρο τῆς Γνώσεως. Ἔτσι καὶ τώρα, σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἐπικροτοῦνε τὴν ἱερὴ συμμαχία τοῦ Πάπα μὲ τὸν Πατριάρχη, στοὺς ἀδιάφορους γιὰ τὰ θρησκευτικά, στοὺς ἄθεους καὶ στοὺς ψευτοχριστιανούς, λέγει γιὰ νὰ τοὺς σαγηνέψη, πὼς θὰ φανοῦνε στὰ μάτια τοῦ κόσμου φιλάδελφοι, ἀμνησίκακοι, ταπεινοί, μὰ καὶ προοδευτικοί, φιλελεύθεροι, χωρὶς φανατισμοὺς καὶ δεισιδαιμονίες. Καὶ πώς, μὲ τὸ νὰ ἐγκρίνουνε ὅ,τι γίνεται γιὰ τὸ ἀδέρφωμα τῶν Χριστιανῶν, συνεργοῦνε στὸ καλὸ τῆς ἀνθρωπότητος, γιὰ νὰ ζήση ἥσυχη καὶ ν᾽ ἀπολάψη τὰ καλὰ τούτου τοῦ κόσμου, χωρὶς νὰ μποδίζεται ἀπὸ τὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν καταραμένη διδασκαλία του, ποὺ χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς κάνει νὰ ἐχθρεύωνται μεταξύ τους. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε πὼς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ τὸν κάνη ἄνω-κάτω, νὰ χωρίση γονιοὺς ἀπὸ τὰ τέκνα, ἀδελφὸ ἀπὸ ἀδελφό: «Μὴ νομίσητε, λέγει, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Ἦλθον γὰρ διχᾶσαι ἄνθρωπον παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς» (Ματθ. ι´ 24). Καὶ σὲ ἄλλο μέρος λέγει πάλι: «Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν (Λουκ. ιβ´ 49). Πῶς γίνεται, αὐτὸς ὁ Χριστὸς ποὺ μιλοῦσε ὁλοένα γιὰ εἰρήνη, καὶ χαιρετοῦσε λέγοντας «Εἰρήνη ὑμῖν», πῶς λέγει πάλι πὼς ἦρθε στὴ γῆ γιὰ νὰ βάλη φωτιὰ νὰ τὴν κάψη; «Λοιπόν, ἐσεῖς οἱ ἄνθρωποι, λέγει ὁ διάβολος στ᾽ αὐτί τους, πρέπει νὰ βάλετε ἕνα τέλος στὴ φαγομάρα ποὺ ἔρριξε ἀνάμεσά σας αὐτὸς ὁ ταραχοποιὸς ποὺ λέγεται Χριστός, γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ ζήσετε ἥσυχοι καὶ μονιασμένοι. Ἐκεῖνος εἶπε πὼς θὰ φέρη στὸν κόσμο τὴν ταραχὴ καὶ τὴ διχόνοια, καὶ τὴν ἔφερε. Ἐγὼ σᾶς φέρνω τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἀγάπη κι ἂς μὲ λένε διάβολο, σατανᾶ κι ἀνθρωποκτόνο. Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ καταλάβετε ποιὸς εἶναι ὁ ἐχθρός σας καὶ ποιὸς ὁ εὐεργέτης σας. Εὐεργέτης σας εἶμαι ἐγὼ ὁ ἀδικοκατηγορημένος, ὅπως τὸ βλέπετε καθαρὰ σήμερα ποὺ καθαρίσανε τὰ μάτια σας μὲ τὴν ἐπιστήμη καὶ μὲ τὴν ἀληθινὴ γνώση. Τόσους αἰῶνες σᾶς τύφλωνε ἐκεῖνος ὁ πλάνος ὁ Χριστὸς μὲ τὰ παραμύθια του. Ἀνάθεμα τὸν!».

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.paterikiorthodoxia.com

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΥ (Ἡ συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων)

Ἡ συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων –
Πενήντα χρόνια συνεχιζόμενου ἐμπαιγμοῦ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» 

.         Στὰ Ἱεροσόλυμα, στὸν τόπο ὅπου γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου ὁ Κύριος τῆς δόξης ὑπέστη τὸ φρικτὸ μαρτύριο καὶ τὸν ἄθλιο ἐμπαιγμὸ ἀπὸ τὴν ἄνομη συνεργία τῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ καὶ τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας, σ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο τόπο συναντήθηκαν τὴν Κυριακὴ 25 Μαΐ­ου ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Πάπας τῆς Ρώμης Φραγκίσκος.
.         Γιὰ ποιό λόγο; Γιὰ νὰ τιμήσουν τὴ συμ­πλήρωση 50 χρόνων ἀπὸ τὴν πρώτη συν­άντηση τὸ 1964 τῶν τότε ἀντίστοιχων ἡ­­­­γετῶν πατριάρχου Ἀθηναγόρα καὶ πάπα Παύλου ϛ´.

1. Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ 1964

.         Στὶς 5 καὶ 6 Ἰανουαρίου 1964 ὁ τότε Οἰ­κουμενικὸς Πατριάρχης Ἀθηναγόρας συν­αντήθηκε μὲ τὸν Πάπα Παῦλο ϛ´ στὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ δύο περίπου χρόνια ἀργότερα, στὶς 7 Δεκεμβρίου 1965, προχώρησαν ταυτόχρονα στὴν ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων τοῦ Σχίσματος τοῦ 1054.
.              Τὸ 1964 ἔγινε σεισμὸς στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο. Πλεῖστοι ὅσοι ἐπιφανεῖς θεολόγοι καὶ ἅγιοι κληρικοὶ ἤλεγξαν αὐστηρότατα τὸν Ἀθηναγόρα.
.            Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς μὲ προφη­τικὴ παρρησία ἔγραψε μερικὰ χρόνια ἀρ­γότερα: «Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας; Αὐ­τὸς μὲ τὴν νεοπαπιστικὴν ­συμπεριφοράν του εἰς τοὺς λόγους καὶ εἰς τὰς πράξεις σκανδαλίζει ἐπὶ μίαν ἤδη δεκαετίαν τὰς ὀρθοδόξους συνειδήσεις, ἀρνούμενος τὴν μοναδικὴν καὶ πανσωστικὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζων τὰς Ρωμαϊκὰς καὶ ἄλλας αἱρέσεις ὡς ἰσοτίμους μὲ τὴν Ἀλήθειαν, ἀναγνωρίζων τὸν Ρωμαῖον Ἄκρον ­Ποντίφικα μὲ ὅλην τὴν δαιμονικὴν ἀντιεκκλησιαστικὴν ὑ­­­­περηφάνειάν του. Καὶ προετοιμάζει μὲ αὐτοκτο­νικὴν ταχύτητα καὶ ἐπιπολαιότητα, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Βατικανοῦ, αὐτὴν τὴν ἰδικήν του ­λεγομένην ‘‘Μεγάλην ­Πανορθόδοξον ­Σύνοδον’’… μὲ καθαρῶς σχολαστικο – προτεσταντικὴν θεματο­λογίαν… Τὸν τελευταῖον καιρὸν αὐτὸς ἔχει ­γίνει πηγὴ ἀναρχισμοῦ καὶ μηδενισμοῦ εἰς τὸν ὀρθόδοξον κόσμον. Οἱ Ἁγιορεῖται δικαίως τὸν ὀνομάζουν αἱρετικὸν καὶ ἀποστάτην εἰς τὰς ἐπιστολάς των, τὰς ­ἀπευθυνομένας πρὸς αὐτὸν ἀνοικτῶς διὰ τοῦ Τύπου».
.         Ὁ ὅσιος κληρικός, ἀρχιμανδρίτης π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, εἶχε ἀπευθύνει συγκλονιστικὴ Ἀνοιχτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Πατριάρχη, στὴν ὁποία μεταξὺ τῶν ἄλλων τοῦ ἔγραφε καὶ τὰ ἑξῆς:
.         «Παναγιώτατε,
Μυριάκις προτιμότερον νὰ ἐκριζωθῇ ὁ ἱστορικὸς τῆς Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος καὶ νὰ μεταφυτευθῇ εἰς ἔρημόν τινα νησίδα τοῦ πελάγους, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ καταποντισθῇ εἰς τὰ βάθη τοῦ Βοσπόρου, ἢ νὰ ἐπιχειρηθῇ ἔστω καὶ ἡ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν πατέρων γραμμῆς, ὁμοφώνως βοώντων: ‘‘Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως’’».
.           Ὁ δὲ καθηγητὴς Π. Τρεμπέλας, ποὺ εἶχε μετάσχει σὲ κάποιους ἀπὸ τοὺς διαλόγους ὡς ἐκπρόσωπος διαφόρων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, κυρίως τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, μὲ ἔγγραφό του ποὺ ἀπηύθυνε πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸ ἔτος 1971 καὶ τὸ ὁποῖο ἔχει δημοσιευθεῖ καὶ κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις τῆς Ἀδελφότητός μας, τόνιζε ὅτι εἶναι ἀνάγκη «νὰ δηλωθῇ ρητῶς καὶ ἄνευ περιστροφῶν» ὅτι τὸ σχίσμα μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν παραμένει. «Τὸ νὰ κηρύττεται ὅτι τὸ σχίσμα ἤρθη (ἐννοεῖ μὲ τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων ἀπὸ τοὺς Ἀθηναγόρα καὶ Παῦλο ϛ´) καὶ δὲν ­ἐπακολουθεῖ εὐθὺς καὶ ἡ παροχὴ τοῦ Κοινοῦ Ποτηρίου ἀ­­ποτελεῖ προφανῆ ἀντίφασιν καὶ ἐξόφθαλμον ἐμπαιγμόν».
.         Ἡ συνάντηση ἐκείνη τοῦ 1964 ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὸν Διάλογο μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ. Διάλογο ἀγάπης τὸν ἤ­­θελε ὁ Ἀθηναγόρας. Διάλογο θεολογικὸ τὸν καθιέρωσε ὁ μετέπειτα πατριάρχης Δημήτριος καὶ συνεχίζεται ἐπὶ 50 χρόνια μέχρι σήμερα. Ὁ τίτλος τούτου τοῦ σχολίου μας μοιάζει αὐστηρός: «Πενήντα χρόνια ἐμπαιγμοῦ». Ἐξόφθαλμο ἐμπαιγμὸ χαρακτηρίζει τὶς κινήσεις αὐτὲς καὶ ὁ καθηγητὴς Τρεμπέλας. Ἦταν ὅμως ὄντως ἐμπαιγμὸς ὁ διάλογος καὶ οἱ κατὰ καιροὺς συν­αντήσεις;

.               Ἂς μιλήσουμε γλώσσα ἀλήθειας: Ἦταν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἐμπαιγμὸς καὶ μάλιστα μεγάλος. Τὸ ἐξηγοῦμε:

2. Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

.         Ὁ Διάλογος τῆς ἀγάπης τοῦ Ἀθηναγόρα ἦταν εὐτελισμὸς κάθε ἔννοιας διαλόγου. Ὁ ἴδιος ὁ ἐκλιπὼν Πατριάρχης τὸν εἶχε ὁρίσει ὡς ἑξῆς: «Πρῶτα νὰ ἑνωθοῦμε καὶ ἔπειτα νὰ συζητήσουμε τὶς δογματικές μας διαφορές». Καὶ συνέστησε: «Τὰ δόγματα ἂς τὰ κλείσῃ κάθε Ἐκκλησία εἰς τὰ θησαυροφυλάκιά της καὶ μὲ τὸ κάλυμμα αὐτὸ νὰ ἐκδώσωμεν τὸ κοινὸν νόμισμα τῆς ἀγάπης».
.         Ὁ Διάλογος τῆς ἀγάπης ἦταν παρωδία καὶ ἀπέτυχε παταγωδῶς. Μὲ τὸν θάνατο δὲ τοῦ ἐμπνευστῆ του Ἀθηναγόρα ἐτάφη μαζί του στὰ ἔγκατα τῆς γῆς.

3. Ο ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

.         Αὐτὸς ἄρχισε τὸ 1980 καὶ διακρίνεται σὲ δύο φάσεις. Ἡ πρώτη κράτησε ἀπὸ τὸ 1980 μέχρι τὸ 2000, ὁπότε διεκόπη ἐξαιτίας τοῦ ζητήματος τῆς λεγόμενης Οὐνίας καὶ τῆς μανιακῆς ἐπιθέσεώς της κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ τῶν δορυφόρων χωρῶν της. Ἡ δεύτερη ξεκίνησε τὸ ἔτος 2006 καὶ συνεχίζεται ἀκόμη.
α) Ἡ πρώτη φάση ἦταν ἐμπαιγμός, διότι συνεζητοῦντο τὰ θέματα ποὺ μᾶς ἑνώνουν καὶ ὄχι αὐτὰ ποὺ μᾶς χωρίζουν· αὐτὰ στὰ ὁποῖα συμφωνοῦμε καὶ ὄχι οἱ διαφορές μας. Ἡ συνέχιση ἐπὶ δεκαετίες αὐτῆς τῆς τακτικῆς τί ἄλλο ἦταν παρὰ «ἐξόφθαλμος ἐμπαιγμός»;
.         Καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο ὑπῆρξε τέτοιος. Διότι, ἐνῶ ἀρχικὰ τὸ θέμα τῆς Οὐνίας ἀποτελοῦσε βαρύνουσας σημασίας θέμα πρὸς συζήτηση στὸν Διάλογο, μετὰ τὴ Ζ΄ Συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου στὸ Balamand τοῦ Λιβάνου τὸ 1993 παραμερίσθηκε ἐντελῶς χωρὶς καμία αἰτιολόγηση.
.         Ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία ἀνάγκασε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Αὐστραλίας Στυλιανό, ἐπὶ 20ετία Συμπρό­εδρο στὸν «Ἐπίσημο Θεολογικὸ Διάλογο» Ὀρ­θοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, νὰ παραιτηθεῖ ἀγανακτισμένος, γιὰ νὰ μὴν ἔχει πλέον, ὅπως δήλωσε, «οὐδεμία σχέση μὲ ἕνα τέτοιο ‘‘ἀνούσιο παίγνιο’’». Ὁ ἴδιος πάλι δήλωσε ὅτι τὸν ἐξοργίζει ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ νῦν Προέδρου (τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου) ὅτι «ἡ Οὐνία δὲν ἀνήκει στὰ θέματα τοῦ Διαλόγου». «Ἡ Οὐνία ὅμως εἶναι ἕνας ἐμπαιγμός, μία καθαρὴ ἀπάτη, ἕνα μασκάρεμα ἀνθρώπων», ἐπισήμανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος.
.         Τὸ ὅτι λοιπὸν ἦταν ἐμπαιγμὸς ἡ πρώτη φάση τοῦ Διαλόγου δὲν τὸ λέμε μόνο ἐμεῖς, τὸ δήλωσε τότε ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐπιτρο­πῆς Διαλόγου: ‘‘ἀνούσιο παίγνιο’’ τὸν ὀνόμασε!
β) Ἐμπαιγμὸς ὅμως εἶναι καὶ ἡ τωρινὴ φάση τοῦ Διαλόγου, κατὰ τὴν ὁποία ἐτέθησαν καὶ ἔχουν ἀρχίσει νὰ συζητοῦνται τὰ μεγάλα ζητήματα ποὺ μᾶς χωρίζουν, μὲ πρῶτο τὸ παπικὸ πρωτεῖο καὶ ἀλάθητο.
Τί γίνεται τώρα ἐδῶ; Ὁ Διάλογος ἔχει ὁδηγηθεῖ σὲ ἀδιέξοδο. Στὸ ζήτημα τοῦ πρωτείου ὁ Παπισμὸς εἶναι ἀνυποχώρητος, παρὰ τὸν ἀνεπίτρεπτο ὀρθοδόξως θεολογικὸ ἑλιγμὸ ποὺ ἐπιχείρησε τὸ 2007 στὴ Ραβέννα ὁ νῦν Πρόεδρος Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης, προσπαθώντας νὰ ἀναστήσει, σὲ βελτιωμένη μάλιστα μορφή, τὸ πτῶμα τῆς λεγόμενης Εὐχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας τοῦ Ἀφανάσιεφ.
.         Δὲν ἀντιλαμβάνονται οἱ παπικοὶ ­θεολόγοι τὴν ὀρθότητα τῶν Ὀρθοδόξων θέσεων; Ἀσφαλῶς καὶ ἀντιλαμβάνονται οἱ παπικοὶ ­θεολόγοι, κορυφαῖες διάνοιες ὅλοι τους, τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὴν καταλαβαίνουν, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ τὴ δεχθοῦν. Δὲν εἶναι ζήτημα θελήσεως· εἶναι θέμα ἀδυναμίας. Ἀκόμα κι ἂν θελήσουν, δὲν μποροῦν νὰ ἀρνηθοῦν τὸ Πρωτεῖο. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ζητᾶμε οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατο! Τοὺς ζητᾶμε οὐσιαστικὰ νὰ αὐτοκτονήσουν, νὰ αὐτοκαταστραφοῦν. Ἡ παπικὴ αὐτο­κρατορία χωρὶς τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα θὰ καταρρεύσει μέσα σὲ μιὰ μόνο νύχτα καὶ θὰ διαλυθεῖ.
Πρὸς τί λοιπὸν γίνεται λόγος γιὰ Διάλογο ἐν γνώσει τοῦ ἀδιεξόδου στὸ ὁποῖο ἔχει ὁδηγηθεῖ; Ὑπερβάλλουμε; Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενι­κὸς Πατριάρχης ὁμολόγησε τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2011 κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Ἅγιον Ὄρος ὅτι «ἐν τῷ συνόλῳ ὁ διάλογος ἐνδέχεται νὰ φαίνηται ἀποτυχημένος…». Ὁ δὲ Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Ἀθανάσιος τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2008 ἔκανε λόγο «γιὰ ἀρχαιολογία τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, γιὰ Οἰκουμενικὸ χειμῶνα, Οἰκουμενικὸ κάματο, θεολογία τῆς μαστίχας, τέλος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» κ.τ.λ. (Δελτίο Ἐπίσκεψις, ἀρ. 691, 30-9-2008, σελ. 11-17). Ἡ θεολογία τῆς μαστίχας τί εἶναι; Δὲν εἶναι ἐμπαιγμός;

4. ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

.         Ἐμπαιγμὸ ὅμως ἀποτελοῦν καὶ οἱ διάφορες ἐκδηλώσεις, ὅπως αὐτὴ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὅποιες ἄλλες, τόσο συχνὲς πιὰ στοὺς καιρούς μας. Γίνονται γιὰ νὰ ἐμπαίζεται τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα καὶ ὁ ὑπόλοιπος κόσμος. Διότι δίνουν τὴν ἐντύπωση στοὺς πολλοὺς ὅτι ἔχει ἐπιτευχθεῖ ἢ σύντομα θὰ ἐπέλθει συμφωνία μὲ τοὺς Παπικούς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προωθεῖται σὲ ἐξοργιστικὸ βαθμὸ μιὰ ἕνωση ἐν τῇ πράξει καὶ νὰ ἐνισχύεται ἑκατέρωθεν ἡ συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὰ μυστήρια καὶ τὶς λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ἄλλης πλευρᾶς.
«Λάθη τραγικὰ ποὺ δημιουρ­γοῦν πολὺ θόρυβο, πολλὴ ζημία, χωρὶς νὰ ἔχουμε ἀπολύτως κανένα κέρδος. Ἔτσι δίνουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι σπεύδουμε νὰ κάνουμε μία Intercommunio, μία μυστηριακὴ κοινωνία μὲ τοὺς ἑτεροδόξους… κάνουμε μόνο ζημιὰ καὶ ἀντιθέτως δὲν βοηθοῦμε καθόλου τὸν διάλογο», δήλωσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας!
Καὶ μήπως αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχει ἡ δήλωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Πάπα Φραγκίσκου γιὰ νόμιμη ποικιλία στὴν Κοινή τους Διακήρυξη στὰ Ἱεροσόλυμα;
Εἶπαν: «Ἡ ἀδελφικὴ ἡμῶν συνάντησις σήμερον εἶναι ἓν νέον καὶ ἀναγκαῖον βῆμα εἰς τὴν πορείαν πρὸς τὴν ἑνότητα, πρὸς τὴν ὁποίαν μόνον τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δύναται νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ, ἐκείνην τῆς κοινωνίας ἐν νομίμῳ ποικιλίᾳ».
Τί σημαίνει νόμιμη ποικιλία; Νὰ κρατήσει ἡ κάθε πλευρὰ τὶς ἀντιλήψεις της; Νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Παπισμό, ἀκόμη καὶ χωρὶς ­συμφωνία στὰ καίρια θεολογικὰ ζητήματα, χωρὶς νὰ ἀρ­νηθεῖ τὶς πλάνες του;

5. Η ΕΥΘΥΝΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

.         Ἀπαιτεῖται μεγάλη προσοχὴ καὶ ἐγρήγορση ἀπὸ ὅλους μας. Στὰ θέματα τῆς πίστεως, κατὰ τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, «οὐκ ἐκχωρεῖ συγκατάβασις», δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται ὁποιαδήποτε ὑποχωρητικὴ τακτοποίηση.
.         Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι φανερὸ πλέον τὸ χρέος μας. Στὴν περίοδο αὐτή, ποὺ τὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα ἔχει ξεσπάσει σὰν θύελλα, νὰ μείνουμε πιστοὶ στὴν Ὀρθοδοξία μας. Μὴν ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὶς ἐντυπωσιακὲς ἐκδηλώσεις. Ἐνόσῳ οἱ ἑτερόδοξοι δὲν ἀπαρνοῦνται τὶς πλάνες τους, καμία ἀπολύτως ἕνωση ἢ συνεργασία δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε μαζί τους.
.         Ἡ προτροπὴ τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ νὰ φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τοὺς προδότες τῆς πίστεως, ὅπως φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τὰ φίδια, εἶναι περισσότερο ἀπὸ ὁποτεδήποτε ἄλλοτε ἐπίκαιρη: «Φευκτέον αὐτοὺς ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως»!

 

, ,

Σχολιάστε