Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Νατσ

ΕΛΛΗΝΙΚO ΠΟΔOΣΦΑΙΡΟ: ΦΡΟΝΤΙΣΤHΡΙΟ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟY (Δ. Νατσιός) «Ἡ ἐξουσία, μέσῳ τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ, τῶν Μ.Μ.Ε., στρέφει τὴν προσοχὴ τῶν πολιτῶν καὶ κυρίως τῆς νεολαίας, ὄχι πρὸς τὰ ὄντως προβλήματα, ἀλλὰ στὶς ἀναμετρήσεις τῶν γηπέδων, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀποκοίμιση, τὴν χειραγώγηση».

λληνικ ποδόσφαιρο: φροντιστήριο χουλιγκανισμο

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Διαβάζω τὶς τελευταῖες ἀθλητικὲς εἰδήσεις: “Μία μαύρη σελίδα γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ποδόσφαιρο γράφτηκε σήμερα στὸ Βόλο, μὲ τὰ ἔκτροπα μεταξὺ ἔξαλλων χούλιγκαν τῆς ΑΕΚ καὶ τοῦ ΠΑΟΚ στὶς κερκίδες τοῦ Πανθεσσαλικοῦ Σταδίου λίγο πρὶν ἀρχίσει ὁ τελικός τοῦ κυπέλλου. Τραυματίστηκαν συνολικὰ 70 ἄτομα, στὰ ὁποῖα παρασχέθηκαν πρῶτες βοήθειες, ἐνῶ 15 ἐξ αὐτῶν νοσηλεύονται σὲ σοβαρὴ κατάσταση στὸ Νοσοκομεῖο Βόλου”. Αὐτὰ πρὶν ἀπὸ 15 μέρες.
.             “Ἡ Λεωφόρος τῆς ντροπῆς σὲ εἰκόνες: Ξύλο μεταξὺ παικτῶν, ὕβρεις καὶ τραυματισμὸς τοῦ προπονητῆ τοῦ ΠΑΟΚ”. Αὐτὰ χτές.
.             Ἔχουμε συνηθίσει πιά. Κάθε βδομάδα, μετὰ ἀπὸ τὰ “ντέρμπι” τῶν “μεγάλων” ὁμάδων, θὰ ἀκούσουμε, πλὴν τῶν ἄλλων ἐξοργιστικῶν καὶ τρομακτικῶν, τὶς ἑξῆς κοινότοπες – ἀλλοίμονο – φράσεις: «Μαύρη μέρα γιὰ τὸν ἑλληνικὸ ἀθλητισμό», «φοβερὰ ἐπεισόδια στὸ τάδε γήπεδο», «διεθνὴς διασυρμὸς τῆς Ἑλλάδας», «ἀνεγκέφαλοι ὀπαδοὶ ἔκαψαν…». Τὶς προσπερνοῦμε ἀδιάφοροι, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ παιδικές, ἀθῶες σκανταλιές. Θεωροῦμε αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χουλιγκανισμό, μέρος τῆς παιδαγωγίας τῶν νέων. Τὸ προστάδιο, ὁ προθάλαμος πρὶν ἀπὸ τὴν ἐνηλικίωση εἶναι ἡ μαθητεία στὴν κερκίδα. Κουκούλα, μολότωφ καὶ κουκουλοφορία: ἰδοὺ τὰ ὑλικά της σύγχρονης ἐκπαίδευσης. (Μᾶλλον… κουκουλοφλῶροι καὶ ὄχι κουκουλοφόροι, οἱ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν τῶν ἀτίθασων νέων, εἶναι βαριεστημένοι γόνοι βορειοαθηναίων).Τὸ γήπεδο, εἶναι ἡ νέα Μεγάλη του Γένους Σχολή. Ἂς μὴ λησμονοῦμε καὶ ὅτι τὸ ποδόσφαιρο ὑπάγεται στὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ….
.             Ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους Δασκάλους τοῦ λαοῦ μας, ὁ Φώτης Κόντογλου, ἔγραφε πρὶν ἀπὸ 40 περίπου χρόνια: «…ἀλλὰ καὶ τί ἄλλο ἀπὸ ἀδιαντροπιὰ φανερώνουν καὶ τὰ μὰτς μὲ τὴ θεὰ μπάλα, ποὺ τὴν κλωτσᾶνε ἕνα σωρὸ χασομέρηδες γιὰ νὰ διασκεδάσουνε τὶς μυριάδες φιλάθλους, ποὺ δὲν εὑρῆκαν ἄλλο τίποτε γιὰ νὰ νιώσουν ἀγωνία καὶ χτυποκάρδι, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὴν μπάλα; Καὶ γίνονται σοβαρὰ συνέδρια γιὰ τὴν μπάλα, μὲ ἀντιπροσωπεῖες, μὲ συζητήσεις, μὲ ἀνακοινωθέντα, μὲ δημοσιογράφους. Σὲ τέτοιο δυσθεώρητο ὕψος δὲν ἔφτασε ποτὲ ἡ ἀνοησία». (Μυστικὰ Ἄνθη, ἔκδ. «Ἀστήρ», σελ. 15).
.             Ὁ Κόντογλου στηλίτευε τότε τὸ ποδόσφαιρο, γιατί λειτουργοῦσε ὡς παραισθησιογόνο, ὡς λυτρωτικὴ ἐκτόνωση. Ὅπως σημειώνει λίγο παρακάτω: «οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, μπάλες, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, καρνάβαλους ἠλίθιους…». Ἂν ζοῦσε σήμερα, ὁ νεοφανὴς αὐτὸς ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ἔβλεπε τὰ ὁδοφράγματα, τοὺς ἐμπρησμούς, τοὺς λιθοβολισμούς, τὰ καπνογόνα, τὶς συμπλοκὲς μὲ τὴν ἀστυνομία, τὶς καταστροφὲς περιουσιῶν τοῦ δημοσίου καὶ ἰδιωτῶν, τὰ αἱματοκυλίσματα ἢ ἄκουγε τὰ ἐμετικὰ καὶ βορβορώδη συνθήματα τῶν λεγομένων ὀπαδῶν, ποὺ συνήθως βεβηλώνουν κάθε ἱερὸ καὶ ὅσιο (ἀπὸ μάνα μέχρι πίστη καὶ πατρίδα. Εἶναι τόσο βαθιὰ ἡ διάβρωση καὶ ἡ ἀλλοτρίωση τῶν ὀπαδῶν, ποὺ «ἀποθεώνουν» τὶς ὁμάδες τους ἄδοντας σαχλοάσματα στοὺς ρυθμοὺς τοῦ ἐθνικοῦ μας ὕμνου), θὰ μιλοῦσε γιὰ παρανοϊκοὺς καὶ παράφρονες, γιὰ «ἄδεια κανάτια», ποὺ γεμίζουν μὲ βία καὶ ἐπιθετικότητα, γιὰ ἀπελπισμένους καὶ ἀπεγνωσμένους νέους, γιὰ μία «τεράστια μάζα ἀδιάφορων καὶ οὐδετέρων ποὺ προοδευτικὰ ἔχει γίνει ἕνας τεράστιος στρατὸς ἀπὸ δυσαρεστημένους, ἕτοιμος νὰ ἀκολουθήσει ὅλες τὶς ὑποβολὲς τῶν οὐτοπιστῶν καὶ τῶν ψευδορητόρων». (Γ. Λὲ Μπόν, «Ψυχολογία τῶν μαζῶν», ἔκδ. Ζῆτρος).
.             Σχεδὸν κάθε μέρα βλέπουμε τὶς ἐκθηριωμένες ὀρδές, ποὺ συνωστίζονται ἀγεληδόν, στὶς «θύρες» (ὁρμητήρια βανδαλισμοῦ καὶ βιοπραγίας), νὰ συμπλέκονται καὶ νὰ κονταροχτυπιοῦνται -κυριολεκτικὰ- μεταξύ τους καί, κυρίως, μὲ τὴν ἀστυνομία, ἡ ὁποία ἀπορροφᾶ τὴν ὀργή τους γιὰ τὴν περιρρέουσα ἐξαθλίωση. (Ἐρωτῶ: ὣς πότε οἱ ἀστυνομικοί, ποὺ εἶναι παιδιὰ δικά μας, θὰ ἀνέχονται τὸ κάθε βλαμμένο πλουσιόπαιδο τῶν Ἀθηνῶν, νὰ βρίζει  γονεῖς τους, ποὺ μὲ ἱδρώτα καὶ δάκρυα τοὺς ἀνέθρεψαν;). Βλέποντας τοὺς «γενναίους» αὐτοὺς φιλάθλους, τὰ νέα παιδιὰ νὰ κυριαρχοῦνται ἀπὸ αὐτὴν τὴν βάναυση ὁρμὴ τῆς «ἀνώνυμης καταστροφῆς», δὲν μπορεῖς παρὰ νὰ σκεφτεῖς, μὲ θλίψη, πὼς ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ μία νοσηρὴ ἀναπλήρωση τοῦ κενοῦ ποὺ προκάλεσε ἡ ἀδηφάγος κυριαρχία τοῦ χρήματος καὶ ἡ καταρράκωση ὅλων τῶν ἀξιῶν. Γιὰ τὴν κάλυψη τοῦ ὀδυνηροῦ κενοῦ, ὁ «ὀργισμένος νέος» ἀναζητεῖ ἕνα ὑποκατάστατο. Ἔτσι θεοποιεῖ τὸ σωματεῖο του, καλύπτοντας τὴν ἔμφυτη μεταφυσικὴ ἀγωνία του, ἀναγάγει σὲ ὕψιστο ἰδανικό, σὲ νόημα ζωῆς, τὴν ἐπιτυχῆ πορεία τῆς ὁμάδας του καὶ – τὸ χειρότερο- σπαταλᾶ τὴν ἰκμάδα τῆς νιότης του, ὑπηρετώντας τὸ πιὸ διεφθαρμένο, σάπιο καὶ ἑξαχρειωτικὸ φαινόμενο τῶν σημερινῶν κοινωνιῶν, ποὺ ὀνομάζεται ποδόσφαιρο καὶ δὴ ἐπαγγελματικό. (Χαρακτηριστικὰ τὰ συνθήματα τῶν ἀφιονισμένων αὐτῶν ὀπαδῶν: «ΠΑΟ – θρησκεία – θύρα 13, Θρύλε – θεέ μου).
.             Ἡ ἐξουσία, βέβαια, γνωρίζοντας πὼς τὸ ποδόσφαιρο συναρπάζει τὶς μάζες, τὸ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ ἐκτρέψει τὴν προσοχὴ τῶν μαζῶν ἀπὸ τὰ βασανιστικὰ καὶ ἐκρηκτικὰ προβλήματα τῆς καθημερινῆς ζωῆς. Προτιμότερο εἶναι ὁ ἄνεργος νεαρὸς νὰ συγκρούεται μὲ τὸν ἀντίπαλο ἄνεργο ὀπαδό, παρὰ νὰ ξεχυθεῖ στοὺς δρόμους, γιὰ νὰ καταγγείλει τὶς αὐθαιρεσίες τῆς ἐξουσίας, τὰ ἑλληνοκτόνα μνημόνια, τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, τὴν ἀσυδοσία τῶν ἰσχυρῶν, τοὺς ἐθνικοὺς ἐξευτελισμούς, τοὺς λεηλάτες καὶ καταστροφεῖς τοῦ τόπου.
.             Ἡ ἐξουσία, μέσῳ τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ, τῶν Μ.Μ.Ε., στρέφει τὴν προσοχὴ τῶν πολιτῶν καὶ κυρίως τῆς νεολαίας, ὄχι πρὸς τὰ ὄντως προβλήματα, ἀλλὰ στὶς ἀναμετρήσεις τῶν γηπέδων, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀποκοίμιση, τὴν χειραγώγηση, τὴν φίμωση τοῦ κοινωνικοῦ σώματος, ποὺ διαπαιδαγωγεῖται ἔτσι, ὥστε νὰ θέτει πρῶτο στὴν κλίμακα τῶν ἱεραρχήσεών του, τὸ μέλλον, τῆς ὁμάδας του στὸ τάδε κύπελλο, παρὰ τὶς ἐπιλογὲς τῆς Ὑπουργοῦ… Παιδείας  ἢ τὶς ὑπογραφές, μὲ χέρια καὶ ποδάρια, τῆς λεηλασίας τῶν συνταξιούχων. (Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ πληθώρα ἀθλητικῶν ἀναμετρήσεων. Δὲν περνάει μέρα ποὺ δὲν θὰ προβάλλεται μία «ἱστορικὴ» ἀθλητικὴ συνάντηση. Ὁ χρόνος τῶν πολιτῶν μπαζώνεται, μὴν ἀρχίσει καὶ σκέφτεται τὴν κατάστασή του. Ἐπικίνδυνα πράγματα αὐτά…Μὴν ξυπνήσει τὸ κοπάδι…).
.             Δὲν ὑπάρχουν στὸ ἐπαγγελματικὸ ποδόσφαιρο ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ σεβαστοὶ κανονισμοί. Τὰ ποδοσφαιρικὰ σωματεῖα ἐξελίχθηκαν σὲ μεγαλοεπιχειρήσεις. Ἐπιχειρηματίες, ἀμφίβολης προέλευσης, ἀγοράζουν ὁμάδες μὲ μοναδικὸ στόχο τὴν κοινωνικὴ προβολή, τὴν διαφήμιση, τὸν ὕποπτο πλουτισμό. Σὲ περιόδους ποὺ τὸ 1/4 τοῦ λαοῦ ζεῖ μὲ μισθὸ κάτω ἀπὸ τὸ ὅριο τῆς φτώχειας, ποὺ διαλύεται ὁ κοινωνικὸς ἱστὸς καὶ ἐρημώνει ἡ λεγόμενη ἀγορά, αὐτοί, δαπανώντας τεράστια ποσά, ἀγοράζουν ποδοσφαιριστὲς μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ κερδίζουν τὴν εὔνοια, τὴν ἀνοχή, τὴν λατρεία τῶν ἀγροίκων ὀπαδῶν.
.             Σήμερα τὸ ποδόσφαιρο ἀντιμάχεται τὴν ἴδια τὴν παιδεία. Δρέπουμε καὶ τοὺς καρποὺς μίας πολὺ συγκεκριμένης «Παιδείας», ποὺ διδάσκει μόνον δικαιώματα, ἀγνοώντας ὅτι στὴν ἐξοπλιστική, γιὰ παράδειγμα, ἡλικία τοῦ δημοτικοῦ, «μορφώνεις» πρωτίστως τὴν ἔννοια τοῦ καθήκοντος καὶ τῆς πειθαρχίας. ( Στὴν 3η καὶ 4η δημοτικοῦ ὑπάρχουν ἀπανωτὰ κείμενα γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν παιδιῶν, καμμία ἀναφορὰ περὶ ὑποχρεώσεων). Οἱ μαθητὲς τοῦ Δημοτικοῦ, παιδιὰ ἀνυπεράσπιστα, φανατίζονται ἐξ αἰτίας τῆς τρισάθλιας τηλεόρασης, τῶν χυδαίων ἀθλητικῶν- καὶ ἠλεκτρονικῶν- ἐντύπων καὶ ἀπὸ τὶς συζητήσεις τῶν «μεγάλων». (Τὸ πρῶτο μέλημα τοῦ πατέρα σήμερα, εἶναι ἡ… κληροδότηση στὸ παιδὶ τῆς ποδοσφαιρικῆς προτίμησης). Ὁ γράφων, ζήτησε, πρὸ καιροῦ, ἀπὸ ἀγόρια τῆς Ε´ Δημοτικοῦ νὰ γράψουν πόσα ἱστορικὰ πρόσωπα γνωρίζουν καὶ πόσους ποδοσφαιριστές. Τὸ ἀποτέλεσμα ἀποκαρδιωτικό: ἀγνοεῖ ὁ μαθητὴς τοῦ Δημοτικοῦ τὸν Σωκράτη ἢ τὸν Πλάτωνα καὶ γνωρίζει τοὺς σύγχρονους «θεοὺς» τῆς στρογγυλῆς θεᾶς. Συγκρατεῖ ὁ μαθητὴς τὰ ὀνόματα τῶν σύγχρονων «θεῶν» (παντοῦ ἡ λέξη θεὸς) τῆς μπάλας καὶ ξεφορτώνεται, ὡς βάρος περιττό, τὰ ὀνόματα τῶν θνητῶν ἐκείνων «γονέων τῆς ἀνθρωπότης». Μποροῦμε βέβαια νὰ καυχόμαστε, γιατί τὰ παιδιά μας ἔχουν τουλάχιστον «ποδοσφαιρικὴ παιδεία», ὅπως λένε οἱ κοτσανολογοῦντες, τιποτολόγοι ἀθλητικογράφοι…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ… (Δ. Νατσιός) «Ποιός δὲν αἰσθάνεται κοντά του τὸ ρυπαρὸ χνῶτο μίας μνημονιακῆς ὕαινας; Ἀλλὰ ὅσες χαιρέκακες ἀνθρωποκάμπιες εὐφραίνονται μὲ τὶς ἀπολύσεις καὶ τὶς διαλύσεις οἰκογενειῶν τὶς παραπέμπω καὶ πάλι στὸν Καροῦζο. Θὰ ἔρθουν καὶ γιὰ σᾶς…»

Θἔρθουν καὶ γιὰ σένα…

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός,
Δάσκαλος-Κιλκίς 

«Πρῶτα ἦρθαν γιὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Καὶ δὲν ὕψωσα τὴ φωνή μου, γιατί δὲν ἤμουν δημόσιος ὑπάλληλος./
Κατόπιν ἦρθαν γιὰ τοὺς ἰδιωτικοὺς ὑπαλλήλους. Καὶ δὲν ὕψωσα τὴ φωνή μου, γιατί δὲν ἤμουν ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος./
Κατόπιν ἦρθαν γιὰ τοὺς συνταξιούχους. Καὶ δὲν ὕψωσα τὴ φωνή μου, γιατί δὲν ἤμουν συνταξιοῦχος./
Κατόπιν ἦρθαν γιὰ μένα. Καὶ δὲν εἶχε ἀπομείνει πιὰ κανεὶς γιὰ νὰ ὑψώσει τὴ φωνή του γιὰ μένα».

(Νίκος Καροῦζος)

.             Ἡ καλὴ καὶ ὡραία ποίηση προηγεῖται ἀπὸ τὶς ἄλλες τέχνες στὴν ἀποτύπωση τῶν πλησιαζόντων γεγονότων. Εἶναι τὸ προκεχωρημένο φυλάκιο τοῦ λόγου.
.             Ὁ Καροῦζος, δεκαετίες πρίν, ἄνοιξε μία σχισμάδα καὶ εἶδε τὸ ζοφερὸ μέλλον, τὸ παρόν μας. Ἡ «πυρηνικὴ» φράση-στίχος εἶναι τὸ «κατόπιν ἦρθαν γιὰ μένα». Ποιός δὲν αἰσθάνεται κοντά του τὸ ρυπαρὸ χνῶτο μίας μνημονιακῆς ὕαινας; Τώρα ἦρθαν καὶ γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς. Μόνο κάτι ξεθωριασμένες καὶ ἀναξιόπιστες φωνὲς ἀκούγονται, τῶν συνδικαλιστῶν. Γιὰ πολλὰ χρόνια οἱ χαραμοφάηδες συνδικαλιστές μας – ΟΛΜΕ καὶ ΔΟΕ, καθηγητῶν καὶ δασκάλων-στὰ πλαίσια τῆς ἐπαναστατικῆς γυμναστικῆς καὶ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν χωρὶς θεμέλιο νόημα κι ὀνειροφόρο ὁρίζοντα παρουσία τους, μᾶς «κατέβαζαν» σὲ ἀπεργίες μὲ τὸ ἑξῆς κρανιοκενὲς αἴτημα: μείωση τοῦ ὡραρίου καὶ αὔξηση τῶν μισθῶν. Τώρα ποὺ γίνεται τὸ ἀνάποδο καὶ ἐπικρέμεται ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μας ἡ ἀπόλυση, τὴν ἔπαθαν σὰν τὸν τσομπάνη μὲ τοὺς λύκους ποὺ τρῶνε τὰ πρόβατα. Οἱ μνημονιακοὶ λύκοι κατασπαράσσουν τὰ πρόβατα, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἀκούει τὶς τσιρίδες τους.

.               Ἔγραψα πρόβατα. Λάθος. Καὶ πολλὰ πρόβατα, μεταβλήθηκαν σὲ λύκους προβατόσχημους. Διαβάζω στὴν ἐφ. «Ἐλευθεροτυπία» (7.7.2013):  «Ἤδη, οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ποὺ μπῆκαν στὴν ἐκπαίδευση μέσῳ ΑΣΕΠ καὶ αὐτοαποκαλοῦνται “καθηγητὲς πρώτης τάξης”, ἔκαναν τὸ πρῶτο βῆμα. Καλοῦν τοὺς συναδέλφους τους νὰ μποῦν σὲ σύλλογο ποὺ συστήνεται τώρα καὶ περιλαμβάνει ὅλους τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ μπῆκαν ἀξιοκρατικὰ στὴν ἐκπαίδευση, μέσῳ γραπτῶν ἐξετάσεων τοῦ ΑΣΕΠ. Ἀμέσως μετὰ τὴ διοικητικὴ πράξη σύστασης τοῦ συλλόγου, ὁ δικηγόρος τοῦ συλλόγου θὰ καταθέσει ἀσφαλιστικὰ μέτρα στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ζητοῦν τὴν ἀπόλυτη ἐξαίρεσή τους ἀπὸ κάθε διαδικασία κινητικότητας. Ὑποδεικνύουν δηλαδὴ στὴν κυβέρνηση ποιοὶ πρέπει νἀπολυθοῦν πρῶτοι, ἂν γίνουν ἀπολύσεις καθηγητῶν. Ποιοί εἶναι αὐτοί; Αὐτοὶ ποὺ ἔχουν διοριστεῖ εἴτε μὲ ἐπετηρίδα εἴτε μέσῳ τῆς προϋπηρεσίας τους ὡς ἀναπληρωτῶν. Καὶ μετά, ποιοί ἔχουν σειρά; Γιὰ νὰ δοῦμε…».
.             Εἶμαι δάσκαλος τῆς ἐπετηρίδας. Δὲν ἀνήκω στὴν «πρώτη τάξη». Δόξα τῷ Θεῷ δὲν ἀποφοίτησα ἀπὸ παιδαγωγικὰ τμήματα. Εἶμαι πτυχιοῦχος τῆς Παιδαγωγικῆς Ἀκαδημίας Θεσσαλονίκης, τῆς «Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολή», ὅπως τὴν ὀνομάζαμε, στὴν ὁποία μαθητεύσαμε παρὰ τοὺς πόδας Δασκάλων ποὺ εἶχαν τὸ «ἦθος τοῦ δασκάλου». Ἐκεῖνοι οἱ δάσκαλοί μας κρατοῦσαν στὸ ἕνα χέρι τους τὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὸ ἄλλο τὸν Ὅμηρο, μᾶς μιλοῦσαν γιὰ πίστη, πατρίδα καὶ γλώσσα, τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους καὶ ἔβλεπαν τὸν ἑαυτό τους θεματοφύλακα τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης, ἀπὸ τὸν Τρωικὸ πόλεμο καὶ τὰ κατορθώματα τοῦ Βασιλείου τοῦ Βουλγαροκτόνου, ὣς τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21 καὶ τὴν ἱστορία τοῦ Παπαρηγόπουλου. Ἐκεῖνοι οἱ δάσκαλοί μας δὲν ἤξεραν πολλὰ πράγματα ἀπὸ τὸ τί γινόταν ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τοῦ ἔθνους οὔτε νέες τεχνολογίες καὶ ξένες γλῶσσες. Δὲν ἦταν φορτωμένοι διδακτορικὰ καὶ μεταπτυχιακὰ οὔτε ἦταν μπουκωμένοι ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις τοῦ φράγκικου μοντερνισμοῦ, δὲν σπούδασαν στὰ Παρίσια. Γνώριζαν ὅμως ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ ἱστορία καὶ μετέδιδαν τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς τους, πολλὲς φορὲς μὲ πολλὴ ρητορική, ἀλλὰ πάντοτε μὲ ἐντιμότητα καὶ εὐθύνη. Οἱ ἀλήθειες ποὺ συγκλόνισαν τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ τοὺς ἥρωες, ποὺ διέσωσαν τὸ Γένος ἦταν ὁ ἄρτος ποὺ ἁπλόχερα μᾶς μοίραζαν.
.             Ἔκλεισαν οἱ σχολὲς καὶ ἦρθαν τὰ τμήματα. Ἔφυγαν οἱ Δάσκαλοι καἦρθαν ἀπὸ τὴν Ἑσπερία τἡμιμαθῆ σκύβαλα τύπου Ρεπούση, ποὺ «μόρφωσαν» «πρώτης τάξεως» γενίτσαρους ἐκπαιδευτικούς. (Ἐλάχιστες οἱ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις φοιτήτρια τοῦ παιδαγωγικοῦ Θεσσαλονίκης μοῦ κατήγγειλε ὅτι μεταξὺ τῶν μαθημάτων τοῦ τμήματος περιλαμβάνεται καὶ διδασκαλία γιὰ τὸ πῶς θὰ περάσει ὁμοφυλοφιλία στὰ γλωσσικἐγχειρίδια.  Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τὸ ὁποῖο προβλέπεται ἀπὸ τὸ ἀναλυτικὸ πρόγραμμα, δὲν διδάσκεται, ὅμως ἡ ἀσέλγεια καὶ ἡ ἀναισχυντία ἔχουν θέση σὲ πανεπιστημιακὸ ἀμφιθέατρο). Γιὰ ὅλο αὐτὸ τὸ ἀσκέρι τῶν ἐθνοαποδομητῶν-προδοτῶν ἰσχύει ὅ,τι εἶχε πεῖ ὁ Χουρμούζης, ἀγωνιστὴς τοῦ ’21 καὶ συγγραφέας, γιὰ τοὺς ξενόφερτους ψαλιδόκωλους. (Μὲ αὐτὸν τὸν ὑπέροχο χλευασμὸ ὑποδέχτηκε ὁ λαὸς τοὺς λογιότατους καὶ σοφολογιότατους ποὺ ἦρθαν στὴν «ματοκυλισμένη» πατρίδα, μετὰ τὴν Ἐπανάσταση βεβαίως, γιὰ νὰ τὴν κυβερνήσουν-λεηλατήσουν. Φοροῦσαν φράκο τὸ ὁποῖο ἔχει σχῆμα ψαλιδιοῦ ὄπισθεν καὶ πλησίον τοῦ «πισινοῦ»).
.             Ἔλεγε, λοιπόν, ὁ Μ. Χουρμούζης: «Ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατρίων μας καὶ τῆς θρησκείας ἀκόμη, ὡς δεῖγμα εὐρωπαϊκῆς προόδου. Συμπεριφορὰ γελοιωδεστάτη, δῆθεν ὑψηλῆς ἀνατροφῆς καὶ σφαίρας ἀριστοκρατικῆς. Ξιπασμένων ὀψιπλούτων ἀηδέστατοι ἐπιδείξεις! Πτωχοαλαζονεία ἄξια οἴκτου· γλῶσσα παρδαλή:
Ἔμαθε καὶ ξένην γλῶσσα κι ὅταν ὁμιλεῖ, θαυμάζω.
Εἶναι Ἕλλην; Εἶναι Φράγκος; Ἀπορῶ καὶ τὸν θαυμάζω».
(Τ. Λιγνάδης, «Τὸ μυστήριο, τὸ κάλλος καὶ ἡ ἰθαγένεια τοῦ τοπίου», ἔκδ. «Ἀκρίτας», σελ. 200).

.             Ὅλη ὅμως αὐτὴ ἡ τρομοκρατικὴ ἐπίθεση κατὰ τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἐκλύει καὶ τὰ ἡμέτερα ἀνομήματα καὶ ἁμαρτήματα.
.             Πρῶτον: Λέμε καὶ γράφουμε ὅτι τὸ ἐκπαιδευτικό μας σύστημα, ἐδῶ καὶ 40 χρόνια, παράγει διανοητικὲς μηχανὲς ἀντὶ νὰ πλάθει χαρακτῆρες, ἀφιλότιμους πενταροκυνηγοὺς καὶ ὄχι δασκάλους πού, κατὰ τὸν Παλαμά, θὰ σμιλέψουν ψυχές. Τώρα ποὺ κατέφθασε ἡ τρικυμία, ξεβράζονται ὅλες οἁμαρτίες τοῦ παρελθόντος. Καθηγητὲς ἐναντίον δασκάλων. «Πρώτης τάξης» ἐκπαιδευτικοἐναντίον ὑποδεεστέρων κατ’ αὐτοὺς «συναδέλφων». (Συνάδελφος; τί εἶναι αὐτό; τρώγεται;). ΑΣΕΠ κατὰ τῆς ἐπετηρίδας. Ἡ ἤδη καταρρακωμένη εἰκόνα τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ ἐπιδεινώνεται καὶ δικαίως.
.             Πῶς νὰ μᾶς κρίνει ἡ κοινωνία, ὅταν βλέπει ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ὑποτίθεται ὅτι ἔχουν ὡς ἀποστολὴ τὴν διὰ τοῦ παραδείγματός τους, κυρίως, διδασκαλία τῆς ἀλληλεγγύης, τῆς θυσιαστικῆς αὐτοπροσφορᾶς, τῆς συναδελφικότητας, τῆς ἀντίστασης στοὺς λυμεῶνες τῆς πατρίδας, νὰ ἀλληλοσπαράσσονται;
.             Δεύτερον: Ἡ διδασκαλία θέλει τόλμη καὶ ἀρετή. Προσανάμματά της εἶναι ἡ ἐλευθερία καὶ τὸ γενναῖο φρόνημα. Τώρα, ἐν μέσῳ τρομοκρατίας καὶ ἀπειλῶν, θὰ φανοῦν οἱ καλοὶ οἱ καπετάνιοι. Τὸ Νέο Σχολεῖο, ποὺ ὀνειροφαντάζονται οἱ μνημονιομανιακοί, εἶναι τὸ σχολεῖο τῆς ἀμάθειας καὶ τῆς μετριοκρατίας, ἕνα νεκρὸ σχολεῖο. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀκυρώνει ὁ ἐκπαιδευτικός, ποὺ δὲν αἰσθάνεται βαρὺ τὸ χάλκεον χέρι τοῦ φόβου. Ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος… Ἰδοὺ καιρὸς γιὰ νὰ μεγαλουργήσουν καρδιές…

.             Τρίτον, ὅσες χαιρέκακες ἀνθρωποκάμπιες εὐφραίνονται μὲ τὶς ἀπολύσεις καὶ τὶς διαλύσεις οἰκογενειῶν παραπέμπω καὶ πάλι στὸν Καροῦζο. Θἔρθουν καὶ γιὰ σᾶς…

Σχολιάστε