Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκογένεια

ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΤΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (Δ. Νατσιός)

ποστολή: καταστρέψτε τν οκογένεια

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Τὸ παρὸν κείμενο δημοσιεύτηκε πρὶν ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια. Τώρα ποὺ οἱ μαγαρισιὲς καὶ ἡ ἀσέλγεια  γίνονται  νόμος-  «Δὲν μποροῦμε γιὰ λόγους ἰσότητας καὶ συνταγματικότητας νὰ ἐξαιρέσουμε τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια ἀπὸ τὴν ἀναδοχή», δηλώνει ἕνα πτῶμα ὑπουργικὸ  – καὶ παρακολουθοῦμε τὴν μετατροπὴ τῆς πατρίδας μας, σὲ Σόδομα καὶ Γόμορα, τὸν πλήρη ἐξευτελισμὸ τοῦ θεοΐδρυτου θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας, καλὸ εἶναι νὰ θυμηθοῦμε τί γράφουν τὰ σχολικὰ βιβλία γι’ αὐτήν. Ὅπως τόσα χρόνια συμβαίνει μὲ τὴν γενοκτόνο μας Τουρκιά, ποὺ τὰ κοπροκάναλα, μᾶς τὴν παρουσιάζουν τάχα καὶ «νοικοκύρη λαό», τὸν ἴδιο λαὸ ποὺ ἔσφαζε χιλιάδες Κύπριους πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια, κατὰ παρόμοιο τρόπο, καὶ τὸ τρισάθλιο ὑπουργεῖο Παιδείας, μαγαρίζει, μὲ τὰ βλάσφημα καὶ καρκινογόνα «πνευματικῶς» βιβλία καὶ προγράμματά του, τὰ παιδιά σας ΕΛΛΗΝΕΣ. Ἂς ἀκούσουμε τί μᾶς κανοναρχεῖ τὸ ἀθάνατο ’21 καὶ ἂς πράξει ὁ καθεὶς κατὰ τὴν συνείδησή του.

«Ὅταν μοῦ πειράξουν τὴν πατρίδα καὶ τὴ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ’ νεργήσω κι’ ὅ,τι θέλουν ἄς μοῦ κάνουν»
Στρατηγὸς Μακρυγιάννης

.             Κάποτε πλησίασε τὸν τροπαιοῦχο νομπελίστα μας ποιητὴ Γιῶργο Σεφέρη, ἕνας ξένος διαπρεπὴς συνομιλητής, «πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων»: «Μὰ πιστεύετε σοβαρὰ ὅτι εἶστε πραγματικὰ ἀπόγονοι τοῦ Λεωνίδα καὶ τοῦ Θεμιστοκλῆ;». Ἀπαντᾶ ὁ Σεφέρης: «Ὄχι, εἴμαστε ἀπόγονοι μονάχα τῆς μάνας μας, ποὺ μᾶς μίλησε Ἑλληνικά, ποὺ προσευχήθηκε ἑλληνικά, ποὺ μᾶς νανούρισε μὲ παραμύθια γιὰ τὸν Ὀδυσσέα, τὸν Ἡρακλῆ, τὸν Λεωνίδα καὶ τὸν Παπαφλέσσα, καὶ ἔνιωσε τὴν ψυχή της νὰ βουρκώνει τὴν Μεγάλη Παρασκευή, μπροστὰ στὸ ξόδι τοῦ νεκροῦ Θεανθρώπου». (Τὸ ἀπόσπασμα περιέχεται στὸ βιβλίο τῆς Μερόπης Σπυροπούλου, «Οἰκογένεια ὥρα μηδέν», ἔκδ. «Ἀρχονταρίκι», σελ. 131).
.           Δὲν ξέρουμε ἂν κατάλαβε ὁ… «πειραστὴς» ξένος τὴν ἀπάντηση τοῦ ποιητῆ, ὁ ὁποῖος ἐξυμνεῖ τὴν μάνα τὴ Ρωμηὰ καὶ τὴν οἰκογένεια, πρὶν αὐτὴ ἀνοίξει τὰ πορτοπαράθυρά της καὶ εἰσβάλουν στὸ εὐλογημένο καταφύγιο τοῦ Γένους, ὁ μαγαρισμένος ἀγέρας τοῦ δῆθεν ἐξευρωπαϊσμοῦ μας. Καὶ ἡ κρίση «τηγανίζει» καὶ ταλανίζει κυρίως τὴν οἰκογένεια.
.           Δὲν σκοπεύω νὰ γράψω γιὰ τὴν σπουδαιότητα καὶ ἱερότητα τοῦ οἰκογενειακοῦ θεσμοῦ. Αὐτὸ ἀκόμα καὶ οἱ ἀνίατα προοδευτικοὶ τὸ κατανοοῦν. Τὸ βλέπω στὸ σχολεῖο. Γιὰ τὰ δικά τους βλαστάρια γίνονται κέρβεροι. Ἀπαιτοῦν καὶ πειθαρχία καὶ καλὴ παιδεία, ἐπιλέγουν τὰ καλύτερα καὶ ἀκριβότερα κολέγια. Τὶς προοδευτικὲς σαχλαμάρες καὶ ψευτοδημοκρατικότητες τὶς ἀφήνουν γιὰ τὰ παιδιά τοῦ, δηκτικῶς λεγόμενου, κοσμάκη. Καὶ οἱ ἀφελεῖς ζητωκραυγαστὲς τοὺς πιστεύουν καὶ τοὺς ψηφίζουν.
.           Στὸ βιβλίο «οἰκογένεια σὲ κρίση» (συλλογικὸς τόμος) διαβάζω σ’ ἕνα κείμενο τῆς Ντίνας Πετροπούλου. «Ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1970, τὸ διαζύγιο εἶναι ἕνα κοινωνικὸ φαινόμενο μὲ αὐξητικὴ τάση σὲ ὅλο τὸν δυτικὸ κόσμο. Στὶς ΗΠΑ γιὰ τὴν τριετία 1977-79 ἕνας στοὺς δύο γάμους κατέληγε σὲ διαζύγιο, ποσοστὸ ποὺ ἀνακοινώθηκε καὶ στὴ χώρα μας 30 χρόνια μετά».(«Ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική», λέει ἕνα ἐπιτυχημένο ρητό). Στὸ ἴδιο κείμενο περιέχεται καὶ τὸ ὄνειρο ἑνὸς πεντάχρονου παιδιοῦ. Τὸ ρώτησαν τί θὰ γίνει, ὅταν μεγαλώσει. Ἀπάντηση: «Ξέρεις ἐγὼ ὅταν μεγαλώσω θὰ γίνω ἐπιστήμονας… μεγάλος ἐπιστήμονας… καὶ θὰ φτιάξω μία κόλλα, τὴν πιὸ δυνατὴ κόλλα τοῦ κόσμου… γιὰ νὰ κολλήσω τὴν μαμὰ καὶ τὸν μπαμπά». Τὸ μικρὸ παιδὶ ψάχνει τὴν «κόλλα». Σὲ τοῦτο τὸν τόπο ξέρουμε, ἤξεραν οἱ παλιότεροι – αὐτὸ λέγεται Παράδοση – πὼς ἡ μόνη «κόλλα», ἀτσάλινη καὶ συμπαγής, ποὺ ἕνωνε διὰ βίου τὸ ζευγάρι εἶναι ὁ Χριστός.
.           «Ἔνθα ἀνὴρ καὶ γυνὴ καὶ παιδία καὶ τοῖς τῆς ἀρετῆς συνδεδεμένοι δεσμοῖς, ἐκεῖ μέσος ὁ Χριστός», γράφει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος. («Εἰς Γέν.», λόγος Ζ´, 5, ΕΠΕ 8,140). Ὅταν φεύγει ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸ «μέσον» καὶ στὴν θέση του μπαίνει ἡ καριέρα, ἡ καλοπέραση, ἡ ἡδονοθηρία καὶ ἡ ἀδιαφορία τότε ὁ ὄμορφος καὶ «χρηστὸς ζυγὸς» τοῦ γάμου καταλήγει σὲ διαζύγιο. (Καὶ ἂς μὲ συγχωρέσουν κάποιοι -δὲν μέμφομαι καὶ δὲν κρίνω κανέναν, γιὰ τὰ παιδιὰ γράφω- σπάνια βλέπουμε στὰ σχολεῖα, παιδιὰ διαλυμένων οἰκογενειῶν, στὶς ὁποῖες ὑπάρχει ἀναφορὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἐκκλησία μας.
.           Σπάνια βλέπουμε διαζύγια σὲ πολύτεκνες οἰκογένειες, γιατί τὰ παιδιὰ μεγαλώνουν μὲ τὸ «ἐμεῖς» καὶ ὄχι μὲ τὸ καταστροφικὸ «ἐγὼ» τοῦ μοσχοαναθρεμμένου μοναχογιοῦ ἢ τῆς μοναχοκόρης. Σκέφτομαι, ἂν θέλουν τὰ νέα ζευγάρια νὰ τιμωρήσουν τὸ ἐλεεινὸ κρατίδιο τοῦ μνημονίου, ἂς κάνουν πολλὰ παιδιά. Οἱ στατιστικὲς λένε ὅτι τὰ περισσότερα παιδιὰ γεννήθηκαν τὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς, ἐν μέσῳ φρικτῆς καὶ ἀνείπωτης σκλαβιᾶς. Μὲ 5-6 παιδιὰ καὶ φόρους δὲν πληρώνεις καὶ ἐργασία βρίσκεις καὶ ὁ Θεὸς βοηθάει. Κατανοῶ τὶς ἀντιδράσεις. Πῶς θὰ τὰ μεγαλώσουμε, τί θὰ ἀπογίνουν, εἴμαστε ἄνεργοι, μέλλον ζοφερό. Σὲ λίγα ὅμως χρόνια θὰ διδάσκουμε καὶ θὰ παίρνουν τὰ προνοιακὰ ἐπιδόματα οἱ οἰκογένειες καὶ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸ Μπαγκλαντὲς καὶ τὸ Πακιστάν. Ἢ μήπως περιμένουμε νὰ λύσει τὴν βραδυφλεγῆ βόμβα τῆς λαθρομετανάστευσης ὁ κ. Χρυσοχοΐδης; Ὅπως τὸ ἔλυσε στὴν προηγούμενη θητεία-κοροϊδία του).
.           Κι ἂν σήμερα «μὲς στὴν ἐρημιὰ τοῦ κόσμου» ἔχουμε περισσότερο ἀνάγκη τὴν οἰκογένεια, ἔρχονται τὰ τρισάθλια κουρελουργήματα «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης» -βιβλία γλώσσας- καὶ εὐτελίζουν πλήρως τὸν ἱερὸ θεσμό. Τὴν ἐποχὴ τοῦ ἄκρατου ἀτομισμοῦ καί… κανιβαλισμοῦ τὸ «Νέο Σχολεῖο» τους, ἐπιδιώκει νὰ προσβάλλει καὶ νὰ μειώσει τὴν σημασία ποὺ εἶχε -καὶ ἔχει ἀκόμα- ὡς κοινωνικὴ ἀξία καὶ πρότυπο στὴν πατρίδα μας ἡ οἰκογένεια (μὲ τοὺς δύο γονεῖς νὰ ζοῦν μαζὶ καὶ νὰ φροντίζουν τὰ παιδιά τους). Πουθενὰ στὰ βιβλία αὐτὰ δὲν θὰ βρεῖς αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὸ ποὺ γράφει στὸ βιβλίο του «χάνω τὸ παιδί μου», ὁ ἀειθαλὴς δάσκαλός μας Κωνσταντῖνος Γανωτής, ὅτι «ἡ οἰκογένεια εἶναι μία ἀγκαλιὰ προσώπων ποὺ ἀγαπιοῦνται καὶ ἀγαπιοῦνται γι’αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ εἶναι εἰκόνες Θεοῦ, γεννημένοι γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ». (σελ. 76). Σ’ ὅλο τὸ Δημοτικὸ ἐλάχιστες ἀναφορὲς γίνονται στὴν οἰκογένεια καὶ στὸν ἀνθρωποποιὸ ρόλο της. Στὴν ϛ´ τάξη, (γλώσσα, β´ τεῦχος) ὑπάρχει ἑνότητα μὲ τίτλο «συγγενικὲς σχέσεις». Στὸ κείμενο «ὧρες μὲ τὴν μητέρα μου», διαβάζουμε: Ἡ μαμά μου… μὲ τὸν μπαμπά μου παντρεύτηκαν ἀπὸ ἔρωτα στὸ ἄψε-σβῆσε καὶ οἱ εὐχὲς ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ παπάς, ὅταν τοὺς πάντρεψε, πραγματοποιήθηκαν. Ἀπόκτησαν καρπὸν κοιλίας, δηλαδὴ ἐμένα καὶ τὸν ἀδελφό μου». Ρηχὴ εἰρωνεία, ἀπαράδεκτη γιὰ σχολικὸ βιβλίο (σελ. 84). Στὸ κείμενο «πρέπει νὰ φανῶ γενναῖος», τὸ μοναχοπαίδι μίας οἰκογενείας, καλεῖται νὰ ἐπιδείξει τὴν ἑξῆς γενναιότητα: νὰ πάει διακοπὲς μόνο του, γιὰ νὰ περάσουν οἱ γονεῖς του, προφανῶς, καλύτερες διακοπές, χωρὶς τὶς δεσμεύσεις ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ μικροῦ τους παιδιοῦ (σελ. 89).
.           Στὸ ἑπόμενο κείμενο μὲ τίτλο «μία οἰκογένεια ἀνάμεσα στὶς ἄλλες», ἀφοῦ περιγράφει ἕνα παιδί, τρίτης δημοτικοῦ, τὰ «εἴδη» τῶν οἰκογενειῶν (πυρηνική, μονογονεϊκή, «ξαναπαντρεμένων») στὸ τέλος τὸ παιδὶ ἀποφαίνεται: «Ὅταν μεγαλώσω καὶ κάνω δική μου οἰκογένεια, δὲν ξέρω ἀκόμα πῶς θὰ μοιάζει…». (Τὸ κείμενο εἶναι ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ἐρευνητές», τῆς ἐφ. «Καθημερινή»). Ὁλόκληρη ἑνότητα, χωρὶς ἕνα κείμενο προβολῆς μίας φυσιολογικῆς οἰκογένειας. Πλήρης καταρράκωση τοῦ θεσμοῦ καὶ σαφὲς «δίδαγμα» στὰ παιδιά: δὲν ὑπάρχει οἰκογένεια, «νὰ εἶσαι ὁ ἐαυτός σου», μὴν ἐλπίζεις σὲ παρωχημένα πράγματα. Στὸ Γυμνάσιο τὰ πράγματα εἶναι πολὺ χειρότερα. Ἐδῶ κυριαρχοῦν κείμενα καταθλιπτικά, ἀκατάλληλα γιὰ παιδιά, διασύρονται οἱ γονεῖς, ἀπαξιώνεται πλήρως ἡ παραδοσιακή, «ὁμαλὴ» οἰκογένεια. Στὰ «κείμενα νεοελληνικῆς λογοτεχνίας», Α´ γυμνασίου, στὸ διήγημα τοῦ Λ. Τολστόι, μὲ τίτλο «Ὁ παπποὺς καὶ τὸ ἐγγονάκι», ὁ γιὸς καὶ ἡ νύφη φέρονται βάναυσα καὶ ἀπάνθρωπα στὸν ἀνήμπορο γερο-πατέρα, ἕως ὅτου μαθαίνουν ἀπὸ τὸν μικρὸ ἐγγονὸ νὰ τοῦ φέρονται σωστά. Στὴν σελ. 45 στὸ κείμενο «Νινὲτ» τῆς Ζὼρζ Σαρῆ περιγράφεται, κατὰ τὴν εἰσηγητικὴ σημείωση τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας, «ἡ ἀδυναμία ἐπαφῆς τῶν γονιῶν μὲ τὰ παιδιά τους καὶ μὲ τὶς ἐνοχὲς ποὺ συχνὰ αἰσθάνονται αὐτοί», ὅπως καὶ «ἡ κρίση ταυτότητας, τὴν ἀγωνία, δηλαδή, τοῦ παιδιοῦ γιὰ τὴν καταγωγή του, τοὺς γονεῖς, τὶς ρίζες του».
.           Στὴν σελ. 49, στὸ ἀπόσπασμα μὲ τὸν τίτλο «Τὰ πράγματα στρώνουν περισσότερο», ἀπὸ τὸ μυθιστόρημα «Ἡ ἐποχὴ τοῦ ὑακίνθου», τῆς Τούλας Τρίγκας, ἡ ἡρωίδα, ἕνα νεαρὸ κορίτσι, καταγράφει τὶς ἐμπειρίες της ἀπὸ τὸ διαζύγιο τῶν γονέων καὶ τὸ δεύτερο γάμο τῆς μητέρας της, βλέπει θετικὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἐκφράζει μάλιστα τὶς θετικὲς ἐντυπώσεις της καὶ στὸν (φυσικὸ) πατέρα της (τηλεφωνικῶς).
Στὰ «Κείμενα» τῆς Β´ γυμνασίου, στὸ κείμενο «Ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο τῆς Ἄννας Φρὰνκ» (σελ. 48), ὁ μαθητὴς θὰ διαβάσει: «περισσότερο ἀπ’ τοὺς ἄλλους, ἡ μητέρα, μὲ τὸ χαρακτήρα της καὶ τὰ ἐλαττώματά της, μοῦ πλακώνει τὴν καρδιά. Δὲν ξέρω πιὰ τί στάση νὰ κρατήσω· δὲ θέλω νὰ τῆς πῶ βάναυσα πὼς εἶναι παράλογη, σαρκαστικὴ καὶ σκληρή».
.           Κείμενα ἀπαισιόδοξα, παιδαγωγικὰ ναυάγια, ποὺ ἐλάχιστα συνάδουν μὲ τὴν δροσιά, καὶ τὴν χαρὰ ποὺ πρέπει νὰ προσφέρουμε στὴν «ἄνοιξη» τῆς ζωῆς, στὴν νιότη τοῦ γυμνασίου. Στὴν σελ. 52 «φιλοξενεῖται» κείμενο μὲ τίτλο «Οἱ Κυριακὲς στὴν θάλασσα», πρωταγωνιστοῦν τρία κορίτσια, ποὺ οἱ γονεῖς τους εἶναι διαζευγμένοι. Ἕνα ἀπὸ τὰ κορίτσια ἐκθέτει τὶς αἰτίες τοῦ διαζυγίου. Μιλᾶ γιὰ τὸν πατέρα της: «Φαίνεται ὅτι στὸ παλιό μας σπίτι τὸν καιρὸ ποὺ ζούσανε μὲ τὴν μητέρα οἱ δουλειές του τὸ ἴδιο τὸν ἀπασχολούσανε. Ἦταν ἴσως ἡ κύρια αἰτία ποὺ χωρίσανε. Αὐτό, καὶ τὸ ὅτι μποροῦσα νὰ καταλάβω πῶς ἕνας ἄνθρωπος κάνει ἀπιστίες. Τώρα τὸ κατάλαβα». Μάλιστα. Καὶ ἐμεῖς καταλαβαίνουμε γιατί ἐπιλέγονται τέτοια κείμενα γιὰ 13χρονα καὶ 14χρονα παιδιά. Στὴ σελ. 42 ἄλλο ἀπαισιόδοξο κείμενο μὲ τίτλο «Ἡ μάνα», ἐντελῶς ἀκατάλληλο γιὰ παιδιά, στὸ ὁποῖο ὁ πατέρας θύμωνε καὶ ξυλοφόρτωνε ἄγρια τὰ παιδιά, ὅταν τὸν ξυπνοῦσαν πρὶν ἀπὸ τὴν ὥρα του» καὶ ἡ σύζυγος-μητέρα, ποὺ ἔκανε τὰ πάντα, ἀνεχόταν τὴν συμπεριφορὰ τοῦ ἄντρα της καὶ «ἦταν ἱκανοποιημένη γιατί τῆς ἔφτανε νὰ γνωρίζει συχνὰ ὅλο τὸν πόθο τοῦ ἄντρα, νὰ πιάνει παιδὶ μ’ αὐτόν, νὰ γεννάει…».
.           Θὰ μποροῦσα νὰ συνεχίσω, ὅπως γιὰ παράδειγμα μὲ ἐκεῖνο τὸ «ἐξαιρετικό», ποὺ περιέχεται στὴν «Νεοελληνικὴ Γλώσσα», τῆς γ´ γυμνασίου, ὅπου ὁ δύσμοιρος φιλόλογος καλεῖται νὰ διδάξει τὸ γνωστὸ τραγούδι τῶν Κατσιμιχαίων «Don’t worry be happy», τὸ ὁποῖο εἶναι κατάλληλο γιὰ οἰνόφλυγες, μεταμεσονύκτιους θαμῶνες διασκεδαστηρίου καὶ ὄχι γιὰ τάξη σχολικοῦ διδακτηρίου. Παραθέτω τὴν πρώτη στροφή:
«Ἅμα ξυπνήσεις καὶ ἔχεις βγάλει οὐρά,
ἂν κοιταχτεῖς καὶ ἔχεις βγάλει βυζιὰ
don’t worry be happy.
Ἅμα ἡ κόρη σου σὲ λέει μπαμπὰ ἐνῶ ὁ γιός σου
σὲ φωνάζει μαμὰ
don’t worry be happy…».
.           Αὐτὰ τὰ «ὡραῖα» βγαίνουν σήμερα ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Πνίγονται, ἀσφυκτιοῦν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις. ντ γι τ «μάννα» τς ξαίσιας παράδοσής μας, τ ποτίζουμε χολή, τ τρέφουμε μ καθαρσίες. Μία Πνευματικὴ Γενοκτονία, τὴν ὁποία ἐπιτρέπουμε, γιατί ἀπὸ Ἔθνος μὲ ἦθος θυσιαστικὸ καὶ ἀντιστασιακό, καταντήσαμε, ἀξιολύπητο, δειλὸ σκορποχώρι. Ἐσχάτη ὥρα ἐστί, νὰ βροῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ καθαρίσουμε τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὶς ἀνθρωποκάμπιες ποὺ τὴν μαραζώνουν.

 

Δημήτρης Νατσιός 

δάσκαλος-Κιλκὶς

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΝ «Η ΕΛΛΑΣ»

Ἔρημος ἡ Ἑλλάδα!

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Mποροῦμε νὰ πανηγυρίζουμε, ὅταν γύρω μας ἕνας κόσμος πεθαίνει; Μποροῦμε νὰ πανηγυρίζουμε, ὅταν ἡ Ἑλλάδα πεθαίνη; Καὶ δὲν μιλᾶμε γιὰ σχῆμα λόγου ἢ γιὰ ὑπερβολὴ ἢ γιὰ παραβολικὴ παράστασι. Μιλᾶμε γιὰ πραγματικότητα. Τεράστιος τίτλος τῆς «Καθημερινῆς» (18 Σεπτεμβρίου 2016) προειδοποιεῖ: «Ἔρημος χώρα θὰ εἶναι τὸ 2050 ἡ Ἑλλάδα». Καὶ στὸν ὑπότιτλο: «Ὁ πληθυσμός της θὰ ἔχει μειωθεῖ μέχρι καὶ 2,5 ἑκατομμύρια»!

  • Ἀπό τό 2011 οἱ θάνατοι εἶναι περισσότεροι ἀπό τὶς γεννήσεις.

  • Τὸ 2015 ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδος ἦταν 10,8 ἑκατομμύρια, δηλαδή, μικρότερος κατὰ 300.000 ἀπό τό 2011.

  • Τὸ 1951 εἴχαμε 155.422 γεννήσεις καὶ μόνο 57.508 θανάτους. Σήμερα;…

γονιμότητα στὴν Ἑλλάδα ἔχει φθίνουσα πορεία. Οἱ γυναῖκες, πού γεννήθηκαν ἀνάμεσα στὸ 1950 καὶ στὸ 1954 ἔφεραν στὸν κόσμο 2 μόνο παιδιά. Αὐτές πού γεννήθηκαν ἀπό 1960-1974 ἔφεραν 1,60 παιδιά, δηλαδή, περίπου ἀνά 15 γυναῖκες 2 παιδιά! Τὴν περίοδο 2010-2015 ἡ γονιμότητα στὴν Ἑλλάδα ἔπεσε στὸ 1,34, δηλαδή, περίπου ἀνά τρεῖς γυναῖκες 4 παιδιά!

  • Ἡ γονιμότητα ὅλο καὶ κατεβαίνει, διότι πολλὰ ἀνδρόγυνα ἀναβάλλουν τὴ γέννησι πρώτου παιδιοῦ!

  • Τὸ θέμα δὲν εἶναι τόσο πολιτικό. Τί περιμένεις ἀπό μιὰ κυβέρνησι, πού περιφρονεῖ τοὺς πολυτέκνους καὶ θέλει στὴ θέσι τῆς οἰκογένειας μὲ πατέρα, μητέρα καὶ παιδιά, νὰ βάλη ἕνα αἰσχρό, ἀνώμαλο ζευγάρι ὁμοφυλοφίλων;

  • Τὸ θέμα δὲν εἶναι τόσο οἰκονομικό, διότι μὲ ἀπίστευτη φτώχεια τὴ δεκαετία τοῦ 1950 ἡ Ἑλλάδα ἀνέβαζε τοὺς δεῖκτες πολυτεκνίας.

  • Τὸ θέμα δὲν εἶναι τόσο ἐθνικό.

  • Τὸ θέμα εἶναι κυρίως ἐκκλησιαστικό.

  • Ἡ Ἐκκλησία μέχρι πρὶν ἀπό 80 περίπου χρόνια εἶχε ἑνιαία γραμμὴ στὸ θέμα τῆς τεκνογονίας. Ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας καταδικαζόταν ἀπό ὅλους τοὺς πνευματικοὺς – ἐξομολόγους.

  • Ἡ Ἐκκλησία εἶχε πολλὰ οἰκογενειακὰ εἰκονοστάσια. Κάθε σπίτι εἶχε πολλὲς ἔμψυχες εἰκόνες. Τώρα ἔχει πολλὲς χάρτινες καὶ ξύλινες ἔγχρωμες ἄψυχες εἰκόνες, ἀλλά δὲν ἔχει παιδιά.

  • Ἡ Ἐκκλησία ἔχει σιγήσει στὸ θέμα τῆς τεκνογονίας. Βρῆκε εὔκολο τρόπο νὰ κάνη πανηγύρια καὶ λιτανεῖες μὲ ὑποδοχὲς ἀντιγράφων εἰκόνων καὶ ποικίλων λειψάνων, καὶ δὲν ἐνισχύει τοὺς πιστοὺς νὰ τηρήσουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὸ σωτηριῶδες ζήτημα τῆς τεκνογονίας.

  • Ἡ Ἐκκλησία, ὅπως πᾶμε, θὰ θάβη νεκρούς, ἀλλά δὲν θὰ βαπτίζη παιδιά!

  • Ἡ Ἐκκλησία, ἂν ἀγαπᾶ τὴν Ἑλλάδα, ὀφείλει νὰ κηρύξη μετάνοια πρὸς μετάγγισι. Νέο αἶμα νὰ μεταγγισθῆ στὸ σῶμα τῆς Ἑλλάδας, γιὰ νὰ ζήση.

  • Ἡ Ἐκκλησία, ἂν ἀγαπᾶ τὰ παιδιά της, ὀφείλει νὰ τὰ στηρίξη στὴν πίστι. Διαφορετικὰ θὰ ἔχη πολύτεκνες οἰκογένειες λιγώτερες ἀπό ὅσους ναοὺς ἔχει! Ἐνῶ κάποτε οἱ πολύτεκνες οἰκογένειες ἀποτελοῦσαν τὴν πλειονοψηφία στὴ χριστιανικὴ κοινότητα.

  • Ἡ Ἐκκλησία, ἐμεῖς ὅλοι, ὀφείλουμε νὰ πείσουμε τοὺς χριστιανούς, ὅτι σώζονται ὄχι μὲ μαγικὸ τρόπο, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐπιτέλεσι τοῦ καθήκοντος.

  • Ἡ Ἑλλάδα χάνεται, καὶ μεῖς «γλεντᾶμε» μὲ θρησκευτικὰ «ἐφέ»!

, ,

Σχολιάστε

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΕΘΙΣΜΟΣ: Η «ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΡΦΙΝΗ» (Δ. Νατσιός)

Διαδικτυακς θισμός: «λεκτρονικ μορφίνη»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δἀσκαλος-Κιλκίς

«Γεννηθήκαμε σὲ μία ἐποχή, ποὺ ὅλα τελειώνουν» (Ἐφηβικὸ σύνθημα)

 .             Τὸ ἔχω ξαναγράψει παλαιότερα, ἀλλὰ τὸ ἐπαναλαμβάνω. Διδάσκω ἀνελλιπῶς ἐδῶ καὶ εἴκοσι πέντε περίπου χρόνια καὶ δὲν ἔχω ἀκούσει ποτὲ ἢ σχεδὸν ποτέ, μαθητὴ τῆς τάξης μου, νὰ μεταφέρει ἐξωσχολικὲς γνώσεις καὶ ἐμπειρίες, χωρὶς νὰ ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν ἑξῆς κοινότοπη φράση: «Κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση». Τὸ «ἄκουσα ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου ἢ τὴ γιαγιὰ ἢ τὸν παππού μου», ἔχει πλέον ἐκλείψει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν παιδιῶν. Καὶ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστο παράδειγμα ἐξεικονίζει τὴν φοβερὴ ἀλήθεια: Τὴν σαρωτικὴ καὶ ἀποκλειστικὴ ἐπίδραση τῆς εἰκόνας. Τὸ φαινόμενο δὲν περιορίζεται μόνο στὶς μικρὲς ἡλικίες. Στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία, ἡ ὁποία εἶναι ἀναπτυξιακὰ εὐάλωτη σὲ ἐθισμό, παρατηρεῖται καὶ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα, ἕνα νέο νόσημα, ποὺ ὀνομάζεται διαδικτυακὸς ἐθισμός. (Τὶς πληροφορίες τὶς ἄντλησα ἀπὸ τὸ ἐγκυρότερο ἐν Ἑλλάδι, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ πιὸ σοβαρὰ πανευρωπαϊκῶς, περιοδικὸ «Παιδιατρική», τεῦχος 6, Νοε-Δεκ 2008).
.               Σύμφωνα μὲ τὴν Ἀμερικανικὴ Ψυχολογικὴ Ἐταιρία ὁ διαδικτυακὸς ἐθισμός, ἡ «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη», ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε, διαγιγνώσκεται σὲ ἄτομα ποὺ πληροῦν τὰ ἑξῆς κριτήρια:
Α. Ἀνοχή, δηλαδὴ ἀνάγκη αὔξησης τοῦ χρόνου σύνδεσης μὲ τὸ διαδίκτυο.
Β. Συμπτώματα στέρησης (ἀνησυχία, εὐερεθεστικότητα, ἄγχος, φαντασιώσεις, ἀκούσιες ἢ ἑκούσιες κινήσεις δακτυλογράφησης, μετὰ ἀπὸ διακοπὴ ἢ μείωση τῆς χρήσης).
Γ. Ὑποχώρηση τῶν πιὸ πάνω συμπτωμάτων μόνο μετὰ ἀπὸ χρήση.
Δ. Χρήση γιὰ πολὺ μεγαλύτερο διάστημα ἀπὸ ὅ,τι τὸ ἄτομο εἶχε πρόθεση.
Ε. Ἐπιλογὴ πολλῶν δραστηριοτήτων μέσῳ διαδικτύου (ἀγορά, ἐπικοινωνία, παιχνίδια).
ϛ. Διακοπὴ ἢ σημαντικὴ μείωση τῆς κοινωνικῆς, προσωπικῆς, δημιουργικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς δραστηριότητας λόγῳ χρήσεως τοῦ διαδικτύου.
.             Στοὺς ἐφήβους, τώρα, τὰ κύρια συμπτώματα τῆς «εἰκονικῆς μορφίνης» εἶναι κυρίως: ἀντικοινωνικὴ συμπεριφορά, ἀπόρριψη τῆς πραγματικότητας, ἀδιαφορία γιὰ τὴν μάθηση καὶ τὴν ἐπαγγελματικὴ ἀποκατάσταση, ἀπουσίες ἀπὸ τὸ σχολεῖο καὶ πολύωρες ἐπισκέψεις σὲ ἴντερνετ-καφέ, κλοπὴ χρημάτων ἀπὸ τὸ σπίτι, ἐλλιπὴς ξεκούραση καὶ διατροφή, ἐπιθετικὴ συμπεριφορὰ σὲ κάθε προσπάθεια μείωσης τῆς χρήσεως. (Τὰ ἴδια νομίζω, συμπτώματα θὰ διαβάζαμε καὶ σ’ ἕναν ναρκωμανῆ). Πρέπει νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὰ ὅσα λένε οἱ Ἀμερικανοί, ποὺ ἔχουν πολὺ πιὸ αὐξημένο πρόβλημα ἀπ’ ὅ,τι ἐμεῖς. Ἐξ ἄλλου ἰσχύει πάντοτε τὸ εὐστόχως ρηθέν: «Ἂν θὲς νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική».
.           Σύμφωνα πάλι μὲ τὶς μελέτες τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων, ποὺ περιέχονται στὸ καλὸ περιοδικό, οἱ κοινωνικοὶ παράγοντες, ποὺ εὐνοοῦν τὴν ἐμφάνιση τῆς νόσου, εἶναι οἱ ἑξῆς: Διαταραχὴ στὴν οἰκογενειακὴ συνοχή. Μονογονεϊκὴ οἰκογένεια. Ἐλλιπὴς οἰκογενειακὴ στήριξη. Ἐλλιπὴς ἢ ἀνύπαρκτη ἐποπτεία. Ἐλεύθερη χρήση, χωρὶς χρονικοὺς καὶ ποιοτικοὺς περιορισμούς. Ὑπερπροστατευτικὸ ἢ αὐστηρὸ περιβάλλον. Παρουσία ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστῆ στὸ δωμάτιο τοῦ παιδιοῦ. Μειωμένες δραστηριότητες ἐκτὸς σπιτιοῦ. Συχνὲς ἐπισκέψεις στὰ «διαδικτυακὰ» καφέ.
.               Τὰ παραπάνω ὅμως ἀπαιτοῦν κάποιο σχολιασμό. Ὅλα ἀρχίζουν καὶ τελειώνουν στὴν οἰκογένεια. Στὴν Ἑλλάδα, σὲ σχέση μὲ ἄλλες «προοδευμένες» χῶρες, ἔχουμε τὰ χαμηλότερα ποσοστὰ ἐθισμοῦ, διότι λειτουργεῖ ἡ, βιαίως πολεμουμένη, παραδοσιακὴ μορφὴ οἰκογένειας. Ὅταν ἡ οἰκογένεια «μπάζει» ἀπὸ παντοῦ, τὸ πρῶτο θύμα εἶναι τὸ παιδί. Ἐπιβιώνουν καὶ θὰ ἐπιβιώσουν οἰκογένειες, ποὺ εἶναι συντηρητικὲς καὶ χρησιμοποιῶ τὴν λέξη μὲ τὴν πρωταρχική, τὴν κυριολεκτική της σημασία. Ἡ οἰκογένεια ὀφείλει νὰ κρατήσει ὅ,τι τιμαλφὲς παρέλαβε ἀπὸ τὶς προηγούμενες γενεὲς καὶ νὰ ἀποφύγει τὶς καταστρεπτικὲς ἀνοησίες, ποὺ «βαφτίζονται καινοτομίες», καὶ τὶς εἰσηγοῦνται κάτι ἄσχετοι τυχοδιῶκτες, «προοδευτικοὶ» τσαρλατάνοι. Ἂς κλείσουν οἱ γονεῖς τὰ αὐτιά τους σ’ ὅλες αὐτὲς τὶς σειρηνωδίες, τὶς τσιρίδες τῶν ἀνισόρροπων, ποὺ ὁραματίζονταν μία «Νέα Ἐποχὴ» λόγῳ διαδικτύου. Δόξα τῷ Θεῷ, σὲ ὁρισμένα πράγματα ἔχουμε μείνει πίσω ἀπὸ τὴν Εὐρώπη.
.           Ἐπιμένουμε σὲ κάποιες «καθυστερημένες» συνήθειες, ποὺ μᾶς ὑπενθυμίζουν πὼς εἴμαστε ἄνθρωποι, ἐλεύθεροι, Ἕλληνες μὲ Ἱστορία καὶ παράδοση. Καὶ νηστεῖες κάνουμε, καὶ στὶς ἐκκλησιὲς βαφτιζόμαστε καὶ παντρευόμαστε, καὶ τὴν ἀφιλοπατρία ἀπεχθανόμαστε, καὶ ἡ ἱστορία μας μᾶς συγκινεῖ καὶ τὴν συγγένεια τιμοῦμε, τὸ μοναδικὸ καταφύγιο ἀπέναντι στὴν περιρρέουσα πνευματικὴ ἐξαθλίωση. Ὅλα αὐτὰ τὰ δηλητηριώδη ρεύματα μπαίνουν μὲς στὸ σπίτι μέσῳ τῆς τηλεόρασης, τοῦ διαδικτύου καὶ τῶν κινητῶν. Ὅσο μποροῦν οἱ γονεῖς, ἂς προφυλάξουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ αὐτὰ τὰ τρία ψυχοφθόρα ἀντικείμενα. Ἂς μὴν ἐλπίζουν στὸ σχολεῖο, αὐτὸ ἔχασε τὸν διαπλαστικὸ ρόλο του. Δὲν ἀποτελεῖ πιὰ θεματοφύλακα ἀξιῶν, ἀλλὰ ἐπιταχυντὴ τῆς πνευματικῆς χρεωκοπίας.
.           Στηλιτεύουμε, γιὰ παράδειγμα, τὰ βιβλία γλώσσας τοῦ δημοτικοῦ, διότι τὰ κατάντησαν κακέκτυπό του διαδικτύου, ἐθίζουν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τὰ παιδιὰ στὴν χρήση του. Τὸ σύνθημα σαφές: «Μόνο μὲ εἰκόνες μαθαίνεις». Γνωρίζουμε ὅλοι μας ὅτι ἔφηβοι μὲ ἐθισμούς, προέρχονται πολλὲς φορὲς ἀπὸ διαλυμένες οἰκογένειες, εἶναι παιδιὰ ποὺ δὲν βίωσαν τὴν εὐλογημένη ἀγάπη, ποὺ ἀνατράφηκαν χωρὶς τὸ γονεϊκὸ πρότυπο, μπουκωμένα ἀπὸ ὑλικὰ ἀγαθά, δηλαδή, παιδιὰ χωρὶς ἐλπίδα. Καὶ ὅμως στὰ σχολικὰ βιβλία τὸ πρότυπο δὲν εἶναι ἡ παραδοσιακὴ ἑλληνικὴ οἰκογένεια. Ὄχι. Αὐτὸ «μυρίζει» σκοταδισμό. Σὲ κείμενο μὲ τίτλο «μία οἰκογένεια ἀνάμεσα στὶς ἄλλες», στὸ β´ τεῦχος τῆς γλώσσας ϛ´ Δημοτικοῦ, περιγράφονται διάφορα «εἴδη» οἰκογενειῶν. Στὸ τέλος διαβάζουμε: «Ὅταν μεγαλώσω», λέει τὸ παιδὶ – ἀφηγητής, «καὶ κάνω δική μου οἰκογένεια δὲν ξέρω ἀκόμα πῶς θὰ μοιάζει…». (Τὸ ὄνειρο βέβαια τοῦ κάθε νεοταξοσκώληκα εἶναι ἡ ἑξῆς οἰκογένεια δύο θηλύγλωσσοι μὲ σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης, ποὺ θὰ ἔχουν υἱοθετήσει ἕνα παιδί).
.             Ἂν ἐπιμένω στὸν ρόλο τῆς οἰκογένειας, εἶναι ἐπειδὴ καὶ οἱ τρεῖς ἔρευνες ποὺ περιέχει τὸ περιοδικό, συγκλίνουν σ’ αὐτὴ τὴν θέση: Κύριος ἐκπαιδευτὴς τῶν παιδιῶν ποὺ παρουσίασαν ἐθισμὸ διαδικτυακὸ ἦταν τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, καὶ κυρίως οἱ γονεῖς. Τὰ παιδιά μας ἔρχονται στὸν κόσμο χωρὶς τηλεόραση, χωρὶς διαδίκτυο, χωρὶς κινητά. Ὅλα αὐτὰ τὰ προσφέρει ὁ γονέας. Τὰ παιδιὰ μὲ ἀδιαμόρφωτη ἀκόμη προσωπικότητα, «βομβαρδίζονται» ἀπὸ μία ἐμπειρία, ποὺ σχεδὸν καταργεῖ τὰ ὅρια τοῦ πραγματικοῦ καὶ τοῦ μὴ πραγματικοῦ. Οἱ ἀντικοινωνικὲς πράξεις, ἀκόμη καὶ τὰ προσφάτως ἀνήκουστα ἐγκλήματα, εἶναι, πολλὲς φορές, ἀντιγραφὲς τῆς τηλεοπτικῆς βίας ἢ διαδικτυακὴ «παιδαγωγία». Δυστυχῶς τέτοιες μελέτες δὲν φτάνουν ποτὲ στὶς τηλεοπτικὲς εἰκόνες.
.           Ἀφήσαμε τὰ παιδιὰ μόνα καὶ ἀνυπεράσπιστα μπροστὰ στὶς ὀθόνες καὶ δρέπουμε τοὺς «καρποὺς» τὶς ἐγκληματικῆς ἀδιαφορίας καὶ σιωπῆς. Ὅμως «ὁ ἄνθρωπος, λέει ὁ Μπρέχτ, «γιὰ νὰ νιώσει ἄνθρωπος, πρέπει νὰ τὸν φωνάξεις». Νὰ τὸν πεῖς ἄνθρωπο. Τὸ παιδί, ἂν δὲν ἀκούσει νὰ μιλᾶνε γιὰ ἀγάπη, δὲν θὰ νιώσει ἀγάπη. Ἂν δὲν ἀκούσει νὰ τοῦ μιλᾶνε γιὰ ἀξίες, δὲν θὰ αἰσθανθεῖ τὴν ἀνάγκη νὰ ἀγωνισθεῖ γιὰ ἀξίες. Καὶ ἔτσι ποτὲ δὲν θὰ γίνει παιδὶ μὲ ἀξία. Ἀνάγκη, λοιπόν, νὰ ξαναφέρουμε τὶς μεγάλες λέξεις στὴ ζωή μας. Ὄχι τὰ μεγάλα λόγια. Πρέπει νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴ ναφθαλίνη οἱ λέξεις καθῆκον, εὐθύνη, σεβασμός, ἀλληλεγγύη. Ἀλλιῶς οἱ λέξεις, ποὺ ἐκφράζουν διεκδικήσεις καὶ κατακτήσεις, θὰ ἐκτοπίσουν κάθε ἴχνος συναισθηματισμοῦ, κάθε ἴχνος ἀνθρωπιᾶς ἀπὸ τὴ ζωή μας. Καὶ τότε τὴν λατρεία τῆς τεχνολογίας θὰ ἀντικαταστήσει ἡ τεχνολογία τῆς λατρείας. (Σ. Καρίκος, «Ἀλεξία», ἔκδ. Guterberg σελ. 142).

, , ,

Σχολιάστε

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ οἰκογένεια στὸ ἀπόσπασμα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ τραγωδία τῆς Ἑλλάδος ἐξελίσσεται σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Στόχος ἡ μετάλλαξή της σὲ μία χώρα μὲ ἰθαγενεῖς κατοίκους χωρὶς ἰδιοπροσωπία, ποὺ δὲν θὰ ξεχωρίζουν ἀπὸ τοὺς ἐπήλυδες καὶ θὰ εἶναι παρίες τῶν «προοδευμένων» χωρῶν τῆς ὑπόλοιπης Εὐρώπης καὶ τῆς Βόρειας Ἀμερικῆς. Κεντρικὸ ρόλο στὴν τραγωδία κατέχει ἡ οἰκογένεια, ἡ ὁποία μὲ τὸ σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες καταδικάστηκε σὲ θάνατο καὶ ὁδηγεῖται στὸ ἀπόσπασμα.
.         Ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1980 ξεκινάει ἡ πολεμικὴ σὲ βάρος τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας. Ἀπὸ τότε καὶ χάρη στὴν ἀποφασιστικότητα τῆς κας Μάργκαρετ Παπανδρέου, οἱ Ἕλληνες ὁδηγούμεθα νὰ λησμονήσουμε τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά μας, τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἀξίες μας καὶ νὰ γίνουμε «μοντέρνοι» καὶ «προοδευτικοί». Ἀπὸ τότε ἐπιδιώκεται νὰ ὑποστοῦμε ψυχικὴ καὶ σωματικὴ μετάλλαξη καὶ νὰ γίνουμε σὰν τοὺς «προοδευμένους» Ὀλλανδοὺς λ.χ.
.         Τὸ σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων ψηφίστηκε παραμονὲς Χριστουγέννων (προφανῶς συμβολικὰ) στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Οἱ ἰσχυροί τῆς Γῆς καὶ τῆς Ἑλλάδας, ποὺ αὐτοχαρακτηρίζονται «προοδευμένοι», μὲ τὸ ζόρι ἐπιδιώκουν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι κάτι τὸ φυσικό. Ἐπιχείρημά τους; Αὐτοὶ ἔτσι πιστεύουν καὶ ἔτσι ζοῦν…. Ὁ Ντοστογιέφσκι περιγράφει ἄψογα στὸ Ἡμερολόγιό του (Dostoievski “Journal d’ un ecrivain”, Gallimard, 11e edition, 1951, p. 282. ) τὴν ψυχολογία τῶν λαῶν τῆς βόρειας καὶ κεντρικῆς Εὐρώπης σὲ σχέση μὲ αὐτὴ τῶν Ρώσων: «Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος ὅτι μεταξὺ τῶν συμπατριωτῶν μου ὁ ἀχρεῖος εἶναι ἕτοιμος νὰ ὁμολογήσει πὼς εἶναι ἀχρεῖος, στοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς Εὐρώπης ὁ ἀχρεῖος προβάλλει τὴν ἀχρειότητά του, καυχιέται γι’ αὐτήν, τὴν ἀνυψώνει σὲ ἀρχή, διαβεβαιώνει πὼς ἔτσι διαφυλάσσει τὰ φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ὁ δυστυχὴς ὁλοκληρώνεται μὲ τὸ νὰ πιστέψει στὰ σοβαρὰ πὼς γίνεται φορέας τῆς Τάξης καὶ τῆς Προόδου…».
.         Αὐτὸ ποὺ περιγράφει ὁ Ντοστογιέφσκι ζοῦμε σήμερα καὶ ἐμεῖς. Ἀφοῦ στὶς σχέσεις τῶν δύο φύλων οἱ Ὀλλανδοὶ λ.χ. ὀνόμασαν τὴν ὁμοφυλοφιλία «πρόοδο» καὶ «ἐξέλιξη», θέλουν νὰ τὴν ἐπιβάλλουν καὶ σὲ ἐμᾶς τοὺς «ὑπανάπτυκτους». Ξένοι καὶ Ἕλληνες ἐξουσιαστὲς ἐπιχειρώντας νὰ μᾶς ἐπιβάλουν νὰ δεχθοῦμε πὼς ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι κάτι τὸ φυσικό, μᾶς κάνουν νὰ βιώσουμε τὴ δυστοπία τοῦ Ὄργουελ, ὅπως τὴν περιγράφει στὸ μυθιστόρημά του «1984», ποὺ οἱ κάτοικοί της ὑποχρεώνονταν νὰ «πεισθοῦν» ὅτι 2+2=5…
.         Ἡ δυσμένεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἔναντι τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας ἄρχισε ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 καὶ κορυφώνεται μὲ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, μὲ τὴ σύμπραξη τῶν ΑΝΕΛ καὶ μὲ τὴ συμπαράταξη πολλῶν τέως ἡγετικῶν στελεχῶν τοῦ ΠΑΣΟΚ. Ἡ καθηγήτρια τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου Λουκία Μ. Μουσούρου, τὸ 1984, μετὰ τὶς τότε ἀλλαγὲς στὸ οἰκογενειακὸ δίκαιο – αὐτόματο διαζύγιο καὶ καθιέρωση πολιτικοῦ γάμου – στὸ βιβλίο της «Ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια» (Ἔκδ. Ἱδρ. Γουλανδρῆ-Χόρν, Ἀθῆναι, 1984) θέτει τὸ ἐρώτημα πόσο ἡ μεταβολὴ τοῦ νομικοῦ θεσμοῦ, ποὺ τότε ψηφίστηκε, ἀνταποκρινόταν σὲ μία κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ πόσο ἀποτελεῖ ἕνα «μέσο κοινωνικῆς ἀλλαγῆς», ἕνα ἀκόμη ἐργαλεῖο γιὰ τὴν τεχνητὴ μεταβολὴ τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητας γιὰ τὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» (Σημ. Τὰ εἰσαγωγικὰ στὸ πρωτότυπο) τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.
.         Ἡ καθηγήτρια κα Μουσούρου θέτει καὶ τὸ ζήτημα κατὰ πόσο οἱ Ἕλληνες εἶναι ἕτοιμοι νὰ δεχθοῦν τὴν ἀπώλεια τῆς αὐτοσυνειδησίας τους μὲ τὴν ἀποδοχὴ ξένων προτύπων καὶ ξένων δικαιακῶν πραγματικοτήτων στὸ θέμα τῆς οἰκογένειας. Στὸ σημεῖο αὐτὸ καὶ μὲ δεδομένη καὶ ἀναπόφευκτη τὴν ἐπιδίωξη ἐνοποίησης τοῦ Δικαίου τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν καὶ ἐπίσης δεδομένη τὴ σχεδὸν χωρὶς ἐνδοιασμοὺς ἀποδοχὴ τοῦ μοντέλου τῆς “σύγχρονης, ἀνεπτυγμένης βιομηχανικῆς – ἀστεακῆς κοινωνίας”, διερωτᾶται: «Μποροῦμε σοβαρὰ νὰ συζητᾶμε γιὰ ἰδιοπροσωπία τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας σὲ σχέση πρὸς τὸ νομικὸ πλαίσιο ἢ καὶ νὰ ἀναφέρουμε κὰν τὸν ὅρο ἰδιοπροσωπία;»…
.         Ἡ κα Μουσούρου τὸ 1984 ἐπισήμανε ὅτι, λόγῳ τῆς ἐφησυχασμένης στὴ βεβαιότητα, τῆς ἐξασφαλισμένης, ἀναγνωρισμένης, ἐπισημοποιημένης «πίστης», ἡ θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων ὑπέστη ἀναμφίβολα τὶς συνέπειες τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τῆς σύγχυσης ποὺ αὐτὸς δημιούργησε. Ἀποτέλεσμα νὰ ὑπονομευθεῖ ὁ παραδοσιακὸς θεσμὸς τῆς οἰκογένειας καὶ τὸ νόημα ποὺ δίνει στὸ γάμο ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη… Ἡ σαρωτικὴ ἐπικράτηση τῆς ἀτομικότητας καὶ τοῦ ὀρθολογισμοῦ ἐκτόπισε τὴν ὑπέρβαση τῆς ἀτομικότητας, ποὺ βιώνεται μέσα ἀπὸ τὸν γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια.-

,

Σχολιάστε

ΜΑΓΑΡΙΣΙΕΣ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΚΑΠΝΙΖΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΣ ΠΟΥΡΟ» (Δ. Νατσιός)

Μαγαρισιὲς σὲ σχολικὸ βιβλίο: «Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρο της ποῦρο»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρο της ποῦρο, ἐνῶ ἐγὼ μισοκοιμόμουν μακάρια στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της». (Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων, Ε´-ϛ´ Δημοτικοῦ, σελ. 85).

.             Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθῶα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς.
.             Τὸ παραπάνω κείμενο, τὸ ὁποῖο «καμαρώνει» στὸ Ἀνθολόγιο τῆς Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ σχολείου, ποιά ἀξία προβάλλει; Τὸ κάπνισμα μαύρων πούρων Ἀβάνας; Διότι, βεβαίως, οἱ οἰκογένειες τῶν παιδιῶν μας μαῦρα ποῦρα καὶ χαβιάρια ἀπολαμβάνουν στὰ σπίτια τους, γιὰ νὰ λησμονήσουν τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς τους, τούτη τὴν μνημονιακὴ ἐποχή.
.             Μήπως «νὰ ἐγκωμιάσει» τὸ ἱερὸ καὶ πολυτιμότατο γιὰ πολλὰ παιδιά, πρόσωπο τῆς γιαγιᾶς, τῆς δεύτερης μάνας τους; Δὲν εἶναι πρόστυχη καὶ παρανοϊκὴ ἡ εἰκόνα μιᾶς γιαγιᾶς, ποὺ καπνίζει ἀρειμανίως μαῦρα ποῦρα, ἐνῶ τὸ παιδὶ κοιμᾶται στὴν ἀγκαλιά της;
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ διατηροῦμε ἀνεξάλειπτα στὴ μνήμη μας ἀπὸ τὶς γιαγιάδες μας; Δὲν ἀμαυρώνει τὴν μορφή της, δὲν τὴν ἐξευτελίζει στὴ συνείδηση τῶν παιδιῶν, ἡ ἐλεεινολογία τοῦ βιβλίου;
.             Θυμᾶμαι πάντα μὲ συγκίνηση τὶς μακαρίτισσες γιαγιάδες μου. Μία ἐκοιμήθη πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια. Φοροῦσε πάντοτε μαῦρα. Ὁ πατέρας της «ἔπεσε» στὴν Μικρασία τὸ ’22. Ὅπως διηγοῦνταν συμπολεμιστές του, τοὺς περικύκλωσαν οἱ Τοῦρκοι, αὐτὸς ἀρνήθηκε νὰ παραδοθεῖ καὶ ἔφυγε καλπάζοντας. Δηλώθηκε ἀγνοούμενος. Ἡ γυναίκα του, ἡ προγιαγιά μου, δὲν ξαναπαντρεύτηκε τὸν περίμενε ὁλοζωῆς. «Ἀρχαῖος ἄνθρωπος», «παλαιὸς τῶν ἡμερῶν», ἔλαμπε τὸ πρόσωπό της ἀπὸ εὐγένεια καὶ καθαρότητα ψυχῆς. Πέθανε ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καὶ εἰρηνικὰ στὸν ὕπνο της, τὸ 1985, ἐλπίζοντας στὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Παναγίας μας. Ἡ γιαγιά μου, τὸ μοναχοπαίδι της, παντρεύτηκε, ἀλλὰ δοκίμασε κι αὐτὴ τὸ πικρὸ ποτήρι τῆς χηρείας. Ὁ ἄντρας της σκοτώθηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ ’41, πάνω στὰ βουνὰ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ἄγνωστος στρατιώτης, κόκαλα ἱερά, ποὺ «τρίζουν» γιὰ τὴν τωρινὴ κατάντια μας, γιὰ αὐτὲς τὶς μαγαρισιές, ποὺ ὅλο αὐτὸ τὸ σκορποχώρι τῶν ἀρρίζωτων κατεργαρέων προώθησε στὰ βιβλία τῶν παιδιῶν μας.
.         Νὰ σημειώσω κάτι παρενθετικὰ γιὰ τὴν προγιαγιά. (Ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὸν προσωπικὸ τόνο, ἀλλὰ τὶς προάλλες ποὺ ἄνοιξα τὸ Ἀνθολόγιο, ἔπεσε τὸ μάτι μου στὸ γλωσσικὸ ἀπόρριγμα καὶ «κάπνισαν τὰ μάτια μου» ἀπὸ ὀργή -καὶ ὄχι τὸ ποῦρο- ποὺ λέει καὶ ὁ Μακρυγιάννης).
.             Οἱ μουσουλμάνοι τὶς γυναῖκες τὶς θεωροῦν περίπου ἔμψυχα ἐργαλεῖα, κυρίως γιὰ σεξουαλικὴ ἱκανοποίηση. «Οἱ γυναῖκες σας εἶναι ἕνα κτῆμα γιὰ νὰ τὸ καλλιεργήσετε, ἐλᾶτε καλλιεργῆστε τὶς γυναῖκες ὅπως θέλετε» διαβάζουμε στὴ «σούρα» 2,223 τοῦ Κορανίου. «Νὰ ἐπιπλήττετε τὶς γυναῖκες, τῶν ὁποίων νὰ φοβάστε τὴν ἀνυπακοή», νὰ τὶς «περιορίζετε στὰ μέρη ποὺ κοιμοῦνται», στὴν ἀνάγκη ἀκόμη καὶ νὰ «τὶς χτυπᾶτε». (Στίχος 34 τῆς σούρας -ἔτσι ὀνομάζονται τὰ κεφάλαια τοῦ Κορανίου- γιὰ τὶς γυναῖκες, τῆς «Ἂν-Νισά»). Γι’ αὐτό, κατὰ 95% περίπου, οἱ πρόσφυγες καὶ οἱ λαθρομετανάστες, ποὺ καταφθάνουν στὴν πατρίδα μας εἶναι ἄντρες…
.                 Γιὰ νὰ ἐπανέλθω, ἡ προγιαγιά μου εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1890 περίπου στὸν Μοσχοπόταμο Πιερίας, ὅταν ἀκόμη βιώναμε τὴν «θαυμαστὴ τάξη» τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως ἔγραφε ἡ «χαριτόβρυτος» κ. Ρεπούση στὸ κουρελούργημά της καὶ ἡ κ. Ἀναγνωστοπούλου ἐπικροτοῦσε. Στὸ μεσόφρυδό της εἶχε χαραγμένο ἕναν μικρὸ γαλάζιο σταυρό, ἀνεξίτηλο, ἐν εἴδει δερματοστιξίας (τατουὰζ ἑλληνιστί). Τὸ ἴδιο ἔκαναν ὅλα τὰ κορίτσια τοῦ χωριοῦ, τὰ βαπτισμένα. Γιατί; Γιὰ νὰ ἀποτρέπουν τοὺς Τούρκους. Στὸ χωριὸ ὑπῆρχε σταθμὸς τουρκικῆς χωροφυλακῆς, ζαπτιέδες ὅπως τοὺς ἔλεγαν. Δὲν τὸ εἶχαν σὲ τίποτε νὰ τὶς ἁρπάξουν ἀπὸ τὸν δρόμο. «Οἱ κοπέλες», ἔλεγε, «βάζαμε τὰ πιὸ παλιά μας φουστάνια καὶ κουκουλωνόμαστε καὶ καταχωνόμαστε γιὰ νὰ μὴν μᾶς δεῖ τὸ μάτι τὸ πόρνο τοῦ Τούρκου». Ἡ ὀμορφιὰ τότε ἦταν κατάρα… Στὸ συναξάρι τῆς ἁγίας Χρυσῆς, τῆς «νέας παρθενομάρτυρος καὶ νύμφης ἀμιάντου τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ», διαβάζουμε: «Τὶς τῶν ἐκεῖ Τούρκων, βλέπων αὐτὴν τοσοῦτον ὡραίαν καὶ πάγκαλον, ἐτρώθη εἰς τὴν καρδίαν ἀπὸ σατανικὸ ἔρωτα, παρετήρη νὰ εὕρῃ κατάλληλον καιρόν, διὰ νὰ τελέσῃ τὸν κακὸν σκοπὸν ὅπου ἐμελέτα». Τὴν ἅρπαξε ὁ μιαρός, ἀλλὰ ἡ «ἀρρενόφρων καὶ μεγαλόψυχος» ἁγία Χρυσή, «πάσχουσα πάνδεινα βάσανα» καὶ μαρτύρια δὲν ἐκάμφθη καὶ τὴν «ἐκρέμασαν εἰς μίαν ἀγριαπιδέαν», στὶς 13 Ὀκτωβρίου τοῦ 1795. Αὐτὰ γιὰ νὰ ξέρουμε τί μᾶς περιμένει τὰ ἑπόμενα χρόνια. (Τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἁγία ἀπὸ τὸν «Μέγα Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» 1950, τόμ. Ι).
.             Στὸ Ἀνθολόγιο, μετὰ τὸ τέλος τοῦ κειμένου, (εἶναι κάποιου Ἄγγλου ὀνόματι Ρόαλντ Ντάλ), χάσκει καὶ μία ἐρώτηση-δραστηριότητα. Διαβάζω: «Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι μία μάγισσα σᾶς μεταμορφώνει σὲ μικρὸ ζῶο ἢ σὲ κάποιο ἄλλο πλάσμα. Μπορεῖτε νὰ περιγράψετε τὴν καινούργια ζωή σας καὶ νὰ μιλήσετε γιὰ τὴν συμπεριφορά σας καὶ τὶς νέες σας σχέσεις, ποὺ θὰ συνάψετε;». («Θέ μου τί λέπομεν στὶς μέρες μας», ἀναφωνοῦσε μὲ σπαραγμὸ ὁ Μακρυγιάννης καὶ ἐπαναλαμβάνουμε κι ἐμεῖς!!).
.           Τὸ ζῶο τὸ καταλαβαίνω -«ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ»- ἀλλὰ τὸ «ἄλλο πλάσμα», τί εἶναι; Ἐξωγήινος, κάποιος ἀπ’ αὐτοὺς «ποὺ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας», ὅπως νυχθημερὸν οὐρλιάζει ὁ γνωστὸς τηλεοπτικὸς κοτσανολόγος;
.           Τέλος πάντων. Ἄλλος εἶναι ὁ στόχος. Ἡ προσβολὴ τῆς οἰκογένειας, ἡ ἀποκαθήλωση ἱερῶν γιὰ τὰ παιδιὰ προσώπων, ὅπως οἱ παπποῦδες του. (Καὶ εἶναι λυπηρό, λυπηρότατο «μοδέρνες» γιαγιάδες, ἀντὶ νὰ διηγοῦνται στὰ ἐγγόνια τους «παλιὲς ἱστορίες», νὰ τὰ ἐντάσσουν στὸ παρελθὸν -αὐτὴ εἶναι ἡ βασικότατη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας- νὰ κάθονται μαζί τους καὶ νὰ παρακολουθοῦν ἀποχαυνωμένες τὶς δόλιες τουρκοσειρές).
.           Νὰ κλείσω μὲ ἕνα κείμενο τοῦ Κόντογλου. 50 χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὸν θάνατό του. Προειδοποιοῦσε γιὰ τὸν ἐθνικό μας ξεπεσμό, ἀλλὰ ποιός τὸν ἄκουγε; «Κάντε σταυροφορία νὰ γίνει πάλι ρωμέϊκη ἡ πατρίδα σας, γιατί ἀλλιῶς κοντὰ εἶναι ἡ μέρα ποὺ θὰ εἶναι ἀργά, γιατί ὁ λεβαντινισμός, ποὺ σπάρθηκε, πάει νὰ ριζώσει. Καὶ ἐπειδὴ οἱ “μορφωμένοι” μας θέλουνε νὰ περνᾶνε γιὰ Εὐρωπαῖοι, ὁ σπόρος αὐτὸς θὰ φυτρώσει κι ὁ λαὸς θὰ ἀποχρωματισθεῖ ἀπὸ τὸν φυλετικὸ χαρακτήρα του. Βυζαντινὴ μουσικὴ σ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες. Δημοτικὰ τραγούδια στὰ γλέντια τοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ ἡ Ρόδος ἰδοὺ καὶ τὸ πήδημα. Τ’ ἄλλα εἶναι φιλολογίες. Ὁ ἐκδυτικισμὸς τῆς φυλῆς μας, ποὺ γίνεται ἀπὸ παπάδες νεραϊδοπαρμένους κι ἀπὸ τοὺς ἀνεύθυνους μοντέρνους κάθε γωνιᾶς τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ σταματήσει. Νὰ ἀγώνας μία φορά!…». (Δημ. Ἀστερινοῦ: «Ὁ Κόντογλου στὸν Μυστρά», Κριτικὰ Φύλλα, σελ. 238).

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟ “ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΕΩΣ” – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΛΑΚΕΙΑ» (Πλήρης ἀντίθεση τῆς Ἐκκλησίας)

ρχιεπίσκοπος ερώνυμος:
Tὸ “σύμφωνο συμβιώσεως” 
λλοιώνει τὸν χαρακτήρα τς οκογένειας
κα
θεσπίζει τν “ξώγαμη” οκογένεια.

.           Προβληματισμοὺς (σημ. «ΧΡ.Β.»: τὴν ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΤΗΣ) ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία σχετικὰ μὲ τὸ “σύμφωνο συμβιώσεως” τῶν ζευγαριῶν, καθὼς θεωρεῖ πὼς ἕνα τέτοιο βῆμα θεσπίζει τὴν “ἐξώγαμη” οἰκογένεια καὶ θέτει σὲ κίνδυνο τὸν οἰκογενειοκεντρικὸ χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας
.           Τοὺς προβληματισμοὺς τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὸ νομοσχέδιο ποὺ προωθεῖ ἡ κυβέρνηση, γιὰ νὰ νομιμοποιήσει τὸ σύμφωνο συμβίωσης, ἐξέφρασε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος πρὸς τὸν ὑπουργὸ Δικαιοσύνης Νίκο Παρασκευόπουλο, σὲ ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ ἀπέστειλε στὶς 12 Ἰουνίου καὶ δημοσιοποιήθηκε χθές.
.                 Ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μετὰ ἀπὸ ἐξουσιοδότηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, χαρακτήρισε τὸ σύμφωνο συμβίωσης “νεοφιλελεύθερη ἐπιβράβευση τῆς ἀνευθυνότητας στὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις ποὺ τὶς ὑποβιβάζει σὲ ἁπλὴ συναλλαγὴ” καὶ ὑπεραμύνθηκε τῆς θέσης ὅτι ἡ Ἐκκλησία τάσσεται ὑπὲρ τοῦ χριστιανικοῦ γάμου, καθὼς ὁποιαδήποτε ἄλλη μορφὴ συμβίωσης, πολιτικὸς γάμος, σύμφωνο συμβίωσης, ἀπορρίπτεται ὄχι ὡς στείρα ἄρνηση ἀλλὰ γιατί ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὴ δική της διαχρονικὴ καὶ θετικὴ πρόταση πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
.                 Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ἀναρωτήθηκε τί διαπαιδαγώγηση παίρνουν οἱ πολίτες ἀπὸ ἕνα νομοθέτημα καὶ τί ἠθικὸ μήνυμα λαμβάνουν, ὅταν τὸ κράτος θεσπίζει ἕνα νομικὸ ὑποκατάστατο τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου, μία δῆθεν “ἐλαφρὰ μορφή” του, ποὺ ἔχει ὅμως ὅλες τὶς συνέπειες τοῦ γάμου.
.                 Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐπιθυμεῖ νὰ ἐπαναλάβει, ἀνέφερε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, καὶ νὰ καταστήσει σαφὲς ὅτι ἀπὸ τὸ 2008 ἔχει ἐκφράσει κάθετη ἀντίθεση συνολικὰ γιὰ τὸ σύμφωνο συμβίωσης.
.                 Σύμφωνα μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο, τὸ σύμφωνο ἀποτελεῖ “σκαιὰ ἀπομίμηση τοῦ γάμου ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅσους θέλουν νὰ δημιουργήσουν σχέση καὶ οἰκογένεια ξεγελώντας τὸν ἑαυτό τους ὅτι δὲν ἀναλαμβάνουν κάποια σοβαρὴ εὐθύνη”.
.                 Τὸ σύμφωνο συμβίωσης, σημείωσε, ἀναγνωρίζει ὡς πατέρα καὶ μητέρα “συμβαλλόμενο” καὶ “ἀντισυμβαλλόμενο” καὶ διαφημίζεται ὡς νομοθετικὴ πρόοδος, ὅμως ἀποτελεῖ οὐσιαστικὰ ἐπιστροφὴ στὴ ρωμαϊκὴ ἐποχὴ καὶ στὸ θεσμὸ τῆς «παλλακείας», ποὺ χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ ὅσους συμβίωναν, χωρὶς πρόθεση ἔγγαμης συμβίωσης.
.                 Στὴν ἐπιστολή του, ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐκτιμᾶ ὅτι τὸ σύμφωνο συμβίωσης ἀλλοιώνει τὴν ἴδια τὴν οἰκογένεια καὶ θεσπίζει τὴν “ἐξώγαμη” οἰκογένεια. Ἡ ὕπαρξη οἰκογένειας δὲν ἀφορᾶ μόνο τὰ ἄτομα, τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἰδιωτικότητά τους, ἀλλὰ εἶναι θέμα συντήρησης τοῦ οἰκογενειοκεντρικοῦ χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὑπογραμμίζει.
.                 Ἐπιπρόσθετα, ἐπισημαίνει ὅτι “ἀποτελεῖ ὀπισθοδρόμηση σὲ ἔθιμα καὶ θεσμοὺς εἰδωλολατρικῶν ἐποχῶν καὶ παρασύρει σὲ ἀπατηλὴ διέξοδο ὅσους στοχεύει νὰ βοηθήσει” καὶ τὸ χαρακτηρίζει “πιστοποιητικὸ καθωσπρεπισμοῦ ποὺ κινεῖται μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ θὰ περιπλέξει τὶς ζωές τους σὲ χειρότερες περιπέτειες”.
.                 Πρέπει νὰ κάνει σαφὲς ἡ πολιτεία, τονίζει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἂν μετὰ τὴν “ὁμοφυλοφιλικὴ συμβίωση” θὰ προχωρήσει καὶ στὴν “ὁμοφυλοφιλικὴ οἰκογένεια”, γιὰ τὴν ὁποία δημιουργεῖ ἀπὸ τώρα τὶς προϋποθέσεις ὥστε νὰ διεκδικηθεῖ ἀπὸ ὀργανωμένους ἀκτιβιστές.

ΠΗΓΗ: news247.gr (ἀπὸ ΑΠΕ), skai.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἅλωση τῆς οἰκογένειας καὶ στὴν Ἑλλάδα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ λέξη-κλειδὶ γιὰ τὴν κατανόηση, ἑρμηνεία καὶ ἀφομοίωση ὅσων συμβαίνουν εἶναι μία: «ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ» (μὲ πνευματικὴ κατ᾽ ἀρχὴν σημασία).

.             Ἡ ἅλωση τῆς οἰκογένειας καὶ στὴν Ἑλλάδα προωθεῖται, μὲ τὸ Νομοσχέδιο, ποὺ κατέθεσε ἡ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στὴ Βουλή. Σύμφωνα μὲ αὐτὸ ἐπεκτείνεται καὶ στοὺς ὁμόφυλους τὸ σύμφωνο συμβίωσης, τὸ ὁποῖο ἕως σήμερα ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς ἑτερόφυλους. Στὴν ἐπίθεση κατὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας ἡ ἀντίδραση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου ἦταν μαλακὴ καὶ μᾶλλον τυπική. Ἕως τὴν ὥρα ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτὲς ὑπάρχει ἀφωνία γενικὰ ἀπὸ μέρους τῶν φορέων καὶ μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐπίσης καὶ ἀπὸ συλλόγους ποὺ ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῆς διατήρησης τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας. Διερωτᾶται κανεὶς ἂν ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία ἔχει χάσει τὰ ἠθικὰ ἀντανακλαστικά της.
.             Μετὰ τὴ δημοσιοποίηση τῆς κατάθεσης τοῦ σχετικοῦ νομοσχεδίου, ἀπὸ τὸ Γραφεῖο Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἐκδόθηκε τὸ ἀκόλουθο δελτίο Τύπου: «Ἐρωτηθεὶς ἀπὸ δημοσιογράφους γιὰ τὸ νομοσχέδιο τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ποὺ προβλέπει τὴν ἐπέκταση τοῦ συμφώνου συμβίωσης καὶ στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος ἔκανε τὴν ἀκόλουθη δήλωση: “Ἡ ἕνωση δύο ἀνθρώπων, μέσῳ τοῦ γάμου, ἀποτελεῖ Μυστήριο μέγα γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας. Κάθε τί, ἔξω ἀπὸ τὸ Μυστήριο αὐτό, εἶναι ξένο πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή”». Στὸ δελτίο Τύπου δὲν ἀναφέρεται ἀπὸ ποιοὺς δημοσιογράφους ἐρωτήθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, πότε καὶ ποῦ…
.             Ἡ κυβέρνηση καὶ ἡ ἡγεσία τῶν ὁμοφυλοφίλων στὴν Ἑλλάδα οὐδόλως θίγονται ἢ ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὸ αὐτονόητο, ποὺ «δήλωσε» ὁ κ. Ἱερώνυμος. Τὴν ὥρα ποὺ σείονται τὰ θεμέλια τῆς κοινωνίας θά ᾽πρεπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νὰ σημάνει συναγερμὸ καὶ νὰ συγκαλέσει ἀμέσως τὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὴν Ἱεραρχία. Καὶ βεβαίως ὄχι νὰ προβεῖ σὲ μία τυπικὴ δήλωση, διὰ τοῦ Γραφείου Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἀλλὰ νὰ ὀργανώσει συνέντευξη Τύπου, κατὰ τὴν ὁποία νὰ ἐκφράσει στὴν κοινὴ γνώμη τὶς ἀπόψεις τῆς Ἐκκλησίας πάνω στὸ σοβαρότατο ἠθικὸ καὶ κοινωνικὸ ζήτημα τῆς ἐξίσωσης τῆς οἰκογένειας μὲ τὸ δεσμὸ δύο ὁμοφύλων καὶ νὰ ξεκινήσει μίαν πανελλήνια εἰρηνικὴ ἐκστρατεία ἐνημέρωσης γιὰ τοὺς κινδύνους ποὺ ἐμφωλεύουν ἀπὸ τὴν προώθηση τῶν βιωμάτων καὶ ἀντιλήψεων τῶν ὁμοφυλοφίλων.
.             Φυσικὰ καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος δὲν εἶναι μόνο γιὰ νὰ ὁμιλεῖ καὶ νὰ ἐνεργεῖ ποικιλοτρόπως πρὸς ὑπεράσπιση τῶν «δικαιωμάτων» τοῦ Φαναρίου καὶ νὰ ἀπολαμβάνει τὶς τιμὲς ποὺ τοῦ ἀποδίδονται, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὶς ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς ἀρχές, χωρὶς διπλωματικὲς δεύτερες σκέψεις καὶ ὠφελιμιστικοὺς ὑπολογισμούς. Σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ποὺ ἔχει ἁπλωθεῖ τὸ κίνημα τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὸ Φανάρι ἔχει Μητροπόλεις. Οὐδεμία ἐνέργεια ἔγινε ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀπὸ αὐτὲς γιὰ νὰ ἐνημερώσει περὶ τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανικῶν ἀπόψεων ἐπὶ τοῦ καίριου γιὰ τὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμὸ αὐτοῦ θέματος. Στὴν Ἑλλάδα, ὅταν ἦταν νὰ συζητηθεῖ στὴ Βουλὴ τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη, καίριο ζήτημα γιὰ τὴν ὀρθότερη ἀπόδοσή της στοὺς κληρικούς, ἰδιαίτερα τῶν κατώτερων βαθμῶν, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀπείλησε νὰ προκαλέσει σχίσμα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν βοήθεια βεβαίως τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἄλλων Μητροπολιτῶν. Τώρα, ποὺ σείονται τὰ θεμέλια τῆς κοινωνίας, γιατί σιωπᾶ;
.             Εἶναι πολὺ λυπηρὸ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ὅτι τὸ ἐπικρατοῦν πνεῦμα σήμερα σὲ μεγάλο μέρος τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας, εἶναι ὅτι σὲ κάθε κυβερνητικὴ ἐνέργεια νὰ ἀντιδρᾶ τυπικὰ καὶ γιὰ τὴν «τιμὴ τῶν ὅπλων»… Ἡ ἔλλειψη κριτικῆς πρὸς τὴν ἑκάστοτε κυβέρνηση σὲ πνευματικά, ἠθικὰ καὶ κοινωνικὰ ζητήματα ἐπιτρέπει στὴν Ἐκκλησία νὰ διατηρεῖ καλὲς σχέσεις μὲ τὰ κυβερνητικὰ στελέχη καὶ νὰ διεκδικεῖ νὰ παίρνει, ὡς ἀνταπόδοση, ὀφέλη σὲ ἄλλα πεδία, ὅπως στὸ οἰκονομικὸ καὶ στὸ διοικητικό… Ἀλλὰ ο θικς κα πνευματικς ξίες νταλλάσσονται μ χρήματα;… Ἡ κυριαρχοῦσα ἄποψη «Ἐμεῖς εἴπαμε τὴν ἄποψή μας. Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτε ἄλλο… Ἐπανάσταση θὰ κάνουμε; Ἡ κυβέρνηση πράττει καὶ ἔχει τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών της…», μπορεῖ νὰ ἐμφανίζεται ὡς «πνευματικοῦ περιεχομένου» ἀντίληψη, ἀλλὰ δὲν ἔχει κανένα ἔρεισμα στὴ διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ κατακεραύνωσε τὴν τότε ἐξουσία τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, οὔτε φυσικὰ ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τὸν Μέγα Βασίλειο. Μὲ τὴ συμπεριφορὰ τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ πιστοί, ἀπὸ πολίτες μετατρεπόμεθα σὲ «ἰδιῶτες», ἀνθρώπους δηλαδὴ χωρὶς γνώμη, χωρὶς φωνή, χωρὶς ἀντίδραση στὰ ὅσα σὲ βάρος μας συμβαίνουν…
.             Εἶναι λυπηρὸ στὴν Ἐκκλησία νὰ ὑπάρχουν ποιμένες, οἱ ὁποῖοι νὰ ἐπιζητοῦν νὰ διάγουν εὐδαίμονα ζωή… Αὐτὸ τοὺς ὁδηγεῖ στὸ νὰ μὴν ἀντιδροῦν στὶς ἀποφάσεις τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, γιατί μπορεῖ νὰ τοὺς προκληθοῦν προβλήματα. Ἡ ἀντιπαράθεση μὲ τὸ κοσμικὸ κατεστημένο προκαλεῖ κόστος, ἔντονες θλίψεις, σκληρὲς δοκιμασίες. Ὅποιος ποιμένας δὲν ἔχει βαθιὰ κατανοήσει τὴν ἀποστολή του καὶ δὲν ἔχει ζέουσα πίστη δὲν μπορεῖ νὰ ὑποστεῖ αὐτὲς τὶς δοκιμασίες, δὲν θέλει νὰ γίνει στόχος. Λυγίζει κάτω ἀπὸ τὴ δύναμη τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος.
.             Στὰ θεμέλια της ἑλληνικῆς οἰκογένειας ἔβαλαν δυναμίτη καὶ ἔχει ἀναφθεῖ τὸ καψούλι… Τώρα χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία νὰ τὸ σβήσει. [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ποιό νὰ σβήσει πρῶτα: τὸ καψούλι τῆς “Κοινωνίας” ἔξω ἢ τὸ καψούλι τῆς “Ἐκκλησίας” μέσα…!] Σημειώνεται ὅτι τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα στὴν Ἑλλάδα, στὸ ἄρθρο 21, ἀναφέρει ὅτι «ἡ οἰκογένεια, ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καὶ προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους, καθὼς καὶ ὁ γάμος, ἡ μητρότητα καὶ ἡ παιδικὴ ἡλικία τελοῦν ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ Κράτους»….
.             Ἔχουμε γράψει καὶ παλαιότερα ὅτι τὸ λόμπι τῶν ὁμοφυλοφίλων εἶναι ἰσχυρότατο σὲ ὅλη τὴ Δύση καὶ τὸ Βατικανὸ ἀντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες στὸ νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν ἀνθρώπινη ἠθικὴ καὶ βιοηθική, γιατί ἔχει χάσει μεγάλο μέρος ἀπὸ τὰ πνευματικά του ἐρείσματα καὶ τὴν ἐπιρροή του, μετὰ τὴν ἐκκοσμίκευσή του καὶ τὰ ἠθικὰ ἐγκλήματα κληρικῶν του σὲ βάρος ἀνηλίκων. Στὴν Ἰρλανδία λ.χ., χώρα ποὺ ἕως καὶ πρὶν λίγα χρόνια ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία ἀσκοῦσε μεγάλη ἐπιρροή, στὸ δημοψήφισμα ποὺ διεξήχθη πέρασε μὲ 62% τὸ νὰ ἐπιτραπεῖ ὁ «γάμος» τῶν ὁμοφύλων….
.             Σήμερα στὴν Εὐρώπη τὸν «γάμο» τῶν ὁμοφύλων τὸν ἔχουν δεχθεῖ οἱ χῶρες: Ἀγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ἱσπανία, Πορτογαλία, Ὀλλανδία, Ἰρλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Ἰσλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Ἐσθονία, Δανία καὶ Λουξεμβοῦργο. Τὸ σύμφωνο συμβίωσης ὁμοφύλων ἔχουν οἱ χῶρες: Ἐλβετία, Γερμανία, Τσεχία, Οὐγγαρία, Κροατία, Αὐστρία, Σλοβενία. Δὲν ἔχουν σύμφωνο συμβίωσης γιὰ ὁμοφύλους οἱ χῶρες: Ἰταλία, Σερβία, Ρωσία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Οὐκρανία, Σλοβακία, Ἀλβανία, ΠΓΔΜ, Μολδαβία, Λευκορωσία, Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία, Ἀρμενία, Γεωργία. Οὐδεμία, δηλαδή, πλὴν τῆς Ἑλλάδος, Ὀρθόδοξη χώρα ἔχει, ἕως σήμερα, δεχθεῖ τὸ σύμφωνο συμβίωσης ὁμοφύλων. Ἡ ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας περὶ τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ ἡ ἀνοχὴ σ’ αὐτὴν τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας ὁδηγεῖ τοὺς Ἕλληνες νὰ γίνουν οὐραγοὶ καὶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν «προηγμένων» ἑταίρων τους…-

, ,

Σχολιάστε