Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Οἰκογένεια

ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΝ «Η ΕΛΛΑΣ»

Ἔρημος ἡ Ἑλλάδα!

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Mποροῦμε νὰ πανηγυρίζουμε, ὅταν γύρω μας ἕνας κόσμος πεθαίνει; Μποροῦμε νὰ πανηγυρίζουμε, ὅταν ἡ Ἑλλάδα πεθαίνη; Καὶ δὲν μιλᾶμε γιὰ σχῆμα λόγου ἢ γιὰ ὑπερβολὴ ἢ γιὰ παραβολικὴ παράστασι. Μιλᾶμε γιὰ πραγματικότητα. Τεράστιος τίτλος τῆς «Καθημερινῆς» (18 Σεπτεμβρίου 2016) προειδοποιεῖ: «Ἔρημος χώρα θὰ εἶναι τὸ 2050 ἡ Ἑλλάδα». Καὶ στὸν ὑπότιτλο: «Ὁ πληθυσμός της θὰ ἔχει μειωθεῖ μέχρι καὶ 2,5 ἑκατομμύρια»!

  • Ἀπό τό 2011 οἱ θάνατοι εἶναι περισσότεροι ἀπό τὶς γεννήσεις.

  • Τὸ 2015 ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδος ἦταν 10,8 ἑκατομμύρια, δηλαδή, μικρότερος κατὰ 300.000 ἀπό τό 2011.

  • Τὸ 1951 εἴχαμε 155.422 γεννήσεις καὶ μόνο 57.508 θανάτους. Σήμερα;…

γονιμότητα στὴν Ἑλλάδα ἔχει φθίνουσα πορεία. Οἱ γυναῖκες, πού γεννήθηκαν ἀνάμεσα στὸ 1950 καὶ στὸ 1954 ἔφεραν στὸν κόσμο 2 μόνο παιδιά. Αὐτές πού γεννήθηκαν ἀπό 1960-1974 ἔφεραν 1,60 παιδιά, δηλαδή, περίπου ἀνά 15 γυναῖκες 2 παιδιά! Τὴν περίοδο 2010-2015 ἡ γονιμότητα στὴν Ἑλλάδα ἔπεσε στὸ 1,34, δηλαδή, περίπου ἀνά τρεῖς γυναῖκες 4 παιδιά!

  • Ἡ γονιμότητα ὅλο καὶ κατεβαίνει, διότι πολλὰ ἀνδρόγυνα ἀναβάλλουν τὴ γέννησι πρώτου παιδιοῦ!

  • Τὸ θέμα δὲν εἶναι τόσο πολιτικό. Τί περιμένεις ἀπό μιὰ κυβέρνησι, πού περιφρονεῖ τοὺς πολυτέκνους καὶ θέλει στὴ θέσι τῆς οἰκογένειας μὲ πατέρα, μητέρα καὶ παιδιά, νὰ βάλη ἕνα αἰσχρό, ἀνώμαλο ζευγάρι ὁμοφυλοφίλων;

  • Τὸ θέμα δὲν εἶναι τόσο οἰκονομικό, διότι μὲ ἀπίστευτη φτώχεια τὴ δεκαετία τοῦ 1950 ἡ Ἑλλάδα ἀνέβαζε τοὺς δεῖκτες πολυτεκνίας.

  • Τὸ θέμα δὲν εἶναι τόσο ἐθνικό.

  • Τὸ θέμα εἶναι κυρίως ἐκκλησιαστικό.

  • Ἡ Ἐκκλησία μέχρι πρὶν ἀπό 80 περίπου χρόνια εἶχε ἑνιαία γραμμὴ στὸ θέμα τῆς τεκνογονίας. Ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας καταδικαζόταν ἀπό ὅλους τοὺς πνευματικοὺς – ἐξομολόγους.

  • Ἡ Ἐκκλησία εἶχε πολλὰ οἰκογενειακὰ εἰκονοστάσια. Κάθε σπίτι εἶχε πολλὲς ἔμψυχες εἰκόνες. Τώρα ἔχει πολλὲς χάρτινες καὶ ξύλινες ἔγχρωμες ἄψυχες εἰκόνες, ἀλλά δὲν ἔχει παιδιά.

  • Ἡ Ἐκκλησία ἔχει σιγήσει στὸ θέμα τῆς τεκνογονίας. Βρῆκε εὔκολο τρόπο νὰ κάνη πανηγύρια καὶ λιτανεῖες μὲ ὑποδοχὲς ἀντιγράφων εἰκόνων καὶ ποικίλων λειψάνων, καὶ δὲν ἐνισχύει τοὺς πιστοὺς νὰ τηρήσουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὸ σωτηριῶδες ζήτημα τῆς τεκνογονίας.

  • Ἡ Ἐκκλησία, ὅπως πᾶμε, θὰ θάβη νεκρούς, ἀλλά δὲν θὰ βαπτίζη παιδιά!

  • Ἡ Ἐκκλησία, ἂν ἀγαπᾶ τὴν Ἑλλάδα, ὀφείλει νὰ κηρύξη μετάνοια πρὸς μετάγγισι. Νέο αἶμα νὰ μεταγγισθῆ στὸ σῶμα τῆς Ἑλλάδας, γιὰ νὰ ζήση.

  • Ἡ Ἐκκλησία, ἂν ἀγαπᾶ τὰ παιδιά της, ὀφείλει νὰ τὰ στηρίξη στὴν πίστι. Διαφορετικὰ θὰ ἔχη πολύτεκνες οἰκογένειες λιγώτερες ἀπό ὅσους ναοὺς ἔχει! Ἐνῶ κάποτε οἱ πολύτεκνες οἰκογένειες ἀποτελοῦσαν τὴν πλειονοψηφία στὴ χριστιανικὴ κοινότητα.

  • Ἡ Ἐκκλησία, ἐμεῖς ὅλοι, ὀφείλουμε νὰ πείσουμε τοὺς χριστιανούς, ὅτι σώζονται ὄχι μὲ μαγικὸ τρόπο, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐπιτέλεσι τοῦ καθήκοντος.

  • Ἡ Ἑλλάδα χάνεται, καὶ μεῖς «γλεντᾶμε» μὲ θρησκευτικὰ «ἐφέ»!

, ,

Σχολιάστε

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΕΘΙΣΜΟΣ: Η «ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΡΦΙΝΗ» (Δ. Νατσιός)

Διαδικτυακς θισμός: «λεκτρονικ μορφίνη»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δἀσκαλος-Κιλκίς

«Γεννηθήκαμε σὲ μία ἐποχή, ποὺ ὅλα τελειώνουν» (Ἐφηβικὸ σύνθημα)

 .             Τὸ ἔχω ξαναγράψει παλαιότερα, ἀλλὰ τὸ ἐπαναλαμβάνω. Διδάσκω ἀνελλιπῶς ἐδῶ καὶ εἴκοσι πέντε περίπου χρόνια καὶ δὲν ἔχω ἀκούσει ποτὲ ἢ σχεδὸν ποτέ, μαθητὴ τῆς τάξης μου, νὰ μεταφέρει ἐξωσχολικὲς γνώσεις καὶ ἐμπειρίες, χωρὶς νὰ ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν ἑξῆς κοινότοπη φράση: «Κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση». Τὸ «ἄκουσα ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου ἢ τὴ γιαγιὰ ἢ τὸν παππού μου», ἔχει πλέον ἐκλείψει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν παιδιῶν. Καὶ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστο παράδειγμα ἐξεικονίζει τὴν φοβερὴ ἀλήθεια: Τὴν σαρωτικὴ καὶ ἀποκλειστικὴ ἐπίδραση τῆς εἰκόνας. Τὸ φαινόμενο δὲν περιορίζεται μόνο στὶς μικρὲς ἡλικίες. Στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία, ἡ ὁποία εἶναι ἀναπτυξιακὰ εὐάλωτη σὲ ἐθισμό, παρατηρεῖται καὶ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα, ἕνα νέο νόσημα, ποὺ ὀνομάζεται διαδικτυακὸς ἐθισμός. (Τὶς πληροφορίες τὶς ἄντλησα ἀπὸ τὸ ἐγκυρότερο ἐν Ἑλλάδι, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ πιὸ σοβαρὰ πανευρωπαϊκῶς, περιοδικὸ «Παιδιατρική», τεῦχος 6, Νοε-Δεκ 2008).
.               Σύμφωνα μὲ τὴν Ἀμερικανικὴ Ψυχολογικὴ Ἐταιρία ὁ διαδικτυακὸς ἐθισμός, ἡ «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη», ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε, διαγιγνώσκεται σὲ ἄτομα ποὺ πληροῦν τὰ ἑξῆς κριτήρια:
Α. Ἀνοχή, δηλαδὴ ἀνάγκη αὔξησης τοῦ χρόνου σύνδεσης μὲ τὸ διαδίκτυο.
Β. Συμπτώματα στέρησης (ἀνησυχία, εὐερεθεστικότητα, ἄγχος, φαντασιώσεις, ἀκούσιες ἢ ἑκούσιες κινήσεις δακτυλογράφησης, μετὰ ἀπὸ διακοπὴ ἢ μείωση τῆς χρήσης).
Γ. Ὑποχώρηση τῶν πιὸ πάνω συμπτωμάτων μόνο μετὰ ἀπὸ χρήση.
Δ. Χρήση γιὰ πολὺ μεγαλύτερο διάστημα ἀπὸ ὅ,τι τὸ ἄτομο εἶχε πρόθεση.
Ε. Ἐπιλογὴ πολλῶν δραστηριοτήτων μέσῳ διαδικτύου (ἀγορά, ἐπικοινωνία, παιχνίδια).
ϛ. Διακοπὴ ἢ σημαντικὴ μείωση τῆς κοινωνικῆς, προσωπικῆς, δημιουργικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς δραστηριότητας λόγῳ χρήσεως τοῦ διαδικτύου.
.             Στοὺς ἐφήβους, τώρα, τὰ κύρια συμπτώματα τῆς «εἰκονικῆς μορφίνης» εἶναι κυρίως: ἀντικοινωνικὴ συμπεριφορά, ἀπόρριψη τῆς πραγματικότητας, ἀδιαφορία γιὰ τὴν μάθηση καὶ τὴν ἐπαγγελματικὴ ἀποκατάσταση, ἀπουσίες ἀπὸ τὸ σχολεῖο καὶ πολύωρες ἐπισκέψεις σὲ ἴντερνετ-καφέ, κλοπὴ χρημάτων ἀπὸ τὸ σπίτι, ἐλλιπὴς ξεκούραση καὶ διατροφή, ἐπιθετικὴ συμπεριφορὰ σὲ κάθε προσπάθεια μείωσης τῆς χρήσεως. (Τὰ ἴδια νομίζω, συμπτώματα θὰ διαβάζαμε καὶ σ’ ἕναν ναρκωμανῆ). Πρέπει νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὰ ὅσα λένε οἱ Ἀμερικανοί, ποὺ ἔχουν πολὺ πιὸ αὐξημένο πρόβλημα ἀπ’ ὅ,τι ἐμεῖς. Ἐξ ἄλλου ἰσχύει πάντοτε τὸ εὐστόχως ρηθέν: «Ἂν θὲς νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική».
.           Σύμφωνα πάλι μὲ τὶς μελέτες τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων, ποὺ περιέχονται στὸ καλὸ περιοδικό, οἱ κοινωνικοὶ παράγοντες, ποὺ εὐνοοῦν τὴν ἐμφάνιση τῆς νόσου, εἶναι οἱ ἑξῆς: Διαταραχὴ στὴν οἰκογενειακὴ συνοχή. Μονογονεϊκὴ οἰκογένεια. Ἐλλιπὴς οἰκογενειακὴ στήριξη. Ἐλλιπὴς ἢ ἀνύπαρκτη ἐποπτεία. Ἐλεύθερη χρήση, χωρὶς χρονικοὺς καὶ ποιοτικοὺς περιορισμούς. Ὑπερπροστατευτικὸ ἢ αὐστηρὸ περιβάλλον. Παρουσία ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστῆ στὸ δωμάτιο τοῦ παιδιοῦ. Μειωμένες δραστηριότητες ἐκτὸς σπιτιοῦ. Συχνὲς ἐπισκέψεις στὰ «διαδικτυακὰ» καφέ.
.               Τὰ παραπάνω ὅμως ἀπαιτοῦν κάποιο σχολιασμό. Ὅλα ἀρχίζουν καὶ τελειώνουν στὴν οἰκογένεια. Στὴν Ἑλλάδα, σὲ σχέση μὲ ἄλλες «προοδευμένες» χῶρες, ἔχουμε τὰ χαμηλότερα ποσοστὰ ἐθισμοῦ, διότι λειτουργεῖ ἡ, βιαίως πολεμουμένη, παραδοσιακὴ μορφὴ οἰκογένειας. Ὅταν ἡ οἰκογένεια «μπάζει» ἀπὸ παντοῦ, τὸ πρῶτο θύμα εἶναι τὸ παιδί. Ἐπιβιώνουν καὶ θὰ ἐπιβιώσουν οἰκογένειες, ποὺ εἶναι συντηρητικὲς καὶ χρησιμοποιῶ τὴν λέξη μὲ τὴν πρωταρχική, τὴν κυριολεκτική της σημασία. Ἡ οἰκογένεια ὀφείλει νὰ κρατήσει ὅ,τι τιμαλφὲς παρέλαβε ἀπὸ τὶς προηγούμενες γενεὲς καὶ νὰ ἀποφύγει τὶς καταστρεπτικὲς ἀνοησίες, ποὺ «βαφτίζονται καινοτομίες», καὶ τὶς εἰσηγοῦνται κάτι ἄσχετοι τυχοδιῶκτες, «προοδευτικοὶ» τσαρλατάνοι. Ἂς κλείσουν οἱ γονεῖς τὰ αὐτιά τους σ’ ὅλες αὐτὲς τὶς σειρηνωδίες, τὶς τσιρίδες τῶν ἀνισόρροπων, ποὺ ὁραματίζονταν μία «Νέα Ἐποχὴ» λόγῳ διαδικτύου. Δόξα τῷ Θεῷ, σὲ ὁρισμένα πράγματα ἔχουμε μείνει πίσω ἀπὸ τὴν Εὐρώπη.
.           Ἐπιμένουμε σὲ κάποιες «καθυστερημένες» συνήθειες, ποὺ μᾶς ὑπενθυμίζουν πὼς εἴμαστε ἄνθρωποι, ἐλεύθεροι, Ἕλληνες μὲ Ἱστορία καὶ παράδοση. Καὶ νηστεῖες κάνουμε, καὶ στὶς ἐκκλησιὲς βαφτιζόμαστε καὶ παντρευόμαστε, καὶ τὴν ἀφιλοπατρία ἀπεχθανόμαστε, καὶ ἡ ἱστορία μας μᾶς συγκινεῖ καὶ τὴν συγγένεια τιμοῦμε, τὸ μοναδικὸ καταφύγιο ἀπέναντι στὴν περιρρέουσα πνευματικὴ ἐξαθλίωση. Ὅλα αὐτὰ τὰ δηλητηριώδη ρεύματα μπαίνουν μὲς στὸ σπίτι μέσῳ τῆς τηλεόρασης, τοῦ διαδικτύου καὶ τῶν κινητῶν. Ὅσο μποροῦν οἱ γονεῖς, ἂς προφυλάξουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ αὐτὰ τὰ τρία ψυχοφθόρα ἀντικείμενα. Ἂς μὴν ἐλπίζουν στὸ σχολεῖο, αὐτὸ ἔχασε τὸν διαπλαστικὸ ρόλο του. Δὲν ἀποτελεῖ πιὰ θεματοφύλακα ἀξιῶν, ἀλλὰ ἐπιταχυντὴ τῆς πνευματικῆς χρεωκοπίας.
.           Στηλιτεύουμε, γιὰ παράδειγμα, τὰ βιβλία γλώσσας τοῦ δημοτικοῦ, διότι τὰ κατάντησαν κακέκτυπό του διαδικτύου, ἐθίζουν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τὰ παιδιὰ στὴν χρήση του. Τὸ σύνθημα σαφές: «Μόνο μὲ εἰκόνες μαθαίνεις». Γνωρίζουμε ὅλοι μας ὅτι ἔφηβοι μὲ ἐθισμούς, προέρχονται πολλὲς φορὲς ἀπὸ διαλυμένες οἰκογένειες, εἶναι παιδιὰ ποὺ δὲν βίωσαν τὴν εὐλογημένη ἀγάπη, ποὺ ἀνατράφηκαν χωρὶς τὸ γονεϊκὸ πρότυπο, μπουκωμένα ἀπὸ ὑλικὰ ἀγαθά, δηλαδή, παιδιὰ χωρὶς ἐλπίδα. Καὶ ὅμως στὰ σχολικὰ βιβλία τὸ πρότυπο δὲν εἶναι ἡ παραδοσιακὴ ἑλληνικὴ οἰκογένεια. Ὄχι. Αὐτὸ «μυρίζει» σκοταδισμό. Σὲ κείμενο μὲ τίτλο «μία οἰκογένεια ἀνάμεσα στὶς ἄλλες», στὸ β´ τεῦχος τῆς γλώσσας ϛ´ Δημοτικοῦ, περιγράφονται διάφορα «εἴδη» οἰκογενειῶν. Στὸ τέλος διαβάζουμε: «Ὅταν μεγαλώσω», λέει τὸ παιδὶ – ἀφηγητής, «καὶ κάνω δική μου οἰκογένεια δὲν ξέρω ἀκόμα πῶς θὰ μοιάζει…». (Τὸ ὄνειρο βέβαια τοῦ κάθε νεοταξοσκώληκα εἶναι ἡ ἑξῆς οἰκογένεια δύο θηλύγλωσσοι μὲ σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης, ποὺ θὰ ἔχουν υἱοθετήσει ἕνα παιδί).
.             Ἂν ἐπιμένω στὸν ρόλο τῆς οἰκογένειας, εἶναι ἐπειδὴ καὶ οἱ τρεῖς ἔρευνες ποὺ περιέχει τὸ περιοδικό, συγκλίνουν σ’ αὐτὴ τὴν θέση: Κύριος ἐκπαιδευτὴς τῶν παιδιῶν ποὺ παρουσίασαν ἐθισμὸ διαδικτυακὸ ἦταν τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, καὶ κυρίως οἱ γονεῖς. Τὰ παιδιά μας ἔρχονται στὸν κόσμο χωρὶς τηλεόραση, χωρὶς διαδίκτυο, χωρὶς κινητά. Ὅλα αὐτὰ τὰ προσφέρει ὁ γονέας. Τὰ παιδιὰ μὲ ἀδιαμόρφωτη ἀκόμη προσωπικότητα, «βομβαρδίζονται» ἀπὸ μία ἐμπειρία, ποὺ σχεδὸν καταργεῖ τὰ ὅρια τοῦ πραγματικοῦ καὶ τοῦ μὴ πραγματικοῦ. Οἱ ἀντικοινωνικὲς πράξεις, ἀκόμη καὶ τὰ προσφάτως ἀνήκουστα ἐγκλήματα, εἶναι, πολλὲς φορές, ἀντιγραφὲς τῆς τηλεοπτικῆς βίας ἢ διαδικτυακὴ «παιδαγωγία». Δυστυχῶς τέτοιες μελέτες δὲν φτάνουν ποτὲ στὶς τηλεοπτικὲς εἰκόνες.
.           Ἀφήσαμε τὰ παιδιὰ μόνα καὶ ἀνυπεράσπιστα μπροστὰ στὶς ὀθόνες καὶ δρέπουμε τοὺς «καρποὺς» τὶς ἐγκληματικῆς ἀδιαφορίας καὶ σιωπῆς. Ὅμως «ὁ ἄνθρωπος, λέει ὁ Μπρέχτ, «γιὰ νὰ νιώσει ἄνθρωπος, πρέπει νὰ τὸν φωνάξεις». Νὰ τὸν πεῖς ἄνθρωπο. Τὸ παιδί, ἂν δὲν ἀκούσει νὰ μιλᾶνε γιὰ ἀγάπη, δὲν θὰ νιώσει ἀγάπη. Ἂν δὲν ἀκούσει νὰ τοῦ μιλᾶνε γιὰ ἀξίες, δὲν θὰ αἰσθανθεῖ τὴν ἀνάγκη νὰ ἀγωνισθεῖ γιὰ ἀξίες. Καὶ ἔτσι ποτὲ δὲν θὰ γίνει παιδὶ μὲ ἀξία. Ἀνάγκη, λοιπόν, νὰ ξαναφέρουμε τὶς μεγάλες λέξεις στὴ ζωή μας. Ὄχι τὰ μεγάλα λόγια. Πρέπει νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴ ναφθαλίνη οἱ λέξεις καθῆκον, εὐθύνη, σεβασμός, ἀλληλεγγύη. Ἀλλιῶς οἱ λέξεις, ποὺ ἐκφράζουν διεκδικήσεις καὶ κατακτήσεις, θὰ ἐκτοπίσουν κάθε ἴχνος συναισθηματισμοῦ, κάθε ἴχνος ἀνθρωπιᾶς ἀπὸ τὴ ζωή μας. Καὶ τότε τὴν λατρεία τῆς τεχνολογίας θὰ ἀντικαταστήσει ἡ τεχνολογία τῆς λατρείας. (Σ. Καρίκος, «Ἀλεξία», ἔκδ. Guterberg σελ. 142).

, , ,

Σχολιάστε

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ οἰκογένεια στὸ ἀπόσπασμα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ τραγωδία τῆς Ἑλλάδος ἐξελίσσεται σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Στόχος ἡ μετάλλαξή της σὲ μία χώρα μὲ ἰθαγενεῖς κατοίκους χωρὶς ἰδιοπροσωπία, ποὺ δὲν θὰ ξεχωρίζουν ἀπὸ τοὺς ἐπήλυδες καὶ θὰ εἶναι παρίες τῶν «προοδευμένων» χωρῶν τῆς ὑπόλοιπης Εὐρώπης καὶ τῆς Βόρειας Ἀμερικῆς. Κεντρικὸ ρόλο στὴν τραγωδία κατέχει ἡ οἰκογένεια, ἡ ὁποία μὲ τὸ σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες καταδικάστηκε σὲ θάνατο καὶ ὁδηγεῖται στὸ ἀπόσπασμα.
.         Ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1980 ξεκινάει ἡ πολεμικὴ σὲ βάρος τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας. Ἀπὸ τότε καὶ χάρη στὴν ἀποφασιστικότητα τῆς κας Μάργκαρετ Παπανδρέου, οἱ Ἕλληνες ὁδηγούμεθα νὰ λησμονήσουμε τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά μας, τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἀξίες μας καὶ νὰ γίνουμε «μοντέρνοι» καὶ «προοδευτικοί». Ἀπὸ τότε ἐπιδιώκεται νὰ ὑποστοῦμε ψυχικὴ καὶ σωματικὴ μετάλλαξη καὶ νὰ γίνουμε σὰν τοὺς «προοδευμένους» Ὀλλανδοὺς λ.χ.
.         Τὸ σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων ψηφίστηκε παραμονὲς Χριστουγέννων (προφανῶς συμβολικὰ) στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Οἱ ἰσχυροί τῆς Γῆς καὶ τῆς Ἑλλάδας, ποὺ αὐτοχαρακτηρίζονται «προοδευμένοι», μὲ τὸ ζόρι ἐπιδιώκουν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι κάτι τὸ φυσικό. Ἐπιχείρημά τους; Αὐτοὶ ἔτσι πιστεύουν καὶ ἔτσι ζοῦν…. Ὁ Ντοστογιέφσκι περιγράφει ἄψογα στὸ Ἡμερολόγιό του (Dostoievski “Journal d’ un ecrivain”, Gallimard, 11e edition, 1951, p. 282. ) τὴν ψυχολογία τῶν λαῶν τῆς βόρειας καὶ κεντρικῆς Εὐρώπης σὲ σχέση μὲ αὐτὴ τῶν Ρώσων: «Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος ὅτι μεταξὺ τῶν συμπατριωτῶν μου ὁ ἀχρεῖος εἶναι ἕτοιμος νὰ ὁμολογήσει πὼς εἶναι ἀχρεῖος, στοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς Εὐρώπης ὁ ἀχρεῖος προβάλλει τὴν ἀχρειότητά του, καυχιέται γι’ αὐτήν, τὴν ἀνυψώνει σὲ ἀρχή, διαβεβαιώνει πὼς ἔτσι διαφυλάσσει τὰ φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ὁ δυστυχὴς ὁλοκληρώνεται μὲ τὸ νὰ πιστέψει στὰ σοβαρὰ πὼς γίνεται φορέας τῆς Τάξης καὶ τῆς Προόδου…».
.         Αὐτὸ ποὺ περιγράφει ὁ Ντοστογιέφσκι ζοῦμε σήμερα καὶ ἐμεῖς. Ἀφοῦ στὶς σχέσεις τῶν δύο φύλων οἱ Ὀλλανδοὶ λ.χ. ὀνόμασαν τὴν ὁμοφυλοφιλία «πρόοδο» καὶ «ἐξέλιξη», θέλουν νὰ τὴν ἐπιβάλλουν καὶ σὲ ἐμᾶς τοὺς «ὑπανάπτυκτους». Ξένοι καὶ Ἕλληνες ἐξουσιαστὲς ἐπιχειρώντας νὰ μᾶς ἐπιβάλουν νὰ δεχθοῦμε πὼς ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι κάτι τὸ φυσικό, μᾶς κάνουν νὰ βιώσουμε τὴ δυστοπία τοῦ Ὄργουελ, ὅπως τὴν περιγράφει στὸ μυθιστόρημά του «1984», ποὺ οἱ κάτοικοί της ὑποχρεώνονταν νὰ «πεισθοῦν» ὅτι 2+2=5…
.         Ἡ δυσμένεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἔναντι τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας ἄρχισε ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 καὶ κορυφώνεται μὲ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, μὲ τὴ σύμπραξη τῶν ΑΝΕΛ καὶ μὲ τὴ συμπαράταξη πολλῶν τέως ἡγετικῶν στελεχῶν τοῦ ΠΑΣΟΚ. Ἡ καθηγήτρια τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου Λουκία Μ. Μουσούρου, τὸ 1984, μετὰ τὶς τότε ἀλλαγὲς στὸ οἰκογενειακὸ δίκαιο – αὐτόματο διαζύγιο καὶ καθιέρωση πολιτικοῦ γάμου – στὸ βιβλίο της «Ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια» (Ἔκδ. Ἱδρ. Γουλανδρῆ-Χόρν, Ἀθῆναι, 1984) θέτει τὸ ἐρώτημα πόσο ἡ μεταβολὴ τοῦ νομικοῦ θεσμοῦ, ποὺ τότε ψηφίστηκε, ἀνταποκρινόταν σὲ μία κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ πόσο ἀποτελεῖ ἕνα «μέσο κοινωνικῆς ἀλλαγῆς», ἕνα ἀκόμη ἐργαλεῖο γιὰ τὴν τεχνητὴ μεταβολὴ τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητας γιὰ τὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» (Σημ. Τὰ εἰσαγωγικὰ στὸ πρωτότυπο) τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.
.         Ἡ καθηγήτρια κα Μουσούρου θέτει καὶ τὸ ζήτημα κατὰ πόσο οἱ Ἕλληνες εἶναι ἕτοιμοι νὰ δεχθοῦν τὴν ἀπώλεια τῆς αὐτοσυνειδησίας τους μὲ τὴν ἀποδοχὴ ξένων προτύπων καὶ ξένων δικαιακῶν πραγματικοτήτων στὸ θέμα τῆς οἰκογένειας. Στὸ σημεῖο αὐτὸ καὶ μὲ δεδομένη καὶ ἀναπόφευκτη τὴν ἐπιδίωξη ἐνοποίησης τοῦ Δικαίου τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν καὶ ἐπίσης δεδομένη τὴ σχεδὸν χωρὶς ἐνδοιασμοὺς ἀποδοχὴ τοῦ μοντέλου τῆς “σύγχρονης, ἀνεπτυγμένης βιομηχανικῆς – ἀστεακῆς κοινωνίας”, διερωτᾶται: «Μποροῦμε σοβαρὰ νὰ συζητᾶμε γιὰ ἰδιοπροσωπία τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας σὲ σχέση πρὸς τὸ νομικὸ πλαίσιο ἢ καὶ νὰ ἀναφέρουμε κὰν τὸν ὅρο ἰδιοπροσωπία;»…
.         Ἡ κα Μουσούρου τὸ 1984 ἐπισήμανε ὅτι, λόγῳ τῆς ἐφησυχασμένης στὴ βεβαιότητα, τῆς ἐξασφαλισμένης, ἀναγνωρισμένης, ἐπισημοποιημένης «πίστης», ἡ θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων ὑπέστη ἀναμφίβολα τὶς συνέπειες τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τῆς σύγχυσης ποὺ αὐτὸς δημιούργησε. Ἀποτέλεσμα νὰ ὑπονομευθεῖ ὁ παραδοσιακὸς θεσμὸς τῆς οἰκογένειας καὶ τὸ νόημα ποὺ δίνει στὸ γάμο ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη… Ἡ σαρωτικὴ ἐπικράτηση τῆς ἀτομικότητας καὶ τοῦ ὀρθολογισμοῦ ἐκτόπισε τὴν ὑπέρβαση τῆς ἀτομικότητας, ποὺ βιώνεται μέσα ἀπὸ τὸν γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια.-

,

Σχολιάστε

ΜΑΓΑΡΙΣΙΕΣ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΚΑΠΝΙΖΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΣ ΠΟΥΡΟ» (Δ. Νατσιός)

Μαγαρισιὲς σὲ σχολικὸ βιβλίο: «Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρο της ποῦρο»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρο της ποῦρο, ἐνῶ ἐγὼ μισοκοιμόμουν μακάρια στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της». (Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων, Ε´-ϛ´ Δημοτικοῦ, σελ. 85).

.             Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθῶα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς.
.             Τὸ παραπάνω κείμενο, τὸ ὁποῖο «καμαρώνει» στὸ Ἀνθολόγιο τῆς Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ σχολείου, ποιά ἀξία προβάλλει; Τὸ κάπνισμα μαύρων πούρων Ἀβάνας; Διότι, βεβαίως, οἱ οἰκογένειες τῶν παιδιῶν μας μαῦρα ποῦρα καὶ χαβιάρια ἀπολαμβάνουν στὰ σπίτια τους, γιὰ νὰ λησμονήσουν τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς τους, τούτη τὴν μνημονιακὴ ἐποχή.
.             Μήπως «νὰ ἐγκωμιάσει» τὸ ἱερὸ καὶ πολυτιμότατο γιὰ πολλὰ παιδιά, πρόσωπο τῆς γιαγιᾶς, τῆς δεύτερης μάνας τους; Δὲν εἶναι πρόστυχη καὶ παρανοϊκὴ ἡ εἰκόνα μιᾶς γιαγιᾶς, ποὺ καπνίζει ἀρειμανίως μαῦρα ποῦρα, ἐνῶ τὸ παιδὶ κοιμᾶται στὴν ἀγκαλιά της;
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ διατηροῦμε ἀνεξάλειπτα στὴ μνήμη μας ἀπὸ τὶς γιαγιάδες μας; Δὲν ἀμαυρώνει τὴν μορφή της, δὲν τὴν ἐξευτελίζει στὴ συνείδηση τῶν παιδιῶν, ἡ ἐλεεινολογία τοῦ βιβλίου;
.             Θυμᾶμαι πάντα μὲ συγκίνηση τὶς μακαρίτισσες γιαγιάδες μου. Μία ἐκοιμήθη πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια. Φοροῦσε πάντοτε μαῦρα. Ὁ πατέρας της «ἔπεσε» στὴν Μικρασία τὸ ’22. Ὅπως διηγοῦνταν συμπολεμιστές του, τοὺς περικύκλωσαν οἱ Τοῦρκοι, αὐτὸς ἀρνήθηκε νὰ παραδοθεῖ καὶ ἔφυγε καλπάζοντας. Δηλώθηκε ἀγνοούμενος. Ἡ γυναίκα του, ἡ προγιαγιά μου, δὲν ξαναπαντρεύτηκε τὸν περίμενε ὁλοζωῆς. «Ἀρχαῖος ἄνθρωπος», «παλαιὸς τῶν ἡμερῶν», ἔλαμπε τὸ πρόσωπό της ἀπὸ εὐγένεια καὶ καθαρότητα ψυχῆς. Πέθανε ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καὶ εἰρηνικὰ στὸν ὕπνο της, τὸ 1985, ἐλπίζοντας στὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Παναγίας μας. Ἡ γιαγιά μου, τὸ μοναχοπαίδι της, παντρεύτηκε, ἀλλὰ δοκίμασε κι αὐτὴ τὸ πικρὸ ποτήρι τῆς χηρείας. Ὁ ἄντρας της σκοτώθηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ ’41, πάνω στὰ βουνὰ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ἄγνωστος στρατιώτης, κόκαλα ἱερά, ποὺ «τρίζουν» γιὰ τὴν τωρινὴ κατάντια μας, γιὰ αὐτὲς τὶς μαγαρισιές, ποὺ ὅλο αὐτὸ τὸ σκορποχώρι τῶν ἀρρίζωτων κατεργαρέων προώθησε στὰ βιβλία τῶν παιδιῶν μας.
.         Νὰ σημειώσω κάτι παρενθετικὰ γιὰ τὴν προγιαγιά. (Ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὸν προσωπικὸ τόνο, ἀλλὰ τὶς προάλλες ποὺ ἄνοιξα τὸ Ἀνθολόγιο, ἔπεσε τὸ μάτι μου στὸ γλωσσικὸ ἀπόρριγμα καὶ «κάπνισαν τὰ μάτια μου» ἀπὸ ὀργή -καὶ ὄχι τὸ ποῦρο- ποὺ λέει καὶ ὁ Μακρυγιάννης).
.             Οἱ μουσουλμάνοι τὶς γυναῖκες τὶς θεωροῦν περίπου ἔμψυχα ἐργαλεῖα, κυρίως γιὰ σεξουαλικὴ ἱκανοποίηση. «Οἱ γυναῖκες σας εἶναι ἕνα κτῆμα γιὰ νὰ τὸ καλλιεργήσετε, ἐλᾶτε καλλιεργῆστε τὶς γυναῖκες ὅπως θέλετε» διαβάζουμε στὴ «σούρα» 2,223 τοῦ Κορανίου. «Νὰ ἐπιπλήττετε τὶς γυναῖκες, τῶν ὁποίων νὰ φοβάστε τὴν ἀνυπακοή», νὰ τὶς «περιορίζετε στὰ μέρη ποὺ κοιμοῦνται», στὴν ἀνάγκη ἀκόμη καὶ νὰ «τὶς χτυπᾶτε». (Στίχος 34 τῆς σούρας -ἔτσι ὀνομάζονται τὰ κεφάλαια τοῦ Κορανίου- γιὰ τὶς γυναῖκες, τῆς «Ἂν-Νισά»). Γι’ αὐτό, κατὰ 95% περίπου, οἱ πρόσφυγες καὶ οἱ λαθρομετανάστες, ποὺ καταφθάνουν στὴν πατρίδα μας εἶναι ἄντρες…
.                 Γιὰ νὰ ἐπανέλθω, ἡ προγιαγιά μου εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1890 περίπου στὸν Μοσχοπόταμο Πιερίας, ὅταν ἀκόμη βιώναμε τὴν «θαυμαστὴ τάξη» τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως ἔγραφε ἡ «χαριτόβρυτος» κ. Ρεπούση στὸ κουρελούργημά της καὶ ἡ κ. Ἀναγνωστοπούλου ἐπικροτοῦσε. Στὸ μεσόφρυδό της εἶχε χαραγμένο ἕναν μικρὸ γαλάζιο σταυρό, ἀνεξίτηλο, ἐν εἴδει δερματοστιξίας (τατουὰζ ἑλληνιστί). Τὸ ἴδιο ἔκαναν ὅλα τὰ κορίτσια τοῦ χωριοῦ, τὰ βαπτισμένα. Γιατί; Γιὰ νὰ ἀποτρέπουν τοὺς Τούρκους. Στὸ χωριὸ ὑπῆρχε σταθμὸς τουρκικῆς χωροφυλακῆς, ζαπτιέδες ὅπως τοὺς ἔλεγαν. Δὲν τὸ εἶχαν σὲ τίποτε νὰ τὶς ἁρπάξουν ἀπὸ τὸν δρόμο. «Οἱ κοπέλες», ἔλεγε, «βάζαμε τὰ πιὸ παλιά μας φουστάνια καὶ κουκουλωνόμαστε καὶ καταχωνόμαστε γιὰ νὰ μὴν μᾶς δεῖ τὸ μάτι τὸ πόρνο τοῦ Τούρκου». Ἡ ὀμορφιὰ τότε ἦταν κατάρα… Στὸ συναξάρι τῆς ἁγίας Χρυσῆς, τῆς «νέας παρθενομάρτυρος καὶ νύμφης ἀμιάντου τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ», διαβάζουμε: «Τὶς τῶν ἐκεῖ Τούρκων, βλέπων αὐτὴν τοσοῦτον ὡραίαν καὶ πάγκαλον, ἐτρώθη εἰς τὴν καρδίαν ἀπὸ σατανικὸ ἔρωτα, παρετήρη νὰ εὕρῃ κατάλληλον καιρόν, διὰ νὰ τελέσῃ τὸν κακὸν σκοπὸν ὅπου ἐμελέτα». Τὴν ἅρπαξε ὁ μιαρός, ἀλλὰ ἡ «ἀρρενόφρων καὶ μεγαλόψυχος» ἁγία Χρυσή, «πάσχουσα πάνδεινα βάσανα» καὶ μαρτύρια δὲν ἐκάμφθη καὶ τὴν «ἐκρέμασαν εἰς μίαν ἀγριαπιδέαν», στὶς 13 Ὀκτωβρίου τοῦ 1795. Αὐτὰ γιὰ νὰ ξέρουμε τί μᾶς περιμένει τὰ ἑπόμενα χρόνια. (Τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἁγία ἀπὸ τὸν «Μέγα Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» 1950, τόμ. Ι).
.             Στὸ Ἀνθολόγιο, μετὰ τὸ τέλος τοῦ κειμένου, (εἶναι κάποιου Ἄγγλου ὀνόματι Ρόαλντ Ντάλ), χάσκει καὶ μία ἐρώτηση-δραστηριότητα. Διαβάζω: «Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι μία μάγισσα σᾶς μεταμορφώνει σὲ μικρὸ ζῶο ἢ σὲ κάποιο ἄλλο πλάσμα. Μπορεῖτε νὰ περιγράψετε τὴν καινούργια ζωή σας καὶ νὰ μιλήσετε γιὰ τὴν συμπεριφορά σας καὶ τὶς νέες σας σχέσεις, ποὺ θὰ συνάψετε;». («Θέ μου τί λέπομεν στὶς μέρες μας», ἀναφωνοῦσε μὲ σπαραγμὸ ὁ Μακρυγιάννης καὶ ἐπαναλαμβάνουμε κι ἐμεῖς!!).
.           Τὸ ζῶο τὸ καταλαβαίνω -«ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ»- ἀλλὰ τὸ «ἄλλο πλάσμα», τί εἶναι; Ἐξωγήινος, κάποιος ἀπ’ αὐτοὺς «ποὺ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας», ὅπως νυχθημερὸν οὐρλιάζει ὁ γνωστὸς τηλεοπτικὸς κοτσανολόγος;
.           Τέλος πάντων. Ἄλλος εἶναι ὁ στόχος. Ἡ προσβολὴ τῆς οἰκογένειας, ἡ ἀποκαθήλωση ἱερῶν γιὰ τὰ παιδιὰ προσώπων, ὅπως οἱ παπποῦδες του. (Καὶ εἶναι λυπηρό, λυπηρότατο «μοδέρνες» γιαγιάδες, ἀντὶ νὰ διηγοῦνται στὰ ἐγγόνια τους «παλιὲς ἱστορίες», νὰ τὰ ἐντάσσουν στὸ παρελθὸν -αὐτὴ εἶναι ἡ βασικότατη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας- νὰ κάθονται μαζί τους καὶ νὰ παρακολουθοῦν ἀποχαυνωμένες τὶς δόλιες τουρκοσειρές).
.           Νὰ κλείσω μὲ ἕνα κείμενο τοῦ Κόντογλου. 50 χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὸν θάνατό του. Προειδοποιοῦσε γιὰ τὸν ἐθνικό μας ξεπεσμό, ἀλλὰ ποιός τὸν ἄκουγε; «Κάντε σταυροφορία νὰ γίνει πάλι ρωμέϊκη ἡ πατρίδα σας, γιατί ἀλλιῶς κοντὰ εἶναι ἡ μέρα ποὺ θὰ εἶναι ἀργά, γιατί ὁ λεβαντινισμός, ποὺ σπάρθηκε, πάει νὰ ριζώσει. Καὶ ἐπειδὴ οἱ “μορφωμένοι” μας θέλουνε νὰ περνᾶνε γιὰ Εὐρωπαῖοι, ὁ σπόρος αὐτὸς θὰ φυτρώσει κι ὁ λαὸς θὰ ἀποχρωματισθεῖ ἀπὸ τὸν φυλετικὸ χαρακτήρα του. Βυζαντινὴ μουσικὴ σ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες. Δημοτικὰ τραγούδια στὰ γλέντια τοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ ἡ Ρόδος ἰδοὺ καὶ τὸ πήδημα. Τ’ ἄλλα εἶναι φιλολογίες. Ὁ ἐκδυτικισμὸς τῆς φυλῆς μας, ποὺ γίνεται ἀπὸ παπάδες νεραϊδοπαρμένους κι ἀπὸ τοὺς ἀνεύθυνους μοντέρνους κάθε γωνιᾶς τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ σταματήσει. Νὰ ἀγώνας μία φορά!…». (Δημ. Ἀστερινοῦ: «Ὁ Κόντογλου στὸν Μυστρά», Κριτικὰ Φύλλα, σελ. 238).

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟ “ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΕΩΣ” – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΛΑΚΕΙΑ» (Πλήρης ἀντίθεση τῆς Ἐκκλησίας)

ρχιεπίσκοπος ερώνυμος:
Tὸ “σύμφωνο συμβιώσεως” 
λλοιώνει τὸν χαρακτήρα τς οκογένειας
κα
θεσπίζει τν “ξώγαμη” οκογένεια.

.           Προβληματισμοὺς (σημ. «ΧΡ.Β.»: τὴν ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΤΗΣ) ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία σχετικὰ μὲ τὸ “σύμφωνο συμβιώσεως” τῶν ζευγαριῶν, καθὼς θεωρεῖ πὼς ἕνα τέτοιο βῆμα θεσπίζει τὴν “ἐξώγαμη” οἰκογένεια καὶ θέτει σὲ κίνδυνο τὸν οἰκογενειοκεντρικὸ χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας
.           Τοὺς προβληματισμοὺς τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὸ νομοσχέδιο ποὺ προωθεῖ ἡ κυβέρνηση, γιὰ νὰ νομιμοποιήσει τὸ σύμφωνο συμβίωσης, ἐξέφρασε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος πρὸς τὸν ὑπουργὸ Δικαιοσύνης Νίκο Παρασκευόπουλο, σὲ ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ ἀπέστειλε στὶς 12 Ἰουνίου καὶ δημοσιοποιήθηκε χθές.
.                 Ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μετὰ ἀπὸ ἐξουσιοδότηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, χαρακτήρισε τὸ σύμφωνο συμβίωσης “νεοφιλελεύθερη ἐπιβράβευση τῆς ἀνευθυνότητας στὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις ποὺ τὶς ὑποβιβάζει σὲ ἁπλὴ συναλλαγὴ” καὶ ὑπεραμύνθηκε τῆς θέσης ὅτι ἡ Ἐκκλησία τάσσεται ὑπὲρ τοῦ χριστιανικοῦ γάμου, καθὼς ὁποιαδήποτε ἄλλη μορφὴ συμβίωσης, πολιτικὸς γάμος, σύμφωνο συμβίωσης, ἀπορρίπτεται ὄχι ὡς στείρα ἄρνηση ἀλλὰ γιατί ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὴ δική της διαχρονικὴ καὶ θετικὴ πρόταση πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
.                 Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ἀναρωτήθηκε τί διαπαιδαγώγηση παίρνουν οἱ πολίτες ἀπὸ ἕνα νομοθέτημα καὶ τί ἠθικὸ μήνυμα λαμβάνουν, ὅταν τὸ κράτος θεσπίζει ἕνα νομικὸ ὑποκατάστατο τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου, μία δῆθεν “ἐλαφρὰ μορφή” του, ποὺ ἔχει ὅμως ὅλες τὶς συνέπειες τοῦ γάμου.
.                 Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐπιθυμεῖ νὰ ἐπαναλάβει, ἀνέφερε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, καὶ νὰ καταστήσει σαφὲς ὅτι ἀπὸ τὸ 2008 ἔχει ἐκφράσει κάθετη ἀντίθεση συνολικὰ γιὰ τὸ σύμφωνο συμβίωσης.
.                 Σύμφωνα μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο, τὸ σύμφωνο ἀποτελεῖ “σκαιὰ ἀπομίμηση τοῦ γάμου ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅσους θέλουν νὰ δημιουργήσουν σχέση καὶ οἰκογένεια ξεγελώντας τὸν ἑαυτό τους ὅτι δὲν ἀναλαμβάνουν κάποια σοβαρὴ εὐθύνη”.
.                 Τὸ σύμφωνο συμβίωσης, σημείωσε, ἀναγνωρίζει ὡς πατέρα καὶ μητέρα “συμβαλλόμενο” καὶ “ἀντισυμβαλλόμενο” καὶ διαφημίζεται ὡς νομοθετικὴ πρόοδος, ὅμως ἀποτελεῖ οὐσιαστικὰ ἐπιστροφὴ στὴ ρωμαϊκὴ ἐποχὴ καὶ στὸ θεσμὸ τῆς «παλλακείας», ποὺ χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ ὅσους συμβίωναν, χωρὶς πρόθεση ἔγγαμης συμβίωσης.
.                 Στὴν ἐπιστολή του, ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐκτιμᾶ ὅτι τὸ σύμφωνο συμβίωσης ἀλλοιώνει τὴν ἴδια τὴν οἰκογένεια καὶ θεσπίζει τὴν “ἐξώγαμη” οἰκογένεια. Ἡ ὕπαρξη οἰκογένειας δὲν ἀφορᾶ μόνο τὰ ἄτομα, τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἰδιωτικότητά τους, ἀλλὰ εἶναι θέμα συντήρησης τοῦ οἰκογενειοκεντρικοῦ χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὑπογραμμίζει.
.                 Ἐπιπρόσθετα, ἐπισημαίνει ὅτι “ἀποτελεῖ ὀπισθοδρόμηση σὲ ἔθιμα καὶ θεσμοὺς εἰδωλολατρικῶν ἐποχῶν καὶ παρασύρει σὲ ἀπατηλὴ διέξοδο ὅσους στοχεύει νὰ βοηθήσει” καὶ τὸ χαρακτηρίζει “πιστοποιητικὸ καθωσπρεπισμοῦ ποὺ κινεῖται μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ θὰ περιπλέξει τὶς ζωές τους σὲ χειρότερες περιπέτειες”.
.                 Πρέπει νὰ κάνει σαφὲς ἡ πολιτεία, τονίζει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἂν μετὰ τὴν “ὁμοφυλοφιλικὴ συμβίωση” θὰ προχωρήσει καὶ στὴν “ὁμοφυλοφιλικὴ οἰκογένεια”, γιὰ τὴν ὁποία δημιουργεῖ ἀπὸ τώρα τὶς προϋποθέσεις ὥστε νὰ διεκδικηθεῖ ἀπὸ ὀργανωμένους ἀκτιβιστές.

ΠΗΓΗ: news247.gr (ἀπὸ ΑΠΕ), skai.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἅλωση τῆς οἰκογένειας καὶ στὴν Ἑλλάδα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ λέξη-κλειδὶ γιὰ τὴν κατανόηση, ἑρμηνεία καὶ ἀφομοίωση ὅσων συμβαίνουν εἶναι μία: «ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ» (μὲ πνευματικὴ κατ᾽ ἀρχὴν σημασία).

.             Ἡ ἅλωση τῆς οἰκογένειας καὶ στὴν Ἑλλάδα προωθεῖται, μὲ τὸ Νομοσχέδιο, ποὺ κατέθεσε ἡ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στὴ Βουλή. Σύμφωνα μὲ αὐτὸ ἐπεκτείνεται καὶ στοὺς ὁμόφυλους τὸ σύμφωνο συμβίωσης, τὸ ὁποῖο ἕως σήμερα ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς ἑτερόφυλους. Στὴν ἐπίθεση κατὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας ἡ ἀντίδραση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου ἦταν μαλακὴ καὶ μᾶλλον τυπική. Ἕως τὴν ὥρα ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτὲς ὑπάρχει ἀφωνία γενικὰ ἀπὸ μέρους τῶν φορέων καὶ μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐπίσης καὶ ἀπὸ συλλόγους ποὺ ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῆς διατήρησης τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας. Διερωτᾶται κανεὶς ἂν ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία ἔχει χάσει τὰ ἠθικὰ ἀντανακλαστικά της.
.             Μετὰ τὴ δημοσιοποίηση τῆς κατάθεσης τοῦ σχετικοῦ νομοσχεδίου, ἀπὸ τὸ Γραφεῖο Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἐκδόθηκε τὸ ἀκόλουθο δελτίο Τύπου: «Ἐρωτηθεὶς ἀπὸ δημοσιογράφους γιὰ τὸ νομοσχέδιο τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ποὺ προβλέπει τὴν ἐπέκταση τοῦ συμφώνου συμβίωσης καὶ στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος ἔκανε τὴν ἀκόλουθη δήλωση: “Ἡ ἕνωση δύο ἀνθρώπων, μέσῳ τοῦ γάμου, ἀποτελεῖ Μυστήριο μέγα γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας. Κάθε τί, ἔξω ἀπὸ τὸ Μυστήριο αὐτό, εἶναι ξένο πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή”». Στὸ δελτίο Τύπου δὲν ἀναφέρεται ἀπὸ ποιοὺς δημοσιογράφους ἐρωτήθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, πότε καὶ ποῦ…
.             Ἡ κυβέρνηση καὶ ἡ ἡγεσία τῶν ὁμοφυλοφίλων στὴν Ἑλλάδα οὐδόλως θίγονται ἢ ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὸ αὐτονόητο, ποὺ «δήλωσε» ὁ κ. Ἱερώνυμος. Τὴν ὥρα ποὺ σείονται τὰ θεμέλια τῆς κοινωνίας θά ᾽πρεπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νὰ σημάνει συναγερμὸ καὶ νὰ συγκαλέσει ἀμέσως τὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὴν Ἱεραρχία. Καὶ βεβαίως ὄχι νὰ προβεῖ σὲ μία τυπικὴ δήλωση, διὰ τοῦ Γραφείου Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἀλλὰ νὰ ὀργανώσει συνέντευξη Τύπου, κατὰ τὴν ὁποία νὰ ἐκφράσει στὴν κοινὴ γνώμη τὶς ἀπόψεις τῆς Ἐκκλησίας πάνω στὸ σοβαρότατο ἠθικὸ καὶ κοινωνικὸ ζήτημα τῆς ἐξίσωσης τῆς οἰκογένειας μὲ τὸ δεσμὸ δύο ὁμοφύλων καὶ νὰ ξεκινήσει μίαν πανελλήνια εἰρηνικὴ ἐκστρατεία ἐνημέρωσης γιὰ τοὺς κινδύνους ποὺ ἐμφωλεύουν ἀπὸ τὴν προώθηση τῶν βιωμάτων καὶ ἀντιλήψεων τῶν ὁμοφυλοφίλων.
.             Φυσικὰ καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος δὲν εἶναι μόνο γιὰ νὰ ὁμιλεῖ καὶ νὰ ἐνεργεῖ ποικιλοτρόπως πρὸς ὑπεράσπιση τῶν «δικαιωμάτων» τοῦ Φαναρίου καὶ νὰ ἀπολαμβάνει τὶς τιμὲς ποὺ τοῦ ἀποδίδονται, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὶς ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς ἀρχές, χωρὶς διπλωματικὲς δεύτερες σκέψεις καὶ ὠφελιμιστικοὺς ὑπολογισμούς. Σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ποὺ ἔχει ἁπλωθεῖ τὸ κίνημα τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὸ Φανάρι ἔχει Μητροπόλεις. Οὐδεμία ἐνέργεια ἔγινε ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀπὸ αὐτὲς γιὰ νὰ ἐνημερώσει περὶ τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανικῶν ἀπόψεων ἐπὶ τοῦ καίριου γιὰ τὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμὸ αὐτοῦ θέματος. Στὴν Ἑλλάδα, ὅταν ἦταν νὰ συζητηθεῖ στὴ Βουλὴ τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη, καίριο ζήτημα γιὰ τὴν ὀρθότερη ἀπόδοσή της στοὺς κληρικούς, ἰδιαίτερα τῶν κατώτερων βαθμῶν, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀπείλησε νὰ προκαλέσει σχίσμα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν βοήθεια βεβαίως τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἄλλων Μητροπολιτῶν. Τώρα, ποὺ σείονται τὰ θεμέλια τῆς κοινωνίας, γιατί σιωπᾶ;
.             Εἶναι πολὺ λυπηρὸ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ὅτι τὸ ἐπικρατοῦν πνεῦμα σήμερα σὲ μεγάλο μέρος τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας, εἶναι ὅτι σὲ κάθε κυβερνητικὴ ἐνέργεια νὰ ἀντιδρᾶ τυπικὰ καὶ γιὰ τὴν «τιμὴ τῶν ὅπλων»… Ἡ ἔλλειψη κριτικῆς πρὸς τὴν ἑκάστοτε κυβέρνηση σὲ πνευματικά, ἠθικὰ καὶ κοινωνικὰ ζητήματα ἐπιτρέπει στὴν Ἐκκλησία νὰ διατηρεῖ καλὲς σχέσεις μὲ τὰ κυβερνητικὰ στελέχη καὶ νὰ διεκδικεῖ νὰ παίρνει, ὡς ἀνταπόδοση, ὀφέλη σὲ ἄλλα πεδία, ὅπως στὸ οἰκονομικὸ καὶ στὸ διοικητικό… Ἀλλὰ ο θικς κα πνευματικς ξίες νταλλάσσονται μ χρήματα;… Ἡ κυριαρχοῦσα ἄποψη «Ἐμεῖς εἴπαμε τὴν ἄποψή μας. Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτε ἄλλο… Ἐπανάσταση θὰ κάνουμε; Ἡ κυβέρνηση πράττει καὶ ἔχει τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών της…», μπορεῖ νὰ ἐμφανίζεται ὡς «πνευματικοῦ περιεχομένου» ἀντίληψη, ἀλλὰ δὲν ἔχει κανένα ἔρεισμα στὴ διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ κατακεραύνωσε τὴν τότε ἐξουσία τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, οὔτε φυσικὰ ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τὸν Μέγα Βασίλειο. Μὲ τὴ συμπεριφορὰ τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ πιστοί, ἀπὸ πολίτες μετατρεπόμεθα σὲ «ἰδιῶτες», ἀνθρώπους δηλαδὴ χωρὶς γνώμη, χωρὶς φωνή, χωρὶς ἀντίδραση στὰ ὅσα σὲ βάρος μας συμβαίνουν…
.             Εἶναι λυπηρὸ στὴν Ἐκκλησία νὰ ὑπάρχουν ποιμένες, οἱ ὁποῖοι νὰ ἐπιζητοῦν νὰ διάγουν εὐδαίμονα ζωή… Αὐτὸ τοὺς ὁδηγεῖ στὸ νὰ μὴν ἀντιδροῦν στὶς ἀποφάσεις τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, γιατί μπορεῖ νὰ τοὺς προκληθοῦν προβλήματα. Ἡ ἀντιπαράθεση μὲ τὸ κοσμικὸ κατεστημένο προκαλεῖ κόστος, ἔντονες θλίψεις, σκληρὲς δοκιμασίες. Ὅποιος ποιμένας δὲν ἔχει βαθιὰ κατανοήσει τὴν ἀποστολή του καὶ δὲν ἔχει ζέουσα πίστη δὲν μπορεῖ νὰ ὑποστεῖ αὐτὲς τὶς δοκιμασίες, δὲν θέλει νὰ γίνει στόχος. Λυγίζει κάτω ἀπὸ τὴ δύναμη τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος.
.             Στὰ θεμέλια της ἑλληνικῆς οἰκογένειας ἔβαλαν δυναμίτη καὶ ἔχει ἀναφθεῖ τὸ καψούλι… Τώρα χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία νὰ τὸ σβήσει. [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ποιό νὰ σβήσει πρῶτα: τὸ καψούλι τῆς “Κοινωνίας” ἔξω ἢ τὸ καψούλι τῆς “Ἐκκλησίας” μέσα…!] Σημειώνεται ὅτι τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα στὴν Ἑλλάδα, στὸ ἄρθρο 21, ἀναφέρει ὅτι «ἡ οἰκογένεια, ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καὶ προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους, καθὼς καὶ ὁ γάμος, ἡ μητρότητα καὶ ἡ παιδικὴ ἡλικία τελοῦν ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ Κράτους»….
.             Ἔχουμε γράψει καὶ παλαιότερα ὅτι τὸ λόμπι τῶν ὁμοφυλοφίλων εἶναι ἰσχυρότατο σὲ ὅλη τὴ Δύση καὶ τὸ Βατικανὸ ἀντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες στὸ νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν ἀνθρώπινη ἠθικὴ καὶ βιοηθική, γιατί ἔχει χάσει μεγάλο μέρος ἀπὸ τὰ πνευματικά του ἐρείσματα καὶ τὴν ἐπιρροή του, μετὰ τὴν ἐκκοσμίκευσή του καὶ τὰ ἠθικὰ ἐγκλήματα κληρικῶν του σὲ βάρος ἀνηλίκων. Στὴν Ἰρλανδία λ.χ., χώρα ποὺ ἕως καὶ πρὶν λίγα χρόνια ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία ἀσκοῦσε μεγάλη ἐπιρροή, στὸ δημοψήφισμα ποὺ διεξήχθη πέρασε μὲ 62% τὸ νὰ ἐπιτραπεῖ ὁ «γάμος» τῶν ὁμοφύλων….
.             Σήμερα στὴν Εὐρώπη τὸν «γάμο» τῶν ὁμοφύλων τὸν ἔχουν δεχθεῖ οἱ χῶρες: Ἀγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ἱσπανία, Πορτογαλία, Ὀλλανδία, Ἰρλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Ἰσλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Ἐσθονία, Δανία καὶ Λουξεμβοῦργο. Τὸ σύμφωνο συμβίωσης ὁμοφύλων ἔχουν οἱ χῶρες: Ἐλβετία, Γερμανία, Τσεχία, Οὐγγαρία, Κροατία, Αὐστρία, Σλοβενία. Δὲν ἔχουν σύμφωνο συμβίωσης γιὰ ὁμοφύλους οἱ χῶρες: Ἰταλία, Σερβία, Ρωσία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Οὐκρανία, Σλοβακία, Ἀλβανία, ΠΓΔΜ, Μολδαβία, Λευκορωσία, Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία, Ἀρμενία, Γεωργία. Οὐδεμία, δηλαδή, πλὴν τῆς Ἑλλάδος, Ὀρθόδοξη χώρα ἔχει, ἕως σήμερα, δεχθεῖ τὸ σύμφωνο συμβίωσης ὁμοφύλων. Ἡ ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας περὶ τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ ἡ ἀνοχὴ σ’ αὐτὴν τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας ὁδηγεῖ τοὺς Ἕλληνες νὰ γίνουν οὐραγοὶ καὶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν «προηγμένων» ἑταίρων τους…-

, ,

Σχολιάστε

ΜΑΚΡYΣ Ο ΔΡOΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΦHΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

Μακρὺς ὁ δρόμος τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                 Ὁ μεγάλος μας ποιητὴς Κωνσταντῖνος Καβάφης στὸ περίφημο ποίημά του «Ἰθάκη» σημείωνε τοῦτα τὰ σπουδαῖα:

«Πάντα στὸ νοῦ σου νά ᾽χεις τὴν Ἰθάκη
τὸ φθάσιμο ἐκεῖ εἶν’ ὁ προορισμός σου.
Ἀλλὰ μὴ βιάζεις τὸ ταξίδι διόλου
καλύτερα χρόνια πολλὰ νὰ διαρκέσει·
Καὶ γέρος πιὰ ν’ ἀράξεις στὸ νησί,
Πλούσιος μὲ ὅσα κέρδισες στὸν δρόμο».

.                 Ἕνα ταξίδι ὡραῖο εἶναι ὁ γονικὸς ρόλος. Ἕνα ταξίδι, πάνω σὲ μία σχεδία, ποὺ περιπλανᾶται ἐδῶ κι ἐκεῖ, ποὺ συναντᾶ τοὺς Λαιστρυγόνες, τοὺς Κύκλωπες καὶ τὸν ἄγριο Ποσειδώνα, ἀναλαμβάνουν οἱ γονεῖς. Ὁ πηγαιμὸς εἶναι τὸ μεγάλωμα τῶν παιδιῶν, στὸν πηγαιμὸ αὐτὸν ἀποκτᾶς πείρα καὶ σοφία, φτάνεις γέρος πιὰ στὴν Ἰθάκη. Εἶναι τὸ ταξίδι αὐτὸ γεμάτο χαρές, προκλήσεις, θύελλες, λύπες, ὅλα ὅμως τὰ λησμονεῖ ὁ γονέας, ὅταν φτάσει στὴν Ἰθάκη του. Ὅταν ἀντικρίσει τὰ παιδιά του, ν’ ἀνοίγουν τὰ δικά τους φτερά, νὰ ἑτοιμάζονται γιὰ τὸν δικό τους γοητευτικὸ πηγαιμό.
.                 Οἱ περισσότεροι γονεῖς σκεφτόμαστε πῶς θὰ κάνουμε αὐτὸ τὸ συναρπαστικὸ καὶ συνάμα δύσκολο ταξίδι μὲ ἐπιτυχία, ἀνατρέφοντας σωστὰ τὰ παιδιά μας.
.                 Οἱ περισσότεροι αἰσθανόμαστε ὅτι δὲν εἴμαστε καλοὶ πλοηγοὶ καὶ κυβερνῆτες, αἰσθανόμαστε ἐνοχές, δὲν ἀνατρέφουμε ὀρθὰ τὰ παιδιά μας. Ἀναζητοῦμε κανόνες, μαγικὲς συνταγές, συμβουλές. Δὲν ὑπάρχουν δυστυχῶς. Γιατί; Γιατί κάθε παιδὶ εἶναι διαφορετικό. Ὑπάρχει ὁ δικός του δρόμος, ὁ δικός του τρόπος, ἡ δική του στιγμή, ὁ δικός του χαρακτήρας. Ὅπως δὲν ὑπάρχουν δύο ἴδια δακτυλικὰ ἀποτυπώματα, ἔτσι δὲν ὑπάρχουν δύο ἴδια παιδιά. Τί ἀπομένει λοιπὸν στὸν γονέα; Τί μπορεῖ νὰ κάνει; Εἶναι ἄοπλος, ἕρμαιο τῆς τύχης του. Ὄχι. Ἔχει στὰ χέρια του δύο ἰσχυρὰ ὄπλα. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ἀγάπη. Αὐτὸ τὸ μυστήριο, ἡ μοναδική, ἡ ἀσύγκριτη ἀγάπη. «περ φύσις ο δύναται, γάπη δύναται». Αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ πετύχει ἡ φύση, ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή, μὲ τὶς φυσικές του δυνάμεις, τὸ κατορθώνει ἡ ἀγάπη, σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.
.                 Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ ἴδια ἡ ζωή μας, τὸ παράδειγμά μας. Αὐτὴ διδάσκει, ἡ ζωή μας, καὶ ὄχι τὰ λόγια, τὰ «πρέπει». Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μπαίνει τὸ πρέπει, τὸ παιδὶ γίνεται ἀρνητικό. Νὰ πιάσω τὸ πρέπει ἀπὸ τὸ «ι» καὶ νὰ τὸ γδάρω μέχρι τὸ πί», ἔλεγε ὁ ποιητής μας, ὁ Ἐλύτης. «Οὐ γὰρ ὁ λόγος τοσοῦτον, ὅσον ὁ βίος στὴν ἀρετὴ ἄγει». Δὲν ὁδηγοῦν τὰ λόγια, ἡ ἴδια ἡ ζωὴ στὴν ἀρετή, θὰ σημειώσει καὶ ὁ ἀρχαῖος φιλόσοφος Πλούταρχος.
.           Ὑπάρχει ὅμως κι ἕνα τρίτο ὅπλο ποὺ ἔχει στὰ χέρια του ὁ Ἕλληνας γονέας. Εἶναι ἡ παράδοσή μας. Τὸ χρυσοφόρο αὐτὸ κοίτασμα ποὺ ἔπλασαν τόσες γενεὲς προγόνων, ἀπὸ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ ἀντλοῦμε καὶ νὰ ξεδιψοῦμε. Νὰ δανειζόμαστε τιμαλφεῖς ἀξίες καὶ ἀξιοθαύμαστα πρότυπα καὶ νὰ διδασκόμαστε. Τὸ εἶχε πεῖ μὲ τὸ δικό του ἄφθαστο τρόπο ὁ Παλαμᾶς.

«Δὲν θέλω ᾽γὼ καινούργια ἢ ξένα δῶρα
παλιὰ δικά μου πλούτη σου ζητῶ».

.                 Θὰ ταξιδέψω λοιπόν, σήμερα μαζί σας, πίσω στὸ χρόνο. Θὰ σκάψω στὴν παράδοσή μας. Θὰ ἀποκαλύψω, κατὰ τὸν δυνατόν, τὸν χρυσὸ τῶν προγόνων μας, ποὺ καλύφθηκε ἀπὸ τὴν κρούστα τῆς λήθης καὶ μπαζώθηκε ἀπὸ τὶς τσιρίδες τῶν φραγκογραικύλων τῆς σήμερον. Θὰ ξεκινήσω ἀπὸ τὸν παππού μας, τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, θὰ ἀνηφορίσω στὶς ἀτραποὺς τῆς ἱστορίας καὶ θὰ συναντήσω τὸν πατέρα μας, τὸ Βυζάντιο, τὴν ἀειθαλῆ Ρωμανία – πάντα ἀνθεῖ καὶ μᾶς φέρνει κι ἄλλα τζιβαϊρικά. Θὰ καταλήξω στὴν νεότερη, στὴν σύγχρονη ἐποχή, σὲ μᾶς τοὺς γιούς, τὰ ἐγγόνια, ποὺ ἀλλοιωθήκαμε ἀπὸ τὸν θαυμαστό, καινούργιο κόσμο μας. Στὸ τέλος θὰ προσπαθήσω νὰ συνταιριάσω τὴν παράδοση καὶ τὸ σύγχρονο. Νὰ διαπιστώσουμε τί εἴχαμε, τί χάσαμε καὶ τί μᾶς πρέπει. « Ἄρξομαι δὲ ἀπὸ τῶν προγόνων πρῶτον»….

.                 Σὲ κάθε σπίτι, σὲ κάθε σχολὴ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ὑπῆρχε ὁ Ὅμηρος. «Τὴν Ἑλλάδα ὅλην πεπαίδευκεν οὗτος ὁ ἀνὴρ», θὰ πεῖ ὁ Πλάτων. Οἱ γονεῖς ἀναθρέφουν τὰ παιδιά τους γιὰ νὰ γίνουν καλοὶ κἀγαθοὶ πολίτες. Σκοπός τους ν’ ἀποκτήσουν τὰ παιδιὰ τὴν ἀρετή, λέξη ποὺ δὲν ἐξηγεῖται, ἀλλὰ βιώνεται. «Οὐκ ἔστιν ἀρετῆς νόημα τιμιώτερον». Δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ πολύτιμο ἀπὸ τὴν ἀρετή. Ὅ,τι κι ἂν γίνουν τὰ παιδιά, πρέπει νὰ τὰ διακρίνει ἡ ἀρετή, γιατί «πᾶσα ἐπιστήμη (τέχνη) χωριζομένη ἀρετῆς πανουργία τις καὶ οὐ σοφία φαίνεται», λέει ὁ Πλάτων στὸ πασίγνωστο ρητό του. Ἀρετὴ μᾶλλον ἐννοοῦσαν οἱ ἀρχαῖοι τὴν ὑστεροφημία. Τὸ νὰ φεύγει κάποιος ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ ν’ ἀφήνει πίσω του μία λαμπρὴ ἀνάμνηση. «Ἡ δὲ ἀρετὴ καὶ θανῶσι λάμπει». Ἡ ἀρετὴ λάμπει ἀκόμη καὶ μετὰ τὸ θάνατο τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων. Πῶς ὅμως παίδευαν οἱ γονεῖς ἐναρέτους ἀνθρώπους; Στὸ ἔργο του «περὶ παίδων ἀγωγῆς» ὁ Πλούταρχος ἀνθολογεῖ, γύρω στὸ 50 μ.Χ., ὅλα τὴν προηγούμενη σοφία. Ἀντιγράφω λίγα θαυμάσια σπαράγματα: «Οἱ γονεῖς», γράφει, «νὰ μὴν παινεύουν ὑπερβολικὰ καὶ φουσκώνουν τὰ παιδιὰ μὲ ἐγκώμια, γιατί μὲ τὶς ὑπερβολὲς τῶν ἐπαίνων γίνονται ματαιόδοξα καὶ κακομαθημένα».
.                 «Νὰ ὁδηγοῦμε», συνεχίζει, «τὰ παιδιὰ πρὸς τὶς σωστὲς ἐνασχολήσεις μὲ συμβουλὲς καὶ λόγους καὶ ὄχι μὲ ξυλοδαρμοὺς καὶ κακοποίηση. Ἀκόμη νὰ μὴν τὰ ὑποβάλλουμε σὲ ὑπέρμετρους κόπους» – σήμερα θὰ λέγαμε φροντιστήρια, ὠδεῖα, γυμναστήρια –«ὅπου ἀπαυδοῦν καὶ διακόπτουν ἢ δὲν δέχονται τὴ μάθηση μὲ ἀνταπόκριση. Ὅπως δηλαδὴ τὰ φυτὰ τρέφονται μὲ λιγοστὸ νερό, ἀλλὰ μὲ πολὺ πνίγονται κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἡ παιδικὴ ψυχὴ ἀπὸ τοὺς ὑπερβολικοὺς κόπους καταποντίζεται». Σημειώνει παρακάτω ὁ παπποὺς Πλούταρχος κάτι πολὺ σημαντικό, ἀπευθυνόμενος στοὺς πατέρες. «Νὰ παρακολουθοῦν τὴν πορεία μάθησης τῶν παιδιῶν τους, νὰ πληροφοροῦνται οἱ ἴδιοι, τὴν ἐξέλιξη τῶν παιδιῶν τους ἀπὸ τὸν δάσκαλο». Σήμερα οἱ πατέρες εἶναι ἀπόντες ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Εἶναι ὅμως πλάνη γιὰ τὸν ἄντρα νὰ πιστεύει ὅτι μπορεῖ, χωρὶς συνέπειες, νὰ διοχετεύει ὅλη του τὴν ἐνέργεια στὴν δουλειά του, ὅπως εἶναι πλάνη γιὰ τὴ γυναίκα νὰ πιστεύει ὅτι μπορεῖ νὰ μεγαλώσει μόνη της τὰ παιδιά της. Στὸ τέλος καταλήγουν καὶ οἱ δύο μὲ ἄδεια χέρια. Ἰδιαίτερη σημασία δίνει ὁ Πλούταρχος στὸ ψέμα. «Νὰ συνηθίζουμε», τονίζει, «τὰ παιδιά μας νὰ λένε τὴν ἀλήθεια. Τὸ ψέμα εἶναι δουλοπρέπεια καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὸ ἀπεχθάνονται». Ὅταν τὰ παιδιὰ βρίσκονται στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία οἱ ἐχέφρονες γονεῖς, πρέπει «νὰ προσέχουν, νὰ ἐπαγρυπνοῦν καὶ νὰ συνετίζουν τοὺς νεαροὺς διδάσκοντας, ἀπειλώντας καὶ παρακαλώντας τους, παρουσιάζοντας παραδείγματα ἀνθρώπων ποὺ ἐξ αἰτίας τῆς ἀγάπης τους γιὰ τὶς ἀπολαύσεις ἔπεσαν σὲ συμφορές. Νὰ ἐμποδίζουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τοῦ νὰ συναναστρέφονται φαύλους ἀνθρώπους, γιατί παίρνουν μέρος στὶς κακίες τους». Ὁ λαὸς σήμερα λέει «πές μου τὸν φίλο σου νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι». Πολλοὶ νέοι παρασύρθηκαν ἐξ αἰτίας τῆς κακῆς παρέας, ὅπως συνηθίζουμε νὰ λέμε. Στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ γονέας ἐπεμβαίνει δραστικά, χωρὶς τύψεις καὶ ἐνδοιασμούς, πρὶν νὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Ὁ γονέας νὰ εἶναι ὑπομονετικός, συνιστᾶ ὁ Πλούταρχος. Νὰ μὴν ἐλέγχει καὶ παρατηρεῖ τὸ παραμικρό. «Ὑπομένουμε», γράφει, «τὰ παραπτώματα τῶν φίλων μας τί τὸ παράδοξο, ἂν ὑπομείνουμε καὶ τῶν παιδιῶν μας;». Τελειώνει ὁ Πλούταρχος τὴν πραγματεία του μὲ κάτι ποὺ θεωρεῖ τὴν κορωνίδα τῆς σωστῆς ἀγωγῆς εἶναι τὸ δεύτερο, μετὰ τὴν ἀγάπη, ὅπως προεῖπα, ὅπλο τοῦ γονέα. «Περισσότερο ἀπ’ ὁτιδήποτε ὀφείλουν οἱ γονεῖς νὰ μὴν πέφτουν σὲ σοβαρὰ σφάλματα, ἀλλὰ νὰ κάνουν ὅλα ὅσα πρέπει, προσφέροντας τοὺς ἑαυτούς τους παράδειγμα στὰ παιδιά τους, ὥστε ν’ ἀποτρέπονται ἀπὸ ἄσχημα λόγια καὶ ἔργα». «Παράδειγμα τοῖς τέκνοις παρέχειν», αὐτὴ εἶναι ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία σωστὴ ἀνατροφή. Αὐτὸ προβάλλει ἡ ἀρχαία παράδοσή μας. Πολλοὶ παραστρατημένοι νέοι εἶναι συνήθως ἄνθρωποι ποὺ πρῶτα ἀπογοητεύτηκαν ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους καὶ ὕστερα ἀπὸ τὴν κοινωνία. Ἀφήνουμε τὸν παππού μας, τὸν πολιὸ ἀρχαῖο Ἕλληνα καὶ ἀκοῦμε τὸν πατέρα μας, τὸν Ρωμιό, τὸν πονεμένο…

.                 Στὸ Βυζάντιο ἡ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν κατέχει κυρίαρχο ρόλο. Στόχος πλέον δὲν εἶναι μόνον ὁ καλὸς κἀγαθὸς πολίτης, ἀλλὰ ὁ πολίτης τοῦ οὐρανοῦ, ὁ οὐρανοπολίτης, ὁ ἅγιος. Ἡ ἀνατροφὴ εἶναι ἡ ὑψηλοτέρα τέχνη. «Τῷ ὄντι γὰρ αὕτη μοι φαίνεται τέχνη τις εἶναι τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν, ἄνθρωπον ἄγειν, τὸ πολυτροπώτατον καὶ ποικιλώτατον ὄν», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κατανοώντας τὶς δυσκολίες ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν γράφουν πλῆθος συγγραμμάτων, ὅπου παιδαγωγοῦν, συμβουλεύουν, νουθετοῦν γονεῖς καὶ παιδιά. Ἡ δροσιὰ καὶ ἡ ἐπικαιρότητα τῶν παρατηρήσεών τους εἶναι ἐκπληκτική. Θὰ περιοριστοῦμε ἐδῶ σὲ λίγα χρυσὰ ρήματα τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσόστομου, τοῦ «θεμελίου λίθου τοῦ καινοῦ Ἑλληνισμοῦ» κατὰ τὸν ἱστορικὸ τοῦ 19ου αἰώνα Σπ. Ζαμπέλιο. Στὸ ἔργο του «πῶς πρέπει οἱ γονεῖς ν’ ἀναθρέφουν τὰ παιδιά τους» γράφει τὰ ἑξῆς θαυμάσια. Ξεκινᾶ μὲ μία μεγάλη ἀλήθεια: «Δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο γονέα – πατέρα ἢ μητέρα – τὸ γεγονὸς καὶ μόνο ὅτι συνετέλεσε νὰ γεννηθεῖ παιδί, ἀλλὰ νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσει σωστά». Τὰ παιδιὰ δὲν εἶναι κτῆμα μας νὰ τὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε ἢ νὰ βγάζουμε τὶς δικές μας ἀπωθημένες ἐπιδιώξεις. Τὸ μόνο ποὺ μᾶς ἀνήκει εἶναι ἡ διαπαιδαγώγησή τους. Ἡ διαπαιδαγώγηση εἶναι ὅμως δύσκολο πράγμα. Οἱ γονεῖς ἀγχώνονται. Θέλουν νὰ εἶναι τέλειοι. Τέτοιοι δὲν ὑπάρχουν. Πολλὲς φορὲς ὁ γονέας (ἢ ὁ δάσκαλος) πέφτει σὲ σφάλματα ἢ κάνει λάθη ἀπέναντι στὰ παιδιά. Ζητᾶμε συγγνώμη. Ἡ συγγνώμη ἀπὸ τὰ παιδιὰ τὰ διδάσκει τρία πολύτιμα μαθήματα:

Πρῶτον. Ἡ ὁμολογία τοῦ γονέα ὅτι ἔκανε λάθος δίνει στὸ παιδὶ τὴν δυνατότητα νὰ διαπιστώσει ὅτι κανεὶς δὲν εἶναι ἀλάθητος. (Πλὴν τοῦ πάπα τῆς Ρώμης. Παναίρεση ἀλάνθαστη ὄντως).

Δεύτερον. Ὅταν οἱ γονεῖς ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ζητήσουν συγνώμη ἀπὸ τὰ παιδιά τους, τότε ἐκεῖνα ἀρχίζουν νὰ μαθαίνουν ὅτι ἡ συγγνώμη εἶναι τὸ ὑφάδι τῆς ζωῆς ποὺ συνέχει τοὺς ἀνθρώπους. Μαθαίνουν ὅτι ἕνα λάθος δὲν εἶναι τὸ τέλος μίας σχέσης καὶ ὅτι μπορεῖ νὰ ξεπεραστεῖ καὶ νὰ ἀπαλειφθεῖ μὲ τὴν συγγνώμη καὶ τὴν συμφιλίωση.

Τρίτον. Ἡ συγγνώμη τῶν γονέων ἐνισχύει τὴν δυνατότητα τῶν παιδιῶν νὰ διακρίνουν τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.

.               Στηλιτεύει παρακάτω ὁ ἅγιος τὴν ἀδικαιολόγητη ἀνοχὴ τῶν γονέων στὰ παραπτώματα τῶν παιδιῶν. «Πολλοὶ γονεῖς», γράφει, «ἐπειδὴ δὲν θέλουν νὰ μαλώσουν ἢ νὰ λυπήσουν τὰ παιδιά τους, γιὰ τὴν ἄτακτη ἢ ἀπρεπῆ συμπεριφορά τους, τὰ εἶδαν ἀργότερα πολλὲς φορὲς νὰ συλλαμβάνονται ἐπειδὴ ὑπέπεσαν σὲ μεγάλα ἐγκλήματα».
.                 Δυστυχῶς σήμερα οἱ πιὸ πολλὲς οἰκογένειες ἔχουν σὰν κέντρο τῆς ζωῆς τους τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὰ κέφια τοῦ παιδιοῦ. Ἱκανοποιοῦν κάθε του ἐπιθυμία. Γίνεται τὸ παιδὶ ἕνας κακομαθημένος τυραννίσκος, γιατί δὲν τὸ παιδαγωγοῦν οἱ γονεῖς του.
.                 Χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ παρακάτω ἀνέκδοτο. Τὸ γεγονὸς συνέβη στὴν Ἀμερική. Ἕνας πιτσιρίκος πηγαίνει μὲ τὴν μαμά του σ’ ἕνα πολυκατάστημα. Ψωνίζει ἐκείνη κάτι εὐτελὲς καὶ χρειαζούμενο, μὰ ὁ μικρὸς ἔχει χωθεῖ σ’ ἕνα αὐτοκινητάκι καὶ ἀρνεῖται νὰ βγεῖ ἀπ’ αὐτό. Μὲ γοερὲς κραυγὲς καὶ τσιρίδες ἀπαιτεῖ νὰ τοῦ τὸ ἀγοράσουν. Ἡ μάνα δὲν ἔχει τόσα χρήματα. Τρέμει ἀκόμη μήπως ἡ ἄρνησή της δημιουργήσει στὸ παιδὶ τραύματα, ψυχικές, ἀνεπανόρθωτες ζημιές, ποὺ ἴσως γίνουν κάποτε ἡ αἰτία γιὰ νὰ γίνει τὸ παιδὶ κομπλεξικὸ ἤ… Ἂλ Καπόνε. Τὸ πολυκατάστημα ὅμως ἔχει παιδοψυχολόγο, ὅπως ὅλα τὰ καλὰ πολυκαταστήματα παιδικῶν εἰδῶν στὴν Ἀμερική. Ἡ μαμὰ καταφεύγει ἀπελπισμένη σ’ αὐτόν. Γιατρέ, τοῦ ἐξηγεῖ, καὶ τρέμει ἡ φωνή της, τοῦ μίλησα λογικά, τοῦ ἐξήγησα πὼς δὲν ἔχω χρήματα, τὸ παρακάλεσα, τοῦ ἔταξα λαγοὺς μὲ πετραχήλια. Μὰ τίποτε, δὲν σηκώνεται ἀπὸ τὸ παιχνίδι. Μπορεῖτε νὰ βοηθήσετε; Ὁ ψυχολόγος πρόθυμα πῆγε δίπλα στὸν μικρό, τοῦ ψιθύρισε κάτι στὸ αὐτὶ καὶ ἀμέσως – ὢ τοῦ θαύματος– ὁ μικρὸς ἀκολούθησε σὰν ἀρνάκι τὴν μητέρα του. Ἡ μαμὰ συγκινήθηκε, θαύμασε τὴν παιδαγωγικὴ κατάρτιση τοῦ γιατροῦ. «Αὐτὸ θὰ πεῖ μοντέρνα ἀντίληψη παιδαγωγικῆς», κραύγασε. «Τί εἴπατε στὸ παιδί μου, γιατρέ, καὶ πείστηκε», ρωτᾶ νὰ μάθει. Ὁ ψυχολόγος χαμογέλασε: – Τοῦ εἶπα: «κατέβα ἀμέσως γιατί θὰ φᾶς δύο σφαλιάρες ποὺ θὰ δεῖς τὸν οὐρανὸ σφοντύλι». Ἐδῶ τελειώνει τὸ ἀνέκδοτο. Λέγεται πὼς ὁ γιατρὸς ἦταν Ἕλληνας…
.                 Στὴν Ἀμερικὴ ὁ μεγαλύτερος παιδαγωγὸς Σπὸκ ζήτησε συγγνώμη ἀπὸ τὸν ἀμερικανικὸ λαὸ γιατί, ὅπως εἶπε, κατέστρεψε μία ὁλόκληρη γενιὰ ποὺ μεγάλωσε μὲ τὴν παιδαγωγική του, ποὺ συμπυκνώνεται στὴ φράση. «Ἄσε τὸ παιδὶ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει γιὰ νὰ ἐκτονωθεῖ, νὰ βγάλει τὰ ἀπωθημένα ποὺ ἔχει μέσα του». Συγκλονίστηκε καὶ ἀφυπνίστηκε ὁ Σπόκ, ὅταν ὁ γιός του πέθανε ἀπὸ ναρκωτικά.
.                 Θίγει ἀκόμη ὁ ἅγιος ἕνα ἰδιαίτερο σοβαρὸ θέμα: Γράφει: «Γιὰ τὰ κτήματα ποὺ ἔχουν δοθεῖ στὰ παιδιὰ φροντίζουμε, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὰ παιδιά. Βλέπεις γονέα τὴν ἀνοησία; Ἄσκησε τὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ σου πρῶτα καὶ κατόπιν θὰ ἔλθουν ὅλα τὰ ἄλλα: Ὅταν ἡ ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ δὲν εἶναι ἐνάρετη, καθόλου δὲν τὸ ὠφελοῦν τὰ χρήματα καὶ ὅταν εἶναι, καθόλου δὲν τὸ βλάπτει ἡ φτώχεια. Θέλεις νὰ τὸ ἀφήσεις πλούσιο, μάθε το νὰ εἶναι σωστὸς ἄνθρωπος». Οἱ παρατηρήσεις αὐτὲς εἶναι πολὺ ἐπίκαιρες. Ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν γονέων σήμερα φροντίζει νὰ προσφέρει στὰ παιδιά, ὑλικὲς ἀνέσεις καὶ ἀγαθὰ καὶ συχνά, γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχει αὐτό, στερεῖ ἀπὸ τὰ παιδιά της, αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνα χρειάζονται περισσότερο ἀπ’ ὁτιδήποτε ἄλλο, δηλαδὴ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους τοὺς γονεῖς τους. Στὴ συνέχεια οἱ γονεῖς προσπαθοῦν νὰ τὰ ἀποζημιώσουν μὲ ἐξωφρενικὲς παροχές. Τὰ δωροδοκοῦν, δηλαδή, γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν ἀγάπη τους. Ἢ δείχνουν αὐτὴν τὴν ἀποπνικτικὴ ἀγάπη, κυρίως οἱ μάνες, ποὺ ὀνομάστηκε προσφυῶς, «σύνδρομο τῆς κλώσας». Ἔτσι δὲν μεγαλώνουμε ἐλεύθερους ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἄβουλα ὄντα.
.                 Θίγει ἀκόμη ὁ ἅγιος ἕνα πολὺ σημαντικὸ θέμα. Αὐτὸ τῆς γλώσσας: «Ρήματα παιδεύοντες τὸ παιδίον φθέγγεσθαι σεμνὰ καὶ εὐσεβῆ», νὰ μαθαίνουμε στὸ παιδὶ νὰ χρησιμοποιεῖ λέξεις ὡραῖες. Ἢ τουλάχιστον νὰ μὴν ἀκούει αἰσχρολογίες. Δυστυχῶς σήμερα καὶ στὰ δημοτικὰ ἀκόμη σχολεῖα ἀκοῦμε μαθητὲς στὰ διαλείμματα νὰ βωμολοχοῦν. Ποιός φταίει; «Ὅταν τὰ μῆλα εἶναι ξινά, ποιὸν πρέπει νὰ κατηγορήσουμε τὰ μῆλα ἢ τὴ μηλιά;», ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ μιμητικότατον τῶν ὄντων», ἔλεγε ὁ Ἀριστοτέλης. Τὸ παιδὶ μιμεῖται ὅ,τι βλέπει καὶ ὅ,τι ἀκούει. Σ’ αὐτὸν τὸν τομέα περισσότερη προσοχὴ χρειάζονται οἱ πατεράδες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν νοσηρὴ ἐντύπωση πὼς ἀποτελεῖ χρέος τους ἡ διδασκαλία καὶ ἡ ἀποκάλυψη στὸν νεαρὸ γιό τους κάποιων «ἀντρικῶν» μυστικῶν ἢ ἡ ἐκμάθηση βρισιῶν ποὺ ἁρμόζει σὲ πραγματικοὺς ἄντρες. Ἀποαθωποιοῦνται ἔτσι τὰ παιδιὰ σὲ πολὺ ἀκατάλληλη ἡλικία καὶ ὁδηγοῦνται πολλὲς φορὲς στὴ διαφθορά, γιατί «φθείρουσι ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί». Καταστρέφονται χρηστὰ ἤθη ἀπὸ κακὲς συναναστροφὲς καὶ ὁμιλίες, σημειώνει ὁ Μέγας Βασίλειος. Τὰ παιδιὰ πολὺ συχνὰ γνωρίζουν, πόσο τὰ βαρύνουν τὰ λάθη καὶ οἱ ἁμαρτίες τῶν γονέων. Τὰ ἀκόλουθα ἀποτελοῦν μία πολὺ εὔγλωττη μαρτυρία. Σὲ μία πρόσφατη σχετικὰ ἔρευνα σὲ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ μὲ θέμα «πῶς θὰ θέλατε τοὺς γονεῖς σας», ἕνα παιδὶ Δ´ Δημοτικοῦ ἔγραψε: «Ἐγὼ θέλω τοὺς γονεῖς μου νὰ εἶναι καλοί, νὰ μὴν λένε κακὰ λόγια, γιατί ἀλλιῶς θὰ μάθουν καὶ σὲ μᾶς τὰ λόγια αὐτά». Ἕνα ἄλλο Ε´ τάξης ἔγραψε: «Ἐγὼ θέλω τοὺς γονεῖς μου νὰ εἶναι καλοί, εὐγενικοὶ καὶ νὰ μὴν μαλώνουν μεταξύ τους».
.                 Μίλησε τὸ δεύτερο παιδὶ γιὰ τὴν συζυγικὴ ἀγάπη. Αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ἀγάπη εἶναι ἀληθινὴ εὐεργεσία γιὰ τὰ παιδιά, τὸ ὡραιότερο μάθημα. Ὅλοι οἱ τόμοι τῆς παιδαγωγικῆς ἐπιστήμης ὠχριοῦν μπροστὰ στὸ ἀνεπανάληπτο μάθημα ποὺ λέγεται συζυγικὴ ἀγάπη. Αὐτὴ ἀρωματίζει τὰ παιδιά, ὥστε νὰ μοσχοβολοῦν κι αὐτὰ στὴ ζωή τους. Τελειώνοντας μὲ τὸ Βυζάντιο θὰ ἀναφέρουμε τὴν κορωνίδα τῶν παιδαγωγικῶν συμβουλῶν τῆς ρωμέηκης παράδοσής μας, ἡ ὁποία ἐπαναλαμβάνει τὴν ἀρχαία ἑλληνική: «Δὲν θὰ χρειάζονταν λόγια στὰ παιδιά μας, ἂν ἔλαμπε ἀληθινὰ ἡ ζωή μας, δὲν θὰ ἦταν ἀπαραίτητοι οἱ δάσκαλοι τῆς ἀρετῆς, ἂν παρουσιάζαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὰ παιδιά μας ἔργα ἀρετῆς». Ἡ ἀξία τοῦ παραδείγματος εἶναι ἀνεπανάληπτη. Εἶναι ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία ὑγιῆ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν μας.

.             Ἐρχόμαστε τώρα στὴν σύγχρονη ἐποχή, στὴν νεότερη Ἑλλάδα, ὅπου εἴχαμε κοσμογονικὲς ἀλλαγές. Μία κλειστὴ κοινωνία ὅπως ἦταν, ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν Δύση. Θαμπώνεται, γοητεύεται, ξιπάζεται, προσπαθεῖ μὲ τὶς εὐλογίες τῆς φωταδιστικῆς- κοραϊκῆς διανόησης νὰ γίνει καὶ αὐτὴ «πεπολιτισμένο» ἔθνος τῆς Εὐρώπης. Τὸ Βυζάντιο ἀμαυρώνεται, εἶναι σκοταδισμός, ἀνούσιες διενέξεις παπάδων καὶ διεφθαρμένων αὐτοκρατόρων. Οἱ μεγάλοι παιδαγωγοί του, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, περιφρονοῦνται. Ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα ἀσκεῖ γοητεία. Παραμορφωμένη ὅμως, μὲ ρομαντικὸ πνεῦμα, σὰν ἕνα καλὸ παραμύθι. Ἡ ἐξέλιξη τῆς τεχνικῆς καὶ τῆς ἐπιστήμης, ὁδηγεῖ σὲ οὐτοπίες καὶ παραλογισμούς. Ὅλα θὰ τὰ λύσει ἡ τεχνική. Ὁ ἄνθρωπος περιθωριοποιεῖται. Ἀξίζει μόνο ὁ ἐγκέφαλός του, ψυχὴ δὲν ὑπάρχει, «ὁ Θεὸς πέθανε». Ἡ ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης θὰ τὰ λύσει ὅλα. Πείνα, ἀρρώστιες, πόλεμοι ἀκόμη κι ὁ θάνατος, θὰ νικηθοῦν. Ἀπὸ κοντὰ καὶ οἱ παιδαγωγικὲς ἐπιστῆμες διαγράφουν τὴν πολυαίωνη πείρα καὶ ἀναζητοῦν «μοντέρνες» μεθόδους ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν. Τὰ παιδιὰ πλέον δὲν εἶναι παιδιά, ποὺ ἀνθίζουν καὶ βγάζουν τὸ καθένα τὸν δικό του μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο ἀνθό. Εἶναι μικρογραφίες τῶν μεγάλων. Δὲν ἔχουν δικό τους χαρακτήρα, εἶναι ὅλα ἴδια. Ἂν τὰ ἐκπαιδεύσουμε στρατιωτικά, μὲ σιδερένια πειθαρχία, θὰ γίνουν καλοὶ μεγάλοι. Ἄριστοι πολίτες, ἄριστοι στρατιῶτες. Ἔτσι φτάσαμε στὸν Χίτλερ. Μετὰ τὸν πόλεμο πέρασε ἡ Δύση στὸ ἄλλο ἄκρο. Κανένας περιορισμός, καμμιὰ ἄρνηση, ἀφῆστε τὰ παιδιὰ νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν, γιὰ νὰ μὴν φτάσουμε στὸν Χίτλερ. Τὰ παιδιὰ ἔγιναν παιδιὰ τῶν λουλουδιῶν. Ἀπὸ τοὺς φασισμοὺς καταλήξαμε στὰ ναρκωτικά. Ἀφοῦ δὲν μποροῦμε νὰ σκοτώσουμε τὸν πλησίον, ἂς σκοτώσουμε τὸν ἑαυτό μας. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις οἱ γονεῖς ἀπόντες. Περιφρονήθηκε ἡ πρωτόθρονος ἀξία τοῦ γονεϊκοῦ ρόλου, τῆς ἀγάπης, τοῦ παραδείγματος καὶ καταλήξαμε σὲ παγκόσμιες τραγωδίες. Χωρὶς τὸ ἀπαραίτητο λίπασμα τῆς ἀγάπης τοῦ γονέα, ἀνατράφηκαν γενεές, δολοφόνων καὶ ἐγκληματιῶν, γενεὲς ποὺ ἀναζήτησαν τὴν ἀγάπη καὶ τὴν παρηγοριὰ στὶς οὐσίες. Χωρὶς τὸ παράδειγμα τοῦ γονέα, χωρὶς φραγμὸ καὶ ἰδανικά, χωρὶς πρότυπα, μπούκωσαν ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις καὶ ἀναζήτησαν τὴν τελειότητα, τὴν ἀρετή, τὴν ἡδονὴ στὴν παραίσθηση, στὴν ἀπόδραση ἀπὸ τὴν σκληρὴ πραγματικότητα, στὸν λευκὸ θάνατο. Σήμερα ἡ Δύση, ἀπὸ τὴν ὁποία εἰσάγουμε ἄκριτα προϊόντα καὶ ἰδέες, βιώνει τὸ τρίτο στάδιο τῆς ἀποχαλίνωσής της. Ὀνομάζεται μεταμοντέρνο. Τὰ πάντα «ἀποδομοῦνται», κατεδαφίζονται ἀξίες, πατρίδες, παραδόσεις, θρησκεῖες, ὅλα ἀναθεωροῦνται. Μοναδικὴ ἀξία τὸ χρῆμα. Σκοπὸς ἡ πάσῃ θυσίᾳ καλοπέραση, ἡ εὐδαιμονοθηρία καὶ ἡ κατανάλωση. Ἀπὸ τὸν homo sapiens περάσαμε στὸν ἄνθρωπο καταναλωτή. Ὁτιδήποτε ἀντιστέκεται στὸν καταναλωτισμὸ πρέπει νὰ χτυπηθεῖ. Ἡ Οἰκουμένη ἑξαμερικανίζεται. «Φάγωμεν, πίωμεν, αὔριο γὰρ ἀποθνήσκομεν», «νὰ εἶσαι ὁ ἐαυτός σου». Ἰδοὺ τὰ συνθήματα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Αὐτὸ ὀνομάζεται παγκοσμιοποίηση. Ὄνειρό της νὰ περιοριστεῖ ὁ ἄνθρωπος σὲ δύο ἀντανακλαστικὲς κινήσεις. Νὰ παρακολουθεῖ τὶς διαφημίσεις τῶν προϊόντων στὴν τηλεόραση καὶ στὴ συνέχεια νὰ πηγαίνει στὸ ψυγεῖο καὶ νὰ καταναλώνει τὰ διαφημιζόμενα προϊόντα. Ψυγεῖο καὶ τηλεόραση, ἰδοὺ τὰ σύμβολα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Θύματα ἀθῶα αὐτὴ τῆς ὕπουλης πολιορκίας καὶ μᾶλλον ἅλωσης, τὰ πλέον ἀνώριμα καὶ ἀνυπεράσπιστα μέλη τῆς κοινωνίας, τὰ παιδιά. Νὰ σημειώσω ἐδῶ, παρενθετικά, αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ μεγάλος μας ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης. «Παρατηρῆστε πῶς τρώει τὸ Ἑλληνόπουλο. Τρώει τὸ πρωὶ στὸ σπίτι του. Παίρνει χρήματα γιὰ νὰ φάει στὸ διάλειμμα τοῦ σχολείου. Φεύγει σχολώντας καὶ πηγαίνει στὸ περίπτερο νὰ φάει τὰ ἀπαγορευμένα στὸ σπίτι διαφημιζόμενα ἐδέσματα. Φτάνει στὸ σπίτι καὶ ξανατρώει. Τρώει ὅπως οἱ πεινασμένοι Σουλιῶτες ἢ οἱ Μεσολογγίτες, εἰς μνήμην αὐτῶν. Τρώει ἀναδρομικῶς». Σήμερα οἱ στατιστικὲς λένε πὼς τὰ Ἑλληνόπουλα εἶναι τὰ πιὸ παχύσαρκα παιδιὰ στὴν Εὐρώπη.

.                 Ἡ μεγαλύτερη ὅμως ἀλλαγὴ ποὺ συνέβη τὶς τελευταῖες δεκαετίες στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία εἶναι στὸ ρόλο τῆς μητέρας καὶ γενικότερα στὴν γυναίκα τοῦ τόπου μας. Τὸ φεμινιστικὸ κίνημα καὶ οἱ μεγάλοι πόλεμοι ἀσκοῦν ἰσχυρὴ ἐπίδραση. Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν πολέμων οἱ ἐμπόλεμες χῶρες χρησιμοποίησαν τὴν γυναίκα σὲ ὅλες ἀνεξαιρέτως τὶς δραστηριότητες καὶ τὰ ἐπαγγέλματα, ἀντὶ τῶν ἀνδρῶν ποὺ ἦταν στὸ μέτωπο καὶ διαπιστώνουν, ἔκπληκτοι οἱ πάντες, ὅτι οἱ γυναῖκες εἶναι ἱκανὲς γιὰ ἐπιτυχῆ δράση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς. Ἐγκαταλείπει, λοιπόν, ἡ γυναίκα τὸ σπίτι καὶ ἐργάζεται. Ξεκινᾶ μία ἀδυσώπητη ἐπαγγελματικὴ ἀναμέτρηση μὲ τὸν ἄνδρα. Σήμερα εἶναι ἀναγκασμένη νὰ ἐργαστεῖ, γιατί ἀλλιῶς τὸ σπίτι δὲν τὰ βγάζει πέρα. Τὰ ὡράρια ἐργασίας ἐπιμηκύνονται. Τὸ ἀστικὸ μοντέλο ζωῆς ἐπικρατεῖ. Τὰ χωριὰ ἐρημώνουν καὶ οἱ πόλεις γιγαντώνονται ἀπάνθρωπα. Ἕνα διαμέρισμα ὑποθηκευμένο στὴν τράπεζα, καθημερινὸ λαχάνιασμα γιὰ νὰ προφθάσει τὰ πάντα, ἄγχος, κούραση. Αὐτὰ χαρακτηρίζουν τὴν σύγχρονη Ἑλληνίδα μάνα. Καὶ τὰ παιδιά; Τὰ παιδιὰ φυλακισμένα στὸ θαυμάσιο παιδικό τους δωμάτιο, μὲ τὰ ἄφθονα, φανταχτερὰ παιχνίδια, μὲ τὴν τηλεόραση, τὸ κινητό τους, μὲ τὰ φροντιστήρια, τὰ ὠδεῖα, τὰ γυμναστήρια, τὰ πάντα. Ἀπὸ ἐνοχὲς τὰ προσφέρουμε τὰ πάντα. Τὴν ἀγάπη ὅμως ποὺ θέλει χρόνο, νὰ παίξεις μαζί τους, νὰ ἀστειευτεῖς, νὰ διαβάσεις μαζί τους, τοὺς τὴν ἀποστεροῦμε. Ἐξ ἄλλου σήμερα τὰ παιδιὰ δὲν παίζουν, δὲν ἔχουν οὔτε χρόνο στὸ σπίτι – οὔτε χῶρο στὸ σχολεῖο. «Ἡ πιὸ σοβαρὴ πράξη ἑνὸς παιδιοῦ δὲν εἶναι ἡ μελέτη, εἶναι τὸ παιχνίδι», ἔλεγε ὁ Ἐλύτης. Σήμερα λίγος χρόνος μᾶς ἀπομένει τὸ βράδυ μόνο γιὰ νὰ τὰ φιλήσουμε καὶ νὰ τὰ ποῦμε καληνύχτα. Ἦρθαν καὶ κάποιοι διαφωτισμένοι εἰς τὰς Εὐρώπας παιδαγωγοὶ – φορτωμένοι καὶ μὲ master. Εἶναι γνωστὸ πὼς καὶ κρετίνος νὰ εἶσαι πληρώνοντας τὸ ἐξασφαλίζεις ἀπὸ κάποιο ἀμερικανικὸ ἀνθυποκολέγιο – ποὺ ἔμαθαν στὶς ταλαίπωρες κυρα-Κατίνες τῆς συνοικίας πὼς πρέπει νὰ ἀφήνουν τὰ παιδιά τους νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν, γιὰ νὰ μὴν γίνουν κομπλεξικὰ καὶ ἡ κατάσταση ἐπιδεινώθηκε. Ἄκουσαν καὶ κάποιους ἄλλους νὰ τοὺς λένε πὼς πρέπει νὰ εἴμαστε φίλοι μὲ τὰ παιδιά μας καὶ γίναμε μεταμοντέρνοι. Ἐξηγῶ τὸ τελευταῖο πρὸς ἄρσιν παρεξηγήσεων. Ὁ γονέας ποὺ λέει στὸ παιδί του «μὴ μὲ βλέπεις σὰν πατέρα, ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι φίλος σου» εἶναι ὁ ἴδιος ἕνα ἀνώριμο παιδὶ ποὺ παραιτεῖται ἀπὸ τὴν πατρική του εὐθύνη καὶ δημιουργεῖ στὸ παιδί του αἴσθημα ἀνασφάλειας ποὺ θὰ φθάσει ὣς τὸν πανικό. Τὰ παιδιὰ θὰ βροῦν εὐκαιρίες στὴ ζωή τους νὰ ἀποκτήσουν φίλους, ἄλλο ὅμως πατέρα δὲν πρόκειται νὰ ξαναβροῦν. Εἴμαστε πάνω ἀπ᾽ ὅλα γονεῖς, ποὺ τοὺς σέβονται τὰ παιδιά τους καὶ τὰ σεβόμαστε κι ἐμεῖς. Ἡ γονικὴ σχέση εἶναι μοναδική, ἀνεπανάληπτη καὶ αἰώνια, εἶναι ἀνώτερη ἀπ᾽ ὅλες.
.                 Ὁ νέος τρόπος ζωῆς ἐπέβαλλε στὸ σπίτι κι ἕναν ἀκόμη γονέα, ἀκαταγώνιστο, ἑλκυστικὸ καὶ ἐπικίνδυνο, τὸν τρίτο γονέα, ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε, τὴν τηλεόραση. Ὡς ἐκπαιδευτικὸς ποτὲ δὲν ἄκουσα μέσα στὴν τάξη νὰ μεταφέρει κάποιος μαθητὴς ἐξωσχολικὲς γνώσεις, χωρὶς νὰ ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν ἑξῆς στερεότυπη φράση: «Κύριε εἶδα στὴν τηλεόραση». Ποτὲ δὲν ἄκουσα νὰ λένε, τὸ διάβασα ἤ μοῦ τὸ διηγήθηκε ὁ πατέρας ἢ ἡ μητέρα μου ἢ ἡ γιαγιά μου. Ἴσως δὲν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ σὲ ὅλο της τὸ μέγεθος τὴν καταστρεπτικὴ ἐπίδραση τῆς ἄθλιας- ὅπως εἶναι σήμερα -τηλεόρασης στὰ παιδιά. Ἀφήσαμε τὰ παιδιὰ μόνα τους μπροστὰ στὴν τηλεόραση καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο. Μία σειρὰ τελευταίων ἐρευνῶν ἔδειξαν ὅτι γιὰ τὰ παιδιὰ 8-12 ἐτῶν τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ φόβου τους πηγάζει ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ ὀθόνη καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν πραγματικὴ ζωή, ὅπως συνέβαινε ἄλλοτε. Ὑπολογίστηκε ὅτι κατὰ μέσο ὅρο ἕνα παιδὶ μέχρι νὰ τελειώσει τὸ Λύκειο ἔχει ἀφιερώσει στὴ λατρεία τῆς μικρῆς ὀθόνης 18.000 ὧρες. Ποὺ σημαίνει 750 μέρες ἢ χονδρικότερα 2,5 χρόνια τηλεοπτικῆς αἰχμαλωσίας. Ἔχει ἀκόμη ὑπολογιστεῖ στὴν Ἀμερικὴ – εἶναι γνωστὴ ἡ ρήση πὼς ἂν θὲς νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ταξίδεψε στὴν σημερινὴ Ἀμερικὴ – πὼς ἕνα παιδί, μετέχει ἐτησίως σὲ 10.000 φόνους! Ὅταν κάποτε οἱ κάμερες τῆς τηλοψίας στράφηκαν ἀδηφάγες στὸ πρόσωπο ἑνὸς νεαροῦ ἐγκληματία ὁ σκυλευτὴς δημοσιογράφος τὸν ρώτησε:
– Ἐσὺ τὸ ἔκανες τὸ ἔγκλημα;
– Ὄχι, ἐσεῖς, ἀποκρίθηκε ὁ νεαρός.
.                 Ἡ ἀπάντηση δείχνει κι ἐμᾶς. Τὸ παιδὶ ἔρχεται στὸν κόσμο χωρὶς τηλεόραση. Τὴν τηλεόραση τὴν προσφέρει ὁ γονιός. Τὰ παιδιὰ μὲ ἀδιαμόρφωτη ἀκόμη προσωπικότητα βομβαρδίζονται ἀπὸ μία ἐμπειρία, ποὺ σχεδὸν καταργεῖ τὰ ὅρια τοῦ πραγματικοῦ καὶ τοῦ μὴ πραγματικοῦ. Οἱ ἀντικοινωνικὲς πράξεις εἶναι πολλὲς φορὲς ἀντιγραφὴ τῆς τηλεοπτικῆς βίας. Τὰ παιδιὰ ὁδηγοῦνται νὰ μεταχειρίζονται τοὺς πραγματικοὺς ἀνθρώπους, σὰν νὰ ἦταν στὴν τηλεοπτικὴ ὀθόνη. Ἔχουμε ἀποκοίμιση τῶν ἠθικῶν τους ἀνακλαστικῶν, τὸ ὑπονοούμενο σὲ κάθε περίπτωση εἶναι σαφές: Ἀπολαῦστε, ψυχαγωγηθεῖτε μὲ τοὺς φόνους καὶ τὶς ἀδικίες. Ἡ τηλεόραση δυστυχῶς χρησιμοποιεῖται ἀπὸ πολλοὺς γονεῖς σὰν ἠρεμιστικὸ γιὰ τὰ παιδιά. Ὁ γονέας μπορεῖ νὰ ξεκουράζεται ἀπὸ τὴν ἀνησυχία τοῦ παιδιοῦ, αὐτὸ ὅμως ἀνυπεράσπιστο γεύεται τὰ τηλεοπτικὰ ἀποφάγια. Ἐπειδὴ ὅμως εἶναι ἀδύνατον νὰ πετάξουμε τὶς συσκευές, γιατί καὶ ἐμεῖς οἱ γονεῖς εἴμαστε ἐθισμένοι καὶ οἱ φραστικὲς παραινέσεις στὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν ἀποτέλεσμα, κάποιες πρακτικὲς λύσεις εἶναι ἀναγκαῖες. Ὅπως τὸ νὰ παρακολουθοῦμε μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ ἐπιλεγμένα ἀπὸ πρὶν προγράμματα. Νὰ σχολιάζουμε, νὰ συζητοῦμε μὲ τὰ παιδιὰ τὶς περίεργες σκηνές, τονίζοντας τὴν ἀρνητικὴ πλευρά τους. (Οἱ συμβουλὲς θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο στάδιο μίας συζήτησης). Ἀμφισβητοῦμε τὶς διαφημίσεις καὶ τὴν χρησιμότητά τους. Ἔχει ὑπολογιστεῖ πὼς κάθε μέρα ἐκπέμπονται ἀπὸ τὰ ΜΜΕ 5.000 διαφημίσεις, μία πραγματικὴ πλύση ἐγκεφάλου. Νὰ γνωρίζουμε πὼς ἡ ἀπαγόρευση εἶναι πόλος ἕλξης, γι’ αὐτὸ χρειάζεται λεπτότητα καὶ συνεχὴς προσπάθεια. Νὰ μᾶς δοῦν τὰ παιδιὰ κάποτε καὶ μὲ ἕνα βιβλίο στὸ χέρι. Ἂς συζητήσουμε κάποτε καὶ γιὰ τὸ περιεχόμενο ἑνὸς καλοῦ βιβλίου καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὰ βδελυρὰ περιεχόμενα τῆς τηλοψίας. Ἔτσι θὰ φιλοτιμηθεῖ κι αὐτό. Νὰ μὴν μάθει τὸ παιδὶ πὼς μπορεῖ νὰ μαθαίνει βλέποντας μόνο τηλεόραση. Τὰ παιδιὰ ρουφοῦν σὰν σφουγγάρι αὐτὸ ποὺ εἴμαστε ἐμεῖς καὶ ὄχι αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ δείξουμε ἢ νὰ ποῦμε.

.                 Τὸ θέμα τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν εἶναι τεράστιο καὶ δὲν ἐξαντλεῖται σὲ μία εἰσήγηση. Προσπάθησα νὰ καταδείξω πὼς ἡ ἀναζήτηση τῆς τελειότητας εἶναι μάταιο πράγμα. Μπορεῖ ὅμως ὁ γονέας νὰ προσφέρει ἁπλόχερα στὰ παιδιά του τρία πράγματα. Τὴν ἀγάπη, ποὺ τὰ πάντα ὑπομένει, τὰ πάντα στέγει καὶ πάντοτε ἐλπίζει, τὸ ζωντανό του παράδειγμα ποὺ εἶναι τὸ ὡραιότερο μάθημα καὶ ν’ ἀντλήσει ἀπὸ τὴν παράδοσή μας, τὴν ἐκλεκτὴ πείρα τῶν προγόνων μας. Νὰ πῶ ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα. Οἱ παραδοσιακοὶ ἄνθρωποι, οἱ παπποῦδες μας ποτὲ δὲν διανοήθηκαν νὰ κρύψουν ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους ἢ ἀπὸ τὰ παιδιὰ τοὺς τὶς ὑλικὲς στερήσεις ποὺ ἀντιμετώπιζαν. Ἀντίθετα μάλιστα μιλοῦσαν συνέχεια γι’ αὐτές, μπροστὰ στὰ παιδιά, καὶ καμάρωναν πὼς παρὰ τὶς στενάχωρες συνθῆκες κατόρθωναν νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ ἀπαραίτητα. Ὁ Παπαδιαμάντης καμάρωνε γιὰ τὴν «ἔντιμον πτωχείαν» του. Σήμερα ἀρνούμαστε νὰ ὁμολογήσουμε μὲ γενναιότητα τὴν κατάστασή μας, ἐπιδιδόμαστε σ’ ἕνα μανιῶδες κυνήγι πλουτισμοῦ, καὶ περνᾶμε στὰ παιδιά μας, ἐκτός τοῦ σπάταλου ἤθους καὶ «μίαν ἀρρωστιάρικη ἀνησυχία γιὰ τὸ πῶς θὰ βγάλουν τὸ ψωμί τους μονάχα». Ἕνα χαρούμενο γεγονός, μία συναρπαστικὴ ἐμπειρία, ἕνα θαυμάσιο ταξίδι, τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν μας τὴν μεταβάλλουμε σὲ μία νευρωτική, ἀγχώδη δουλεία. Θὰ ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα σύγχρονης ἡρωίδας μάνας πρὸς παραδειγματισμὸ τῶν νεαρῶν μητέρων ποὺ λιποψυχοῦν, ὅταν βλέπουν τὸ θερμόμετρο λίγες γραμμὲς ἀνεβασμένο ἀπὸ τὸν πυρετὸ τοῦ παιδιοῦ τους.
.             Τὸ γεγονὸς εἶναι πραγματικό, συνέβη στὶς μέρες μας, σ’ ἕνα χωριὸ τῶν Γρεβενῶν. Τὸ διάβασα καὶ σᾶς τὸ μεταφέρω: ἡ ἁπλοϊκὴ κ. Στέλλα ἀφοῦ πάντρεψε τὰ τέσσερα παιδιά της ἔχασε τὸν ἄνδρα της ἀπὸ τὴν νόσο «χορεία Χάντιγκτον», ποὺ φέρνει καθολικὴ παράλυση καὶ ἀργὸ θάνατο καὶ εἶναι κληρονομική. Ὁ Θεὸς λοιπὸν παραχώρησε νὰ προσβληθοῦν ὅλα τὰ παιδιά της ἀπὸ τὴν νόσο. Καθένα, ποὺ ἀρρώσταινε, τὸ οἰκογενειακό του περιβάλλον τὸ ἀπέβαλλε, τὸ ἔδιωχνε. Τὸ ἔστελναν στὴν ταλαίπωρη μητέρα νὰ τὸ φροντίζει. Ἔτσι ἡ κ. Στέλλα γιὰ χρόνια εἶχε τρία μαζὶ παράλυτα παιδιά. Κάλυπτε τὰ ἔξοδά τους μὲ τὴν δική της πενιχρὴ σύνταξη τοῦ ΟΓΑ καὶ τὶς συντάξεις ἀναπηρίας τῶν παιδιῶν της τὶς ἔστελνε στὶς οἰκογένειές τους. Στὸ μεταξὺ πεθαίνει τὸ παιδὶ τῆς πρώτης κόρης της ἀπὸ καρκίνο καὶ σὲ λίγους μῆνες καὶ ἡ ἴδια ἡ κόρη της. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ πέθαναν καὶ τὰ ἄλλα δύο παιδιά της. Στὸ μεταξὺ ἔφτασε στὸ σπιτικό τῆς κ. Στέλλας τὸ τέταρτο παιδί της, προσβεβλημένο ἀπὸ τὴν ἴδια ἀρρώστια. Τώρα περιορίστηκε νὰ φροντίζει μόνο αὐτὸ καὶ νὰ ἀνάβει σιωπηλὰ τὰ καντήλια στοὺς τάφους τῶν παιδιῶν της. Ὕστερα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχασε τὰ λογικά της, δὲν γόγγυσε κατὰ τοῦ Θεοῦ, δὲν παρέλυσε ἡ ψυχή της. Ζοῦμε σήμερα σὲ περίεργους καιρούς. Τὸ ἄγχος, ἡ ἀνασφάλεια, ὁ φόβος γιὰ τὰ μελλούμενα, κυριεύουν τὶς καρδιὲς ὅλων μας. Οἱ κίνδυνοι γιὰ τὰ παιδιά μας περίσσεψαν. Ἔσχατη γραμμὴ ἄμυνας, τὸ εὐλογημένο αὐτὸ καταφύγιο ποὺ ὀνομάζεται οἰκογένεια. Οἱ γονεῖς εἶναι οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς οἰκογένειας. Ἂς μὴν ἀναζητοῦν τὴν τελειότητα. Ἂς ἐμπιστευτοῦν πρῶτα τὴν καρδιά τους. Ἐκεῖ θὰ συναντήσουν τὴν θερμουργὸ ἀγάπη καὶ τὴν Ἀγάπη. «Τοῖς ἀγαπῶσι καὶ τὰ δύσκολα εὔκολα γίνεται». Σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν καὶ τὰ δύσκολα γίνονται εὔκολα, τονίζει ὁ μέγας παιδαγωγὸς τῶν γονέων ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἂς κλείσουμε τὰ αὐτιά μας στὶς σειρῆνες τῆς λαλίστατης ἐποχῆς μας κι ἂς στραφοῦμε πίσω στὸ λόγο τοῦ Πλούταρχου: «Παράδειγμα τοῖς τέκνοις παρέχειν». Μ τ ργα μας θ ναθρέψουμε σωστ τ παιδι κα χι μ κούφια λόγια. Ἂς ἀντλήσουμε τὸ δροσερὸ νερὸ ἀπὸ τὴ σοφία τῶν προγόνων μας, ὅ,τι ἐκλεκτότερο ἔχει ἡ ἀνθρωπότητα. Ἂς σκύψουμε τὸ κεφάλι κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ ἀπ. Παύλου: ἀνατρέφετε τὰ παιδιὰ «ἐν νουθεσίᾳ καὶ παιδείᾳ Κυρίου». Σιχαθήκαμε, τὸ ξαναλέω, τὶς σειρηνωδίες τῶν διεφθαρμένων ἐκκλησιομάχων καὶ ἐθνομηδενιστῶν. Εἶναι «γεννήματα ἐχιδνῶν καὶ λύκοι βαρεῖς». «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ στραφοῦν ἐμπρὸς πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔγραφε ὁ Δημ. Καμπούρογλου. Μεγάλη κουβέντα, ἂς τὴν φιλοσοφήσουμε λίγο, ὅπως ἔλεγαν οἱ παλιοί.

.                 Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν μας, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Καβάφη. Οἱ γέροι πελαργοί, ὅταν γεράσουν, λένε πὼς τὰ νέα πουλιὰ τοὺς παίρνουν στὰ φτερά τους καὶ τοὺς βοηθοῦν στὸ πέταγμα. Ὁ Μέγας Βασίλειος ὀνομάζει αὐτὴν τὴν ἐξαίσια εἰκόνα μὲ μία ὡραιότατη φράση: «εἰς ἀντιπελάργωσιν». Οἱ γονεῖς κάνοντας τὸ χρέος τους, ἔρχεται ἡ στιγμὴ ποὺ τὰ παιδιά τους, ἀνταποδίδοντας τὴν εὐεργεσία τῆς ἀνατροφῆς, τοὺς παίρνουν στὰ φτερά τους, «εἰς ἀντιπελάργωσιν». Καὶ τί πιὸ ὄμορφο νὰ κλείσουν τὰ φτερὰ καὶ τὰ μάτια τοῦ γονέα στὴν ἀγκαλιὰ τῶν εὐγνωμονούντων παιδιῶν του. «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγωνίσαντο, τὸν δρόμον τετελεύκασι»…

, , , ,

Σχολιάστε