Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Νικόλαος Πλαστήρας

«ΤΑ ΚΡAΤΗ ΔΕΝ EΧΟΥΝ ΦIΛΟΥΣ, EΧΟΥΝ ΜOΝΟ ΣΥΜΦEΡΟΝΤΑ» (Δ. Νατσιός)

«Τ κράτη δν χουν φίλους, χουν μόνο συμφέροντα»

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

«Τὸ σῶφρον τοῦ ἀνάνδρου πρόσχημά ἐστι». Ἡ σύνεση εἶναι ἡ δικαιολογία τοῦ δειλοῦ (Θουκυδίδης)

.                   1923. 14  Μαΐου. Ο  Νικόλαος Πλαστήρας, «ὁ Μαῦρος Καβαλάρης», ὁ θρυλικὸς στὴ Μικρὰ Ἀσία διοικητὴς τοῦ 5/42  συντάγματος Εὐζώνων τοῦ «Σεϊτὰν Ἀσκέρ», ἐκφωνεῖ λόγο, στὴν Ἀθήνα στοὺς ἀποδεκατισμένους καὶ ἐσκοτισμένους στρατιῶτες του. Ἡ δύσμοιρος πατρίδα σηκώνει αἱματοκυλισμένη τὸν σταυρὸ τῆς καταστροφῆς. Ἑκατομμύρια πρόσφυγες, ὅσοι γλίτωσαν τὸ μαχαίρι ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τοῦ αἱμοσταγοῦς Κεμάλ, κρύβοντας κάτω ἀπὸ τὰ κουρέλια τους τὰ εἰκονίσματα ἀπὸ τὰ ὑποστατικά τους στὴν «Αἰολικὴ γῆ», ἔρχονται στὴν πατρίδα  γεμάτοι πληγές.  Πληγὲς ποὺ ποτὲ δὲν ἐπουλώθηκαν…
.                   Τὸ κράτος διαλυμένο. Ὁ πολιτικὸς κόσμος καὶ ὑπόκοσμος, ὅσοι δὲν τουφεκίστηκαν στὸ Γουδὶ – τί ὡραῖο ἐπεισόδιο τῆς ἱστορίας μας – ἔχουν ἐξαφανιστεῖ. «Τὸ Γένος εὑρίσκεται εἰς τὸν Ἅδην», κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἐθνοϊερομάρτυρος Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, τὸν ὁποῖο κομμάτιασαν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλάμ. Ἀλύγιστος, ὁ μπαρουτοκαπνισμένος «Ἀρχηγός», στέκει ὄρθιος. Δὲν δείχνει φόβο καὶ ἡττοπάθεια. Δὲν συμβουλεύει σύνεση καὶ αὐτοσυγκράτηση οὔτε καταφεύγει σὲ διεθνῆ… καφενεῖα ἢ κηφηνεῖα, ὅπως θὰ ἔγραφε ὁ μακαρίτης πιὰ σπουδαῖος Σ. Καργάκος, τύπου ΟΗΕ, Ε.Ε., Δικαστήριο Χάγης καὶ λοιπὲς συνάξεις χασομέρηδων τῆς οἰκουμένης. Ὄχι.  Εἶναι πολεμιστής, φόβος καὶ τρόμος τῶν μωχαμετάνων, Ἕλληνας πραγματικός.
.                   Λέει τῶν στρατιωτῶν του: «Καὶ ὅμως, θὰ πολεμήσω σὰν ἔλθει ἡ ὥρα, καὶ θὰ πολεμήσετε καὶ σεῖς, γιατί τὸ θέλει ἡ πατρίδα. Σᾶς εἶπαν λαοπλάνοι νὰ τοὺς ψηφίσετε γιὰ νὰ σᾶς ἀποστρατεύσουν· καὶ σᾶς ὁδήγησαν στὸν αἱματηρότερο πόλεμο ποὺ κάνατε ποτὲ καὶ σᾶς μουντζούρωσαν τὸ μέτωπο καί σᾶς καὶ τῆς Ἑλλάδας ὅλης. Ἐγὼ δὲν σᾶς ὑπόσχομαι ἀποστράτευση· ἐγὼ σᾶς λέγω πὼς μπορεῖ νὰ ξαναπολεμήσετε. Οὔτε θὰ σᾶς ρωτήσω ἂν θέλετε νὰ πολεμήσετε, παρὰ θὰ σᾶς πάγω, σὰν ἔλθει ἡ ὥρα καὶ μὲ τὴν βία ἀκόμα, στὴ φωτιά. Τὴν  Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ αὐτὶ θὰ τὴν ἁρπάξουμε καὶ θὰ τὴν σώσουμε, θέλει δὲν θέλει. Καὶ θὰ τὴν σώσετε ἐσεῖς καὶ θὰ πολεμήσετε καλά, ὅταν εἶναι ἀνάγκη καὶ τὸ θέλει ἡ Πατρίδα». (Χρ. Γιανναρᾶ,  Ἀλφαβητάρι τοῦ Νεοέλληνα, σελ. 104, ἐκδ. «Πατάκης»).
.                   Αὐτὰ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ.  Ἐν μέσῳ ὀλέθρου καὶ ἀποσύνθεσης, ἀκούγεται ὁ γαλανόλευκος λόγος, ἡ παλληκαρίσια φωνὴ τοῦ ἀληθινοῦ ἡγέτη. «Στῶμεν καλῶς», θὰ πολεμήσουμε γιὰ τὴν Πατρίδα. Ἀπὸ τὸ αὐτὶ θὰ τὴν ἁρπάξουμε, στὴν ἀγκαλιὰ θὰ τὴν πάρουμε, ἀλλὰ θὰ τὴ σώσουμε, θέλει δὲν θέλει….
.               Τῷ καιρῶ ἐτούτῳ, τῶν λαοπλάνων ἐθνομηδενιστῶν τῆς ἀψόγου στάσεως, ἀκούγονται οἱ ψοφοδεεῖς μουρμοῦρες τῶν γονατισμένων.  «Διεθνὲς δίκαιο». «Ἔχουμε ἰσχυροὺς συμμάχους».  «Συνεκμετάλλευση», «νὰ πᾶμε στὴν Χάγη».  «Εἴμαστε προβλέψιμος σύμμαχος». (Κάποιος νὰ ἐξηγήσει στὸν κ. Μητσοτάκη τί σημαίνει προβλέψιμος. Ἡ λέξη γιὰ σχέσεις κρατῶν εἶναι κακόσημος καὶ ἐκλαμβάνεται ὡς βεβαίωση ὑποτέλειας καὶ ὑπακοῆς. Αὐτὰ ἄκουγε ἀπὸ μικρός, αὐτὰ ἐφαρμόζει τώρα ποὺ ἔγινε ὅ,τι ἔγινε. Τὰ ἴδια δὲν λέει καὶ ἡ “σκιώδης” ἀδελφή του; Εἶναι οἰκογενειακὴ παράδοσις σ᾽αὐτὸ τὸ σόι ἡ ξενοδουλεία.
.                   Τὰ ὀψώνια τῆς… προδοσίας τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὴν μαγαρισιὰ ποὺ κυβέρνησε, ζοῦμε. Εἰσέπραττε συγχαρητήρια ἀπὸ τοὺς «Συμμάχους» μας ὁ ἀγραβάτωτος νεοσταλινιστής, κορδωνόταν γιὰ τὸ «ἱστορικό του ἐπίτευγμα» καὶ ἀγνοοῦσε ὅτι ἔσκαβε τὸν τάφο τῆς Πατρίδας. Οἱ Τοῦρκοι πανηγύριζαν, ὅταν ὑπέγραφε ὁ Ἐφιάλτης Κοτζιᾶς στὶς Πρέσπες, ἀλλά… τί νὰ πεῖς καὶ τί νὰ γράψεις. «Ὅ τε τοὺς πολεμίους εὐεργετῶν, προδότης» αὐτό, τὸ λεχθὲν ὑπὸ τοῦ Μ. Φωτίου, ἀρκεῖ.
.                   Ἡ πατρίδα πιὰ ἀπροκάλυπτα, μόνο τὸ τελεσίγραφο τύπου Γκράτσι στὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ λείπει, ἀπειλεῖται ἀπὸ τὸ ἀπέναντι λυσσασμένο ἰσλαμικὸ σκυλί, μὲ πόλεμο. Πλαστήρα, νὰ διαλαλήσει ὅτι θὰ τὸ πολεμήσουμε καὶ θὰ τὸ στείλουμε στὸ κλουβί του,  τώρα δὲν ἔχουμε. «Στὸν τόπο ποὺ κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ’ ἅρματα, κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια». Ψελλίζουν τὴν φράση, τυμπανιαίας ἀποφορᾶς, φράση ποὺ νομίζουν οἱ ἀφελεῖς ὅτι ἐνθαρρύνει, ἐνῶ μεγεθύνει τὴν δειλανδρία τους: «Δὲν εἴμαστε μόνοι». Μάλιστα. Δηλαδή, ἂν μᾶς ἐπιτεθοῦν οἱ ἀγαρηνοὶ Τοῦρκοι, ἂν χτυπήσουν τὸ Καστελόριζο, θὰ σπεύσουν γαλλικὲς φρεγάτες, ὀλλανδικὰ μαχητικὰ καὶ γερμανικὰ ὑποβρύχια νὰ μᾶς ὑπερασπιστοῦν;  Ἰσχύει αὐτό;  Εἰπώθηκε ἀπό τοὺς… ἑταίρους μας;  Ἀστεῖα πράγματα. Τί εἴδους στήριξη θὰ μᾶς προσφέρουν;  Πότε μᾶς βοήθησαν Φράγκοι;  Στὴν Κύπρο;  Στὸ θέμα τῶν Σκοπίων;  Καὶ γιατί νὰ ἐναντιωθοῦν στὸν κρανιοκενὴ πελάτη τους, τὸν ἄπληστο Τοῦρκο, ὅταν γνωρίζουν ὅτι οἱ ἑλληνόφωνες ὑποτελεῖς κυβερνήσεις θὰ ὑποχωρήσουν; Ὣς πότε ὁ ἐμπαιγμός, ἡ ἀπάτη καὶ ἡ προδοσία αὐτοῦ τοῦ εὐκολόπιστου λαοῦ;  Ὣς πότε θὰ μιλοῦν σὰν νὰ ἀπευθύνονται σὲ περίπου ἠλίθιους;
.                   Οἱ Σύμμαχοί μας γνωρίζουν τοὺς Τούρκους «ὡς ὁμολογουμένως βαρβάρους ἄξιους νὰ κατέχουν τὴν θέσιν τῶν δημίων της ἀνθρωπότητος καὶ μνημονευομένους ἐν τὴ ἱστορία μόνον διὰ τὰς αὐτῶν ἀνηκούστους ὠμότητας καὶ βανδαλικὰς ἀπανθρωπίας», ὅπως διαβάζουμε σὲ παλιὸ ἱστορικὸ βιβλίο.  Μά, ἀκριβῶς ἔτσι τοὺς θέλουν.  Φιλοπόλεμα ἁρπακτικά.  Ἀγοράζει  ὅπλα ἡ φιλειρηνικὴ Αὐστρία ἢ ὁ Καναδᾶς ἢ ἡ Νορβηγία, Δανία;  Ὄχι.  Ποιοί εἶναι οἱ ἰδανικοὶ πελάτες;  Πρῶτα τὰ κράτη-δήμιοι  καὶ δεύτερον ὅσα ἀτυχῶς συνορεύουν μὲ αὐτά. Οἱ ὕαινες ὀσμίζονται τὸ αἷμα καὶ τά ….ψοφίμια καὶ ὁ νοῶν νοείτω.  Καὶ ἀκριβῶς ἔτσι θέλουν καὶ τὴν ἑλληνόφωνη ἡγεσία μας.  Ξενόδουλη, διχασμένη, ὑπάκουη, ἀμόρφωτη, διεφθαρμένη, ἄθυρμα καὶ παίγνιο στὰ χέρια τους, χωρὶς ἐθνικὴ φιλοτιμία, χωρὶς φιλοπατρία, ἄθεη, μ’ ἕναν λόγο καντιποτένιες μετριότητες, ἱκανὲς γιὰ κάθε ἀθλιότητα καὶ προδοσία.
.                   Ἰδανικὸ περιβάλλον γιὰ τὶς βρωμοδουλειὲς τῶν «Συμμάχων» μας, ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα δὲν θὰ μᾶς ἀφήσουν μόνους. Ἀπὸ τὴν μία ἕνας ἀφιονισμένος Τοῦρκος πρόεδρος ποὺ ἀπειλεῖ καὶ ἕνας … τετρομαγμένος Ἕλληνας Πρωθυπουργός, ποὺ ἐκλιπαρεῖ. Αὐτὴ εἶναι ἡ στυγνὴ ἀλήθεια. Ὣς πότε θὰ πιστεύουμε στὸ παραμύθι τοῦ φιλελληνισμοῦ; Δν πάρχουν οτε πρξαν ποτ φιλελληνικς κυβερνήσεις φιλέλληνες πολιτικοί.  Ο φιλελληνικο λόγοι εναι σανς κα χυρο πο ποκρύπτουν συμφέροντα κα σκοπιμότητες. Εἶναι πάντοτε δόλιοι καὶ παγιδευτικοί.  Ὅπως ἔλεγε ὁ Ντὲ Γκὼλ «τὰ κράτη δὲν ἔχουν φίλους, ἔχουν μόνο συμφέροντα».  Καὶ αὐτὰ τὰ συμφέροντα, ποὺ καθορίζουν τὶς σχέσεις τῶν ἐθνῶν,  ἀλλάζουν ἀδιάκοπα.  Οἱ μύθοι περὶ φιλελληνισμοῦ, ἔγραφε ὁ Κ.  Σακελλαρόπουλος, στὸ ἀποκαλυπτικό του βιβλίο «Ἡ σκιὰ τῆς Δύσεως» (Ἀθήνα, 1954, σελ. 333), «ὑπῆρξαν ἀνέκαθεν πηγαὶ πλανῶν καὶ ἀφορμαὶ πικρῶν καὶ ἀπογοητεύσεων.  Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ κατανοηθεῖ ἀπὸ κάθε Ἕλληνα ὅτι πολιτικὸς φιλελληνισμός, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ποὺ ἀρεσκόμεθα νὰ τοῦ δίδομεν, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ οὔτε θὰ ὑπάρξει;  Ὅτι ἡ πολιτικὴ ὅλων τῶν Δυνάμεων, ἰδίως τῶν Μεγάλων, ἦτο καὶ θὰ εἶναι εἰς ὅλας τὰς ἐποχὰς ὠμότατα ρεαλιστική;».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ (Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος): ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΑΝΔΡΑΣ, ΚΟΛΑΦΟΣ ΣΤΟΥΣ ΟΛΕΘΡΙΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

Νικόλαος Πλαστήρας, Πρωθυπουργς τς λλάδος

.           Ἡ ἁπλότητα καὶ ἡ φτώχεια τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ Νικολάου Πλαστήρα, ἦταν παροιμιώδης! Ἡ ζωή του ὅλη ἦταν ἕνα φωτεινὸ παράδειγμα πατριωτισμοῦ, αὐτοθυσίας, ἁπλότητας καὶ διάκρισης. Ἕνα ἠχηρότατο χαστούκι στὴ νοοτροπία καὶ τὶς πρακτικὲς τῶν σημερινῶν κηφήνων τῆς πολιτικῆς! «Ἡ Ἑλλάδα πεινάει κι ἐμένα θὰ μοῦ βάλετε τηλέφωνο;», εἶχε πεῖ, ἐνῶ ὁ ἀδελφός του ἦταν ἄνεργος. Μεταφέρουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ πολλὰ ἀξιόλογα συμβάντα τῆς ζωῆς του, τὰ ὁποῖα χαρακτηρίζουν τὸν ἄνδρα καὶ τὸν καθιστοῦν πρότυπο, παράδειγμα πρὸς μίμηση γιὰ παλιότερους ἀλλὰ καὶ σημερινούς, δεδομένου ὅτι, τόσο ὁ ἴδιος ὅσο καὶ ἄλλοι, ἔμπαιναν πλούσιοι στὴν πολιτικὴ καὶ ἔβγαιναν πάμφτωχοι.

 Ὁ ἀείμνηστος Ἀνδρέας Ἰωσὴφ – πιστὸς φίλος του – ἀναφέρει:

 .           Ὁ στρατηγὸς εἶχε ἀπαγορεύσει στοὺς δικούς του νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομα «Πλαστήρας», ὅπου κι ἂν πήγαιναν. Ὁ ἀδελφός του ἦταν ἄνεργος. Τὸ ἐργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητοῦσε ὁδηγὸ κι ἐκεῖνος ἔκανε αἴτηση. Ὁ ἁρμόδιος ὑπάλληλος τὸν ρώτησε πῶς λέγεται. Κι ἐπειδὴ αὐτὸς δίσταζε νὰ πεῖ τὸ ὄνομά του, ἐνθυμούμενος τὴν ἐντολὴ τοῦ στρατηγοῦ, τὸν ξαναρώτησε καὶ δύο καὶ τρεῖς φορές, ὥσπου ἀναγκάστηκε νὰ ὁμολογήσει ὅτι τὸν λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ὁ ὑπεύθυνος ζητάει νὰ μάθει ἂν συγγενεύει μὲ τὸ Στρατηγὸ καὶ Πρωθυπουργό. Μετὰ ἀπὸ πολὺ δισταγμὸ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι εἶναι ἀδελφός του. Ἀφοῦ ἡ αἴτηση, ἱκανοποιήθηκε, παρακάλεσε νὰ μὴ τὸ μάθει ὁ ἀδελφός του. Ὁ στρατηγὸς τὸ ἔμαθε κι ἀφοῦ τὸν κάλεσε ἀμέσως στὸ σπίτι του, τὸν ἐπέπληξε καὶ τοῦ ἀπαγόρευσε νὰ ἀναλάβει αὐτὴ τὴν ἐργασία λέγοντάς του: «Ἂν ἔχεις ἀνάγκη, κάτσε ἐδῶ νὰ μοιραζόμαστε τὸ φαγητό μου». Καὶ δὲν πῆγε.

 .           Ὁ Πλαστήρας ἦταν ἄρρωστος – ἔπασχε ἀπὸ φυματίωση – κι ἔμενε σ’ ἕνα μικρὸ σπιτάκι στὸ Μέτς, κοντὰ στὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο. Τοῦ πρότειναν νὰ τοῦ βάλουν ἕνα τηλέφωνο δίπλα στὸ κρεβάτι ἀλλὰ αὐτὸς ἀρνήθηκε λέγοντας: «Μὰ τί λέτε; Ἡ Ἑλλάδα πένεται κι ἐμένα θὰ μοῦ βάλετε τηλέφωνο; »

 .           Πολλὲς φορὲς μὲ τρόπο ἔστελνε καὶ ἀγόραζαν ψωμί, ἐλιὲς καὶ λίγη φέτα. Τότε οἱ γύρω του, τοῦ ὑπενθύμιζαν ὅτι εἶχε ἀνάγκη καλύτερου φαγητοῦ λόγῳ τῆς ἀρρώστιας κι ἐκεῖνος μὲ ἁπλότητα τοὺς ἀπαντοῦσε : «Τί κάνω; Σκάβω γιὰ νὰ καλοτρώγω;»

 Ὁ Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στὴν ἐφημερίδα «Ἀκρόπολη», περιγράφει τὸ ἑξῆς περιστατικό:

.           Κάποτε, ὁ στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος εἶχε πάρει τὴν πρωτοβουλία νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει μόνιμη στέγη, γιὰ νὰ μὴν περιφέρεται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ σὲ ἐνοικιαζόμενα δωμάτια. Πῆγε λοιπὸν σὲ μία Τράπεζα καὶ μίλησε μὲ τὸν διοικητή. «Τί;», ἀπόρησε ἐκεῖνος. «Δὲν ἔχει σπίτι ὁ κύριος Πρωθυπουργὸς Πλαστήρας; Βεβαίως καὶ θὰ τοῦ δώσουμε ὅ,τι δάνειο θέλει καὶ μάλιστα μὲ τοὺς καλύτερους ὅρους!». Ὁ Μοάτσος ἔτρεξε περιχαρὴς στὸν Πλαστήρα, τοῦ τὸ ἀνήγγειλε καὶ εἰσέπραξε τὴν ἀντίδραση: «Ἄντε ρὲ Γιάννη, μὲ τί μοῦτρα, ρέ, θὰ βγῶ στὸ δρόμο, ἂν μαθευτεῖ πὼς ἐγὼ πῆρα δάνειο γιὰ σπίτι;». Ἔσκισε τὸ ἔντυπο στὰ τέσσερα καὶ τὸ πέταξε.

 .           Ὁ Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμὴ στὸν Πλαστήρα ἕνα ὡραῖο χρυσὸ στυλὸ κι ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς κάλεσε τὸν φίλο του Ἀνδρέα τοῦ λέει :

– Ἐγὼ δὲν βάζω χρυσὲς ὑπογραφές. Μοῦ φτάνει τὸ στυλουδάκι μου. Νὰ τὸ στείλεις πίσω.
– Μὰ θὰ προσβληθεῖ.
– Δὲν πειράζει. Ας μοῦ κόψει τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ κτῆμα. Δὲν θέλω δῶρα, Ἀνδρέα. Γιατί τὰ δῶρα φέρνουν καὶ ἀντίδωρα!

 .           Τὸ 1952, Πρωθυπουργὸς ἀκόμη ὁ Πλαστήρας, ἦταν κατάκοιτος ἀπὸ τὴν ἀρρώστια ποὺ τὸν βασάνιζε, ὅταν μία μέρα δέχθηκε τὴν ἐπίσκεψη τῆς Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας ἐκείνη στὸ λιτὸ ἐνοικιαζόμενο διαμέρισμά του, ἐξεπλάγη, ὅταν εἶδε τὸν Πρωθυπουργὸ νὰ χρησιμοποιεῖ ράντζο γιὰ τὸν ὕπνο του, καὶ τὸν ρώτησε μὲ οἰκειότητα : «Νίκο, γιατί τὸ κάνεις αὐτό;» καὶ ἡ ἀπάντηση ἦρθε ἀφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, τὸ ράντζο ἀπὸ τὸν στρατὸ καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποχωριστῶ».

 Ὁ Στρατηγὸς Νικόλαος Σαμψών, φίλος τοῦ Πλαστήρα, σὲ ἐπιστολή του περιγράφει, τὸ παρακάτω:

 .           Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας, δὲν ἄφησε πίσω του σπίτι, ἀκίνητα ἢ καταθέσεις σὲ τράπεζες. Ἡ κληρονομιὰ ποὺ ἄφησε στὴν ὀρφανὴ προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ἦταν 216 δραχμές, ἕνα δεκαδόλαρο καὶ μία λακωνικὴ προφορικὴ διαθήκη: «Ὅλα γιὰ τὴν Ἑλλάδα!». Βρέθηκε ἐπίσης στὰ ἀτομικά του εἴδη ἕνα χρεωστικὸ τοῦ Στρατοῦ, Σῶμα Ὑλικοῦ Πολέμου (Σ.Υ.Π. 108) γιὰ ἕνα κρεβάτι ποὺ εἶχε χάσει κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐπιχειρήσεων στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ 8 δραχμὲς μὲ σημείωση νὰ δοθοῦν στὸ Δημόσιο γιὰ τὴν ἀξία τοῦ κρεβατιοῦ, ὥστε νὰ μὴν χρωστᾶ στὴν Πατρίδα».

 .           Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας στὶς 26/7/1953, τὸν ἔντυσαν τὸ νεκρικὸ κοστούμι, ποὺ τὸ ἀγόρασε ὁ φίλος του Διονύσιος Καρρὲρ – γιατί ὁ ἴδιος τὸν μισθό του τὸν προσέφερε διακριτικὰ σὲ ἄπορους καὶ ὀρφανὰ παιδιὰ – ὁ δὲ γιατρός, ποὺ ἦταν παρὼν καὶ ὑπέγραψε τὸ σχετικὸ πιστοποιητικὸ θανάτου, μέτρησε στὸ ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιὲς καὶ 9 σημάδια ἀπὸ βλήματα.

Σχολιάστε