Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Νόημα

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΙΝΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἀνάσταση δίνει νόημα στὴ ζωὴ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Ὁ κύκλος τῆς ζωῆς δὲν μπορεῖ νὰ περιορίζεται στὴ γῆ καὶ στὰ ὅσα χρόνια ζεῖ σ’ αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος, γιατί τότε αὐτὸς ὁ κύκλος εἶναι γυμνὸς ἀπὸ οὐσία. Αὐτὸ ἀντέγραψε ἀπὸ τὸν Ντοστογιέφσκι ὁ Ἰταλὸς συγγραφέας, ποιητὴς καὶ διανοούμενος Νικόλα Μοσκαρντέλι (1894-1943), ποὺ ἀσχολήθηκε μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, στὸ βιβλίο του «Ψυχὲς καὶσώματα».
.                   Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα ὁ Γιῶργος Σαραντάρης τὸ 1938 γράφει: «Ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἔκαμε τὴν πράξη τῆς Θυσίας Του καὶ τῆς Ἀνάστασής Του, τότε ἡ δική μου ζωή, ἡ ζωὴ τοῦ ἀτόμου, δὲν ἔχει, δὲ μπορεῖ ν’ ἀποκτήσει λόγο. Ὄχι τόσο ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ… ὅσο ἡ πράξη Του, εἶναι ἐκείνη ποὺ δεσμεύει τὸ ἄτομο, ποὺ τὸ ἀναγκάζει νὰ πιστέψει πὼς ἡ ζωὴ ἔχει λόγο».
Ὁ Σαραντάρης γιὰ τὸ ἴδιο θέμα ἔγραψε σὲ ἄρθρο του στὴν «Καθημερινή», στὶς 5 Ἰουνίου 1939: « Ἡ ἐνσάρκωση, ὁ Θάνατος καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ αἰώνιο καὶμοναδικὸ παράδειγμα ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν πίστη στὸν Ἄνθρωπο. Μονάχα ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺὑπάρχει ὁ Χριστὸς ἀνάμεσα στ’ ἄτομα, ἔχει ἀκέραια τὴ σημασία της ἡ ἱστορία, ἔχει νόημα, λόγο καὶ σάρκα ἡ πορεία τῶν ἀτόμων ἀπὸ τὴ μία γενιὰ στὴν ἄλλη, ἔχει συνέχεια καὶ παρουσία ὁἄνθρωπος… Ὅποιος ἀτενίζει τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ παραμερίζει τὸ Χριστό, εἶναι σὰ νὰ μὴν ὑποπτεύεται πὼς εἴμαστε προορισμένοι στὴν αἰωνιότητα καὶ σὰ νὰ θέλει νὰ ἐπαναλάβει τὸ ἔργο τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ ἦταν ἡ προετοιμασία μίας ἄρτιας θνητῆς ὑπόστασης, γιὰ νὰ τὴν δεχθεῖ ὁ Χριστὸς καὶ νὰ τὴν κάνει ἀθάνατη».
.                    Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς στὸ βιβλίο του «Ἐορτολογικὰ παλινωδούμενα» (Ἔκδ. Ἀκρίτας) γράφει ὅτι ὁ τεχνολογικὸς κόσμος μας, μοιάζει νὰ ἔχει χάσει τὴν ὑπερχρονικὴ διάσταση τῆς ἐλπίδας. Ἔχει μεταβάλει τὴ μεταφυσικὴ σὲ ἀφηρημένη θεωρητικὴ ἐνασχόληση ἢ προσπαθεῖ νὰ κατοχυρώσει διαλεκτικὰ τὸν ὑποχρεωτικὸ μηδενισμὸ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ἀντίθετα, προσθέτει, ἡ λαμπροφόρα νύχτα τῆς Ἀναστάσεως εἶναι πραγματικὰ ἡ ἐναργέστερη ὑποτύπωση τῆς πραγματικότητας τῶν «ἐσχάτων». Στὶς διαστάσεις της ὁ φθαρτὸς χρόνος τῆς μετρήσιμης διαδοχῆς, ποὺ προσδιορίζει τὴ βιολογικὴ ἀτομικότητα – τὴ γέννηση, τὴν αὔξηση, τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο – μεταμορφώνεται σὲ ἀδιάστατο παρὸν μίας πληρωματικῆς σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό.
.                   Ὁ Ἀντώνης Σαμαράκης ἀπὸ τὴν πλευρά του στὸ δοκίμιο – βιβλίο του «Γιατί εἶμαι Χριστιανὸς» (Ἔκδ. Ψυχογιὸς)  τονίζει: «Ἀναπνέω μέσα στὸν Χριστιανισμό. Ἔξω ἀπὸ αὐτόν, νιώθω ἕνα αἴσθημα ἀσφυξίας. Ἡ πάλη σὲ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή… ἡ κρίσιμη πάλη γίνεται ἀνάμεσα σὲ δύο κοσμοθεωρίες: Τὴ χριστιανικὴ καὶ τὴ μηδενιστική…Ἡ δυαρχία εἶναι τὸ μοναδικὸ σχῆμα ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν πνευματικὸ κόσμο… Ναί, φίλε… ἡ σοσιαλιστική, ἡ κομμουνιστική, ἡ ἀστικὴ ἀντίληψη τῆς ζωῆς εἶναι πράματα πάρα πολὺ σοβαροφανῆ, ὥστε νὰ εἶναι στὸ βάθος τους γελοία. Ὅλα αὐτά, φίλε, δὲν ἀγγίζουν τὸ μεδούλι τῆς ζωῆς. Τὸ μεδούλι τῆς ζωῆς τὸ ἀγγίζει ὁ Χριστός».-

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ «ΝΟΗΜΑ», Ο ΣΚΟΠΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

σκοπς στ ζω κάνει καλ στν καρδι

  .               Μειωμένο κίνδυνο θανάτου ἀπὸ καρδιαγγειακὰ αἴτια (ἔμφραγμα ἢ ἐγκεφαλικὸ) ἀντιμετωπίζουν ὅσοι ἔχουν ἕνα σκοπὸ στή ζωὴ τους σύμφωνα μὲ ἔρευνα τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Ὄρους Σινᾶ στὴ Νέα Ὑόρκη.
.               Ὅσο λιγότερο αἰσθάνεται κανεὶς ὅτι ἔχει κάποιο σκοπὸ νὰ ἐπιτελέσει στὴ ζωή του, τόσο περισσότερο κινδυνεύει ἡ καρδιὰ καὶ γενικὰ ἡ ὑγεία του.
.               Οἱ ἐρευνητές, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν καρδιολόγο Ράντι Κοέν, ποὺ ἔκαναν τὴ σχετικὴ ἀνακοίνωση σὲ ἀμερικανικὸ καρδιολογικὸ συνέδριο, ἀνέλυσαν στοιχεῖα ἀπὸ δέκα σχετικὲς ἔρευνες, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦσαν συνολικὰ πάνω ἀπὸ 137.000 ἄτομα.
.               Ὡς σκοπὸς τῆς ζωῆς, σύμφωνα μὲ τοὺς ἐπιστήμονες, ὁρίζεται μία ασθηση νοήματος κα κατεύθυνσης, καθὼς καὶ ἕνα αἴσθημα ὅτι ἀξίζει κανεὶς νὰ τὴ ζεῖ. Προηγούμενες ἔρευνες εἶχαν συσχετίσει τὸ σκοπὸ στὴ ζωὴ μὲ τὴν ψυχικὴ ὑγεία καὶ ἡ νέα μελέτη ἐπιβεβαιώνει αὐτὴ τὴ σχέση.
.               σοι λένε «να» στ ζωή, πειδ χουν να σκοπό, κινδυνεύουν κατ μέσο ὅρο 19% λιγότερο ν πεθάνουν π μφραγμα γκεφαλικό, ν χουν πίσης 23% μικρότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου π ποιαδήποτε ατία.
.               Ὅπως εἶπε ὁ Ράντι Κοέν, κάθε ἄνθρωπος καλὰ θὰ ἔκανε νὰ ἀποκτήσει ἕνα σκοπὸ στὴ ζωή του, ἐπειδὴ αὐτὸ θὰ ἔχει πολὺ θετικὸ ἀντίκτυπο στὴν ὑγεία του. «Ὁ καθένας μας πρέπει νὰ κάνει στὸν ἑαυτό του τὴν κρίσιμη ἐρώτηση «ἔχω σκοπὸ στὴ ζωή μου;». Ἂν ὄχι, πρέπει νὰ ἐργαστεῖ, ὥστε νὰ ἀποκτήσει ἕνα σκοπό, γιὰ χάρη τῆς γενικότερης ψυχικῆς ὑγείας του».

ΠΗΓΗ: medicalnews.gr

,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΔΕΧΘΗΚΕ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ “ΝΟΗΜΑ”. ΜΟΝΟΝ ΝΑ ΜΗ ΕΧΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΡΟΣΗΜΟ!

Σκηνή πρώτη:
Μὲ ἀξιομνημόνευτη σπουδὴ ἀνακοινώνει «εὐσεβάστως» καὶ αὐτοπροσώπως στὸν Ἀρχιεπίσκοπο ὅτι δὲν προτίθεται νὰ ὁρκισθεῖ.

ΣΧΟΛΙΟ (ΧΡ. Β.): Λὲς καὶ θὰ «ζημιωνόταν» ἢ θὰ «μειωνόταν» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος! (Ἢ πολὺ περισσότερο ἡ Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ!… Ἂν εἶναι δυνατόν, νὰ νομίζεις κάτι τέτοιο, μικρὲ ἀνθρωπάκο!)
“Δὲν θέλεις; Μὴν ἀναφέρεσαι (στὸν Θεό)”, θὰ μποροῦσε νὰ σκεφθεῖ μέσα του ὁ πρῶτος! Ὁ Θεὸς δὲν ἀναγκάζει. Οἰ ἄνθρωποι ἀναγκάζουν.

 Σκηνὴ δεύτερη:
«Κύριε Πρόεδρε, θέλω νὰ σᾶς διαβεβαίωσω στὴν τιμὴ καὶ τὴν συνείδησή μου ὅτι θὰ τηρῶ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους τοῦ κράτους».

ΣΧΟΛΙΟ (ΧΡ. Β.): (Ἀπορία) Ἆραγε ΠΟΥ, σὲ ποιό μέρος ὑπάρχει ἡ τιμὴ καὶ κυρίως ἡ συνείδηση; Τί εἶναι αὐτὴ ἡ συνείδηση; Ποιός τὴν ἐφηῦρε; ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μὲ τὰ μάτια του; Τότε πῶς τὴν ἐπικαλεῖται;

Σκηνὴ Τρίτη:
Μετὰ τὴν ὁρκωμοσία ἀμέσως γιὰ τὴν Καισαριανὴ μὲ λουλούδια στὸ μνημεῖο τῶν “πεσόντων”.

ΣΧΟΛΙΟ (ΧΡ. Β.): Τὸ κοντινὸ μνημεῖο βεβαίως τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου φάνταζε στὰ μάτια του πολὺ μπάς κλάς! Ἀλλὰ ἂς εἶναι. Πάντως ἀπὸ τὴν συμβολικὴ αὐτὴ κίνηση ἐξάγονται τρία σπουδαῖα συμπεράσματα:
Πρῶτον: Ὅτι ἀπονέμεται τιμὴ στοὺς Ἥρωες. [Μένει μόνο νὰ διευκρινισθεῖ ΠΟΙΟΙ θεωροῦνται ΗΡΩΕΣ κάθε φορά!]
Δεύτερον: Οἱ νεκροὶ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ λουλούδια; Kι ἂν δὲν ἔχουν, γιατί τοὺς προσφέρθηκαν; Ἆρα οἱ νεκροὶ εἶναι ὑπολογίσιμο «μέγεθος», ἡ μνήμη τῶν νεκρῶν ἔχει κάποια «ἀξία».
Τρίτον, τὸ καὶ σπουδαιότερον: ἡ συμβολικὴ αὐτὴ κίνηση ἦταν σαφὴς ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΕΝΟΣ ΝΟΗΜΑΤΟΣ. Τοῦ ὅποιου νοήματος τέλος πάντων. Ἦταν μεγαλόφωνη πράξη παραδοχῆς ὅτι ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΝΟΗΜΑ.

Σκηνὴ τετάρτη:
Μετὰ μεταβαίνει στὸν Ἀρχιεπίσκοπο νὰ τοῦ ζητήσει τὴν «εὐχή του». Ποιά εὐχή; Τί εἶναι ἡ εὐχή; Τζάμπα «εὐχολόγιο»; Ἢ ἀναλώσιμο ἐπικοινωνιακὸ σκετσάκι;

ΤΕΛΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ (ΧΡ. Β.): Συμπεραίνεται ἀβίαστα ὅτι ἐπείγεται νὰ περιθωριοποιήσει μὲ τὸ βαμβάκι τὰ ὑπολείμματα τῆς χριστιανικῆς ταυτότητας καὶ τῶν ἐναπομεινάντων παραδοσιακῶν Νοημάτων τοῦ Ἔθνους καὶ νὰ τὰ Ἀντικαταστήσει μὲ Νέα Νοήματα. Δικῆς του ἐμπνεύσεως, ἀλλὰ πάντως νοήματα! Μόνον ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΡΟΣΗΜΟ ΝΑ ΜΗ ΕΧΟΥΝ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΝΑ ΜΗ ΕΙΝΑΙ. Κι ὅ, τι ἄλλο ἂς εἶναι!

3 Σχόλια

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ (Ἀρχιμ. Βασίλειος, 26.05.2014)

Ἀναζητώντας τὸ νόημα

Ἀρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης,
Προηγούμενος Ἱ. Μ. Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους

ΠΗΓΗ: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΚΑΙ Ο ΑΔΗΣ ΣΤΕΝΑΖΕΙ. «Χωρὶς τὴν Ἀνάσταση ὁ κόσμος ἐγκλωβίζεται στὴν ἀπελπισία καὶ στὴν ἀπόγνωση».

AΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἱερομ. Νικοδήμου Γιαννακοπούλου

«Πάντα πεπλήρωται φωτός»

ἔκδ. «Χριστιαν. Στέγη Καλαμάτας», 2013

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

PEPL..              Μεγάλο Σάββατο. Ὁ Χριστὸς στὸν τάφο καὶ ὁ Ἅδης στενάζει. Αἰσθάνεται τὸν νικητὴ τοῦ θανάτου νὰ τοῦ ἀφαιρεῖ τὴν ἐξουσία. «Ἐλθὼν γὰρ ἐπ᾽ ἐμέ, τὸ κράτος μου ἔλυσε· πύλας χαλκᾶς συνέτριψε· ψυχάς, ἂς κατεῖχον, … ἀνέστησε» (Στιχ. ἑσπερ. Μ. Σαββάτου). Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση ὁ Ναὸς μένει κλειστὸς καὶ σκοτεινός. Σὲ λίγο θὰ ἀκουσθῆ ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη ἡ νικητήρια ἰαχή «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς καὶ δοξάσατε Χριστὸν τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν». Ὅλοι ψάλλουν τὸν ὕμνο αὐτὸ καὶ ἀνάβουν οἱ λαμπάδες καὶ ὁ ναὸς πλημμυρίζει ἀπὸ φῶς. Ὅλα λαμποκοποῦν καὶ διώχνουν τὸ σκοτάδι. Ἀνατέλλει «ἡ λαμπροφόρος ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως Χριστοῦ». «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια» (Κανὼν Πάσχα, τροπ. γ´ ᾠδῆς). «ποῦ σου, θάνατε τὸ κέντρον (κεντρί), πού σου ᾍδη τὸ νίκος» (Α´ Κορ. ιε´ 55), «Ἀνέστη Χριστός, καὶ ζωὴ πολιτεύεται» (Λόγος Κατηχητικὸς ἀγ. Ἰω. Χρυσοστ.). Καταργεῖται ὁριστικὰ ὁ θάνατος, « … ἐν τῇ ταφή σου ἐνέκρωσας τοῦ θανάτου τὸ κράτος ἐν δὲ τῇ ἐγέρσει σου ἐφώτισας τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων … » (Στιχ. ἑσπερ. Κυρ. Πάσχα).
.           Μὲ τὴν Ἄνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἄνοιξε μία ἄλλη προοπτικὴ τῆς ζωῆς, μιᾶς αἰώνιας πορείας στὴν βασιλεία τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ κόσμος ὅλος φωτίζεται μὲ τὸ αἰώνιο φῶς τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ζωοποιεῖ τὰ πάντα καὶ δίνει νόημα στὴν ὕπαρξή μας. Φεύγει ὁ φόβος. Διασκορπίζονται οἱ ἐχθροί του Σταυροῦ, ὁ διάβολος χάνει τὴν δύναμή του καὶ καταισχύνεται. Φεύγουν καὶ οἱ φύλακες ἀπὸ τὸν τάφο καὶ μεταφέρουν τὸ γεγονὸς στοὺς ἀρχιερεῖς. Καὶ ἐκεῖνοι δὲν τρέχουν νὰ δοῦν καὶ νὰ πιστέψουν. Συκοφαντοῦν καὶ ἐξαγοράζουν τοὺς Ρωμαίους στρατιῶτες μὲ τὰ ἀργύρια. Δυσφημοῦν τὴν Ἀνάσταση. Μένουν στὴν ἄρνηση.
.           Πάντα ὑπάρχουν, καὶ μέχρι σήμερα, αὐτοὶ ποὺ δὲν θέλουν νὰ πιστέψουν. Ἀρνοῦνται τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως καὶ προτιμοῦν τὸ σκοτάδι τῆς ἀρνήσεως. Εἶναι τὸ τίμημα τῆς ἐλευθερίας νὰ μὴν θέλουν τὸ φῶς. «Ἡμεῖς δὲ φωτισθέντες βοῶμεν, δόξα τῷ φανέντι Θεῷ». Φῶς ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Καὶ τὸ φῶς αὐτὸ συνεχίζει καὶ ἀνατέλλει ἀκόμα κάθε χρόνο εἰς ἔλεγχον τῶν ἀπίστων καὶ εἰς βεβαίωση καὶ στερέωση τῶν πιστῶν, ποὺ συρρέουν γιὰ νὰ προσκυνήσoυν τὸ καινὸ μνημεῖο, τὸν ζωηφόρο τάφο.

.           Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ παραμένει τὸ κεντρικὸ σημεῖο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς σωτηρίας μας. Εἶναι πηγὴ ἀστείρευτης χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως. Χωρὶς τὴν Ἀνάσταση ὁ κόσμος ἐγκλωβίζεται στὴν ἀπελπισία καὶ στὴν ἀπόγνωση. Ἡ ζωὴ στερεῖται νoήματoς. Ἂν δὲν ὑπάρχει Ἀνάσταση, εἴμαστε καταδικασμένοι νὰ ζοῦμε σὲ ἕναν κύκλο ματαιότητας. Ἡ ζωὴ μοιάζει ταξείδι χωρὶς φῶς, χωρὶς σκοπό.
.           Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου κατέχει τὸ κέντρο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων. Αὐτὸ ἐξαγγέλλουν παντοῦ, ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα μέχρι τὰ ἔσχατα σημεῖα τῆς Οἰκουμένης. Ατ τ γεγονς τς ναστάσεως ποτελε τ κέντρο τς λατρείας κα τς ζως τς κκλησίας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ κάθε Θεία Λειτουργία εἶναι μιὰ Ἀνάσταση, ποὺ τὴν βιώνουν οἱ πιστοὶ καὶ παίρνει νόημα ἡ ζωή τους. Γεμίζει ἡ καρδιά τους χαρὰ καὶ προσδοκία τῆς οὐράνιας λειτουργίας στὸ οὐράνιο θυσιαστήριo τῆς δοξολογίας τοῦ Θεοῦ μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων. «Τὸν θάνατόν σου, Κύριε, καταγγέλλομεν καὶ τὴν Ἀνάστασίν σου ὁμολογοῦμεν». (Θ. Λειτ. Ἁγ. Ἰακώβου).

, , , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΛΑΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΨΥΧΟΡΡΑΓΟΥΝΤΑ «Ὅποιος θέλει νὰ σπουδάσει τὴν ἱστορικὴ παρακμή μας, ἂς ἐγκύψει στὴν προφορικὴ καὶ γραπτὴ γλωσσικὴ ἐκφραστική μας».

Γιὰ λαὸ ἱστορικὸ ψυχορραγοῦντα

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 21.10.12

.              Στὸ κομμάτι τῆς ὁδοῦ Σταδίου, ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια ὣς τὴν Κλαυθμῶνος, ἴσως καὶ τέσσερα στὰ πέντε καταστήματα ἔχουν κλείσει. Ἡ εἰκόνα ἀπὸ μόνη της γεννάει πανικό.
.              Δὲν ἔκλεισε τὰ καταστήματα ἡ οἰκονομικὴ ἀποκλειστικὰ καταστροφὴ τῆς χώρας. Ἡ ἀνυπαρξία κράτους προηγήθηκε. Οἱ κυβερνήσεις ἤξεραν μόνο νὰ δανείζονται καὶ νὰ σκορπᾶνε, ἦταν προκλητικά, ἐξωφρενικὰ ἀνίκανες νὰ λύσουν προβλήματα ὅπως τῶν καθημερινῶν διαδηλώσεων στὸ κέντρο τῆς πρωτεύουσας. Ἀνίκανες νὰ πατάξουν τὶς ὀρδὲς τῶν ἐγκληματιῶν «μπαχαλάκηδων». Ἀνίκανες νὰ ἐξαλείψουν τὸ ἀναιδέστατα ἔκθετο στὰ πεζοδρόμια τοῦ κέντρου παρεμπόριο, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐμπόριο τοῦ θανάτου: τὴν ἀπροκάλυπτη διακίνηση ναρκωτικῶν καὶ πορνείας στὴν καρδιὰ τῆς πόλης.
.              Κρίση οἰκονομικὴ περνᾶνε καὶ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Καταστροφὴ συντελέστηκε μόνο στὴν Ἑλλάδα. Γιατί μόνο στὴν Ἑλλάδα ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἦρθε νὰ συναντήσει καὶ νὰ μεγεθύνει ἐφιαλτικὰ τὴν ἱστορικὴ παρακμή. Ἱστορικὴ παρακμὴ σημαίνει τὴν ἀδυναμία νὰ λειτουργήσουν οἱ θεσμοί, νὰ ὑπηρετηθοῦν οἱ κοινὲς ἀνάγκες. Σημαίνει νὰ χάνεται ὁ ἄξονας κοινωνικῆς συνοχῆς, ἔστω καὶ ἡ σύμβαση ὡς ἄξονας. Νὰ ὑποκαθιστᾶ τὴ χαρὰ τῆς σχέσης, τῆς μετοχῆς, τῆς κοινωνίας ὁ πρωτογονισμὸς τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ, τῆς ἰδιοτέλειας. Ὅ, τι εἶναι κοινό, δημόσιο, κοινωνικὴ περιουσία, νὰ τὸ κατακλέβουν ὅλοι, ὅλοι νὰ τὸ θέλουν γιὰ πάρτη τους. Ὁ πολιτικὸς νὰ ληστεύει τὸ χρῆμα τὸ προορισμένο γιὰ τὴν κοινὴ ἄμυνα, νὰ ἀποθησαυρίζει ἀκίνητα καὶ καταθέσεις σὲ ξένες πρωτεύουσες. Καὶ ὁ ἁπλὸς πολίτης νὰ μηχανεύεται ἰατρικὴ γνωμάτευση τυφλότητας καὶ ἐπίδομα, γιὰ νὰ αὐξήσει τὴν καταναλωτική του εὐχέρεια. Δύο ἄκρως ἀντιπροσωπευτικὰ συμπτώματα ποὺ σηματοδοτοῦν παρακμή, ὄχι ἐπικαιρικὴ ἁπλῶς κρίση.
.              Ἀκόμα καὶ τὸ πελατειακὸ κράτος, ἡ διάλυση τῶν δημόσιων ὑπηρεσιῶν, ἡ ἐνδημικὴ κομματοκρατία ἀντὶ τῆς δημοκρατίας, ὁ διαστροφικὸς ἀντικοινωνικὸς συνδικαλισμός, ἡ κατεστημένη ὡς αὐτονόητη διαφθορὰ καὶ φαυλότητα, θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι συμπτώματα κρίσης, ὄχι παρακμῆς. Ἡ παρακμὴ μπορεῖ νὰ ἔχει ὅλα τὰ συμπτώματα ἐφήμερης κρίσης, χωρὶς νὰ εἶναι μόνο κρίση, καὶ ἡ κρίση νὰ ἔχει ἀκραῖες καὶ ἐπίμονες ἐκφάνσεις, χωρὶς νὰ σηματοδοτεῖ ὁπωσδήποτε παρακμή. Ἡ παρακμὴ προϋποθέτει προγενέστερη ἀκμή, καὶ ἡ ἀκμὴ δὲν ὁρίζεται μὲ δεῖχτες κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος καὶ ἀκαθάριστου ἐθνικοῦ προϊόντος. Τὴν παρακμὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὸ ἐπὶ θύραις (ἢ καὶ συντελεσμένο ἴσως) τέλος τῆς ἑλληνικῆς παρουσίας στὴν Ἱστορία τὸ βεβαιώνουν ἄλλοι δεῖχτες, ἀπρόσιτοι στὸν ἀνθρωπολογικὸ τύπο τοῦ «Τρωικανοῦ» ἢ τοῦ «Ἑλληναρᾶ».
.              Ἀκμὴ καὶ παρακμὴ ἔχουν οἱ ἱστορικοὶ λαοί, λαοὶ ποὺ σημάδεψαν τὴν Ἱστορία μὲ προσφορὰ πανανθρώπινης ἐμβέλειας καὶ σημασίας. Αὐτοὶ οἱ λαοὶ παρακμάζουν, ὅταν χαθεῖ ἡ ἰδιαιτερότητα, τὸ ξεχωριστὸ τῆς προσφορᾶς τους. Οἱ Ἕλληνες σημάδεψαν τὴν ἀνθρώπινη Ἱστορία κομίζοντας, πρῶτοι αὐτοί, κριτήριο γιὰ τὴν ἐπαλήθευση τῆς γνώσης: Ἡ γνώση ἀληθεύει ὅταν κοινωνεῖται, ὅταν ὅλοι, ὁ καθένας ἀπὸ τὴν ἐμπειρία του, «ἐπιμαρτυροῦν» τὴν ἔκφρασή της. Αὐτὴ ἡ ἀναζήτηση κοινωνικῆς, ἐμπειρικῆς ἐπαλήθευσης τῆς γνώσης γέννησε τὴ συναρπαστικὴ ἐκφραστικὴ πληρότητα τῆς γλώσσας τῶν Ἑλλήνων, γέννησε καὶ τὴ λογικὴ «μέθοδο» τῆς ἐκφραστικῆς, τὴ φιλοσοφία, τὴν ἐπιστήμη. Ἡ ἐπέκταση τῆς ἀναζήτησης στὸ πεδίο τοῦ ὑπαρκτικὰ «ἀληθοῦς», τῆς «κατ’ ἀλήθειαν» ὕπαρξης, γέννησε τὸ ἄθλημα τῆς «πόλεως» καὶ τῆς «πολιτικῆς», τὴ συνάρθρωση μεταφυσικῆς καὶ δημοκρατίας.
.               Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἰδιαιτερότητα ποὺ κόμισαν οἱ κάποτε Ἕλληνες, τί σώζεται σήμερα ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἑλληνώνυμους ἐπιγόνους; Ἡ παρακμή μας καθρεφτίζεται σὲ , τι λλοτε ταν προσφορά μας: Στὴ γλώσσα, στὸν πολιτικό μας βίο, στὴν παιδαριώδη θρησκειοποίηση τῆς μεταφυσικῆς μας παράδοσης.
.              ποιος θέλει ν σπουδάσει τν στορικ παρακμή μας, ς γκύψει στν προφορικ κα γραπτ γλωσσικὴ κφραστική μας. Ἂς συγκρίνει τὴ γλώσσα τῶν ἐφημερίδων καὶ τοῦ ραδιοφώνου σήμερα καὶ πρὶν ἀπὸ σαράντα, ἑξήντα, ὀγδόντα χρόνια. Πέρα ἀπὸ δημοτικὲς καὶ καθαρεύουσες, ν συγκρίνει τν πλοτο το λεξιλόγιου, τ συντακτικ λογική, τν κφραστικ εχέρεια, καλλιέπεια, εθυβολία. Ν συγκρίνει τν ποιότητα γλωσσικς κφραστικς τν δικαστν κα δικηγόρων, τν πανεπιστημιακν καθηγητν, τν κληρικν, λλοτε κα τώρα.
.              Νὰ σπουδάσει κανεὶς τὸ κατάντημα τῆς πολιτικῆς εἶναι περιττό, θὰ ὑπεραρκοῦσε νὰ περπατήσει τὴν ὁδὸ Σταδίου, ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια στὴν Κλαυθμῶνος, στὸ ἀνατριχιαστικὸ τοπίο μίας «πόλης-φάντασμα». Ἢ νὰ ἀκούσει βωμολοχοῦντα τὸν πρόεδρο τῆς Βουλῆς ἢ ἀσπαίροντα ἀπὸ πανικὸ τὸν κ. Βενιζέλο νὰ δικαιολογεῖ τὰ ἀδικαιολόγητα. Τὸ ναδὶρ τοῦ πολιτικοῦ ἐκπεσμοῦ μόνο σημαίνεται, εἰκονογραφεῖται, δὲν περιγράφεται. Κάτι ἀνάλογο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς μεταφυσικῆς παράδοσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ ἐκεῖ ἡ παρακμὴ ψηλαφεῖται στὸν κατάφωρο διωγμὸ τῆς ποιότητας, στὰ συστήματα μεταπρατικοῦ φεουδαλισμοῦ μὲ τὰ ὁποῖα ἐκλέγονται οἱ ἐπίσκοποι καὶ ξεπληρώνει ἐκδικητικὰ χρωστούμενα ὁ ἑκάστοτε ἀρχιεπίσκοπος. Δὲν παρακμάζει ἁπλῶς τὸ ἑλλαδικὸ κράτος, τὸ «ἐθνικὸ κέντρο». Σὲ παρακμὴ ἔχει μπεῖ ὁ Ἑλληνισμός: Ἡ γλώσσα, ἡ ἱστορικὴ συνείδηση ἔνσαρκη σὲ πράξη λαϊκῆς παράδοσης, ἡ πολιτικὴ ὡς νόημα καὶ περιεχόμενο (θεσμοὶ) κοινωνικῆς συνοχῆς, τὸ «νόημα» τοῦ βίου ὡς πραγματικότητα Ἐκκλησίας τοῦ δήμου (ζωντανῆς κοινότητας) καὶ Ἐκκλησίας τῶν πιστῶν (λαϊκοῦ σώματος λατρευτικοῦ). Τὰ γνωρίσματα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔχουν ἀπομείνει ἰδεολογήματα, χωρὶς σάρκα ἱστορική, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδας, ἀφορμὲς ψυχολογικοῦ αὐτοηδονισμοῦ.
.              Τὰ στρατιωτικὰ πραξικοπήματα, εὐτυχῶς καὶ ἐπιτέλους, ἀνήκουν ἀνεπιστρεπτὶ στὸ παρελθόν. Ἕνας ἐλλειμματικὸς διανοητικὰ πρωθυπουργὸς (τὸ δοκιμάσαμε) εἶναι προτιμότερος ἀπὸ ἕναν παρανοϊκὸ λοχία. Τὰ πραξικοπήματα ἀποκλείονται ἐκ τῶν πραγμάτων, οἱ κοινωνικὲς ἐπαναστάσεις ὄχι. Νὰ κατεβοῦμε οἱ πολίτες στοὺς δρόμους; Εἶναι φενάκη (τὴ δοκιμάσαμε). Μένει νὰ δοκιμάσουμε τὴν ἐξέγερση τῶν θεσμῶν: νὰ ἐξεγερθοῦν συντονισμένοι οἱ κορυφαῖοι τῆς κοινωνικῆς εὐθύνης. Οἱ πρόεδροι: τοῦ Ἀρείου Πάγου, τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, οἱ ἀρχηγοὶ τῶν τριῶν ὅπλων καὶ τοῦ ΓEEΘA, ὁ διοικητὴς τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδας. Ἀρκεῖ νὰ συναχθοῦν σὲ σύσκεψη, μὲ πρωτοβουλία τοῦ πιὸ συνειδητοποιημένου στὶς εὐθύνες του. Τὸ τί θὰ συζητήσουν, θὰ προκύψει ἀπὸ μόνη τὴ συνεύρεσή τους. Θὰ ξέρουν (γι’ αὐτὸ καὶ θὰ ἔχουν δεχθεῖ νὰ συναντηθοῦν) ὅτι κρίνονται γιὰ τὴ διάσωση μιᾶς παρακαταθήκης πανανθρώπινα πολύτιμης. Γιὰ νὰ ἀποτινάξουν τὴ νάρκη τῆς παρακμιακῆς ἀβελτηρίας.

.              Τουλάχιστον θὰ καταγραφεῖ στὴ μνήμη τῶν γενεῶν: Μία ὕστατη ἀπόπειρα νὰ ξαναγεννηθεῖ ἑλληνικὴ ἰδιαιτερότητα ἀπὸ τὴν τέφρα. κριβέστερα: π τν πόνομο.

 ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΓΛΩΣΣΑ – ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ – “ΝΟΗΜΑ” «Ἂν δὲν ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα γιὰ τὴν πραγματικὴ αἰτία τοῦ καταιγιστικοῦ ἐκβαρβαρισμοῦ μας, δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα οὔτε γιὰ τὸν ἐπισιτισμό μας».

Μπορε νὰ ποτραπε τὸ στορικό μας τέλος;

 Χρῆστος Γιανναρᾶς

.              Ὁ Ἀντώνης Μπενάκης πρόσφερε στὸ ἑλληνικὸ κράτος τὶς ἰδιωτικές του συλλογὲς γιὰ νὰ ἱδρυθεῖ τὸ Μουσεῖο ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του. Δώρισε τὸ κτήριο τοῦ πατρικοῦ του σπιτιοῦ γιὰ νὰ στεγαστεῖ τὸ Μουσεῖο. Πρόσφερε καὶ τὸ ἀπαιτούμενο οἰκονομικὸ κεφάλαιο γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ λειτουργήσει. Γιὸς τοῦ Ἐμμανουὴλ Μπενάκη (ἐπίσης ἐθνικοῦ εὐεργέτη, ἐπανειλημμένα ὑπουργοῦ, δημάρχου Ἀθηναίων) καὶ ἀδελφὸς τῆς Πηνελόπης Δέλτα, ὁ «Τρελλαντώνης» ἔδωσε τὴν ψυχή του στὸ μουσεῖο ποὺ ἔστησε, παρὰ τὸ φόρτο καὶ ἄλλων παράλληλων δραστηριοτήτων κοινωνικῆς προσφορᾶς.
.              Θέλω νὰ διασώσω σὲ δημόσιο λόγο μίαν ἐλάχιστη, ἀλλὰ καθόλου ἀσήμαντη λεπτομέρεια συμπεριφορᾶς τοῦ Ἀντώνη Μπενάκη. Εἶχα τὴν τύχη νὰ μοῦ τὴν ἀφηγηθεῖ ὁ Μανώλης Χατζηδάκης – ὁ γνωστὸς βυζαντινολόγος, μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ἐπὶ χρόνια διευθυντὴς τοῦ Μουσείου Μπενάκη. Ἔφτανε κάθε πρωὶ ὁ Ἀντώνης Μπενάκης στὸ Μουσεῖο, μὲ κοστούμι πρωινό, ἄψογο, ραμμένο στὴν Ἀγγλία. Γύρω στὶς 11 κατέφθανε ἀπὸ τὸ σπίτι του (στὴν ὁδὸ Λυκείου) οἰκιακὴ βοηθός, μὲ τὸ μαῦρο φόρεμα καὶ τὴν ἄσπρη δαντελένια ποδιά, φέρνοντας σὲ ἀσημένιο δίσκο τὸν καφέ του καὶ γλυκὸ τοῦ κουταλιοῦ. Τὸ μεσημέρι γύριζε στὸ σπίτι του γιὰ φαγητὸ καὶ ἐπέστρεφε τὸ ἀπομεσήμερο στὸ Μουσεῖο, μὲ ἄλλο, ἀπογευματινὸ τώρα, κοστούμι. Γιὰ τὸ βράδυ ἦταν αὐτονόητο, εἴτε στὸ σπίτι εἴτε σὲ ἔξοδο, ὅτι θὰ φοροῦσε τρίτο, βραδινὸ κοστούμι.
.              Εἶχε ὁ Ἀντώνης Μπενάκης τὸν δικό του ράφτη στὴν Ἀγγλία, ποὺ διέθετε «κούκλα» (ὁμοίωμα) τοῦ αἰγυπτιώτη Ἕλληνα – ὁ Μπενάκης ἁπλῶς παράγγελνε καὶ ὁ ἐγγλέζος ράφτης ἔκοβε καὶ ἕραβε τὰ πρωινά, ἀπογευματινά, βραδινὰ κοστούμια τοῦ ἐντολέα του.
.              Ὅταν μὲ τὴ γερμανικὴ εἰσβολή, τὸ 1941, κατέρρευσε τὸ ἑλληνικὸ μέτωπο στὴν Ἀλβανία, ἄρχισαν νὰ καταφθάνουν στὴν Ἀθήνα ἀτέλειωτο πλῆθος Ἑλλήνων στρατιωτῶν ἔχοντας διανύσει μὲ τὰ πόδια ἑκατοντάδες χιλιόμετρα – ἔφταναν κουρελιασμένοι, πληγιασμένοι, ψειριασμένοι, βρώμικοι, ἐξουθενωμένοι. Τότε ὁ Ἀντώνης Μπενάκης βγῆκε στὴν πόρτα τοῦ Μουσείου του καὶ μοίρασε ὅλα του τὰ κοστούμια, πρωινά, ἀπογευματινά, βραδινά, σὲ αὐτοὺς τοὺς στρατιῶτες. Καὶ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, στὰ τριάμισι χρόνια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς ποὺ ἀκολούθησε, ὁ Ἀντώνης Μπενάκης φοροῦσε κάθε μέρα, πρωί, ἀπόγευμα, βράδυ, τὸ ἴδιο ἕνα καὶ μοναδικὸ κοστούμι.
.              Τέτοια ἦταν τὰ μέτρα τῆς ἀρχοντιᾶς, τὸ αὐτονόητο ἦθος τῶν μεγαλοαστῶν, ποὺ κατὰ κανόνα προέρχονταν ἀπὸ τὸν ἐκτὸς ἑλλαδικοῦ – κοραϊκοῦ κράτους κοσμοπολίτικο Ἑλληνισμό. Δὲν ἦταν ταξικὸ σύνδρομο ἡ ἀρχοντιά, παρ’ ὅλο ποὺ ἡ σεμνότητα καὶ τὸ αὐτονόητο τῆς πράξης προδιδε μακρὸ παρελθὸν ἀστικῆς καλλιέργειας, «αἴσθηση» κοινωνικῆς ὀφειλῆς, ἀντανακλαστικὰ αὐθόρμητης ἔκφρασης αὐτῆς τῆς «αἴσθησης». Ὑπῆρχαν παράλληλα ἀγροτικὲς φαμίλιες μὲ συνέχεια αἰώνων στὴν ὕπαιθρο, ὄχι ὁπωσδήποτε μεγαλοκτηματιῶν, ποὺ εἶχαν τὸν δικό τους τρόπο νὰ ἐκφράζουν τὴν ἀρχοντιὰ τῆς ἀνιδιοτέλειας, τὴν αὐτονόητη «αἴσθηση» τῆς κοινωνικῆς ὀφειλῆς. Δὲν μᾶς χωρίζουν παρὰ δύο μόνο ἢ τρεῖς γενεὲς ἀπὸ τὴν πραγματικότητα ποὺ ἐπέτρεπε στὸν Ζήσιμο Λορεντζάτο νὰ λέει ὅτι «ἡ πραγματικὴ ἀριστοκρατία στὴν Ἑλλάδα σώζεται στὰ χωριά».
.              Τί μεσολάβησε καὶ ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ἐκβαρβαρώθηκε μὲ τόσο βάναυση μετάλλαξη σὲ ζούγκλα ἐγωκεντρικοῦ πρωτογονισμοῦ; Ποιός καταλύτης ἐξαφάνισε τὴν «αἴσθηση» τῆς πατρίδας καὶ τῆς κοινωνικῆς ὀφειλῆς, μεταμόρφωσε τὸν Ἑλληνώνυμο σὲ ἄπληστο, χρηματολάγνο ἁρπακτικό; Ποιά ἡ αἰτία γιὰ νὰ ἐξαλειφθεῖ ἡ ἀρχοντιὰ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἡ αὐτονόητη ταύτιση τῆς ἔννοιας «ἄρχουσα τάξη» μὲ τὴν ἔννοια «κοινωνικὴ ὀφειλή»; Διαλύθηκαν θεσμοὶ καὶ λειτουργίες κοινωνίας τῆς ζωῆς, κυριάρχησε τὸ θηριῶδες ἀτομικὸ συμφέρον, ἡ ἐνστικτώδικη ἠδονοθηρία, τὸ ἀκοινώνητο «δικαίωμα».
.              Ὁ Ἀντώνης Μπενάκης μοίραζε τὰ κοστούμια του στοὺς ἐξαθλιωμένους φαντάρους καὶ σήμερα ὁ ἀπόγονός του, δισέγγονος τῆς ἀδελφῆς του, Ἀντώνης Σαμαρὰς μοιράζει κυβερνητικὰ ὑπουργεῖα, σὰν νὰ εἶναι κοστούμια του, σὲ ὅσους τὸν βοήθησαν νὰ ἀνέβει στὴν ἀρχηγία τοῦ κόμματος ἢ ψηφοθηροῦν ἀποτελεσματικὰ στὶς ἐκλογικές τους περιφέρειες. Τὴν ὥρα ποὺ τὴν Ἑλλάδα τὴ σπρώχνουν βίαια καὶ ἐξευτελιστικὰ στὸ περιθώριο τῆς Ἱστορίας.
.              ν δν παντήσουμε στὸ ρώτημα γι τν πραγματικ ατία το καταιγιστικοῦ κβαρβαρισμο μας, δν πάρχει λπίδα οτε γι τν πισιτισμό μας. Ὁ πρόεδρος τῆς Βουλῆς, δεύτερος στὴν πολιτειακὴ ἱεράρχηση τιμῶν καὶ εὐθυνῶν, βωμολοχεῖ δημόσια μὲ ἀπερίγραπτο λεξιλόγιο σεξουαλικῆς χυδαιότητας καὶ ὁ ἀπόγονος τῶν Μπενάκηδων πρωθυπουργὸς θεωρεῖ αὐτονόητη αὐτὴ τὴ συλλογικὴ διαπόμπευση: τὴν ἀνέχεται. Δὲν εἶναι εἰκόνα συντεταγμένης κοινωνίας αὐτή, εἶναι ἐφιάλτης ἐκθηριωμένης ἀγέλης. Καὶ ἡ κυβέρνηση Σαμαρᾶ ἀκκίζεται ὅτι δῆθεν κάνει πολιτικὴ παραδίδοντας τοὺς Ἕλληνες, μέχρι πέμπτης γενεᾶς ἀπὸ σήμερα, σὲ μεθοδικὰ προγραμματιζόμενη ἀπὸ τοὺς δανειστές μας ἐθνοκτονία.

.              Δν πάρχει πιὰ  πατρίδα, πάρχει μόνο πηκοότητα, εἴμαστε τάχα «πολίτες» ἑνὸς δῆθεν κράτους. Ἡ συλλογικότητα ὡς κράτος μεταπρατικὸ καὶ παρακμιακό, ὅπως τὸ Ἑλλαδιστάν σήμερα, εἶναι μόνο ἀπειλὴ καὶ καθόλου πατρίδα – γιὰ τὸ ἀδιαφοροποίητο ἄτομο-πολίτη εἶναι ἐχθρός, ἀντίπαλος θανάσιμος (στὴν κυριολεξία): Κατακλέβει τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, τὶς ἀποταμιεύσεις τῶν πολιτῶν, ληστεύει τὸ κοινωνικὸ χρῆμα, τοὺς φόρους τῶν πολιτῶν, νομιμοποιεῖ τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, τὶς πελατειακὲς σχέσεις τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς ἐξουσίας μὲ τοὺς ψηφοφόρους. Τὸ ἴδιο τὸ κράτος ἀλλοτριώνει μεθοδικὰ τὴ φιλοπατρία σὲ ἰδεολόγημα, ρητόρευμα, ψυχολόγημα, δηλαδὴ σὲ ἐθνικισμὸ – τὸ νὰ εἶσαι Ἕλληνας λειτουργεῖ ἀκριβῶς ὅπως τὸ νὰ εἶσαι ὀπαδὸς ποδοσφαιρικῆς ὁμάδας, «καὶ τὰ μυαλὰ στὸ κάγκελο». Γιὰ ἕνα τέτοιο κράτος μόνο ἀνεγκέφαλοι θὰ θυσίαζαν τὴ ζωή τους.
.              Οἱ δυτικὲς κοινωνίες, λόγῳ μακραίωνων ἐθισμῶν στὸν νομικισμό, στὸν ὠφελιμιστικὸ σεβασμὸ τῆς σύμβασης, ταυτίζουν τὸ κράτος μὲ τὸν ἀποτελεσματικὸ ἐγγυητὴ τῶν συμβάσεων, τῆς προστασίας τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων, τῆς ὁμαλῆς λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς. Βεβαίως σήμερα γι’ αὐτὸ τὸ χρηστικὸ κράτος εἶναι ἐπίσης ἀνοησία νὰ θυσιάσεις τὴ ζωή σου, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ στρατοὶ γίνονται μισθοφορικοί, χρυσοπληρώνουν τὰ κράτη ἐπαγγελματίες τῆς διακινδύνευσης, «κασκαντέρ».

.              Γι τν λληνα (σο κόμα πρχε τ εδος) πατρίδα ταν γλώσσα, ἡ κοινότητα ὡς σαρκωμένη ἱστορικὴ συνείδηση, τὸ «ἱερὸ» ὄχι ὡς πεποιθήσεις ἀλλὰ ὡς εὐ-σέβεια: πάλη γιὰ τὸν φωτισμὸ «νοήματος» τῆς ὕπαρξης, τοῦ κόσμου, τῆς Ἱστορίας. Μόνο ἡ ἐπιστροφὴ στὴ γλώσσα, στὴν ἱστορικὴ συνείδηση ἔνσαρκη σὲ κοινότητα, στὰ κείμενα καὶ στὴν Τέχνη ποὺ παρήγαγε ἡ πάλη τῶν Ἑλλήνων γιὰ «νόημα», μόνο μία πολιτικὴ πρακτικὴ ποὺ θὰ ὑπηρετήσει θεσμικὰ αὐτὴ τὴν ἐπιστροφή, θὰ μπορέσει ἴσως νὰ ἀναστήσει τὸν ἱστορικὰ νεκρὸ πιὰ Ἑλληνισμό.

.              Γλώσσα, μικρὴ κοινότητα, σάρκα «νοήματος».

ΠΗΓΗ: «ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 07.10.12

, , , , ,

Σχολιάστε