Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Νέα Ἐποχή

ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ «Μιά ἐντέχνως καλυμμένη ἀπέχθεια, μίσος καί βαθειά διάθεση γιά τήν κατάλυση τῆς Χριστιανικῆς ἀλήθειας».

ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

.               Γεννηθήκαμε σέ μιά ἐποχή ἀναμετρήσεων. Μιά ἐποχή πού μοιάζει βέβαια μέ ἄλλες, ὅμως ἔχει τήν δική της ξεχωριστή σφραγίδα, ἀφοῦ ἡ ἱστορία δέν ἐπαναλαμβάνεται. Ἕνα χαρακτηριστικό τῆς ἐποχῆς αὐτῆς εἶναι ἡ ἐκπληκτική καί ταχύτατη διάχυση τοῦ κακοῦ, ἡ παρουσία του σέ συνεχῶς ἐναλλασσόμενες μορφές. Αὐτός πού μπορεῖ νά δεῖ, θλίβεται βλέποντας νά ἐνεργεῖται σέ ἕνα κόσμο κόσμημα τό μυστήριο τῆς ἀνομίας (Β΄ Θεσ. β´ 7). Εἴμαστε μακριά ἀπό τά χρόνια τῆς σχετικῆς ἀθωότητας, ὅπου ἁπλά ὁ λύκος παραμόνευε νά ξεμοναχιάσει τά πρόβατα. Ὁ λύκος πλέον ἔχει μεταμφιεσθεῖ σέ βοσκό καί παριστάνει ὅτι τά φυλάει. Ἔχει φορέσει τό προσωπεῖο τῆς κυβέρνησης, τοῦ προέδρου, τοῦ παγκόσμιου ὀργανισμοῦ, καί καταχρᾶται τήν συμπυκνωμένη ἐξουσία πού βρίσκεται στά χέρια του. Οἱ φαινομενικά ἰσχυροί παρουσιάζονται στό προσκήνιο σάν σωτῆρες μέ εὐαισθησίες καί φιλότιμοι ἐργάτες τοῦ συλλογικοῦ συμφέροντος, στήν πραγματικότητα ὅμως δέν εἶναι παρά μία καλλωπισμένη βιτρίνα, πού ὑπηρετεῖ τούς σκοπούς μιᾶς παγκόσμιας ἐλίτ. Ἡ τελευταία ἀποτελεῖται ὄχι ἀπό ἁπλῶς “ἄφρονες πλουσίους”—κεφαλαιοκράτες, πού ἀρέσκονται νά ἐπιδεικνύουν τόν πλοῦτο τους, ἀλλά ἀπό τούς οἰκονομικά πανίσχυρους, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν νά μένουν στήν ἀφάνεια.
.               Αὐτή ἡ μικρή ὁμάδα πού ἐξουσιάζει ἀπό τά παρασκήνια, χρωματίζεται ἀπό μεταφυσικές ἀρχές πού ἀνάγονται στόν ἀποκρυφισμό καί τόν γνωστικισμό. Σέ αὐτά βασίζεται καί ἡ φιλοσοφία τῆς “νέας τάξης” πραγμάτων. Τό πνεῦμα τῆς νέας ἐποχῆς χρησιμοποιεῖ τόν ζωδιακό διαχωρισμό τῆς ἱστορίας. Μιλᾶ γιά τό χρονολογικό τέλος τῆς ἐποχῆς τοῦ ἰχθύος καί τήν ἀρχή τῆς ἐποχῆς τοῦ ὑδροχόου. Ὁ ἰχθύς εἶναι σύμβολο τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί κατ’ αὐτούς ἡ ἔλευση τῆς νέας ἐποχῆς θά σημάνει καί τό τέλος τοῦ Χριστιανισμοῦ. Σκοπίμως παρερμηνεύεται ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὅτι θά εἶναι μαζί μας μέχρι τό τέλος τοῦ αἰῶνος, ἐφόσον μεταφράζουν τόν ἀναφερόμενο αἰῶνα σάν μιά ἱστορική περίοδο πού ἀναγκαστικά θά τελειώσει. Αὐτό φυσικά δέν ἀληθεύει, ἀφοῦ  ὁ Χριστός μέ τόν ὄρο αἰῶνας ἐννοεῖ τό διάστημα τῆς ἱστορίας ἕως τήν Δευτέρα Παρουσία. Σύμφωνα μέ τούς ὀπαδούς τῆς νέας τάξης, ὅπως στήν ἐποχή τοῦ Ἰχθύος ἡ κυρίαρχη φιγούρα τοῦ Χριστοῦ ἔπαιξε καταλυτικό ρόλο στήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι καί στήν ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου ἀναμένεται ἕνας ἡγέτης παγκοσμίου ἐμβελείας, ὁ ὁποῖος θά μυήσει τήν ἀνθρωπότητα μέ μαγικό τρόπο σέ πιό προηγμένο ἐπίπεδο συνειδητότητας. Ὁ Χριστός ὑποβιβάζεται σέ μύστη, ἀνάμεσα σέ πολλούς ἄλλους, καί τό περιεχόμενο τῶν Γραφῶν θεωρεῖται τροχοπέδη γιά τήν πνευματική ὠρίμανση τοῦ ἀνθρώπου. Κατά τούς ἰσχυρισμούς τῆς νέας τάξης, ἀπό ἐδῶ καί πέρα οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά στραφοῦν πρός τόν νέο Μεσσία, ὁ ὁποῖος θά ἐπωμισθεῖ τήν καθοδήγηση τῆς ἀνθρωπότητας σέ μιά ἐποχή εἰρήνης, ἰσότητας καί ἀνώτερης φώτισης.
.               Οἱ θέσεις τῶν ἀποκρυφιστῶν αὐτῶν ἐρείδονται σέ μία βασική διαστρέβλωση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ, ὁ ὄφις δέν θεωρεῖται ὡς μία δόλια παρουσία πού μέσω τῆς πλάνης προκάλεσε τήν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ὡς προμηθεϊκή φιγούρα, δηλαδή εὐεργέτης τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδή σέ αὐτόν τάχα ὀφείλεται ὁ ἐμπλουτισμός τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς μέ τό πνεῦμα. Τά λόγια τοῦ διαβόλου, ὡς μόνου φορέα τοῦ φωτός (Ἑωσφόρου), θεωροῦνται πέρα ὡς πέρα ἀληθινά, ἀφοῦ ὁ διάβολος κατέστησε ἱκανό τόν ἄνθρωπο νά διακρίνει ἀνάμεσα στό καλό καί τό κακό καί νά ὀρθωθεῖ ὡς ἴσος μπροστά στόν Θεό. Ἀποσπασμένος ἀπό τόν Θεό ἔχει πλέον αὐτογνωσία, συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του ὡς ξεχωριστῆς ὀντότητας μέ ἐλευθερία βούλησης. Οἱ νοητικές του λειτουργίες φέρουν μέσα τους τό θεϊκό στοιχεῖο, ὅπου ἀνακαλύπτοντας το μπορεῖ ὁ ἴδιος νά γίνει Θεός. Στόν πυρῆνα τῆς ἰδεολογίας τῆς νέας τάξης πραγμάτων βρίσκεται αὐτό ἀκριβῶς τό εὐαγγέλιο τοῦ ὄφεως, πού ἐνῶ ἐμπνέεται ἀπό μίσος πρός τόν Θεό καί τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, παρουσιάζεται ὡς ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό ἕναν θεό μοχθηρό.
.               Ἡ παγκοσμιοποίηση ὑποκρίνεται ἀνεκτικότητα στήν διαφορετικότητα. Στό πλαίσιο τῆς ἰδεολογίας ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά γίνει θεός, χάνεται ἡ ταπείνωση καί ἡ ἐπαφή μέ τό θεῖο. Ἐν συνεχεία, ἡ ὑποταγή στά προσωπικά πάθη θεμελιώνεται ὡς κανόνας, μέ τό πρόσχημα ὅτι προάγει τήν ἀτομικότητα. Στήν οὐσία δέν εἶναι παρά μιά ἔμμεση προτροπή γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου τῆς νέας τάξης.
.               Ἄν ἐξετάσουμε τά πράγματα ἀντικειμενικά, θά βρεθοῦμε μπροστά σέ μιά ἐντέχνως καλυμμένη ἀπέχθεια, μίσος καί βαθειά διάθεση γιά τήν κατάλυση τῆς Χριστιανικῆς ἀλήθειας. Ἕνα πλῆθος ἡγετῶν ἐπαναλαμβάνουν συνεχῶς τό ὅραμα μιᾶς ὑφηλίου ὑπό τήν ἐξουσία ἑνός παγκόσμιου κέντρου διακυβέρνησης μέ σημαία τήν ἑνότητα, πού θά καλλιεργήσει τήν ἀλληλοκατανόηση καί τόν σεβασμό μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ὑπερβαίνοντας γεωγραφικά ἤ ψυχικά σύνορα. Ἀλλά αὐτό εἶναι ἁπλά τό δόλωμα γιά ὅσους στεροῦνται κριτικῆς σκέψης. Ἀφοῦ ὑπονομεύσουν τίς ἀξίες πού καθιστοῦν δυνατή τήν οὐσιαστική κοινωνία μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, καί ἀπομονώσουν κάθε ἄνθρωπο στό κάστρο τοῦ ἀτομικισμοῦ του, ὁδηγώντας τον ἔτσι σέ ἀπόγνωση καί ἀνασφάλεια, οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι, κυριευμένοι ἀπό τό ἔνστικτο τῆς ἐπιβίωσης, θά ζητήσουν νά γίνουν πολτός στόν ἀναδευτῆρα τῆς παγκοσμιοποίησης.
.               Οἱ ἀρχιτέκτονες αὐτοῦ τοῦ συστήματος διακυβέρνησης ἐργάζονται ἀκατάπαυστα. Ἡ τακτική μέ τήν ὁποία προσπαθοῦν νά ἐπιτύχουν τήν ψυχολογική κατάρρευση τῶν ἀνθρώπων ἔχει σάν κέντρο της τόν φόβο. Ὅταν κάποιος βρίσκεται σέ καθεστώς φόβου, οἱ κινήσεις του εἶναι τυφλές καί προσπαθεῖ νά κρατηθεῖ ἀπό τό πρῶτο πράγμα πού θά τόν κάνει νά αἰσθανθεῖ ἀσφαλής. Αὐτό ἐκμεταλλεύονται οἱ κυβερνῶντες σκηνοθετώντας καταστροφικά γεγονότα. Αὐτονόητο εἶναι ὅτι δέν τούς ἐνδιαφέρει νά λύσουν τά ἤδη ὑφιστάμενα προβλήματα, ἀφοῦ συμβάλλουν στήν γενικότερη κοινωνική κατάρρευση. Ἄν προκύψουν ἀμφιβολίες ἤ δυσαρέσκεια γιά τήν πολιτική τους, ὁπλίζουν τό ψυχολογικό ὁπλοστάσιο τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης, γιά νά ἀφαιρέσουν τήν κριτική σκέψη τῶν ἀνθρώπων.
.               Τό κακό ἔχει ἐξαπολύσει μιά ἄνευ προηγουμένου ἐπίθεση κατά τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί κατά τοῦ ἀνθρώπου. Ἄν θεωροῦμε τούς ἑαυτούς μας πιστούς καί φιλάνθρωπους, πῶς μποροῦμε νά μένουμε ἀμέτοχοι; Καί ἄν ἀποφασίσουμε νά ἀντιταχθοῦμε στό κακό, πῶς θά μπορέσουμε νά τό ἐπιτύχουμε παρά μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ; Μά ὁ Χριστός δέν ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ἁπλή συναίνεση. Ζητάει ὑπέρβαση. Δέν ζητᾶ μισθωτούς ἐργάτες. Ζητᾶ ἐλεύθερους φίλους. Δέν ζητᾶ λίγο χῶρο στήν ψυχή μας, ἀλλά ὁλόκληρη τήν ψυχή μας. Δέν ζητᾶ νά κάνουμε ἐλιγμούς, γιά νά ἱκανοποιήσουμε καί Θεό καί ἀνθρώπους. Ζητᾶ νά εἴμαστε ἀνυποχώρητοι, ἄν οἱ ἄνθρωποι στέκονται ἐμπόδιο στήν ἀφιέρωσή μας σ’ Ἐκεῖνον. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τά πάντα, γι’ αὐτό καί μᾶς ζητᾶ τά πάντα.
.               Ἡ χριστιανική συνείδηση γνωρίζει ὅτι τά πάντα γίνονται ἐπειδή τά παραχωρεῖ ὁ Θεός. Καί τά παραχωρεῖ ἐπειδή γνωρίζει νά ἐξάγει ἀπό τό κακό ἀγαθό, δίνοντας μας τήν εὐκαιρία νά σφυρηλατηθοῦμε στήν δοκιμή, στήν ὑπομονή, στήν ἐλευθερία, στό μαρτυρικό φρόνημα, στήν καλλιέργεια τῆς ἀγάπης. Τά πάντα ἐνέχουν τήν θεϊκή σοφία καί ἀγάπη, πού παραμένει σέ μᾶς ἀνεξιχνίαστη.
.               Μποροῦμε νά κάνουμε ὁ καθένας τήν δική του ἐπανάσταση μέ μιά ὁμολογία τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, ὄχι τόσο ἐξωτερικά, ἀλλά μέσα ἀπό οὐσιαστικό πνευματικό ἀγώνα. Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δύναμη πού ἀνατρέπει κάθε ἀντίθεη δύναμη. Ἀπό τήν στιγμή πού καθένας μας μεταμορφώνεται ἐσωτερικά, αὐτόματα συμμεταβάλλεται καί ὁ κόσμος, ἐπειδή κάθε ἄνθρωπος εἶναι μέρος τοῦ κόσμου. Ἐξάλλου, δέν εἴμαστε ἐμεῖς πού θά κερδίσουμε τήν μάχη μέ τόν διάβολο, ἀλλά Ἐκεῖνος πού τό ἔχει κάνει ἤδη καί ἔχει τήν δύναμη νά ἀποκαταστήσει ὁλόκληρη τήν δημιουργία στήν θεϊκή δόξα. Ἐμεῖς δέν γνωρίζουμε νέα ἐποχή. Γνωρίζουμε τήν “καινή κτίση”, πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἄς γινόμαστε ἁπλοί καί ταπεινοί, ὥστε νά μᾶς φωτίζει μέ τήν ἄκτιστη Χάρη Του καί νά μᾶς καθιστᾶ “υἱούς φωτός καί ἡμέρας”.

Ἱερὰ Μονὴ Κουτλουμουσίου

ΠΗΓΗ: koutloumous.com

,

Σχολιάστε

Ο ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ» ΜΕΣῼ “ΑΛΛΑΓΩΝ” ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΓΑΛΛΙΑ: καταστροφ τς γαλλικς ταυτότητας
μέσ
τν “λλαγν” στν παιδεία.
ρθρο το Guillaume Faye

ΕΙΣΑΓ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Στὸ κατωτέρω ἄρθρο ἀνάγλυφα παρουσιάζεται ἡ καταστροφὴ τῆς γαλλικῆς ταυτότητας ΜΕΣῼ “ΑΛΛΑΓΩΝ στὴν ΠΑΙΔΕΙΑ. Διαβάζοντάς το γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι ἐξ ἴσου ἀφορᾶ καὶ στὸν ἀφανισμὸ τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας ποὺ συντελεῖται ἀπὸ τὴν Ἐργολαβία τῆς Ἀλλοτριώσεως τῶν Ὀλιγαρχῶν τοῦ Ὑπ. Παιδείας (Ἐξαιρετικὰ συγκινητικὴ περίπτωση ποὺ τὸ «Κράτος» -Ὑπ. Παιδείας- ἐπιδεικνύει τέτοια “συνέχεια’’ μὲ τέτοια συνέπεια καὶ τόση “ἐθνικὴ συνεννόηση’’…!)

Σχόλιο ἱστολογίου «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»: Ἡ παγκοσμιοποίηση – Νέα Τάξη θέλει ὑποτελεῖς μαζανθρώπους χωρὶς ταυτότητα. Καὶ συνεπῶς χωρὶς ἱστορικὴ μνήμη. Ἡ ἐπίθεσή της ἐντός τοῦ δυτικοῦ κόσμου ἀπευθύνεται ἀποκλειστικὰ στοὺς γηγενεῖς Λευκοὺς κατοίκους. (Ἐξ αὐτοῦ φαίνεται, πόσο πολύ τούς ὑπολογίζουν ἢ καὶ τοὺς φοβοῦνται). Οἱ ἑτερόκλητοι μεταναστευτικοὶ πληθυσμοὶ (ποὺ προβάλλονται κάτι ὡς «ἀνώτερο εἶδος» ἢ περίπου «ἅγιοι») ἐξυπηρετοῦν τὸ σχέδιο πολτοποίησης τῶν λαῶν, ἀλλὰ καὶ ἐμπέδωσης ἑνὸς καθεστῶτος φόβου, καθὼς ὁποιαδήποτε ἀντίδραση, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν θέλουν νὰ ἀπολέσουν τὴν ταυτότητά τους, χτυπιέται μὲ τόνους «ἀντιρατσιστικῆς» προπαγάνδας καὶ ψήφιση ὀργουελιανῶν νόμων «κατὰ τοῦ μίσους». Πεδίο δράσης λαμπρὸ εἶναι φυσικά, τὰ (νεοταξικὰ) σχολεῖα ποὺ ἑτοιμάζουν τοὺς «νέους πολίτες». Καὶ ἀφοῦ τὰ “νέα” αὐτὰ σχολεῖα εἶναι πλέον γεμάτα ἀπὸ “νέους Εὐρωπαίους”, θὰ πρέπει νὰ προσαρμοστοῦν στὴ “νέα πραγματικότητα”. Στὴν ἔντονα «πολυπολιτισμικὴ» Γαλλία (ποὺ δείχνει πάντως νὰ ἀντιστέκεται) εἶχε ξεκινήσει (ἐπὶ “Δεξιοῦ” Σαρκοζὶ) ἡ πλύση ἐγκεφάλου μὲ «νέα» βιβλία, τὰ ὁποῖα παρουσιάζουν τὴ γαλλικὴ ἱστορία «ἀναθεωρημένη» προκειμένου νὰ ἀποφεύγουν τὴν ‘προσβολὴ’ τῶν ἐθνοτικῶν μειονοτικῶν μαθητῶν. Ἔτσι, ἕνα «σύγχρονο» βιβλίο ἱστορίας περιέχει τουλάχιστον 20 σελίδες γιὰ τὴν ἱστορία τῶν μαύρων σκλάβων, ἐνῶ τὴν ἴδια ὥρα ἀφιερώνει μόνο 6 σελίδες γιὰ τὸν Ναπολέοντα. (Διάβασε: ΓΑΛΛΙΑ: Πολυπολιτισμικὰ – πολιτικὰ ὀρθὰ βιβλία Ἱστορίας. Οἱ Γάλλοι μαθητὲς μαθαίνουν γιὰ τὸν Ἀφρικάνο βασιλιὰ Μούσα καὶ ὄχι γιὰ τὸν Βίκτωρα Οὐγκώ).

.                 Στὴν Γαλλία ἔχουν ξεκινήσει ἀπεργίες καὶ διαδηλώσεις, ἐνάντια στὶς προτεινόμενες “ἀλλαγὲς στὴν παιδεία”, ποὺ μεταξὺ ἄλλων βάζουν στὸ στόχαστρο τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ τὰ Λατινικά, τὰ ὁποῖα καὶ θὰ ἀντικαταστήσουν μὲ τὴν ἐπιλογὴ «Γλῶσσες καὶ πολιτισμοὶ τῆς ἀρχαιότητας». Ἡ μαροκινῆς καταγωγῆς ὑπουργὸς Παιδείας τοῦ “σοσιαλιστῆ” Ὀλάντ, Najat Vallaud-Belkacem, (μουσουλμάνα στὸ θρήσκευμα, ἀλλὰ «ὄχι καὶ πολὺ») ἐπανασχεδιάζει πλήρως τὸ πρόγραμμα σπουδῶν γιὰ τὸ Γυμνάσιο (ἡλικίες 11-15 ἐτῶν) καὶ θεωρεῖ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ τὰ Λατινικὰ «ἐλιτίστικα» μαθήματα.
.                 Τὸ παρακάτω ἄρθρο σχετικὰ μὲ τὴν ἐκπαίδευση προέρχεται ἀπὸ τὸ blog τοῦ Γάλλου διανοητῆ τῆς ‘Νέας Δεξιᾶς’ Guillaume Faye. Ὁ Faye συνδέει αὐτὸ τὸ ἐκπαιδευτικὸ project στὴ Γαλλία μὲ τὴν ἰσλαμικὴ εἰσβολὴ καὶ δείχνει πῶς τὸ πρῶτο ἔχει σχεδιαστεῖ ρητὰ γιὰ νὰ φιλοξενήσει τὴν δεύτερη. Ὁρισμένα τμήματα τοῦ παρόντος ἄρθρου ἔχουν συμπυκνωθεῖ:
.               Τὰ σχολικὰ προγράμματα ἀναθεωροῦνται ἀπὸ τὴν κα Najat Vallaud-Belkacem θέτοντας τὸ Ἰσλὰμ στὸ προσκήνιο καὶ ἐπιχειρώντας τὴν κατάργηση τῆς μετάδοσης τοῦ γαλλικοῦ καὶ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ δέσμευση αὐτή, προσεκτικὰ στοχευμένη, εἶναι σὲ ἀπόλυτη συσχέτιση μὲ τὴ διαδικασία τοῦ κατακτητικοῦ μεταναστευτικοῦ πληθυσμοῦ, τὸν ἐποικισμὸ καὶ τὴν ἰσλαμοποίηση. Τὰ νέα προγράμματα ἐπιτρέπουν ἕνα κομμάτι τῆς ἱστορίας τῆς Γαλλίας νὰ εἶναι προαιρετικὸ (ὁ Μεσαιωνικὸς Χριστιανισμός), ἀλλὰ ἡ ἱστορία τοῦ Ἰσλὰμ (στημένα, μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε …) νὰ εἶναι ὑποχρεωτική!
.               Εἶναι ἀπίστευτο: Στὰ νέα σχολικὰ προγράμματα ἐπινοημένα ἀπὸ τὴν ὑπουργὸ Ἐθνικῆς Παιδείας, ἡ ἱστορία τοῦ μεσαιωνικοῦ Χριστιανισμοῦ, τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Καρολιδῶν (800–888 μΧ.) καὶ τὴν περίοδο τοῦ Διαφωτισμοῦ καθίσταται προαιρετική. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, στὴν 7η τάξη, ἡ μελέτη τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσλαμικῆς ἐπέκτασης γίνεται … ὑποχρεωτική! Τὸ Ἀνώτατο Συμβούλιο τῶν Προγραμμάτων Σπουδῶν (ΕΕΣ), ποὺ ἔχει γεμίσει μὲ ἰσλαμο-ἀριστερούς, ἐπικύρωσε προσεκτικὰ αὐτὲς τὶς ἐπιλογές. Ἀποτελοῦν μέρος τοῦ σχεδίου γιὰ τὴ σταδιακὴ ἐξάλειψη τῆς ἀφήγησης τῆς γαλλικῆς ἐθνικῆς ἱστορικῆς μνήμης, πρὸς ὄφελος τῶν «νέων πληθυσμῶν», σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιθυμίες τοῦ (ἀριστεροῦ) think tank ‘Terra Nova’. Ὅπως λέει ὁ δοκιμιογράφος Dmitri Casali, «Θέλουν νὰ σβήσουν τὶς χριστιανικὲς ρίζες τῆς Γαλλίας». Εἶναι ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ παρατήρηση αὐτὴ εἶναι ἀνεπαρκὴς καὶ πρέπει νὰ κοιτάξουμε ἀκόμη πιὸ βαθιά. Εἶναι πολὺ ἁπλὰ ἡ ἰσλαμοποίηση (καὶ ἀραβοποίηση) τῆς διδασκαλίας τῆς ἱστορικῆς μνήμης ποὺ ἀρχίζει μὲ τὴν ἐφηβεία.
.             Ἀλλὰ προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ μειώσουν ὁτιδήποτε θὰ μποροῦσε νὰ «προσβάλει» τοὺς μουσουλμάνους – ὁ Χριστιανισμός, ὁ Διαφωτισμός, κλπ … «Θὰ νόμιζε κανεὶς ὅτι προσπαθοῦν νὰ μὴν προσβάλουν ὁρισμένες θρησκευτικὲς εὐαισθησίες», δήλωσε δειλά, ὁ Hubert Tison, γενικὸς γραμματέας τοῦ σωματείου καθηγητῶν ἱστορίας καὶ γεωγραφίας. Ὅλα αὐτά, ὑποτίθεται, εἶναι γιὰ νὰ «ἐλαφρύνει» τὸ πρόγραμμα τοῦ σχολείου πού, φέρεται ὅτι εἶναι ὑπερφορτωμένο. Ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα, σὲ αὐτὰ τὰ σχολεῖα μὲ μεγάλο πληθυσμὸ μουσουλμάνων μεταναστῶν, προκειμένου «νὰ μὴν δημιουργηθοῦν προβλήματα», πετᾶνε τὸ μπαλάκι στοὺς ἐκπαιδευτικούς, ὥστε νὰ ἀποκλείσουν «ἐνοχλητικὰ» θέματα.
.             Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὅλοι οἱ μαθητές, ἀκόμα καὶ σὲ ἐκεῖνες τὶς κατηγορίες, ὅπου δὲν ὑπάρχουν μουσουλμάνοι, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ μελετήσουν τὴν ἱστορία τοῦ Ἰσλάμ! Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι αὐτὴ ἡ ἱστορία (τῶν μουσουλμάνων) ἔχει «καθαριστεῖ» καὶ λογοκριθεῖ ἀπὸ τὴν μελαγχολικὴ πραγματικότητά της – γιὰ παράδειγμα, τὴν ὑποδούλωση τῶν Ἀφρικανῶν, τὶς ἐπιδρομὲς στὴν Βερβερικὴ Ἀκτή, τὴ δίωξη τῶν ἀπίστων, κλπ … Πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν λαμογιά, αὐτὴ τὴν ὑποταγὴ στὸ Ἰσλάμ, βλέπουμε ἐπίσης καὶ τὶς soft-ὁλοκληρωτικὲς πρακτικές τῆς Ἐθνικῆς Παιδείας, εἰδικευμένες στὴν ἰδεολογικὴ πλύση ἐγκεφάλου. Μεταξὺ τῶν ὑποχρεωτικῶν θεμάτων διαπιστώνουμε ὅτι τὸ Ἀτλαντικὸ ἐμπόριο σκλάβων καὶ οἱ ἀποικιακὲς κατακτήσεις παρουσιάζονται ὡς ἐπιθέσεις, πάντα μὲ τὸν ἴδιο στόχο: νὰ δείξουν μὲ τὸ δάκτυλο τὴν γαλλικὴ ἱστορία.
.             Ἡ Najat Vallaud-Belkacem ξέρει τί κάνει. Μὲ τὴ συνενοχὴ τῶν ἰδεολόγων τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ François Hollande, ἀσχολεῖται ἐνεργὰ μὲ τὴν ἐπιτάχυνση τῆς ἰσλαμοποίησης τῆς Γαλλίας. Ὡς φεμινίστρια, πιστὴ στὴ «θεωρία τοῦ φύλου», φανατική τῆς θεωρίας τοῦ ἐξισωτισμοῦ, δὲν φαίνεται νὰ συνειδητοποιεῖ τὴν ἀνυπέρβλητη ἀντίφαση τῆς θέσης της. Ἀλλὰ τί σημασία ἔχει αὐτό; Γι’ αὐτήν, ἡ ἀποστέρηση τῆς γαλλικῆς ταυτότητας ἀποτελεῖ προτεραιότητα, συσχετίζεται μὲ τὴ βούληση νὰ προχωρήσει σὲ ἕναν ἀραβο-μουσουλμανικὸ ἐκπολιτισμό. Εἶναι σὰν τὸ Ἰσλὰμ νὰ γίνει, μὲ τὴ βία, «Ἡ ἱστορία μας», σὰν νὰ πρόκειται νὰ τὸ ἐνσωματωθεῖ στὴ μνήμη μας.
.               Αὐτὸ ἀντιστοιχεῖ στὸ συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενο ἂν καὶ ἀπατηλὸ δόγμα (στὺλ Στάλιν) τῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «ἡ Γαλλία ἦταν πάντα μία μουσουλμανικὴ χώρα» ἢ μία χώρα ὑποδοχῆς μεταναστῶν καὶ μόνιμη ἀνακατεμένη, χωρὶς σταθερὴ ταυτότητα. Μία πρόσφατη ἔκθεση γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση μιλάει, μὲ κάθε σοβαρότητα, γιὰ τὴν «Ἀραβικὴ-Ἀνατολίτικη διάσταση τῆς ταυτότητάς μας». Σκουπίδια, ἱστορικὰ ψεύδη, στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἰδεολογικοῦ φανατισμοῦ.
.                   Στὶς νέες μεταρρυθμίσεις γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς εὐρωπαϊκῆς ταυτότητας τῆς Γαλλίας, θὰ βρεῖτε ἐπίσης μία ἐπίθεση στὴ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν, τῶν λατινικῶν καὶ τῶν γερμανικῶν, τὰ ὁποία προορίζονται νὰ ἐξαφανιστοῦν σταδιακὰ ἢ νὰ γίνουν ἀνέκδοτα ἢ περιθωριακά. Προκύπτει λογικὰ ὅτι ἡ διδασκαλία τῆς μητρικῆς γλώσσας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τῶν παιδιῶν ἀπὸ οἰκογένειες μεταναστῶν, κυρίως Ἄραβες καὶ Τοῦρκοι, θὰ ἐνισχυθοῦν. Αὐτὰ τὰ μαθήματα ἐπηρεάζουν σήμερα 92.500 μαθητὲς ἀπὸ τοὺς ὁποίους 87.000 εἶναι στὸ δημοτικὸ σχολεῖο, ἕνας πληθυσμὸς ποὺ ἔχει αὐξηθεῖ κατὰ 16% ἀπὸ τὸ 2010 ἕως τὸ 2015. Ταυτόχρονα, ἡ διδασκαλία τῆς γραμματικῆς καὶ τοῦ λεξιλογίου τῆς γαλλικῆς γλώσσας σκόπιμα τορπιλίζεται. Οἱ δύο ἐπιχειρήσεις λογικὰ συνδέονται.
.                   Ἐπιπλέον σ ατ τν ντιλιτίστικη ξισωτικ μανία, τόσο πιβλαβ γι τς μέτριες τάξεις, δν εναι μόνο διδασκαλία τς χριστιανικς κληρονομις πο καταστέλλεται, λλ λληνικς κα λατινικς πολιτισμς πίσης. Πρόκειται γιὰ πολιτιστικὴ ἐθνοκτονία.

 Τὰ μαῦρα πρόσωπα πάντα σὲ περίοπτη θέση

.               Εἶναι κάτι τὸ ἀπίστευτο: ἡ Δημοκρατία παραιτεῖται ἀπὸ τὴν ‘ἔνταξη’ καὶ τὴν ‘γαλλοποίηση’ – καὶ ἀκόμα περισσότερο τὴν ‘ἀφομοίωση’. Ὑπόσχεται ἐθνοτικὸ κοινοτισμὸ καὶ ἰσλαμοποίηση (καὶ ὅλα αὐτὰ στὸ διάστημα ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι καταπολεμοῦν τὸν ἰσλαμισμό!). Στν πραγματικότητα, ο κυβερνντες χουν πλήρη πίγνωση τς δημογραφικς πραγματικότητας κα τς μαζικς μετανάστευσης πο προωθεται δ κα δεκαετίες. Τὴν 5η Μαΐου τοῦ 2015, ὁ Manuel Valls δήλωσε στὴν Ἐθνοσυνέλευση, ἐπιτιθέμενος ἐναντίον ὅσων ἀντιτίθενται στὶς μεταρρυθμίσεις: «Προσπαθεῖτε νὰ ὑπερασπιστεῖτε τὴ νοσταλγία, νοσταλγία γιὰ μία Γαλλία ποὺ ἀνήκει στὸ παρελθόν». Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ “Νέα Γαλλία” πρέπει νὰ καταργήσει τὴ μνήμη καὶ τὴν ταυτότητα τῆς «παλιᾶς Γαλλίας». Οἱ ἐθνικὰ Γάλλοι πρέπει νὰ ἀποκηρύξουν τὴν ταυτότητά τους καὶ τὴν ἐθνοτικὴ καταγωγή τους, ἀλλὰ … ὄχι οἱ μετανάστες ποὺ γεννήθηκαν στὸ ἐξωτερικό! Ὅσο γιὰ τοὺς ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπιλέξει τὴν γαλλικὴ καὶ εὐρωπαϊκὴ ἀφομοίωση, εἶναι ἐξίσου ἄξιοι περιφρόνησης. Ὁ κύριος Valls παραδέχθηκε ὅτι “ὁ ὅρος «ἔνταξη» δὲν ἔχει πλέον κανένα νόημα”. Προτιμᾶ τὴν “ἰθαγένεια”. Πλήρης ἀφέλεια: Ἡ “δημοκρατικὴ ἰθαγένεια” εἶναι ἐντελῶς ἀσύμβατη μὲ τὸ Ἰσλάμ! Κα ληθιν θαγένεια (βλ. Ἀριστοτέλης) εναι δυνατ μόνο μεταξ τν μελν μίας κοινωνίας πο χει τς διες ξίες, τν δια μνήμη. Διαφορετικὰ θὰ ὑπάρξει κάποια ρήξη τῶν (διαφορετικῶν) κοινοτήτων, μὲ πιθανὴ κατάληξη, ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο.
.             Ατ νόητη δεολογία, πο στ κάτω μέρος ποπνέει μίσος γι τν ερωπαϊκ κα τν γαλλικ ταυτότητα, ἔχει ἐπίσης διατυπωθεῖ ἀπὸ τὸν Νικολὰ Σαρκοζὶ (ἀλλὰ στὴν περίπτωσή του ἦταν ἐξ αἰτίας πολιτικῶν ὑπολογισμῶν καὶ ὄχι ἰδεολογικοῦ φανατισμοῦ σὰν τοῦ Valls) ὅταν δήλωσε, μετανοημένος : «Ὅταν ἤμουν Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας δὲν ἔπρεπε νὰ μιλήσω γιὰ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα, ἀλλὰ ἤθελε νὰ ὑπερασπιστῶ τὶς ἀξίες τῆς Δημοκρατίας». Ποιᾶς Δημοκρατίας; Τῆς μελλοντικῆς Ἰσλαμικῆς Δημοκρατίας;
.             Βάζουμε στοίχημα ὅτι ἡ Δεξιὰ (δηλαδή, ὁ Σαρκοζί), ἂν ἐπιστρέψει στὴν ἐξουσία τὸ 2017, δὲν θὰ τολμήσει νὰ ἀναθεωρήσει τὰ καταστροφικὰ μέτρα τῆς Vallaud-Belkacem;
.           θνικ συνείδηση κα ο ντόπιες παραδόσεις πομένως ντιμετωπίζονται ς μία μορφ ντεμοντ νοσταλγίας, κόμη κα γκληματικῆς, π τος συνεργάτες τς μαζικς μετανάστευσης κα τς σλαμοποίησης. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὁ τύπος τοῦ «νέου Γάλλου», ποὺ ἀνήκει στοὺς μετανάστες προστατεύεται καὶ “κανακεύεται” ὅπως ποτὲ πρίν. θρησκεία τους, πολιτισμός τους, γλώσσα τους προβάλλεται κα διδάσκεται (…)
.             Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐντελῶς ἀντὶ-δημοκρατικά, δεδομένου ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν Γάλλων ἀρνεῖται αὐτὴ τὴν πολιτικὴ συνθηκολόγηση καὶ ὑποταγή. Ἀλλὰ ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι τὸ χωράφι τῆς ἰδεολογικῆς Ἀριστερᾶς ἢ τῆς συνθηκολογούσας (φοβικῆς) Δεξιᾶς. Παρ’ ὅλα αὐτά, ατ τ νέα μέτρα πο πιβλήθηκαν π τν λιγαρχία το πουργείου Παιδείας εἶναι ἡ λογικὴ συνέπεια τῆς ἐκτὸς ἐλέγχου μετανάστευσης καὶ τῆς δημογραφικῆς διαφορᾶς στὸ ἐσωτερικὸ: συνειδητοποίησαν, μὲ ἀγαλλίαση, ὅτι ἡ ‘ἔνταξη’ καὶ ἡ ‘ἀφομοίωση’ ἦταν πλέον ποσοτικὰ ἀδύνατες. Τώρα πρέπει ο θνοτικ Γάλλοι ν «προσαρμοστον», ν ποκηρύξουν τν αυτό τους κα τς ρίζες τους. Ἡ ἱστορία τους εἶναι τελειωμένη, ἀποκλεισμένη. Ἡ ὀλιγαρχία λέει καὶ ἐλπίζει ὅτι στὸ ἐγγὺς μέλλον ἡ πραγματικὴ ὁρατὴ μειονότητα θὰ εἶναι οἱ ἐθνοτικὰ Γάλλοι.

 Σημείωση: Ὁ Guillaume Faye κλείνει μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι, παρὰ τὶς προσπάθειες προώθησης αὐτῆς τῆς προδοτικῆς ἀντι-γαλλικῆς στρατηγικῆς, αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ εὐδοκιμήσει, διότι «κάθε σύννεφο ἔχει μία ἀσημένια στρώση ἀσημιοῦ» (πάντα ὑπάρχει ἐλπίδα), πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ ὀλιγαρχία, μὲ τὴν ἐνίσχυση τῶν ἐθνοτικῶν κοινοτήτων, κυρίως τῶν μουσουλμανικῶν, ἔχει ὁδηγήσει στὸ πιὸ βαθὺ χάσμα μεταξύ τοῦ γαλλικοῦ καὶ τοῦ «νέου πληθυσμοῦ»: Ὑποστηρίζουν τὶς ταυτότητες ποὺ εἶναι ἐχθρικὲς μεταξύ τους σὲ αὐτὸ τὸ «δημοκρατικὸ» πασιφιστικὸ ὄνειρό τους. Προετοιμάζουν τὸ ἔδαφος γιὰ παγκόσμιο ἐθνοτικὸ ἐμφύλιο πόλεμο, ποὺ προφανῶς, ἀναγκαστικά, θὰ ἐμπλέξει τὸ Ἰσλάμ, στὴν ἴδια τὴν Εὐρώπη. Παίζουν μὲ τὴ φωτιά, ὅπως τὰ παιδιὰ μὲ τὰ σπίρτα. Ἐκεῖνοι ποὺ δημιούργησαν τὸ χάος, οἱ ἀνεύθυνοι, θὰ καταβροχθιστοῦν ὅπως τὰ παιδιὰ τοῦ Κρόνου.

ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

, , , ,

Σχολιάστε

ΚΑΘΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ

Καθὼς ὁ κόσμος καταρρέει

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ, 2104, 01.02.15

Ἡλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.                   Εἶναι χρόνια τώρα ποὺ παρακολουθοῦμε ἐπιδεινουμένη δραματικὰ τὴν κατάστασητοῦ κόσμου. Τὴν παρακολουθοῦμε μὲ κομμένη τὴν ἀναπνοή.
.                   Τὰ αἰσθήματα ἀλληλοδιάδοχα, συχνὰ ἀντικρουόμενα. Ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸ στὸν φόβο καὶ τὴν ἀπογοήτευση. Ἀπὸ τὴν ἀγωνία στὴν ἔκπληξη. Ἀπὸ τὴν ἐλπίδα στὴν ἀπελπισία.
.                 Ὁ κόσμος καταρρέει. Παλαιότερα, μέχρι πρὶν λίγες δεκαετίες, μὲ βραδύτερο ρυθμό. Τὶς τελευταῖες αὐτὲς δεκαετίες μὲ ὁλοένα καὶ περισσότερο αὐξανόμενη ταχύτητα. Σήμερα πιὰ μὲ φρενήρεις ρυθμοὺς καὶ πάταγο· ἔτσι ὅπως κατεδαφίζονται ὁλόκληροι οὐρανοξύστες μὲ πυροδοτούμενα ἐκρηκτικὰ σὲ μία μόνο στιγμή.
.                   Αὐτὴ τὴν παταγώδη κατάρρευση παρακολουθοῦμε τώρα. Δὲν τὴν παρακολουθοῦμε ἁπλῶς· τὴν ὑφιστάμεθα. Εἴμαστε καὶ ἐμεῖς μέρος τοῦ καταρρέοντος κόσμου. Καταρρέει ὁ κόσμος μας, καταρρέει ἡ πατρίδα μας, καταρρέει ἡ κοινωνία γύρω μας, καταρρέει ἡ οἰκογένεια, παρασύρονται καὶ χάνονται τὰ παιδιά μας.
.                   Ἡ κατάρρευση συντελεῖται κυρίως σὲ θεσμικὸ ἐπίπεδο. Ἀλλάζουν οἱ νόμοι. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν παγκόσμια ἱστορία νομιμοποιεῖται ἡ διαφθορὰ μὲ ταυτόχρονο συμβιβασμὸ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ πιέζεται ἀσφυκτικὰ ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ἡγέτες –καὶ κυρίως τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως – νὰ ὑποχωρεῖ καὶ νὰ προσαρμόζεται στὴν ἀντιευαγγελικὴ κοσμικὴ νοοτροπία. Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγωδία!
.                   Ὁ κόσμος καταρρέει… Παραδόσεις αἰώνων καὶ χιλιετιῶν καταλύονται σὲ μία στιγμὴ ἀπὸ ἐλάχιστους ἀδιάφορους βουλευτὲς κάποιου θερινοῦ τμήματος τῆς Βουλῆς, ἐξαπατημένους ὑπηρέτες τῶν νεοταξιτῶν ἀοράτων κυβερνητῶν τοῦ καταρρέοντος κόσμου. Ὁ κόσμος καταρρέει παταγωδῶς…Γιατί; Ποιός τὸ σπρώχνει μὲ μανία στὸ βάραθρο; Ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ σχεδιάζουν τὴν κατεδάφισή του μέσα στὸ σκοτάδι; Γιατί τοὺς ἀφήνει ὁ Θεός; Εἶναι δυνατὸν νὰ περιέρχεται ὅλος ὁ κόσμος στὰ αἱμοβόρα δόντια τοῦ σατανᾶ; Ποῦ βρίσκεται ἡ ἀπάντηση σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπώδυνα καὶ βασανιστικὰ ἐρωτήματα;
.                   Ἡ κατεδάφιση ἑνὸς μεγάλου κτιρίου μὲ ἔκρηξη εἶναι φαινόμενο ἐντυπωσιακό. Ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτοσκοπός. Ἡ κατεδάφιση εἶναι πράξη δημιουργική. Στὴ θέση τοῦ κατεδαφισμένου κτιρίου θὰ ἀνεγερθεῖ καινούργιο, λαμπρότερο.
.                   Ἔτσι θὰ γίνει καὶ μὲ τὸν κόσμο. Ὁ παλιὸς καταρρέει μὲ πάταγο. Ὁ Θεὸς ἀφήνει τὸν διάβολο νὰ καταστρέφει. Τὸν ἀφήνει νὰ ὀργώνει μὲ γιγαντιαῖο ἄροτρο ὅλα τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαούς. Τὸν ἀφήνει ὅμως γιατί; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: Τὸν ἀφήνει νὰ καταστρέφει, γιὰ νὰ οἰκοδομήσει πάνω στὰ ἐρείπια τὸν νέο Του κόσμο· τὸν κόσμο στὸν ὁποῖο τὸ εὐαγγέλιο θὰ ἐπικρατεῖ ἀπὸ τὸ ἕνα μέχρι τὸ ἄλλο ἄκρο τῆς γῆς καὶ τὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ φωτίζει ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ὅλους τοὺς λαούς. Τὸ 20ό κεφάλαιο τοῦ ἱεροῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως φωτίζει δυνατὰ αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς προσωρινῆς κυριαρχίας τοῦ κακοῦ. Τὸ κακὸ προετοιμάζει τὸν θρίαμβο τοῦ εὐαγγελίου, τὴν πνευματικὴ ἀνάσταση τοῦ νεκρωμένου ἀπὸ τὴν τωρινὴ πλημμύρα τῆς ἁμαρτίας κόσμου.
.                   Τώρα ὁ καθένας μπορεῖ νὰ διακρίνει καθαρότερα τὸ χρέος του: τὸ χρέος νὰ μένει ἀσυμβίβαστος καὶ τὸ χρέος νὰ δίνει τὴ μαρτυρία του στὸν καταρρέοντα κόσμο. Νὰ μένει ἀσυμβίβαστος. Αὐτὸ εἶναι τὸ βασικότερο. Τὴν ὥρα ποὺ ὅλοι πέφτουν κατὰ γῆς προσκυνημένοι, αὐτὸς νὰ μένει ὄρθιος καὶ ἀσυνθηκολόγητος. Νὰ μὴ παρασύρεται, νὰ μὴν ἐπηρεάζεται, νὰ μὴν κάνει συμβιβασμοὺς μὲ τὴ συνείδησή του, ἀλλὰ νὰ μένει ἀκέραιος, πιστός, πολεμιστὴς πάνω στὶς ἐπάλξεις τῆς παραδόσεως!
.                   Καὶ ταυτόχρονα νὰ δίνει τὴ μαρτυρία του. Μαρτυρία πίστεως καὶ ζωῆς. Μαρτυρία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, τὸ μοναδικὸ φῶς τοῦ κόσμου. Μαρτυρία ὅτι μόνο μέσα στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπάρχει σωτηρία. Ὅτι μόνο σὲ αὐτὴ βρίσκει ὁ ἄνθρωπος νόημα, τὴν χαρά, τὴν εὐτυχία. Καὶ ὅτι μόνο μέσα ἀπὸ αὐτὴ πορεύεται πρὸς τὴν αἰώνια χαρὰ καὶ δόξα τῆς εὐλογημένης Βασιλείας τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ “ΣΚΟΤΟΥΣ” «Ἐκ πρώτης ὄψεως ὁ “πόλεμος” φαίνεται πὼς εἶναι ἄνισος ὑπὲρ τοῦ “Σκότους”» (Ν. Χειλαδάκης)

Ὁ πόλεμος τοῦ σκότους

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης

.               Μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μέσα ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῆς καταστροφῆς καὶ τὴν ἑδραίωση τῆς «ἰσορροπίας τοῦ τρόμου» τοῦ ψυχροῦ πολέμου, ἄρχισε δειλὰ δειλὰ στὴν ἀρχὴ καὶ πιὸ ἐνεργὰ στὴ συνέχεια νὰ ἀναδύεται ἡ «ἀναγκαιότητα» τῆς Νέας Τάξης. Τὸ πρωταρχικὸ καὶ κύριό της μέλημα, τὸ ὁποῖο σκόπιμα δὲν προβλήθηκε ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἦταν τελικ λωση κα κατάργηση το ατεξουσίου τῆς νθρώπινης παρξης. Αὐτὸ προϋποθέτει ἐκτὸς τῶν ἄλλων, κυρίως τὴν σταδιακὴ μείωση σὲ πρώτη φάση καὶ στὴ συνέχεια τὴν πλήρη ἀπάλειψη τοῦ ἔμφυτου θρησκευτικοῦ αἰσθήματος. Αὐτὸ τὸ θρησκευτικὸ αἴσθημα ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐμπόδια γιὰ νὰ προωθήσει σταδικὰ τὰ ἐπιμέρους βασικὰ σχέδια της, ὅπως τὸ παγκόσμιο φακέλωμα κα μβλυνση μέχρι κμηδενισμο λων τν συνειδησιακν ντανακλαστικν στν πέλαση τς παγκόσμιας «πολτοποίησης».
.                     Μερικοὶ πίστευαν τότε πὼς ὁ κομμουνισμὸς ἦταν ὁ μεγάλος ἀντίπαλος τῆς Νέας Τάξης τῆς καπιταλιστικῆς Δύσης. Αὐτὴ ἡ πεποίθηση ἦταν μία σκοπίμως καλλιεργηθεῖσα ψευδαίσθηση ποὺ συμπαρέσυρε μεγάλες λαϊκὲς μάζες στὴν πολιτικοποίηση τοῦ «κενοῦ» καὶ τῆς ἀπάτης, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ τί πραγματικά τοὺς ἑτοίμαζαν ἀπὸ τότε. Τ πολιτικ παιχνίδι τς ριστερς κα τς δεξις τ παιξαν πολ καλ ο διακινοντες τ «νήματα» γι κατομμύρια εκολόπιστους φανατισμένους-μαριονέτες, ποὺ εἶχαν γίνει ὄργανα γιὰ τὰ δικά τους συμφέροντα. Λαϊκὲς ἐπαναστάσεις κατὰ παραγγελίαν, ποὺ σὲ λίγα χρόνια ξεφούσκωναν σκορπίζοντας ἀπογοήτευση, ἀφοῦ εἶχαν ἐπιτελέσει τὸ φθοροποιό τους ἔργο σὲ μεγάλες λαϊκὲς μάζες. Μέσα σὲ μία ἰδεολογικὴ καὶ θρησκοληπτικὴ πλημμυρίδα τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα, ρθοδοξία ταν να π τ πι δυσκολοτέρα μπόδια πρς τν κατεύθυνση τς πλήρης συνειδησιακς πικράτησης τς Νέας Τάξης. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία ἦταν πάντα τὸ προγεφύρωμά της μὲ τὴν προώθηση τῆς Οὐνίας καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλαδὴ τῆς «ἑνότητας» τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐνῶ οἱ ἀμέτρητες, κυρίως ἀμερικανικὲς προτεσταντικὲς σέχτες, οἱ καλλίτεροι προωθητὲς τῆς ἀποδυνάμωσης καὶ διαστρέβλωσης τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος. Γιὰ τὸ σιϊτικὸ Ἰσλὰμ ὑπῆρχε ἀπὸ παλιὰ ἕνα σχέδιο νὰ ἐξουδετερωθεῖ μελλοντικά, ἀκόμα καὶ μὲ βίαιο τρόπο, ἀπὸ μία ἀκραία σουνιτικὴ ἰσλαμικὴ ἐξτρεμιστικὴ «θύελλα», ποὺ θὰ εἶχε δημιουργηθεῖ στὰ «ἐργαστήρια» τῆς Νέας Τάξης. Ἡ «θύελλα» αὐτὴ θὰ ἐξαπολυόταν στὴν τελικὴ φάση τῆς ἐπιχείρησης ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς λεγόμενης «Ἀραβικῆς Ἄνοιξης», ἡ ὁποία ἀνατρέποντας τὰ κοσμικὰ ἀλλὰ ἐθνικιστικὰ ἀραβικὰ καθεστῶτα, ποὺ ἔβλεπαν μὲ μεγάλη καχυποψία τοὺς Ἀμερικανούς, θὰ χτυποῦσε μὲ ἀνελέητο τρόπο τὰ σιϊτικὸ Ἰσλὰμ ποὺ θεωροῦσε τὴν Ἀμερικὴ σὰν δαιμονικὴ χώρα. Οἱ σουνιτικὲς ἐξτρεμιστικὲς ἰσλαμικὲς ὁμάδες θὰ προχωροῦσαν στὸ αἱματηρὸ ξεκαθάρισμα κάθε πιθανῆς ἀντινεοταξικῆς ἀντίστασης στὸν ἰσλαμικὸ κόσμο. Στὸ Ἰσλὰμ εἶχε προκληθεῖ ἡ δημιουργία μία χαώδους κατάστασης ποὺ δὲν θὰ ἐπέτρεπε πλέον καμία σοβαρὴ ἀντίσταση. Τὰ φρικτὰ ἐγκλήματα τῶν Τζιχαντιστῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ἀμερικανικῶν ἐπεμβάσεων σὲ Ἀφγανιστάν, Ἰράκ, Λιβύη, Σομαλία, τὸ μόνο ποὺ κατάφερναν ἦταν νὰ προκληθεῖ χάος ἔτσι ὥστε ἑκατομμύρια νὰ μετακινηθοῦν πρὸς τὴν Δύση, γιὰ νὰ προωθηθεῖ ἡ σχεδιαζόμενη ἀπὸ χρόνια ἀλλοίωση τῶν γηγενῶν πληθυσμῶν καὶ ἡ πολτοποίηση τῶν λαῶν μὲ πρῶτο καὶ καλλίτερο στόχο τὴν Ἑλλάδα, ποὺ βρίσκεται ἀκριβῶς στὴν πρώτη γραμμὴ εἰσροῆς τῶν μουσουλμάνων λαθρομεταναστῶν. κενο μως πο δν εχε πολογιστε ταν τι ατο ο ξτρεμιστς κάποτε θ ξέφευγαν π τ «πρόγραμμα» κα θ δροσαν νεξέλεγκτα.
.                     Παράλληλα οἱ ἐξελίξεις στὴν κρίση τῆς Οὐκρανίας, ποὺ ἐπίσης ἦταν προγραμματισμένες, ἔδειξαν πὼς τὰ πράγματα δὲν ἦταν καὶ τόσο εὔκολα, ὅπως τὰ εἶχαν ὑπολογίσει οἱ σχεδιαστὲς τῆς Νέας Τάξης, παρὰ τὰ ὅσα εἶχαν κατορθώσει τὰ προηγούμενα χρόνια. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις, Μέση Ἀνατολὴ καὶ Οὐκρανία, φάνηκε πὼς τὸ θρησκευτικὸ ζήτημα λίγο ἢ πολὺ πρωτοστατοῦσε. Παρὰ τὶς προθέσεις τους νὰ προτάξουν τὰ κίβδηλα συνθήματα τῆς Νέας Τάξης, ὅπως δημοκρατικὲς διαδικασίες, ἀνθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα μειονοτήτων καὶ διαφορετικῶν ὁμάδων καὶ κυρίως ἀνεξιθρησκία καὶ ἀγνωστικισμό, τὸ θρησκευτικὸ πρόβλημα ἦταν αὐτὸ ποὺ ὁδηγοῦσε σὲ καθυστέρηση ὑλοποίησης τῶν σχεδίων τῶν ταγῶν τῆς διεθνοῦς μασονίας. Κάτι ἤξερε ἐκεῖνος ὁ Χάντιγκτων.
.               Στὴν ἀνατολικὴ ὀρθόδοξη Εὐρώπη ὁ κομμουνισμός, ἄλλο ἕνα δημιούργημα τῆς Νέας Τάξης, εἶχε πετύχει κατ’ ἀρχὴν νὰ ὑποσκάψει τὰ θεμέλια της Ὀρθοδοξίας στὴν μεγαλύτερη ὀρθόδοξη χώρα. Λόγῳ ὅμως τῆς ἀντιπαλότητας ποὺ εἶχε δημιουργήσει ἡ ΕΣΣΔ ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ πενήντα μὲ τὴν καπιταλιστικὴ Δύση, κυρίως μετὰ τὴν ἀντισιωνιστικὴ στροφὴ τοῦ Στάλιν, ἔπρεπε κάποτε τὸ κομμουνιστικὸ μπλὸκ νὰ ἀνατραπεῖ καὶ νὰ διαλυθεῖ. Τὸ μεγαλύτερο ὅπλο γιὰ τὴν διάλυση τοῦ ἀνατολικοῦ μπλὸκ ἦταν ἡ φιλελεύθερη – βλέπε τοκογλυφική- χρηματιστηριακὴ οἰκονομία, ποὺ σὰν τὸ ἱστὸ τῆς ἀράχνης εἶχε ἀρχίσει νὰ ἁπλώνεται παντοῦ στηριζόμενη στὴν πρόοδο τῆς τεχνολογίας. Ἡ μασονικὴ ἐλὶτ εἶχε βρεῖ ἄλλο ἕνα ἰσχυρὸ μέσο παγκόσμιας ἐπιβολῆς της. Ἡ παγκόσμια οἰκονομία δὲν ἦταν πλέον ἡ οἰκονομία τῆς παραγωγῆς, ἀλλὰ τοῦ πλαστικοῦ χρήματος. Σερβίροντας λοιπὸν ὡραῖα συνθήματα, ὅπως «φιλελεύθερη οἰκονομία», «ἐλευθερία λόγου», «δημοκρατικὲς ἐκλογές», κ.λ.π. κατέρρευσαν τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση, ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ παρακολουθήσει τὶς τεράστιες τεχνολογικὲς ἐξελίξεις στὴν οἰκονομία καὶ στὴν καταναλωτικὴ πλημμυρίδα τῶν δυτικῶν σοῦπερ μάρκετ. Ἀπὸ τὴν κατάρρευση αὐτὴ ὅμως ἀναδύθηκε ξανὰ σὰν ἀπὸ θαῦμα, ἡ Ὀρθοδοξία τῆς παλιᾶς Ρωσίας σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο. Οἱ Ἀμερικανοὶ ποὺ εἶχαν προβλέψει τὴν πιθανότητα αὐτῆς τὴν δυσάρεστης μελλοντικῆς ἐξέλιξης, τῆς ἐμφάνισης δηλαδὴ ἑνὸς νέου ἀνεξέλεγκτου παράγοντα στὴν πορεία ἐπιβολῆς τῆς Νέας Τάξης, πολὺ νωρὶς εἶχαν προσεταιριστεῖ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινούπολης. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀθηναγόρα ὑπῆρχε σχέδιο νὰ χρησιμοποιήσουν στὸ μέλλον τὸ πατριαρχεῖο Κωνσταντινούπολης πρὸς ὄφελος τῆς ἐπιβολῆς τῆς Νέας Τάξης μέςῳ ὀρθόδοξων συμβόλων, μὲ οἰκουμενισμό, ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν, πανθρησκεία καὶ λοιπά. Σήμερα ζοῦμε τὴν κορύφωση αὐτῆς τῆς «ἐπιχείρησης» μὲ ἕνα Πατριάρχη ποὺ «ὑπηρετεῖ» αὐτὰ τὰ σχέδια καὶ τὸν ὁποῖο ἀκολουθοῦν πιστὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι πατριάρχες τῆς ἀνατολῆς, δηλαδὴ Ἱεροσολύμων, Ἀλεξανδρείας καὶ Ἀντιοχείας. Ἡ μεγάλη στήριξη τῆς Οὐάσιγκτον στὸν πατριάρχη Κωνσταντινούπολης ἦταν γιὰ νὰ ἡγεμονεύσει σὲ ὅλο τὸν ὀρθόδοξο κόσμο καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν νεοταξικὴ «ἕνωση» τῶν ἐκκλησιῶν. Ἡ κορυφὴ τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ γινόταν τὸ ὄργανο τῆς ἐπικράτησης, μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς δῆθεν χριστιανικῆς ἑνότητας καὶ ἀνοχῆς, τῶν νεοταξικῶν προτύπων, δηλαδὴ «ἀνακάτωμα» ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκευτικῶν δογμάτων γιὰ νὰ βγεῖ τὸ «ζουμὶ» τῆς νέας «θρησκευτικῆς» ἀγνωστικιστικῆς δικτατορίας, ἀναγνώριση ἀκόμη καὶ νομικῶς κάθε εἴδους φυσικῆς διαστροφῆς καὶ τέλος πλήρης πνευματικὴ ἀποχαύνωση τοῦ κόσμου. Στὴν ἐκστρατεία αὐτὴ θὰ συνέβαλλε καὶ ὁ τεχνολογικὸς ψυχολογικὸς πόλεμος ποὺ εἶχε ἐξαπολυθεῖ ἀπὸ παντοῦ σὲ ἕνα ἕρμαιο ποίμνιο, γιὰ νὰ φτάσουμε στὴν τελικὴ ἐπίθεση, στὸν κορυφαῖο στόχο τους, ὅπως τὸν εἴδαμε παραπάνω, δηλαδὴ στὴν καταστροφὴ τοῦ αὐτεξουσίου καὶ στὸν πλήρη ἔλεγχο τῶν ἀνθρωπίνων συνειδήσεων. Κατασκευ νθρώπων νδρείκελων- ρομπτ πο θ κτελον χωρς καμία ντίσταση τς ντολς τν σατανικν πατρώνων τς Νέας Τάξης.
.               Παράλληλα ἡ πλήρης ὑποταγὴ στὸ ἅρμα τῆς Νέας Τάξης μέσῳ μίας νίερης προδοσίας νς διεφθαρμένου πολιτικο κατεστημένου τς ρθόδοξης λλάδας, πο ταν μόνη ρθόδοξη χώρα πο δν εχε πληγε π τν κομμουνισμό, στόχευε στν σταδιακ παξίωση το ρθόδοξου φρονήματος το λληνικο λαο. Ἡ ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ἔμελλε νὰ χρησιμέψει σὰν τὸ «φωτεινὸ» παράδειγμα ἀπὸ τοὺς δυνάστες τοῦ κόσμου καὶ γιὰ ἄλλες χῶρες. Σήμερα ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι κυρίαρχη χώρα ἀλλὰ ὄργανο τῶν σκοτεινῶν συμφερόντων τῆς διεθνοῦς μασονίας καὶ ἔχει μία πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ποὺ ὑπακούει πιστὰ στὶς ἐντολὲς τῶν νεοταξικῶν της ἀφεντάδων, καταστρέφοντας ὅ,τι ἱερὸ καὶ ὅσιο κράτησε σὲ ζωὴ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴ Ὀρθοδοξία ἐπὶ τόσους αἰῶνες. Παρέμεναν ὅμως κάποιες ἑστίες ἑλληνορθόδοξης ἀντίστασης σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν νεοταξικὴ λαίλαπα σὰν μαγιὰ στηρίζοντας τὴν ἐλπίδα τῆς Ὀρθοδοξίας.
.             Παράλληλα, μετὰ τὴν βάναυση διάλυση καὶ τῆς Γιουγκοσλαβίας παρέμενε τὸ «ἀγκάθι» τῆς ὀρθόδοξης Ρωσίας. Κάποιες κινήσεις προσέγγισης τῆς ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν πάπα καὶ τὴν δυτικὴ νεοταξικὴ φιλοσοφία καὶ ἐδῶ μὲ τὸ δέλεαρ τῆς «ἑνότητας» τῆς ἀνάγκης μιᾶς ἑνιαίας παγκόσμιας ἐκκλησίας, εἶχαν κάποιες ἐπιτυχίες ἀλλὰ σὲ γενικὲς γραμμὲς δὲν κατάφεραν πολλὰ πράγματα. Ἡ καταπληκτικὴ ἀναβίωση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν ἀπέραντη Ρωσία συνεχίστηκε μὲ γοργὸ ρυθμὸ προκαλώντας ἰδιαίτερη ἀνησυχία στὴν Δύση. Στὴν ἐξέλιξη αὐτὴ προστέθηκε καὶ τὸ γεγονὸς τῆς ἀνάδυσης στὴν ἐξουσία ἑνὸς νέου ἡγέτη. Αὐτὸς ἦταν ὁ Βλαδίμηρος Πούτιν. Ἂν καὶ πολλοὶ τὸν χαρακτήρισαν σὰν ἕνα ὕπουλο ἡγέτη, πρώην ἀρχηγὸ τῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, κατάφερε γιὰ πρώτη φορὰ νὰ ὀρθώσει κάποιες σοβαρὲς ἀντιστάσεις στὴν ἐπέλαση τῆς νέας Τάξης. Ὁ Ρῶσος ἡγέτης γρήγορα κατανόησε ὅτι ἡ Νέα Τάξη ἐπιδίωκε τὴν πλήρη ἅλωση τῆς Ρωσίας στὸν οἰκονομικὸ ἀλλὰ καὶ στὸν πολιτιστικό, συνειδησιακὸ τομέα, μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν πολιτιστικῶν της ἀξιῶν. Τὸ σχέδιο προέβλεπε νὰ ξεπουληθεῖ ἡ χώρα σὲ τιμὲς «ἐκπτώσεων» ποὺ θὰ ἀπέφερε δισεκατομμύρια στοὺς σχεδιαστὲς τῆς Νέας Τάξης, κάτι ποὺ ὁ Πούτιν δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ἀποδεχτεῖ χωρὶς ἀντίδραση. Ὁ Πούτιν γρήγορα συνειδητοποίησε πὼς εἶχε κάποια μεγάλα «ὄπλα» ποὺ τὰ χρησιμοποίησε μὲ τὸν καλύτερο τρόπο δημιουργώντας ἐν μέρει συνθῆκες ὑπέρβασης τῆς δυτικῆς οἰκονομικῆς μονοκρατορίας καὶ τῆς ἀμερικανικῆς πλανηταρχίας. Τὸ ἕνα ἦταν τὸ ἀτομικὸ ὁπλοστάσιο τῆς Ρωσίας, τὸ ἄλλο οἱ ἐνεργειακές της πηγὲς καὶ τὸ τρίτο ὁ παράγοντας τῆς Κίνας, ποὺ ἂν καὶ εἶναι μία χώρα ἐπιρρεπὴς στὰ οἰκονομικὰ καταναλωτικὰ δέλεαρ τῆς Δύσης, διακατέχεται καὶ αὐτὴ ἀπὸ μία παραδοσιακὴ καχυποψία γιὰ τὴν Ἀμερική. Τὸ θέμα τῆς Κίνας ἦταν ἄλλη μία ἀποτυχία τῆς Νέας Τάξης καθὼς τὸ παλιὸ σχέδιο τοῦ Κίσινγκερ νὰ στρέψει τοὺς Κινέζους κατὰ τῆς Μόσχας, αὐτὴ τὴν φορὰ λειτουργοῦσε ἀντίστροφα φέρνοντας τοὺς Κινέζους ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ στὴν Ρωσία καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ἀλόγιστης καὶ ἀμέριστης στήριξης τῶν ΗΠΑ στὴν ἀνταγωνίστρια τῆς Κίνας, Ἰαπωνία. Πραγματικὰ ἡ ἀνάδυση καὶ ἡ παρουσία τοῦ Ρώσου πρόεδρου ποὺ γρήγορα ἔκανε συνεταῖρο τοῦ τοὺς Κινέζους, ἀπέβαινε ἕνα σοβαρὸ «ἀγκάθι» ὄχι τόσο γιατί ὁ ἴδιος ἔχει ἀναλάβει νὰ εἶναι ὁ προστάτης τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ γιατί τὰ πραγματικά του συμφέρονται εἶχαν ἔρθει σὲ ἀπευθείας σύγκρουση μὲ τοὺς δυτικοὺς νεοταξικοὺς ἡγέτες. Τὸ ἐνεργειακὸ πρόβλημα ἦταν τὸ ἐπίμαχο σημεῖο σὲ αὐτὴ τὴν φάση τοῦ πολέμου μὲ προέκταση τὶς θρησκευτικὲς διαστάσεις ποὺ ἀναφέραμε παραπάνω. Ἡ προσοχὴ συγκεντρωνόταν στὴν ἐνεργειακὴ ἀπομόνωση τῆς Ρωσίας κάτι ποὺ ὅμως ἐθελοτυφλοῦσε στὴν τεράστια ἐνεργειακή της ἐπάρκεια καθὼς καὶ στὴν μεγάλη ἐνεργειακὴ ἐξάρτηση πολλῶν δυτικῶν χωρῶν. Βέβαια ὑπάρχει πάντα ἡ πιθανότητα κάποιας προσέγγισης, ποὺ θὰ προβλέπει ἕνα κάποιο μοίρασμα ἐπικρατειῶν καὶ κερδῶν καὶ παράλληλα τὴν σταδιακὴ ὑποβάθμιση τοῦ θρησκευτικοῦ προβλήματος μὲ μία προβλεπόμενη πίεση πρὸς τὸ πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, ποὺ ἀκόμα ἀντιστέκονταν, σὲ «ἱστορικὸ συμβιβασμὸ» μὲ τὸ Βατικανὸ καὶ κυρίως μὲ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ ἐμμονὴ ὅμως κάποιων ἡγετῶν τῆς Νέας Τάξης ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ καὶ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη στὸ παλιό τους σχέδιο τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἅλωσης τῆς Ρωσίας, δὲν βοηθᾶ καθόλου πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση.
.               Τὸ σύγχρονο πρόβλημα εἶναι πὼς πολλοὶ ταγοὶ τῆς Νέας Τάξης, ὅπως οἱ Ρότσιλντ, ἄρχισαν νὰ ἐκνευρίζονται, γιατί πολλὰ σχέδια τους δὲν πραγματοποιήθηκαν, ὅπως εἶχαν προγραμματίσει καὶ αὐτὸ ἐνέχει σοβαροὺς κινδύνους γιὰ τὴν παγκόσμια εἰρήνη. Ἡ ἀμερικανικὴ οἰκονομία ὑπέστη σοβαρὰ πλήγματα ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τῶν Μποὺς καὶ ἔφτασε σὲ πραγματικὸ οἰκονομικὸ ἀδιέξοδο ποὺ ἐπισείει τὴν παγκόσμια ἀνασφάλεια καὶ τοὺς κίνδυνο μίας μεγαλύτερης σύρραξης. Πολλοὶ προβλέπουν μία ἀναπόφευκτη ἐπιδείνωση μέχρι καὶ ἀνοιχτὴ σύγκρουση Δύσης μὲ Ρωσία μὲ τελικὴ νίκη τῆς Νέας Τάξης, ἐνῶ προβλέπουν πὼς ἡ ἀνατολικὴ Ὀρθοδοξία θὰ ὑποταχτεῖ τελικὰ στὶς ἐπιταγές της καθὼς ἡ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες, πλὴν κάποιων ἐξαιρέσεων, ἔχουν ἤδη ὑποταχτεῖ πλήρως στὰ οἰκουμενιστικὰ πρότυπα. Μία ἀνοιχτὴ σύγκρουση ὅμως δὲν εἶναι καθόλου εὔκολη ὑπόθεση καθὼς μία Ρωσία μὲ τὶς σημερινές της πυρηνικὲς δυνατότητες καὶ παράλληλα μία Κίνα ὅπου αὐξάνεται συνεχῶς ἡ καχυποψία πρὸς τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ ἡ ἐχθρότητά της μὲ τοὺς κύριους συμμάχους τῶν ΗΠΑ στὸν Εἰρηνικό, δηλαδὴ τὶς Ἰαπωνία καὶ Ν. Κορέα, ἀποτελοῦν ἰσχυρὰ ἀποτρεπτικὰ δεδομένα. Γιὰ νὰ γίνει ἕνας πόλεμος μὲ ἐπιτυχία χρειάζεται καὶ ἕνα ἰδεολογικὸ ὑπόβαθρο. Σὲ αὐτὸ τὸ πεδίο ἀπὸ τὴν μία ἔχουμε τὰ «ἰδανικὰ» καὶ τὰ «πρότυπα» τῆς Νέας Τάξης, δηλαδὴ πανθρησκεία, παγκόσμια κυβέρνηση, ἕνα ἑνιαῖο νόμισμα, ἐλεύθερο ἐμπόριο, ἠλεκτρονικὲς κάρτες ποὺ ὑποτίθεται θὰ «ἐλέγχουν» τὸ παγκόσμιο ἔγκλημα, (στὴν πραγματικότητα τοὺς πολίτες τῶν κρατῶν σὲ κάθε τους δραστηριότητα κατὰ τό, «Ὁ Μεγάλος Ἀδελφός» τοῦ Ὄργουελ), καὶ ἀπὸ τὰ ἄλλη κάποιες ἑστίες θρησκευτικῆς ἀντίστασης ποὺ προέρχονται κυρίως ἀπὸ ἀγωνιζόμενα ὀρθόδοξα κέντρα. Τ πόσο τ θρησκευτικ ζήτημα πηρεάζει τν διεθν γεωπολιτικ πικαιρότητα κα γενικότερα τς διεθνς ξελίξεις, φάνηκε ξεκάθαρα σ λες τς τελευταες μεγάλες κρίσεις στν Συρία κα στν Οκρανία. Αὐτὸ τὸ γνωρίζουν καλὰ οἱ σχεδιαστὲς τῆς Νέας Τάξης καὶ ἐδῶ ἔγκειται καὶ ὁ μεγάλος κίνδυνος. Ἂν δοῦν πὼς ἀποτυγχάνουν τὰ σχέδια τους γιὰ τὸν πλήρη συνειδησιακὸ ἔλεγχο τῆς ἀνθρωπότητας, δὲν ἀποκλείεται νὰ προκρίνουν τὸ σχέδιο τῆς δραστικῆς μείωσης τοῦ πληθυσμοῦ μέσῳ νέων περιφερειακῶν συγκρούσεων ἀκόμα καὶ γενικότερου πολέμου, ἐνῶ ὑπάρχει πάντα καὶ τὸ σχέδιο μέσῳ καινούργιων ἀνθρωποκτόνων ἐπιδημιῶν ἀπὸ καινούργιους θανατηφόρους ἰοὺς κατασκευασμένους σὲ «ἐπιλεγμένα» χημικὰ ἐργαστήρια.
.               Ἂν καὶ κ πρώτης ψεως «πόλεμος» φαίνεται πς εναι νισος πρ το «Σκότους», πάρχει να πολ σοβαρ δύνατο σημεο τς Νέας Τάξης. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν κατανόησαν, ἢ καλύτερα ποτὲ δὲν παραδεχτῆκαν οἱ ταγοί της, εἶναι πὼς σὰν ἄνθρωποι κάνουν ἀνθρώπινα σφάλματα καὶ πὼς ἀνθρώπινα σχέδια, ὅσο τέλεια καὶ νὰ εἶναι, εἶναι ἀνθρώπινα, δηλαδὴ ἐνέχουν πάντα τὸν κίνδυνο ἀνατροπῆς καὶ ἀποτυχίας τους. Πολλὲς φορές, ὅπως ἀνέφερε κάποτε ἕνας χαρισματικὸς ἡγούμενος, ὁ Θεὸς βάζει τὸν Διάβολο γιὰ νὰ παιδεύσει τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν φέρει στὸν σωστὸ δρόμο. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ νόημα ὅλων αὐτῶν τῶν δοκιμασιῶν. Ὁ κόσμος δὲν ἔγινε στὴν τύχη καὶ οὔτε ὁ ἄνθρωπος εἶναι μόνο ἕνα μεῖγμα ὑγρῶν καὶ ἀδένων, πού, ὅταν παύει νὰ χτυπᾶ ἡ καρδιὰ καὶ νεκρώνεται ὁ ἐγκέφαλος, γίνεται ἄχρηστο χῶμα. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν συνειδητοποίησαν εἶναι πὼς κάπου πάρχει πάντα «κάτι» πο μς λείπει καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ οὐσία ὅλης της σημερινῆς κρίσης τῆς ἀνθρωπότητας ποὺ τὴν προκάλεσε καὶ συνεχίζει νὰ τὴν ὑποδαυλίζει ἡ ἄμετρη ἀπληστία τῆς Νέας Τάξης τόσο στὸ ὑλικό, ὅσο, καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ ἐπίμαχο σημεῖο, στὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο. Ἡ κορύφωση αὐτῆς τῆς ἀπληστίας εἶναι ἡ μέσῳ τῆς τρομακτικῆς ἐξέλιξης τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, ποὺ φτασε στ σημεο ν πιστεύει τι εναι καν ν δημιουργήσει ζω χωρς ποτ ν μπορε ν καθορίσει τί εναι ζωή, ὁ «ἄνθρωπος –θεός», χωρὶς τὸν μόνο καὶ ἀληθινὸ Θεό. Ἐδῶ ἔρχεται νὰ παίξει τὸν πραγματικὰ πολὺ σημαντικὸ θεραπευτικό της ρόλο σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀρρωστημένες αὐταπάτες, ἡ Ὀρθοδοξία, ὅπως αὐτὴ κράτησε τὴν ἀλήθεια ἐπὶ τόσους αἰῶνες καὶ ἔφτασε σήμερα καὶ αὐτὴ νὰ βιώνει τὴν μεγάλη παγκόσμια κρίση ποὺ εἶναι καὶ ἡ μεγαλύτερη πρόκληση. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἀνδρείκελο ποὺ κατασκευάζεται σὲ κάποιο γήινο ἐργαστήριο, ἀλλὰ πρόσωπο, ἀνεξάρτητο πνεῦμα, κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση Θεοῦ, ὁ σκοπὸς τοῦ ὁποίου εἶναι θεραπευμένος νὰ κοινωνήσει μὲ τὸν Δημιουργό Του. Αὐτὸς εἶναι νόμος θεϊκὸς καὶ ἀπαραβίαστος καὶ τὰ ἀνθρώπινα σχέδια δὲν μποροῦσαν ποτὲ καὶ ἔτσι καὶ σήμερα δὲν μποροῦν νὰ ὑπερβοῦν τὰ «ἀνώτερα» τοῦ μόνου Παντοδύναμου, γιατί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ κέντρο τῆς ἱστορίας τὸ κόσμου.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΠΗΓΗ: olympia.gr

,

Σχολιάστε

«ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ»: “ΙΑΤΡΙΚΗ” ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ (Ἡμερίδα)

Enallaktikes_Prosklisi Enallaktikes_Prosklisi_2

, ,

Σχολιάστε

“ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ” – ΘΕΟΥ ΑΠΟΧΗ (Ἁρχιμ. ᾽Αρσένιος Κατερέλος)

“Νέα Ἐποχή” – Θεοῦ ἀποχή

Ἑσπερινή ὁμιλία (1-12-2013)
Ἀρχιμανδρίτου Ἀρσενίου Κατερέλου
 Ἡγουμένου Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος.

.             Δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος πού τά τελευταῖα ἔτη νά μήν ἔχη ἀκούσει περί τῆς «Νέας Ἐποχῆς», δηλ.  γιά  μία  νέα ἐποχή («Ν.Ε.»), τήν ὁποία, ὅσοι τήν προβάλλουν, ἐπαγγέλλονται ὡς τήν λύσι ὅλων δῆθεν τῶν προβλημάτων, πού ἔχουν συσσωρευθῆ στόν κόσμο. Πρόκειται δηλ. γιά μία νέα κατάστασι πού οἱ ἰσχυροί τῆς γῆς θέλουν νά ἐπιβάλουν, πού γιά νά ἐπικρατήση καί γιά νά ἐπιφέρη τίς λύσεις καί τά νέα δεδομένα πού ἐπιθυμοῦν, καί μάλιστα σέ παγκόσμια κλίμακα, θά πρέπη ὁ,τιδήποτε παλαιό, ἀλλά καί ὁ,τιδήποτε ἀναδεικνύει τίς τοπικές παραδόσεις  τῶν λαῶν καί πηγάζει ἀπό αὐτές, νά καταργηθῆ.  Καί εἰδικά τήν Ἑλληνική Παράδοσι (γλῶσσα, ἱστορία, πολιτισμό κλπ.) καί κυρίως τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Παράδοσι.
.             Ἀλλά, ποιά εἶναι αὐτά τά «δείγματα» γραφῆς, τά ὁποῖα τελικῶς ἀποδεικνύονται «δήγματα» τῆς νέας αὐτῆς «μεσσιανικῆς ἐποχῆς» (ἀντιχρίστου ἐποχῆς), πού κατά κόρον προβάλλεται ἀπό τά Μ.Μ.Ε. καί ταυτοχρόνως κηρύσσεται ἀπό τά κόμματα ὅλων τῶν πολιτικῶν ἀποχρώσεων μά καί ἀπό ἀνθρώπους πού δῆθεν ἔχουν μελετήσει τίς κοινωνιολογικές ἐξελίξεις καί τίς ἀνθρώπινες ἀνάγκες καί συμπεριφορές;
.             Ποιά εἶναι τά στάνταρ τῆς «Ν.Ε.» πού προβάλλονται ἀκόμη καί ἀπό ἀνθρώπους πού φαίνονται, ἐξωτερικῶς τοὐλάχιστον, ὅτι ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία;
.             Καί γιά νά μνησθοῦμε τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποιοί εἶναι αὐτοί τελικῶς οἱ ἄνθρωποι πού ἐμφοροῦνται ἀπό τίς δῆθεν «νέες ἰδέες»; Ὁ Κύριός μας εἶπε «ἀπό τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς» (Ματθ. ζ´ 16). Καί ποιοί εἶναι οἱ καρποί, δηλ. τά «φροῦτα» τοῦ δένδρου τῆς «Ν.Ε.»;
.             Δέν χρειάζεται νά κουρασθοῦμε πολύ γιά νά βροῦμε τά πρόσωπα καί νά ἀνακαλύψωμε καί νά προβλέψωμε τίς καταστάσεις πού θά ἐπέλθουν, ἐάν ὅπως ἰσχυρίζωνται ἐπικρατήσουν, ἀφοῦ, ἐντελῶς ἀδιάντροπα, «Θεόν μή φοβούμενοι καί ἄνθρωπον μή ἐντρεπόμενοι», ἀποκαλύπτουν οἱ ἴδιοι τά πραγματικά τους πρόσωπα καί «urbi et orbi»,  δηλ. σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, διαφημίζουν τά «φροῦτα» καί τήν «πραμάτειά»  τους  στά «παζάρια» τῶν λαῶν.
.             Καί, πρῶτα ἀπ᾽ ὅλα, ἡ «Ν.Ε.» στό καίριο καί καυτό θέμα τοῦ πανανθρωπίνου θρησκευτικοῦ πιστεύω, παρουσιάζει μία ἐξόφθαλμη ἀνακολουθία, ὅσον ἀφορᾶ στήν σχέσι τῶν ἄλλων θρησκειῶν μέ τόν Χριστιανισμό καί δή μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη – Ἐκκλησία μας. Ἀπό τήν μία μέν ἡ «Ν.Ε.» διακηρύσσει τήν ἀνοχή στό νά πιστεύη κανείς ὅ,τι θέλει καί νά ἐκφράζη ἐλεύθερα καί μέ τόν τρόπο πού θέλει τήν πίστη του, ἀπό τήν ἄλλη δέ, ἐπιχειρεῖ νά θέτη περιορισμούς στήν Ὀρθοδοξία, ὅσον ἀφορᾶ στό καθαρῶς ποιμαντικό καί ἱεραποστολικό Της ἔργο καί μάχεται τήν Ἐκκλησία.
.             Ἀπό τήν μία δηλ. παρέχεται ἡ δυνατότητα στόν κάθε ἕνα νά διαδίδη, ἀκόμη καί μέ θράσος «χιλίων πιθήκων», τά θρησκευτικά του πιστεύω, ἀκόμη καί αὐτά πού ἔρχονται σέ ἀντίθεσι μέ τά χρηστά ἤθη τῆς κοινωνίας μας, καί ἀπό τήν ἄλλη καταδικάζει τήν Ἐκκλησία γιά «στεῖρο φανατισμό», γιά φονταμενταλισμό καί γιά ἀνελευθερία ἐκφράσεως, ὅταν Αὐτή προστατεύη τό  Ποιμνιό Της, ἀποκαλύπτοντας τά προσωπεῖα τῶν ποικίλων αἱρέσεων, τῶν καταστροφικῶν λατρειῶν, κλπ. Συνάμα, κατηγορεῖ τήν ποιμαντική μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τήν προσπάθεια μεταδόσεως τοῦ αὐθεντικοῦ κηρύγματος, ὡς δῆθεν «προσηλυτισμό».
.             Ἐπίσης, ψηφίζουν νόμους τούς ὁποίους βαπτίζουν μέ ὡραῖες  ὀνομασίες, ὅπως π.χ. ὁ ἐπικείμενος «ἀντιρατσιστικός νόμος» κλπ. Ὅμως βάσει τοῦ νόμου αὐτοῦ, δέν θἀ ἐπιτρέπεται ὁ Χριστιανός νά ἐκφράζεται ἀληθῶς καί ἐλευθέρως. Δηλ., ὁ νόμος αὐτός θά  ἀπαγορεύει  τήν διακήρυξι τῆς ἀληθείας ἡ ὁποία καί θά τιμωρῆται.  Ἄκουσον, ἄκουσον…! Ποιοί; Οἱ ψεῦτες θά  δικάζουν καί θά  τιμωροῦν τούς ἐκφράζοντες τήν ἀλήθεια.
.             Χρειάζονται, ἄρα, ἰδιαίτερες γνώσεις γιά νά ἐννοήση κανείς ὅτι, τελικῶς, ἡ «Ν.Ε.» αὐτό πού φοβᾶται δέν εἶναι τά ἀνθρώπινα θρησκευτικά κατασκευάσματα, πού, ὡς ἄλλα σαπιοκάραβα ναυαγοῦν καί θᾶττον ἤ βράδιον θά ναυαγήσουν ὅλα αὔτανδρα στόν ὠκεανό τοῦ πανδαμάτορος χρόνου, ἀλλά εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία; Ὅτι ἡ «Ν.Ε.» μισεῖ καί μέ φανατισμό ἐπιζητεῖ καί ἐπιδιώκει τόν ἀφανισμό τῆς Κιβωτοῦ τῆς Σωτηρίας, πού εἶναι καί ὀνομάζεται Ὀρθοδοξία;  Καί εἶναι ἀνάγκη νά διαθέτη κανείς εἰδικές θεολογικές γνώσεις, γιά νά διαπιστώση ὅτι ὁ λεγόμενος Οἰκουμενισμός, πού ἀνοήτως καί ἐξοργιστικῶς τοποθετεῖ ἀλήθεια καί πλάνη στό ἴδιο βάθρο, ἀποτελεῖ μέρος τοῦ σχεδίου τῆς «Ν.Ε.» στό θέμα τῆς Πίστεως καί τοῦ γενικοῦ θρησκευτικοῦ πιστεύω;
.             Ἀρκεῖ καί μόνο μιά ματιά νά ρίξη κανείς στίς  διαθρησκειακές συναντήσεις, στά συνέδρια, στίς συμπροσευχές μετά συμποσίων καί κροκοδειλίων ἐναγκαλισμῶν καί ἀνταλλαγῆς πνευματικῶν souvenir (σουβενίρ) – νέα «μόδα» (κοράνια κλπ. ἀντί γλυκισμάτων) – καί  στά παγκόσμια  συμβούλια τῶν ἐκκλησιῶν κλπ. ἀρκεῖ  λοιπόν μόνο μιά ματιά νά ρίξη γιά νά καταλάβη τί σχεδιάζεται…
.             Διαφαίνεται πολύ καθαρά αὐτό, ἀρκεῖ κανείς νά μήν ἔχη ὑποστῆ «πνευματική ἀμβλυωπία». Φαίνεται δηλ., ὅτι οἱ θρησκευτικές συνισταμένες τῆς «Ν.Ε.», ὁδηγοῦν σέ μία παγκόσμια θρησκεία, ἡ ὁποία βεβαίως δέν πραγματώνει τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Καί γενήσεται μία ποίμνη, εἷς Ποιμήν» (Ἰωαν. ι´ 16), ἀλλά μία παγκόσμια θρησκεία μέ στόχο τό ἰσοπέδωμα, τό ξερρίζωμα τῶν πάντων καί τήν λατρεία ἀνθρωπίνων προσώπων. Ὅπερ καί γενήσεται ἕνα συμβιβασμένο ἀντίχριστο κοπάδι μετά ἀπό διδασκαλίες,  πλύσεις ἐγκεφάλου καί ἐξαναγκασμούς, κατόπιν μεθοδευμένων ἀντιξοοτήτων σέ ὅλους τούς τομεῖς ἀπό τούς ἑκάστοτε μπροστάρηδες πρό, ὑπό καί παρά- ἀντιχρίστους, ἕως τοῦ ἡτοιμασμένου γιά σφράγισμα κοπαδιοῦ ἀπό  τόν κυρίως  Ἀντίχριστο. Ὁ συμβιβασμός εἶναι προδοσία τῆς ἴδιας τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι  χωρισμός ἀπό τόν Θεό, εἶναι ὁ αἰώνιος ὀλέθριος θάνατος. Οἱ τέτοιου εἴδους συμβιβασμοί σέ θέματα Πίστεως, Πατρίδος,  Θεσμῶν, κλπ., εἶναι προσωπικές ὑπογραφές τοῦ καθενός μας πού θά ὁδηγήσουν καί θά καταλήξουν στήν  τελική ὑπογραφή, ἡ ὁποία θά φέρει καί τήν σφραγίδα τοῦ Ἀντιχρίστου.
.             Δέν ὑφίσταται ἐπίσης ἀμφιβολία, ὅτι στό πλαίσιο αὐτό τῆς παγκοσμίας θρησκευτικο-πολιτικο-κοινωνικῆς χοάνης ἐντάσσεται, τόσο ἡ δρομολογημένη καί ἐπιδιωκομένη κατάργησις τῶν βασικῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν καί, ἐνῶ μεθοδεύεται, στήν θέσι τους, ἡ ἀνάδειξις ἄλλων, ἀχρώμων καί ἀγεύστων ἑορτῶν ὅσο καί ἡ ὑποστήριξις τῶν ἑορτῶν ἄλλων θρησκειῶν, καί μάλιστα ἀκραίων καί φανατικῶν, πού στήν κορυφή τῆς κλίμακας ἔχουν θέσει τήν ἀφαίρεσι καί αὐτοῦ τοῦ δώρου τῆς ζωῆς (βλέπε Ἰσλάμ κλπ.).
.             Ὡς χαρακτηριστικό δεῖγμα τῆς πορείας τῶν πραγμάτων, ἀπό τά πολλά πού ὑπάρχουν, ἀναφέρομε καί τήν ὁλοένα καί περισσότερο αὐξανομένη τάσι, ἀλλά καί τό σχέδιο καί τήν μεθόδευσι στό νά καταργηθοῦν οἱ χριστιανικές ἀργίες, ὅπως αὐτή τῆς Κυριακῆς , ἀλλά καί νά σιωπήσουν οἱ κώδωνες τῶν ἐκκλησιῶν, διότι δῆθεν οἱ κωδωνοκρουσίες δημιουργοῦν «ἠχορύπανσι»! Ταυτοχρόνως δέ, βλέπομε, δυστυχῶς, τήν ὑποστήριξι στήν ἀνέγερσι τζαμιῶν, πού ἀπό τούς μιναρέδες τῶν ὁποίων, «ἑπτάκις τῆς ἡμέρας» διά μεγαφώνων ἰσχυρῶν, θά ἀκούγεται θέλοντας καί μή ἡ κραυγή καί ὁ ἀλαλαγμός τοῦ ἰμάμη.  Ἐδῶ δέν τίθεται κἄν θέμα ἰσλαμορύπανσης…
.             Καί ἐνῶ ἀνέκαθεν στίς κοινωνίες ὑφίστατο ἡ διάκρισις πολιτικῆς καί θρησκευτικῆς ἐξουσίας, τό καλούπι τῆς «Ν.Ε.» παράγει καί ἀποκαλύπτει κάποιο νέο φορέα, ὁ ὁποῖος θά κατέχη συγχρόνως καί τούς δύο πυλῶνες τῶν ἐξουσιῶν αὐτῶν. Γιά τήν «Ν.Ε.», πλέον, δέν ἰσχύει ἡ ὑπόδειξις τοῦ Χριστοῦ: «Ἀπόδοτε τοίνυν τά Καίσαρος Καίσαρι καί τά τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» (Λουκ κ´ 25), ἡ ὁποία κατέστησε σαφῆ τήν διάκρισι τῶν ἐξουσιῶν, μά καί τίς ὑποχρεώσεις τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἰσχύει τό «ὑποτάξου καί λάτρευε ἄνευ ἀντιρρήσεων τήν Ν.Ε. ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου».
.             Καί γιά νά εἴμαστε ἀκριβοδίκαιοι, θά πρέπη νά ἐπισημάνωμε, ὅτι ὁ πρῶτος διδάξας τήν συγχώνευσι τῶν δύο παραπάνω ἀναφερομένων διακριτῶν ἐξουσιῶν, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν «ἄρχοντα» τοῦ Βατικανοῦ, τόν Πάπα καί προκαθήμενο τῆς «Ἁγίας Ἕδρας», τόν «δοῦλο τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ», ὅπως ἀρέσκεται νά αὐτοαποκαλῆται, καί πού γιά νά φθάνη ἡ «εὐλογία» του – ἀλογία του –  στά πέρατα τῆς οἰκουμένης, εἶναι ἀνάγκη νά διαθέτη τίς πρεσβεῖες καί τούς πρέσβεις τοῦ κοσμικοθρησκευτικοῦ κράτους του Βατικανοῦ σέ ὅλα τά κράτη τῆς γῆς…
.             Τώρα, ἴσως ρωτήση κανείς μέ δίκαιη  ἀπορία: «Τί εἶναι ὅλα αὐτά; Κωμικά, ἤ τραγικά; Σοβαρά ἤ γελοῖα;» Θά λέγαμε, ὅτι ἡ παγκόσμια κοινωνία μέ τά θέατρα αὐτά περνᾶ ἀπό τήν κωμωδία στό δρᾶμα, ἤ μᾶλλον ὁδηγεῖται πρός κατάντημα κωμικοτραγικό.
.             Ἑπόμενο τώρα, ὅπως ὅλοι βλέπωμε, ἦταν, νά μή διαφύγουν ἀπό τό στόχαστρο τῆς «Ν.Ε.» τά ἔθνη καί τά κράτη. Μέ τόν βαρύγδουπο ὅρο «παγκοσμιοποίησις», οἱ  «δογματολόγοι» τοῦ νεόκοπου αὐτοῦ πολιτικοῦ καί κοινωνικοῦ «δόγματος» ἐπιχειροῦν τόν ἀφανισμό τῶν ἐπί μέρους κρατῶν μέσα στήν δίνη τῆς συγχωνεύσεως καί μαζοποιήσεως τῶν λαῶν.
.             Ὁ ὁδοστρωτήρας τῆς δῆθεν ἰσότητας καί τῶν κοινῶν εὐκαιριῶν, πού δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἰσοπέδωμα καί ἄρνησις τῆς ἐλευθερίας καί τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐπιχειρεῖ τόν ἀφανισμό τῶν ἐθνικῶν ἰδιαιτεροτήτων καί τῶν ἐπί μέρους ἐθνικῶν χαρακτηριστικῶν τῶν λαῶν. Ἀλλά, γιά τήν τάξι καί τήν ἀσφάλεια τῆς παγκόσμιας κοινότητας, ὅπως οἱ ἰθύνοντες τῆς «Ν.Ε.» ἀποφαίνωνται, θά χρειασθῆ, βεβαίως – βεβαίως, ἕνα ἔθνος «ἱκανό» (ποιό ἄραγε; -“Φῶς φανάρι”…)  ὥστε, νά εὑρίσκεται στήν κορυφή τῆς πυραμίδας γιά νά ἐλέγχη τήν ἀπρόσκοπτη λειτουργία τῆς μηχανῆς τοῦ «ἀνθρωποκιμᾶ» καθώς καί ἕνα ἠλεκτρονικό σύστημα καταγραφῆς καί παρακολουθήσεως τῶν πάντων, ὅπως γίνεται σήμερον, http://www.blogger.com/null τῷ καιρῷ ἐτούτῳ ἤ καί ὅ,τι ἄλλο ἴσως ἤδη ἔχουν ἐφεύρει καί δέν τό ἔχουν κοινοποιήσει, ἤ θά ἐφεύρουν στό μέλλον  τῶ καιρῷ ἐκείνῳ (καί οἱ νοοῦντες νοείτωσαν).
.             Φυσικά, ὅλα αὐτά, ὅσοι διδάσκόμεθα ἀπό τήν ἱστορία καί διαθέτομε τήν ζωντανή πίστι στόν Χριστό, δέν πτοούμεθα, δέν δειλιοῦμε, δέν συγκατατιθέμεθα στίς καλπάζουσες καί μεθοδευόμενες ἐνέργειές τους, τῶν ὁποίων ὁ νοσηρός καί δαιμονικός στόχος  εἶναι ἡ ἰσοπέδωσις τῶν πάντων καί ἡ ὑποταγή μας στήν παγκόσμια ἐξουσία τους.
.             Οἱ δέ ἀλλοπρόσαλλες ἀπειλές πού ἀπευθύνονται σέ ὅσους ἀρνοῦνται ἤ θά ἀρνηθοῦν τήν ἔνταξί τους στό πρόγραμμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως, δέν εἶναι παρά «βέλος νηπίων» (Ψαλμ. ΞΓ΄11), ἀφοῦ ξεκάθαρα ἡ Γραφή ἀποκαλύπτη ὅτι ὁ Θεός «ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατά ἀριθμόν ἀγγέλων Θεοῦ» (Δευτερον. ΛΒ´ 8).
.             Εἶναι στό χέρι τοῦ καθενός μας ἡ στόχευσις, εἴτε τῆς Ζωῆς, εἴτε τοῦ θανάτου. Καί μάλιστα τοῦ θανάτου μέ τήν σύγχρονη «νεοεποχήτικη» διαδικασία τοῦ «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου», ὁ ὁποῖος σήμερα ἔχει θεσμοθετηθῆ μέ νευροβιολογικά κλπ. κριτήρια καί τόν ὁποῖο ἔχουν ταυτίσει  μέ τόν βιολογικό θάνατο,  πού κάτι τέτοιο δέν ὑφίσταται. Ἤ, τοῦ θανάτου μέσῳ τῆς εὐθανασίας, (πού εἶναι χριστιανικῶς, ἠθικῶς κλπ. ἀπαράδεκτη),` ἡ ὁποία μέλει καί αὐτή νά θεσμοθετηθῆ.
.             Ἀλλά, ἄς περάσωμε τώρα στούς καρπούς καί στά «κοινωνικά  φροῦτα» τῆς «Ν.Ε.». Ἐδῶ, ὄχι ἁπλῶς αἰσθανόμαστε τήν δυσοσμία τῆς σαπίλας, ἀλλά ἡ ἀηδία ἔχει κατακλύσει τήν ὅλη ἀτμόσφαιρα, ἀφοῦ ἕνα ἀπό τά «κοινωνικά ἐπιτεύγματα» πού ἐπαγγέλλονται οἱ θιασῶτες της εἶναι καί ἡ σεξουαλική ἀπελευθέρωσις μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται στό ὄνομα οἱασδήποτε ἰδιαιτερότητας καί ἡ ἀνερυθρίαστη ἔκφρασις τῆς διεστραμμένης σαρκικότητας. Τί ἀποτελέσματα θά ἐπιφέρη τώρα καί τοῦτο τό τσουνάμι τῆς διαστροφῆς;
.             Ἤδη, τά ἀποτελέσματα εἶναι ὁρατά στά ἄτομα, στίς οἰκογένειες, στήν ἐκπαίδευσι καί στήν ὅλη κοινωνία, πού ἀνέχεται – συμβιβάζεται – νομοθετεῖ καί τέλος ὑποστηρίζει τά «πάθη τῆς ἀτιμίας» (Ρωμ. Α΄ 26) ὡς δῆθεν κάτι τό φυσιολογικό. Καί μόνο τυχαῖο δέν εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ «Ν.Ε.», στό πλαίσιο τῆς παγκοσμιοποιήσεως καί τοῦ ἐνδιαφέροντός της γιά τήν δῆθεν ἁπλότητα στήν ἀνθρωπίνη ἔκφρασι, ὠθεῖ τήν κοινωνία, καί ἰδίως τούς νέους, πρός τό τρίτο φύλο (unisex).
.             Σέ μία κοινωνία δηλ. ἀφύσικη, πού κατορθώνει νά ἀλλοιώνη καί νά ἀποχαρακτηρίζη τά φύλα τοῦ Ἀνδρός καί τῆς Γυναικός, ξεκινῶντας ἀπό τήν ἐνδυμασία πού λανσάρεται μέσῳ τῆς «θεότητας» τῆς μόδας, καί πού, σύν τοῖς ἄλλοις καταλήγει σέ ἕνα τρίτο φύλο ὡς πρότυπο ἀνθρωπίνης συμπεριφορᾶς. Ἔτσι, ἐμφανίζεται καί ἐπιβάλλεται στίς κοινωνίες ἕνα ὄν, πού δέν εἶναι, οὔτε ἄνδρας, οὔτε γυναῖκα, ἤ μᾶλλον εἶναι καί τά δύο μαζί.  Δηλ., ἕνα ἀλλόκοτο καί ἀποκρουστικό τέρας.
.             Λησμονοῦν, φαίνεται, οἱ παγιδευμένοι στά δόγματα τῆς «Ν.Ε.», ὄχι μόνο τό τί ἀκριβῶς διδάσκει ὁ θεόπνευστος λόγος τοῦ Θεοῦ περί τοῦ σοδομισμοῦ καί ποιά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς τριτοφυλικῆς κοινωνίας, μέ τήν ζοφερῆ περίπτωσι τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρας, ἀλλά τούς διαφεύγει καί τό γεγονός ὅτι ἡ ἴδια ἡ φύσις ἀπορρίπτει, μέ τούς δικούς της μηχανισμούς, τό ἀφύσικο καί καταστρέφει τό διεστραμμένο καί μή παραγωγικό. Φαίνεται, πώς χάνουν, τά ἠθικά αὐτά τέρατα, ἀπό τήν ὀθόνη τῆς συνειδήσεώς τους τήν πραγματικότητα, ὅτι δηλ. τά «βιολογικά τέρατα» δέν ὑπάρχει περίπτωσις νά ἐπιβιώσουν καί νά πολλαπλασιασθοῦν (βλέπε καί κλωνοποίησι).
.             Προφανῶς, γι᾽ αὐτόν τόν λόγο, οἱ διεστραμμένοι των νόες – «παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός εἰς ἀδοκιμον νοῦν, ποιεῖν τά μή καθήκοντα»  (Ρωμ. Α´28)  –  ἐπιζητοῦν νομικῶς καί τήν υἱοθεσία νηπίων μετά τήν  εἰσήγησι τῆς νομοθετήσεως γάμων μεταξύ ὁμοφυλοφίλων, ὅπως καί σέ κάποιες περιπτώσεις αἱμομικτῶν, κλπ.) Λοιπόν, αὐτοί δέν κάνουν τίποτε ἄλλο παρά νά διακηρύσσουν καί νά ὑπογράφουν μέ τήν «βούλα» τῆς «Ν.Ε.» τό ἀφύσικο τῆς ἐπιλογῆς τους καί τήν ἀνοικτή τους κόντρα μέ τούς νόμους τῆς ἴδιας τῆς φύσεως, πού ἰσχυρίζονται ὅτι δῆθεν τούς καθοδηγεῖ. Ἡ φύσις ὅμως, ὅπως ὅλοι γνωρίζομε, ἐκδικεῖται καί, μάλιστα, πολύ ἄσχημα ( aids κ.λ.π.)
.             Ἀλλά ἡ  καρικατούρα τῆς  «Ν.Ε.» καί  τῆς «παγκοσμιοποιήσεως» – ἀπανθρωποποιήσεως – ἐνδύεται καί ἄλλα τραγικά προσωπεῖα γιά νά καλύψη τήν φρικτή της ὄψι. Αὐτά, ἔχουν νά κάνουν  μέ τούς τομεῖς τῆς ἐκπαιδεύσεως, τῆς ἐφηρμοσμένης ἐπιστήμης (βλέπε «ἐγκεφαλικός θάνατος, ἐμπόριο ὀργάνων κλπ.»), μέ τίς ἀρχές πού διέπουν τίς κοινωνίες, τά κράτη καί τούς λαούς καί μέ  πλείστους ὅσους ἄλλους τομεῖς, πού, ἐάν κανείς μελετήση, διαπιστώνει, παρά τίς ἐλευθεροστομίες τῶν ἐκφραστῶν της, ὅτι ὁ σκοπός τοῦ  σχεδιασμοῦ τῆς  «Ν.Ε» εἶναι διπλός.
.             Πρῶτα, νά κτυπηθῆ ὁ,τιδήποτε ἀληθινό καί φυσιολογικό, καί τοῦτο γιά νά καμφθοῦν οἱ ἀντιδράσεις καί νά ἐπέλθη ὁ συμβιβασμός, καί στήν συνέχεια νά ἀναδειχθῆ μία παγκόσμια διοίκησις – κυβέρνησις μαζί μέ μία παγκόσμια πίστι – θρησκεία – ἐκκλησία, πού θά λατρεύη, ὄχι φυσικά τόν Θεάνθρωπο Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστό, ἀλλά ἕναν «ἰσχυρό» καί ἀπάνθρωπο ἄνθρωπο – ὁ νοῶν νοείτω -, πού θά ἐπαγγέλλεται δῆθεν εὐδαιμονία στό ὄνομά του καί θά ἀπαιτῆ ὑπακοή. Φυσικά, τέτοιου εἴδους  σχέδια  καί  παρανοϊκές  καταστάσεις δέν ὁδηγοῦν τίς διψασμένες ψυχές  πού  λαχταροῦν  τήν  Ζωή  καί  τήν  Ἀλήθεια  στό  «ὕδωρ  τό  ζῶν» καί  στήν  «πηγή  ὕδατος  ἁλλομένου  εἰς  ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάννου δ´14), ἀλλά στό «φρέαρ τό συντετριμμένον» (Ἱερεμ. 2,13 – αἶνοι  Μ.  Πέμπτης ἑσπέρας)
.             Ὅμως, οἱ ἀναθυμιάσεις  τοῦ βόθρου τῆς «Ν.Ε.», ἤδη προεξένησαν τήν ἀποστροφή τῶν ὅσων διαθέτουν ζωντανή τήν αἴσθησι τῆς πνευματικῆς ὀσφρήσεως καί δέν ἔπαυσαν νά συνειδητοποιοῦν ὅτι εἶναι ἄνθρωποι μέ προορισμό τήν ἁγιότητα. Ἄς ἀσφυκτιοῦν, λοιπόν, ὅσοι θέλουν νά ἐπιλέγουν τά σαπισμένα καί σκουληκιασμένα «φροῦτα» τῆς «Ν.Ε.» μέ τήν «ὀσμή τοῦ θανάτου» καί ἄς τρέφωνται ἀπό τήν «κομποστοποίησι» τῆς κάθε εἴδους «ἀπελευθέρωσης».
.             Ὅσοι ὅμως συγκροτοῦν καί καταρτίζουν «νοῦν Χριστοῦ», ὅσοι ἀγαποῦν τήν Πατρίδα, τιμοῦν τήν Οἰκογένεια καί τίς αὐθεντικές μας παραδόσεις, ἄς χαίρωνται καί ἄς χαιρώμαστε τήν ἐν Χριστῷ ἀπελευθέρωσι καί τήν Χάρι πού μᾶς ὁδηγεῖ καί μᾶς καταξιώνει, ὡς ἀνθρώπους, καί συνάμα μᾶς καταρτίζει στόν ἀγῶνα τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως, στήν πραγματική Διαχρονική Νέα Ἐποχή.
.             Ἡ Διαχρονική  Νέα Ἐποχή  ἔχει ξεκινήσει ἐδῶ καί δύο χιλιάδες χρόνια καί εἶναι μόνο ἡ Μία Ἁγία Ὀρθόδοξος Καθολική  καί  Ἀποστολική  Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ ὁποία διά πρεσβειῶν τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῶν Οὐρανίων Ταγμάτων καί τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ ὁδηγεῖ τόν κάθε ἄνθρωπο στήν Ἄκτιστη  Παγκοσμιοποίησι –τήν ἐνυπόστατο ἐν Χριστῷ καινή κτίσιν,  «ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις˙ τά ἀρχαῖα, ἰδοὺ γέγονε καινά τὰ πάντα» (Β´ πρός Κορινθ. ε´17).

 Ἀμήν. Γένοιτο.

ΠΗΓΗ: «Ἀναβάσεις»

,

Σχολιάστε

«ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ: ΘΕΣΕΙ καὶ ΑΝΤΙ -ΘΕΣΕΙΣ» (Εἰσήγηση πρωτ. π. Ἰωάννου Φωτοπούλου στήν Ἡμερίδα μέ θέμα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»

«Μεταμοσχεύσεις: Θέσεις καί ἀντι-θέσεις»

πρωτ. π. Ἰωάννου Φωτοπούλου

Εἰσήγηση στήν Ἡμερίδα μέ θέμα:
 «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»
Σάββατο 20-4-2013 καί ὥρα 4 ἕως 9 μ.μ.
στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη
ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ. Μ.Πειραιῶς σέ συνεργασία μέ τήν Ἱ. Μ. Γλυφάδας.

            .          Ἡ παροῦσα εἰσήγηση ἀφορᾶ στήν κριτική μας ἀντίθεση πρός τό κείμενο «Βασικές Θέσεις ἐπί τῆς ἠθικῆς τῶν μεταμοσχεύσεων» πού προτάσσεται 12 μελετῶν ἰατρικῶν θεολογικῶν καί νομικῶν καί ἐκδεδομένων σέ ἑνιαῖο τόμο ἀπό τή Συνοδική ἐπιτροπή ἐπί τῆς Βιοηθικῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπό τόν τίτλο «Ἐκκλησία καί Μεταμοσχεύσεις».
.          Ἐπί τῶν Θέσεων ἔχει ἀσκηθεῖ εὔστοχη ἐπί μέρους κριτική, ἀπό κείμενα ὅπως ἡ Ἐπιστολή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γλυφάδας κ. Παύλου καί ἡ Ἐγκύκλιος τοῦ φιλοξενοῦντος τήν ἡμερίδα μας σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ ἀλλά καί ἀπό γραπτές καί προφορικές τοποθετήσεις τοῦ π. Κ. Στρατηγόπουλου καί π. Στεφάνου Στεφόπουλου, καί τῶν σεβαστῶν καθηγητῶν κ.κ. Ἀβραμίδη, Παναγόπουλου καί Καρακατσάνη. Σ᾽ αὐτή μας τήν εἰσήγηση ἀσχολούμεθα ἀποκλειστικῶς μέ τίς Θέσεις καί ἀναζητοῦμε τίς βασικές συνιστῶσες τους, τήν ἐντελέχειά τους, τήν ἐν γένει φιλοσοφία τους.
.          Πρίν προχωρήσουμε στήν ἐπί μέρους κριτική τῶν «θέσεων» νομίζουμε χρειάζεται μιά βασική διόρθωση καί μιά ἀπαραίτητη ἐπισήμανση. Ἡ διόρθωση: Δέν πρόκειται στήν πραγματικότητα γιά «Θέσεις», ὅπως παραπλανητικά τιτλοφορεῖται τό κείμενο, δηλαδή γιά ἀποφασισμένες συνοδικά τοποθετήσεις ἐπί τοῦ Θέματος τῶν μεταμοσχεύσεων, – ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν ἀποφάσισε σχετικῶς – ἀλλά γιά προτάσεις γιά «πρώτη ὕλη πού θά μποροῦσε νά ὁδηγήσει σέ ἐπί πλέον σκέψη καί προβληματισμό καί νά συντελέσει στήν τελική διαμόρφωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τοποθετήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου», ὅπως ἀναφέρεται στά εἰσαγωγικά τοῦ προαναφερθέντος βιβλίου ἀπό τήν Ἐπιτροπή Βιοηθικῆς (σ. 20). Ἡ ἐπισήμανση: Οἱ ὅροι «δότης» καί «λήπτης», πού κατά κόρον χρησιμοποιοῦνται στίς «Θέσεις» γιά τήν ἁρπαγή τῶν ὀργάνων, θυμίζουν τό δοῦναι καί λαβεῖν τῶν συναλλασσομένων καί δέν ἁρμόζουν στόν κατ’εἰκόνα Θεοῦ πλασθέντα ἄνθρωπο. Κάνουμε καί ἐμεῖς τήν χρήση τῶν ὅρων αὐτῶν γιά λόγους συνεννοήσεως.
.          Ὑπάρχει κάποιο γενικό χαρακτηριστικό πού διατρέχει, διαποτίζει καί ἐμπνέει τό κείμενο τῶν «Θέσεων»; Δυό λέξεις πικρές τό ἀποδίδουν πλήρως : Ἀπροσμέτρητη ὑποκρισία!   Σύμφωνα μέ τόν Μ. Βασίλειο ὑποκριτές εἶναι οἱ «ἄλλα μέν ἐν τῇ καρδίᾳ φέροντες, ἄλλα δέ ἐν τῇ ἐπιφανείᾳ τοῖς ἀνθρώποις δεικνύντες». Ἀπό τόν ἅγιο Μάξιμο ἀποκαλεῖται ἡ ὑποκρισία «ἀπάτη, ἀληθείας ἔχουσα μόρφωσιν» ἐνῷ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέγει ὅτι εἶναι κατάστασις τῆς ψυχῆς «ἐπινοίαις πάσαις ἐμπεπλεγμένη» πού θά πεῖ ὅτι αὐτή ἡ ἀπάτη τῆς ὑποκρισίας, τό «διπλοῦν τοῦ ἤθους»(Μ. Βασίλειος) συμπλέκεται μέ ἕνα σωρό ἰδέες καί σκέψεις πού ἐπινοεῖ ὁ ὑποκρινόμενος γιά νά πείσει τούς ἄλλους. Μέ ὁδηγό τούς λόγους τῶν ἁγίων Πατέρων μποροῦμε νά διακρίνουμε στίς «Θέσεις» τό πνεῦμα τῆς ὑποκρισίας, (ἄλλα ἐν τῇ καρδίᾳ καί ἄλλα ἐν τῇ ἐπιφανείᾳ) τήν ἀπάτη πού φοράει τό προσωπεῖο τῆς ἀλήθειας τήν «ἀπάτη τήν ἔχουσα μόρφωσιν[μορφή] ἀληθείας» καί τήν ἀπίθανη ἐφευρετικότητα σέ ἰδέες(τίς «ἐπίνοιες») ἀπίστευτης ἐλαφρότητος καί τραγικῆς θυμηδίας (blackhumor). Τί ἔχουν στό νοῦ τους, τί στοχεύουν οἱ «Θέσεις»; Τήν ἁρπαγή τῶν ὀργάνων. Τί διακηρύττεται ὅμως urbietorbi; Ἀπό τήν μιά ἡ ἀγάπη καί ἡ αὐτοθυσία τῶν δοτῶν καί ἀπό τήν ἄλλη τό ἐνδιαφέρον γιά τήν «ἀθάνατον ψυχήν των».
.          Ἄς δοῦμε παράλληλα δείγματα πού διαφαίνεται στά μέν ὁ ἀληθινός σκοπός στά δέ ἡ ὑποκρισία – ἀπάτη τῶν Θέσεων :  Θέση 20 σ.27: «Ἡ Ἐκκλησία ἀσκοῦσα τήν μεταμοσχευτικήν ποιμαντικήν της ἴσως ἐξασφαλίσῃ ἕναν ἀριθμόν μοσχευμάτων καί συντελέσῃ οὕτως εἰς τήν ἐπιβίωσιν ἀντιστοίχων ἀνθρώπων» (Ἀληθινός σκοπός). Θέση 5α σ. 22 : «Ὅσον ἀνωτέρα εἶναι ἡ ψυχή τοῦ σώματος κατά τοσοῦτον μεγαλύτερον εἶναι τό πνευματικόν ὄφελος τοῦ δότου»(Ὑποκρισία-ἀπάτη). Θέση 48 σ.35-36: ὀργάνωση «ἡμέρας δότου ἤ ἐκστρατείας ὑποστηρίξεως τῶν μεταμοσχεύσεων μέ σκοπόν τήν συγκέντρωσιν τοῦ μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ μοσχευμάτων….» (Ἀληθινός σκοπός). Θέση 45 σ.35 : «Συμπερασματικῶς ἡ ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας πρός τούς δότας, τούς λήπτας καί τούς ἰατρούς δέον ὅπως εἶναι τοιαύτη, ὥστε δι’ὅλων τούτων τῶν τρόπων νά δοξάζηται ὁ Θεός, νά ὁλοκληρώνωνται πνευματικῶς οἱ ἄνθρωποι καί…μπλά-μπλά»(Ἀπάτη ὑποκρισία). Καί κάποιο δεῖγμα πού περιλαμβάνει δύο σέ ἕνα, ἀλήθεια καί ἀπάτη, Θέση 39, σ. 33-34: «Ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει …νά δημιουργήσῃ ἡ ἰδία μίαν μεταμοσχευτικήν πνευματικήν παράδοσιν προσανατολισμένην πρός τάς πνευματικάς ἀνάγκας προσφορᾶς αἰσθημάτων τοῦ δότου (ὑποκρισία). Μέ τόν τρόπον αὐτόν ἡ ἐξεύρεσις μοσχευμάτων καί ἡ προώθησις; τῶν μεταμοσχεύσεων δέν θά ἀποτελοῦν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν ἀλλά φυσικόν ἀποτέλεσμα» (Ἀληθινός σκοπός).
.          Ἡ ὑποκρισία εἰδικότερα γιά τό πρόσωπο τοῦ δότου πού διαφαίνεται στίς Θέσεις εἶναι παρόμοια μέ τῶν Φαρισαίων πού ἔλεγαν περί τοῦ Χριστοῦ ὅτι πρέπει ἕνας νά ἀποθάνει ὑπέρ τοῦ λαοῦ (Ἰω. ια´ 50) χάριν τηρήσεως τοῦ νόμου καί προστασίας τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος. Μήπως ἔνοιαζε τούς Φαρισαίους ὁ λαός πού τόν ἀποκαλοῦσαν έπικατάρατο ἤ ὁ νόμος πού τόν καταπατοῦσαν ξεδιάντροπα ἤ ὀ ναός πού τόν εἶχαν μετατρέψει σέ «οἶκον ἐμπορίου»; Ὄχι· ὁ σκοπός ἦταν νά φύγει ἀπό τή μέση ὁ «δύσχρηστος» Χριστός. Παρόμοια, στό κείμενο τῶν «Θέσεων» «καρφί δέν τοῦ καίγεται» γιά τόν δότη καί τήν δῆθεν πνευματική του ὠφέλεια, ἀλλά ζητοῦν μόνο νά κατέβει ἀκρωτηριασμένος στό τάφο ἀφοῦ ἀφαιρεθοῦν τά ὄργανά του. Ἰδού καί ἡ ἀνατριχιαστική ἀπόδειξη ἀπό κείμενο φίλα προσκειμένου στίς μεταμοσχεύσεις : «Εἶναι τόσο καλύτερο νά σέ κατεβάζουν στή γῆ στεγνό καί κομματιασμένο ἀπό ἀγάπη, παρά διατηρώντας τήν ἀκεραιότητα τῆς φιλαυτίας καί τήν ἀπόδειξη τῆς ἐγωϊστικῆς σου αὐτοεξασφάλισης…» ( Ἐλεύθεροι ἀπό τό γονιδίωμα σ. 305).
.          Ὅτι δέν νοιάζονται οἱ «Θέσεις» καί δέν σέβονται τό πρόσωπο τοῦ δότη Ἀπόδειξη α´: Δέχονται τήν ἀνωνυμία λήπτου καί δότου ὀργάνων γράφοντας μάλιστα ὅτι «τοιοῦτον τι δέν ἀντιτίθεται κατ΄ἀνάγκην πρός τήν ἠθικήν τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας»(Θ. 27) δῆθεν γιά νά ἀποφευχθεῖ ἡ ἐμπορική συναλλαγή. Πῶς ἐφόσον τόσο σέβονται τό δότη δέν συναινοῦν νά προσφέρει τά ὄργανά του σέ φίλο ἤ συγγενῆ του; Ἴσως στήν περίπτωση αὐτή κατά τή σφαγή τοῦ δότη θά ἀποφευγόταν τουλάχιστον ἡ ἐμπορική συναλλαγή. Ἀλλά τό κατεστημένο τό θέλει τελικῶς αὐτό;
.          Ἀπόδειξη β´ : Τόσο πολύ σέβεται τήν ἐλεύθερη βούληση τοῦ δότου, ὥστε γράφεται στίς θέσεις ὅτι «κατ’ οἰκονομίαν [ἡ Ἐκκλησία] θά ἠδύνατο νά δεχθῇ καί τήν ὑποκατάσταση τῆς βουλήσεως τοῦ δότου ὑπό τῶν συγγενῶν αὐτοῦ». Ἔτσι αὐτός ὁ ταλαίπωρος ὑποψήφιος δότης, ἐνῷ ζῶν καί ἐνεργῶν αὐτοβούλως δέν δύναται ἐκ τοῦ νόμου νά δωρήσει σέ περίπτωση ἐγκεφαλικοῦ θανάτου του στούς συγγενεῖς τά ὄργανά του, ὅταν πιά δέν μπορεῖ να ἐκφρασθεῖ, μποροῦν οἱ συγγενεῖς νά ὑποκαταστήσουν τή βούλησή του! Τί ὡραία ἀμφίδρομη σχέση πού καλλιεργεῖται μεταξύ δότου καί συγγενῶν! Τί σεβασμός ἀγάπη καί μέριμνα γιά τόν δότη καί τήν «ἀθάνατον ψυχήν του»!
.          Ὡραιότατα μαθήματα ὑποκρισίας δίνει καί ὁ νόμος 3984 ἀρθρο 3, παρ. ι΄ «ἀφαίρεση ὀργάνου: ἡ διαδικασία μέ τήν ὁποία τά δωριζόμενα ὄργανα καθίστανται διαθέσιμα».
.          Ἀφήνοντας τήν ὑποκρισία πού ἀποτελεῖ τό γενικό background (ὑπόβαθρο) τοῦ κειμένου τῶν Θέσεων ἐρχόμαστε σέ ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικό πού εἶναι ἡ Ἔλλειψη θεολογικῆς βάσεως. Δέν ἀσχολοῦμαι ἐδῶ μέ τή θεολογική προσέγγιση τῶν μεταμοσχεύσεων – ὁ π. Κων/νος θά τήν πραγματευθεῖ – ἀλλά μέ τήν ἔλλειψη θεολογίας πού χαρακτηρίζει τό κείμενο τῶν «Θέσεων», πού ἐπροτάθη ἐπισήμως πρός συζήτηση.
.          Οἱ «Θέσεις» ἀφοροῦν στήν «ἠθική τῶν μεταμοσχεύσεων». Ἡ ἠθική, ἡ ὀρθόδοξος ἠθική, δέν εἶναι μιά γενικῶς παραδεκτή διδασκαλία περί τοῦ ὀρθῶς σκέπτεσθαι, ἐκφράζεσθαι καί ζῆν ἴσως καί μέ κάποιο χριστιανοειδές ἐπίχρισμα, ἀλλά εἶναι ἡ εὐαγγελική καί ἁγιοπατερική διδασκαλία πού χρησιμοποιώντας τόν ὀρθόδοξο δογματικό θεολογικό λόγο ὁρίζει πῶς κάθε πράξη καί σκέψη μας θά συμφωνεῖ μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ἡ ἠθική τῶν «Θέσεων» κινεῖται ἀνθρωποκεντρικά, «βιοηθικά», σχεδόν προτεσταντικά χωρίς θεολογικό ὑπόβαθρο.

.          Στήν προσπάθειά του ὁ συντάκτης τῶν «Θέσεων» νά ἀρθρώσει θεολογικό λόγο γράφει ὅτι «ἐάν τό…ἐπιστημονικό ἐπίτευγμα [ἐνν. οἱ μεταμοσχεύσεις] εἶναι συμβατόν πρός τήν θεολογικήν παράδοσιν, διδασκαλίαν καί ἐμπειρίαν της, τήν ἰδιοφυᾶ ἀνακάλυψιν[τίς μεταμοσχεύσεις]τήν ἀντιμετωπίζει μέ τήν τόλμην τῆς πνευματικῆς καινοτομίας της»(σ. 21 Θ. 2). [Δέν μᾶς λέει ὁ συντάκτης τῶν θέσεων τί πρέπει νά κάνει ἡ Ἐκκλησία στήν περίπτωση πού οἱ μεταμοσχεύσεις εἶναι ἀσύμβατες πρός τήν θεολογική παράδοση. Λέει μόνο ὅτι «ἄν κάτι βλάπτει τήν ψυχήν ἤ ὑποβιβάζει τάς πνευματικάς ἀξίας, ἀνεπιφυλάκτως τό ἀπορρίπτει»].   Ὅμως ὁ συντάκτης ἀντί νά βρεῖ τό συμβατό ἤ ἂσύμβατο τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως μέ τίς μεταμοσχεύσεις-καί πῶς νά τὄβρει; στή Θέση 39 ἀντιφάσκοντας λέει τά ἑξῆς ἀμίμητα : «..ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει…νά δημιουργήσῃ ἡ ἰδία μίαν μεταμοσχευτικήν πνευματικήν παράδοσιν προσανατολισμένην πρός τάς πνευματικας ἀνάγκας προσφορᾶς αἰσθημάτων τοῦ δότου»(σ. 33-34 Θ.39) Πρώτη φορά ἀκούσαμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία «δημιουργεῖ» παράδοση.
.          Ἡ Παράδοσις στήν Ἐκκλησία εἶναι ὁ ζῶν Χριστός παραδιδόμενος ἐν τῇ θεία Εὐχαριστίᾳ καί τῇ διδασκαλίᾳ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων. Θεοφωτίστως οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί Πατέρες παραλαμβάνουν καί παραδίδουν τὀν Χριστό καί πάντα ὅσα συντελοῦν στήν ὀρθή πρός αὐτόν πίστη καί τήν κατά Χριστό ζωή. Ὅλα τά δόγματα ὅλες οἱ πρακτικές ἡ τάξη τῆς Λατρείας καί οἱ Κανόνες δέν εἶναι δημιουργήματα καί ἐφευρήματα τῆς φαντασίας κάποιων διδασκάλων πρός ἐξυπηρέτηση συμφερόντων ἤ προσαρμογή στό πνεῦμα τοῦ κόσμου, στίς ἀπαιτήσεις τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, ἀλλά ἀβίαστη θεοδίδακτη διδασκαλία τῶν Ἁγίων σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή μέ σκοπό τήν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό καί τή θέωσή του.
.          Ἀθετώντας λοιπόν οἱ «Θέσεις» τήν περί Παραδόσεως διδασκαλία «δημιουργοῦν» τή δική τους Παράδοση κατασκευάζοντας τή δική τους Ποιμαντική καί διδάσκοντας μιά παράδοξη ἔννοια τῆς Οἰκονομίας. Ἄς τά ἐξηγήσουμε.
.          α) Ἡ γενικότερη παραφθορά πού ὑπέστη τά τελευταῖα χρόνια ὁ ὅρος Ποιμαντική πέρασε καί στίς «Θέσεις». Ἡ ποιμαντική-ἐπιστήμη ἐννοεῖται- εἶναι μέθοδος τοῦ ἀληθοῦς ποιμένος πρός καθοδήγηση τῶν λογικῶν προβάτων –μάλιστα ἑνός ἑκάστου – στήν ὁδό τῆς σωτηρίας. Ὁ πνευματικός πατέρας πότε εἶναι ἐπιεικής, πότε αὐστηρός προσφέροντας τά κατἀλληλα φάρμακα γιά τήν ἐν Χριστῷ θεραπεία τῆς ψυχῆς. Ἀδιαφορεῖ γιά τή λογική καί τίς ἀπαιτήσεις τοῦ κόσμου. Δέν κολακεύει καί δέν χαϊδεύει τά αὐτιά τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν. Ἡ ποιμαντική δέν εἶναι μιά κοινωνική θρησκευτικοῦ τύπου μέθοδος βοηθείας τῶν ἀνθρώπων μιά ἐνδοκοσμική ψυχοθεραπευτική διαδικασία μέ τούς κανόνες τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Εἶναι μέθοδος ἁγιοπνευματική πού γνωρίζει νά θεραπεύει στοργικά, ἀλλά καί νά κινεῖ «θυμόν τόν δικαιότατον» καί «τῇ σφενδόνῃ τοῦ Πνεύματος» νά ἐκσφενδονίζει ἔξω ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας «τούς λοιμώδεις λύκους». Τί ρόλο ὅμως παίζει στίς «Θέσεις» ἡ ποιμαντική; Διαβάζουμε : «Ἡ Ἐκκλησία ἀσκοῦσα τήν μεταμοσχευτικήν ποιμαντικήν της, ἴσως ἐξασφαλίσῃ ἕναν ἀριθμόν μοσχευμάτων καί συντελέσῃ οὕτως εἰς τήν ἐπιβίωσιν ἀντιστοίχων ἀνθρώπων»(σ. 27 Θ. 20). Ἐδῶ ἡ ποιμαντική γίνεται ἐργαλεῖο προωθήσεως τῆς θεωρίας τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, μέσο προπαγάνδας μέ θρησκευτικό προκάλυμμα γιά ἐξασφάλιση μοσχευμάτων.

.          β) Οἰκονομία. Ἡ οἰκονομία εἶναι ἡ ἐπιεικής ἐφαρμογή διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων κατά περίπτωση μέ σκοπό τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Δέν εἶναι μιά αὐθαίρετη παράκαμψη τῆς ἀκριβοῦς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι πράξη ἐκκλησιαστική καί ἀσκεῖται ἀπό τόν ἐπίσκοπο καί τούς ἐντεταλμένους ἀπ΄αὐτόν πνευματικούς. Ὁ Θεόδωρος Στουδίτης γράφει σέ ἐπιστολή του ὅτι η ἐκκλησιαστική οἰκονομία γίνεται «κατά καιρόν καί λόγον» (Ἐπιστολή κα΄, PG 99, 981).. Ποῦ κάνουν λόγο γιά Οἰκονομία οἱ Θέσεις; Θέσις 22 : «Ἡ Ἐκκλησία ὑπό ὅρους καί κατ᾽ Οἰκονομίαν ἐντός τῆς προοπτικῆς τῆς ἱερότητος τῶν συγγενικῶν δεσμῶν καί τῆς ἐπιδιωκομένης καλλιεργείας τῶν σχέσεων κοινωνίας, θά ἠδύνατο νά δεχθῇ καί τήν ὑποκατάστασιν τῆς βουλήσεως τοῦ δότου ὑπό τῶν συγγενῶν αὐτοῦ…Ἡ πρόνοια διά τούς οἰκείους ἀποτελεῖ ἔκφρασιν πίστεως» Καί παραθέτει τό χωρίο Α´ Τιμ. ε´, 8 πού λέει ὅτι «ὅστις τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ τήν πίστιν ἤρνηται». Τό νά δέχεται ἡ Ἐκκλησία τήν ἀφαίρεση τῆς ζωῆς ἑνός βαρέως ἀσθενοῦντος Χριστιανοῦ γιά νά ζήσει κάποιος ἄλλος, χωρίς ὁ ἄρρωστος νά ἔχει ἐκφράσει τή βούλησή του ἀρκούμενη στό Ο.Κ. τῶν συγγενῶν του εἶναι ἐκκλησιαστική πρᾶξις κατ᾽ οἰκονομίαν; Ἀποβλέπει στή σωτηρία κάποιου; καί τήν οἰκονομία της ἀσκεῖ ὁ κάθε γιατρός; Καί τί εἴδους διδασκαλία εἶναι αὐτή πού ἑρμηνεύει ὡς πρόνοια γιά τούς δικούς μας ἀνθρώπους τήν ἀφαίρεση τῆς ζωῆς τους ἤ ἔστω τήν παραχώρηση τοῦ σώματός τους χωρίς τή βούλησή τους; καί ἄλλο ἐρώτημα: Πότε ἡ Ἐκκλησία ἐπιτρέπει τήν ὑποκατάσταση τῆς βουλήσεως τοῦ ἀνθρώπου «κατ’ οἰκονομίαν»; Κοινωνοῦμε π.χ. ἕναν ἑτοιμοθάνατο χριστιανό, ὁ ὁποῖος ποτέ δέν ἤθελε ὅσο εἶχε τά μυαλά του νά κοινωνήσει ὅσο κι ἄν ἐπιμένουν οἱ συγγενεῖς του; Βεβαίως ὄχι. Καί θά τοῦ πάρουμε μέ τό ἔτσι θέλω τά ὄργανά του; Ποῦ εἶναι ἐδῶ ὁ σεβασμός στήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου; Ὄχι· αὐτή εἶναι κατά τόν ἅγιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη μιά ἐπίπλαστη καί νόθος Οἰκονομία, μιά διεστραμμένη καί ἀντίχριστη διδασκαλία. Blackhumor ἀποτελεῖ καί ἡ συνέχεια τῆς 22ας Θέσεως : «Μέ δεδομένην τήν ἀγάπην, ἡ ἀπόφασις τῆς δωρεᾶς τοῦ σώματος τοῦ ἄλλου ἴσως νά εἶναι καί δυσκολωτέρα τῆς δωρεᾶς τοῦ ἰδικοῦ μας σώματος. Ὑπ΄αὐτήν τήν ἔννοιαν, ὁ πραγματικός δότης εἶναι οἱ συγγενεῖς»(σ. 29). Ἐδῶ κλαῖμε ἤ γελᾶμε μέ τά κροκοδείλια δάκρυα τοῦ συγγενοῦς πού ἀπό… πολλή ἀγάπη δέχεται τό σφαγιασμό τοῦ συγγενοῦς του – εἰδικά ἄν ὁ χαρακτηρισθείς ὡς ἐγκεφαλικά νεκρός ἦταν ἕνας τυρρανικός σύζυγος ἤ μιά κακιά πεθερά – καί ἀπό πάνω, χωρίς νά χάσει οὔτε μιά στάλα αἷμα, θεωρεῖται καί δότης;!! Μήπως σέ κάποιες περιπτώσεις καί μέ τό ἀζημίωτο;
.          Μετά τήν ἀθεολόγητη suigeneris «ποιμαντική τους», μή μπορώντας νά πείσουν θεολογικά τή συνείδηση τῶν πιστῶν γιά τό συμβατό μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη ἐγχείρημά τους οἱ Θέσεις «ποντάρουν» στό ὀρθόδοξο φιλότιμο καί προσπαθοῦν νά ἐπιβληθοῦν μέ συναισθηματικό βομβαρδισμό καί ἔτσι προσπαθοῦν νά δημιουργήσουν ἐνοχές στή συνείδηση τῶν ἀρνουμένων τή δωρεά ὀργάνων. Μόνιμη ἐπωδός ἡ ἀγάπη καί θυσία τῶν δοτῶν καί ἡ φιλοζωΐα τῶν μή δωρητῶν. «Κάθε τί τό ὁποῖον ὑπερβαίνει τόν ἀτομικισμόν καί τήν φιλοζωΐαν καί συνδέει τούς ἀνθρώπους μέ σχέσιν ἀμοιβαιότητος καί κοινωνίας…ἡ Ἐκκλησία τό προστατεύει καί τό ὑποστηρίζει»(Θ. 3) «Ἡ Ἐκκλησία δύναται νά δεχθῇ τάς μεταμοσχεύσεις μόνον εἰς ἀτμόσφαιραν ἀγάπης…ἐξόδου ἀπό τόν κλοιόν τῆς φιλαυτίας καί φιλοζωΐας μας..(Θ. 5,γ). «Ἡ ζωή εἶναι δῶρον τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖον δέν μᾶς χαρίζεται διά νά βιώνωμεν τήν φιλαυτίαν καί τήν κτητικότητά μας»(Θ. 8). «Ἡ συνειδητή συναίνεσις…ἐνέχει τάς ἀρετάς τῆς ἀνιδιοτελείας…τῆς αὐτοπροσφορᾶς καί τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπό τό φρόνημα τῆς φιλοζωΐας»(Θ. 19).
.             Κάνοντας μιά παρένθεση θέλουμε νά ποῦμε ὅτι οἱ Θέσεις ἐδῶ χρησιμοποιοῦν καταχρηστικά τίς ἔννοιες τῆς αὐτοθυσίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ δότου. Ἡ αὐτοθυσία ὅμως εἶναι ἀληθινή ὅταν γίνεται μέ πλήρη συνείδηση καί χωρίς βίαιη παρέμβαση στή ζωή πού χάρισε ὁ Θεός στόν δότη, π.χ. ὅταν βάζει ὁ καλός ποιμήν τή ζωή του σέ κίνδυνο γιά νά προστατεύσει τά πνευματικά του παιδιά  Ὅταν δέν τρώει ἡ μάνα καί κινδυνεύει νά πεθάνει ἀπό τήν πεῖνα γιά νά φᾶνε τά παιδιά της, ὅταν δίνεις ἕνα ἀπό τά διπλά ὄργανα π.χ. τό νεφρό σου μέ πλήρη συναίσθηση τῶν συνεπειῶν στήν Ὑγεία σου. Ἡ θυσία ἐξ ἄλλου γίνεται χάριν συγκεκριμένων προσώπων ἤ ἐξ ἀγάπης πρός τόν Χριστό. Στήν περίπτωση αὐτή δέν παρεμβαίνει βίαια ὁ δότης στήν πολύτιμη ζωή πού τοῦ δώρησε ὁ Θεός εἴτε μέ τήν δική του συγκατάθεση(τοῦ δότη) εἴτε μέ τή συναίνεση τῶν τρίτων.. Θά μποροῦσε νά παραδώσει ὁ δότης τή ζωή του ἕτοιμη γιά θυσία στόν Χριστό, γιά νά τή διαχειρισθεῖ ὅμως, ὅπως θέλει Ἐκεῖνος καί ὄχι ὅπως οἱ συγγενεῖς καί φίλοι. Καί πολλές φορές παρεμβαίνει Ἐκεῖνος μέ τή Χάρη Του καί σώζει καί τή ζωή τοῦ δότη καί τῶν ἄλλων τή ζωή. Τό ἴδιο καί στό μαρτύριο. Παραδίδει ὁ ἅγιος μάρτυς τή ζωή του στόν θάνατο χάριν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά πιστεύει ὅτι Ἐκεῖνος ἀποφασίζει γι΄ αὐτό. Κι ἔτσι ἔχουμε τούς ἁγίους Ὁμολογητές πού ὑπέμειναν μαρτύρια ἀλλά ἔζησαν.
.          Μέ τή δωρεά ὀργάνων ὅμως ἀποφασίζει κανείς γιά τή ζωή του καί τό σῶμα του ὡς ἐάν ἦταν δικά του. Ἀποφασίζει τό φόνο του ἀναθέτοντας στό δήμιο μεταμοσχευτή τή δολοφονία του (εὐθανασία) χάριν κάποιων ἀγνώστων. Τό ἀντίστροφο λοιπόν ἰσχύει. Ὄχι οἱ ἀρνούμενοι τή δωρεά ὀργάνων, ἀλλά οἱ δωρητές, ὅταν γνωρίζουν ὅτι εἶναι ζωντανοί κατά τήν ἀφαίρεση τῶν ὀργάνων τους, «βιώνουν» πλήρως τήν φιλαυτία καί τήν κτητικότητά τους» (κάνω τό σῶμα μου ὅ,τι θέλω). Κλείνοντας τήν παρένθεση τονίζουμε ὅτι τά περί θυσίας καί προσφορᾶς εἶναι ὅλο κι ὅλο τό «πνευματικό» ὁπλοστάσιο τῶν «Θέσεων».

.          Ἀπογυμνωμένες ἀπό κάθε θεολογική στήριξη οἱ Θέσεις, κόντρα στή θεολογική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀρνοῦνται τήν ἁρμοδιότητά της, ἀπεμπολοῦν τὀ δικαίωμα τῆς Ἐκκλησίας («ἄν καί δέν εἶναι ἁρμοδία», γράφουν) νά ὁρίζει τό τέλος τοῦ ἀνθρώπου καί ὁδηγοῦνται

-σέ ἀπροϋπόθετη παράδοση στά κριτήρια τῆς ψευδοεπιστήμης, πού κατασκευάζει ἕναν ψευδῆ θάνατο γιά χρησιμοθηρικούς σκοπούς,(ἄς θυμηθοῦμε τόν βαρύ χαρακτηρισμό τοῦ Πλάτωνος: «Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία τις καί οὐ σοφία φαίνεται») καί χαρακτηρίζεται ἀπό ἔπαρση καί ὕβρη. Ἔτσι διαβάζουμε ὅτι «ἡ Ἐκκλησία…θά ἠμποροῦσε νά δεχθῇ τήν διεθνῶς ὁμόφωνον ἄποψιν ὅτι ὁ ἐγκεφαλικός θάνατος ταυτίζεται μέ τό ἀμετάκλητον βιολογικόν τέλος τοῦ ἀνθρώπου». Διακρίνει κανείς μιά βαθειά μειονεξία πού κάνει τίς Θέσεις νά ἰσχυρίζονται ὅτι «ἡ τεχνητή ὑποστήριξις τῆς ἀναπνοῆς» δέν ἀναχαιτίζει τήν ἀναχώρησιν τῆς ψυχῆς» (σ. 25 Θ. 13). Αὐτή εἶναι ἡ «μεταμοσχευτική πνευματική παράδοση» τῶν Θέσεων. Τά κριτήρια τοῦ Harvard καί τῆς Minessota, ἡ ψευδοεπιστήμη, καθορίζει πότε φεύγει ἡ ψυχή μας! Γι΄αὐτό θεωρῶ φυσικό πού καταλήγουν πάλι σέ φρικτό Blackhumor καθώς ὁ συντάκτης τους προτείνει πρίν τήν κατακρεούργηση τοῦ δότου «ὁ ἱερεύς τοῦ νοσοκομείου νά διαβάσῃ μίαν κατάλληλον εὐχήν ἤ νά τελέσῃ κάποιαν ἁγιαστικήν πρᾶξιν (χρῖσιν δι’ ἐλαίου, σταύρωμα κλπ)»(σ. 34 Θ.43). Σέ ποιόν τά κάνεις αὐτά, παππούλη μου, ἐρωτῶ. Στόν νεκρό; Τί εἴδους νεκροζώντανος εἶναι ὁ ἐγκεφαλικά νεκρός σύμφωνα μέ τίς Θέσεις; Ἄν εἶναι νεκρός τοῦ διαβάζεις τή νεκρώσιμη ἀκολουθία; Ὄχι! Τοῦ βάζεις ὅμως λαδάκι καί τόν σταυρώνεις; Δηλαδή εἶναι ζωντανός; Μπερδεύεσαι, σίγουρα, ὀρθόδοξε μεταμοσχευτή μου! Αὐτό ὅμως εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς φαρισαϊκῆς ὑποκρίσεως.

.          Ὁ κατήφορος μεγαλώνει. Μέσῳ τῆς ψευδοεπιστήμης οἱ Θέσεις-ὄχι ἡ Ἐκκλησία- δένονται σέ  Ἄμεση συνεργασία μέ τή νεοεποχήτικη κρατική ἐξουσία.
.          Ἡ Ἐκκλησία ἐμφανίζεται δεμένη χειροπόδαρα στό ἅρμα τῆς πολιτείας ἐξυπηρετώντας τούς σκοπούς της πού καταλήγουν στήν ἐμπορευματοποίηση τοῦ ἀνθρώπου. Διαβάζουμε : «Αἱ μεταμοσχεύσεις εἶναι ἴσως ἕν ἐκ τῶν ὀλίγων θεμάτων εἰς τά ὁποῖα ἡ πολιτεία ἔχει τήν ἄμεσον ἀνάγκην τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό δημιουργεῖ εἰς τήν Ἐκκλησίαν   οὐσιαστικά δικαιώματα καί μεγάλες ὑποχρεώσεις»(σ. 35 Θ. 46). Τά «δικαιώματα»τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά καταθέτει τίς ἀντιρρήσεις της –πού ἡ Πολιτεία δέν τίς λαμβάνει καθόλου ὑπ΄ὄψιν της, ὅπως συνέβη μέ τήν ἐπιβολή τῆς εἰκαζόμενης συναίνεσης στήν ὁποία οἱ Θέσεις» ἔχουν – ἄς ὑποθέσουμε – ἀντίθετη γνώμη. Καί οἱ «ὑποχρεώσεις» τῆς Ἐκκλησίας; Αὐτές εἶναι νά προπαγανδίζει τή δωρεά ὀργάνων εὐτελίζοντας καί καταχρώμενη τήν Παράδοσή της. Αὐτή ἡ προπαγάνδα εἶναι μακρᾶς πνοῆς. Γι’αὐτό γράφεται ὅτι «Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἐστραμμένη μόνον εἰς τούς πραγματικούς, ἀλλά καί εἰς τούς δυνητικούς δότες» (σ. 28 Θ.20). Σύμφωνα μέ τή Θέση 40 «ἡ Ἐκκλησία δύναται νά ὀργανώσει προγράμματα ἀγωγῆς δοτῶν μέ σκοπόν τήν καλλιέργειαν σημαντικῶν ἀρετῶν…(μνήμης θανάτου, αὐτοπροσφορᾶς, θυσιαστικοῦ φρονήματος κλπ.) Τοιουτοτρόπως θά δίδῃ τήν μαρτυρίαν τοῦ ἤθους της εἰς τήν κοινωνίαν μέ ἕναν ἐντελῶς σύγχρονον τρόπον»(σ. 34 Θ. 40). Ἐδῶ πρόκειται γιά εὐτελισμό, διαστρέβλωση καί ἐμπορευματοποίηση τοῦ νοήματος τῆς ὀρθοδόξου νηπτικῆς ἐργασίας, τῆς θυσιαστικῆς διακονίας πρός τούς ἐμπεριστάτους ἀδελφούς, καί τοῦ διά Χριστόν καί ἀδελφούς μαρτυρίου. Γι΄αὐτό σύμφωνα μέ τίς «Θέσεις» εἶναι ἕτοιμη γιά «τό ἐνδεχόμενον ὀργανώσεως ἡμέρας δότου ἤ ἐκστρατείας ὑποστηρίξεως τῶν μεταμοσχεύσεων μέ σκοπόν τήν συγκέντρωσιν τοῦ μεγαλυτέρου δυνατοῦ ἀριθμοῦ μοσχευμάτων» (σ. 36 Θ. 48). Γι’αὐτό στόν σχεδιασμό τῶν «Θέσεων» ἦταν νά «προκαλέσῃ διάλογον καί εὐκαιρίας ἐνημερώσεως μέσα εἰς τούς κόλπους της (σεμινάρια πνευματικῶν, ὁμιλίας κλπ)» νά ἐκδόσει σχετικά φυλλάδια καί νά ὀργανώσει ἡμερίδα (σ. 36 Θ. 49).
.          Στά πλαίσια τῆς ὑποταγῆς της στίς ἀπαιτήσεις τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας ἡ Ἐκκλησία σύμφωνα μέ τίς «θέσεις» προτείνει τήν ἵδρυση «ἀξιοπίστων μεταμοσχευτικῶν κέντρων»(σ. 38 Θ. 53)- ἤδη ὁ νόμος 3984 ἀρθρ. 13, 1 τό… φρόντισε περιλαμβάνοντας στά μεταμοσχευτικά κέντρα ἰδιωτικές κλινικές – εἶναι ἕτοιμη «νά ἐπιμεληθῇ τήν συμμετοχήν δι΄ἐκπροσώπων της εἰς ἐπιστημονικά συνέδρια σχετιζόμενα μέ τίς μεταμοσχεύσεις»(σ. 38 Θ. 54) καί προτείνει δημιουργία ἀρχείου γιά τό ἠλεκτρονικό φακέλλωμα τῶν δοτῶν «τό ὁποῖον νά ἐλέγχεται ἀπό κεντρικόν ἀδιάβλητον μηχανισμόν»(σ. 30 Θ. 26). Τό τελευταῖο μοιάζει μέ κακόγουστο ἀνέκδοτο, ἄν κάποιος γνωρίζει ὀλίγα τινά γιά τό πόσο διάτρητο εἶναι κάθε ἠλεκτρονικό ἀρχεῖο καί ἄν λάβει κανείς ὑπ’ὄψιν του τόν καινούργιο νόμο πού προβλέπει δυνατότητα προσβάσεως στή βάση δεδομένων τῶν ἀντιτιθεμένων στή δωρεά ὀργάνων μόνο στούς «ἁρμοδίους ὑπαλλήλους τοῦ ΕΟΜ καί τούς συντονιστές Μεταμοσχεύσεων»( (ν. 3984/11, ἀρθρ. 9, 4).
.          (Ἀλήθεια, μήπως ὅλον τόν σχεδιασμό ἐνημερώσεως θά ἔπρεπε νά κάνει ἡ Ἐκκλησία μας γιά τή συστηματική διδασκαλία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τήν πρόληψη καί καταστολή τῆς δράσεως τῶν ποικίλων καταστροφικῶν αἱρέσεων; γιά τή διδασκαλία τῆς ψυχορραγούσης ἑλληνικῆς γλώσσης, γιά τήν ἐνημέρωση ἐπί τῆς εἰσβολῆς τῶν ἀνορθοδόξων θεραπευτικῶν μεθόδων πού δυναστεύουν τό λαό μας;)
.          Τό ἀποτέλεσμα πάντως αὐτοῦ τοῦ κατήφορου εἶναι ἡ πλήρης ἐκκοσμίκευση, ἡ παράδοση στό πνεῦμα τοῦ κόσμου, πού ἀρνεῖται τήν ἐν Χριστῷ αἰώνια προοπτική τοῦ ἀνθρώπου καί τόν ἐγκλωβίζει γιά πάντα στό ἐνθάδε. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση αὐτό πού διάβασα στή Θέση 5α : «Ἡ Ἐκκλησία αἰσθάνεται…τό φιλάνθρωπον αὐτῆς χρέος ἔναντι τοῦ λήπτου-ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνάγκην νά ζήσῃ»( σ. 22 Θ. 5α )μιά φράση πού συνοψίζει τἠν ταύτιση τῶν Θέσεων μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου. Δέν ξεχνῶ ποτέ αὐτό πού ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι διακονία βίου ἀλλά διακονία ζωῆς. Ἡ ἐκκοσμίκευση πού διαπερνᾶ τίς Θέσεις εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀρνήσεως τῆς πιστότητος στό Εὐαγγέλιο καί τῆς πατερικῆς διδασκαλίας.
.          Μετά τά ἀνωτέρω καταλαβαίνουμε ὅτι δέν πρόκειται κατόπιν τῆς ἀντιπαραθέσεως τῶν λεγομένων «Βασικῶν Θέσεων» καί τῶν Ἀντιθέσεων νά προκύψει κάποια σύνθεση σύμφωνα μέ τό ἐγελειανό σχῆμα Θέση-ἀντίθεση-σύνθεση. Μᾶλλον προκύπτει μιά ἀντιστροφή. Οἱ ἀντιθέσεις πού προβάλλει ἡ ὀρθόδοξη παράδοση κατά τοῦ ἐγκλήματος τῶν μεταμοσχεύσεων εἶναι Θέσεις, εἶναι ἕνα ἀνάχωμα στίς ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως ἐκείνων τῶν γνωστικῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς πού σταδιακά ἀποδομοῦν στή συνείδηση τῶν ἀνθρώπων τή θεανθρώπινη διδασκαλία καί ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στό ἀπάνθρωπο ἀντίχριστο μονοπάτι.
.          Ἡ Νέα Ἐποχἠ μέ βάση τό σχεδιασμό της μᾶς ὁδηγεῖ στή φτώχεια, τήν πεῖνα καί τίς ἀρρώστειες˙ διαστρέφει τήν ἠθική μας συνείδηση˙ ἀκυρώνει τή μοναδικότητα τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ˙ παίρνει τά ὄργανά μας μέ τό ζόρι καί θέλει μέ τήν προωθούμενη καύση τῶν νεκρῶν νά καίγονται σάν ἀπορρίμματα τά σώματά μας. Μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀχρήματη κοινωνία˙ κάνει τά πάντα γιά νά μᾶς ἀναγκάσει στήν ἀποδοχή τοῦ ἀντιχρίστου σφραγίσματος. Ἀλλά ζεῖ Χριστός. Ἔχοντες τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Αὐτό εἶναι τό ἀκαταμάχητο ὅπλο μας, «ἡ ὑψίστη φιλοσοφία» μας, ὅπως ἔγραφε ὁ μακαριστός γέροντάς μας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.   Ἐν Χριστῷ ὀρθή πίστη, ἐν Χριστῷ νῆψις καί ὀρθή ζωή εἶναι τά οὐσιαστικά ἀντίβαρα στήν φοβερή αὐτή καταπίεση τῆς Ἀντίχριστης Νέας Ἐποχῆς. Εὐχαριστῶ.

ΠΗΓΗ: orthros.eu

, ,

Σχολιάστε

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ -2 «Εἶναι ἀνάγκη τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα νὰ διαπνέεται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας, νὰ κινεῖται στὰ πλαίσια τοῦ ποιμαντικοῦ μας ἔργου καὶ ὄχι στὰ πλαίσια τῆς “οὐδέτερης” καὶ “ἀντικειμενικῆς ἐνημέρωσης” θρησκειολογικοῦ τύπου».

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ
[Β´]

Ἔκδοση τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων 
γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ, 
τῆς Οἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου (ΠΕΓ)

ΑΘΗΝΑ 1998

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/15/ἡ-θρησκευτικὴ-ἐκπαίδευση/

.               Ἡ νέα τάση ἐναρμονίζεται κατὰ ἕνα τρόπο μὲ τὴν προπαγάνδα ἑκατοντάδων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων, ποὺ βρίσκουν ἀπήχηση μεταξὺ νέων ἀνθρώπων. Οἱ ὁμάδες αὐτὲς κηρύττουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀξιολογικὴ διάκριση ἀνάμεσα σὲ ἰδέες ἢ σὲ ὁποιεσδήποτε θρησκευτικὲς ἢ ἄλλες ἀπόψεις. Δν πάρχει ντικειμενικ διαφορὰ νάμεσα στν λήθεια κα στ ψεδος, στ καλ κα στ κακό. λα ποτελον κδηλώσεις τς μίας πραγματικότητας (πόλυτος μονισμς) κα ποικίλουν νάλογα μ τὸ ξελικτικὸ πίπεδο το κάθε νθρώπου, το κάθε λαο, στν κάθε ποχή. Δν χρειάζεται συνεπς ριοθέτηση, δν χρειάζεται ντιπαράθεση.
.               Αὐτὴ ἡ ἰσοπέδωση ἢ «ἐναρμόνιση» τῶν θρησκειῶν, τῶν ἀξιῶν, τῶν πολιτισμῶν, «περνάει» τώρα καὶ σὲ νομικὰ κείμενα καὶ διεθνεῖς συμβάσεις καὶ τείνει νὰ κατοχυρωθεῖ ὡς «διεθνὲς δίκαιο». Ἐπίλεκτα στελέχη τοῦ ΟΗΕ καὶ ἄλλων διεθνῶν ὀργανισμῶν ἀνήκουν σήμερα στὸ χῶρο αὐτὸ τοῦ ἀκατάσχετου συγκρητισμοῦ καὶ ἀποκρυφισμοῦ καὶ προωθοῦν τὴν ἰδέα τῆς πανθρησκείας καὶ τοῦ παν-πολιτισμοῦ μὲ ποικίλους τρόπους.
.               Ἀπό τέτοιους κύκλους καταβάλλεται σήμερα συντονισμένη προσπάθεια νὰ καθοριστοῦν ἑνιαία καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα οἱ σκοποὶ τῆς παιδείας («νέα παγκόσμια ἐκπαίδευση») γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ, ὅπως διακηρύττουν, ἕνας «νέος παγκόσμιος πολιτισμός», μία «νέα παγκόσμια ἠθικὴ» καὶ μία «νέα παγκόσμια κοσμικὴ πνευματικότητα»! Βέβαια οἱ ἐπώνυμοι αὐτοὶ παράγοντες τῶν Διεθνῶν Ὀργανισμῶν, κάνουν αὐτὲς τὶς σαφεῖς διακηρύξεις σὲ ἐσωτερικά, ἀποκρυφιστικὰ ἔντυπα. Στὰ κείμενα τῶν Διεθνῶν Συμβάσεων γίνεται λόγος γιὰ διάφορους πολιτισμούς, ἀλλὰ μέσῳ τῶν ἑνιαίων σκοπῶν τῆς παιδείας ἐπιδιώκεται ἡ σύγκλιση τῶν θρησκειῶν καὶ πολιτισμῶν καὶ ἡ ἑνοποίηση τοῦ κόσμου μὲ βάση τὴν ἐναρμόνιση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς.
.               Ἡ ποφυγὴ ριοθετήσεως τς πίστεως, ἡ πογράμμιση το «κοινοῦ δάφους» κα το «κοινο σκοπο» κα «στόχου», στν ποο «φθάνει κανες π διαφορετικος δρόμους», φαιρεῖ π τος νέους νθρώπους κάθε σταθερὸ δαφος κάτω π τ πόδια τους καὶ δηγε στν πλήρη σύγχυση καὶ βεβαιότητα.
.                Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι καὶ ἰδιαίτερα οἱ νέοι νοιώθουν τὴν ἀνάγκη νὰ προσδιορίσουν τὴν ὑπαρξιακή τους ταυτότητα, τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεώς τους καὶ συγκεκριμένες κοινωνικὲς δομές, στὰ πλαίσια τῶν ὁποίων μποροῦν νὰ αἰσθάνονται βεβαιότητα καὶ νὰ προοδιορίζουν τὴν πνευματική τους πατρίδα· δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ μείνουν ἄστεγοι πνευματικά. Γι᾽ αὐτὸ τὸ λόγο ἡ «ἐναρμόνιση» τῶν θρησκειῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν δὲν τοὺς ἱκανοποιεῖ. Τὸ ἐσωτερικὸ κενὸ ἐκμεταλλεύονται ποικίλες ὁμάδες καὶ προσφέρουν στοὺς νέους «σταθερὲς δομές», μία «ἡγεσία» ἢ ἕναν «φύρερ» καὶ μία ἰδεολογία ποὺ δίνει ἀπαντήσεις γιὰ ὅλα τὰ θέματα. Μερικὲς ἀπὸ τὶς ὁμάδες αὐτὲς ἀπέκτησαν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἰσχὺ καὶ κατάφεραν νὰ διαβρώσουν πρόσωπα ποὺ ἔχουν θέσεις εὐθύνης στὴν πολιτική, στοὺς διάφορους κοινωνικοὺς φορεῖς, στὴν ἐκπαίδευση ὅλων τῶν βαθμίδων, στὴ δικαιοσύνη, στὴ δημόσια ἀσφάλεια καὶ σ᾽ αὐτὴν τὴν Ἐκκλησία. Ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικοὺς στόχους εἶναι ἡ διάβρωση καὶ τῶν διεθνῶς διαχριστιανικῶν ὀργανώσεων, ὅπως εἶναι τὸ ΠΣΕ.
.               Οἱ νέες τάσεις διαδίδονται σήμερα μέσα ἀπὸ ἐπίσημα κανάλια, ὅπως εἶναι τὰ κρατικὰ μέσα ἐνημερώσεως, τὰ νηπιαγωγεῖα, τὰ δημοτικὰ σχολεῖα, τὰ γυμνάσια, τὰ λύκεια, τὰ πανεπιστήμια. Περνοῦν μέσα στὰ διδακτικὰ βιβλία ὅλων τῶν βαθμίδων. Παρουσιάσθηκαν περιπτώσεις θεολόγων, ποὺ παρασύρθηκαν καὶ ἐντάχθηκαν σὲ ὁλοκληρωτικὲς παραθρησκευτικὲς ὁμάδες, διατηρώντας ταυτόχρονα καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ δασκάλου τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος στὰ σχολεῖα μας. ξωχριστιανικς δέες, πως εναι δοξασία το κάρμα κα τς μετενσαρκώσεως, διαδίδονται σήμερα μ κάθε τρόπο, περνον μέσα π τ λογοτεχνία καπειλον τ θεμέλια της κοινωνίας μας.
.               Ἡ κοινωνία μας καὶ ὁλόκληρος ὁ πολιτισμὸς μας στηρίζονται στὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ὑπευθυνότητας. Χωρὶς ἐλευθερία καὶ ὑπευθυνότητα, χωρὶς τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ καθένας εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὶς πράξεις του ἀπέναντι στὸν Θεὸ ἢ καὶ στὸ κοινωνικὸ σύνολο, καταλύεται ὁλόκληρο τὸ οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας μας, ἀκυρώνονται ὅλες οἱ πνευματικές μας ἀξίες.
.               Ἡ δοξασία τοῦ κάρμα καὶ τῆς μετενσαρκώσεως προϋποθέτει μία ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο (ἀπόλυτος μονισμὸς) διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη στὴν ὁποία στηρίζεται ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ ἀνάμιξη τέτοιων ἰδεῶν, ποὺ προβάλλονται μερικὲς φορὲς μὲ χριστιανικοὺς ὅρους, ἀποτελοῦν βασικὸ ἐμπόδιο στὴν προσπάθεια τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης νὰ ἀναζητήσει τὸ ἀληθινό της πνευματικὸ πρόσωπο.
.               Ἐξ ἄλλου μερικὲς θρησκευτικὲς ὁμάδες, ἀσιατικῆς προελεύσεως, ποὺ ἐγείρουν ἀπόλυτη ἀπαίτηση στὴν κοινωνία, αὐτοπροβάλλονται ὡς ἡ μόνη ἐναλλακτικὴ πρόταση γιὰ διέξοδο ἀπὸ τὴ γενικὴ κρίση τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Αὐτὸ δὲν φαίνεται νὰ τὸ λαμβάνουν ὑπ᾽ ὄψιν τους ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ συγκαταλέξουν καὶ αὐτὲς τὶς ὁμάδες στοὺς οἰκοδόμους τοῦ «κοινοῦ εὐρωπαϊκοῦ σπιτιοῦ». Αὐτὴ ἡ καταστροφικὴ γιὰ τὸν πολιτισμό μας καὶ γιὰ τὴν πνευματικὴ φυσιογνωμία τῆς Εὐρώπης θέση, καταδεικνύει καὶ πάλι τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀπολογητικῆς τῆς Ἐκκλησίας μας. Διαφορετικὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς πὼς πρόκειται γιὰ ἑτερογενεῖς θρησκευτικὲς παραδόσεις καὶ γιὰ ἐξωευρωπαϊκὴ ἀπειλὴ ἐναντίον τῆς πνευματικῆς ταυτότητας τῆς Εὐρώπης.
.               Στὴ νέα δεκαετία ποὺ ἄρχισε πρὶν ἀπὸ ἕνα χρόνο, παρατηροῦμε ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ τὴν ταύτιση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν θρησκεία, τὴ θρησκευτικοποίηση τῆς πολιτικῆς καὶ τὴν πολιτικοποίηση τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἡ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ξένη πρὸς κάθε ἐνεργὸ ἀνάμιξη στὴν πολιτικὴ ζωή. Μόνο σὲ δύσκολες ἱστορικὲς καταστάσεις ἡ Ἐκκλησία ἀναλαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ Ἐθνάρχου καὶ παρεμβαίνει γιὰ τὸ καλό τοῦ λαοῦ. Δὲν μπορεῖ συνεπῶς νὰ συναγωνιστεῖ τέτοιες τάσεις.
.               Ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ συμβάλει στὴν ἀντιμετώπιση τῶν Ἐθνικῶν κινδύνων, ποὺ δημιουργοῦνται ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀνάμειξη καὶ ταύτιση τῆς θρησκείας μὲ τὴν πολιτική, ὁριοθετώντας αὐτοὺς τοὺς τομεῖς καὶ προβάλλοντας στὰ ποικίλα προβλήματα τοῦ σύγχρονου κόσμου, τὴν δική της ὀρθόδοξη πρόταση.
.               Σήμερα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, εἶναι ἀναγκαία ἡ διορθόδοξη συνεργασία. Ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ τὸν μεγαλύτερο θησαυρὸ γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους λαούς. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἀπὸ κοινοῦ ἡ ἔξωθεν ἀπειλή. Οἱ ὀρθόδοξοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης μποροῦν νὰ συμβάλουν οὐσιαστικὰ στὸν προσδιορισμὸ καὶ στὴ διατήρηση τῆς πνευματικῆς φυσιογνωμίας τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ πολιτικὴ ἐξουσία στὶς ὀρθόδοξες χῶρες εἶναι ἀνάγκη νὰ κατανοήσει τὴν ἀξία τοῦ θησαυροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, νὰ διευκολύνει καὶ νὰ ἐνισχύσει αὐτὴ τὴ συνεργασία μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο.
.               Οἱ ξωευρωπαϊκς καξωχριστιανικς τάσεις καὶ δεολογίες πειλον σήμερα τν πνευματική, πολιτιστική, κοινωνικ καὶ θνικὴ πόσταση τν λαν μας. Ατ ποὺ λλοτε πεδιώκετο μ τν πειλ τν πλων κα μ πολεμικ σύρραξη, πιδιώκεται σήμερα μ τν διάβρωση λων τν τομέων τς ζως μας. Οἱ ἄνθρωποι τῶν ποικίλων τάσεων ποὺ ἐπιδιώκουν αὐτὴ τὴ διάβρωση βρίσκονται σήμερα παντοῦ.
.               Ἡ πολιτεία διακατέχεται ἀπὸ φοβία μήπως κατηγορηθεῖ ὅτι προβαίνει σὲ θρησκευτικὲς διακρίσεις καὶ δὲν φαίνεται διατεθειμένη νὰ προστατεύσει τὴν πνευματικὴ ὑπόσταση τοῦ λαοῦ ἀπὸ ἀθέμιτες ἐπεμβάσεις στὴν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, θεωρεῖ ἴσως τὸ ζήτημα «θρησκευτικὸ» καὶ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ συνειδητοποιήσει τὶς οἰκονομικές, πολιτικές, κοινωνικὲς καὶ ἐθνικές του προεκτάσεις.
.                Τὸ ἐθνικὸ συμφέρον, ἡ δημόσια τάξη καὶ τὰ χρηστὰ ἤθη, κατοχυρωμένα συνταγματικά, δὲν λογίζονται ἴσως ἀρκετὰ νὰ θεμελιώσουν μία διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση, ποὺ θὰ μᾶς προστατεύει ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ψυχοναρκωτικῶν ἢ τουλάχιστον θὰ ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν στάση τῶν «ἴσων ἀποστάσεων» ἢ τῆς «ἴσης μεταχείρισης». Ἡ πολιτεία δὲν φαίνεται νὰ εἶναι διατεθειμένη νὰ λάβει ὑπ᾽ ὄψιν της τὸ ἀληθινὸ νόημα, ποὺ ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν λαῶν μας δίνει στὸν ὅρο χρηστὰ ἤθη καὶ δημόσια τάξη. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἡ στάση αὐτὴ ὀφείλεται σὲ ἐλλιπῆ ἐνημέρωση. Ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύουν ὅτι καὶ ἡ πολιτεία πρέπει νὰ ἀναγνωρίσει τὴ σημασία καὶ νὰ ἀξιολογήσει ἀνάλογα τὴν ἀπολογητικὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πρέπει σήμερα νὰ κινηθεῖ σὲ πανορθόδοξα πλαίσια.
.               Εἶναι ἀνάγκη νὰ μελετηθοῦν σὲ βάθος οἱ σύγχρονες ἐξωχριστιανικὲς τάσεις καὶ ὁμάδες ποὺ δημιουργοῦν τεράστια προβλήματα στὶς Ὀρθόδοξες χῶρες. Νὰ προσδιοριστεῖ τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο πίσω ἀπὸ πολυάριθμα προσωπεῖα, οἱ διεθνεῖς διασυνδέσεις καὶ οἱ ἀληθινοὶ σκοποί τους. Νὰ ἐπισημανθοῦν οἱ ἀθέμιτες μεθοδεύσεις τους καὶ οἱ καταστροφικὲς συνέπειες γιὰ τὴν προσωπικότητα τῶν θυμάτων, οἱ ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις στὴν πνευματική, κοινωνική, πολιτιστική, πολιτικὴ καὶ ἐθνικὴ ζωὴ τῶν λαῶν μας.
.                Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐκδοθοῦν κατάλληλα βιβλία γιὰ τὴν ἐνημέρωση τῶν συνεργατῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πολιτείας, τῶν ἐκπαιδευτικῶν, τοῦ εὐρύτερου κοινοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῶν νέων. Καθίσταται ἀπολύτως ἀναγκαία ἡ ἐκπαίδευση βασικῶν συνεργατῶν, ὥστε νὰ ἀντιμετωπιστοῦν τὰ ποικίλα προβλήματα σὲ ὅλους τους τομεῖς καὶ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς πνευματικῆς, κοινωνικῆς καὶ ἐθνικῆς μας ζωῆς.
.               Μερικές ὁμάδες μὲ τεράστια οἰκονομικὸ-πολιτικὴ ἰσχὺ σὲ παγκόσμια κλίμακα ἀποβλέπουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τῆς ἀνθρωπότητας τοῦ μέλλοντος, μέσῳ διαβρώσεως τῆς ἡγετικῆς τάξεως τῆς νεολαίας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐνισχυθεῖ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα. Μέσῳ τοῦ μαθήματος αὐτοῦ τὰ παιδιά μας πρέπει νὰ ἀποκτοῦν ἕνα σταθερὸ σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ μέτρο κρίσεως, νὰ ὁριοθετοῦν τὴν Ὀρθόδοξο πίστη τους ἔναντι κάθε ἐξωχριστιανικης τάσεως, νὰ καλύπτουν τὰ ὑπαρξιακά τους κενὰ μέσα στὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας κα νὰ νισχύεται μέσα τους ἡ ρθόδοξη ατοσυνειδησία. Γι᾽ ατ εναι νάγκη τ μάθημα τν θρησκευτικν στ σχολεα ν διαπνέεται π τ πνεμα τς κκλησίας καὶ χι π τ πνεμα τς καδημαϊκς θεολογίας, ν κινεται στ πλαίσια το ποιμαντικο μας ργου καὶ χι στ πλαίσια τς «οδέτερης» κα «ντικειμενικς νημέρωσης» θρησκειολογικο τύπου. Ἕνα τέτοιο θρησκειολογικὸ μάθημα στὰ Ὀρθόδοξα σχολεῖα θὰ ἀποτελοῦσε κατάφωρη παραβίαση τοῦ δικαιώματος τῶν γονέων νὰ καθορίζουν τὴν θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους.
.                Ορθόδοξοι γονες, μ τ νὰ ντάξουν τ παιδιά τους μ τ βάπτισμα στν ρθόδοξη κκλησία ξεδήλωσαν τν πρόθεσή τους ν τος δώσουν θρησκευτικὴ γωγή, πο νὰ νταποκρίνεται στ φρόνημα τοῦ ρθoδόξου χριστιανο. Ἡ πολιτεία ὀφείλει νὰ σεβαστεῖ αὐτὸ τὸ δικαίωμα τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν γονέων στὶς Ὀρθόδοξες χῶρες καὶ νὰ παράσχει τὰ ἀπαραίτητα μέσα γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό.
.                Ἡ πολιτεία ὀφείλει ἀκόμη νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ προσδιορίζει κατὰ πόσον ἡ ταυτόχρονη ἰδιότητα τοῦ ὀπαδοῦ μιᾶς παραθρησκευτικῆς ὀργανώσεως καὶ τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου, ἰδιαίτερα δὲ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ, συμβιβάζεται μὲ τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ ἀναλαμβάνει ἕνας δημόσιος ὑπάλληλος μὲ βάση τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας.
.                Κλείνοντας ὑπογραμμίζουμε τὴν ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ δημιουργηθεῖ καὶ νὰ λειτουργήσει σὲ πανορθόδοξα πλαίσια ἕνα Ὀρθόδοξο Θεολογικὸ Σεμινάριο Ἀπολογητικῆς γιὰ τὴν ἔρευνα τοῦ ὅλου σκηνικοῦ τῶν ἐξωχριστιανικῶν τάσεων καὶ γιὰ τὴν ἐκπαίδευση καὶ μετεκπαίδευση εἰδικῶν συνεργατῶν στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν μας.

π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, Ἀθῆναι

19.2.1992

ΠΗΓΗ: egolpion.com

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ -1 «Ἕνα περίεργο καὶ ὕποπτο μέτωπο ἐναντίον τῆς ἄμυνας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποφεύγεται συστηματικὰ ἡ ὁριοθέτηση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ἡ ἀντιπαράθεση. Κρύβεται μία διαφορετικὴ ἀντίληψη περὶ τῆς μοναδικότητας τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.… Οἱ νεαροὶ θεολόγοι μας ἐκπαιδεύονται σὲ ἕνα “οὐδέτερο” πνεῦμα.».

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ
[Α´]

Ἔκδοση τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων
γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ,
τῆς Οἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου (ΠΕΓ)
ΑΘΗΝΑ 1998

 Δίνουμε στὴν δημοσιότητα μία συγκλονιστικὴ ἐπιστολή, ἀληθινὰ πολύτιμη πνευματικὴ παρακαταθήκη, ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος στὸ θέμα τῆς Θρησκευτικῆς Ἐκπαιδεύσεως. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ποὺ γράφτηκε σὲ ἀνύποπτο χρόνο, πρέπει νὰ προβληματίσει ὅλους μας. Ὄχι μόνο ἐν ὄψει τῆς ἐπικείμενης ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ γενικώτερα.

 Πρὸς πρόσωπα κατέχοντα θέσεις εὐθύνης στὴν πνευματική, κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ ζωὴ τοῦ εὐρύτερου ὀρθόδοξου χώρου.

.               Μακροχρόνια ἔρευνα καὶ ἐντατικὴ ἐνασχόληση σὲ θέματα ὁριοθετήσεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, αἱρέσεων καὶ παραθρησκευτικῶν ὁμάδων μὲ ὁδήγησαν σὲ ὁρισμένα βασικὰ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα θεωρῶ χρέος μου νὰ γνωστοποιήσω, ἰδιαίτερα σὲ πρόσωπα ποὺ κατέχουν θέσεις εὐθύνης γιὰ τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στὸν εὐρύτερο ὀρθόδοξο χῶρο καὶ σὲ ὑπευθύνους παράγοντες γιὰ τὴν πολιτική, κοινωνικὴ καὶ πολιτιστικὴ ὑπόσταση καὶ ζωὴ τῶν ὀρθοδόξων λαῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νὰ συμβάλουν στὸ πνευματικὸ-πολιτιστικὸ γίγνεσθαι τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης.
.               Στὴν ἐποχή μας συντελοῦνται κοσμογονικὲς ἀλλαγές· πολιτικὰ καὶ ἰδεολογικὰ συστήματα καταρρέουν. Ἐπιτεύγματα, στὰ ὁποῖα ἄνθρωποι καὶ λαοὶ εἶχαν στηρίξει μεσσιανικὲς ἐλπίδες γιὰ λύση ὅλων τῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου ὁδηγοῦν σὲ τρομακτικὰ ἀδιέξοδα. Πνευματικὲς ἀξίες ἐγκαταλείπονται. Ἀπὸ παντοῦ προβάλλεται ἡ ἀνάγκη ἀλλαγῆς τοῦ «μοντέλου», τοῦ τρόπου ἑρμηνείας τοῦ κόσμου..               Γιὰ τὴν πλήρωση τοῦ ἰδεολογικοῦ κενοῦ ποὺ δημιουργεῖται, προσφέρονται ἑκατοντάδες ὁμάδες, αἱρετικές, γκουρουϊστικές, ἀποκρυφιστικές, νεογνωστικὲς καὶ ποικίλες ψυχολατρεῖες ποὺ προβάλλουν τὶς «λύσεις» τους. Μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς προβάλλουν καθολικὴ ἀπαίτηση στὴν κοινωνία μας, συμπλέκονται μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ ἔχουν ἤδη δημιουργήσει μία παγκόσμια οἰκονομικο-πολιτικὴ αὐτοκρατορία.
.               Οἱ ὁμάδες αὐτὲς ὑπόσχονται στὴν ἀνθρωπότητα μία «Χρυσὴ Ἐποχή». Μὲ τὶς ποικίλες τεχνικές τους, μὲ ἐσωτεριστικὲς μεθοδεύσεις ὑπόσχονται τὴν δημιουργία μίας «νέας φυλῆς», ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσει στὸν ἐπιδιωκόμενο «μετασχηματισμὸ» τοῦ κόσμου. Ὁ δρόμος γιὰ τὶς νέες τάσεις εἶναι σήμερα ὅσο ποτὲ ἀνοικτός. Κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἡ χριστιανικὴ πίστη δὲν προσδιορίζει πλέον βασικοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς μας, ὅπως εἶναι ἡ παιδεία, ἡ νομοθεσία, ἡ πολιτική, ἡ λογοτεχνία, ἡ μουσικὴ κ.ο.κ.
.               Ο τομες ατοὶ ποχρωματίζονται θρησκευτικ κα διαβρώνονται λο κα περισσότερο π τν τάση τς λεγομένης «Νέας ποχς», ποποσκοπε στ σύγκλιση θρησκειν κα πολιτισμν, μ βάση τν λιστικ θεώρηση τν πάντων, ἡ ποία κυρώνει τ μήνυμα τς ν Χριστῷ λπίδας καὶ λόκληρο τν πολιτισμό μας.
.               Οἱ ὑπεύθυνοι παράγοντες τῆς πνευματικῆς, πολιτικῆς καὶ πολιτιστικῆς ζωῆς στὶς ὀρθόδοξες χῶρες δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὸν κίνδυνο σὲ ὅλη τὴν ἔκτασή του καὶ τὶς καταστροφικὲς συνέπειες ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τῶν νέων τάσεων. Ἡ Ὀρθοδοξία, μέσα ἀπὸ τὸν πνευματικό της πλοῦτο θὰ ἠδύνατο νὰ προσφέρει τὶς λύσεις στὰ ἀδιέξοδα τοῦ καιροῦ μας, ὥστε νὰ καταστοῦν περιττὲς οἱ «προσφορὲς» τῶν ποικίλων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων. Ὅμως, ἀντὶ γι᾽ αὐτό, οἱ ὀρθόδοξες χῶρες ἔγιναν γιὰ τὶς ὁμάδες αὐτὲς «ἱεραποστολικὸς ἀγρός». Οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται σὲ θέσεις εὐθύνης δὲν γνωρίζουν σχεδὸν καθόλου τὸ πρόβλημα. Οἱ περισσότεροι μένουν ἀνυποψίαστοι γιὰ τὴν σοβαρότητα τοῦ κινδύνου. Ὅμως ἐκεῖνοι ποὺ παρακολουθοῦν προσεκτικὰ τὶς ἐξελίξεις στὸ παγκόσμιο θρησκευτικὸ καὶ κοσμοθεωριακὸ σκηνικό, γνωρίζουν ὅτι σήμερα ἡ κκλησία βρίσκεται μπροστ σ παρόμοια πειλή, πως πρωτοχριστιανικὴ κκλησία, ἡ ποία κινδύνευσε ν διαβρωθεῖ π τ κύμα το γνωστικισμο.
.               Γνωρίζουμε ὅτι καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν χριστιανῶν ἀπολογητῶν ἦταν ἕνας καιρὸς ριζικῆς ἀλλαγῆς. Τὸ ἐθνικὸ πνεῦμα καὶ οἱ ποικίλες θεότητες ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ ἔδαφος. Ποικίλες τάσεις καὶ κοσμοθεωρίες πάσχιζαν νὰ καταλάβουν τὸ κενὸ ποὺ ἐδημιουργεῖτο.
.               Οἱ χριστιανοὶ ἀπολογηταὶ καὶ οἱ μετέπειτα πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐδέχθησαν τὴν ποικίλη ἰδεολογικὴ πρόκληση, πρόσφεραν λύσεις στὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ὁριοθέτησαν τὴν Ὀρθοδοξία, ὥστε οἱ πιστοὶ νὰ ἔχουν ἕνα σταθερὸ «μέτρο» καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς, ποὺ νὰ τοὺς προφυλάσσει ἀπὸ τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ ἄκρατου συγκρητισμοῦ.
.               Οἱ χριστιανοὶ ἀπολογητὲς προσδιόρισαν τὴν χριστιανικὴ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔγιναν οἱ θεμελιωτὲς τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Πάνω στὴν ἴδια ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο θεμελιώνεται ἀκόμη καὶ σήμερα ὁλόκληρος ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Πάνω στὴ χριστιανικὴ ἀνθρωπολογία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος στὴν ἐπιλογή του καὶ ἑπομένως ὑπεύθυνος γιὰ τὶς πράξεις του. Ἡ ννοια τς εθύνης γι τν συνάνθρωπο κα γι τ κοινωνικ σύνολο, πο κατοχυρώνεται σὲ λα τὰ λεύθερα Συντάγματα, στηρίζεται στν χριστιανικὴ ντίληψη γι τν νθρωπο.

 .               Οἱ ποικίλες παραθρησκευτικὲς ἐξωευρωπαϊκὲς καὶ ἐξωχριστιανικὲς ὁμάδες προβάλλουν σήμερα διαφορετικὴ ἀνθρωπολογία καὶ ἀπειλοῦν τὰ θεμέλια της κοινωνίας μας. Ἡ μόνη δυνατότητα ἀντιμετωπίσεως αὐτοῦ τοῦ κινδύνου βρίσκεται καὶ πάλι στὴν ἀπολογητική τῆς Ἐκκλησίας μας.
.               Ἀλλά διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ἡ ἀπολογητική μας διακονία περιθωριοποιεῖται. Ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν βασικῶν συνεργατῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀγνοοῦν τὰ στοιχεῖα ποὺ προσδιορίζουν τὶς ποικίλες κοσμοθεωριακὲς τάσεις, οἱ ὁποῖες ἀπειλοῦν ἀκόμη καὶ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἰσορροπία τῶν νεαρῶν κυρίως θυμάτων τους.
.               Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία πὼς πολλοὶ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας δραστηριοποιοῦνται σὲ ποικίλους τομεῖς καὶ συντελοῦν στὴν ἀντιμετώπιση βιοτικῶν ἀναγκῶν καὶ κοινωνικῶν προβλημάτων. Ἀλλὰ δὲν κάνουν τίποτε τὸ γενναῖο γιὰ νὰ προφυλάξουν ἀνυποψίαστους νέους, ποὺ πέφτουν θύματα καθημερινῶν μεθοδεύσεων καὶ παγίδων ἀπὸ μέρους παραθρησκευτικῶν ὁμάδων καὶ ὁδηγοῦνται σὲ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπὸ ποικίλα ψυχοναρκωτικά.
.               Ἡ μόνη ἁρμόδια, νὰ προσφέρει οὐσιαστικὴ βοήθεια γιὰ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἐλευθερία ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἐξαρτήσεις, εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Γιατί μόνο αὐτὴ εἶναι ἱκανὴ νὰ δώσει πραγματικὴ λύση στὰ ὑπαρξιακὰ κενά, ποὺ ὁδηγοῦν σὲ τέτοιου εἴδους ἀναζητήσεις καὶ νὰ ἐντάξει στὴν ἐν Χριστῷ κοινωνία καὶ στὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ἡ ὁποία καταξιώνει τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ἀνταποκρίνεται στὴν ἀληθινὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσδιορίζει τὴν ὑπαρξιακή του ταυτότητα.
.               Γιὰ νὰ προσφερθεῖ ὅμως αὐτή, εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζουμε περισσότερα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Πρέπει νὰ ξέρουμε τὴν προέλευσή τους, τὰ εἰδικὰ προβλήματα καὶ τὶς εἰδικὲς ἀνάγκες τους.
.               Ὅλα αὐτὰ προσφέρει ἡ ἀπολογητικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ξαναβρεῖ τὸ ἀληθινό της περιεχόμενο καὶ τὴ βασικὴ θέση ποὺ τῆς ἀνήκει δίπλα ἀπὸ τὴν λατρευτικὴ ζωή, τὸ κήρυγμα καὶ τὴν κοινωνία ἀγάπης στὰ πλαίσια τῆς ὅλης ζωῆς καὶ δραστηριότητας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας.
.               Ἡ ἀπολογητική της Ἐκκλησίας μας ὀφείλει σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε νὰ ἀποτελέσει ἰδιαίτερο μέλημα στὴν προσπάθεια γιὰ μία εὐρύτερη μόρφωση καὶ προετοιμασία τῶν μελλοντικῶν στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως διαπιστώνουμε πὼς αὐτὴ τὴ θέση δὲν τὴν συμμερίζονται οἱ παράγοντες ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν θεολόγων μας.
.               Μεταξύ πολλν καδημαϊκν θεολόγων, κυριαρχεῖ να πνεμα πο στρέφεται ναντίον τς κκλησιαστικς πολογητικς. Στ χρο τν θεολογικν μας Σχολν ψώνεται να περίεργο καὶ ποπτο μέτωπο ναντίον τς μυνας τς κκλησίας μας. ποφεύγεται συστηματικὰ ἡ ριοθέτηση τς ρθοδόξου πίστεως καὶ ἡ ντιπαράθεση.
.               Τόσο ἡ ὁριοθέτηση, ὅσο καὶ ἡ ἀντιπαράθεση ἀξιολογοῦνται ἀρνητικά, διότι, δῆθεν, ἰδεολογικοποιοῦν τὴν πίστη. Ἡ πολογητικ διακονία δν χει πλέον νὰ ντιμετωπίσει μόνο τν πολεμικὴ π μέρους τν ποικίλων αρέσεων, τς παραθρησκείας καὶ π μέρους τν νθρώπων το κόσμου τούτου, πρέπει νὰ ντιμετωπίσει κα τν ναντίωση τν νθρώπων μέσα π τν κκλησία. [Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: …!!!!!! Καὶ αὐτὰ τὰ ἐπισημαίνει ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος πρὸ εἰκοσαετίας. Τί θὰ ἔγραφε σήμερα;]
.               πάρχει μως κα κάτι περισσότερο νησυχητικ σ᾽ ατ τν πόθεση. Πίσω π τν ρνητικ στάση κρύβεται μία διαφορετικὴ ντίληψη περ τς μοναδικότητας τς Χριστιανικς κκλησίας κα τς ν Χριστ σωτηρίας.
.               Κατὰ τὴν ἀντίληψη αὐτή, ὁ Χριστὸς εἶναι μὲν «ἡ ὁδός», ἀλλὰ αὐτὴ τὴν ὁδὸ μποροῦν νὰ τὴν βαδίσουν καὶ ἄνθρωποι ἐκτὸς τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ ὁδηγεῖ τοὺς ἀκαδημαϊκοὺς αὐτοὺς θεολόγους, ὅταν ὁμιλοῦν γιὰ τὶς διάφορες ἐξωχριστιανικὲς θρησκεῖες, νὰ μὴ τὸ κάνουν μὲ κριτικὸ πνεῦμα, οὔτε νὰ καταβάλουν προσπάθεια ὁριοθετήσεως τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἔτσι οἱ νεαροὶ θεολόγοι μας ἐκπαιδεύονται σὲ ἕνα «οὐδέτερο» πνεῦμα.
.               Αὐτό τὸ οὐδέτερο πνεῦμα τὸ ὁποῖο σήμερα ὀνομάζεται «ἐπιστημονικὸ» ἢ «ἀντικειμενικότητα», καλλιεργήθηκε ἀπὸ ἀκαδημαϊκοὺς θεολόγους πολὺ πρὶν ἐμφανισθοῦν οἱ διάφορες ἀποκρυφιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικὲς ὁμάδες καὶ ψυχολατρεῖες. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ ἐκπαιδευτικὰ ἐγχειρίδια γιὰ τοὺς θεολόγους φοιτητὲς κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ὄχι ἡ ὁριοθέτηση ἢ ἡ ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ἡ ἀναζήτηση «κοινῶν σημείων» καὶ «κοινοῦ θρησκευτικοῦ ἐδάφους» βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο τῶν ἐνδιαφερόντων τῆς ἀκαδημαϊκῆς μας θεολογίας, ἄσχετα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις.
.                 Σύμφωνα μὲ τὴ νέα τάση ἀκαδημαϊκῶν μας θεολόγων, εἰσάγεται νέα Χριστολογία καὶ νέα Ἐκκλησιολογία. Γίνεται ἔμμεση ἀντιπαραβολὴ ἀνάμεσα στὴν «κατεστημένη» ἢ «ἱστορικὴ Ἐκκλησία», προφανῶς μὲ τὴν «πνευματικὴ Ἐκκλησία», στὴν ὁποία ἀνήκουν δῆθεν καὶ οἱ ὀπαδοὶ ἐξωχριστιανικῶν θρησκειῶν. Ὁ Χριστὸς λογίζεται παντοῦ, «κοιμᾶται» τὴν νύκτα τῶν θρησκειῶν. Δὲν χρειάζεται κανεὶς νὰ ἐνταχθεῖ στὴν «ἱστορικὴ Ἐκκλησία», γιὰ νὰ γίνει μέτοχος τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δηλαδὴ τῆς σωτηρίας.
.               Μ ατ τν τοποθέτηση γίνεται κατανοητ γιατί μεταξκαδημαϊκν μας θεολόγων κυριαρχε τάση ντικαταστήσεως τς θεολογίας μ τ θρησκειολογία, πράγμα πο σημαίνει λοκληρωτικ μετατόπιση το πεδίου. Στὸ πίκεντρο δν τίθεται πλέον Θεία ποκάλυψη, λλ τ θρησκευτικ φαινόμενο, θρησκευτικ παράδοση, θρησκευτικὴ μπειρία, τ πνεμα τς θρησκείας. τσι γίνεται λόγος γι διαφορετικς θρησκευτικς παραδόσεις ἢ μπειρίες, ποὺ προσδιορίζονται ἐντελῶς ἐνδοκοσμικά, γιὰ διάφορες θρησκεῖες ποὺ ὅλες κινοῦνται στὸ ἴδιο ἔδαφος (προσδιορίζονται ψυχολογικὰ) καὶ πρέπει νὰ ἀξιολογοῦνται ὡς «ἴσες καὶ ὅμοιες».
.                Ἡ τάση αὐτὴ ἀκυρώνει τὸ ἔργο τοῦ θεολόγου καὶ τὸν μεταβάλλει σὲ θρησκειολόγο καὶ μάλιστα μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐκφράζει θέση, οὔτε νὰ προβαίνει σὲ ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ν μένει «ντικειμενικς παρατηρητής», δηλαδὴ νὰ ἐγκαταλείπει κάθε σταθερὸ καὶ ἐκ τῶν προτέρων προσδιορισμένο πνευματικὸ ἔδαφος.
.               Αὐτὴ ἡ τάση «πέρασε» στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Εὐρώπη κατὰ τὸν περασμένο αἰώνα μὲ τὴν παρουσία Ἰνδῶν γκουροὺ στὸ «Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν» (Σικάγο 1893) καὶ μὲ τὴ Θεοσοφία τῆς Ε. Π. Μπλαβάτσκυ. Στὴ χώρα μας ἀκούγονται σήμερα ἐπίσημες φωνές, τὸ ποιμαντικὸ τμῆμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς νὰ μετονομαστεῖ σὲ θρησκειολογικὸ καὶ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ θρησκειολογικὸ μάθημα. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἡ ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας δέχεται ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους λειτουργοὺς τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/15/ἡ-θρησκευτικὴ-ἐκπαίδευση2/

ΠΗΓΗ: egolpion.com

, , , , ,

Σχολιάστε

ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΣΤΕ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΙΝΕΤΕ ΝΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΣΑΣ!

Γενικς Διευθυντς τς Nestle:
«
σοι πιστεύουν τι τ Νερὸ ἀποτελε Δημόσιο γαθ εἶναι Ἀκραῖοι»!

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ βασικὴ «ἐμμονὴ» τοῦ Διαβόλου εἶναι νὰ οἰκειωθεῖ παρανόμως τὰ Δημιουργήματα καὶ τὰ Δωρήματα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὅ,τι κάνει εἶναι μιὰ πλαστὴ ἀπομίμηση. Ἐπιδιώκει μὲ μίσος νὰ σφετερισθεῖ τὴν θεία Ἐξουσία. Σύμμαχο προσπαθεῖ νὰ κερδίσει τὸν ἄνθρωπο. Ἀκόμα καὶ τὶς θεϊκὲς ἰδιότητες ἀπομιμεῖται, μέχρι καὶ τὸν ἐνάρετο προσποιεῖται («ἄγγελος φωτὸς»), γιὰ νὰ ὑπονομεύσει τὸ θεϊκὸ ἔργο. Δὲν θὰ αφἠσει νὰ τοῦ ξεφύγει τίποτα. Ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μέχρι καὶ τὰ ἴδια τὰ ὑλικὰ στοιχεῖα. .                ῾Η μισανθρωπία του τώρα ἔχει βάλει στὸ μάτι τὸ νερό, ὥστε νὰ «ἰδιωτικοποιηθεῖ» μέσα ἀπὸ «νόμιμες διαδικασίες». Προλειαίνει τὸ ἔδαφος μὲ τὴν ἰδεολογικἐμπροσθοφυλακὴ καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ προχωρήσει στὴν πλήρη ἐφαρμογὴ τοῦ σατανικοῦ σχεδίου του γιὰ τὴν ὐποδούλωση τῶν ἀνθρώπων, μέσα ἀπὸ τὴν ἁρπαγὴ καὶ τὸν δαιμονικὸ σφετερισμὸ τοῦ ΑΓΑΘΟΥ ποὺ ὀνομάζεται ΝΕΡΟ, ΥΔΩΡ.! Συγκεκριμένες ἐφαρμογὲς τῆς Νέας Ἐποχῆς!
.          Σκέφτεστε νὰ σᾶς συλλαμβάνει ἡ Ἀστυνομία, ἐπειδὴ πίνετε νερὸ ἀπὸ τὴν πηγὴ τοῦ χωριοῦ σας;……!!!!!

.               Ὁ Peter Brabeck-Letmathe εἶναι ὁ Γενικὸς διευθυντὴς τῆς Nestle. Στὸ Video ποὺ ἀκολουθεῖ διατυπώνει μὲ ἀπίστευτο κυνισμὸ ὅτι τὸ νερὸ δὲν εἶναι δημόσιο ἀγαθὸ καὶ ὅσοι τὸ πιστεύουν αὐτὸ εἶναι ἀκραῖοι!
.               Ἂς πάρουμε μία πρώτη γεύση τῆς «ποιότητας» τῶν «ἀνθρώπων» ποὺ θὰ ἐπιδιώξουν νὰ ἀποκτήσουν τὴ δημόσια ὕδρευση τῆς Ἑλλάδος ἐὰν τοὺς τὸ ἐπιτρέψουμε.

.        Ἐὰν συμβεῖ, τὸ λιγότερο ποὺ θὰ περιμένετε εἶναι ἡ κατακόρυφη ἄνοδος τοῦ κόστους τῶν ὑπηρεσιῶν ὕδρευσης καὶ ὁριστικὴ ἐξάλειψη ὁποιωνδήποτε κοινωνικῶν μέτρων σὲ ἀσθενέστερες τάξεις. Ἐννοεῖται ὁποιαδήποτε κατανόηση ἢ περίοδο χάριτος σὲ ἐνδεχόμενη ἀδυναμία πληρωμῆς λογαριασμοῦ ὕδρευσης νὰ τὴν ξεχάσετε….

ΠΗΓΗ:  olympia.gr

, ,

Σχολιάστε