Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ναός

«ΤΣΙΦΛΙΚΙ» ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΡΕΧΑΜΕΝΩΝ Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ; (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Παρατρεχάμενοι

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη 

.           Δέν εἶναι γήπεδο! Δέν εἶναι ἀγορά. Δέν εἶναι θέατρο. Δέν εἶναι κέντρο διασκεδάσεως. Δέν εἶναι συγκέντρωσις φιλικῆς παρέας. Δέν εἶναι συνάντησις φίλων καί γνωστῶν. Εἶναι σύναξις πιστῶν. Πρόκειται γιά τό Ναό, πού συνάγονται οἱ ὀρθόδοξοι. Εἶναι ὁ τόπος τῆς λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, πού «ὁμοθυμαδόν», «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾴ καρδίᾳ» ἀναπέμπονται δεήσεις καί ἱκεσίες πρός τόν φιλάνθρωπο Θεό. Εἶναι ὁ φοβερός τόπος τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως, πού ὁ «δι᾽ ἠμᾶς σταυρωθεῖς» «προσφέρει καί προσφέρεται». Εἶναι «ὁ οἶκος προσευχῆς», πού δέν μπορεῖ νά μεταβάλλεται σέ «οἶκο ἐμπορίου», κουβέντας καί κοσμικῆς συμπεριφορᾶς.
.           Ὁ χῶρος τοῦ Ἀχώρητου Θεοῦ, ὁ χῶρος τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν πιστῶν, ἀπαιτεῖ σιγή, προσοχή καί εὐλάβεια. Ὁ λόγος τοῦ λειτουργοῦ γιά τήν προσέλευσι στή θεία Κοινωνία, ἰσχύει καί γιά τήν εἰσοδευτική μας προσέλευσι (τήν εἴσοδό μας στό Ναό): «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε».
.             
Χερουβικός ὕμνος, πού πρέπει νά ψάλλεται σεμνά καί κατανυκτικά, μιλάει σέ πληθυντικό ἀριθμό. Προτρεπόμεθα ὅλοι ν᾽ ἀφήσουμε τά πάντα, καί κινήσεις ἄσκοπες στό χῶρο τοῦ Ναοῦ καί συζητήσεις ἄσχετες, καί φροντίδες ποικίλες (ἀκόμα καί γιά λειτουργικές ὑπηρεσίες…) καί λογισμούς κοσμικούς. Ὅλα τ᾽ ἀφήνουμε ἔξω ἀπό τήν ἐξώθυρα, κάτω ἀπό τά σκαλοπάτια τοῦ Ναοῦ, καί ἀφοσιωνόμεθα στήν ὑποδοχή τοῦ «Βασιλέως τῶν ὅλων»: «Πάσαν νῦν βιωτικήν ἀποθώμεθα μέριμναν, ὡς τόν Βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι».
.           Ἡ ἱερή καί ἀγγελική προσταγή τοῦ λειτουργοῦ, ἀπευθύνεται σέ ὅλους τοὺς ἐκκλησιαζομένους: «Στῶμεν καλῶς! Στῶμεν μετά φόβου! Πρόσχωμεν τήν ἁγίαν ἀναφοράν, ἐν εἰρήνῃ προσφέρειν». Δέν μπορεῖ νά ἐκφωνῆται τό «Στῶμεν καλῶς…» καί ἐκείνη τή στιγμή νά περιφέρωνται μερικοί εἴτε στόν κυρίως Ναό εἴτε στό ἱερό Βῆμα! Οὔτε ἐπιτρέπεται ἐκείνη τή στιγμή νά κάθωνται (ἐξαιροῦνται βεβαίως οἱ ὑπέργηροι καί οἱ ἀνάπηροι).
.           Ἡ λειτουργοῦσα Ἐκκλησία δέεται γιά ὅσους μπαίνουν στό Ναό, ὄχι γιά ἄλλο λόγο, παρά μόνο γιατί πιστεύουν καί γιατί θέλουν μέ εὐλάβεια νά λατρεύσουν τόν Κύριο, νά ἑνωθοῦν μαζί Του, νά ζήσουν προκαταβολικὰ τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ: «Ὑπέρ τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου καί τῶν μετά πίστεως, εὐλαβείας καί φόβου Θεοῦ εἰσιόντων ἐν αὐτῷ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν».
.           Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐπισημαίνει ὅτι στό Ναό δέν λέγονται λόγια ἀνθρώπινα, ἀλλά μιλάει ὁ Οὐρανός καί γι᾽ αὐτό εἰσερχόμεθα μέ φόβο καί στεκόμεθα μέ εὐλάβεια: «Εἰ ἀρχόντων αὐτοῖς διαλεγομένων οὐκ ἀνέχονται ἔξω προσέχειν, πολλῶ μᾶλλον τοῦ Θεοῦ. Ἡμεῖς ὑπηρέται ἐσμεν, ἀγαπητοί, ἡμεῖς οὐ τά ἡμέτερα λέγομεν, ἀλλά τά τοῦ Θεοῦ. Ἐπιστολαί καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν ἀπό τοῦ οὐρανοῦ ἤκουσαι ἀναγινῶσκονται. Ἐπιστολαί, αὗται εἰσι πεμφθεῖσαι παρά τοῦ Θεοῦ. Εἰσερχώμεθα τοίνυν μετά τῆς προσηκούσης τιμῆς εἰς τάς Ἐκκλησίας καί μετά φόβου ἐπακούωμέν τῶν λεγομένων» (Ε.Π.Ε. 23,62). [Νεοελλ. ἀπόδ.: «Ἄν συνωμιλοῦσαν μερικοί χριστιανοί μέ ἄρχοντες ἐπίγειους, δέν θά τολμοῦσαν νά προσέχουν ἀλλοῦ. Πολύ περισσότερο τώρα, πού συνομιλοῦν μέ τόν Θεό. Ἐμεῖς, ἀγαπητοί, οἱ ἱερεῖς, εἴμαστε ἁπλῶς ὑπηρέτες. Δέν λέμε τά δικά μας, ἀλλά τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Καθημερινά στήν Ἐκκλησία διαβάζονται ἐπιστολές τοῦ οὐρανοῦ. Εἶναι ἐπιστολές, πού τίς ἔστειλε ὁ Θεός. Ἄς μπαίνουμε, λοιπόν, στήν Ἐκκλησία μέ τή δέουσα τιμή καί εὐλάβεια καί ἄς ἀκοῦμε μέ προσοχή τά λεγόμενα.]
.           Δυστυχῶς, ἡ πραγματικότητα σέ πολλούς Ναούς, δέν φανερώνει ἀνθρώπους προσευχομένους καί προσέχοντας, ἀλλά τύπους ἀπρόσεκτους, ἄτακτους, θορυβοῦντες, ἐνοχλοῦντες, κάποτε καί ἀσεβοῦντες. Καί ἄν αὐτοί ἦσαν μικρά παιδιά, ἤ ἐκτάκτως (κομῆτες!) εὐρισκόμενοι (λόγω π.χ. μνημοσύνου…) θά ὑπῆρχε κάποια δικαιολογία. Τό κακό εἶναι, ὅτι οἱ ἀτακτοῦντες εἶναι ἀπό τόν κύκλο τῶν λεγομένων… συνεργατῶν τοῦ ἱερέως!
.           Μιά ὁμάδα συνδεομένων μέ τό Ναό, φίλων τῶν πρεσβυτέρων, ἔχουν ἐξοικειωθῆ ἐπικίνδυνα μέ τά «θεῖα» καί τόν ἱερό χῶρο. Εἶναι σχεδόν σέ ὅλες τίς ἀκολουθίες περιφερόμενοι! Ἔχουν πάρει θάρρος! Ἀφόβως διασχίζουν τό Ναό γιά νά μποῦν στό Ἱερό! Μετά ἀπό λίγο βγαίνουν ἀπό τό Ἱερό, πηγαίνουν μέχρι τό παγκάρι, κουβεντιάζουν μέ τούς ἄλλους ἐπιτρόπους ἤ τίς ἐπιτρόπισσες! Πολλὲς φορές βγαίνουν καί ἀπο τὴν Ἐκκλησία, κι ὕστερα ξαναμπαίνουν. Παριστάνουν τά ἀφεντικά τοῦ Ναοῦ! Κινοῦνται ἀτάκτως, θά λέγαμε, πηγαινοέρχονται «σούρτα – φέρτα»! Καί ἄλλοι «κουμαντάρουν» τά πράγματα μέσα στό Ἱερό! Δέν μποροῦν νά σταθοῦν μέ εὐλάβεια οὔτε κατά τίς ἱερώτερες στιγμές. Συζητοῦν μέ ἄλλους, πού κι αὐτοὶ, κακῶς βρίσκονται στό Ἱερό.
.           Παρόμοια φαινόμενα παρατηροῦνται καί μέ γυναῖκες, πού θεωροῦν «τσιφλίκι» τους τό Ναό. Μπορεῖ νά λέγωνται «κυρίες τοῦ φιλοπτώχου» ἤ νεωκόρισσες ἤ «κυρίες τοῦ συσσιτίου»! Γενικῶς ὑπάρχει μιά ὁμάδα, ὄχι βεβαίως σέ ὅλους τούς Ναούς, πού θά τοὺς ὀνομάζαμε «παρατρεχάμενους». Εἶναι κρίμα!
.           Πολλοί ἀπό αὐτούς πλησίασαν κάποτε καλοπροαίρετα. Ἀλλά εἴτε διότι δέν κατηχήθηκαν καταλλήλως, εἴτε διότι ἐξοικειώθηκαν πολύ, ἀπό διάκονοι μετεβλήθηκαν σέ ἐνοχλητικούς «κουμανταδόρους». Συγκεκριμένα: Οἱ ἐπίτροποι ἄς μή στέκουν στό παγκάρι ὡς… ἐπιθεωρητές! Ἄς στέκουν μέ τούς λοιποὺς ἐκκλησιαζομένους, ὥστε νά μποροῦν καί αὐτοί νά προσεύχωνται. Ἕνας μόνο, ἐκ περιτροπῆς, ἄς στέκη διακριτικά γιά νά διευκολύνη τούς εἰσερχομένους. Γιά ὅλους ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Παύλου: «Λατρεύωμεν εὐαρέστως τῷ Θεῷ μετά αἰδοῦς καί εὐλαβείας· καί γάρ ὁ Θεός πῦρ καταναλίσκον» (Ἑβρ. ιβ´ 28).
.           Οἱ κυρίες τοῦ φιλοπτώχου ἄς βρίσκωνται μαζί μέ τίς λοιπές γυναῖκες, ἐκκλησιαζόμενες καί προσευχόμενες, καί ὄχι ἐπιδεικνυόμενες! Εἶναι ἀταξία τήν ὥρα τῆς λατρείας νά πουλᾶνε «λαχνούς» ἤ ἄλλα ἀντικείμενα, ἤ νά γράφουν χαρτιά γιά μνημόνευσι! Παραγγέλλει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Στέλλεσθαι ἀπό παντός ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος καί μή κατά τήν παράδοσιν ἥν παρέλαβον παρ᾽ ἠμῶν» (Β’ Θεσ.γ’ 6).

  • Στό ἱερό Βῆμα κανένας λαϊκός! Δέν χρειάζεται! Ὁ λειτουργός μπορεῖ καί μόνος του ν᾽ ἀνάψη τό θυμίαμα καί νά ἑτοιμάση τό «ζέον». Ὅσο γιά τό ἀντίδωρο, ἄς τεμαχίζεται σέ ἄλλο χῶρο. Καί φυσικά το ἀντὶ-δῶρο δίδεται χωρίς διακρίσεις, ὅπως καί τό ΔΩΡΟ! Κοροϊδεύουμε τούς πιστούς μέ τά λεγόμενα «ὑψῶματα» καί τά τυλιγμένα ἀντίδωρα!

.           Ὅλα κατά τάξιν. «Στῶμεν εὐλαβῶς»! Δέν εἶναι λέσχη φίλων ἡ Ἐκκλησία!

 

,

Σχολιάστε

ΝΕΟΕΠΟΧΗΤΙΚΗΣ ΒΕΒΗΛΩΣΕΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

βεβήλωση τν ερν Ναν συνεχίζεται…

 Χαράλαμπος Ἄνδραλης

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ ἀσέβεια πρὸς τοὺς Ναοὺς τοῦ Θεοῦ, ἡ νεοεποχήτικη βεβήλωσή τους μὲ ἄθεσμες ἐκδηλώσεις κοσμικοῦ χαρακτῆρος, εἶναι σαφὴς παραπομπὴ στοὺς ἀποκαλυπτικοὺς χρόνους.

«Ἡ Νέα Ἐποχὴ θέλει ὄχι ν᾽ ἀδειάσουν οἱ Ἐκκλησίες, ἀλλὰ νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἔχουν ἀλλοιωμένο τὸ φρόνημα»
π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος (+1996)

.              Μὲ μεγάλη μας θλίψη πληροφορηθήκαμε μέσα ἀπὸ γνωστὸ οἰκουμενιστικὸ ἱστολόγιο τὴν πραγματοποίηση συναυλίας μὲ μουσικὰ ὄργανα στὸν Ἱερὸ Ναὸ Παναγούλας Μπανάτου Ζακύνθου στὶς 31 Ὀκτωβρίου τοῦ τρέχοντος ἔτους, παρουσίᾳ τοῦ ἐπιχώριου Μητροπολίτη καὶ πολλῶν κληρικῶν τῆς περιοχῆς. Ὅπως ἀναφέρει τὸ σχετικὸ δημοσίευμα «παρουσιάστηκε μουσικὸ πρόγραμμα μικρῆς διάρκειας, μὲ ἔργα Χατζιδάκι, Θεοδωράκη καὶ Λάγιου.»
.              Τὸ γεγονὸς αὐτὸ μᾶς θύμισε ἐκείνη τὴν ἀποφράδα βραδιά, ὅπου ὁ Ἱερὸς Ναὸς τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος τῆς ὁδοῦ Ἀχαρνῶν μετατράπηκε σὲ μουσικὴ σκηνὴ μὲ μπουζούκια καὶ μπαγλαμάδες, καθὼς καὶ τὸ θέατρο ποὺ «ἀνέβηκε» στὸ Ἱερὸ Σπήλαιο τῆς Ἀποκάλυψης στὴν Πάτμο.
.              Κι ἐνῶ τὰ προαναφερθέντα θλιβερὰ γεγονότα-βεβηλώσεις τῶν ἱερῶν μας χώρων, πιστέψαμε ὅτι ἦταν μεμονωμένα περιστατικὰ καὶ δὲν θὰ ἐπαναλαμβάνονταν, ἦρθε ἡ εἴδηση ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, γιὰ νὰ μᾶς πείσει ὅτι τὸ πρόβλημα ἐξαπλώθηκε καὶ τείνει νὰ γίνει θεσμός.
.              Ἂν δὲν ὑπάρξει ἀντίδραση σὲ αὐτὴ τὴν πρακτική, πολὺ φοβᾶμαι ὅτι θὰ θεσμοθετηθεῖ ἡ παρουσίαση καλλιτεχνικῶν ἐκδηλώσεων στοὺς ναούς. Οἱ περισσότερες λανθασμένες καὶ ἀσεβεῖς πρακτικὲς περνοῦν μέσα ἀπὸ τὴ συνήθεια. Καὶ ἂν τὸ πάγωμα, ποὺ νιώθουμε τώρα βλέποντας αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις, μετατραπεῖ σὲ ἀδιαφορία, τότε θὰ ἔχει εἰσχωρήσει γιὰ τὰ καλὰ στὴν Ἐκκλησία αὐτὴ ἡ πρακτικὴ καὶ ὁ Οἶκος τοῦ Θεοῦ θὰ μετατρέπεται συχνάκις σὲ χῶρο διασκέδασης.
.              Χρέος ὅλων τῶν πιστῶν ποὺ ἔχουν φόβο Θεοῦ, εἶναι νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τέτοιες ἐκδηλώσεις καθὼς καὶ νὰ ὑποβάλλουν κόσμια καὶ μὲ κάθε ἁρμόζοντα σεβασμὸ τὶς διαμαρτυρίες τους στοὺς ὑπευθύνους, ὑπενθυμίζοντάς τους ὅτι ὁ Ναὸς ἀνήκει στὸν πιστὸ λαὸ καὶ δὲν εἶναι προσωπικὴ ἰδιοκτησία κανενός.
.              Οἱ φτωχοὶ πατέρες μας, μὲ πολὺ κόπο καὶ στερήσεις οἰκοδόμησαν μεγαλοπρεπεῖς ναοὺς γιὰ νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸ καὶ νὰ τελοῦνται τὰ Θεῖα Μυστήρια καὶ ὄχι γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦνται αὐτοὶ ὡς αἴθουσες ἐκδηλώσεων. Ἄλλωστε, οἱ περισσότεροι ἐνοριακοὶ ναοὶ ἔχουν βοηθητικοὺς χώρους, ὅπου θὰ μποροῦσαν νὰ λάβουν χώρα συναυλίες ἢ «ποιητικὲς βραδιὲς» καὶ ἄλλες τέτοιες κοσμικὲς ἐκδηλώσεις.
.              Ἡ πλήρης ἀποϊεροποίηση τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων μας δὲν θὰ πρέπει σὲ καμία περίπτωση νὰ μᾶς ἀφήνει ἀδιάφορους. Αὐτὲς οἱ ἀσεβεῖς καινοτομίες ὁδήγησαν καὶ τὴν οὐμανιστικὴ Δύση στὴν πλήρη ἀποστασία, ὥστε οἱ ναοὶ ἀπὸ τὴν ἀχρησία νὰ μετατρέπονται σὲ καφετέριες ἢ νὰ πωλοῦνται στοὺς μουσουλμάνους. Ὁ κίβδηλος χριστιανισμὸς δὲν ἕλκει τὸν σημερινὸ πεινῶντα καὶ δειψῶντα πνευματικὰ ἄνθρωπο τοῦ 21ου αἰώνα, ἀλλὰ τὸν ἀπωθεῖ. Ἡ ἀνάγκη γιὰ αὐθεντικὸ πνευματικὸ χριστιανισμὸ εἶναι ἐπιτακτική. Ἂς μὴν τὸν ἀπορρίπτουμε ἐμεῖς ποὺ εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ τὸν κληρονομήσουμε ἀπὸ τοὺς Πατέρες μας. Ἂς διατηρήσουμε τὴν πολύτιμη Ὀρθόδοξη εὐλάβεια, τὸν ψυχοσωτήριο φόβο Θεοῦ, τὴν ἀρχὴ τῆς Σοφίας.

ΥΓ: Παρατηρώντας τὸν λειτουργικὸ κατήφορο ποὺ ἔχουν πάρει οἱ παπικοὶ καὶ οἱ προτεστάντες, μὲ μασκαρεμένους «ἱερεῖς», μὲ ρὸκ «λειτουργίες», μὲ «διδασκαλία στριπτὶζ» στὴ νύφη ἀπὸ τὸν «ἱερέα» καὶ ἄλλα τέτοια φαιδρά, μᾶς προκαλεῖται πικρὸς γέλωτας, ἀλλὰ καὶ ἔντονος προβληματισμός. Ἂς δώσει ὁ Θεὸς νὰ μὴ φτάσουμε κι ἐμεῖς σὲ τέτοιο σημεῖο…

 

ΠΗΓΗ: anavaseis.blogspot.gr

Σχολιάστε

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΖΩΝΤΟΣ «Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος» (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. 17.02.13)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2013

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΖΩΝΤΟΣ

«Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος»
[Β´ Κορ. ϛ´ 16- ζ´1]

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4265, Φεβρ. 2013

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Μεγάλη καί θαυμαστὴ ἀλήθεια μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο διὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Τὴν ἀλήθεια ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἀναδεικνύονται καί γίνονται ναοὶ καί κατοικητήρια τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. «Ὑμεῖς ἐστὲ ναὸς Θεοῦ ζῶντος».

*   *   *

.            Ἡ ἔννοια τοῦ ναοῦ μᾶς εἶναι γνωστή. Σ’ αὐτὸν τελοῦνται τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καί ὁ κάθε πιστὸς Χριστιανὸς εἶναι ἔμψυχος ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ἀνώτερος τοῦ κτιστοῦ καί ὑλικοῦ ἱεροῦ ναοῦ. Διότι ὁ ναὸς ὡς ὑλικὸς κάποτε θὰ καταστραφεῖ. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ὡς ναὸς τοῦ Θεοῦ, θὰ μείνει στὸν αἰώνα. Πότε καί πῶς ὁ ἄνθρωπος ἀναδεικνύεται ναὸς τοῦ Θεοῦ; Μὲ τὸ βάπτισμα καί τὸ χρίσμα, τὰ δύο ἀπαραίτητα αὐτὰ μυστήρια. Μὲ τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος ὁ Χριστιανὸς δὲν λαμβάνει μόνο τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του, ἀλλὰ ἐντός του εἰσέρχεται τὸ ὑπερφυσικὸ καί θεϊκὸ στοιχεῖο. Λαμβάνει τὶς δωρεὲς καί τὰ χαρίσματα τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μετὰ τὸ βάπτισμα ὁ ἱερέας χρίει σταυροειδῶς μὲ τὸ Ἅγιο Μύρο τὰ διάφορα σημεῖα τοῦ σώματος τοῦ νεοβαπτισθέντος, λέγοντας: «Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου. Ἀμήν». Ἔτσι ὁ Χριστιανὸς δέχεται ἐντός του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Λαμβάνει τὴν Χάρη, τὶς θεῖες δωρεὲς καί τὰ ὑπερφυσικὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀναδεικνύεται πνευματέμφορος καί θεοφόρος. Γίνεται ναὸς καί κατοικία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.            Νὰ γιατί ὁ πατέρας τοῦ Ὡριγένη, ὁ μάρτυς Λεωνίδης, πήγαινε, ὅταν κοιμόταν, τὸ μικρὸ παιδὶ του καί ἀσπαζόταν μὲ εὐλάβεια τὸ στῆθος του, γιατί πίστευε ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει καί κατοικεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Παραμένοντας, λοιπόν, καί ζώντας μέσα στήν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πιστὸς Χριστιανός, μὲ τὴν ὅλη λειτουργικὴ καί μαρτυρικὴ ζωὴ καί κοινωνώντας τὸ ἄχραντο σῶμα καί τὸ τίμιο αἷμα τοῦ Κυρίου, φιλοξενεῖ καί κατέχει ἐντός του μὲ τρόπο μυστηριακὸ καί πραγματικὸ τὸν Χριστό. «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καί πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ἰωάν. ϛ΄ 56). Ἔτσι ὁ πιστὸς Χριστιανὸς ἀναδεικνύεται καί παραμένει πραγματικὸς καί ἀληθινὸς ἔμψυχος ναὸς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

*   *   *

.            Ἑνὸς τέτοιου χαρίσματος, μιᾶς τέτοιας δωρεᾶς καί εὐλογίας, ποὺ ἀξιώνεται ὁ Χριστιανός, συνεπάγονται ὁρισμένες εὐθύνες καί ὑποχρεώσεις. Κατ’ ἀρχὴν τὸ πιστεύουμε, τὸ αἰσθανόμαστε ὅτι βρισκόμαστε καί ζοῦμε τὴν πνευματικὴ αὐτὴ θέση, μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας; Εἴμαστε ἔμψυχοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ. Τὸ ὑπενθυμίζουμε στὸν ἑαυτό μας, ὅτι ἔγινε καί εἶναι ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ; Τοὺς ἱεροὺς ναούς, ποὺ τελοῦνται τὰ μυστήρια, προσπαθοῦμε νὰ τοὺς διατηροῦμε καθαρούς. Τοὺς ἐμψύχους ναούς μας προσπαθοῦμε νὰ τοὺς διατηροῦμε καθαρούς; Καταλαβαίνουμε ὅλοι πότε λερώνεται ὁ δικός μας ναὸς καί πῶς καθαρίζεται; Ὅτι λερώνεται μὲ τὴν ποικιλώνυμη καί «εὐπερίστατον» ἁμαρτία καί καθαρίζεται μὲ τὰ ἁγιαστικὰ μέσα τῆς Ἐκκλησίας καί κυρίως μὲ τὸ λυτρωτικὸ μυστήριο τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως;
.            Λοιπόν, «καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ». Ἂς καθαριστοῦμε καί ἂς καθαρίζουμε συνεχῶς τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ ἁμαρτίας. Ἂς ἀγωνιζόμαστε μέχρι τέλους στὸν δρόμο τῆς ἁγιότητος μὲ φόβο τοῦ Θεοῦ. Στὸν Χριστιανὸ ποὺ συναισθάνεται τὸ μεγαλεῖο τῆς τιμητικῆς κλήσεως καί θέσεώς του καί συνεχῶς καθαρίζεται ἀπὸ τὶς ἐπιδράσεις τοῦ κόσμου καί τοὺς μολυσμοὺς τῆς ἁμαρτίας, ἐγώ, λέγει ὁ Θεός, θὰ «ἐνοικήσω», θὰ ἔλθω νὰ μείνω καί «ἐμπεριπατήσω», θὰ περιπατήσω καί θὰ εἶμαι δικός τους Θεὸς καί αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Ἐγὼ θὰ εἶμαι πατέρας τους καί αὐτοὶ θὰ εἶναι υἱοὶ καί θυγατέρες μου.
.            Καί ἀκόμη τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τοὺς σεβόμαστε. Τοὺς ἐμψύχους ναοὺς ποὺ ὑπάρχουν καί κυκλοφοροῦν γύρω μας, τοὺς σεβόμαστε; Ὁ ἄλλος ἢ ἡ ἄλλη δὲν εἶναι νούμερο, μηχανή, μέσον ἐκμετάλλευσης. Προσπαθῶ νὰ σέβομαι κάθε ἄνθρωπο. Καί ἀκόμη προσπαθοῦμε ἀπὸ τὴν μικρὴ παιδικὴ ἡλικία νὰ μεταδίδουμε τὶς ἀλήθειες αὐτὲς καί νὰ ἐμπνεύσουμε τὰ παιδιὰ νὰ σέβονται τὸν ἑαυτό τους καί τὰ ἄλλα παιδιὰ γύρω τους.

,

Σχολιάστε

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΓΩΓΗ «Νεανίσκε σοὶ λέγω, ἐγέρθητι».

Ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 178-182

 «Νεανίσκε σοὶ λέγω, ἐγέρθητι.
Καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν»»
.
 (Λουκ. ζ´ 14-15)

.           Ὁ Χριστός, σύμφωνα μὲ τὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀνέστησε τὸν νεκρὸ νέο καὶ τὸν ἔδωσε στὴν μητέρα του. Αὐτὸ τὸ θαῦμα, ὅπως ὅλα τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ, δείχνει τὸ μεσσιανικό του ἔργο, τὴν οὐσιαστικὴ καὶ τελικὴ κατάργησι τοῦ θανάτου καὶ τὴν ζωοποίησι τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ βασικὰ εἶναι καὶ τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἡ ἁγιότης καὶ ἡ δύναμι τῆς Κεφαλῆς (τοῦ Χριστοῦ) μεταβιβάζεται στὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ἔχει σκοπὸ νὰ καταργῆ τὸν θάνατο, νὰ ἀνασταίνη τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ἀφθαρτίζη. Αὐτὸ λέγεται παιδεία καὶ ἀγωγή. Γι’ αὐτὸ ἡ Ὀρθόδοξη παιδεία – ἀγωγὴ πρὸς ὅλους καὶ εἰδικὰ πρὸς τοὺς νέους ἔχει ἀναστάσιμο χαρακτήρα.
.           Στὴν συνέχεια θὰ δοῦμε μερικὲς πτυχὲς τοῦ θέματος, ὅπως τὸ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη παιδεία καὶ ἀγωγὴ δὲν νοεῖται ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἔξω ἀπὸ τὴν θεία Λειτουργία καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Κοινότητα.

 Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ καὶ Ἐκκλησία

.           Ἡ Ὀρθόδοξη πορεία δὲν εἶναι ἀνθρώπινη, ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχει κέντρον της τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ Θεανθρώπινη, ποὺ σημαίνει ὅτι κέντρον της ἔχει τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, καὶ δι’ Αὐτοῦ ἐπιδιώκει τὴν λύσι ὅλων τῶν προβλημάτων. Ὁ σκοπὸς τῆς Θεανθρώπινης παιδείας – ἀγωγῆς ταυτίζεται μὲ τὸν σκοπὸ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἡ συνεχὴς μεταμόρφωσι τῆς κτίσεως καὶ τοῦ ἀνθρώπου.
.           Ἡ Ὀρθόδοξη παιδεία σὰν κύριο μέλημά της ἔχει τὴν θέωσι τοῦ ἀνθρώπου. Συνεπῶς τὸ ἐνδιαφέρον της στρέφεται στὴν καρδιὰ καὶ ὄχι στὴν ξηρὰ λογική. Δὲν ἐπιδιώκει τὴν αὔξησι τῶν νοησιαρχικῶν γνώσεων, ἀλλὰ προτάσσει τὴν πραγμάτωσι τῆς προσευχῆς τοῦ Δαβὶδ «καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς» καὶ ζεῖ τὸν μακαρισμὸ τοῦ Χριστοῦ «μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. ε´ 8). Φροντίζει πρῶτα γιὰ τὴν κάθαρσι τῆς καρδιᾶς ἀπὸ τὶς φθοροποιὲς ἐνέργειες τῶν παθῶν, ὁποτε ἀκολουθεῖ ὁ φωτισμὸς τοῦ νοῦ, ὁ ὁποῖος φωτιζόμενος «θεωρεῖ» τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ.
.            Βασικὲς ἀρετὲς εἶναι ἡ ταπείνωσι καὶ ἡ ἀγάπη. Οἱ ἅγιοι, ποὺ εἶναι ἐραστὲς καὶ ἐφαρμοστὲς αὐτῆς τῆς παιδείας, εἶναι ταπεινοὶ καὶ ἀγαποῦν ὅλο τὸν κόσμο, θυσιαζόμενοι καθημερινῶς, ἐνῶ οἱ κάτοχοι τῆς ἀνθρώπινης παιδείας διακατέχονται ἀπὸ τὸν ἑωσφορικὸ ἐγωισμὸ τῆς γνώσεως τῆς κατὰ κόσμον σοφίας, ποὺ κυριολεκτικὰ σκοτώνει, καθὼς ἐπίσης διακρίνονται γιὰ τὸ ἀτομικὸ συμφέρον.
.           Ἀκόμη σκοπὸς τῆς Θεανθρώπινης παιδείας δὲν εἶναι νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο καλὸν κἀγαθόν, ἀλλὰ νὰ τὸν ὁδηγήση στὸν ὄντως Ἀγαθόν, δηλ. στὸν Χριστὸ καὶ ἔτσι νὰ γίνη κατὰ χάριν θεός. Δὲν ξεκινάει ἀπὸ τὴν νοοτροπία ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του μερικὰ καλὰ στοιχεῖα ποὺ πρέπει νὰ ἀξιοποιηθοῦν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια ὅτι ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, ζεῖ στὴν μεταπτωτικὴ κατάστασι, κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου, ζῆ τὴν παρὰ φύσι  ζωή, εἶναι νεκρός, ζῆ τὴν ἀνούσιο ἀνυπαρξία. Γι’ αὐτὸ ἐπιζητεῖ τὴν ζωοποίησι τοῦ νεκροῦ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἀνθρώπου, τὴν ἐλευθέρωσί του ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου καὶ τὴν ἕνωσί του μὲ τὸν ἅγιο Τριαδικὸ Θεό. Ἔτσι ἡ Ὀρθόδοξη παιδεία δὲν νοεῖται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν μπορεῖ νὰ ἀναπτυχθῆ ἔξω ἀπὸ τὸν λυτρωτικό της χῶρο.

 Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ καὶ θεία Λειτουργία

 .           Αὐτὴ ἡ συνεχὴς μεταμόρφωσι τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς φύσεως, ποὺ εἶναι βασικὸς σκοπὸς τῆς παιδείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας γίνεται διὰ τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ ἰδίως διὰ τῆς θείας Εὐχαριστίας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ κέντρον τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τὸ κέντρον ὅλων τῶν μυστηρίων καὶ τὸ μυστήριο, ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ τὴν ἐκφράζη πραγματικά.
.           Αὐτὸ σημαίνει, πὼς ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ δὲν εἶναι ἡ ξηρὰ διδασκαλία μερικῶν ἔστω ὀρθοδόξων γνώσεων, οὔτε ἡ διδασκαλία γιὰ μία καλὴ κοινωνικὴ ἀνατροφὴ καὶ στοὺς καλοὺς τρόπους συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ στὴ βίωσι τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀπόκτησι τῆς μακαρίας Θεώσεως, στὸ νὰ «πάθη» τὰ θεῖα. Καὶ ἐπειδὴ ἡ θέωσι, ποὺ εἶναι ἡ στενωτάτη ἕνωσι μὲ τὸν Θεό, στὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου κορυφώνεται στὴν θεία Εὐχαριστία, καὶ ἐπειδὴ ἡ θεία Εὐχαριστία ἔχει θεοποιητικὴ ἐνέργεια, γι’ αὐτὸ δὲν νοεῖται ἐκκλησιαστικὴ ἀγωγὴ ἔξω ἀπὸ αὐτήν.
.           Μὲ αὐτὸ ποὺ λέμε θέλουμε νὰ τονίσουμε τὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀγωγὴ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τοὺς νέους δὲν πρέπει νὰ ἔχη σὰν σκοπὸ τὴν δημιουργία μίας καλῆς συντροφιᾶς ἢ τὴν προφύλαξί τους ἀπὸ τὸ «κοσμικὸ πνεῦμα», ἀλλὰ νὰ τοὺς ὁδηγήση στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν θεία Εὐχαριστία. Κάθε ἔργο τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ Θυσιαστήριο καὶ νὰ ὁδηγῆ τὸν ἄνθρωπο σ’ αὐτό.
.            Ἔτσι μὲ τὴν Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ χαράσσονται βαθειὰ στὴν ψυχὴ τοῦ νέου οἱ θόλοι τοῦ ἱεροῦ ναοῦ. Εἰσχωρεῖ στὴν ψυχή του καὶ νοτίζει ὅλες τὶς ἐνέργειές της ἡ λατρευτικὴ ἀτμόσφαιρα καὶ κυρίως ἡ εὐχαριστιακὴ ζωή. Ὁ νέος, ποὺ δέχεται τὴν Ὀρθόδοξη ἀγωγή, ζυμώνεται μὲ τὸ ἀναλόγι, τὸ Ἱερὸ Βῆμα τὴν ὑπηρεσία μέσα στὸν Ναό, τὴν ἁγιογραφία κλπ. Αἰσθάνεται σὰν πατέρα του τὸν Ἐπίσκοπο καὶ τὸν Ἐφημέριό του.
.           Ἐπαναλαμβάνουμε πὼς ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ δὲν μπορεῖ νὰ νοηθῆ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν λατρευτικὸ καὶ εὐχαριστιακὸ χῶρο, δὲν μπορεῖ νὰ νοηθῆ ἔξω ἀπὸ τὸ μυστηριακὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἡ συνεχὴς μετάληψι τῆς θείας ζωῆς. Ἡ θεία Εὐχαριστία καὶ ἡ ἀναστροφὴ μέσα στὸν Ἱερὸ Ναό, δὲν εἶναι μερικὲς Κυριακάτικες εὐκαιρίες, σὰν ἕνα παράρτημα στὴν ὅλη ἑβδομαδιαία ἐργασία, ἀλλὰ ὁ πραγματικὸς χῶρος τῆς Ὀρθόδοξης ἀγωγῆς. Τὰ ἐντευκτήρια, ὅπως καὶ τὰ γραφεῖα, πρέπει νὰ νοηθοῦν σὰν δευτερεύοντες βοηθητικοὶ χῶροι, ποὺ συνδέονται στενὰ μὲ τὸν Ναό, ἐμπνέονται ἀπ’ αὐτὸν καὶ ὁδηγοῦν σ’ αὐτόν.

 Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ καὶ κοινότητα

.           Ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ δὲν νοεῖται καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ – λατρευτικὴ κοινότητα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι οἰκογένεια καὶ ὁ νέος πρέπει νὰ ζῆ αὐτὴν τὴν οἰκογενειακὴ ζωὴ καὶ νὰ δέχεται ἀπὸ κοινοῦ τὴν διδασκαλία καὶ τὴν τροφή. Τὸ πνεῦμα τῆς κοινότητος, τῆς οἰκογένειας, πρέπει νὰ βιώνεται καὶ νὰ ἀναπτύσσεται, γιατί εἶναι τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ προσφέρη ζεστασιὰ καὶ παρηγοριὰ στὸν νέο καὶ δὲν τοῦ ἀφήνει περιθώρια ἀναζητήσεως αὐτοῦ τοῦ κλίματος σὲ ἄλλες κοινωνίες.
.           Στὴν θεία Λειτουργία ὁ νέος μαθαίνει τὴν οἰκογένειά του στὴν ὁποία ἀνήκει ὁ παππούς του, ὁ πατέρας του, τὰ μικρότερα ἀδέλφια του καὶ τὰ νήπια. Ἀνήκουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας καὶ κοινωνικῆς στάθμης. Ἀνήκουν ἀκόμη ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι ποὺ ζοῦν σὲ διαφορετικὰ ἔθνη καὶ ποὺ τυχὸν θὰ τοὺς συναντήση στὸν Ναό. Ἡ παρουσία τοῦ γέροντος καὶ τὸ κλάμα τοῦ νηπίου μέσα στὴν θεία Λειτουργία ἀφήνει βαθειὰ βιώματα στὸν νέο.
.           Γι’ αὐτό, ὅπως ἔχει σημειωθῆ ἀπὸ Ὀρθόδοξο μελετητή, οἱ μεμονωμένες εὐχαριστιακὲς συνάξεις (μόνον γιὰ παιδιὰ κλπ) διασποῦν αὐτὴν τὴν κοινωνία, τὴν ἀδελφότητα, καὶ τὴν οἰκογενειακὴ ζωὴ καὶ εἶναι μία αἵρεσι «ἐν μέσῃ Ὀρθοδοξίᾳ». Εἶναι τὸ ἴδιο σὰν νὰ ἑτοιμάζονται στὸ σπίτι δύο τραπέζια, ἕνα γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ ἕνα γιὰ τοὺς μεγάλους, πράγμα ποὺ διασπᾶ τὴν ἑνότητα τῆς οἰκογενείας. Ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ πρέπει νὰ βοηθᾶ τὸν νέο νὰ ἀναζητᾶ καὶ νὰ βρίσκη τὴν ζωή, τὸν Θεό, τὴν διδασκαλία ὄχι στὶς ἰδιαίτερες γι’ αὐτὸν συγκεντρώσεις, ἀλλὰ μέσα στὴν Κοινότητα, μέσα στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
.           Τὸ θέμα ἔχει πολλὲς διαστάσεις. Μερικὲς μόνο πτυχὲς τονίσαμε καὶ μάλιστα ἐπιγραμματικά. Τελειώνοντας λέμε ὅτι, ὅπως ὁ Χριστὸς ἀνέστησε τὸν νέο καὶ τὸν ἔδωσε στὴν μητέρα του, ἔτσι καὶ ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγή, μὲ τὴν Χάρι τοῦ Χριστοῦ, ἀνασταίνει τὸν νέο καὶ τὸν προσφέρει στὴν Μητέρα του, τὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ ζη στὴν μητρική της ἀγάπη.

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΕΜΨΥΧΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» (ΑΠΟΣΤ. ΑΝΑΓΝ. ΚΥΡ. 29.01.2012)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29.01.2012
Β´ Κορ. ϛ´16 – ζ´1

Ἀδελφοί, τίς συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; Ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Ἀδελφοί, μπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ συμφωνία μεταξὺ τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν εἰδώλων; Διότι σεῖς εἶσθε ναὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ, καθὼς εἶπεν ὁ Θεός, Θὰ κατοικήσω μέσα τους καὶ θὰ περπατήσω μεταξύ τους καὶ θὰ εἶμαι ὁ Θεός τους καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι ὁ λαός μου. Διὰ τοῦτο φύγετε ἀπὸ μέσα ἀπ’ αὐτοὺς καὶ χωρισθῆτε, λέγει ὁ Κύριος, μὴ ἐγγίζετε ἀκάθαρτον καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς δεχθῶ, καὶ θὰ εἶμαι Πατέρας σας καὶ σεῖς θὰ εἶσθε υἱοί μου καὶ θυγατέρες, λέγει ὁ Κύριος ὁ Παντοκράτωρ. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἔχομεν αὐτὰς τὰς ὑποσχέσεις, ἀγαπητοί, ἂς καθαρίσωμεν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸν σαρκὸς καὶ πνεύματος, τελειοποιούμενοι εἰς τὴν ἁγιωσύνην μὲ φόβον Θεοῦ.

,

Σχολιάστε

Η «ΙΣΤΟΡΙΑ» ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΣΗΜΕΡΟΝ Τῼ ΝΑῼ ΠΡΟΣΑΓΕΤΑΙ Η ΠΑΝΑΜΩΜΟΣ ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Ἀφιέρωμα εἰς τὴν ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ.

.       Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου εἶναι μία σημαντικὴ θεομητορικὴ ἑορτή, τὴν ὁποία ἑορτάζουν μὲ σεβασμὸ καὶ λαμπρότητα οἱ ὀρθόδοξοι πιστοὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Καθιερώθηκε γύρω στὸν 6ο αἰώνα στὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ βάση τὴν ἀρχαία παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων (634-638) κάνει λόγο στὰ γραπτά του γιὰ τὴν ἑορτὴ αὐτή. Στὴν Κωνσταντινούπολη καθιερώθηκε γύρω στὰ τέλη τοῦ Ζ΄ ἢ τὶς ἀρχὲς τοῦ Η΄ αἰώνα. Κατ’ αὐτὴν ἑορτάζεται τὸ γεγονὸς τῆς εἰσόδου τῆς Παναγίας μας στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος, ὅταν ἦταν τριῶν ἐτῶν.
.        Βεβαίως δὲν ὑπάρχουν βιβλικὲς μαρτυρίες γιὰ τὸ γεγονὸς αὐτό. Πληροφορίες ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία διέσωσε πάμπολλα γεγονότα, τὰ ὁποῖα δὲν ἱστοροῦνται στὰ Ἱερὰ Εὐαγγέλια. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ θὰ θέλαμε νὰ τονίσουμε γιὰ μία ἀκόμα φορὰ πὼς τὰ Εὐαγγέλια δὲν εἶναι ἱστορικὰ κείμενα μὲ τὴν αὐστηρὴ ἔννοια τοῦ ὄρου, ἀλλὰ εἶναι κατὰ κύριο λόγο ἱεραποστολικὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα γράφηκαν γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν συγκεκριμένες ἱεραποστολικὲς καὶ ποιμαντικὲς ἀνάγκες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας. Ἔτσι, λοιπόν, ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὶς εὐαγγελικὲς διηγήσεις τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου καὶ τῆς ζωῆς τῶν ἄλλων ἱερῶν προσώπων, ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας. Ἀντίθετα, μέρος αὐτῶν τῶν πληροφοριῶν διέσωσε ἡ Ἱερὰ Παράδοση, ἡ ὁποία εἶναι, ὅπως γνωρίζουμε, ἰσόκυρη μὲ τὴν Ἁγία Γραφή.
.        Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὴν Ἱερὰ Παράδοση, οἱ γονεῖς τῆς Θεοτόκου Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ἦταν ἄνθρωποι εὐσεβεῖς καὶ δίκαιοι. Ἀνῆκαν στὴ μικρὴ ἐκείνη μερίδα τῶν πιστῶν καὶ εὐσεβῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι περίμεναν ἐναγωνίως  τὴν ἔλευση τοῦ Μεσσία. Πάσχιζαν οἱ εὐλαβεῖς αὐτοὶ ἄνθρωποι νὰ ἀποκτήσουν παιδιά, ἐλπίζοντας πὼς ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τους θὰ γεννιόταν ὁ Μεσσίας.
.       Οἱ γονεῖς τῆς Θεοτόκου ζοῦσαν μὲ τὴν προσδοκία τῆς τεκνογονίας, ὅμως δυστυχῶς, ἦταν ἄτεκνοι. Εἴκοσι ὁλόκληρα χρόνια ἐπιχειροῦσαν νὰ τεκνοποιήσουν χωρὶς ἀποτέλεσμα. Τὸ ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας καὶ ἡ κατάσταση τῆς μοναξιᾶς δημιουργοῦσαν στὴν ψυχὴ τοὺς ἀφόρητη πικρία. Ὅμως δὲν ἔχασαν τὴν πίστη τους στὸν Θεὸ οὔτε στιγμή. Εἶχαν τὴν πεποίθηση πὼς ὁ Θεὸς εἶναι ὁ χορηγὸς ὅλων τῶν ἀγαθῶν καὶ κύρια της τεκνογονίας. Ἡ ζωὴ τοὺς κυλοῦσε μὲ προσευχή, νηστεία καὶ ἔντονη προσδοκία, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἄκουγε τὶς ἱκεσίες τους καὶ θὰ τοὺς ἐλεοῦσε ἐν τέλει.

.        Πράγματι, ὁ Θεὸς εἰσάκουσε τὶς προσευχές τους. Ἄγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στὴν Ἁγία Ἄννα καὶ τῆς ἀνήγγειλε τὸ εὐχάριστο γεγονός, ὅτι θὰ γίνει μητέρα. Τὸ γηραιὸ ζευγάρι ἀπέκτησε ἐπὶ τέλους κλῆρο. Ἡ εὐσεβὴς γηραιὰ Ἄννα γέννησε ἕνα χαριτωμένο κορίτσι, τὸ ὁποῖο ὀνόμασαν Μαρία (ἑβραϊκὰ Μαριάμ), ποὺ σημαίνει Κυρία. Τὴν ἀνέλπιστη χαρὰ τοὺς ἐξέφρασαν μὲ αἴνους καὶ εὐχαριστίες στὸν Θεό. Θεώρησαν τὸ νεογέννητο βρέφος ὡς δικό Του δῶρο καὶ γι’ αὐτό, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, τὸ ἀφιέρωσαν μὲ ὅλη τους τὴν ψυχὴ σ’ Αὐτὸν
Ἡ μικρὴ Μαρία ἀπὸ βρέφος ἦταν στολισμένη μὲ χάριτες καὶ ἰδιότητες λογικὰ ἀνεξήγητες. Φάνηκε ἀπὸ τότε πὼς ἦταν ξεχωρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ὑπηρετήσει τὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Ἡ σύνεση, ἡ  πραότητα, ἡ ταπείνωση καὶ ἡ ὑπακοὴ της κατέπλησσε τοὺς γονεῖς Της καὶ τὸν κοινωνικό τους περίγυρο.
.        Ὅταν ἡ Μαρία ἔγινε τριῶν ἐτῶν, οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς της ἀποφάσισαν νὰ  πραγματοποιήσουν τὴν ὑπόσχεσή τους πρὸς τὸν Θεό, νὰ Τοῦ προσφέρουν ὡς δῶρο τὴν ἀγαπημένη τοὺς θυγατέρα. Ἄλλωστε, ὅπως λέει ἡ παράδοση, βρίσκονταν σὲ τέτοια προχωρημένη ἡλικία καὶ οἱ δύο τους, ὥστε δὲν μποροῦσαν πιὰ νὰ φροντίσουν τὴ μικρὴ Μαρία. Ἔτσι ὅδευσαν πρὸς τὸν Ναὸ τοῦ Κυρίου στὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐκεῖ συνάντησαν τὸ συγγενῆ τους ἱερέα Ζαχαρία, πατέρα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ὁ ὁποῖος ἦταν ἄτεκνος καὶ αὐτὸς ὣς τότε. Ὑπηρετοῦσε μὲ φόβο Θεοῦ τὸ ἱερὸ καὶ προσευχόταν ἀδιάκοπα νὰ τὸν ἐλεήσει ὁ Θεὸς καὶ νὰ ἀποκτήσει καὶ αὐτὸς παιδὶ μὲ τὴν ἀγαπημένη του σύζυγο Ἐλισάβετ.

.         Ἡ ἄφιξή τους στὸν περικαλλῆ Ναὸ γέμισε τὴν ψυχή τους μὲ κατάνυξη καὶ εὐλάβεια. Πατοῦσαν τὸν ἱερὸ χῶρο, ὅπου ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ἦταν αἰσθητή. Οἱ Ἰουδαῖοι πίστευαν πὼς ὁ Ναὸς ἦταν ἡ κατοικία τοῦ Θεοῦ καὶ θρόνος του τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, γι’ αὐτὸ τὸ διαμέρισμα ἐκεῖνο θεωρεῖτο χῶρος δέους καὶ τρόμου. Κανένας δὲν ἔμπαινε ἐκεῖ, παρὰ μονάχα ὁ ἀρχιερέας τοῦ ἔτους μία φορὰ τὸ χρόνο, τὴν ἡμέρα τοῦ Ἐξιλασμοῦ, γιὰ νὰ θυμιάσει, ἀνυπόδητος, ἀσκεπὴς καὶ μὲ ἕνα λιτὸ χιτώνα.
Ὁ ἱερέας Ζαχαρίας τοὺς ὑποδέχτηκε σὲ κάποια ἀπὸ τὶς μεγάλες πύλες τῆς μεγάλης αὐλῆς. Ὁ λαὸς δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ εἰσέλθει στὸ Ναό. Μόνο ὁ ἀρχιερέας, οἱ ἱερεῖς καὶ λευίτες εἰσέρχονταν στὸν πρόναο καὶ τὰ Ἅγια, γιὰ νὰ προσφέρουν τὶς καθιερωμένες ἀπὸ τὸ Μωυσῆ θυσίες καὶ νὰ ἐπιτελέσουν τὶς τελετουργίες. Ὁ λαὸς στεκόταν στὴν εὐρύχωρη αὐλὴ καὶ στὶς ἀπειράριθμες παρακείμενες στοές, ὅπου παρακολουθοῦσε τὶς θυσίες, τὶς προσευχὲς καὶ τὶς ἄλλες διάφορες τελετὲς τῶν ἱερέων.
.        Μὲ ἔκπληξη καὶ θαυμασμὸ παρατήρησαν πὼς ἡ μικρὴ Μαρία ὄχι μόνο δὲν ἔφερε κάποια ἀντίσταση, ὅπως ἦταν φυσικό, νὰ ἀποχωριστεῖ τοὺς γονεῖς της, ἀλλὰ μὲ χαρὰ ἀκολούθησε τὸν σεβάσμιο Ζαχαρία στὸ Ναὸ τοῦ Κυρίου. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ εἶχε σκεπάσει κάθε φυσική Της ἀντίδραση, τὴν εἶχε καταστήσει ἤδη πολύτιμο σκεῦος ἐκλογῆς. Ἡ παμπάλαια χριστιανικὴ παράδοση ἀναφέρει πὼς ὁ γέρων Ζαχαρίας, κατὰ θείαν ἔμπνευση, ὁδήγησε τὴ Μαρία στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Ἐκεῖ, στὸ ἱερώτατο, θεοσκότεινο καὶ ἀπρόσιτο διαμέρισμα τοῦ Ναοῦ εἰσῆλθε, γιὰ νὰ περάσει τὰ παιδικά Της χρόνια ἀμόλυντη ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἁμαρτία, ὡς πολύτιμος θησαυρὸς σὲ ἀσφαλὲς θησαυροφυλάκιο!
.      Οἱ συνθῆκες ζωῆς στὸ χῶρο ἐκεῖνο ἦταν λίαν δυσμενεῖς γιὰ ἕνα κοινὸ θνητό. Ὅπως εἴπαμε, βασίλευε πυκνὸ σκοτάδι καὶ ἡ εἴσοδος ὁποιουδήποτε ἦταν αὐστηρὰ ἀπαγορευμένη, γιὰ τὴ χορήγηση τροφῆς. Ὅμως ἡ μικρὴ Μαρία δὲν ἦταν μία ὁποιαδήποτε κοινὴ θνητή. Εἶχε κληθεῖ ἀπὸ τὴ γαστέρα τῆς μητέρας Της νὰ γίνει ἡ μητέρα τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀφιλόξενος χῶρος τοῦ ἄδυτου τοῦ Ναοῦ μεταβλήθηκε γιὰ χάρη Της σὲ παραδείσιο περιβάλλον. Οὐράνιο ἄκτιστο φῶς, ποὺ μόνο Αὐτὴ ἔβλεπε, φώτιζε ἄπλετα καὶ ἐκτυφλωτικὰ τὸ χῶρο. Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ βρίσκονταν ἀδιάκοπα κοντά Της καὶ τῆς κρατοῦσαν συντροφιά. Ἄλλοι ἄγγελοι τῆς κουβαλοῦσαν μυστικὴ οὐράνια τροφὴ καὶ ἄλλοι τὴν ὑπηρετοῦσαν.
.       Αὐτὸ κράτησε δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια, μέχρι τὴν ἡλικία τῶν δεκαπέντε χρόνων Της. Τότε ὁ Ζαχαρίας μαζὶ μὲ ἄλλους σεβάσμιους καὶ εὐλαβεῖς ἱερεῖς τοῦ Ναοῦ ἀποφάσισαν νὰ βγάλουν τὴ Μαρία ἀπὸ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων καὶ νὰ τὴν ὁδηγήσουν στὸν κόσμο. Γιὰ προστασία τὴν ἀρραβωνίασαν μὲ τὸν εὐσεβῆ καὶ μεστὸ ἡλικίας Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, διατελοῦσε σὲ χηρεία καὶ εἶχε τὴν προστασία παιδιῶν του ἀπὸ τὴν πρώτη γυναίκα του. Ἐγκαταστάθηκαν στὴν ὄμορφη καὶ ἥσυχη κώμη Ναζαρέτ, ὅπου ἐκεῖ λίγο καιρὸ ἀργότερα ἔγινε ὁ ἅγιος Εὐαγγελισμός Της.
.         Ἡ μεγάλη καὶ παγκόσμια θεομητορικὴ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων ἑορτάζεται λαμπρὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας. Οἱ ἱερὲς ἀκολουθίες ἔχουν πανηγυρικὸ χαρακτήρα. Μεγάλοι ὑμνογράφοι, ὅπως ὁ Γεώργιος Νικομηδίας, Λέων ὁ Μάγιστρος, Ἰωσὴφ ὁ Ὑμνογράφος, Σέργιος ὁ Ἁγιοπολίτης καὶ ὁ Βασίλειος ὁ Πηγορίτης συνέθεσαν ὕμνους μεγάλης ποιητικῆς καὶ θεολογικῆς ἀξίας. «Χαίρει ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τὸν οὐρανὸν τὸν νοητὸν πορευόμενον ὁρῶντες εἰς θεῖον οἶκον ἀνατραφῆναι σεπτῶς», ἀναφέρει ἕνας ὕμνος. Οἱ πιστοὶ κατακλύζουμε τοὺς ναοὺς καὶ τιμᾶμε τὴν Ἀειπάρθενο, ἡ Ὁποία ἔγινε αἰτία τῆς σωτηρίας μας καὶ μᾶς σκεπάζει κάτω ἀπὸ τὶς ἀέναες προσευχές Της στὸν Υἱό Της καὶ Σωτήρα μᾶς Ἰησοῦ Χριστό.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

.        Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ ἁγιώτερη ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ἡ Ὁποία ἐπιλέχθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀνάμεσα σὲ ἑκατομμύρια ἄλλα κορίτσια, γιὰ νὰ παίξει ρόλο πρωταγωνιστικὸ στὴ διαδικασία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ ὁλοκλήρου τῆς δημιουργίας. Ἡ θεία πανσοφία διεῖδε στὸ ἱερώτατο πρόσωπό Της τὴν ἄκρα καθαρότητα καὶ ἁγιότητα, ἡ ὁποία ἦταν ἀπαραίτητη γιὰ νὰ καταστεῖ μητέρα τοῦ ἀπόλυτα ἁγίου Θεοῦ.
.        Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων ἔχει ὡς στόχο νὰ μᾶς διδάξει πολὺ ὑψηλὲς ἔννοιες γύρω ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τῆς Θεοτόκου. Νὰ μᾶς μυήσει στὴν ἀσύλληπτα βαθιὰ θεολογία γύρω ἀπὸ τὴν ἀνεπανάληπτη συμβολή Της στὴν ὑλοποίηση τοῦ θείου σχεδίου τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου.
Ὁ ἱστορικὸς πυρήνας τοῦ γεγονότος τῶν Εἰσοδίων ἐλάχιστα ἀπασχολεῖ τὴν Ἐκκλησία, ὅσο ἡ θεολογική του σημασία. Κάποιοι ὑποστηρίζουν, πώς, ἐπειδὴ ἡ πρώτη γραπτὴ μαρτυρία τοῦ γεγονότος ἀναφέρεται στὸ ἀπόκρυφο «Πρωτοευαγγέλιο τοῦ Ἰακώβου», δὲν θὰ πρέπει νὰ θεωρεῖται ἀξιόπιστη. Γιὰ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία μας ὅμως αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς ἔχει ἐλάχιστη σημασία ἐν σχέσει πρὸς τὴν θεολογικὴ καὶ ἠθική του σημασία.
.        Ὁ Ναὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶναι εἰκόνα τῆς Θεομήτορος. Εἶναι γνωστὴ ἡ πίστη στὴν ἱερότητα τοῦ Ναοῦ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Πίστευαν ὅτι μέσα σ’ αὐτὸν κατοικεῖ ὁ Θεός, γι’ αὐτὸ ἀνέβαιναν στὸ λόφο Σιών, ποὺ ἦταν κτισμένος μὲ σεβασμὸ καὶ τρόμο, σὰν νὰ προσεγγίζουν τὸν Ἴδιο τὸν Θεό. Ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης ἐθεωρεῖτο ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ὁρατὴ παρουσία Του στὴ γῆ. Οὐδεὶς τολμοῦσε νὰ προσεγγίσει στὸ διαμέρισμα τοῦ Ναοῦ, ποὺ ὀνομαζόταν Ἅγια τῶν Ἁγίων, παρὰ μόνο ὁ ἀρχιερέας τοῦ ἔτους, μία φορὰ τὸ χρόνο, κατὰ τὴν πένθιμη ἡμέρα τοῦ Ἐξιλασμοῦ. Εἰσερχόταν  ἀνυπόδητος στὸ φοβερὸ ἐκεῖνο χῶρο, ντυμένος ἕνα λινὸ ποδήρη χιτώνα, γιὰ νὰ θυμιάσει. Ἔκτοτε κανένας δὲν τολμοῦσε νὰ πλησιάσει ἐκεῖ.
.         Ὁ ἁπλὸς λαὸς δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ εἰσέρχεται σὲ κανένα διαμέρισμα τοῦ Ναοῦ, ἀλλὰ μόνο τὸ ἱερατεῖο στὸν πρόναο καὶ τὰ Ἅγια. Οἱ προσκυνητὲς λαϊκοὶ στέκονταν στὸ τεράστιο προαύλιο καὶ τὶς διάφορες παρακείμενες στοές, ἀπὸ ὅπου προσεύχονταν καὶ παρακολουθοῦσαν τὶς τελετουργίες τῶν ἱερέων.
.         Ἡ Παναγία μας εἶναι ὁ νοητὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἱερώτατο νοητὸ τέμενος, μέσα στὸ ὁποῖο καταδέχθηκε νὰ οἰκήσει ὁ αἰώνιος καὶ ἄπειρος Θεός. Ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος τῆς ἑορτῆς, θέλοντας νὰ τονίσει αὐτὴν τὴν καταπληκτικὴ παρομοίωση, ἔγραψε πὼς ἡ Θεοτόκος εἶναι, «Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ». Ἂν ἐθεωρεῖτο ἱερὸς ὁ Ναὸς τῆς Ἱερουσαλήμ, στὸν ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι κατοικοῦσε, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη τῶν Ἰουδαίων, ὁ Θεός, ἂς σκεφτοῦμε πόσο πιὸ ἅγια καὶ ἱερὴ θὰ μποροῦσε νὰ θεωρεῖται ἡ Θεοτόκος, ἡ Ὁποία κράτησε πραγματικὰ στὰ πάναγνα σπλάχνα Της τὸν σαρκωμένο Λόγο καὶ τὸν ἔθρεψε ἀπὸ τὰ τίμια αἵματά Της! Ὁ Ναὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ καταστράφηκε καὶ ἀφανίστηκε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους κατακτητές. Ἀντίθετα ὁ νοητὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ, ἡ Παρθένος Μαρία, μένει στοὺς αἰῶνες καὶ ἀπολαμβάνει ὕψιστες τιμὲς ἀπὸ τοὺς μυριάδες πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν.

.        Ἡ εἴσοδος τῆς Θεοτόκου στὸ Ναὸ τῆς Ἱερουσαλὴμ θέλει νὰ φανερώσει τὸ ἀκατανόητο ὕψος τῆς ἁγνότητας καὶ ἁγιότητάς Της. Μέσα στὰ ἀπρόσιτα Ἅγια τῶν Ἁγίων διαφυλάχθηκε ἡ ἁγνότητά της καὶ καλλιεργήθηκε ἡ ἁγιότητά Της. Μόνο μέσα σὲ ἕνα τέτοιο ἱερὸ χῶρο μποροῦσε νὰ προφυλαχθεῖ ἡ ἀπαιτούμενη ἁγνότητά Της ἀπὸ τὴν ἀφάνταστη ἁμαρτωλότητα τοῦ κόσμου. Μόνο ἡ συνοίκηση μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους θὰ μποροῦσε νὰ καλλιεργήσει τὴν ἁγιότητά Της. Ἡ ἀνθρώπινη ἀνομία εἶχε τέτοια δύναμη καὶ ὁρμή, ὥστε ἂν ἡ Παρθένος Μαρία βρισκόταν στὸν κόσμο, δὲν γνωρίζουμε ἂν θὰ μποροῦσε νὰ διατηρήσει τὸ ὕψος τῆς ἁγιότητας, ποὺ χρειαζόταν νὰ δεχθεῖ τὸν ἀπόλυτα ἅγιο Θεὸ στὰ σπλάχνα Της.
.         Στὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου ἔχουμε ὑπέρβαση τῆς πεπτωκυίας ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ ἀποκατάσταση τῆς πρότερης προπτωτικῆς. Αὐτὴ γεννήθηκε βεβαίως μὲ τὴν πτωτικὴ φύση, ὡς κληρονόμος τῆς ἁμαρτίας τῶν πρωτοπλάστων γεναρχῶν μας. Ὅμως ἡ θεία χάρις σταδιακὰ τὴν ἐξύψωνε ἀπὸ τὴ νηπιακή Της ἡλικία μέχρι τὸν Εὐαγγελισμό Της, ὅποτε μὲ τὴν ἐπισκίαση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθαρίστηκε ἀπόλυτα ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα καὶ πῆρε τὴν προπτωτικὴ ἀδιάφθορη φύση. Μόνο ἔτσι ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὸ ἄχθος τῆς πτωτικῆς φύσεως καὶ τὴ φθορὰ τῆς ἁμαρτωλότητας, μποροῦσε νὰ ἐπιτελέσει τὴν ὑπέρτατη ἀποστολή Της. Οἱ εὐσεβεῖς διηγήσεις περὶ τῆς θαυμαστῆς διαμονῆς Της στὸ Ναὸ ἐκφράζουν ἀκριβῶς αὐτὴ τὴν πίστη τῆς προοδευτικῆς καθάρσεώς Της.

.         Ἡ εὐλογημένη εἴσοδος τῆς Παρθένου Μαρίας στὸ Ναὸ ἀποτελεῖ τὴν ἀπαρχὴ τῆς πραγματοποιήσεως τῆς προαιώνιας βουλῆς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Στὴν ὑμνολογία τῆς μεγάλης ἑορτῆς ψάλλουμε πὼς «Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις». Ἀποτελεῖ τὴ χαραυγὴ τῆς λυτρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει λαμπρὰ τὸ γεγονός. Ὡς συνειδητοὶ πιστοί τοῦ Χριστοῦ, εἴμαστε θερμοὶ καὶ ἀέναοι τιμητὲς τοῦ ἱεροῦ προσώπου τῆς Θεομήτορος, διότι ἡ συμβολή Της στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας μας ὑπῆρξε καθοριστικός. Μὲ ἄκρατο ἐνθουσιασμὸ ὑμνοῦμε τὴν μεγάλη ἑορτὴ καὶ γεραίρουμε τὴν Θεοτόκο, ψάλλοντας «ἐν ἑνὶ στόματι» μαζὶ μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνογράφο τῆς ἡμέρας «Χαῖρε, τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις».

ΠΗΓΗ: Ἱ. Μητρόπολις Σπάρτης (http://www.immspartis.gr/)

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΕΜΨΥΧΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Ἀπόστολος τῶν Εἰσοδίων)

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς Ἑορτῆς τῶν Εἱσοδίων: Ἑβρ. θ´ 1-7

Ἀδελφοί, εἶχεν ἡ σκηνὴ ἡ πρώτη δικαιώματα λατρείας
τό τε ἅγιον κοσμικόν. σκηνὴ γὰρ κατεσκευάσθη…

Ο ΕΜΨΥΧΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

1. Η ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

.         Στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῶν Εἰσοδίων τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου περιγράφεται ἡ «σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου», ὁ πρῶτος δηλαδὴ ναὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὸν ὁποῖο εἶχε κατασκευάσει ὁ Μωυσῆς σύμφωνα μὲ τὶς ὁδηγίες ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Μᾶς λέει λοιπὸν ὁ θεῖος Ἀπόστολος ὅτι στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὑπῆρχε ἕνα μοναδικὸ θυσιαστήριο, τὸ ὁποῖο λεγόταν «Σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου». Ἦταν μία σκηνή, ἕνας μεταφερόμενος Ναός, γιὰ νὰ ἐξυπηρετεῖ τὶς λατρευτικὲς ἀνάγκες τῶν Ἰουδαίων μέσα στὴν ἔρημο. Τὴν ὥρα τῆς λατρείας ὁ λαὸς στεκόταν ἔξω στὸν περίβολο τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ, γιὰ νὰ προσφέρει ἀπὸ ἐκεῖ τὶς θυσίες στὸν Θεό. Ἐσωτερικὰ τὸ πρῶτο διαμέρισμα τῆς σκηνῆς λεγόταν Ἅγια. Μέσα σ᾽ αὐτὸ ὑπῆρχε ἡ Λυχνία καὶ ἡ Τράπεζα τῆς προθέσεως, ὅπου κάθε Σάββατο τοποθετοῦνταν δώδεκα ἄρτοι, τοὺς ὁποίους προσέφεραν στὸν Θεὸ οἱ δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ. Τέλος ὑπῆρχε τὸ ἱερότερο διαμέρισμα τοῦ Ναοῦ, τὰ «Ἅγια τῶν Ἁγίων», τὸ ὁποῖο χωριζόταν ἀπὸ τὰ «Ἅγια» μὲ ἕνα μεγάλο βαρύτιμο ὕφασμα ποὺ λεγόταν «καταπέτασμα». Στὰ «Ἅγια τῶν Ἁγίων» ὑπῆρχε τὸ χρυσὸ θυμιατήριο καὶ ἡ «κιβωτὸς τῆς διαθήκης», ποὺ ἦταν καλυμμένη μὲ χρυσάφι ἀπ᾽  ὅλες τὶς πλευρές της. Πάνω στὴν Κιβωτὸ ὑπῆρχε ἡ χρυσῆ στάμνα μὲ τὸ μάννα ποὺ εἶχε στείλει ὁ Θεὸς στὴν ἔρημο. Ὑπῆρχε ἀκόμη καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρὼν ποὺ εἶχε βλαστήσει θαυματουργικά, καὶ οἱ θεοχάρακτες πλάκες μὲ τὶς δέκα ἐντολές. Πάνω ἀπὸ τὴν Κιβωτὸ ὑπῆρχαν δύο χρυσὰ Χερουβείμ· καὶ ἀνάμεσα σ᾽  αὐτὰ ἐμφανιζόταν καὶ μιλοῦσε ὁ Θεός. Αὐτὰ σκέπαζαν μὲ τὰ φτερά τους τὸ χρυσὸ κάλυμμα τῆς κιβωτοῦ, ποὺ ὀνομαζόταν Ἱλαστήριο.Ἀργότερα βέβαια ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔχτισε μόνιμο Ναό, περίλαμπρο καὶ μεγαλοπρεπῆ. Σ᾽αὐτὸν τὸν Ναὸ ἀξιώθηκε νὰ λατρεύσει τὸν Θεὸ καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ μοναδικὴ κόρη τῆς Ναζαρέτ, ἡ Παρθένος Μαριάμ, ἀναδείχθηκε ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀπὸ τὸν ἐπίγειο ναὸ τῆς Ἱερουσαλήμ. Διότι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἀξιώθηκε νὰ γίνει τὸ ἁγιότερο σκεῦος, ποὺ ἔφερε μέσα της τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Στὸν ἐπίγειο Ναὸ ὑπῆρχε ἡ ἑπτάφωτος Λυχνία· ἡ Παναγία μας ὅμως ἔγινε ἡ «φωτοδόχος λαμπάδα» ποὺ ἐβάστασε Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου καὶ μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ κόσμου ἀκτινοβόλησε μὲ τὴν ἁγία ζωή της τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Ἔγινε ἐπίσης τὸ «χρυσὸ θυμιατήριο», τὸ «θυμίαμα τὸ εὔοσμον», ποὺ πλημμύρισε ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὴν εὐωδία τῶν ἀρετῶν της. Στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος ὑπῆρχε ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρὼν ποὺ θαυματουργικὰ βλάστησε. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ὅμως ἔγινε «ἡ ράβδος ἡ μυστική», ἀπὸ τὴν ὁποία ἄνθισε ὁ Θεάνθρωπος, «τὸ ἄνθος τὸ ἀμάραντον». Πάνω στὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης ὑπῆρχαν οἱ πλάκες μὲ τὶς δέκα ἐντολές. Ἡ Παναγία μας ἔφερε μέσα της τὸν ἴδιο τὸ Νομοθέτη· ἔφερε μέσα της ὄχι τὸ μάννα τῆς ἐρήμου ἀλλὰ τὸν «ἄρτον τῆς ζωῆς», ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ τρέφει καὶ μεταγγίζει ζωὴ σὲ ὅλους μας. Ἔγινε «ἡ ἔμψυχος τράπεζα», τὸ «ἱλαστήριον τοῦ κόσμου» ποὺ δέεται γιὰ μᾶς στὸν οὐράνιο θρόνο. Πόσα ἄραγε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε; Τουλάχιστον ἂς στεκόμαστε μὲ δέος μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο τῆς ἀχράντου Παρθένου καὶ ἂς ἀγωνιζόμαστε νὰ τὴν μιμούμαστε στὶς ἀρετές της, στὴν ἁγιότητά της.

2. ΕΜΨΥΧΟΙ ΝΑΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

.         Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν συνέχεια σημειώνει ὅτι μέσα στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ μποροῦσαν νὰ εἰσέλθουν μόνο οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἀρχιερεῖς. Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ δὲν μποροῦσε νὰ μπεῖ μέσα σ᾽αὐτόν, ἀλλὰ λάτρευε τὸν Θεὸ ἔξω στὴν αὐλή. Διότι ἔτσι εἶχε σχεδιασθεῖ καὶ κατασκευασθεῖ ἡ σκηνή, ὥστε στὸ πρῶτο διαμέρισμά της, δηλαδὴ στὰ Ἅγια, νὰ μπαίνουν οἱ ἱερεῖς καὶ νὰ τελοῦν τὶς ἱεροτελεστίες. Στὸ δεύτερο διαμέρισμα, δηλαδὴ στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἔμπαινε μόνο ὁ Ἀρχιερεύς, κι αὐτὸς μόνο μία φορὰ τὸν χρόνο, τὴν ἡμέρα τοῦ Ἐξιλασμοῦ. Κρατοῦσε στὰ χέρια του ἕνα δοχεῖο μὲ τὸ αἷμα τῶν ζώων ποὺ εἶχε θυσιάσει ἔξω στὸ θυσιαστήριο καὶ τὸ προσέφερε ὡς ἐξιλαστήρια θυσία γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ γιὰ τὶς ἁμαρτίες, ποὺ ἀπὸ ἄγνοια εἶχε διαπράξει ὁ λαός.Στὸν Ναὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης λοιπὸν τελοῦνταν θυσίες ζώων. Καὶ μὲ τὸ αἷμα τῶν ζώων αὐτῶν ραντιζόταν ὁ Ναός, γιὰ νὰ ἐξιλεωθοῦν οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὰ ἀνομήματά τους. Ὅμως τὸ αἷμα αὐτὸ δὲν μποροῦσε νὰ συγχωρήσει τὶς ἁμαρτίες τους. Τὸ μόνο ποὺ ἔκανε ἦταν νὰ τοὺς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ συμμετέχουν στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλα αὐτὰ ὅμως ἦταν μία προτύπωση τῶν μεγάλων καὶ ἀσύλληπτων πραγματικοτήτων ποὺ θὰ συνέβαιναν στὴν Καινὴ Διαθήκη. Διότι ἀπὸ τότε ποὺ τελέσθηκε πάνω στὸν Γολγοθᾶ ἡ μία καὶ ἀνεπανάληπτη θυσία τοῦ Κυρίου μας, οἱ σκιὲς καὶ τὰ σύμβολα παραμερίσθηκαν. Τώρα πλέον δὲν ἔχουμε ἕνα μοναδικὸ Ναὸ ἀλλὰ ἀμέτρητους Ναοὺς ἀσυγκρίτως ἱερότερους ἀπὸ τὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Στοὺς Ναούς μας αὐτοὺς δὲν ἔχουμε θυσίες ζώων ἀλλὰ τὴν μοναδικὴ θυσία τοῦ Γολγοθᾶ, τὴν θυσία τοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ. Δὲν ἔχουμε πλέον προτυπώσεις ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος θυσιάζεται καὶ προσφέρει τὸ σῶμα του καὶ τὸ αἷμα Του γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Μυριάδες ἀγγέλων, Ἅγιοι καὶ ἄνθρωποι, ἱερεῖς καὶ λαὸς κυκλώνουμε τὸ ἱερὸ Θυσιαστήριο μὲ φόβο καὶ δέος. Ἀνάμεσά μας κατέρχεται καὶ πορεύεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. Κι ἐμεῖς ἀξιωνόμαστε νὰ γινόμαστε ἔμψυχοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ, νὰ φέρουμε μέσα μας τὸν ἴδιο τὸν Κύριο.Ἀλήθεια, τὰ νιώθουμε, τὰ ζοῦμε ἐμεῖς ὅλα αὐτὰ τὰ μεγάλα καὶ φοβερὰ κάθε φορὰ ποὺ εἰσερχόμαστε στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ; Χωρὶς τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ βέβαια τίποτε δὲν θὰ μπορέσουμε ποτὲ νὰ κατανοήσουμε. Γι᾽αὐτὸ ἂς παρακαλοῦμε τὸν ἅγιο Θεὸ νὰ μᾶς φωτίζει καὶ νὰ μᾶς ἀξιώνει νὰ γινόμαστε κι ἐμεῖς ἔμψυχοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ, ἀκολουθώντας τὴν ἁγία πορεία ποὺ εἶχε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ.2011, 15.11.2010
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , ,

Σχολιάστε

ΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΑΡΤΟΣ (τοῦ Σεβ. Ναυπάκτου)

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

1. Ἡ εἴσοδος τῆς Θεοτόκου στὸν Ναὸ συνδέεται μὲ θαυμαστὰ γεγονότα. Ὅταν μιλᾶμε γιὰ Ναό, ἐννοοῦμε τὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος καὶ ταν κάνουμε λόγο γι Εσόδια στν Ναό, ννοομε τν εσοδο τς Θεοτόκου στ για τν γίων. Εἶναι γνωστὸν ὅτι στὸν κυρίως Ναὸ τοῦ Σολομῶντος εἰσέρχονταν Ἱερεῖς ποὺ ἐπιτελοῦσαν τὴν λατρεία τοῦ θυμιάματος καὶ στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, θὰ λέγαμε σήμερα ἐμεῖς στὸ Ἱερὸ Βῆμα εἰσερχόταν ὁ Ἀρχιερεὺς τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου καὶ μάλιστα μία φορὰ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους.
Ὅταν ἑορτάζουμε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στὸν Ναό, ἐννοοῦμε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων γιὰ νὰ παραμείνη ἐκεῖ γιὰ δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια, ἀπὸ τριῶν ἐτῶν ἕως δεκαπέντε, ζώντας μέσα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ καὶ βιώνοντας τὴν θέωση. Ἔτσι ἑρμηνεύουν τὸ γεγονὸς αὐτὸ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἦταν λοιπὸν ἕνα προκλητικὸ γεγονός, κάποιος ἄνθρωπος καὶ μάλιστα ἕνα κορίτσι νὰ εἰσέλθη σὲ αὐτὸν τὸν ἱερὸ χῶρο, ὅπου φυλάσσονταν τὰ πιὸ ἱερὰ ἀντικείμενα τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης, ἡ Στάμνα μὲ τὸ Μάννα, ἡ Ράβδος τοῦ Ἀαρὼν καὶ βεβαίως οὔτε οἱ Ἱερεῖς εἶχαν δικαίωμα νὰ εἰσέλθουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ Ἀρχιερεὺς καθημερινῶς.
Μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ἡ Θεοτόκος γιὰ δώδεκα χρόνια τρεφόταν ἀπὸ ἄρτο ποὺ τῆς ἔφερνε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἦταν ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα. Σὲ ἕνα τροπάριο τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς γράφεται: «Δι᾽ ἀγγέλου ἐκτρέφεται». Καὶ σὲ ἄλλο τροπάριο λέγεται: «Ἐπουρανίῳ τραφεῖσα, Παρθένε, ἄρτῳ πιστῶς ἐν τῷ Ναῷ Κυρίου».

2. Τί ἦταν αὐτὸς ὁ ἄρτος ἀπὸ τὸν ὁποῖον τρεφόταν ἡ Παναγία; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀναφερόμενος σὲ αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄρτο ποὺ ἔτρεφε τὴν Παναγία λέγει ὅτι ὁ Θεὸς ἔστελνε «τροφὴν ἄνωθεν ἀπόρρητον ἐκεῖ τῇ Παρθένῳ δι᾽ ἀγγέλου». μως δν ταν νας συνηθισμένος ρτος, τὸν ὁποῖον ὁ ἄγγελος ἔπαιρνε ἀπὸ κάποιο σπίτι καὶ τὸν μετέφερε στὴν Παναγία, λλ στν πραγματικότητα ταν κτιστη νέργεια το Θεο, διὰ τῆς ὁποίας, κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, «τήν τε φύσιν κρειττόνως ἀνερρώννυτο (ἐδυνάμωνε) καὶ κατὰ σῶμα τῶν ἀσωμάτων καθαρωτέρα καὶ ὑπερτέρα καὶ συνετηρεῖτο καὶ ἐτελεῖτο».
Εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν ἦταν μιὰ κτιστὴ τροφή, ἕνας ὑλικὸς ἄρτος, ἀλλὰ μιὰ ἄλλη διαφορετική, ξένη τροφή, δηλαδὴ ἦταν ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία ἐνδυνάμωνε τὸ σῶμα τῆς Παναγίας γιὰ νὰ ἔχη νοερὰ προσευχὴ καὶ θεωρία Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Παναγία γιὰ δώδεκα χρόνια ἦταν μέσα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ καὶ εἶχε κοινωνία μαζί Του, εἶχε φθάσει στὴν θέωση. Στὴν πραγματικότητα ζοῦσε ὅπως ζοῦσαν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὕα στὸν Παράδεισο πρὶν τὴν πτώση, γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν τὴν ἐπισκέφθηκε ὁ ἄγγελος κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη ὅτι θὰ γίνη Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἀπεκάλεσε Κεχαριτωμένη.

3. Αὐτὸς ὁ ἄρτος ἀπὸ τὸν ὁποῖο τρεφόταν ἡ Παναγία δὲν ἐξέλιπε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχη καὶ σήμερα. Δὲν πρόκειται γιὰ τὸν καθημερινὸ κτιστὸ ἄρτο, ἀλλὰ γιὰ τὸν Ἄρτο τῆς Ζωῆς ποῦ εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός.
Σὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο ἀναφερόταν ὁ Χριστὸς μὲ τὸν λόγο τὸν ὁποῖο ἀπήντησε στὸν διάβολο στὸ Ὅρος τῶν Πειρασμῶν. Ὅταν ὁ διάβολος τοῦ ὑπέδειξε νὰ μεταβάλη τὶς πέτρες σὲ ἄρτο, Ἐκεῖνος ἀπάντησε «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ἐν παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ´, 4).
Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὑλικὸ ἄρτο, τὸν ὁποῖο γευόμαστε καθημερινῶς, ὑπάρχει καὶ ὁ πνευματικὸς Ἄρτος, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ ὁ λόγος Του. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει: «Δύναται ὁ Θεὸς καὶ ρήματι θρέψαι τὸν πεινῶντα». Καὶ αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, πῶς οἱ ἅγιοι ζοῦσαν ἀπὸ αὐτὸν τὸν πνευματικὸ Ἄρτο.
Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν προσευχὴ ποὺ μᾶς δίδαξε, τὸ γνωστὸ «Πάτερ ἡμῶν», συμπεριέλαβε καὶ τὸ αἴτημα: «Τὸν ἄρτον ἠμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον». Πρόκειται γιὰ τὸν ἄρτον τὸν ἀναγκαῖο γιὰ τὴν οὐσία τῆς ὑπάρξεώς μας, γι’ αὐτὸ καὶ λέγεται ἐπιούσιος. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία τοποθέτησε τὴν Κυριακὴ προσευχὴ μὲ τὴν συγκεκριμένη αὐτὴ αἴτηση κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας καὶ λίγο πρὸ τῆς θείας Κοινωνίας, αὐτὴ ατηση ναφέρεται κυρίως στν εχαριστιακ ρτο, τὴν βρώση τοῦ Σώματος καὶ τὴν πόση τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς», Αὐτὸς εἶναι τὸ οὐράνιο Μάννα.
Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς ἑρμηνεύοντας αὐτὸ τὸ αἴτημα τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς τὸ συνδέει μὲ τὴν θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ καὶ κάνει λόγο γιὰ τὴν «τροφὴ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς», «ἵνα νικήσῃ τὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας», ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ τῆς θνητότητος. Βεβαίως καὶ ἂν θεωρήσουμε ὅτι στὸ αἴτημα αὐτὸ γιὰ τὴν λήψη τοῦ ἄρτου ἀναφέρεται καὶ ὁ «ἐφήμερος ἄρτος», διὰ τοῦ ὁποίου συγκροτεῖται ἡ παροῦσα ζωή, δὲν θὰ ἀστοχήσουμε.
Μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο, τὴν Χάρη καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἐτρέφετο ἡ Παναγία μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο τρεφόμαστε καὶ ἐμεῖς κάθε φορὰ ποὺ τελοῦμε τὴν Θεία Λειτουργία. Καὶ βεβαίως γιὰ νὰ ἐνεργήση ὁ Ἄρτος αὐτός, δηλαδὴ ὁ Χριστός, «εἰς ζωὴν αἰώνιον», πρέπει νὰ ζοῦμε κατὰ τὸν τρόπο ποὺ ζοῦσε ἡ Παναγία.

4. Αὐτὸ τὸ θαυμάσιο γεγονὸς ποὺ συνέβη στὴν Παναγία ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία γιὰ τὴν ζωή μας. Ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα καὶ εἶναι ἑπόμενο ὅτι ἡ ὑλικὴ τροφὴ συντηρεῖ καὶ διατηρεῖ σὲ καλὴ κατάσταση τὸ σῶμα, ἐνῶ ἡ Χάρη καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, τὸν ὅλο ἄνθρωπο. Μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁλοκληρωμένος, ἔχει νόημα ζωῆς καὶ ὕπαρξης.
Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ στὴν ὁποία γίνεται λόγος μόνο γιὰ τὸν ὑλικὸ ἄρτο καὶ λιγότερο γιὰ τὸν πνευματικὸ Ἄρτο. Ὁ ἄνθρωπος στὴν ἐποχή μας εἶναι ἕνα καταναλωτικὸ ὂν ποὺ ρουφᾶ ἀχόρταγα ὑλικὰ ἀγαθά, θεάματα, ἀκούσματα καὶ νομίζει ὅτι ἔτσι θὰ ἱκανοποιήση τὴν πνευματική του πείνα. Γίνεται διαρκῶς λόγος γιὰ αὔξηση τοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος. Δὲν εἴμαστε ἐναντίον κάθε τί ποὺ βελτιώνει τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε καὶ μιὰ ζωὴ ἡ ὁποία στηρίζεται μόνον στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, γιατί σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ὁ ἄνθρωπος πάντοτε παραμένει ἀνικανοποίητος, διότι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀναζητᾶ ἄλλη τροφὴ καὶ διψᾶ γιὰ ἄλλο νερό. Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην».
Γίνεται λόγος σήμερα γιὰ κρίση οἰκονομική, γιὰ πτώχευση ὑλική. Ἀλλὰ ἡ κρίση στὴν πραγματικότητα εἶναι κρίση πνευματική, κρίση ἀξιῶν, ἰδανικῶν, κρίση ὑπαρξιακῶν ἀναζητήσεων. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ πλέουν μέσα στὰ πλούτη καὶ αἰσθάνονται ἕνα κενὸ ὕπαρξης, ἀντίθετα ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ ζοῦν μὲ ὀλιγάρκεια καὶ ἀσκητικότητα καὶ αἰσθάνονται πεπληρωμένοι.

Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸν Ναὸ καὶ ἡ διατροφή της ἀπὸ τὴν οὐράνια τροφὴ ποὺ τῆς ἔφερνε ὁ ἄγγελος μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ στραφοῦμε περισσότερο σὲ αὐτὴν τὴν οὐράνια τροφή, τὸν πνευματικὸ οὐράνιο Ἄρτο, διότι ἔτσι θὰ χορτάσουμε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πείνα.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»
Ἱ. Μητρ. Ναυπάκτου (Νοέμβριος 2009)
(parembasis.gr)

, , , , ,

Σχολιάστε