Ἄρθρα σημειωμένα ὡς νεοπαγανισμός

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ HALLOWEEN (ΧΑΛΟΟΥΙΝ) «Προθάλαμος τοῦ Νεοπαγανιστικοῦ κινήματος. “Γιορτὲς” ποὺ φέρνουν τὸ ἰνδουιστικὸ ἑορτολόγιο στὸ προσκήνιο»

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ HALLOWEEN (ΧΑΛΟΟΥΙΝ)
ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛEΩΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ, ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΩΠΟΥ

.             Τὰ τελευταῖα χρόνια, τέτοιες ἡμέρες, παρατηρεῖται στὰ Δημοτικὰ Σχολεῖα τῆς χώρας, Ἰδιωτικὰ καὶ Δημόσια, μία προσπάθεια γνωριμίας τῶν παιδιῶν μὲ μία νέα «γιορτή» ἐναρμονισμένη στὸ πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Πρόκειται γιὰ τὸ Halloween (Χάλοουιν), ὅπως προβάλλεται μὲσα ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Ξ. Γλωσσῶν, εἰδικὰ στὶς πρῶτες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ.
.            Παραφθορὰ τῆς φράσης All Hallows’ Εve, δηλ. «Παραμονὴ τῶν Ἁγ. Πάντων», τὸ Χάλοουιν βρίσκεται στὸ Ρωμαιοκαθολικὸ ἑορτολόγιο, ἑορτάζεται στὶς 31 Ὀκτωβρίου καὶ ἔχει χαρακτῆρα νεκρώσιμο – μνήμης κεκοιμημένων. Οἱ κοσμικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ὡστόσο, ἕλκουν τὴν καταγωγή τους ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο κέλτικο παγανισμὸ (Samhain) σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο, κατὰ τὴν συγκεκριμένη ἡμέρα «χαλαρώνουν» τὰ στεγανὰ μεταξὺ τῶν δύο κόσμων (ζωντανῶν – νεκρῶν) καὶ τὰ «πνεύματα» γίνονται πιὸ «δραστήρια».
.             Σήμερα, εἶναι ἕνα πλήρως ἐμπορευματοποιημένο νεανικὸ ἔθιμο ὅπου δεσπόζουν οἱ μορφὲς τῆς μάγισας, τῆς σκαλισμένης κολοκύθας, τῶν φαντασμάτων καὶ ξωτικῶν, μέσα ἀπὸ μεταμφιέσεις, παιχνίδια, τραγούδια καὶ συναφεῖς δραστηριότητες. Ἱστοσελίδες Δημοτικῶν σχολείων ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα προβάλλουν ἀφιερώματα καὶ ἀναμνηστικὲς φωτογραφίες ἀπὸ ἐκδηλώσεις τῶν τάξεων ἀφιερωμένες στὸ Χάλοουιν. Παράλληλα, ἀρκετὰ κοσμικὰ κέντρα διασκεδάσεως ὑπόσχονται «ξεχωριστὲς» βραδιὲς καὶ πάρτι, μὲ κορύφωση τὴν 31η Ὀκτωβρίου. Ἀξιοσημείωτος πράγματι συγχρονισμός· τὸ Χάλλοουιν εἰσάγεται δυναμικά.
.             Τὶ ἄραγε ἀποκομίζει τὸ παιδὶ ἀπὸ ἕνα τέτοιο ἑορτολογικὸ κομφούζιο καὶ μάλιστα στὶς ἡμέρες τῆς Ἐθνικῆς μας Ἐπετείου καὶ τῆς Ἑορτῆς τῆς Ἁγ. Σκέπης;

Τὸ Γραφεῖο ἐπὶ τῶν αἱρέσεων προειδοποιεῖ τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Μητροπόλεώς μας ὅτι ἡ ὡς ἄνω ἑορτὴ μόνο ὡς ἀθώα δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ καὶ τοῦτο διότι:

  1. ἀποτελεῖ, διὰ τῆς ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἐξοικειώσεως μὲ τὸ μαγικὸ στοιχεῖο, σταθερὸ προθάλαμο τοῦ Νεοπαγανιστικοῦ κινήματος (Wicca) ποὺ στὴν Ἀμερικὴ κάνει θραύση στὶς νεανικὲς ἡλικίες. Γιὰ δὲ τοὺς νεοπαγανιστὲς τὸ Χάλοουιν εἶναι ἐπίσημη ἑορτὴ καὶ συνοδεύεται μὲ ποικίλες τελετὲς.

  2. δὲν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις ποὺ τὰ παιδιὰ ἀποκομίζουν τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς νεκροὺς εἶναι ἐφικτή.

  3. φέρνει στὸ προσκήνιο ρωμαιοκαθολικὲς ἑορτὲς (Ἁγ. Πάντων, ἑορτὴ τῶν Ψυχῶν) μὲ τὴν ἀνάλογη, μὴ ἀποδεκτὴ ὀρθοδόξως θεολογία τους (περὶ καθαρτηρίου πυρός, μακαρίων & εὐλογημένων ὁράσεων, ἁγιότητος κλπ.)

  4. καλλιεργεῖται μία αἴσθηση ὁμοιότητας μὲ τὴν ὀρθόδοξη Ἑορτὴ τῶν Ἁγ. Πάντων μὲ ἐπακόλουθη συνέπεια νὰ δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωση ὅτι ἀφοῦ ἔχουμε κοινὲς ἑορτὲς, ἔχουμε καὶ κοινοὺς ἁγίους.

.             Ἔτι περαιτέρω πρέπει νὰ τονιστεῖ καὶ ὁ ἀντιπαιδαγωγικὸς χαρακτῆρας τοῦ σχολικοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Χάλοουιν, τόσο ἀπέναντι στοὺς σκοποὺς τῆς ἑλληνορθόδοξης παιδείας μας, ἐφ᾽ ὅσον ὑποβιβάζεται ἡ Ἐθνική μας ἐπέτειος, ὅσο καὶ στὶς πρακτικές της, ἀφοῦ μὲ τὴν ἑορτολογικὴ συμφόρηση ἐπέρχεται σύγχυση στὰ παιδιά, ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τὶ ἀκριβῶς γιορτάζεται.
.             Ὀφείλουμε νὰ ἐξετάζουμε τέτοια φαινόμενα προπαγάνδας καινοφανῶν ἑορτῶν στὴ γενικότερη Νεοεποχίτικη πανθρησκειακή τους προοπτική. Ὑπ᾽ αὐτὴν τὴν ἔννοια, μὴν ἀπομονώνουμε τὸ Halloween ἀπὸ τὴν ἄρτι ἀφιχθεῖσα παγκόσμια ἡμέρα Γιόγκα στὶς 21 Ἰουνίου ἢ τὸ Φεστιβὰλ τῶν Χρωμάτων, ποὺ φέρνουν καὶ τὸ ἰνδουιστικὸ ἑορτολόγιο στὸ προσκήνιο.
.             Ὡς ἐκ τούτου καλοῦνται οἱ γονεῖς νὰ ἀποτρέπουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ τὴ συμμετοχὴ στὸ Halloween, ἐνθαρρύνοντάς τα νὰ συμμετέχουν ἐνεργὰ στοὺς ἑορτασμοὺς τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ἢ ἐμπνέοντας τὴ φιλανθρωπία τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, ποὺ ἑορτάζουν τὴν ἑπομένη (1η Νοεμβρίου).

ἐκ τοῦ Γραφείου ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων

ΠΗΓΗ: orthros.eu

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ -2 («Ὁ Ἐλύτης λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν».)

Παράδοξα μαθήματα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ
ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια!
[Β´]

τῆς ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Μέρος Α´ : ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια! -1

.             Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ἀνέπτυξε τό θέμα της καί πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας της μίλησε μέ τά λόγια τοῦ Ἐλύτη γιά τόν ρόλο τοῦ ποιητοῦ : «Ὁ ποιητής προκαλεῖ μυήσεις, ἀσκεῖ μαγεία…παράγει μιά οὐσία…ἡ ὁποία ἐπενεργεῖ ὁπωσδήποτε ὅπου ὑπάρχει μιά ἐπαρκής εὐαισθησία». Διερωτῶμαι, ἡ κ. Ἡλιοπούλου καθό καί ἡ ἴδια ποιήτρια, σέ τί μυοῦσε τό ἀκροατήριό της, ποῦ τό ὁδηγοῦσε μέ τό μαγευτικό της λόγο;  Πάντως ὅ, τι κι ἄν ἄκουσαν οἱ παρόντες, θρησκευόμενοι καί μή, τά ἄκουσαν μέ πολλή εὐλάβεια καί προσοχή, δεῖγμα τῆς «ἐπαρκοῦς εὐαισθησίας», ἀπαραίτητης γιά νά ἐπενεργήσει ἡ μυητική οὐσία πού παρῆγε ἡ ποιήτρια.
.             Ἀρχικά πρέπει νά ποῦμε, σχετικά μέ τήν «ἱερότητα», ὅτι ὁ Ἐλύτης δέν ἔχει, κατά τό δή λεγόμενον, ἱερό καί ὅσιο, ὅπως ἐννοεῖται στήν ὀρθόδοξη παράδοση.  Тά μόνα πού παρουσίασε ἡ ὁμιλήτρια καί «συνοδοιπόρος» τοῦ Ἐλύτη μέσα ἀπό ἀποσπάσματα ποιημάτων του καί δικά της σχόλια-καί μόνο αὐτά παρουσιάζουμε στό κείμενό μας- ἦταν ἕνα μίγμα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ.
.             Ὁ Ἐλύτης ὅσον ἀφορᾶ στό Θεό ἁπλῶς εἶχε κάποια διαίσθηση γιά κάποιον «ὑπεραισθητό κόσμο» -τό εἶπε ἀλλοῦ ἡ κ.  Ἡλιοπούλου-  καί τοῦ ἦταν ἀδιάφορη ἡ χριστιανική πίστη.  Εἶχε μιά «κυρίαρχη καί ἀδιαμφισβήτητη σχέση μέ τό θεῖο, μέ τήν ἄγνωστη δύναμη μέ τό ἀεί ἤ τό φῶς».  Γιά τόν ποιητή ὁ Θεός δέν ἔχει ἔρθει στόν κόσμο. Τόν Θεό τόν ἀναζητεῖ  ὅπως θέλει ὁ καθένας καί ἀφοῦ ὁ Θεός δέν ἔχει ἔρθει στόν κόσμο, τόν ἀναζητεῖ μέσα του.  Στήν οὐσία ἀκολουθεῖ τήν ὁλιστική θεώρηση περί Θεοῦ καί κόσμου σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Θεός εἶναι μιά ἀπρόσωπη δύναμη -ἐνέργεια πού τήν ἀνιχνεύεις μέσα σου. Ἔξω ἀπό σένα, σύμφωνα μέ τή θεώρηση αὐτή, δέν ὑπάρχει ὁ Θεός.
.             Ἡ ἀναζήτηση τοῦ θείου μέσα μας εἶναι μιά μακριά  ἀπροσδιόριστη, ὑποσυνείδητη συχνά, μά πάντοτε πολυσύνθετη διαδικασία πού μπορεῖ νά μᾶς παίρνει πολύ μακριά ἀπό τά παραδεδεγμένα ἱερά γιά νά μᾶς ὁδηγήσει σέ μιά ὁλοένα διαμορφούμενη πρόταση προσωπικῆς θεογνωσίας… Ἀνιχνεύοντας αὐτά τά δυσδιάκριτα ὅρια τοῦ Θεοῦ μέσα μας… 

.             Ὄντας ὁ Ἐλύτης ἔξω ἀπό τήν ὁδό τῆς Ἐκκλησίας ἀναζητεῖ καί προτείνει διαφόρους ὁδούς προσωπικῆς θεογνωσίας. «Στή θρησκευτική πίστη… ἀκόμη κι ἄν ὑπάρχει εὐθεῖα ἀνάγκη δέν ὑπάρχει ὡστόσο εὐθεῖα ὁδός, κοινή ὁδός γιά ὅλους μας».
.             Εἶναι σαφές ὅτι γιά τόν ποιητή δέν ὑπάρχει ὁ Χριστός, ἡ Ὁδός ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή.  Ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία εἶναι ἕνα ἀπό τά «παραδεδεγμένα ἱερά»,  ἀπό τά ὁποῖα μποροῦμε νά φύγουμε μακριά ἤ νά τά χρησιμοποιήσουμε σά μέσα φανερώσεως τῶν… «διαισθήσεών» μας.
.             Ἐάν εἶναι ὁ Ἀπόλλων ἤ ἡ Ἀφροδίτη, ὁ Χριστός ἤ ἡ Παναγία πού ἐνσαρκώνουν καί προσωποποιοῦν τήν ἀνάγκη νά δοῦμε ὑλοποιημένο ἐκεῖνο πού σέ ὁρισμένες στιγμές διαισθανόμαστε δέν ἔχει σημασία. Σημασία ἔχει ἡ ἀναπνοή τῆς ἀθανασίας πού μᾶς ἐπιτρέπουν.
.             Σ᾽ αὐτή τήν ἀνάμιξη Χριστιανισμοῦ καί παγανισμοῦ,  πού φάνηκε μέ τά παραπάνω καί θά τήν δοῦμε καί ἀργότερα τόν ὠθεῖ κυρίως ἡ ἄμετρη σαρκολατρία του.
.             Ὁ Ἐ.  ἔχει δημιουργήσει ὁλόκληρη ἰδεολογία γιά τή σημασία τῶν αἰσχρῶν ἡδονῶν στή ζωή, τήν ἀθανασία ἀκόμη καί τήν οἰκείωση τοῦ Θεοῦ! Μιλάει γιά «ἁγιότητα» καί ἁγιοποίηση», γιά  «ἔνταση τῶν αἰσθήσεων», γιά τήν «ἄσφαλτη ὁδό τῶν αἰσθήσεων».  Διατείνεται ὅτι τό «σῶμα  ξέρει». Καί αὐτά δέν εἶναι ἁπλές θεωρίες.
.             Ὁ Ἐ. λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν.  Ἀνέκαθεν δημιουργοῦσε «κολλάζ», τίς λεγόμενες «συνεικόνες» μέ γυμνά κορίτσια συγχέοντάς τα σκόπιμα μέ ἀγγέλους, μέ παρθένους, μέ θεές-φυτά(;;;).  Εἶναι τά «ἱπτάμενα» τά «ἄχραντα κορίτσια του». Μιλᾶμε γιά κατωτέρας καλλιτεχνικῆς ποιότητος κατασκευάσματα πού μέ τόση ἄνεση, λίγο-πολύ ὡς ἀριστουργήματα τά παρουσίαζε ἡ κ.  Ἡλιοπούλου στό …ἐκστασιασμένο ἀκροατήριο τοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου!
.             Ὁ ποιητής προχωρεῖ καί περισσότερο ἰδεολογοποιώντας καί ἁγιοποιώντας τά αἰσχρά πάθη: Καί ἀπό τό γυμνό κορμί τῶν δεκαπέντε χρόνων –ἀλήθεια πῶς ἀποκαλεῖται τό πάθος γιά τά μικρά κορίτσια; (σημ. δική μου)-  νά γνωρίζεις ποιό τό μέρος τῆς ἀθανασίας πού χάνεται γιά νά τό φέρεις πίσω.
.         Ἀκόμη καί ἡ οἰκείωση τοῦ Θεοῦ γίνεται πολύ καλά μέ τό γυμνό σῶμα. Εἶπε ἡ κ. Ἡλιοπούλου: “Στή συνείδηση τοῦ Ἐλύτη πιό οἰκεῖος γίνεται ὁ Θεός μέσα ἀπό τόν θαλλό μυρσίνης, ἀπό τό ἀσήμωμα τοῦ βότσαλου …ἀπό τόν περίπλου ἑνός γυμνοῦ σώματος”.
.             Καί ἀλλοῦ: “ἕνα σῶμα γυμνό εἶναι ἡ μοναδική προέκταση τῆς νοητῆς γραμμῆς πού μᾶς ἑνώνει μέ τό μυστήριο…”
.             Ὁ ἀκατάσχετος αἰσθησιασμός του εἶναι διάχυτος καί στά  πεζά ἔργα του, ὅπως εἶπε ἡ ὁμιλήτρια: “Συχνά στά πεζά του κείμενα δέν παραλείπει νά ἐκμυστηρευτεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ἀπέβλεπε πάντα στίς συντεταγμένες τοῦ γυμνοῦ σώματος καί τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀλκῆς καί τῆς ἱερότητας, τοῦ παρθενικοῦ καί τοῦ ἡδυπαθοῦς”.
.             Μετά τήν κατάφασή του στά ἀντίθετα, δηλαδή στήν καθαρότητα ἀπό τή μιά καί ἡδυπάθεια ἀπό τήν ἄλλη, ἑπόμενο εἶναι νά συγχέει στά γραπτά του καί τή λατρεία τοῦ Θεοῦ μέ τή λατρεία τῶν εἰδώλων. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ποσειδώνας συγκατοικεῖ μέ τήν Παρθένο – εἶπε ἡ Ἡλιοπούλου – γι΄ αὐτό νοιώθει χριστιανός καί εἰδωλολάτρης συνάμα…
.             Καί ἀλλοῦ γράφει ὅτι τά «κορίτσια του δύνανται…νά ὑποκαταστήσουν ὅσα καί σάν εἰδωλολάτρες καί σάν χριστιανοί διακονήσαμε στό βωμό τοῦ Ποσειδῶνα καί τῆς ΠαρθένουΤήν τρίαινα μέ δελφίνι τήν τοποθετεῖ [ὁ Ἐλύτης] στή θέση τοῦ Σταυροῦ».
.            Ἀλλά καί τήν Παναγία ἀφοῦ ὁ Ἑ. τή στολίσει μέ διάφορα λαϊκά θρησκευτικά  προσωνύμια, στό τέλος –λέει ἡ κ. Ἡλιοπούλου -τήν ὀνομάζει «θεούλα» (sic) μέ τήν μώβ κορδέλλα, «παντοτεινή κόρη».   Μάλιστα σέ ἕνα κολλάζ τήν εἰκονίζει –συνεχίζει ἡ Ἡλιοπούλου καί ἔδειξε καί τή σχετική «συνεικόνα» – σχεδόν χωρίς πρόσωπο, θἄλεγες μιά μάνα πασῶν τῶν θρησκειῶν. 

.             Ὅλα αὐτά ἀποπνέουν  συγκρητισμό.  Καί ὅσον ἀφορᾶ τή δῆθεν τρυφερή διάθεση τοῦ Ἐ. πρός τήν Παναγία, αὐτή ἐκδηλώνεται στά γραπτά του…ποιητικῇ ἀδείᾳ, γιατί ἡ ἐχθρότητά του πρός τήν ἁγνότητα, τή  χριστιανική πίστη καί ζωή εἶναι φανερή στή συνέντευξή του στήν ὁποία εἶπε: “Δυστυχῶς ἡ σύγχρονη ποίηση…ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὶς ἐνοχές, ποὺ μᾶς φόρτωσαν τὰ δόγματα (χριστιανισμοί, ἰδεαλισμοί…)”. Τό ἴδιο συμπεραίνει κανείς καί ἀπό ὅσα εἶπε ἡ κ. Ἡλιοπούλου συγκεκαλυμμένα ἀλλά σαφῆ γιά τούς προσεκτικούς ἀκροατές: “…ἔννοιες, ὅπως ἔρωτας ἤ παράδεισος ἤ σῶμα ἤ ψυχή…στήν ποίηση τοῦ Ἐλύτη ἀποκτοῦν ἕνα διαφορετικό νοηματικό φορτίο, ἀπαλλαγμένο ἀπό τήν ἐνοχή, τήν ὑποκρισία, τή μεταμέλεια, τήν τιμωρία, τήν ἀνταμοιβή, τήν κανονιστική λογική...” – Γιά…ποιόν χτυπάει ἡ καμπάνα;
.             Μίξη τῶν ἀμίκτων, παγανισμός, συγκρητισμός, ἄκρατος ἡδονισμός, καί κρύφιος ἀντιχριστινιανισμός, ἰδού ἡ μυητική οὐσία  στήν ὁποία μυοῦσε τούς ὁπαδούς του ὁ Ἐλύτης.

.          Καί πρέπει νά ξέρουν οἱ ἀναγνῶστες -γιά νά εὐθυμήσουμε λιγάκι- ὅτι ὅλη αὐτή ἡ… μυσταγωγία καταλήγει στά χαδάκια μιᾶς γάτας! Ὁ π. Βασίλειος Χριστοδούλου στήν εἰσαγωγή του ἔνιωσε τήν ἀνάγκη νά ἀποδώσει εὐγνωμοσύνη στό Θεό γιά τό ἑξῆς -ὅπως τό εἶπε- «ἄφθαστο ποίημα» τοῦ Ἐλύτη : “Μία ἤ δύο φορές τό τέλειο φάνηκε στά μάτια μου. Καί ὕστερα πάλι…τίποτα”.
.             Πῶς ὅμως ἐννοοῦσε τό «τέλειο» ὁ ποιητής;  Ἄγνωστο! Ὅμως γράφει ἀλλοῦ: «…καί ἡ τελειότητα ἕνας εἶναι παράδεισος πού δέν τόν ἐγνωρίσαμε ποτέ.  Μόνο πού τήν ἰχνηλατοῦμε. Μέ κάτιγριμόνια μικροσκοπικάχαδάκια γάτας κι᾿ ἄλλα πολλά ὡραιούλια ἐπιστρέφουμε καί τήν ἀκινητοῦμε».
.             Νομίζω πώς πρόκειται γιά εὐτελισμό τῆς προτεινομένης ἀπό τόν Κύριο καί ἐπιδιωκόμενης ἀπό τούς Ἁγίους τελειότητος τοῦ ἀνθρώπου. Καί ἀπό τήν ἄλλη  ὑποτίμηση τῶν ἀκροατῶν.   Ἄς εἶναι!
.             Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ζωγράφισε τόν Ἐλύτη μέ εἰλικρίνεια καί σύμφωνα μέ τίς ἐμπειρίες της ἀπό τόν ποιητή  καί ἀφοῦ κλήθηκε γιά τόν σκοπό αὐτό. Γι᾽ αὐτό καί δέν δικαιοῦμαι νά πῶ κάτι γιά τίς προσωπικές της ἐπιλογές καί ἀπόψεις.  Ἀλλά μήπως χρειάζεται νά ποῦμε κάτι γι΄αὐτούς πού ὀργάνωσαν καί γι΄αὐτούς πού τήν κάλεσαν νά μιλήσει καί γι΄αὐτούς πού πῆγαν σ᾽αὐτήν τήν ἀντιχριστιανική μύηση;
.             Μέ ποιό σκεπτικό ὀργανώθηκε ἡ ἐκδήλωση αὐτή; Οἱ καταφανεῖς κουταμάρες περί διαλόγου Ἐκκλησίας μέ τό χῶρο τῆς τέχνης καί τοῦ πολιτισμοῦ δέν πείθουν κανένα. Δέν θέλω ἐπίσης νά πιστέψω ὅτι οἱ ὀργανωτές κληρικοί θέλησαν νά ἐκπολιτίσουν τούς…ἰθαγενεῖς ἀκροατές καί νά τούς μυήσουν στόν κόσμο τοῦ…πνεύματος. Γιά νά καταλάβουμε τί ἔγινε μέ τή διάλεξη αὐτή εἶναι σημαντικό νά προσέξουμε ὅτι γιά τόν Ἐλύτη κλήθηκε νά μιλήσει ὄχι καθηγητής Πανεπιστημίου ἤ ἁπλός φιλόλογος, άλλά μιά ποιήτρια πού συνδεόταν στενά μέ τόν ποιητή. Ἔτσι μέ τήν ἐκδήλωση αὐτή δέν ἔγινε ἐνημέρωση πάνω στίς ἀπόψεις τοῦ Ἐλύτη γιά τήν «ἱερότητα» (ποιά ἱερότητα;) ἀλλά μύηση σέ μιά ἄλλη κοσμοθεωρία. Δέν μπορῶ νά γνωρίζω ἄν αὐτή ἡ κίνηση ἦταν σκόπιμη, ἀποβλέπουσα δηλαδή στήν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος καί ἤθους. Τό σίγουρο εἶναι πάντως ὅτι  ἀποτέλεσε ἕνα δυνατό ἀντιχριστιανικό μάθημα.
.             Καί κάποιοι πού εἶχαν «ἐπαρκῆ εὐαισθησία» θρησκευόμενοι ἤ ὄχι μέ ὅσα ἄκουσαν ἀπό τήν ὁμιλήτρια ἔνιωσαν τόν Χριστιανισμό  ὠχρό μπροστά στόν ἔντονο διονυσιασμό τοῦ ποιητῆ.  Πολλοί χριστιανοί ἀστήρικτοι ἤ καί ἄλλοι πού…ψάχνονταν  ἔνιωσαν ὅτι ζοῦν μέσα στή μέγγενη μιᾶς «κανονιστικῆς λογικῆς». Θά εἶδαν μέ ἄλλα μάτια τούς κανόνες καί τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ.  Καί – πού νά πάρει εὐχή!- δέν ὑπῆρξε ἕνα ὀρθόδοξο ἀντίβαρο ἕνας ἔστω καί μόνο λόγος  γιά τή φυλακή καί τήν κάθαρση τῶν αἰσθήσεων, π.χ. ἀπό τόν ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο γιά νά ἀποδιώξει τήν ἀχλύ τῆς λαγνείας ἀπό τό νοῦ τῶν ἀκροατῶν. Γιά νά ἀποτινάξει τή θεωρία γιά τήν ἀντίχριστη «ἁγιοποίηση τῶν αἰσθήσεων», τήν ὁποία ὁ Ἐλύτης τήν ἐννοεῖ ὡς ἄλογη καί ἄνευ φραγμῶν χρήση τους στίς ἡδονές.
.             Καί τό ἐρώτημα εἶναι: Ἔχει κανείς κληρικός  τό δικαίωμα νά ὁδηγεῖ ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τούς χριστιανούς σέ ἄλλη μύηση διαφορετική ἀπό τή χριστιανική, σέ μιά κοσμοθεωρία πού ἀκυρώνει στή συνείδηση τῶν πιστῶν τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ; Ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί εἴμαστε διά τῆς ἀποταγῆς τοῦ Σατανᾶ, τῆς συντάξεως μέ τόν Χριστό, τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καί τοῦ ἱεροῦ Χρίσματος μυημένοι στήν Ἐκκλησία.  Ἔχουμε δηλώσει ἀποταγή τῶν ἔργων τοῦ Σατανᾶ, τῆς λατρείας καί τῆς πομπῆς του καί σύνταξη μέ τόν Χριστό μας. Εἶναι γιά μᾶς ἡ δωρεά τοῦ Χριστοῦ ἕνα κρυφό στήν καρδιά μας πολύτιμο δῶρο («ἴσασιν οἱ μεμυημένοι»). Καί γι΄αὐτό εἶναι ἀδύνατο γιά μᾶς, τούς κληρικούς, νά διδάσκουμε ἤ νά δεχόμεθα ἄλλους νά διδάσκουν καί νά μυοῦν τούς χριστιανούς στά ἔργα τοῦ Σατανᾶ, τή λατρεία τοῦ γυμνοῦ σώματος, τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, τή ζωή χωρίς φραγμούς. Οὔτε νά διδάσκουμε ἤ νά δεχόμαστε ἄλλους νά διδάσκουν τή λατρεία τῶν εἰδώλων μαζί μέ τή λατρεία τοῦ Χριστοῦ καί νά νιώθουμε ἔτσι καί χριστιανοί καί εἰδωλολάτρες.

.             Θά πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ἡ ὁμιλία τῆς κ. Ἡλιοπούλου ἔγινε τήν παραμονή τῆς Δ´ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν, πού ἑορτάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Βρισκόμαστε λοιπόν στήν περίοδο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, κατά τήν ὁποία οἱ χριστιανοί προετοιμάζονται μέ μετάνοια, νηστεία καί προσευχή γιά τή μετοχή τους στό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.             Προκειμένου νά γίνει κατανοητή ἡ κατάσταση τοῦ ἐμπαθοῦς καί τοῦ κατά Χριστόν ἀπαθοῦς ἀνθρώπου παραθέτουμε 4 Κεφάλαια ἀπό τόν ΙΕ΄(15) Λόγο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος Περί ἁγνείας (=ἁγνότητος) καί σωφροσύνης καί ὅσοι θέλουν ἄς τά ἀντιπαραβάλλουν πρός ὅσα ἔγραψε καί  ἔζησε ὁ Ἐλύτης ἐξάγοντας τά συμπεράσματά τους.
“Μακάριος ἀληθινά εἶναι ἐκεῖνος πού ἐμπρός σέ ὁποιοδήποτε σῶμα καί χρῶμα καί ὡραιότητα ἀπέκτησε τελεία ἀναισθησία”.
“Μέγας εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος στήν ἁφή παρέμεινε ἀπαθής.   Ἀνώτερος ὅμως εἶναι ἐκεῖνος πού ἔμεινε ἄτρωτος ἀπό τή θέα καί ἐνίκησε τή θέα τοῦ σαρκικοῦ πυρός μέ τή σκέψη τοῦ οὐρανίου κάλλους”.
“Ἐλεεινός ὅποιος πέφτει. Ἐλεεινότερος ὅμως ὅποιος παρασύρει καί ἄλλον στήν πτώση. Διότι καί τῶν δύο πτώσεων τήν ἐνοχή καί τήν ἐφάμαρτη ἡδονή, τά παίρνει ἐπάνω του”.
“Συναντᾶται καί ἐμπαθής ἐμπαθέστερος ἀπό ἄλλον ἐμπαθῆ πού ἀκόμη καί τούς μολυσμούς του τούς ἐξομολογεῖται αἰσθανόμενος ἡδυπάθεια”.

.             Πιστεύω ὅτι πλέον «ἔχει φτάσει ὁ κόμπος στό χτένι» καί πρέπει, ὅσοι θέλουμε νά εἴμαστε χριστιανοί, νά ξεκαθαρίσουμε τί πιστεύουμε καί τί θέλουμε ἀπό τή ζωή μας. Ἱστάμενοι ἐνώπιον τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ μας πρέπει χωρίς προφάσεις, χωρίς ἀπό ὁπουδήποτε προερχομένους ἐπηρεασμούς, χωρίς ὀρθολογιστικούς ἀκροβατισμούς, χωρίς κουλτουριάρικες σοφιστεῖες νά ἀποφασίσουμε :

– ἄν θέλουμε τήν Ὀρθοδοξη Πίστη στόν ἐν Τριάδι Θεό καί τόν θεάνθρωπο Χριστό ἤ τόν δαιμονοκίνητο Οἰκουμενισμό καί τήν Πανθρησκεία.
– ἄν θέλουμε νά συνεχίσουμε στή ζωή μας τήν ἀπόταξη τοῦ Σατανᾶ καί τή σύνταξη μαζί  μέ τόν Σωτῆρα μας Χριστό  ἤ τό ἀντίθετο.
– ἄν θέλουμε νά οἰκειοποιηθοῦμε τόν γιανναρικό νεο-νικολαϊτισμό , τόν φροϋδισμό τῶν ψυχαναλυτῶν καί τή σαρκολατρία τῶν ποιητῶν, ἄν θέλουμε τή διδαχθεῖσα ἀπό τόν Ἐλύτη « ζωή χωρίς φραγμούς»  ἤ τήν ἐν Χριστῷ διδασκαλία περί καθαρότητος ἁγνείας καί σωφροσύνης, ὅπως ἐξηγήθηκε ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους καί Πατέρας καί βιώθηκε ἀπό ὅλους τούς ἁγίους μας.

.             Ἄν ἀποφασίζουμε νά εἴμαστε τῆς μερίδος τοῦ Χριστοῦ, κληρικοί καί λαϊκοί καί νά ὑπάρχουμε καί νά ἐνεργοῦμε  ὄχι σάν «ζαλισμένο κοπάδι», ἀλλά ὡς λογικά πρόβατα τῆς ἁγίας ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, δέν πρέπει νά συμμετέχουμε σέ τέτοιες μυήσεις ἤ ἄν βρεθοῦμε σέ τέτοιους χώρους πρέπει νά διαμαρτυρόμαστε, νά ζητοῦμε τό λόγο πού γίνονται ἀνεκτές τέτοιες διδασκαλίες καί νά δίνουμε δημοσίως ὀρθόδοξη ὁμολογία. Ἀπό τήν ἄλλη πρέπει νά συμμετέχουμε στήν Ὀρθόδοξη λατρεία μας καί νά προσπίπτουμε στόν Χριστό μέ ἀδιάλειπτη προσευχή. Καί ὅσοι δύνανται ὀφείλουν νά  συστρατευθοῦν μέ τή γραφίδα ἤ τό λόγο τους ἐνάντια στόν νεοεποχήτικο ὀχετό πού ἐξαπολύεται στόν χῶρο τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, εἴτε μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἴτε τῆς λεγομένης λειτουργικῆς «ἀνανέωσης», εἴτε τῆς ψυχολογοποιήσεως τῆς θεολογίας καί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς  εἴτε τῆς ψευδοκουλτούρας, νά ἐκθέτουν τίς ὀρθόδοξες θέσεις σέ ὅλους τούς χώρους στά περιοδικά καί τό διαδίκτυο καί νά δημιουργοῦν ἀφύπνιση πνευματική στούς ὑπολοίπους ἀδελφούς.

«Οἱ καιροί οὐ μενετοί». Ἀδελφοί πρέπει νά ἐπιλέξουμε: Μέ τόν Χριστό ἤ μέ τόν Ἀντίδικο; Τάς  θύρας, τάς θύρας…

 

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

1 Σχόλιο

ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί ψιμύθια! -1

Παράδοξα μαθήματα συγκρητισμοῦ, παγανισμοῦ καί αἰσθησιασμοῦ
ἤ ὁ ἀληθινός Ἐλύτης χωρίς προσωπεῖα καί
ψιμύθια!

«…μουν πάντοτε “δοσμένος ες τς δονές”, πο λέει Καβάφης. λη μου τν ζω εχα σχέσεις μ νέα κορίτσια… φείλω σ τέτοιες σχέσεις πάρα πολλργα μου.Καλς γάμος, λλ γι τος λλους χι γι μένα!κολούθησα τν διωτική μου δό, ζώντας χωρς φραγμούς». (συνέντευξη τοῦ Ὁ. Ἐλύτη)[1]

.             Στό Πολιτιστικό Κέντρο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, τό Σάββατο 29 Μαρτίου 2014 μέ ἀφορμή τήν Παγκόσμια ἡμέρα Ποιήσεως ἡ ποιήτρια Ἰουλίτα Ἡλιοπούλου μίλησε με θέμα: «Ἡ ἱερότητα στόν Ἐλύτη». Προηγήθηκε εἰσαγωγική ὁμιλία τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Πολιτιστικοῦ κέντρου π. Βασιλείου Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος μιλώντας μέ ρίγη συγκινήσεως  εἶπε ὅτι ὁ Ἐλύτης «μιλάει μέ τή γλῶσσα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» -(εἶναι λόγια τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου πού ἀφοροῦν τή σιωπή τῶν ἁγίων!)-  ὅτι «ἡ ποίησή του εἶναι θαβώρεια», ὅτι «μπορεῖ νά φτιάξει ἕνα παράδεισο ἀπό τήν κόλαση καί μιά κόλαση ἀπό παράδεισο», ὅτι «ἡ ὀλιγάρκεια καί ἡ σεμνότητά του…δέν μαρτυρεῖ ἁπλῶς ἕνα χάρισμα ἀλλά μίαν ἀποστολή».
.              Ἄς κρίνει ὁ ἀναγνώστης μας στή συνέχεια, ἄν ἀληθεύουν οἱ κρίσεις αὐτές τοῦ π. Βασ. Χριστοδούλου.
.           Ἡ κ. Ἡλιοπούλου ἀνέπτυξε τό θέμα της καί πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας της μίλησε μέ τά λόγια τοῦ Ἐλύτη γιά τόν ρόλο τοῦ ποιητοῦ : «Ὁ ποιητής προκαλεῖ μυήσεις, ἀσκεῖ μαγεία…παράγει μιά οὐσία…ἡ ὁποία ἐπενεργεῖ ὁπωσδήποτε ὅπου ὑπάρχει μιά ἐπαρκής εὐαισθησία». Διερωτῶμαι, ἡ κ. Ἡλιοπούλου καθό καί ἡ ἴδια ποιήτρια, σέ τί μυοῦσε τό ἀκροατήριό της, ποῦ τό ὁδηγοῦσε μέ τό μαγευτικό της λόγο;  Πάντως ὅ, τι κι ἄν ἄκουσαν οἱ παρόντες, θρησκευόμενοι καί μή, τά ἄκουσαν μέ πολλή εὐλάβεια καί προσοχή, δεῖγμα τῆς «ἐπαρκοῦς εὐαισθησίας», ἀπαραίτητης γιά νά ἐπενεργήσει ἡ μυητική οὐσία πού παρῆγε ἡ ποιήτρια.

————————-

[1] Συνέντευξη δημοσιευμένη σέ Ἀφιέρωμα στόν ποιητή στήν ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ 14-5-11, ἀναδημοσιευμένη στό περιοδ. ΛΥΧΝΙΑ  τῆς Ἱ. Μητρ. Νικοπόλεως (φ. 337/Αὔγ. 2011, σ. 2)  καί ἀπό ἐκεῖ στό ἱστολόγιο katanyxis, ἀπ’ ὅπου καί τή δανειστήκαμε.

ΣYNEXIZETAI: ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΥ -2 («Ὁ Ἐλύτης λάτρευε τό γυμνό σῶμα τῶν νέων κοριτσιῶν».)

, ,

Σχολιάστε

Η ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΗ ΑΦΡΟΣΥΝΗ «Μία καθαρὰ νεοεποχίτικη μόδα, ποὺ συνδέεται μὲ ἔξωθεν πανθρησκειακὰ κέντρα» (Δ. Νατσιός)

Ἡ νεοπαγανιστικὴ ἀφροσύνη

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος -Κιλκίς 

«Ὅλες οἱ ἄλλες θρησκεῖες εἶναι ψεύτικες καὶ μονάχα ἡ δική μας Πίστη εἶναι ἀληθινὴ» [ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς]

.          Ἔχω παρατηρήσει ὅτι σὲ κάποια κείμενά μου- καὶ ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὸν προσωπικὸ τόνο, ἀλλὰ κάποιες προκλήσεις ἀπαιτοῦν ἀπάντηση- στὰ ὁποῖα ἐκφράζω τὴν ἐλλιπῆ, ἀλλὰ ἑδραία μου πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν κοσμοσώτειρα καὶ ἑλληνοσώτειρα Ἐκκλησία μας, πίστη καὶ εὐλάβεια ποὺ προσπαθῶ, κατὰ τὸ δυνατόν, νὰ μεταλαμπαδεύσω καὶ στοὺς μαθητές μου, ὁρισμένοι σχολιαστές, συνήθως ἀνώνυμοι, ἐξεμέουν δηλητήρια καὶ γράφουν ἀνόητα σχόλια. Εἶναι οἱ λεγόμενοι δωδεκαθεϊστές, νεοπαγανιστές, ὀπαδοὶ τῆς «πατρώας θρησκείας» καὶ λοιπὲς εὐτράπελες καὶ γελοῖες ὀνομασίες ποὺ ἐπιλέγουν. Τὰ τελευταῖα δὲ χρόνια πληθαίνουν οἱ ἐκδόσεις «ἱστορικῶν» βιβλίων, στὰ ὁποῖα ἐκθειάζονται κυρίως ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης καὶ ὁ ματαιόσπουδος φιλόσοφος τοῦ 15ου αἰώνα, Γεώργιος Γεμιστός, ὁ ὁποῖος ἔμεινε στὴν ἱστορία μὲ τὸ καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, «Πλήθων». (Προφανῶς τὸ «Γεμιστὸς» τὸ θεωροῦσε παρακατιανὸ καὶ ἐπέλεξε τὸ ἀρχαιοελληνικὸ συνώνυμο).

.          Κάτω ὅμως ἀπὸ αὐτὲς τὶς φαινομενικὰ ἀνώδυνες ἱστορικὲς ἀναφορές, κρύβεται ἐπιμελῶς τὸ φροῦτο τοῦ νεοπαγανισμοῦ. (Ἡ λέξη παγανισμὸς προέρχεται ἀπὸ τὸ λατινικὸ pagus= ὕπαιθρος χώρα. Στοὺς πρώτους αἰῶνες ὁ Χριστιανισμὸς εἶχε ἐπικρατήσει κυρίως στὶς πόλεις, ἐνῶ στὴν «ὕπαιθρο χώρα» ἀντιμετώπισε ἀνυπέρβλητες δυσκολίες. Ὁ πληθυσμὸς τῆς ὑπαίθρου ἔμενε πιστὰ δεμένος μὲ τὶς λαϊκὲς θεότητες καὶ δοξασίες. Αὐτὸ συνέβη κυρίως στὴ Δύση. Στὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴ ἡ εἰδωλολατρία, ὁ παγανισμὸς σαρώθηκαν πολὺ γρήγορα ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ πίστη). Τὰ τελευταῖα ὅμως χρόνια παρατηρεῖται στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία μία περίεργη ἀναβίωση τοῦ παγανισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει σαφῆ ἀντορθόδοξο καὶ ἀνθελληνικὸ χαρακτήρα. Δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα ἀκίνδυνο ρεῦμα, γιὰ μία ἐξόφθαλμα φαιδρὴ ὀνειροφαντασία, ποὺ κινεῖται στὰ ὅρια ἑνὸς ἰδιότυπου ἐθνικισμοῦ καὶ προγονοπληξίας, ἀλλὰ γιὰ μία καθαρ νεοεποχίτικη μόδα, πο συνδέεται μ ξωθεν πανθρησκειακ κέντρα. Σκοπός τους, καταπῶς ὑποστηρίζουν, εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὴν γνήσια καὶ ἀνόθευτη ἑλληνικότητα, στόχος τους ὅμως, ἀνομολόγητος, εἶναι νὰ καταστρέψουν τὴν χριστιανικότητα τῶν Ἑλλήνων. (Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ θαυμασμός τους γιὰ τὸν Ἰουλιανὸ καὶ τὸν Πλήθωνα ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς λατρείας. Καὶ οἱ δύο προσπάθησαν νὰ ἐπαναφέρουν τὰ ἀρχαῖα εἴδωλα, καταργώντας τὸν Χριστιανισμό). Δυστυχῶς οἱ καινοφανεῖς αὐτὲς νεοπαγανιστικὲς ὁμάδες, χρησιμοποιώντας τὸ δέλεαρ τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, παρασύρουν πολλούς, σους κυρίως δν χουν λύσει κόμη «παρξιακ» προβλήματα κα λοιπος νώριμους, πο «νακαλύπτουν» ξαφνικ λα σα τος «κρυβαν» τόσα χρόνια ο δάσκαλοι στ σχολεα κα ο παπάδες. Ὑπάρχει καὶ μία μερίδα ἀνθρώπων ποὺ προσχωροῦν στὴν ἐλευθεριάζουσα «πατρώα θρησκεία», διότι ἡ ἀνήθικη ζωή τους ἐλέγχεται ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία. Ἂν καὶ ἡ ἐπιχειρηματολογία τους δὲν ἀντέχει στὴν κοινὴ λογική, ὅλοι αὐτοὶ οἱ φανατικοὶ καὶ ἡμιμαθεῖς, συγκλίνουν σὲ κάποιες ἰδεοληψίες. Ἔτσι λοιπὸν οἱ νεοπαγανιστές:

Α. Ἀρνοῦνται καὶ ἀπορρίπτουν μετὰ βδελυγμίας τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὴν ὁποία ἐκλαμβάνουν ὡς μυθολογικὸ κατασκευάσμα τῶν Ἑβραίων (διακρίνονται ἀπὸ ἔντονο ἀντισημιτισμό).

Β. Θεωροῦν τὸν Χριστιανισμὸ ἰουδαϊκὸ παρακλάδι καί, συνεπείᾳ αὐτοῦ, ἀρνοῦνται τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, μέσα ἀπὸ ἕναν ἀκραῖο ἀντιβυζαντινισμό, ταυτιζόμενοι οὐσιαστικὰ μὲ τοὺς τσαρλατάνους τῆς Νέας Τάξης, ποὺ ὑποδύονται τοὺς ἱστορικούς, καὶ ποὺ θεωροῦν τὸ ἱστορικὸ ἔθνος τῶν Ἑλλήνων δημιούργημα τῶν δύο τελευταίων αἰώνων.

Γ. Ἀποδέχονται ἐπιλεκτικὰ τὴν Καινὴ Διαθήκη. (Γιὰ παράδειγμα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δὲν τοὺς εἶναι  καὶ πολὺ ἀγαπητός. Φρίττεις διαβάζοντας τὶς βλασφημίες τῆς Λιλῆς Ζωγράφου στὸ «γνώση καὶ ἀντιγνώση»). Μιλοῦν γιὰ ἕναν φυλετικὸ χριστιανισμό, ἀπορρίπτοντας τὴν οἰκουμενικότητα τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος. Κεντρικὸς πυρήνας ὅμως τῶν δοξασιῶν τους, παραμένει ἡ ἐξαφάνιση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐφ’ ὅσον ὅπως διατείνονται, ὑποτάχτηκε στὸν κατὰ πολὺ ἀνώτερό της ἀρχαῖο πολιτισμό. Εὐστοχότατα παρατήρησε ὁ καθηγητὴς Μπαμπινιώτης, σὲ ἄρθρο στὸ «Βῆμα», πρὶν ἀπὸ 4-5 χρόνια, πὼς «ὅποιος μιλάει γιὰ Ὀρθοδοξία ἐρήμην τοῦ Ἑλληνισμοῦ, νομίζω ὅτι ματαιοπονεῖ. Ὅποιος ὅμως, μιλάει γιὰ Ἑλληνισμό, ἐρήμην της Ὀρθοδοξίας, κάνει κάτι χειρότερο, ἀσχημονεῖ».

Δ. Προσγράφουν μίσος ἀβυσσαλέο στοὺς πρώτους Χριστιανοὺς κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, κατηγορώντας τους γιὰ τὴν καταστροφὴ καὶ λεηλασία τῶν ἀρχαιοελληνικῶν ἱερῶν, ναῶν, βιβλίων, ἔργων τέχνης καὶ λοιπά. Λησμονοῦν βέβαια ὅτι τοὺς τρεῖς πρώτους αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ οἱ Ἕλληνες ἀβίαστα προσχώρησαν στὴ νέα πίστη, κοσμώντας καὶ τὸ Συναξάρι τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἑκατομμύρια ἀθλοφόρους μάρτυρες. Μέχρι τὸ 313 μ.Χ ποὺ ὑπογράφτηκε τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων ἀπὸ τὸν ἅγιο Κωνσταντίνο, στὶς ρωμαϊκὲς ἀρένες προχέοντο αἵματα χριστιανῶν, κυρίως ἑλληνικῆς καταγωγῆς. (ἅγιοι Γεώργιος, Δημήτριος, Θεόδωρος, Χαράλαμπος, τὸ ἔνδοξο «νέφος τῶν μαρτύρων», κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο).
.        Ἂς μὴν ξεχνοῦμε πὼς ,τι χει διασωθε π τ ντως θαυμαστ ργα  τν ρχαίων σοφν, διασώθηκε στς ραχνιασμένες βιβλιοθκες τν ερν μονν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας δὲν δίστασε νὰ ἀπεικονίσει στοὺς νάρθηκες ἐκκλησιῶν τοὺς ἐπιφανεῖς τοῦ ἀρχαίου λόγου. (Μονὴ Φιλανθρωπηνῶν στὸ νησάκι τῶν Ἰωαννίνων, μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους). Οἱ ἀρχαῖοι σοφοὶ καμμιὰ σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὶς εὐφάνταστες ἀνοησίες καὶ τοὺς λήρους τῶν νεοπαγανιστῶν. Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Μαυρόπους, ἐπίσκοπος Εὐχαΐτων (10ος αἰ.), ἂν ζοῦσε ὁ Πλάτων μετὰ Χριστόν, θὰ ἀναφωνοῦσε ὡς ἄλλος Θωμᾶς «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».

Ε. Τὸ ἀντορθόδοξο πνεῦμα τῶν ὁμάδων αὐτῶν ἐκφράζεται, ἐξ ἄλλου μὲ τὴν εἰσαγωγὴ νέας χρονολογίας καὶ μηνολογίας, τὴν ἀλλαγὴ τῶν βαπτιστικῶν ὀνομάτων (Ραδάμανθυς, Πελασγός, Ἀπολλώνειος, «Ἄδωνις»- τὸ «Σπύρος» τὸν ἐνοχλοῦσε τὸν λεγάμενο). Κυκλοφοροῦν ἀρκετὰ «δικά τους» περιοδικά, τὰ ὁποῖα βρίθουν κακοδοξιῶν, δὲν στεροῦνται καὶ τηλεοπτικῆς ἐκπροσώπησης, μέσῳ κάποιων οφολόγων τηλεπλασιέ. Ἄρα δὲν μιλᾶμε γιὰ μία  ἀθώα «φολκλορικὴ» ἐκδήλωση, ἀλλὰ γιὰ ἐνσυνείδητη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Οἱ συνέπειες, γράφει ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, ἐξ αἰτίας τοῦ νεοπαγανισμοῦ «εἶναι καταστροφικὲς γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Διάσπαση τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ καὶ τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας, δηλητηριασμὸς τῶν συνειδήσεων καὶ μάλιστα τῆς νεολαίας καὶ ἄνοιγμα τῶν πυλῶν, συνειδησιακῶν καὶ ἐθνικῶν, στὸ πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ἔτσι ἡ ἀπειλὴ ἀπὸ τὸ παρελθὸν (νεοειδωλολατρία) βαίνει παράλληλα μὲ τὴν ἀπειλὴ ἀπὸ τὸ μέλλον, ποὺ εἶναι ἡ Νέα Ἐποχὴ καὶ ἡ συναφὴς μὲ αὐτὴν παγκοσμιοποίηση». («Στὰ μονοπάτια τῆς Ρωμηοσύνης», ἐκδ. «Ἁρμός», σελ 335).

.           Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἀνῆλθε στὸν θρόνο τῆς Νέας Ρώμης, ὁ ἀνόσιος καὶ φαντασιόπληκτος Ἰουλιανός, δὲν δίστασαν νὰ τὸν στηλιτεύσουν μὲ δριμύτητα, ὑπερασπιζόμενοι τὴν ἁγία τοῦ Χριστοῦ πίστη. (Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στοὺς δύο στηλιτευτικοὺς λόγους του πρὸς τὸν Ἰουλιανό, ἐξηγεῖ ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ κίνηση προέρχεται ἀπὸ φθόνο καὶ μίσος ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ). Καὶ ὁ  Καβάφης στὸ περίφημο «Εἰς τὰ περίχωρα τῆς Ἀντιοχείας», διακωμωδεῖ τὴν προσπάθεια τοῦ Ἰουλιανοῦ νὰ «καθαρίσει» τὸ τέμενος τοῦ Ἀπόλλωνα στὴν περιοχὴ τῆς Δάφνης, ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ «καλλίνικου μάρτυρος Βαβύλα». Κάποια στιγμὴ κάηκε τὸ τέμενος. Γράφει ὁ ποιητής: «Ἔσκασε ὁ Ἰουλιανὸς καὶ διέδωσε τί ἄλλο θὰ ἔκαμνε – πὼς ἡ φωτιὰ ἦταν βαλτὴ- ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ἐμᾶς. Ἂς πάει νὰ λέει. Δὲν ἀποδείχθηκε. Ἂς πάει νὰ λέει. Τὸ οὐσιῶδες εἶναι ποὺ ἔσκασε».
.         Τί δείχνει ἡ «ἄνθηση» τοῦ νεοπαγανισμοῦ στὶς μέρες, ὅπως καὶ ἡ περιρρέουσα ἀθεΐα καὶ ἀφιλοπατρία ποὺ τὴν δορυφοροῦν; Ὅτι γενιά μας θ μείνει γνωστ στν στορία ς μία γενι πο περιφρόνησε κα κατέστρεψε θεσμος κα θησαυρος πο πότισαν λη τν οκουμένη στ διάβα τν αώνων.
.          Παρ᾽ ὅλη ὅμως τὴν κατάπτωση…ζεῖ Κύριος. Ἀπὸ τὸ ἄμφιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ θὰ κρατηθοῦμε καὶ θὰ σωθοῦμε καὶ πάλι στὴν νέα Τουρκοκρατία ποὺ βιώνουμε.
.          Σὲ παρόμοια κρίσιμη περίοδο, ὅταν τὸ Γένος ἔμπαινε στὴ σκοτεινὴ περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ὁ πρῶτος ἐθνάρχης καὶ Προφήτης τοῦ Γένους, ὁ πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, ἐπαναλαμβάνοντας, σχεδὸν ἐπὶ λέξει, τὰ λόγια τοῦ μεγάλου διδασκάλου του καὶ διδασκάλου τῆς Ὀρθοδοξίας Ἰωσὴφ Βρυεννίου, ἔδινε τὴν ἑξῆς διαβεβαίωση: «Οὐκ ἀρνησόμεθά σου, φίλη Ὀρθοδοξία, οὐ ψευδόμεθά σε πατροπαράδοτον σέβας, οὐκ ἀφιστάμεθά σου μῆτερ εὐσέβεια, ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν καὶ σοὶ ζῶμεν καὶ ἐν σοὶ κοιμησόμεθα, εἰ δὲ καλέσει καιρὸς καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα». (π. Θεόδωρου Ζήση, «Φραγκέψαμε», σελ. 100).

, ,

Σχολιάστε