Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Νικ. Βασιλειάδης

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ-1

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ
ΚΑΙ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Νικ. Π. Βασιλειάδη:
«Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη στὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν»
– ἀπάντησι στοὺς κατηγόρους της
ἔκδ. Ἀδελφ. Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ»,
Ἀθῆναι 2002

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

βλ. σχετ.: O ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΔΕΝ ΚΑΤΗΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ

.             Ἀναφέραμε στὸ προηγούμενο κεφάλαιο ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη διὰ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου καθίσταται συμπάρεδρος τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ κληροδοτεῖται πλέον στὸν νέο Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὰ ἀκόλουθα:
.         1. Στὴν Καινὴ Διαθήκη ἀναφέρονται περίπου 600 χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εἴτε κατὰ γράμμα εἴτε καθ’ ὑπαινιγμόν, ἀρκετὰ σαφῆ. Τοῦτο βεβαιώνει ὅτι Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη ἀποτελοῦν ἀχώριστο, ἑνιαῖο, ἀδιαίρετο καὶ ζωντανὸ σύνολο.

.       2. Ὑπάρχει πλῆθος προτυπώσεων γεγονότων ποὺ ἔχουν πραγματοποιηθῆ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως π.χ. ἡ προτύπωσι τῆς ὑπερφυσικῆς συλλήψεως τοῦ Κυρίου «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου» μὲ τὸ ποκάρι τοῦ Γεδεών, τὸ ὁποῖο, ἂν καὶ στεγνὸ καὶ ξηρό, καὶ ἐνῶ γύρω του ἐπικρατοῦσε ξηρασία, ἐγέμισε ἀπὸ δροσιά, σημεῖο δηλωτικὸ τοῦ θαύματος τοῦ Θεοῦ (βλ. Κριτ. ϛ´ 36-40).
.             Ἐπίσης προτύπωσι τοῦ σωτηρίου καὶ λυτρωτικοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ Σταυροῦ εἶναι ἡ ὕψωσι τοῦ χάλκινου φιδιοῦ ἐκ μέρους τοῦ Μωϋσῆ στὴν ἔρημο, προκειμένου νὰ σωθοῦν οἱ Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὸ δηλητήριο τῶν φιδιῶν ποὺ τοὺς ἐδάγκωσαν (Ἀριθ. κα´ [21] 8-9). Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἑρμηνεύει ἄριστα τὴν ὁμοιότητα καὶ ἀνταπόκρισι τοῦ τύπου πρὸς τὸ ἀντίτυπο μὲ τὰ ἀκόλουθα, τὰ ὁποῖα ἀναφέραμε καὶ σὲ προηγούμενο κεφάλαιο. Παραθέτομε ὅμως πάλι καὶ ἐδῶ τὸν ἴδιο Πατερικὸ λόγο, διότι εἶναι πολὺ ταιριαστὸς στὴν ἔννοια ποὺ ἀναπτύσσομε.
.             Ἐκεῖ (στὴν Παλαιὰ Διαθήκη) οἱ Ἰουδαῖοι διέφυγαν τὸν θάνατο, ἀλλὰ τὸν πρόσκαιρο θάνατο· ἐδῶ (στοὺς χρόνους τῆς Καινῆς Διαθήκης) ὅσοι πιστεύουν στὸν Ἐσταυρωμένο διαφεύγουν τὸν αἰώνιο θάνατο. Ἐκεῖ ὁ ὄφις ποὺ ὑψώθη ἐθεράπευε δαγκώματα φιδιῶν· ἐδῶ ὁ σταυρωθεῖς Ἰησοῦς ἐθεράπευσε τὶς πληγὲς τοῦ νοητοῦ δράκοντος, τοῦ Διαβόλου. Ἐκεῖ ἐθεραπεύετο ἐκεῖνος ποὺ προσέβλεπε πρὸς τὸ φίδι μὲ τὰ αἰσθητὰ μάτια· ἐδῶ ἀπαλλάσσεται ἀπὸ ὅλα τὰ ἁμαρτήματά του ἐκεῖνος ποὺ προσβλέπει μὲ τὰ πνευματικὰ μάτια στὸν ἐσταυρωμένο Κύριο. Ἐκεῖ ἐκεῖνος ποὺ ὑψώθη ἦταν χαλκός, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ σχῆμα φιδιοῦ· ἐδῶ ὑψώνεται σῶμα Δεσποτικόν, «ὑπὸ Πνεύματος κατασκευασθέν». Ἐκεῖ φίδι ἐδάγκωσε καὶ φίδι ἐθεράπευε· ἔτσι καὶ ἐδῶ, «θάνατος ἀπώλεσε, καὶ θάνατος ἔσωσεν». Ἀλλὰ τὸ μὲν ἕνα φίδι, αὐτὸ ποὺ ἐθανάτωνε, εἶχε δηλητήριο· ἐνῶ τὸ ἄλλο, αὐτὸ ποὺ ἔσωζε, ἦταν ἀπαλλαγμένο καὶ καθαρὸ ἀπὸ δηλητήριο. Καὶ ἐδῶ τὸ ἴδιο πάλι συνέβαινε. Διότι ὁ μὲν ἕνας θάνατος, αὐτὸς ποὺ ἔφερε τὴν καταστροφή, εἶχε ἁμαρτία, ὅπως ἀκριβῶς τὸ φίδι εἶχε δηλητήριο· ἐνῶ ὁ ἄλλος, ὁ θάνατος τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ἦταν ἀπαλλαγμένος ἀπὸ κάθε ἁμαρτία, ὅπως ἀκριβῶς ἦταν ἀπαλλαγμένο ἀπὸ δηλητήριο τὸ χάλκινο φίδι1.
.             Χαρακτηριστικὴ προτύπωσι εἶναι καὶ ἡ προφητεία τοῦ Ἡσαΐου περὶ αὐξήσεως τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐξαγγέλλεται μὲ τὴν ὡραία εἰκόνα τῆς στείρας γυναίκας, ἡ ὁποία δὲ ἐδοκίμασε τοὺς πόνους καὶ τὴ χαρὰ τοῦ τοκετοῦ καὶ τῆς μητρότητος, τὴν ὁποία ὅμως ὁ Προφήτης καλεῖ νὰ εὐφρανθῆ καὶ νὰ ἀφήση κραυγὴ καὶ φωνὴ εὐφρόσυνη γιὰ τὴν ἀνέλπιστη πολυπαιδία (Ἡσ. νδ΄ [54] 1). Ἡ εἰκόνα ἀφορᾶ τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρὶν ἀπὸ τὴν «ἔνσαρκον ἐπιδημίαν» τοῦ Σωτῆρος ἦταν χήρα, ἀφοῦ δὲν εἶχε ἄνδρα· ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν Ἰουδαϊκὴ Συναγωγή, ἡ ὁποία εἶχε πνευματικὸν Νυμφίον τὸν Θεόν. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἡ ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία ἦταν χήρα, ἦταν ἄγονη, δὲν ἐτεκνοποιοῦσε. Ὅταν ὅμως ἐπίστευσε καὶ ἐδέχθη ὡς πνευματικὸν Νυμφίον τὸν Χριστόν, ἀπέκτησε πολλὰ τέκνα· πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὴν Συναγωγὴ τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ εἶχε «τὸν άνδρα», καὶ ἡ ὁποία «ἠτεκνώθη» πλέον, διότι ἀρνήθηκε καὶ ἐσταύρωσε τὸν Χριστόν, τὸν οὐράνιον Νυμφίον της.
.          3. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐξ ἄλλου ἐπικαλεῖται συχνὰ αὐτούσια χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στὰ ὁποῖα παραπέμπει· ἢ προφητεῖες, ἄμεσες ἢ ἔμμεσες, ἢ πρόσωπα, ἢ γεγονότα, ἢ «τύπους» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (βλ. Ματθ. κϛ´ [26] 54, Μάρκ. ιδ´ [14] 49, Ματθ. ιβ´ [12] 39, κδ´ [24] 38). Τοῦτο εἶναι χαρακτηριστικὸ στὴ ζωντανὴ ἀφήγησι περὶ τῶν πειρασμῶν τοῦ Κυρίου, ὅπως μᾶς τὴν ἱστοροῦν οἱ τρεῖς συνοπτικοὶ εὐαγγελισταί, Ματθαῖος, Μᾶρκος καὶ Λουκᾶς (βλ. Ματθ. δ´ 1-11, Μάρκ. α´ 12, Λουκ. δ´ 1-13). Ὁ Κύριος μετὰ τὸ βάπτισμά του στὸν Ἰορδάνη ἀπεσύρθη στὴν ἔρημο καί, ἀφοῦ ἐνήστευσε ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, ἐδέχθη τὴν ἐπίθεσι καὶ τὸν τριπλὸ πειρασμὸ τοῦ διαβόλου. Ὁ μισόθεος καὶ πάγκακος διάβολος, προκειμένου νὰ παραπείση τὸν Κύριο, ἐχρησιμοποίησε σκοπίμως, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ κολοβωμένο χωρίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (Ψαλ. ϟ΄ [90] 11). Ἀλλ’ ὁ Κύριος τὸν ἀπέκρουσε διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τοῦ ἀντέταξε καὶ στὶς τρεῖς φορὲς χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: στὴν πρώτη τὸ Δευτ. η´ 3· στὴ δεύτερη τὸ Δευτ. ϛ´ 13· καὶ στὴν τρίτη τὸ Δευτ. ς´ 16.
.             Χαρακτηριστικὰ τῆς σημασίας ποὺ ἀπέδιδε ὁ Κύριος στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι καὶ τὰ λόγια τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ἔθεσε στὴν ὡραιότατη παραβολὴ «τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου» στὰ χείλη τοῦ Ἀβραάμ. Ὁ πατριάρχης Ἀβραάμ, ἀντὶ νὰ πέμψη τὸν Λάζαρο πίσω στὴ γῆ, στοὺς ἀδελφούς τοῦ πλουσίου, γιὰ νὰ τοὺς διδάξη καταλλήλως ὥστε νὰ ἀποφύγουν τὰ δεινὰ τῶν ἀσεβῶν στὴ μέλλουσα ζωή, ἀπαντᾶ στὸν πλούσιο: Δὲν εἶναι ἀπαραίτητο· διότι «ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας» (δηλαδὴ τὸν Μωσαϊκὸ νόμο καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Προφητῶν), οἱ ὁποῖοι τοὺς βεβαιώνουν γι’ αὐτά· «ἀκουσάτωσαν αὐτῶν»· ἂς ἀκούσουν λοιπὸν ἐκείνους (Λουκ. ιϛ´ [16] 29).
.            4.     Ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὴν ὀνομάζει «γραφὴν» («γραφάς»). Δηλαδὴ τὴν θεωρεῖ ὡς τὸ βιβλίο στὸ ὁποῖο ἔχει καταγραφῆ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ πάνσοφο σχέδιό του γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου. Ὅταν δὲ ἐπικαλῆται χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, συνήθως συνοδεύει τὴν ἐπίκλησι μὲ τὸ ρῆμα «πληρῶ» (= ἐκπληρῶ, ἐπαληθεύω) (βλ. Ματθ. κϛ´ [26] 54, Μάρκ. ιδ´ [14] 49).
.             Ἀναφέραμε ἤδη σὲ προηγούμενο κεφάλαιο τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ἐρευνᾶτε τὰς γραφὰς (…) ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ» (Ἰω. ε´ 39). Βεβαίως ἡ παραπομπὴ εἰς «τὰς γραφὰς» ὑπονοεῖ σαφῶς τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Στὴν συνέχεια τῆς ἀνωτέρω βαρυσημάντου προτροπῆς του «καθορίζει καὶ περαιτέρω τὴν χριστολογικὴν κατανόησιν τῆς Παλαιᾶς Γραφῆς, ἀλλὰ καὶ τὸν ρόλον της καὶ μάλιστα καὶ τὴν στενήν, εἰς ἀδιάσπαστον ἑνότητα, σχέσιν της πρὸς τὴν Καινὴν Διαθήκην, διακηρύσσων»2 πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἀπιστοῦσαν στὸ κήρυγμά του τὰ ἑξῆς: Μὴ φαντάζεσθε ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω στὸν Πατέρα. Ὑπάρχει ἄλλος ποὺ σᾶς κατηγορεῖ, ὁ Μωϋσῆς, στὸν ὁποῖον σεῖς ἔχετε στηρίξει τὶς ἐλπίδες σας. Ὁ Μωυσῆς εἶναι κατήγορός σας, διότι οὔτε στοὺς λόγους ἐκείνου πιστεύετε. Διότι ἂν ἐπιστεύατε στὸν Μωϋσῆ, θὰ ἐπιστεύατε καὶ εἰς ἐμέ· ἐπειδὴ περὶ ἐμοῦ ἔγραψε ἐκεῖνος προφητικῶς, καὶ σὲ πολλὰ μέρη τῶν συγγραμμάτων του (Γένεσις, Ἔξοδος, Λευϊτικόν, Ἀριθμοί, Δευτερονόμιον), εἴτε μὲ τύπους καὶ εἰκόνες εἴτε μὲ σαφεῖς προρρήσεις, προλέγεται ἡ ἔλευσί μου στὸν κόσμο. Ἐὰν δὲ δὲν πιστεύετε σὲ ὅσα ἔγραψε ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον τόσο πολὺ ἐκτιμᾶτε καὶ σέβεσθε, πῶς θὰ πιστεύσετε εἰς ἐμὲ καὶ τὰ ἰδικά μου λόγια, τὸν ὁποῖον γιὰ πρώτη φορὰ βλέπετε καὶ ἀκούετε; (Ἰω. ε´ 45-47).
.             Ὁ Κύριος δηλαδὴ ἔλεγε στοὺς Ἰουδαίους: Καυχᾶσθε γιὰ τὸν Μωϋσῆ· στηρίζεσθε μὲ πεποίθησι στὸ ὄνομά του. Δὲν ἀποδέχεσθε ὅμως τὴν διδασκαλία του! Δὲν κατανοεῖτε ὀρθῶς ὅσα ἔχει γράψει περὶ ἐμοῦ τοῦ Μεσσίου στὰ συγγράμματά του, ὅπου δὲν ὑπάρχει μέρος στὸ ὁποῖον νὰ μὴ σκιαγραφοῦμαι: «Ἐγὼ ἐν τοῖς ἐκείνου σκιαγραφοῦμαι βιβλίοις», ἑρμηνεύει ὁ θεῖος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας. Ὁ Μωϋσῆς λοιπὸν θὰ σᾶς κατηγορήση στὸν Πατέρα, διότι «πρὸ ἐμοῦ ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ὑβρισμένος ἐν τοῖς εἰς ἐμέ. Μωϋσεῖ γὰρ μᾶλλον ἠπιστήσατε ἢ ἐμοί»3· πρὶν ἀπὸ ἐμὲ ἐκεῖνος εἶναι ποὺ ἔχει ὑποστῆ τὴν προσβολὴ καὶ τὴν περιφρόνησι μὲ ὅσα λέγετε καὶ πράττετε εἰς βάρος μου· διότι στὸν Μωϋσῆ μᾶλλον ἐδείξατε ἀπιστία παρὰ εἰς ἐμέ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , ,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ
π. Μιχαὴλ Σπ. Καρδαμάκη (+)
[Γ´]

«Ἀεὶ μένει μυστήριον»

σελ. 100 κ. ἑξ.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´: 

ΠΟΣΟ ΕΡΗΜΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΞΟΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ»

Β´: «ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ»

.         Οἱ Χριστιανοὶ λοιπὸν εἶναι Προφῆτες. Ἀλλὰ τὸ νὰ προφητεύουμε δὲν σημαίνει νὰ μιλοῦμε ἁπλῶς γιὰ κάποια μελλοντικὰ συμβάντα, ἀλλὰ νὰ φανερώσουμε τὰ κατὰ Χριστὸν νοήματα τῶν πραγμάτων. Τὸ νὰ προφητεύουμε δὲν σημαίνει νὰ ἀπειλοῦμε τοὺς ἀνθρώπους μὲ τοὺς τρομεροὺς λόγους μας στὸ ὄνομα ἑνὸς τρομεροῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή μας, στὸ ὄνομα τοῦ ἀπείρου ἐλέους Του, ποὺ κατακλύζει τὸν καιρὸ ἀνάμεσα στὴν πρώτη καὶ τὴν δεύτερη παρουσία τοῦ Χριστοῦ Του:

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΕΙΛΗ, ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΡΙΖΙΚΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

νάσταση λλάζει ριζικ τὴν ζωή μας

 Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Νικολάου Π. Βασιλειάδη
 «Στὶς γιορτὲς τῆς Ὀρθοδοξίας: στοχασμοὶ καὶ ἀνατάσεις»
ἐκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ.            Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση δὲν εἴχαμε πέσει ἁπλῶς σὲ ἔσχατη πτώχευση, οὔτε ζούσαμε ἁπλῶς μὲ ἀναμονὴ καὶ ἀγωνία. Βρισκόμασταν καὶ μόνοι, ἐγκαταλελειμμένοι μέσα στὴν παγερὴ ἐρημιά. Ξένοι ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν πλάστη μας, καὶ τοὺς ἀγγέλους του. Σέρναμε τὰ βήματά μας στὸν κόσμο τῆς φθορᾶς μόνοι, μὲ μόνο σύντροφο τὴν ὕλη, μόνιμο συνοδοιπόρο τὸ ἄγχος στὴ σκέψη τοῦ θανάτου καὶ μοναδικὸ κτῆμα τὴν ἀσφυξία, ποὺ νιώθαμε καθὼς βλέπαμε ὅτι ἡ ζωὴ μᾶς τελειώνει σὲ σύντομο χρόνο. Γευόμασταν τὸ πικρὸ καὶ ἁλμυρὸ νερὸ τῆς ἁμαρτίας, ποὺ μεγάλωνε τὴ δίψα μας. Ἢ πίναμε ἀπὸ βαλτονέρια, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δηλητηριάζεται ὅλη ἡ ὕπαρξή μας καὶ νὰ σέρνεται στὴ μιζέρια καὶ τὴν καταφρόνια.
.            Μὲ τὴν Ἀνάσταση ὅλα τοῦτα τελείωσαν. Ἡ ζωή μας ἄλλαξε ριζικά. Πῆρε καινούργια μορφή. Ἀπέκτησε νέα διάσταση. Χάρη στὴν τριήμερη Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας οἱ ἀγωνίες ἔσβησαν, ἡ ἀναμονὴ τελείωσε, ἡ ζωή μας πλούτισε ἀφάνταστα. Εὐθὺς μετὰ τὴν Ἀνάσταση οἱ ἄγγελοι μᾶς περίμεναν στὸν κενὸ τάφο, γιὰ νὰ μᾶς ρωτήσουν καὶ νὰ μᾶς βεβαιώσουν: “Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὔκ ἐστιν ὧδε, ἀλλ᾽  ἠγέρθη” (Λουκ. κδ´ 5-6): Γιατί ζητᾶτε μεταξὺ τῶν νεκρῶν αὐτόν, ποὺ τώρα εἶναι πιὰ ζωντανός; Δὲν βρίσκεται ἐδῶ στὸν τάφο· ἔχει ἀναστηθεῖ. Ἄγγελοι μᾶς βεβαίωναν κατὰ τὴν θεία Ἀνάληψή του πὼς θὰ τὸν ξαναδοῦμε πάλι νὰ ἔρχεται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θριαμβευτὴς στὴν γῆ. Οἱ ἄγγελοι, φίλοι μας πιά, σταμάτησαν νὰ φρουροῦν τὴν πύλη τοῦ Παραδείσου. Τώρα φρουροῦν ἐμᾶς τοὺς ἴδιους ἐδῶ στὴν γῆ, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν, ὅταν θά ’ρθει ἡ ὥρα, οἱ ἴδιοι στὸν πάμφωτο καὶ παμπόθητο Παράδεισο, ποὺ ἄνοιξε γιὰ μᾶς ὁ “πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν” Κύριός μας.
.            Χάρη στὴν λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος, ἐθνικοὶ καὶ Ἰουδαῖοι γίναμε ἕνας λαός, ἑνωθήκαμε σ’ ἕνα σῶμα. Ὁ Ἀναστημένος Κύριος ἑνώνοντάς μας μὲ τὸν ἑαυτό του, ἔκανε ἕνα νέο ἄνθρωπο. Καὶ τὸ σπουδαιότερο εἶναι πὼς ἐθνικοὺς καὶ Ἰουδαίους, ἑνωμένους σ’ ἕνα σῶμα, μᾶς ἔκανε πάλι φίλους μὲ τὸν Θεό, ἀφοῦ μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή του θανάτωσε ὁριστικὰ τὴν ἔχθρα, ποὺ ὑπῆρχε. Ὅλοι συμφιλιωμένοι, ἀνανεωμένοι, σφριγηλοί, γεμάτοι νέα ζωή, δὲν γλυτώσαμε ἁπλῶς ἀπὸ τὸ ἄγχος στὴν σκέψη τοῦ θανάτου· γίναμε ἢ καλύτερα εἴμαστε πιά, συμπολίτες τῶν ἁγίων καὶ οἰκιακοὶ τοῦ Θεοῦ (Ἐφεσ. β´ 15-20).
.            Χάρη στὴν λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, μποροῦμε νὰ ψάλλουμε χαρμόσυνα: “Γένος ἀνθρώπων ἀφθαρσίαν ἐνδέδυται”· “ἀφθαρσίαν καὶ ζωὴν πάντες ἐλάβομεν”: Δηλαδὴ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ποὺ ζοῦσε μέσα στὰ ὅρια τοῦ χρόνου, τὰ ξεπέρασε· τώρα βαδίζει πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Ὅλοι κληρονομήσαμε ἀφθαρσία καὶ αἰώνια ζωή.
.            Αὐτὴ ἡ πραγματικότητα, τὴν ὁποίαν προγευόμαστε ἐν μέρει κάθε φορὰ ποὺ προσευχόμαστε, ποὺ λατρεύουμε τὸν Θεό, ποὺ συμμετέχουμε στὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι κάτι ποὺ ἄλλαξε ριζικὰ τὴν ζωή μας· τὸν ὅλο μας προσανατολισμό. Δὲν εἶναι καθόλου μικρὸ νὰ ξυπνᾶς ἀπὸ τὸν ὕπνο, ν’ ἀνοίγεις τὸ πρωὶ τὰ μάτια σου, ν’ ἀτενίζεις τὸ φῶς τοῦ ἥλιου καὶ νὰ σκέφτεσαι πώς, ὅταν τελειώσει τούτη ἡ ἐναλλαγὴ ἡμέρας καὶ νύκτας, θὰ ξυπνήσεις γιὰ ν’ ἀτενίσεις τὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης. Σὲ διαπερνᾶ ἕνα νέο ρεῦμα ζωογόνο, ὅταν στοχάζεσαι πὼς μόνος νεκρὸς εἶναι τώρα ὁ θάνατος· πὼς τὸ τέλος σου δὲν εἶναι μηδέν, νιρβάνα, ἀπώλεια.
.            Χάρη στὴν Ἀνάσταση σοῦ ἔχει δωρηθεῖ ἡ ἐλεύθερη εἴσοδος κι ἡ εὐφρόσυνη ἀναπνοὴ σ’ ἕνα χῶρο ὁλωσδιόλου διαφορετικὸ ἀπ’ αὐτὸν τῆς γῆς· στὸν χῶρο τοῦ ἀπείρου Θεοῦ, “ἔνθα ἡ πυρίπνους τοῦ Πνεύματος δρόσος”· ἐκεῖ ὅπου πνέει ἁπαλὰ ἡ δροσιστικὴ αὔρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ γεμάτη μυστικὰ μύρα, Αὐτὴ ποὺ ἐνῶ ἀποπνέει ἄυλη φωτιά, ταυτόχρονα δροσίζει! Ἐκεῖ θὰ πίνουμε τὸ ζωντανὸ νερό, ποὺ ἀναπηδᾶ ὁλόδροσο ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς αἰώνιας ζωῆς.
.            Καὶ μόνο ποὺ γράφω τοῦτες τὶς γραμμὲς μέσα στὸν ἀσύδοτο χορὸ τῶν πειρασμῶν τοῦ κόσμου, καὶ μέσα στὴν ἀποθέωση τῆς ὕλης, νιώθω μία ἀγαλλίαση, ποὺ ὑπερβαίνει ὅλες τὶς χαρές. Συγκλονίζομαι ἀπὸ θεῖο ρίγος. Γεμίζω μὲ μυστικὴ ἀνέκφραστη ἐλπίδα ποὺ ξεπερνᾶ ὅλες τὶς ἐλπίδες.
.            Λυποῦμαι εἰλικρινὰ ὅσους δὲν γεύτηκαν ἀκόμα τοῦτα τὰ πανευφρόσυνα σκιρτήματα. Ὅσους δὲν λούστηκαν ἀκόμα μέσα στὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλὰ ἀσφυκτιοῦν στὸ πηκτὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Ὅσους πορεύονται τὸν ἀνηφορικό τους δρόμο στὴν σκιὰ καὶ στὴν φθορά, προσκυνώντας εἴδωλα. Ὅσους ζοῦν μία ζωὴ ἄχρωμη κι ἐπίπεδη. Ἀλήθεια· γιατί τόσοι ἀδελφοί μας χάνονται στὴν ἁμαρτία; Κρατώντας τὴν ἀναμμένη ἀναστάσιμη λαμπάδα μου θά ᾽θελα νὰ τοὺς ἐξηγήσω ὅλα ὅσα νιώθω· μὰ δὲν μπορῶ. Γι’ αὐτὸ τοὺς προτείνω τὸ ἀναστάσιμο φῶς καὶ τοὺς λέω μ’ ὅλη τὴ θέρμη τῆς ψυχῆς μου:
–Ἀδέλφια, θέλετε νὰ λυτρωθεῖτε ἀπὸ τὴν ἀβεβαιότητα καὶ τὴν μοναξιά σας; “Χριστός Ἀνέστη!”. Θέλετε νὰ πλουτίσετε καὶ νὰ ζεστάνετε τὴν ζωή σας; “Χριστός Ἀνέστη!”. Θέλετε νά ᾽χετε στενὴ φιλία μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀγγέλους; “Χριστός Ἀνέστη!”. Ζητᾶτε φῶς; “Χριστός Ἀνέστη!”.
.            Ὅσοι ἀποδέχονται τὸν λόγο μου ἀνάβουν τὴν δική τους λαμπάδα καὶ μοῦ ἀπαντοῦν: “Ἀληθῶς Ἀνέστη!”. Ἔτσι ἔχουμε ὅλοι -κι αὐτοὶ κι ἐγὼ- πάντα Πάσχα!

 ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: xfd.gr

,

Σχολιάστε

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ-5 («Ὅταν ἡ ὑπομονὴ τοῦ Θεοῦ ξεπεράσει κάθε ὅριο ἀνοχῆς, τότε Ἐκεῖνος μεταχειρίζεται φωτιά, ὄχι δροσιά»)

Νικόλαος Βασιλειάδης
Θεολόγος-συγγραφέας

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

[Ε´]

ἀπὸ τὸν Τόμο : «Πρακτικὰ β´ Ἡμερίδος
“ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ ψεύδη”
(Κυριακὴ 12 Φεβρουαρίου 2012)»
,

ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/11/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-1/

Μέρος Β´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/12/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-2/

Μέρος Γ´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/13/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-3/

Μέρος Δ´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/15/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-4/

9. Τὸ θαῦμα τοῦ ἑνιαίου Παλαιᾶς καὶ Κ. Διαθήκης

ΠΡΑΚΤ. Π. ΔΙΑΘ.

.           Τονίζω καὶ πάλι ὅτι ὁ Θεὸς τῆς Π.Δ. εἶναι ὁ ἴδιος μὲ τὸν Θεὸ τῆς Κ.Δ. Καὶ εἶναι μεγάλο θαῦμα τὸ ὅτι ἐνῶ ἡ Ἁγ. Γραφὴ ἀποτελεῖται ἀπὸ 76 βιβλία, τὰ ὁποῖα ἔχουν γραφεῖ σὲ διαφορετικοὺς τόπους καὶ σὲ διαφορετικὲς γλῶσσες σὲ μιὰ χρονικὴ περίοδο περίπου 1.400 ἐτῶν καὶ ἀπὸ περισσότερους ἀπὸ 37 συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι κατάγονταν ἀπὸ διάφορα κοινωνικὰ περιβάλλοντα, ὡστόσο παραμένει βιβλίο ἑνιαῖο, χωρὶς ἀντιθέσεις καὶ ἀντιπαραθέσεις!
.           Ἡ Π.Δ. δὲν εἶναι ἱστορία τῶν Ἑβραίων. Εἶναι προϊστορία τοῦ Κ.Η.Ι. Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰώνας» (Ἑβρ. ιγ´ 8). Οἱ Χριστιανοὶ εἴμαστε ὁ κατὰ πνεῦμα Ἰσραήλ. Οἱ δίκαιοι τῆς Π.Δ. εἶναι κατὰ πνεῦμα δικοί μας πρόγονοι. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐδίδασκε στὸν λαό, ἀντλώντας ἢ παραπέμποντας στὴν Π.Δ. (Λουκ. δ´ 15-21· κδ΄ 25-29). Μᾶς βεβαίωσε ὅτι ἦλθε νὰ συμπληρώσει καὶ ὄχι νὰ καταργήσει τὸ νόμο ἢ τοὺς προφῆτες τῆς Π.Δ. (Ματθ. ε´ 17). Ὁ Χριστὸς δὲν ἀρνήθηκε τὴν Π.Δ. Ἡ Ἁγ. Γραφὴ εἶναι στὸ σύνολό της προοδευτικὴ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη εἶναι κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, «δύο παιδίσκαι καὶ δύο ἀδελφαὶ» ποὺ ἀκολουθοῦν ὡς δορυφόροι «τὸν ἕνα δεσπότην»[14].
.           Ἡ σταθερὴ θέση τῆς Π.Δ., ποὺ ἐκφράζεται, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, μὲ τὴν καταπληκτικὴ φράση τοῦ Ψαλμωδοῦ Δαβὶδ στὸν θαυμαστὸ Προοιμιακὸ Ψαλμὸ «ἐκλείποιεν ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἄνομοι, ὥστε μὴ ὑπάρχειν αὐτοὺς» (Ψαλμ. ργ´ 35) καὶ ἔτσι οἱ πάντες νὰ ὑποταχθοῦν στὸν Θεὸν καὶ μὲ ὅλη τὴν φύση νὰ ἀναπέμπουν σύμφωνον αἶνον σ’ Αὐτόν, εἶναι ὁ πόθος ὅλων τῶν δικαίων, τῶν ὁσίων καὶ τῶν ἁγίων, ὅλης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Διότι ἡ ὕπαρξη τῶν ἀμετανοήτων ἁμαρτωλῶν καὶ ἀνόμων ἀσχημίζει τὴν ὡραία δημιουργία τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης[15].

 10. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὁ Θεὸς ἀγαπάει τὸν ἄνθρωπο

.           Τελειώνοντας ὑπενθυμίζω ὅτι ὁ πρωτομάρτυς Στέφανος ὀνόμασε τοὺς Ἰουδαίους λαὸ «σκληροτράχηλον καὶ ἀπερίτμητον τῇ καρδίᾳ» (Πράξ. ζ´ 51), δηλ. λαὸν ἀνυπότακτο, σκληρό, ἀπειθή, γογγυστή, φονευτὴ τῶν προφητῶν (βλ. Πράξ. ζ´ 52), λαὸ ποὺ ἦταν ἐκ φύσεως ἄξιος τῆς θείας ὀργῆς, κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο (βλ. Ἐφ. β´ 3). Ὅμως «ὁ πλούσιος ἐν ἐλέει Θεός, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ» μὲ τὴν ὁποία τοὺς ἀγάπησε καὶ ὅταν ἀκόμη ἦταν ἠθικῶς νεκροί, τοὺς ἔσωσε διὰ τῆς χάριτός του, ὅπως καὶ ὅλους ὅσοι ἤμασταν εἰδωλολάτρες καὶ μᾶς ἀνέστησε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μᾶς ἔβαλε νὰ καθήσουμε μαζί του στὰ ἐπουράνια (Ἐφ. 6´ 4-6). Ἡ ἔλευση τοῦ Κ.Η.Ι. Χριστοῦ στὴν γῆ μας, ποὺ θὰ παραμείνει αἰσθητὴ μέχρι τὰ τέλη τοῦ παρόντος αἰῶνος, σημαίνει γιὰ μᾶς ζωὴ στὴ θέση τοῦ θανάτου· δόξα στὴν θέση τῆς αἰσχύνης· εὐλογία ἀντὶ γιὰ κατάρα.
.           Ἐμεῖς ὅμως ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς ἀξίωσε νὰ ζοῦμε στὴν περίοδο τῆς χάριτος ἂς προσέξουμε αὐτὸ ποὺ γράφει ἕνας ἅγιος τῆς Κ. Διαθήκης, σύγχρονός μας, ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Ὅσα δῶρα ἀναμένουν τοὺς πιστούς, τόσες πολλὲς πληγὲς ὑφαίνονται γιὰ τοὺς πονηρούς. Τὰ λιβάδια τοῦ Ἀδὰμ ποτίζονται μὲ ἁπαλὲς δροσοσταλίδες, ἀλλὰ τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα τὰ θέρισε μιὰ πύρινη ρομφαία. Πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ πλάσματά Του ὁ Θεὸς ἀγαπάει τὸν ἄνθρωπο– γι’αὐτὸ τὸν περιμένει πολύ! Ὅταν ὅμως ἡ ὑπομονὴ τοῦ Θεοῦ ξεπεράσει κάθε ὅριο ἀνοχῆς, τότε Ἐκεῖνος μεταχειρίζεται φωτιά, ὄχι δροσιά»[16]!

1. Βλ. περισσότερα γιὰ τὴν μετάφραση αὐτὴ εἰς Νικ. Π. Βασιλειάδη, Ἀρχαιολογία καὶ Ἁγία Γραφή, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 19993, σσ. 278-280.

 2. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ματθ., Ὁμ. 17, 5 καὶ 6, PG 57, 261- 262.

 3. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Γένεσιν Ὁμ. 44, 4-5 PG 54, 411-413.

 4. Θεοδωρήτου Κύρου, Εἰς τὰ ἄπορα τῆς θείας Γραφῆς κατ’ ἐκλογὴν εἰς ἐρωτήσεις καὶ ἀποκρίσεις, Εἰς τοὺς Κριτάς, Ἐρώτ. Z´, PG 80, 489C.

 5. M. Ἀθανασίου, Λόγ. κατὰ Ἑλλήνων, 7 PG 25, 16A.

6. Μ. Βασιλείου, Εἰς τὴν Ἑξαήμερον Ὁμ. 2, ἔκδ. «Ὠφελίμου Βιβλίου», Ἀθῆναι 1980 (ἔκδ. Ἰω. Διώτη), Μ.Βασιλείου Ἅπαντα, Τόμ. 13, σελ. 46.

7. Ἰω. Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Βιβλ. Β´, κεφ. Λ´ (ΜΔ´), Περὶ προγνώσεως PG 94, 972-973).

8. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Γεν. Ὁμ. 44 PG 54, 408.

9. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ρωμ. Ὁμ. 5, 2, PG 60,424.

10. Π.Ν.Τρεμπέλα, Δογματικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Τόμ. Α´ ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», σελ. 221.

11. Μ.Βασιλείου, Εἰς Ψαλμ. λζ´ 1 PG 30, 85Α. Περισσότερα περὶ ὀργῆς καὶ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ πῶς αὐτὰ συμβιβάζονται πρὸς τὴν ἀγαθότητα, πραότητα καὶ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ βλ. Νικ. Π. Βασιλειάδη, Ἡ Π.Διαθήκη στὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20032, σελ. 101-106, 112, 116, κ.α. Ἐπίσης τοῦ Ἰδίου, Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20112, σελ. 499-500.

12. Πρβλ. Γρ. Νύσσης, Εἰς τὴν ἐπιγραφὴν τῶν Ψαλμ. PG 44, 557D.

13. Περισσότερα καὶ τὶς σχετικὲς Πατερικὲς παραπομπὲς βλ. εἰς Νικ. Π.Βασιλειάδη, ἡ Π.Διαθήκη στὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, σελ. 57-64.

14. Ἰω. Χρυσοστόμου, Ὁμ. εἰς τὸ «Ἐξῆλθε δόγμα παρὰ Καίσαρος Αὐγούστου» – καὶ εἰς τὴν ἀπογραφὴν τῆς Θεοτόκου, 1 PG, 50, 796.

15. Γρ. Νύσσης, Λόγος εἰς τὴν Προσευχήν, PG 44, 1132ΑΒ.

 16. Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος, Νοέμβριος, ἔκδ. «Ἄθως», σελ. 54-55.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ-4 (Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη ἑνιαία ἐπιστολὴ ἀγάπης τοῦ Θεοῦ)

Νικόλαος Βασιλειάδης
Θεολόγος-συγγραφέας

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

[Δ´]

ἀπὸ τὸν Τόμο : «Πρακτικὰ β´ Ἡμερίδος
“ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ ψεύδη”
(Κυριακὴ 12 Φεβρουαρίου 2012)»
,

ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/11/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-1/

Μέρος Β´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/12/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-2/

Μέρος Γ´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/13/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-3/

7. Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη ἑνιαία ἐπιστολὴ ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

.           Ἄλλωστε ὁ Θεός, ποὺ εἶναι, ὅπως ἀναφέραμε, Θεὸς ἀγάπης, ἐξεδήλωσε τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας. Τοὺς πρωτοπλάστους τοὺς τιμωρεῖ μὲν γιὰ τὸ βαρύτατο ἁμάρτημά τους,

ΠΡΑΚΤ. Π. ΔΙΑΘ.

τοὺς δίνει ὅμως ἐλπίδες μὲ ὅσα εἶπε στὸν πειραστὴ γιὰ τὴν ἥττα του ἀπὸ τὸ σπέρμα τῆς γυναικός, δηλ. τὸν Χριστό. Αὐτὸ ἦταν τὸ λεγόμενο πρωτευαγγέλιο (Γέν. γ΄ 15). Ὅλες δὲ οἱ προτυπώσεις καὶ προφητεῖες τῆς Π.Δ. ἀφοροῦσαν, ὡς γνωστόν, τὸ πρόσωπο τοῦ Μεσσία, τοῦ λυτρωτοῦ Κ.Η.Ι. Χριστοῦ, τοῦ πληρώματος τῆς ἄπειρης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Στὴν Π.Δ. ὁ Θεὸς παρουσιάζεται ἐλεήμων, ὑπομονετικός, ἕτοιμος νὰ συγχωρήσει (Ἐξ. λδ΄ 6· Ἀρ. ιδ΄ 18· Δευτ. δ΄ 21· Ψαλμ. 86, 5 καὶ 15· 108, 4· 145, 8· Ἰωὴλ β΄ 13). Ἀντιμετωπίζει τοὺς ἁμαρτωλοὺς σ’ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς καταστάσεις. Ἐνδιαφέρεται γιὰ τοὺς ξένους (Δευτ. ι΄ 10-19· ιδ΄ 29· Λευϊτ. ιθ΄ 33-34), ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν μετάνοια τῶν ἐθνικῶν Νινευϊτῶν. Ὅπως ἐπίσης καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἐχθροὺς (Παροιμ. κε΄ 21-22) καὶ πρὸς αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἄλογα ζῶα (Δευτ. κε΄ 4). Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὄχι μόνο ἡ Καινή, ἀλλὰ καὶ ἡ Π. Διαθήκη εἶναι μιὰ ἐπιστολὴ ἀγάπης γραμμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Καλεῖ τὰ λογικὰ δημιουργήματά του σὲ μιὰ προσωπική, ἀγαπητικὴ σχέση, ὄχι διότι τὸ ἀξίζουν, ἀλλὰ διότι ὁ ἴδιος εἶναι ἐλεήμων, γεμάτος χάρη, ὑπομονή, ἄπειρη καλωσύνη καὶ ἀλήθεια. Στὴν Π. Διαθήκη ἀνεχόταν τὶς θυσίες γιὰ ἐξιλέωση. Στὴν Κ. Διαθήκη προσφέρει ὁ ἴδιος θυσία τὸν Υἱὸ του τὸν ἀγαπητὸ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου. Καὶ ὅλα αὐτὰ πρὸς τὰ δημιουργήματά του ποὺ τὸν ἀρνοῦνται καὶ λατρεύουν εἴδωλα, δηλ. τὸν διάβολο.

.           Ὅταν μελετοῦμε τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη μὲ πνεῦμα μαθητείας καὶ εὐλαβείας διαπιστώνουμε ὅτι ὁ ἴδιος Θεὸς τῆς ἀγάπης ἐνεργεῖ καὶ στὶς δύο. Ἄλλωστε ὑπάρχουν στὴν Κ.Δ. 224 ἄμεσες ἀναφορὲς τῆς Π.Δ. Ἡ δὲ Κ.Δ. εἶναι οἰκοδομημένη στὴν Π.Δ.

 8. Αὐστηρὸς ὁ Θεὸς καὶ στὴν Κ. Διαθήκη

.           Ἂς μὴν φανεῖ ὅμως παράξενο τὸ ὅτι ὁ Θεὸς παρουσιάζεται αὐστηρὸς καὶ στὴν Κ.Δ. Στὴν παραβολὴ τῶν 10 μνῶν ὁ Θεὸς λέγει: Τοὺς ἐχθρούς μου ποὺ δὲν θέλησαν νὰ γίνω βασιλιὰς τους φέρτε τους ἐδῶ καὶ κατασφάξτε τους μπροστά μου (Λουκ. ιθ΄ 21). Ἄλλοτε λέγει πρὸς τοὺς ἐργάτες τῆς ἀνομίας: «Ἀποχωρεῖτε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν» (Ματθ. ζ΄ 23). Ἄλλοτε ἐκδιώκει μὲ αὐστηρότητα τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸ ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων (Ματθ. κα΄ 12-13). Στὴν Π.Δ. ἡ ἐντολὴ ὅριζε «οὐ μοιχεύσεις»· στὴν Κ.Δ. ὅμως ὁ Κύριος ὅρισε πολὺ αὐστηρότερο νόμο. Εἶπε: «Ἐγὼ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναίκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν (ἔχοντας πονηρὴ ἐπιθυμία νὰ ἁμαρτήσει μαζί της) ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ», ἤδη μὲ τὴν ἐμπαθῆ αὐτὴ ματιά του τὴν ἐμοίχευσε μέσα στὴν καρδιά του καὶ ἁμάρτησε μὲ τὴν πρόθεση καὶ τὴ διάθεσή του (Ματθ. ε΄ 28). Ἐπίσης ὁ ἀπ. Παῦλος μᾶς βεβαιώνει ὅτι «ἀποκαλύπτεται ὀργὴ Θεοῦ ἀπ’ οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων», ποὺ καταπατοῦν καὶ ἀδικοῦν τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν εἰδωλολατρία καὶ τὴν αἰσχρὴ ζωή τους (Ρωμ. α΄ 18). Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπ. Πέτρος τιμώρησε μὲ ἀκαριαῖο θάνατο τόσο τὸν Ἀνανία, ὅσο καὶ τὴ σύζυγό του Σαπφείραν ἐπειδὴ εἶπαν ψέματα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον εἶναι Θεὸς (Πράξ. ε΄ 1-11).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/16/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-5/

, ,

Σχολιάστε

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ-3 (Τί σημαίνουν «θυμὸς καὶ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ»)

Νικόλαος Βασιλειάδης
Θεολόγος-συγγραφέας

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

[Γ´]

ἀπὸ τὸν Τόμο : «Πρακτικὰ β´ Ἡμερίδος
“ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ ψεύδη”
(Κυριακὴ 12 Φεβρουαρίου 2012)»
,

ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/11/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-1/

Μέρος Β´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/12/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-2/

5. Τί σημαίνουν «θυμὸς καὶ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ»

ΠΡΑΚΤ. Π. ΔΙΑΘ.

.           Ὅταν ἀκοῦμε στὴν Παλαιά, ἀλλὰ καὶ στὴν Κ. Διαθήκη, περὶ θυμοῦ καὶ ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι αὐτὲς εἶναι φράσεις καθαρὰ ἀνθρωποπαθεῖς. Οἱ φράσεις αὐτὲς ἀποκλείουν κάθε πάθος καὶ ταραχὴ ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἀπαθής. Ὁ Θεὸς εἶναι μὲν ἀγάπη, ὅμως ἀγάπη ποὺ δὲν ἀγανακτεῖ ἐναντίον τοῦ κακοῦ, τὸ ὁποῖο ἀτιμάζει καὶ παραμορφώνει τὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο, ἀλλὰ μένει ἀδιάφορη ἀπέναντί του, δὲν εἶναι ἀγάπη.
.           Ἑπομένως ὅσοι ἐπιμένουν ὅτι ὁ Θεὸς ἐμφανίζεται ὡς Θεὸς δικαιοσύνης καὶ αὐστηρὸς ἐκδικητὴς στὴν Π.Δ., ἐνῶ στὴν Κ.Δ. ἐμφανίζεται ὡς Πατέρας στοργικός, ἂς γνωρίζουν ὅτι αὐτὸ «εἶναι ἂν μή τι ἄλλο τουλάχιστον μονομερές. Τοῦτο μόνο εἶναι ἐν προκειμένῳ ἀληθές», ὅτι εἰς μὲν τὴν Π.Δ. οἱ κατὰ τῶν ἀσεβῶν θεῖες ἐκδηλώσεις «ἐλάμβανον χώραν περισσότερον ἐν τῷ παρόντι βίῳ, ἐνῶ ἐν τῇ Κ.Δ. ἐπιφυλάσσονται περισσότερον ἐν τῇ πέραν τοῦ τάφου ζωῇ»[10].
.           Κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο, ὅταν ἀναφέρονται στὴν ἁγ. Γραφὴ οἱ λέξεις «ὀργὴ καὶ θυμὸς» τοῦ Θεοῦ, δὲν πρέπει νὰ ἐννοοῦνται ὡς ἀνθρώπινα πάθη, διότι τὸ θεῖον εἶναι ἀπαθές. Τὸν θυμὸ καὶ τὴν ὀργὴ ἡ ἁγία Γραφὴ τὰ ὀνομάζει ἔτσι μεταφορικῶς, ὅπως ὅταν λέγει «ὀφθαλμὸς Θεοῦ, καὶ ὦτα, καὶ χεῖρας, καὶ δακτύλους, καὶ πόδας καὶ τὰ λοιπὰ μέλη». Συγκαταβαίνει δηλ. ἡ Ἁγία Γραφὴ πρὸς τὴν ἀντιληπτικὴ ἑνότητα τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ θείου λόγου[11].
.           Ἄλλωστε ἐφ᾽ ὅσον, ὅπως εἴπαμε, τὸ κακὸ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό, ὅσοι ἐπιμένουν αὐθαίρετα σὲ ἑρμηνεῖες ἔξω ἀπὸ τὴν ἑρμηνευτικὴ γραμμὴ τῆς Ἐκκλησίας, στιγματίζονται ἀπὸ τοὺς Πατέρες. Οἱ ἐκφράσεις καὶ οἱ εἰκόνες τῆς Ἁγ. Γραφῆς περὶ Θεοῦ φοβεροῦ καὶ τιμωροῦ εἶναι σωστές, ὄχι ἐπειδὴ ὁ Θεὸς πράγματι ὀργίζεται, ἀλλὰ διότι ὁ ἔνοχος καὶ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος βλέπει τὸν Θεὸν ὡς τιμωρό[12].

6. Τὸ «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ…» νόμος φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ

 .           Προσθέτω καὶ τοῦτο. Ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν τὸν πολιτισμὸ τῶν χρόνων τῆς Π.Δ. καὶ συγκρίνοντας τὸ νόμο της πρὸς τοὺς τότε ἰσχύοντας νόμους, διαπιστώνουμε ὅτι αὐτὸ τὸ «ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος» (Ἐξ. κ΄, 24· Λευϊτ. κδ΄ 20) ἦταν νόμος φιλάνθρωπος. Διότι περιόριζε τὴν ἀχαλίνωτη ἀντεκδίκηση καὶ ὅριζε ὅτι ἡ ἐκδίκηση δὲν ἐπαφίεται στὶς διαθέσεις ἐκείνου ποὺ ἔχει ἀδικηθεῖ. Οὐσιαστικὰ δὲ ἡ ἀνταπόδοση ἐπιφυλασσόταν στὸν δικαιοκρίτη Θεὸ (Δευτ. λβ΄ 35· Ψαλμ. 93, 1). Ἔχουμε ὅμως καὶ ἄλλα χωρία τῆς Π.Δ. τὰ ὁποῖα μᾶς πληροφοροῦν ὅτι τὸ πνεῦμα τῆς ἐκδικήσεως ἀπαγορευόταν ἐντελῶς (Λευϊτ. ιθ΄ 18). Κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο ὁ νόμος αὐτός, ὁ νόμος τῆς ταυτοπαθείας, εἶχε δοθεῖ στὸν Ἰσραήλ, ὅταν ἦταν ἀκόμη νήπιος πνευματικά. Καὶ ὁ νόμος αὐτὸς τοὺς δόθηκε ὄχι γιὰ νὰ βγάζουν ὁ ἕνας τὰ μάτια τοῦ ἄλλου, ἀλλὰ νὰ ἀναχαιτίζονται καὶ νὰ συγκρατοῦνται. Ἦταν δέ, ἐπιμένει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, οὐσιαστικὰ νόμος ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ, ποὺ νομοθετήθηκε γιὰ σκοποὺς καθαρὰ φιλανθρωπικούς[13].
.           Μὲ τὸν νόμο αὐτὸ ὁ Θεὸς καὶ μὲ ἄλλους παρομοίους παιδαγωγοῦσε καὶ προετοίμαζε προοδευτικὰ τὸν Ἰσραὴλ νὰ δεχθεῖ σταδιακὰ τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/15/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-4/

, , ,

Σχολιάστε

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ-2

Νικόλαος Βασιλειάδης
Θεολόγος-συγγραφέας

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ

[Β´]

ἀπὸ τὸν Τόμο : «Πρακτικὰ β´ Ἡμερίδος
“ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ ψεύδη”
(Κυριακὴ 12 Φεβρουαρίου 2012)»
,

ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

Μέρος α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/11/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-1/

3. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἐθνικὸς Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ

ΠΡΑΚΤ. Π. ΔΙΑΘ.

.           Ἐδῶ θά ᾽θελα νὰ τονίσω ὅτι ὁ Θεὸς οὔτε ἐθνικὸς Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι οὔτε βέβαια πολέμαρχος. Ὁ Μωυσῆς ἦταν ἐκεῖνος ποὺ ἀνακήρυξε τὸν Θεὸ ἐθνικὸ Θεὸ τοῦ Ἰσραὴλ γιὰ νὰ συνενώσει καὶ νὰ ἐμψυχώσει τοὺς Ἰσραηλίτες (Ἐξ. γ´ 6, 7· ι´ 4· κ´ 2 κ.λπ.). Ἡ πίστη ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι παρὼν ἀοράτως καὶ τοὺς βοηθεῖ κατὰ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ κατὰ τὴ διάβαση μέσα ἀπὸ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, συνετέλεσε ὥστε ὁ κατὰ τὸν Μωυσῆ «ἐθνικὸς» Θεός, ποὺ τὸν ἐξελάμβαναν ὡς ἀόρατο ἀρχηγό τους (Ἐξ. ιδ´ 14), νὰ προσλάβει καὶ πολεμικὸ χαρακτήρα, κάτι ποὺ δὲν εἶχε κατὰ τὴν περίοδο τῶν Πατριαρχῶν Ἀβραάμ, Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ. Ἔτσι οἱ πόλεμοι τοῦ Ἰσραὴλ χαρακτηρίζονται ὡς πόλεμοι τοῦ Θεοῦ (βλ. Ἀριθ. β´ καὶ Α´ Βασ. ιη´ 17) καὶ οἱ νίκες ἀποδίδονται στὸν Θεὸ (Κρ. ε´ 4). Oἱ δὲ ἐχθροὶ τοῦ Ἰσραὴλ χαρακτηρίζονται ὡς ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ (Α´ Βασ. λ´ 26). Καὶ ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἐθεωρεῖτο παρὼν στὸ στρατόπεδο ἀλλὰ καὶ στὶς μάχες, ἔπρεπε τὸ στρατόπεδο νὰ εἶναι καθαρὸ ἀπὸ κάθε μολυσμὸ (βλ. Ἀρ. ε´ 1 ἑξ). Γι’ αὐτὸ οἱ πολεμιστὲς ἐξαγνίζονταν, τηροῦσαν νηστεία (Α´ Βασ. ιδ´ 24), καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ πολέμου ἀπέφευγαν κάθε τί ποὺ θὰ τοὺς ἐμόλυνε (Β´ Βασ. ια´ 10-11). Ὑπῆρχε μάλιστα καὶ βιβλίο, ποὺ ὅμως ἔχει ἀπωλεσθεῖ, μὲ τὸν τίτλο «Βιβλίο τῶν πολέμων τοῦ Γιαχβέ».
.           Ἀλλὰ μήπως καὶ μεῖς γιὰ τοὺς ἐθνικούς μας ἀγῶνες δὲν ὀνομάσαμε τὴν Παναγία «Ὑπέρμαχο στρατηγό»; Ὡστόσο οὔτε ὁ Θεὸς οὔτε ἡ Παναγία κάνουν πολέμους, οὔτε ἐχθρεύονται τοὺς ἀνθρώπους. Εἶναι ἀνεξάντλητοι ὠκεανοὶ ἀγάπης. Θέλουν μόνο τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὅταν κρίνουν, ἐπεμβαίνουν, γιὰ νὰ μὴ ἐπικρατήσει τὸ ἄδικο. Τὰ περὶ Θεοῦ πολεμιστοῦ λοιπὸν λέγονται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Ἰσραὴλ γιὰ λόγους ἐθνικοῦ γοήτρου.
.           Ἄλλωστε «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶν» (Α´ Ἰω. δ´ 8). «Τὸ κακὸν οὐ παρὰ Θεοῦ οὐδὲ ἐν Θεῷ οὔτε ἐξ ἀρχῆς γέγονεν, οὔτε οὐσία ἐστὶν αὐτοῦ» κατὰ τὸν Μ. Ἀθανάσιο[5]. Ὁ δὲ Μ. Βασίλειος παρατηρεῖ: «Δὲν εἶναι εὐσεβὲς νὰ λέγουν ὅτι τὸ κακὸ ἔγινε ἀπὸ τὸν Θεό, ἐπειδὴ κανένα ἐναντίον δὲν γίνεται ἀπὸ ἐναντίον, δηλ. οὔτε ἡ ζωὴ ποτὲ γεννᾶ θάνατον, οὔτε τὸ σκοτάδι γίνεται ἀρχὴ τοῦ φωτὸς οὔτε ἡ ἀσθένεια κάνει τὴν ὑγεία». Καὶ προσθέτει: «Ἂν τὸ κακὸν δὲν εἶναι ἀγέννητον, οὔτε ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔγινε, πόθεν ἔχει τὴν φύσιν; Ἐπειδή, ὅτι ὑπάρχουν κακὰ στὸν κόσμο, κανένας δὲν ἀντιλέγει. Τί εἶναι λοιπὸν τὸ κακόν; ἐμεῖς λέμε», ἀπαντᾶ, «ὅτι τὸ κακὸν δὲν εἶναι φύση ζῶσα καὶ ἔμψυχος, ἀλλὰ διάθεση τῆς ψυχῆς ποὺ ἐναντιώνεται στὴν ἀρετή, ἡ δὲ διάθεση αὐτὴ προξενεῖται ἀπὸ τοὺς ἀμελεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν ἀμέλειά τους στερήθηκαν τὸ ἀγαθὸν καὶ τὴν ἀρετήν[6]. Ὁ δὲ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς βεβαιώνει: «Ἡ μὲν ἀρετὴ δόθηκε στὴ φύση μας ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ αὐτὸς εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ αἰτία κάθε ἀγαθοῦ καὶ εἶναι ἀδύνατο ἔξω ἀπὸ τὴ συνεργία καὶ τὴ βοήθειά του νὰ θελήσουμε ἢ νὰ πράξουμε κάποιο ἀγαθὸ (…). Ἡ κακία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀναχώρηση ἀπὸ τὸ ἀγαθὸ»[7].

 4. Oἱ πόλεμοι καὶ τὰ δεινὰ παιδαγωγικὲς ράβδοι τοῦ Θεοῦ

 .           Ἔχοντας λοιπὸν ὑπ᾽ ὄψιν ὅσα ἀναφέραμε ὣς τώρα, ὅπως ἐπίσης τὸν ὅλο πολιτισμὸ τῶν Χαναναίων καὶ γενικὰ τῶν τότε εἰδωλολατρικῶν λαῶν, πρέπει νὰ δοῦμε καὶ τοὺς ὁλοκληρωτικοὺς πολέμους τοῦ Ἰσραὴλ ἐναντίον τους κάτω ἀπὸ ἄλλη σκοπιά. Oἱ λαοὶ ἐκεῖνοι εἶχαν θεοποιήσει τὴν ἀκολασία. Oἱ θυσίες παιδιῶν ἦταν καθημερινὴ πρακτική. Ἐπιπλέον οἱ Χαναναῖοι εἶχαν ἀπορρίψει τὶς εὐκαιρίες γιὰ ἔλεος, ποὺ τοὺς προσφέρθηκαν. Ἄλλωστε ὁ Θεὸς δὲν διέταξε ἐξ ἀρχῆς τὴν ἐξολόθρευσή τους (βλ. Ἐξ. κγ´ 27-30). Διότι ὡς Θεὸς τῆς ἀνεξιχνίαστης ἀγάπης καὶ δικαιοσύνης ἔχει βεβαιώσει: Δὲν θέλω νὰ ἀποθάνει ὁ ἀσεβὴς μὲ τὴν ἀσέβειά του, ἀλλὰ ποθῶ νὰ μετανοήσει, νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ δρόμο ποὺ ἀκολουθεῖ καὶ νὰ ζεῖ εὐτυχὴς μὲ τὸν νόμο μου (Ἰεζ. λγ´ 11). Ὁ Θεὸς δὲν ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ τὸν καταστρέψει[8].
.           Ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε τὴν ἐξολόθρευση τῶν ἐθνικῶν τῆς γῆς Χαναὰν κατὰ λόγο δικαιοσύνης. Διότι οἱ λαοὶ ἐκεῖνοι εἶχαν διαφθαρεῖ τελείως καὶ τώρα ἐτιμωροῦντο δίκαια ἀπὸ τὸν Κύριο, τὸν ρυθμιστὴ τῆς Ἱστορίας, γιὰ τὶς παρανομίες τους, ὅπως συνέβη καὶ μὲ τοὺς πρὶν ἀπὸ τὸν κατακλυσμὸ (πρβλ. Γέν. ιη´-ιθ´). Κατ’ ἄλλους ἐτιμωροῦντο καὶ διότι οἱ λαοὶ ἐκεῖνοι εἶχαν καταρασθεῖ τὴ γῆ, ποὺ ἐγκατέλειψε προσωρινὰ ὁ Ἰακώβ, ὅταν κατέφυγε λόγῳ τῆς πείνας στὴν Αἴγυπτο. Ἐξ ἄλλου οἱ Ἰσραηλίτες ἔπρεπε νὰ ἀποφύγουν τοὺς μικτοὺς γάμους μὲ τοὺς λαοὺς αὐτούς, διότι οἱ ἀπόγονοί τους θὰ ἀπομακρύνονταν ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ (Δευτ. ζ´ 2-4). Ἀλλὰ καὶ διότι οἱ λαοὶ αὐτοὶ κατὰ τὴ λατρεία τους ἔκαναν πράγματα βδελυκτὰ στὸν ἅγιο Θεό, ἀφοῦ θυσίαζαν στοὺς θεοὺς τους τοὺς υἱοὺς καὶ τὶς θυγατέρες τους (Δευτ. ιβ´ 30-31). Μὴ λησμονοῦμε ὅτι ὁ ἅγιος Θεὸς τιμωρεῖ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀσέβεια ὄχι μόνο τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ Ἰσραήλ. Στοὺς στίχ. 1-14 τοῦ 7ου κεφ. τοῦ Ἰεζεκιὴλ ἀναφέρεται σχετικὰ μὲ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Βαβυλωνίους τὸ 598 π.Χ. 5 φορὲς ἡ φράση «πέρας ἥκει», 2 φορὲς «ἥκει ὁ καιρὸς» καὶ 3 φορὲς «ἤγγικεν ἡ ἡμέρα» καὶ «ἰδοὺ ἡ ἡμέρα». Στὸ στίχο 6 τοῦ ἴδιου κεφαλαίου, ὁ Θεὸς λέγει πρὸς τὸν Ἰσραὴλ – δὲν θὰ σὲ λυπηθεῖ τὸ μάτι μου οὔτε θὰ σὲ εὐσπλαχνισθεῖ. Θὰ σὲ κρίνω μὲ δικαιοσύνη, ὅπως σοῦ ἀξίζει. Καὶ σχολιάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: Ὁ Θεὸς δείχνει τὴν ἀγαθότητα καὶ εὐσπλαχνία του, γιὰ νὰ ἁπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας, ὄχι γιὰ νὰ προσθέσουμε ἁμαρτίες. Ἂν λοιπὸν δὲν κάνεις αὐτό, ἡ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ τιμωρία θὰ εἶναι φοβερότερη. Διότι εἶναι μακρόθυμος, ἀλλὰ καὶ τιμωρός[9].
.           Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἀπὸ πλευρᾶς θεολογικῆς οἱ τιμωρίες θεωροῦνται ὡς παιδαγωγικὴ ράβδος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ του (Ἀμ. ε´ 4, 14-15). Εἶναι τὰ ἀγκάθια μὲ τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης φράσσει τὸ δρόμο τοῦ λαοῦ του, γιὰ νὰ τὸν ἀποτρέψει ἀπὸ χειρότερη πτώση. Ὁ Ὠσηὲ θεωροῦσε τὴν εἰδωλολατρία ὡς πορνεία, διότι τὴ σχέση τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἔβλεπε τόσο στενή, ὅσο στενὴ εἶναι ἡ σχέση τοῦ ἄνδρα καὶ τῆς γυναίκας στὸ γάμο (βλ. Ὠσ. θ´ 4-5 καὶ 8-9). Ἑπομένως ὁ σκοπὸς τῶν τιμωριῶν εἶναι παιδαγωγικός. Τὸ βόρειο βασίλειο τοῦ Ἰσραὴλ καταστράφηκε ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους λόγῳ τῆς ἀποστασίας του ἀπὸ τὸν Θεὸ (722 π.Χ.). Ἀλλὰ καὶ τὸ νότιο βασίλειο τοῦ Ἰούδα γι’ αὐτὸ ὁδηγήθηκε στὴ Βαβυλώνιο αἰχμαλωσία (6ος αἰ. π.Χ.).
.           Κατὰ τὴν Π.Δ., ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη τὴν ἁγία Γραφή, ἡ Ἱστορία δὲν εἶναι τυχαία πλοκὴ ἀνεξέλεγκτων γεγονότων. Εἶναι σταδιακὴ ἀποκάλυψη τῆς παιδαγωγικῆς ἀγάπης καὶ τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος παιδαγωγεῖ καὶ διὰ τῶν λυπηρῶν, πολέμων, ἀναστατώσεων, βιαίων φυσικῶν φαινομένων κ.λπ. μὲ σταθερὸ σκοπὸ τὴ σωτηρία ἑνὸς λαοῦ ἢ καὶ ὁλόκληρου τοῦ κόσμου, διὰ τοῦ σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ πόλεμοι, οἱ ἀνασταστώσεις καὶ τὰ δεινὰ εἶναι παραχωρήσεις καὶ κρίσεις τοῦ Θεοῦ, εἶναι προσωρινὴ ἄρση τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ συνέλθει ὁ ἀποστάτης ἄνθρωπος.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/13/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-3/


βλ. σχετ.:
 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/10/παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψεύδη/

, , ,

Σχολιάστε

Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ-1

Νικόλαος Βασιλειάδης
Θεολόγος-συγγραφέας

ΠΡΑΚΤ. Π. ΔΙΑΘ.Η ΔΗΘΕΝ “ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ” ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ
[Α]

ἀπὸ τὸν Τόμο : «Πρακτικὰ β´ Ἡμερίδος
“ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ ψεύδη”
(Κυριακὴ 12 Φεβρουαρίου 2012)»,

ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς, 2012

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/26/ἡμερὶς-παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψ/

καὶ https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/10/παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψεύδη/

ΕΠΙΣΗΣ:

 ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμίου)
https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/11/ἀπαντήσεις-στὶς-κατηγορίες-ἐναντιο/

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ  (Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη):
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/03/ἰουδαϊσμός-ἑλληνισμός-καὶ-ὀρθοδοξ4/

ΠΑΛΑΙΟΔΙΑΘΗΚΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΛΑΤΡΕΙΑΣ (Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Φωτοπούλου):
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/06/παλαιοδιαθηκικά-στοιχεῖα-τῆς-ὀρθοδ-4/

1. Κατήγοροι καὶ κατηγορίες

 .           Τὸν τελευταῖο καιρὸ στὸν πόλεμο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ χρησιμοποιεῖται ὡς ὅπλο καὶ ἡ… Π. Διαθήκη. Τὴν κατηγοροῦν ὡς Ἰουδαϊκὴ βίβλο, μὲ περιεχόμενο ποὺ δὲν οἰκοδομεῖ καὶ ὅτι προβάλλει ἕνα Θεὸ σκληρό, ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν Θεὸ τῆς Κ. Διαθήκης, ὁ ὁποῖος εἶναι Θεὸς ἀγάπης καὶ ἐλέους. Καὶ γιὰ μὲν τὴν πρώτη κατηγορία, ποὺ σήμερα προέρχεται κυρίως ἀπὸ τοὺς αὐτοαποκαλουμένους «ἐθνικοὺς Ἕλληνες» ἢ Ὀλυμπιστὲς ἢ νεοειδωλολάτρες –αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ ὀνομασία ἡ ὁποία τοὺς ἁρμόζει–, ἀπαντοῦμε ἐπιγραμματικὰ τοῦτο: Ἡ Π.Διαθήκη δὲν εἶναι βίβλος Ἰουδαϊκή, ἀλλὰ Οἰκουμενική. Ἰδιαίτερα ἀπὸ τότε ποὺ μεταφράσθηκε στὴν τότε οἰκουμενικὴ γλώσσα, τὴν ἑλληνική, ἐπὶ Πτολεμαίου τοῦ Φιλαδέλφου (285-246 π.Χ.) ἀπὸ τοὺς 72 ἑλληνιστὲς Ἰουδαίους καὶ ἱκανότατους γλωσσολόγους1. Oἱ δὲ Ἑβραῖοι πολὺ πλανῶνται θεωρώντας ὅτι εἶναι ἀποκλειστικὰ δική τους. Διότι εἶναι πασιφανὲς ὅτι ὁ Θεὸς στὶς σελίδες τῆς Π. Διαθήκης ἐμφανίζεται νὰ μὴ ἔχει προτιμήσεις ἢ προσωποληψίες. Ὁ Θεὸς φανερώνεται σ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀνεξαρτήτως φυλῆς καὶ ἐθνικότητος, σ’ ὅποιον τοῦ τὸ ζητήσει μὲ πόθο καὶ καθαρὴ καρδιὰ (Πράξ. β´ 9-21). Τὸν Ἀβραὰμ τὸν ἀγάπησε καὶ τὸν ξεχώρισε, διότι ἦταν ὁ μόνος δίκαιος στὴν ἐποχή του. Τὸν προφήτη Ἰωνὰ τὸν ἔστειλε νὰ κηρύξει μετάνοια στοὺς ἐθνικοὺς Νινευίτες. Ἐνῶ οἱ προφῆτες δὲν διστάζουν νὰ στραφοῦν μὲ βιαιότητα κατὰ τῶν ἀποστατῶν.
.           Ὁ Ἰσραὴλ ἦταν ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς ὄχι γιὰ τὴν ἀξία ἢ τὴν δύναμή του. Αἰτία τῆς ἐκλογῆς τοῦ Ἰσραὴλ ὡς περιουσίου λαοῦ εἶναι ἡ ἐλεύθερη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἀξιοπιστία του. Ἄλλωστε ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοὶ λάτρευαν τὰ εἴδωλα. Ἦταν ὁ ἐκλεκτὸς λαός, ἀλλ’ ἡ ἀποστολή του ἦταν ἱεραποστολική. Μετὰ τὴν σταύρωση ὅμως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἔπαυσε νὰ εἶναι ὁ ἐκλεκτὸς λαός.
.           Ἐξ ἄλλου ἡ Π. Διαθήκη εἶναι γεμάτη προτυπώσεις γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ (Γέν. γ´ 15). Ὁ Ἰσαάκ, ὁ Μελχισεδέκ, ὁ Ἰωσὴφ εἶναι προτυπώσεις τοῦ Κυρίου (Γέν. κβ´· ιδ´ 17-24· λζ´ ἑξ.). Ἐπίσης ἡ φλεγομένη καὶ μὴ κατακαιομένη βάτος (Ἐξ. γ´ 16), ἡ κιβωτὸς τῆς διαθήκης (Ἐξ. κε´ 10-22), ὁ πόκος τοῦ Γεδεὼν (Κρ. ϛ´ 37-40) εἶναι προτυπώσεις τοῦ προσώπου τῆς Θεοτόκου. Ὁ «λίθος ὁ ἀχειρότμητος» στὸ βιβλίο τοῦ Δανιὴλ (Δαν. ε´) προτυπώνει τὴν γέννηση τοῦ Κυρίου. Ὁ Ἰωνᾶς στὴν κοιλία τοῦ κήτους προτυπώνει τὴν τριήμερη ἀνάσταση τοῦ Κυρίου (Ἰωνὰς β´ 1-11), ὁ χάλκινος ὄφις (Ἀρ. κα´ 4-29) τὴν διὰ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Κυρίου λύτρωσή μας, τὰ νεκρὰ ὀστᾶ στὸν Ἰεζεκιὴλ (Ἰεζ. λζ´) τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν σωμάτων κ.λπ. Ἡ Π.Δ. μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς ἔρχεται, ἡ δὲ Κ.Δ. ὅτι ὁ Χριστὸς ἦλθε.

 2. Πῶς ἑρμηνεύεται καὶ κατανοεῖται ἡ Π.Δ.

.           Ὅσοι κάνουν λόγο γιὰ «κακὸ» καὶ «σκληρὸ» Θεὸ τῆς Π. Διαθήκης θὰ πρέπει νὰ ξέρουν τοῦτο: Τὴν Π. Διαθήκη δὲν πρέπει νὰ τὴν ἑρμηνεύουμε καὶ νὰ τὴν κατανοοῦμε νομικίστικα καὶ ἠθικά. Ἀλλὰ πρέπει νὰ βλέπουμε τὸ βαθύτερο θεολογικὸ καὶ σωτηριολογικό της περιεχόμενο, διότι τὰ κείμενα τῆς Π.Δ. δὲν εἶναι ἱστορικοφιλολογικά, ἀλλὰ θεόπνευστα, θεολογικά. Oἱ συγγραφεῖς τῆς Π.Δ. μᾶς μεταφέρουν πὼς ὅ,τι ἀκριβῶς θέλει νὰ διδάξει ὁ Θεὸς στὴν ἀνθρωπότητα τὴ συγκεκριμένη ἱστορικὴ στιγμή, ἀλλὰ διαχρονικά, μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ἑπομένως τὴν Π.Δ. πρέπει νὰ τὴν ἑρμηνεύουμε θεολογικὰ καὶ μάλιστα Χριστολογικά. Τὸ πρόβλημα λοιπὸν δὲν βρίσκεται στὴν Π.Δ., ἀλλὰ στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο τὴν προσεγγίζουμε.
.           Ἐπίσης γιὰ τὴν κατανόηση καὶ τὴν ὀρθὴ ἑρμηνεία της πρέπει νὰ λάβουμε ὑπ᾽ ὄψιν τὸν διαφορετικὸ πολιτισμὸ τῶν χρόνων ἐκείνων, τὰ διαφορετικὰ ἤθη καὶ ἀξίες. Καὶ ἀκόμη ὅτι οἱ συγγραφεῖς τῆς Π.Δ. δὲν ἐνδιαφέρονται νὰ κάνουν ἱστορία ἢ ἐπιστήμη μὲ τὴ σημερινὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, ἄλλα νὰ μεταδώσουν στὸν ἀναγνώστη τὶς αἰώνιες ἀλήθειες. Ἡ ἁγία Γραφὴ εἶναι θεολογικὸ βιβλίο καὶ διαπραγματεύεται τὸ πῶς ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο, πῶς ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε καὶ πῶς ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐνηνθρώπησε, δίδαξε καὶ σταυρώθηκε γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
.           Ἐπὶ πλέον ὅταν μελετοῦμε τὴν Π.Δ., πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ᾽ ὄψιν τὸ δίκαιο τῶν χρόνων ἐκείνων καὶ τὴν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα στὴν ὁποία ζοῦσε τότε ὁ Ἰσραήλ. Ἀναφέρω στὴ συνέχεια κάποια παραδείγματα, γιὰ νὰ γίνουν κατανοητὰ τὰ ὅσα εἶπα. Γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται στὴν Π.Δ. καὶ τὸ περιεχόμενό τους δὲν εἶναι καθόλου ἀποδεκτὸ μέσα στὰ πλαίσια τοῦ δικοῦ μας πολιτισμοῦ, εἶναι τὰ ἀκόλουθα: Ὁ Ἀβραὰμ τεκνοποιεῖ μὲ τὴν δούλη του Ἀγὰρ καθ’ ὑπόδειξη τῆς συζύγου του Σάρρας. Ὁ Λὼτ τεκνοποιεῖ μὲ τὶς δύο θυγατέρες του. Ὁ Ἰούδας τεκνοποιεῖ μὲ τὴ νύμφη του Θάμαρ. Παρουσιάζεται ὁ Θεὸς νὰ δέχεται τὴν κνίσσα τῶν θυσιῶν. Ὁ Φινεὲς διαπράττει φόνο καὶ ὅμως τιμᾶται μὲ ἱερωσύνη κ.λπ.
.           Σ’ ὅλα αὐτὰ ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Ἡ Π.Δ. μιλάει στὴν γλῶσσα τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Ἤ, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσοστομος, οἱ ἐντολὲς τοῦ καιροῦ ἐκείνου ἀνταποκρίνονταν στὴν ἀδυναμία ἐκείνων ποὺ δέχονταν τοὺς νόμους. Ἂν ἡ Π.Δ., λέγει ἡ χρυσὴ γλώσσα, ἦταν ἀπὸ τὸν διάβολο, δὲν θὰ μᾶς ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία, ἀντίθετα θὰ μᾶς ὁδηγοῦσε καὶ θὰ μᾶς ἔριχνε σ’ αὐτήν, πράγμα ποὺ πολὺ τὸ ἤθελε ὁ διάβολος. Καὶ σχολιάζοντας τὸ ὅτι ὁ νόμος τῆς Π.Δ. ὑπῆρξε «παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν», παρατηρεῖ: Δὲν ἐπέτυχε μικρὰ πράγματα ὁ μωσαϊκὸς νόμος, ἀλλὰ πολὺ μεγάλα. Τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔφθασαν στὴ στερεὰ τροφὴ εἶναι ἔργο τῆς φροντίδος τοῦ νόμου[2].
.           Τὴν αἱμομιξία τοῦ Λὼτ μὲ τὶς δύο θυγατέρες του ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν κρίνει ὡς ἑξῆς: Ἡ ἁγία Γραφὴ διηγουμένη μας τὰ πάντα μὲ σαφήνεια θέλει νὰ μᾶς πεῖ τοῦτο: Κανένας ἂς μὴ κατηγορεῖ τὸν δίκαιο Λὼτ καὶ τὶς θυγατέρες του. Ἐκεῖνες θεωροῦσαν τὴν οἰκογένεια ὡς ὕψιστο σκοπὸ τῆς γυναίκας. Γι’ αὐτὸ μέθυσαν τὸν πατέρα τους, γιὰ νὰ μὴ στερηθοῦν τὴν εὐτυχία καὶ τὴν εὐλογία τῆς τεκνοποιίας, ἀλλὰ καὶ τῆς διαδοχῆς τοῦ γένους. Ἄλλωστε ὁ Λὼτ δὲν ἀντιλήφθηκε λόγῳ τῆς μέθης καὶ τὶς δύο φορὲς τὶ ἔκανε – καὶ αὐτὸ ὀφειλόταν στὴν «ἄνωθεν οἰκονομίαν». Διότι τὰ ἁμαρτήματα ποὺ μᾶς κατακρίνουν καὶ μᾶς καταδικάζουν εἶναι ὅσα γίνονται ἐν γνώσει μας καὶ μὲ τὴ θέλησή μας. Ἐπὶ πλέον ὁ Λὼτ δὲν μέθυσε ἀπὸ ἀκράτεια, ἀλλὰ ἀπὸ λύπη καὶ στενοχωρία[3].
.           Ἐπίσης ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει τὴν πολυγαμία στὴν Π.Δ., συγκαταβαίνοντας στὴν τότε ἀντίληψη, ἐπειδὴ τότε ἴσχυε τὸ πολυγαμικὸ σύστημα. Ἐξ ἄλλου οἱ πολλοὶ νόμοι, ποὺ συναντοῦμε στὴν Π.Δ., ἰδιαίτερα στὸ Δευτερονόμιο, ἀποσκοποῦσαν στὸ νὰ βοηθήσουν τὸν πρὶν ἀπὸ τὴν σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου ἄνθρωπο νὰ συνειδητοποιήσει ὅτι ἦταν κατ᾽ ἐξοχὴν ἁμαρτωλὸς καὶ νὰ ἀναζητήσει τὴ σωτηρία του ἀπὸ τὸν μεσίτη καὶ λυτρωτὴ Μεσσία, γιὰ τὸν ὁποῖο προφήτευε ἡ Π.Δ. Ἐπίσης ὅταν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ἔδινε διαταγή, κατ’ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ νὰ καταστραφεῖ μιὰ πόλη ἐκ θεμελίων καὶ νὰ φονευθοῦν ὅλοι οἱ κάτοικοί της (βλ. Δευτ. κ´ [20] 10-20- Ἰησ. Ν. θ´ 3-33- Κρ. α´), ἐφάρμοζε τὴν τακτικὴ πολέμου, ποὺ ἀκολουθεῖτο τότε στὸ χῶρο τῆς ἀρχαίας ἀνατολῆς. Ὅπως ἔλεγαν, ἡ πόλη ποὺ ἐκυριεύετο, ἀφιερωνόταν ὁλόκληρη μαζὶ μὲ τοὺς κατοίκους της στοὺς θεούς. Διηγούμενοι οἱ συγγραφεῖς τῆς Π.Δ. τὴν καταστροφὴ τῆς πόλεως ἤθελαν νὰ διακηρύξουν τὴν αἰώνια ἀλήθεια ὅτι οἱ θεοὶ τῶν εἰδωλολατρῶν εἶναι ψευδεῖς καὶ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὸν μόνο ἀληθινὸ καὶ ζῶντα Θεὸ τοῦ Ἰσραήλ. Ὅτι ὁ Θεὸς προστατεύει τοὺς ἀληθινοὺς προσκυνητές του καὶ ὄχι τὰ ἀνύπαρκτα εἴδωλα. Τὸ κάθε περιστατικὸ λοιπὸν πρέπει νὰ τὸ ἐξετάζουμε μὲ πολλὴ προσοχή. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα: Ὅταν ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα νίκησε τοὺς Χαναναίους καὶ τοὺς Φερεζαίους καὶ κατέλαβε τὴν πόλη Βεζέκ, ὁ Ἀδωνιβεζέκ, ὁ κύριος καὶ δεσπότης τῆς πόλεως ἐκείνης, ἐτράπη εἰς φυγήν· ἀλλὰ συνελήφθη. Οἱ Ἰσραηλίτες τοῦ φέρθηκαν μὲ ἀσυνήθιστη σκληρότητα. Τοῦ ἔκοψαν σύρριζα τὰ δάχτυλα τῶν χεριῶν καὶ τῶν ποδιῶν του. Τοῦτο συνέβαινε συχνὰ στοὺς ἡττημένους τῶν πολέμων τῶν χρόνων ἐκείνων, διότι ἔτσι ὁ ἀντίπαλος ἀχρηστευόταν καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιπαραταχθεῖ πλέον σὲ πόλεμο. Ἡ συμπεριφορὰ αὐτὴ τῶν Ἰσραηλιτῶν θὰ ἦταν μεγάλο στίγμα, ἂν δὲν ἦταν, ὅπως ὁμολόγησε ὁ ἴδιος ὁ Ἀδωνιβεζέκ, κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν τύψεων τῆς συνειδήσεώς του, δίκαιη τιμωρία τοῦ Θεοῦ. Διότι, ὅπως εἶπε, ἔκαμε κι ἐκεῖνος τὸ ἴδιο προηγουμένως σὲ 70 βασιλεῖς καὶ δήλωσε: «Καθὼς οὖν ἐποίησα οὕτως ἀνταπέδωκέ μοι ὁ Θεός». Ὡστόσο ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη παράμετρος, ποὺ δὲν πρέπει νὰ παραθεωρηθεῖ. Ὁ Θεὸς παραχώρησε μὲν νὰ τιμωρηθεῖ δικαίως ὁ Ἀδωνιβεζέκ, τοῦ ἔδωσε ὅμως χρόνο νὰ μετανοήσει. Διότι τὸν ὁδήγησαν στὴν Ἱερουσαλὴμ ὅπου καὶ ἀπέθανε (Κρ. α´ 4-7).
.           Oἱ πόλεμοι τῶν Ἰσραηλιτῶν κατὰ τῶν ἐθνικῶν ἦσαν ὁλοκληρωτικοί, διότι οἱ Ἰσραηλίτες εἶχαν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἐξαλείψουν ἐντελῶς τὸ μίασμα τῆς εἰδωλολατρίας ἀπὸ τὴ γῆ Χαναάν, ὅπου τοὺς ὁδήγησε ὁ Θεὸς νὰ ἐγκατασταθοῦν. Ὅμως παρόλον ὅτι ἦσαν δυνατοί, ἀφοῦ εἶχαν μὲ τὸ μέρος τους τὸν παντοδύναμο Κύριο καὶ ἄρα μποροῦσαν νὰ πραγματοποιήσουν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, δὲν τὴν πραγματοποίησαν, ὅπως γράφει ὁ ἑρμηνευτὴς Θεοδώρητος Κύρου «πρῶτον διὰ νωθείαν (λόγῳ ψυχικῆς καὶ σωματικῆς νωθρότητος)· ἔπειτα καὶ διὰ πλεονεξίαν», διότι ἔκαμαν τοὺς Χαναναίους μόνο φόρου ὑποτελεῖς χωρὶς νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσουν τελείως (Ἰησ. Ν. α´ 28). Δηλ. παρέβησαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, διότι δὲν θέλησαν νὰ κοπιάσουν καὶ διότι τοὺς μαγνήτισαν τὰ χρήματα, ποὺ λάμβαναν ὡς φόρο. Ἔτσι ἀφῆκαν τὸ φίδι (τοὺς εἰδωλολάτρες), ποὺ ἦταν ἀκόμη ἀδύνατο καὶ ναρκωμένο, νὰ ζεσταίνεται στὸν κόλπο τους. Στὴ συνέχεια δὲ παρασύρθηκαν στὴν εἰδωλολατρία. Ἔτσι ἀφοῦ παρέβησαν τὸν θεῖο νόμο, στερήθηκαν τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ[4].

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/12/ἡ-δῆθεν-σκληρότητα-τοῦ-θεοῦ-2/

, , ,

Σχολιάστε

O ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΔΕΝ ΚΑΤΗΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ

O ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
ΔΕΝ ΚΑΤΗΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Νικ. Π. Βασιλειάδη:
«Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη στὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν»
– ἀπάντησι στοὺς κατηγόρους της

ἔκδ. Ἀδελφ. Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ»,
Ἀθῆναι  2002

(σελ. 178-184)

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.         ΑΣΦΑΛΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΗ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν προσαρμοσμένος στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἀντοχὴ τοῦ πρὸ Χριστοῦ ἀνθρώπου. Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ἀποκάλυψι καὶ φανέρωμα τῆς λυτρωτικῆς βουλῆς τοῦ ὑπεραγάθου Θεοῦ ἐπειδὴ ἦταν ἔκφρασι τοῦ ἁγίου καὶ σωτηρίου θελήματός του σὲ μία πρώτη φάσι τῆς θείας Ἀποκαλύψεως, ἔχει ἀκατάλυτο κῦρος καὶ ἰσχύ. Ἄλλωστε ὁ νόμος αὐτὸς ἔμελλε, συμπληρούμενος ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, νὰ ἐνσωματωθῆ στὴ νέα Οἰκονομία τῆς Χάριτος, στὸ πρόσωπο τοῦ σαρκωμένου Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
.         Αὐτὸς ἦταν καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶχε δοθῆ στὸν παλαιὸ Ἰσραὴλ μὲ πολλὴ ἐπισημότητα. Ὡς γνωστόν, εἶχε παραδοθῆ μὲ ἐξαιρετικὴ μεγαλοπρέπεια μέσα σὲ καπνοὺς καὶ διάτορες ἰαχὲς σαλπίγγων, μὲ ἀστραπές, βροντές, καὶ μέσα σὲ «γνόφο», δηλαδὴ σὲ σκοτεινὸ σύννεφο, τὸν τρίτο μῆνα ἀπὸ τὴν ἔξοδο τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ μετὰ τὴν πορεία τοῦ λαοῦ πρὸς τὴν γῆ τῶν πατέρων του (Ἐξ. ιθ´ [19] 1 ἑξ.). Αὐτὰ ἔγιναν γιὰ νὰ πτοηθῆ ὁ σαρκικὸς καὶ αἰσθησιακὸς ἐκεῖνος λαὸς ἀπὸ τὶς ἠχηρὲς καὶ συγκλονιστικὲς ἐκδηλώσεις τῆς θείας παρουσίας. Νὰ ἐντυπωσιασθῆ καὶ νὰ συναισθανθῆ κάπως τὴν σπουδαιότητα καὶ τὴν σημασία τῆς θείας φανερώσεως. Καὶ ἀκόμη γιὰ νὰ ἐννοήση τὴν μεγάλη τιμὴ ποὺ τοῦ ἐγίνετο, ὅτι δηλαδὴ μὲ τὴν τήρηση τῆς διαθήκης τοῦ Θεοῦ θὰ καθίστατο «λαὸς περιούσιος ἀπὸ πάντων τῶν ἐθνῶν» (Ἐξ. ιθ´ [19] 5)· λαὸς ἐκλεκτός, ἰδιαίτερα ἀγαπητὸς στὸν Θεὸν μεταξὺ ὅλων τῶν ἐθνῶν, ὡς περιουσία Του.
.        Ὅμως ἡ παράδοσι τοῦ Νόμου στὸ ὄρος Σινᾶ εἶχε καὶ βαθειά, συμβολικὴ σημασία. Τὸ ὄρος εἶναι τόπος ὑψηλός. Ἡ προσέγγισι τῆς κορυφῆς του ἀπαιτεῖ ἀνάβασι, προσπάθεια, κόπο. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει προκειμένου νὰ προσεγγίση κανεὶς τὴν Ἀλήθεια καὶ τὸν ἅγιο Νόμο τοῦ παντοκράτορα Θεοῦ. Πρέπει νὰ μοχθήση, νὰ ἀνεβῆ ὑψηλά, νὰ ἀφήση πίσω του τὰ ταπεινὰ καὶ γήϊνα· αὐτὰ ποὺ τὸν κρατοῦν προσηλωμένο καὶ καθηλωμένο στὴ γῆ νὰ ἀποκολληθῆ ἀπὸ κάθε κοσμικό, νὰ ἀποσπασθῆ ἀπὸ κάθε ὑλικό.
.         Ἐπὶ πλέον ὁ τόπος στὸν ὁποῖο κατέβη «ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ ὕψιστος», «ὁ ἔχων θρόνον οὐρανὸν καὶ ὑποπόδιον τὴν γῆν», ὁ τόπος στὸν ὁποῖο συγκατέβη γιὰ νὰ συνάψη διαθήκη μὲ τὰ δημιουργήματά του, ἦταν τόπος κατ’ ἐξοχὴν ἅγιος. Διὰ τοῦτο ἀπηγορεύθη ὄχι μόνον ἡ ἄνοδος (στὸ ὄρος), ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ προσέγγισί του ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸ λαό. Στὸ ὄρος τοῦ Θεοῦ, στὸ Σινᾶ, ἀνέβη μόνον ὁ ὑπηρέτης τοῦ Θεοῦ, ὁ Μωϋσῆς, μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του, τὸν Ἀαρὼν (Ἐξ. ιθ´ [19] 20). Ὁ δὲ λαός, ἂν καὶ παρέμεινε κάτω στοὺς πρόποδες τοῦ ὄρους, ἁγνίσθηκε ἀπὸ τὸν Μωϋσῆ μὲ νηστεία, ἐγκράτεια, ἐξωτερικοὺς καθαρμούς, ὡς ἕνα ἐλάχιστο δεῖγμα προετοιμασίας γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Ἁγίου τῶν ἁγίων1.
.              Ὅλα αὐτὰ ἐσήμαιναν ὅτι ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἔπρεπε στὸ ἑξῆς νὰ λησμονήση ἐντελῶς τὴν εἰδωλολατρικὴ Αἴγυπτο, τὴν χώρα τῆς δουλείας, καὶ νὰ ζήση μέσα σὲ ἀτμόσφαιρα ἐλευθερίας, μὲ καθαρότητα βίου καὶ ὁσιότητα. Νὰ ζήση βοηθούμενος καὶ παιδαγωγούμενος ἀπὸ τὸν Νόμο ποὺ τοῦ παρέδωκεν ὁ Θεός. Τοιουτοτρόπως, ὅταν θὰ ἤρχετο «τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου» (Γαλ. δ´ 4), ὅταν δηλαδὴ θὰ ὡρίμαζε ὁ καιρὸς τῆς πανσόφου Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος θὰ ἦταν ἕτοιμος γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τῆς θείας δωρεᾶς, ἡ ὁποία θὰ τοῦ προσεφέρετο στὸ πρόσωπο τοῦ σαρκωθέντος ἀνάρχου Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
.          Ἐξ ἄλλου ὁ νόμος τοῦ Εὐαγγελίου δὲν κατήργησε τὸν ἠθικὸ νόμο ποὺ ἐδόθη ἀπὸ τὸν Μωϋσῆ, καὶ τὴν ἠθικὴ διδασκαλία τῶν Προφητῶν, ὁ ὁποῖος (νόμος) ἔχει μόνιμον καὶ αἰωνίαν ἰσχύν, ὅπως ἀναπτύσσομε σὲ ἑπόμενο κεφάλαιο, ἀλλὰ τὸν τελετουργικὸ νόμο τῆς παλαιᾶς Οἰκονομίας. Ὁ Κύριος τὸ ἐδήλωσε καθαρά. Δὲν ἦλθα νὰ καταλύσω τὸν ἠθικὸ νόμο τοῦ Μωϋσῆ ἢ τὴν ἠθικὴ διδασκαλία τῶν Προφητῶν. Δὲν ἦλθα νὰ τὰ καταλύσω, ἀλλὰ νὰ τὰ συμπληρώσω καὶ νὰ τὰ παραδώσω τέλεια (Ματθ. ε´ 17).
.           Εἶναι πολὺ ἀξιοσημείωτα ὅσα παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος στὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου. Ἡ φράσι αὐτὴ τοῦ Κυρίου σημειώνει ὁ χρυσολόγος Πατήρ, δὲν φράσσει μόνο τὴν ἀναισχυντία τῶν Ἰουδαίων· κλείει ὁριστικὰ καὶ τὰ στόματα τῶν αἱρετικῶν (Γνωστικῶν καὶ Μανιχαίων), οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη προέρχεται ἀπὸ τὸν διάβολο! Διότι ἂν ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ καταλύση τὴν κυριαρχία καὶ τυραννία τοῦ διαβόλου, τότε γιατί ὄχι μόνο δὲν καταλύει τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἀλλὰ καὶ τὴν συμπληρώνει; Διότι δὲν εἶπε μόνο «δὲν τὴν καταργῶ», ἀλλὰ ἐπρόσθεσε «τὴν συμπληρώνω». Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὄχι μόνο δὲν ἦταν ἀντίθετος πρὸς τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἀλλ’ ὅτι ἐφρόντιζε καὶ γιὰ τὴν τελειοποίησί της. Καὶ τοὺς μὲν Προφήτας τοὺς συνεπλήρωσε, διότι ἐβεβαίωσε καὶ ἐπαλήθευσε διὰ τῶν ἔργων ὅλα ὅσα εἶχαν ἐκεῖνοι προφητεύσει δι’ Αὐτόν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς ἔλεγε κάθε φορά: «ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος…»· γιὰ νὰ πραγματοποιηθῆ καὶ ἐπαληθευθῆ ἐκεῖνο ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ στόματος τοῦ προφήτου… (βλ. Mατθ. β´ 15, Mάρκ. ιδ´ [14] 49, Λουκ. δ´ 21, κα΄ [21] 22, κδ´ [24] 44, Ἰω. ιβ´ [12] 38, ιγ´ [13] 18, ιε´ [15] 25 κ.ἀ.). Τὸν δὲ Μωσαϊκὸ νόμο τὸν ἐτήρησε καὶ τὸν ἐφήρμοσε καὶ μὲ ἕνα καὶ μὲ δεύτερο καὶ μὲ τρίτο τρόπο. Κατὰ πρῶτον μέν, διότι δὲν παρέβη καμμία ἐντολὴ τοῦ Νόμου (βλ. Ματθ. γ´ 15, Ἰω. η´ 46, ιδ´ [14] 30). Κατὰ δεύτερον διότι καὶ εἰς ἡμᾶς ἔδωσε τὴν δυνατότητα νὰ πράττωμεν ὅσα προστάσσει ὁ Νόμος· τὴν ἐκπλήρωσι τοῦ Νόμου τὴν ἐχάρισε καὶ εἰς ἡμᾶς (βλ. Ρωμ. η´ 3, 4, γ´ 31). Κατὰ τρίτον, διότι ὅσα ἐδίδασκε δὲν ἦταν κατάργησι τῶν προηγουμένων διατάξεων, ἀλλὰ ἐπέκτασι καὶ συμπλήρωσί των. Διότι τὸ νὰ μὴ ὀργιζώμεθα δὲν εἶναι κατάργησι τῆς ἐντολῆς νὰ μὴ φονεύωμε, ἀλλὰ συμπλήρωσι καὶ μεγαλύτερη ἀσφάλεια. Τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ λεχθῆ καὶ γιὰ ὅλες τὶς ἄλλες περιπτώσεις2.
.          Ὁ ἑρμηνευτὴς Εὐθύμιος Ζιγαβηνὸς στὴν ἑρμηνεία τῶν λόγων τοῦ Κυρίου «μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλύσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι» (Ματθ. ε´ 17) παρατηρεῖ: «Πῶς ἐπλήρωσε» (= συνεπλήρωσε) ὁ Κύριος «τὸν νόμον καὶ τοὺς προφήτας; Τοὺς προφήτας μὲν ἐπλήρωσε, ἐκπληρώσας» μὲ ἔργα ὅλα «ὅσα περὶ αὐτοῦ προεφήτευσαν». Τὸν δὲ νόμον ἀφ’ ἑνὸς μὲν μὲ τὸ νὰ μὴ παραβῆ τίποτε τὸ νόμιμον, ἀφ’ ἑτέρου δὲ μὲ τὸ νὰ προσθέση εἰς αὐτὸν ὅσα ὑπελείποντο. Διότι ἐνῶ ὁ νόμος ἐμπόδιζε καὶ ἀπηγόρευε «τὰ τέλη (= τὰ ἀποτελέσματα, τὶς ἐκβάσεις)  τῶν ἁμαρτημάτων, ὁ Χριστὸς καὶ τὰς ἀρχὰς ἐκώλυσεν. Ὁ φόνος μὲν γὰρ καρπός ἐστιν ἁμαρτίας ρίζα δὲ ταύτης ἡ ὀργή». Ἀλλ’ ἐὰν κανεὶς δὲν βγάλη τὴν ρίζα, ὑπάρχει πιθανότητα κάποτε νὰ καρποφορήση ἡ ἁμαρτία. Ἀπὸ αὐτὸ λοιπὸν ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ ἐντολὴ περὶ ἀπαγορεύσεως τοῦ φόνου ἦταν ἐλλιπής. Ὁ Χριστὸς δὲ τὴν «ἀνεπλήρωσεν ἐντειλάμενος μὴ ὀργίζεσθαι»3.
.         Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἱερὸς Θεοφύλακτος σχολιάζει: «Ὅσα ὁ νόμος ἐσκιαγράφησε (= παρουσίασε μὲ σκιὲς καὶ τύπους), ταῦτα ὁ Κύριος τελείως (= καθαρά, ἐμφανέστατα) ἐζωγράφησεν. Ὥσπερ καὶ ὁ ζωγράφος οὐ καταλύει τὴν σκιαγραφίαν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀναπληροῖ (= τὴν συμπληρώνει)»4.
.           Τὰ ἴδια ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου: «Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» (Ματθ. ε´ 27-28). Ὁ Κύριος, σχολιάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, δὲν εἶπε «ὅτι ὁ μοιχὸς κολάζεται μόνον», ἀλλ’ αὐτὸ ποὺ εἶπε γιὰ τὸν φονιά, τὸ ἴδιο λέγει καὶ ἐδῶ «καὶ τὴν ἀκόλαστον ὄψιν κολάζων (= τιμωρῶν), ἵνα μάθῃς τὸ πλέον τῶν γραμματέων που τίθεται». Ὁ Κύριος «οὐχ ἁπλῶς τὴν ἐπιθυμίαν ἀναιρεῖ, ἀλλὰ τὴν ἐκ τῆς ὄψεως ἐγγινομένην ἐπιθυμίαν». Διότι δὲν εἶπεν ἁπλῶς ὅποιος ἐπιθυμήση· διότι μπορεῖ νὰ ἐπιθυμήση καὶ αὐτὸς ποὺ βρίσκεται στὰ ὄρη, μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμον· ἀλλὰ εἶπε «καθένας ποὺ βλέπει γυναῖκα γιὰ νὰ τὴν ἐπιθυμήση πρὸς ἁμαρτίαν», δηλαδὴ «ὁ ἑαυτῷ τὴν ἐπιθυμίαν συλλέγων» διὰ τῆς ἐνεργείας αὐτῆς5.
.           Ἐξ ἄλλου ὁ χρυσοῦς κανὼν τῆς Καινῆς Διαθήκης, «πάντα ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς» (Ματθ. ζ΄ 17) συνοψίζει ὅλην τὴν διδασκαλίαν τοῦ Νόμου καὶ τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ὁποία (διδασκαλία) ἀναφέρεται στὰ καθήκοντα τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν ἄνθρωπον. «Οὕτω διαλαμβάνει καὶ ὁ παλαιὸς νόμος, καὶ οἱ προφῆται. Ὁ μὲν γὰρ νόμος φησίν· “Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν” οἱ προφῆται δὲ πάλιν πολλὰ περὶ φιλαδελφίας τοῖς Ἰουδαίοις παρῄνεσαν»6.
.          Στὴν τυχὸν ἀπορία διατὶ ἦταν «ἀτελὴς ὁ παλαιὸς νόμος», ὁ ἑρμηνευτὴς Ζιγαβηνὸς ἀπαντᾶ: «Διότι σκληροτράχηλοι ἦσαν οἱ Ἑβραῖοι, καὶ οὐκ ἠνείχοντο ζυγὸν βαρύν. Τοίνυν ἐκείνους μέν, ὡς νηπίους εἰς ἀρετήν, γάλα ἐπότισεν ἡμῖν δέ, ὡς ἀνδράσι, προσήγαγε στερεὰν τροφὴν»7.
.            Ὁ Κύριος συνεπλήρωσε τὸν ἠθικὸ νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ διότι κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Καινῆς Διαθήκης τὰ ἔπαθλα εἶναι μεγαλύτερα καὶ πλουσιώτερη ἡ δύναμι ποὺ μᾶς παρέχει ὁ Θεὸς Πατήρ· ἐφ’ ὅσον εἶναι τόσες πολλὲς οἱ δωρεὲς ποὺ μᾶς προσφέρονται, εἶναι φυσικὸ ὁ Θεὸς νὰ ἀπαιτῆ μεγαλύτερους ἀγῶνες καὶ ἄρα τελειότερο νόμο. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι μὲν ἀτελέστερη τῆς Καινῆς, ἡ ὁποία εἰσάγει στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ὄχι ὅμως «πονηρά».  Ἄλλωστε καὶ ἡ Καινὴ θὰ ἀποδειχθῆ μερικὴ καὶ ἀτελής, ὅταν θὰ ἔλθη τὸ τέλειον καὶ θὰ καταργηθῆ τὸ μερικὸν (βλ. Α´ Κορ. ιγ´ [13] 10), πράγμα τὸ ὁποῖον ἔπαθε ἡ Παλαιά, ὅταν ἦλθε ἡ Καινή8.
.          Καὶ σὲ ἄλλη περίπτωσι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐπαναλαμβάνει τὴν ἰδία ἀλήθεια, ὅταν ἑρμήνευε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου· «μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι» (Ματθ. ε´ 17). Ὁ Κύριος, παρατηρεῖ ὁ θεῖος Πατήρ, μὲ τὴν φράσι αὐτὴ θέλει νὰ μᾶς εἰπῆ: Πρόκειται νὰ σᾶς εἰπῶ ὡρισμένα τελειότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔχουν λεχθῆ στὰ προηγούμενα χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μὴ θεωρήσετε λοιπὸν «τὴν τελείωσιν» ὡς «κατάλυσιν». «Οὐ γὰρ ἐστι κατάλυσις, ἀλλὰ πλήρωσις»· διότι δὲν εἶναι κατάργησι, ἀλλὰ συμπλήρωσι9.
.         Ἔτσι ὁ νόμος τοῦ Εὐαγγελίου ἐδέχθη, κατὰ κάποιον τρόπο, μέσα του τὸν νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στὸν ὁποῖο καὶ ἔδωσε ὅλη τὴν δροσιὰ καὶ τὴν ζωντάνια του. Τὸν συνεπλήρωσε καὶ τὸν ἐτελειοποίησε μὲ τὸ νέο πνεῦμα του, τὸν ἐσφράγισε μὲ τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου καὶ τὸν ἔθεσε στὴν ὑπηρεσία, τὸν ἐτοποθέτησε στὴν λειτουργία τῆς νέας σωτηρίου Οἰκονομίας, ὅπου ἔπνεε πλέον σὲ ὅλη τὴν ἀποκαλυπτική του φανέρωσι τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.
.            Διὰ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου ἡ θεία Ἀποκάλυψι, ἡ ὁποία περιέχεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, «ὄχι μόνον δὲν καταργεῖται, ἀλλ’ εἴτε ἐπικυροῦται, ὡς ἔχει εἴτε ἀναθεωρεῖται (βλ. Μάρκ. ι´ 2 ἑξ.), εἴτε συμπληροῦται καὶ ὁλοκληροῦται (βλ. Ματθ. ε´ 17) ἀπὸ τὴν Καινὴν Διαθήκην, ὄχι πλέον διὰ τοῦ “τάδε λέγει Κύριος”, ἀλλὰ διὰ τοῦ “ἐγὼ δὲ λέγω” τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (…). Μάλιστα ἡ Παλαιὰ Διαθήκη περιβάλλεται ἀπὸ Ἐκεῖνον μὲ τὸ αἰώνιον καὶ ὑποχρεωτικὸν κῦρος (βλ. Ματθ. ε´ 18-19) τῆς θείας αὐθεντίας του» καὶ ἀναβιβάζεται «εἰς συμπάρεδρον τῆς Καινῆς Διαθήκης. Παύει δ’ ἐφεξῆς ὁ περιορισμός της νὰ εἶναι ἡ κατὰ προνόμιον “Γραφὴ” ἑνὸς μόνου λαοῦ, καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν κληροδοτεῖται πλέον εἰς τὴν Ἐκκλησίαν», ποὺ ἀποτελεῖ «τὸν νέον “περιούσιον λαόν” τοῦ Θεοῦ», ὁ ὁποῖος εἰς τὸ ἑξῆς δὲν περιλαμβάνει ἕνα μόνον ἔθνος, ἀλλὰ «ἐν δυνάμει “πάντα τὰ ἔθνη”»10.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Περισσότερες λεπτομέρειες καὶ θεολογικὲς προεκτάσεις γιὰ τὴν ἀξία τοῦ Νόμου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης βλέπε στὸ 24ο κεφάλαιο.

2. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ματθαῖον, Ὁμ. 16, 2-3 PG 57, 241-242.

3. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, κεφ. ε΄ 17 PG 129, 204ΑΒ.

4. Παρὰ ΠΑΝ. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Ὑπόμνημα εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20005, σελ. 90 (σχόλια εἰς Ματθ. ε΄ 17).

5. Παρὰ ΠΑΝ. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 96, 97 (σχόλια εἰς Ματθ. ε΄ 28).

6. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, ἔνθ. ἀνωτ., PG 129, 264D-265Α.

7. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, ἔνθ. ἀνωτ., PG 129, 204C.

8. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ἔνθ. ἀνωτ., 244-246.

9. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Περὶ ὁμοουσίου, Λόγ. ι΄ [10] (Ὅτι τὸ μὴ λέγειν…), 7 PG 48, 789. Τὴν ἰδίαν ἀλήθειαν ἀναπτύσσει καὶ ὁ Πάν. Ν. Τρεμπέλας στὸ περὶ προφητικοῦ ἀξιώματος τοῦ Κυρίου κεφάλαιον τῆς Δογματικῆς τοῦ ΠΑΝ. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 19792, σελ. 156.

10. ΝΙΚ. Π. ΜΠΡΑΤΣΙΩΤΟΥ, Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ὡς Ἁγία Γραφὴ (ὀλίγα περὶ τῆς σχέσεώς της πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸν καὶ τὴν Ὀρθοδοξίαν), Ἀθῆναι 1996, σελ. 18-19.

, , ,

Σχολιάστε

«ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ Σ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΩΡΕΣ;»

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

ΕΙΣ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πολλοὶ ἀντιλαμβάνονται τὴν «ἐλεύθερη πτώση» τῆς Ἑλλάδος, ἀποφεύγουν ὅμως ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΩΣ νὰ προσδιορίσουν ΤΑ ΑΙΤΙΑ, ἀρνοῦνται νὰ ΟΝΟΜΑΣΟΥΝ τὶς νοσογόνες αἰτίες τῆς θανατηφόρου ἀσθενείας, μὲ τὴν εὐλογοφανῆ δικαιολογία ὅτι «δὲν ὠφελεῖ νὰ ξαναγυρίζουμε πίσω, ἀλλὰ νὰ προχωροῦμε μπροστά». Αὐτὴ ἡ ὑπεκφυγὴ ὅμως εἶναι μιὰ πονηρὴ κρυφοαλαζονικὴ μεθόδευση, γιὰ νὰ μὴν παραδεχθοῦμε ὅτι ΦΤΑΙΞΑΜΕ, ὅτι κάναμε ΤΡΑΓΙΚΑ ΛΑΘΗ. Λάθη προσανατολισμοῦ καὶ ἀρχῶν, τὰ ὁποῖα βεβαίως εἶχαν τὴν πολιτική, οἰκονομική καὶ κοινωνική τους ἐκδίπλωση καὶ ἐφαρμογή.
.        Ἂν ὅμως δὲν ἐντοπίσει ὁ γιατρὸς τὶς αἰτίες τῆς ἀσθενείας, πῶς θὰ τὴν ἀντιμετωπίσει; Μὲ ψευτοκαταπλάσματα;
.   Συνεπῶς εἶναι ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΘΟΥΝ ΜΕ ΤΟ «ΟΝΟΜΑ» ΤΟΥΣ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΥ, γιὰ νὰ δοθοῦν τὰ ἀντίστοιχα ἀντίδοτα. Ἡ ὀρθὴ καὶ ἀποτελεσματικὴ θεραπεία ἀπὸ ἔμπειρο ἰατρὸ προϋποθέτει τὴν ΟΡΘΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ καὶ τὴν ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥ  ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ.
.      Ἐκτὸς κι ἂν συνεχίσουμε νὰ ἐμπιστευόμαστε γιὰ τὴν ὑγεία μας τοὺς κομπογιαννίτες.
.     Τοῦ κατωτέρω ἄρθρου τοῦ πολυγραφοτάτου θεολόγου κ. Ν. Βασιλειάδη προηγεῖται μιὰ ἐξ ἴσου σημαντικὴ ἐπισήμανση τοῦ κ. Τελεβάντου.

  Τοῦ κ. Παναγιώτη Τελεβάντου

.       Ἐξαιρετικὴ ἡ διεισδυτικὴ ἀνάλυση τοῦ κ. Ν. Βασιλειάδη τῆς ἀγωνιστικῆς ἀδελφότητος τοῦ “Σωτῆρος” στὸ ἐμπεριστατωμένο ἄρθρο του “Πορευόμαστε χωρὶς Θεό”. Ὅπως πάντα – ἔτσι καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο του – ὁ σεβαστὸς θεολόγος ἀνατέμνει εἰς βάθος καὶ μὲ γενναιότητα τὶς πραγματικὲς αἰτίες τῆς κρίσεως ποὺ ζοῦμε.
.       Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχουν διεθνῆ κέντρα παγκοσμιοποίησης ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὴν ἰδιοπροσωπία τοῦ εὐλογημένου μας Γένους καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχουν χῶρες ποὺ καραδοκοῦν νὰ ἀκρωτηριάσουν τὴν πατρίδα μας. Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα πάει πολὺ βαθύτερα.

 ΠΟΡΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ!

 .       Πορευόμαστε συνειδητὰ χωρὶς τὸν Θεὸ καὶ ὡς ἄτομα καὶ ὡς ἔθνος. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέραν ὅλα τὰ κακὰ ἀκολουθοῦν. Ἐκλέγουμε ἡγέτες καὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν Πολιτεία μὲ ἰδιοτελῆ ἐλατήρια. Χωρὶς νὰ σκεφτόμαστε ἂν αὐτὸ συμφέρει τὴν ψυχή μας, τὴν πατρίδα καὶ τὴν Ἐκκλησία μας. Οἱ ἡγέτες μας εἶναι εἰκόνα καὶ ὁμοίωση τῶν παθῶν μας. […] Μὲ τὰ μυαλὰ ὅμως ποὺ κουβαλοῦμε ὁ Θεὸς μᾶς παιδαγωγεῖ μὲ “βασιλεῖς”, ποὺ ἔκλιναν γόνυ τῷ Βάαλ, ἐπειδὴ ἡ καρδία μας ἐπωρώθη καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν Αἴγυπτο γιὰ νὰ τρῶμε σκόρδα καὶ κρεμμύδια.

 ΜΟΝΟΝ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ

 .       Ἂν ἐμεῖς δὲν σκοτώναμε κάθε χρόνο καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Κύπρο ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀθῶα ἔμβρυα, ἂν ἡ καλοπέραση καὶ τὸ ὑλιστικὸ φρόνημα δὲν εἶχαν κυριεύσει τὴν ζωή μας, ἂν ἡ ἰδιοτέλεια, ὁ ἀτομισμὸς καὶ ἡ πλεονεξία δὲν μᾶς εἶχε κυριεύσει, δὲν θὰ φτάναμε στὰ σημερινὰ χάλια. Οὔτε ὁ Θεὸς θὰ μᾶς ἐγκατέλειπε, ὥστε νὰ μᾶς κυβερνοῦν οἱ σημερινοὶ ἀχρεῖοι […].
.       Μετάνοια προσωπικὴ καὶ ἐθνικὴ εἶναι τὸ ζητούμενο, ἡγετῶν καὶ λαοῦ καὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν Πολιτεία.!
.       Παραθέτουμε στὴν συνέχεια τὸ ἄρθο τοῦ κ. Βασιλειάδη ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ γιὰ τὴν σύνταξη τοῦ πιὸ πάνω σχολίου.

 ΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ
Τοῦ κ. Νικολάου Π. Βασιλειάδη

.       Δὲν γνωρίζουμε πῶς θὰ εἶναι οἱ συνθῆκες στὴν πατρίδα μας σὲ λίγο καιρό, διότι κάθε μέρα βιώνουμε καὶ νέες καταστάσεις. Ὅλα ἐξελίσσονται μὲ ραγδαίους ρυθμούς. Ὁ λαός μας ἔχει ἀπαυδήσει, καθὼς διαπιστώνει καθημερινὰ ὅτι οἱ κρατοῦντες προσβάλλουν μὲ τρόπο βάναυσο τὴ νοημοσύνη του. Καὶ καθὼς βεβαιώνεται – ὅσο κι ἂν θέλουν νὰ τοῦ τὸ κρύψουν – ὅτι ἡ Ἑλλάδα καταρρέει καὶ ξεπουλιέται ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔπρεπε νὰ τὴν ὑπερασπίζονται μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Ὁ λαὸς δὲν ἀντέχει πλέον τὰ ψεύδη καὶ ἐξοργίζεται μὲ τὸ θράσος τοῦ πολιτικοῦ κόσμου ποὺ μᾶς κυβερνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐπιμένει ὅτι ἔχει νὰ δείξει…“ἐπιτεύγματα”! Ἡ ἀνεργία εἶναι πρωτοφανὴς καὶ ἡ ἀπόγνωση εἶναι μόνιμο συναίσθημα τοῦ κάθε Ἕλληνα…

 Ἡ πορεία πρὸς τὴν καταστροφὴ

 .        Ὅλα αὐτὰ ἔχουν τὴν ἐξήγησή τους. Εναι ποτελέσματα μίας μεθοδευμένης γκληματικς πολιτικς πο κολουθήθηκε μ πιστότητα, συνέπεια κα πύθμενο θράσος π 35 τώρα χρόνια:

 * Πρόσωπα ἄθεα καὶ βλάσφημα κατέλαβαν θέσεις ὑψηλὲς σὲ καίρια Ὑπουργεῖα καὶ δούλεψαν φανερὰ καὶ μυστικὰ γιὰ τὴν ἀποδόμηση τοῦ ἐθνικοῦ, πολιτιστικοῦ, θρησκευτικοῦ καὶ ἰδιαίτερα τοῦ Ὀρθοδόξου καὶ ἱστορικοῦ μας γίγνεσθαι.

 * Ἐδίωξαν τοὺς ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὰ σχολεῖα, ἐνθάρρυναν τὴν ἀνταρσία τῶν μαθητῶν μὲ τὶς καταλήψεις σχολείων, δυσφήμισαν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν,

 * Χλεύασαν καὶ πολέμησαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μυκτήρισαν τὶς ἠθικὲς ἀξίες τοῦ Εὐαγγελίου, πρόβαλαν γυμνὴ τὴν ἀνηθικότητα γινόμενοι ὑπέρμαχοι καὶ ὑπερασπιστὲς τῆς ὁμοφυλοφιλίας, δηλαδὴ τοῦ αἰσχίστου πάθους καὶ τῆς πιὸ βδελυρῆς ἁμαρτίας.

 * Παράλληλα ἀπαξίωσαν τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου, χλεύασαν τὸ σωτήριο θεσμὸ τῆς Οἰκογενείας. Ταυτόχρονα ροκάνισαν τὸν πληθυσμὸ τῆς χώρας μὲ τὴ νομιμοποίηση τοῦ ἐθνικοῦ ἐγκλήματος τῶν ἐκτρώσεων.

 .       Ἔτσι τ θνος χασε ζωτικος χυμούς, δθεν δημοκρατία πονευρώθηκε κα πικράτησε λεγόμενος “πολιτικς ρεαλισμός”, πο ναγόρευσε τν κλοπ κα τ σφετερισμ το δημοσίου πλούτου σ “μαγκι” κα τος δθεν προστάτες τν ργατικν συμφερόντων σ δεσπόζουσα τάξη το δημοσίου βίου. λοι ατο καταβρόχθισαν κα καταλήστεψαν τος δημοσίους οκονομικος πόρους δίχως “περίσκεψη κα δίχως αδώ”. Μ λα ατ τ πρόσωπα πο ναδύθηκαν π τν κοινωνικ βυθό, φο ξασφάλισαν τ ποινικ πυρόβλητο, φεραν τ συμφορά, τ χάος κα τ διάλυση τς λληνικς κοινωνίας.

 Ἐγκαταλείψαμε τὸν Θεὸ

 .       Ὡστόσο δὲν πτωχεύσαμε μόνο γι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ ρίζα τοῦ ὀλέθρου ποὺ βασανίζει τὸν ἑλληνικὸ λαό. Πτωχεύσαμε κυρίως καὶ πρὸ παντός, διότι πεμπολήσαμε τν ρθόδοξο πνευματικό μας πλοτο, , ρθότερα, διότι πεμπολήσαμε τν διο τν Χριστό. Ἔτσι κυριάρχησε ἕνας ἠθικὸς μηδενισμός.
.       Εἶναι περισσότερο ἀπὸ βέβαιο ὅτι ξένες δυνάμεις ἐργάζονται γιὰ τὴν ὑπονόμευση τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι παραδώσαμε τοὺς ἑαυτούς μας σὲ ἀνάξιους, ἄθεους, ὑλιστὲς πολιτικούς, ποὺ νοιάζονται γιὰ τὰ ἀνόσια “δίκαια” τῶν σοδομιστῶν καὶ καθόλου γιὰ τὸ λαό. Παραδοθήκαμε μοιραῖοι καὶ ἄβουλοι στοὺς δῆθεν διαμορφωτὲς τῆς κοινῆς γνώμης, τῶν ὁποίων τὴν ἐξουσιαστικὴ δύναμη δὲν τολμοῦν ν’ ἀγγίξουν οἱ κυβερνῶντες, καὶ γι’ αὐτὸ τὰ ΜΜΕ βρίζουν, συκοφαντοῦν, προπαγανδίζουν, λοιδοροῦν τὸ πιστεύω μας, βλασφημοῦν τὰ θρησκευτικά μας σύμβολα. Αὐτοὶ ποὺ ἐνημερώνουν τὴν κοινὴ γνώμη ἀνέλαβαν καὶ τὸν ἀφελληνισμό μας, διαστρεβλώνοντας τὴν Ἱστορία μας καὶ ὑμνώντας ὡς φιλοπρόοδο καὶ φιλελεύθερο τὸν σφαγέα τοῦ ἔθνους μας Ἀγαρηνό.
.       Ἐν τῷ μεταξὺ βλασφημοῦν καθημερινὰ μὲ χίλιους-δύο τρόπους τὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων καὶ μαρτύρων. Καὶ ὀνομάζουν ἀνερυθρίαστα “κατσικοκλέφτες”, ὅσους μᾶς χάρισαν τὴν ἐλευθερία – τὸν Κολοκοτρώνη, τὸν Καραϊσκάκη, τὸν Μακρυγιάννη, τὸν Νικηταρά, τὸν Κατσώνη κ.α. – πολεμώντας τὸν Ἀσιάτη τύραννο μὲ σημαία τὸν Σταυρό, καὶ σύνθημα τὴν ἰαχὴ “ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος”.

 Μόνο ἂν μετανοήσουμε, θὰ σωθοῦμε

 .       Σήμερα ἀκοῦμε ἀπὸ τοὺς πολιτικούς μας δηλώσεις καὶ ἀντιδηλώσεις, συνεντεύξεις καὶ ἀποφάσεις συμβουλίων, διακηρύξεις καὶ πλῆθος ἄλλα παρόμοια. Τὶς λέξεις ὅμως Θεός, Ἐκκλησία, Παναγία, Ἅγιοι δὲν τὶς ἀκοῦμε ποτέ! κούσατε κάποιον πολιτικ ν πικαλεται τ νομα το γίου Θεο γι βοήθεια σ’ ατς τς τραγικς ρες; νεργομε χωρς τν Θεό! μλλον νεργομε κατ το Θεο! Μὲ τὶς ἐνέργειές μας τοῦ φωνάζουμε τὸν βλάσφημο καὶ ὀλέθριο λόγο: “Ἀπόστα ἀπ’ ἐμοῦ, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι”, κατὰ τί εἶναι ἱκανὸς ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τὸν ἐμπιστευθοῦμε; Ποιά ὠφέλεια ἔχουμε, ὥστε νὰ Τὸν συναντήσουμε καὶ νὰ Τὸν παρακαλέσουμε; (βλ. Ἰὼβ ΚΑ´14).
.       Τρέχουμε σ’ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, σὲ ΔΝΤ καὶ Κεντρικὲς Τράπεζες, ἀγνοώντας ἐπιδεικτικὰ τὸν πλουσιόδωρο Θεό. Συζητᾶμε μὲ πρόσωπα, τὸ ποιὸν τῶν ὁποίων ἀποκαλύφθηκε πανηγυρικὰ στὸ ξενοδοχεῖο Sofitel τῆς Νέας Ὑόρκης*, τὸν παντοδύναμο ὅμως, πάνσοφο καὶ φιλάγαθο Θεὸ δὲν θέλουμε νὰ τὸν ἀκούσουμε!
.       “Μωροί καὶ τυφλοί”! (Ματθ. κγ´17) θὰ μᾶς ἔλεγε ὁ Κύριος. Ξυπνῆστε ἀπὸ τὸν ἀθεϊστικό σας λήθαργο. “Μετανοήσατε καὶ ἐπιστρέψατε”. Βεβαιωθεῖτε ὅτι “χωρὶς ἐμένα δὲν μπορεῖτε νὰ κάνετε τίποτε” (Ἰω. ιε´5), δέρετε ἁπλῶς εἰς ἀέρα καὶ βυθίζεστε ὁλοένα στὸ χάος.
.        Ἂν ἀκούσουμε τὴν φωνή Του, θὰ σώσουμε τὴν Ἑλλάδα, ποὺ τὴν ἀνέστησαν καὶ τὴν ἔβγαλαν στὸ χάρτη οἱ Πρόμαχοι τοῦ 1821. Διαφορετικά… 

ΠΗΓΗ: Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράσις

, ,

Σχολιάστε